Spoorloos verdwenen
Author: Danielle Steel
Date: 1993-01-02T08:00:00+00:00
Keywords: Romance; Fiction; Mystery; Chick Lit; Contemporary; Historical Fiction; Drama; Adult Fiction; Thriller; Suspense
Description: In Danielle Steels roman Spoorloos verdwenen worden Marielle en Malcolm Patterson geconfronteerd met een verschrikkelijke gebeurtenis: de ontvoering van hun zoontje Teddy. Marielle en Malcolm Patterson wonen met hun zoontje Teddy in een chique wijk in New York. Op het eerste gezicht vormen ze een gelukkig gezin, maar zonder dat haar echtgenoot dat weet, wordt Marielle verteerd door schuldgevoelens. Wanneer Marielle haar eerste liefde Charles Delauney tegen het lijf loopt, wordt dat een emotionele ontmoeting die uitloopt op een afscheid vol woede, verbittering en verdriet. Vlak daarna wordt haa
Publisher: Luitingh Sijthoff

Inhoud

Marielle en Malcolm Patterson wonen met hun zoontje Teddy in een chique wijk in New York. Op het eerste gezicht vormen ze een gelukkig gezin, maar zonder dat haar echtgenoot dat weet, wordt Marielle verteerd door schuldgevoelens.

Wanneer Marielle haar eerste liefde Charles Delauney tegen het lijf loopt, wordt dat een emotionele ontmoeting die uitloopt op een afscheid vol woede, verbittering en verdriet. Vlak daarna wordt haar zoontje Teddy ontvoerd.

Voor Nick,
voor de last van een moeder die je overal volgt en de kwelling van al die jaren dat je niet kon doen wat je wilde, wanneer je dat wilde. Voor de mens die je bent en de mens die je zult worden. De buitengewone man, de goede vriend en misschien zelfs de belangrijke schrijver!

Met al mijn liefde. Mam,

en voor John,
de beste vader, de beste vriend, de grootste liefde, de liefste man, de wonderbaarlijkste zegening van mijn leven... wat hebben we het toch allemaal met je getroffen!

Met al mijn liefde, uit het diepst van mijn hart, voor altijd,

Olive.

1

Charles Delauney liep maar een klein beetje mank terwijl hij langzaam de trappen van de kathedraal van Sint-Patrick beklom en de gure wind met ijzige vingers tot diep in zijn kraag reikte. Het was twee weken voor Kerstmis en hij was vergeten hoe koud het in New York was in december. Hij was in geen jaren in New York geweest, en had in geen jaren zijn vader gezien. Zijn vader was nu zevenentachtig, zijn moeder was er allang niet meer. Ze was gestorven toen hij dertien was, en hij kon zich alleen nog maar van haar herinneren dat ze heel mooi was geweest en heel lief. Zijn vader lag nu dement, ziek en krachteloos aan zijn bed gekluisterd. Zijn advocaten hadden erop aangedrongen dat Charles op zijn minst voor een paar maanden naar huis zou komen om de familiezaken te regelen. Hij was enig kind, en de hele last van zakelijke beslommeringen van de Delauney's rustte op zijn schouders. Grootgrondbezit door de hele staat, een enorm landhuis in de buurt van Newburgh, New York, steenkolen, olie, staal en een aantal zeer waardevolle panden in het centrum van Manhattan. Een fortuin dat noch door Charles noch door zijn vader vergaard was, maar door zijn beide grootvaders. Charles had er nooit ook maar de geringste belangstelling voor kunnen opbrengen.

Hij had een jong, ietwat verweerd gezicht, dat sporen van pijn en strijd vertoonde. Hij had de afgelopen twee jaar in Spanje doorgebracht om te vechten voor een zaak die de zijne niet was, maar waar hij zich sterk bij betrokken voelde. Het was een van de weinige dingen waarvoor hij enige emotie kon opbrengen, een intense emotie zelfs. Hij had zich bijna twee jaar geleden, in februari 1937, bij de Lincoln Brigade aangemeld om tegen de fascisten te vechten, en had al die tijd in de strijd van Spanje meegestreden. In augustus was hij tijdens een meedogenloze strijd bij Gandesa, in de slag van Ebro, gewond geraakt. Dat was niet de eerste keer geweest. Op zijn vijftiende, in het laatste jaar van de Eerste Wereldoorlog, was hij van huis weggelopen en soldaat geworden, waarbij hij bij Saint-Mihiel een wond aan zijn been had opgelopen. Daar was zijn vader toen woedend over geweest. Maar nu kon die niets meer uitrichten. Hij had geen weet meer van de wereld, zijn zoon of de strijd in Spanje. Hij herkende Charles zelfs niet meer. Misschien, had Charles gedacht toen hij hem zag liggen slapen in zijn enorme bed, was dat maar beter ook. Anders hadden ze alleen maar gekibbeld en geruzied. Hij zou hebben gehaat wat er van zijn zoon was geworden, zou zijn denkbeelden over vrijheid en onafhankelijkheid en zijn afkeer van 'fascisten' hebben verafschuwd. Zijn vader was het er nooit mee eens geweest dat hij in het buitenland verbleef. Delauney senior was al op leeftijd geweest toen zijn zoon werd geboren, en hij had nooit begrepen waarom zijn zoon in Europa wilde wonen om daar uit de band te springen. Charles was in 1921, op zijn achttiende teruggekeerd naar Europa, waar hij nu al zeventien jaar woonde. Toen hij nog jong was, had hij af en toe voor vrienden gewerkt of een enkel kort verhaal verkocht, maar de laatste jaren leefde hij voornamelijk van een heel behoorlijk inkomen uit het voor hem belegde erfdeel. De grootte daarvan had hem altijd tegengestaan. 'Geen enkel normaal mens heeft zoveel geld nodig om van te leven,' had hij eens een goede vriend toevertrouwd, en hij gaf al jarenlang het grootste deel van zijn inkomen weg aan liefdadige instellingen. Het had hem daarentegen wel een groot gevoel van voldoening gegeven als hij voor een klein bedrag een van zijn korte verhalen had verkocht.

Hij had in Oxford gestudeerd en daarna aan de Sorbonne, en tot slot had hij nog een korte periode in Florence doorgebracht. In die dagen was hij een vrij wilde jongen geweest. Hij had net zoveel prima bordeaux geconsumeerd als hij maar aankon, plus de nodige absint, en gefeest met een fascinerende reeks vrouwen. Op zijn eenentwintigste, na drie zeer losbandige jaren in Europa, had hij zichzelf als een man van de wereld beschouwd. Hij had mensen ontmoet over wie anderen alleen maar lazen, dingen gedaan waar slechts weinig mannen van droomden, en vrouwen ontmoet naar wie anderen slechts konden verlangen. En toen... was Marielle er geweest, maar dat was een heel ander verhaal. Een verhaal waaraan hij niet meer wilde denken. De herinnering aan haar was nog te pijnlijk.

Soms zweefde ze 's nachts zijn dromen binnen, vooral als hij in gevaar was of bang, als hij ergens in een loopgraaf lag te slapen terwijl de kogels hem om de oren floten. Dan sloop de herinnering aan haar zijn gedachten binnen. Haar gezicht, die onvergetelijke ogen, haar lippen... en het bodemloze verdriet dat ze de laatste keer dat hij haar zag, met zich meedroeg als een wond. Dat was zeven jaar geleden geweest en sindsdien had hij haar nooit meer ontmoet. Zeven jaar zonder haar te zien, haar aan te raken, in zijn armen te houden of zelfs maar te weten waar ze was, en zichzelf voor te houden dat het er niet meer toe deed. Eén keer, toen hij gewond was geraakt en ervan overtuigd was dat hij zou sterven, had hij zichzelf toegestaan zich door zijn herinneringen te laten meeslepen. De ziekenverzorgers hadden hem bewusteloos in een plas bloed gevonden, en toen hij bijkwam, had hij kunnen zweren dat hij haar vlak achter hen had zien staan.

Toen ze elkaar in Parijs voor het eerst ontmoetten, was ze pas achttien. Haar gezicht was zo mooi en vol leven dat het op een pas geverfd schilderij leek. Hij was toen drieëntwintig, en zijn oog was op haar gevallen toen hij met een vriend in een cafeetje zat. Al bij die eerste blik was zijn belangstelling gewekt. En toen ze in zijn richting keek, zag hij dat ze heel ondeugende ogen had. Daarna was ze weggelopen, terug naar haar hotel, maar hij had haar op een diner bij een ambassadeur weer teruggezien. Daar waren ze toen formeel aan elkaar voorgesteld en ze hadden zich heel vormelijk gedragen, behalve dat Marielle nog steeds dezelfde lachende ogen had, die hem zo van zijn stuk hadden gebracht. Maar haar ouders waren heel wat minder onder de indruk van hem geweest. Haar vader was een ernstige man, een stuk ouder dan zijn vrouw, die van Charles' reputatie op de hoogte was. Hij behoorde tot dezelfde generatie als zijn eigen vader, en Charles meende dat ze elkaar vaag kenden. Haar moeder was half Frans en maakte op Charles altijd een uiterst correcte en saaie indruk. Ze waren belachelijk streng voor Marielle en stonden erop dat ze op ieder moment van de dag voor hen klaarstond. Ze hadden er geen idee van dat ze zo'n flirt was of dat ze zo grappig kon zijn. Maar ze had ook een serieuze kant en Charles ontdekte dat hij urenlang met haar kon praten. Ze had het hoogst vermakelijk gevonden toen ze hem op de ambassade weer tegenkwam en ze herinnerde zich hem uit het café, hoewel ze dat pas toegaf toen hij haar daarmee plaagde. Ze fascineerde hem, en hij haar ook. Ze vond hem een heel raadselachtige man, anders dan welke andere man ook. Ze leek alles van hem te willen weten: waar hij vandaan kwam, wat hij daar deed, hoe het kwam dat hij zo goed Frans sprak. En ze was van meet af aan onder de indruk van zijn ambitie en bekwaamheid als schrijver. Zij schilderde een beetje, legde ze hem eerst nogal verlegen uit. Later, toen ze elkaar wat beter kenden, had ze hem een aantal verbazingwekkend goede tekeningen laten zien. Maar die eerste avond was het noch literatuur noch kunst geweest waardoor ze zich tot elkaar aangetrokken voelden, het was iets in hun ziel dat hen zo onherroepelijk bij elkaar bracht. Dat was ook haar ouders opgevallen, en nadat haar moeder hen een poosje met elkaar had zien praten, deed ze een poging Marielle mee te trekken om haar aan een paar andere jonge mensen voor te stellen die ook waren uitgenodigd. Maar Charles was haar op de voet gevolgd, als een geest die niet langer zonder haar kon.

De volgende middag ontmoetten ze elkaar weer in de Deux Magots, en maakten daarna als twee stoute kinderen een lange wandeling langs de Seine. Ze vertelde hem alles over zichzelf, over haar leven, haar dromen, haar wens om eens een kunstenares te worden en daarna te trouwen met iemand van wie ze hield en een stuk of tien kinderen te krijgen. Dat sprak hem minder aan, maar ze boeide hem bijzonder. Ze had iets ongrijpbaars, iets delicaats en lieflijks, maar daarnaast was ze sterk, taai en vol leven. Ze was als een fragiel kanten kleed dat over prachtig gehouwen marmer hing. Haar huid was net zo doorschijnend blank als de beelden die hij kort na zijn vertrek uit de Verenigde Staten in Florence had gezien, en haar ogen glansden als diepblauwe saffieren terwijl ze luisterde naar zijn dromen over zijn schrijverschap. Hij hoopte ooit eens een verzameling korte verhalen te publiceren. Ze scheen hem volkomen te begrijpen en oprecht geïnteresseerd te zijn in de dingen die hem zo na aan het hart lagen.

Haar ouders hadden haar mee naar Deauville genomen, waar hij haar gevolgd was, en vervolgens naar Rome, Pompeji, Capri, Londen en tenslotte terug naar Parijs. Overal waar ze naartoe ging, had hij vrienden en dook daar dan ook op, en dan maakten ze zo vaak mogelijk lange wandelingen of begeleidde hij haar naar het een of andere bal. Hij bracht ook vreselijk saaie avonden bij haar ouders door. Maar hij was tegen die tijd zo door haar geobsedeerd dat hij haar waar dan ook in zijn nabijheid moest hebben. Zelfs absint had nog nooit zo'n aantrekkingskracht op hem uitgeoefend als dit meisje. En in augustus, in Rome, zag hij in haar ogen dezelfde ongebreidelde hartstocht.

Haar ouders waren voor hem op hun hoede, maar ze kenden tenslotte zijn familie en hij was welgemanierd en intelligent. Bovendien kon het feit dat hij de erfgenaam van een enorm fortuin was nauwelijks over het hoofd worden gezien. Marielle was niet onder de indruk van dat fortuin, haar ouders waren welgesteld en ze dacht nooit over die dingen na. Ze dacht alleen maar aan Charles, aan de kracht van zijn handen, schouders en armen, aan de vurige blik in zijn ogen nadat ze elkaar gekust hadden, aan de mooie scherp gesneden trekken van zijn gezicht als op een oude Griekse munt, en aan de tederheid van zijn handen als hij haar lichaam aanraakte.

Hij had haar al meteen in het begin verzekerd dat hij niet van plan was ooit naar de Verenigde Staten terug te keren. Sinds hij op zijn vijftiende in de oorlog had meegevochten, had hij niet meer met zijn vader overweg gekund. Zijn leven was na zijn terugkomst in New York een nachtmerrie geweest. Het leek alsof die stad te klein voor hem geworden was, te saai en te benauwd. Er werd te veel van hem verwacht, dingen die hij niet van plan was ooit te doen. Sociale verplichtingen, familie-aangelegenheden, het bestuderen van investeringen, aandelenbezit en vermogensbeheer, en de zaken die zijn vader kocht en verkocht en die hij later zou erven. Het leven draaide om meer dan dat, verklaarde hij Marielle, terwijl hij met zijn lange, tedere vingers door haar zijdeachtige, kaneelkleurige haar streek, dat ver over haar schouders hing. Hoewel ze vrij lang was, leek ze klein naast hem en als ze bij hem was, voelde ze zich tenger en fragiel en heerlijk beschermd.

Toen ze elkaar ontmoetten, woonde hij al vijf jaar in Parijs en het was duidelijk dat hij het er geweldig naar zijn zin had. Daar speelde zijn leven zich af, daar woonden zijn vrienden, daar schreef hij, en daar had hij zijn ziel en zijn inspiratie gevonden. Maar in september zou zij met de Paris terugvaren. Terug naar het rustige leven waarvoor ze bestemd was, naar de mannen die ze zou ontmoeten en de jonge vrouwen die haar vriendinnen waren, en naar het kleine maar statige herenhuis in East 62 Street. Het was weliswaar op geen enkele manier te vergelijken met het huis van de Delauney's slechts tien blokken verder naar het noorden, maar het was beslist respectabel, zeer respectabel, en verschrikkelijk saai. En het leek totaal niet op zijn zolderkamer in de Rue du Bac, die hij van een armlastige adellijke vrouw huurde, die het hele hôtel particulier eronder bezat. Daar had Charles Marielle op een dag mee naartoe genomen en waren ze toen bijna met elkaar naar bed gegaan. Maar hij was op het laatste moment tot bezinning gekomen, en was haastig even de kamer uitgelopen om zijn zelfbeheersing terug te vinden. En toen hij met een ernstig gezicht weer bij haar terugkwam, was hij naast haar op het bed gaan zitten, terwijl ze probeerde haar jurk recht te trekken en weer kalm te worden.

'Het spijt me...' Zijn donkere haar en vurige groene ogen gaven hem een dramatisch uiterlijk, maar hij had ook iets smartelijks, dat haar altijd weer raakte. Ze had nog nooit iemand gekend die ook maar enigszins op hem leek, en nog nooit die dingen gedaan die ze nu plotseling met hem wilde doen. Ze wist dat ze dolverliefd op hem aan het worden was, maar ze kon er niets aan doen.

'Marielle...' zei hij zachtjes, terwijl het zachte roodbruine haar de helft van haar gezicht verborg, 'ik hou dit niet langer vol... je maakt me gek.' Maar hij had hetzelfde effect op haar, en zij vond het heerlijk. Geen van beiden had dit ooit meegemaakt.

Ze glimlachte hem met een wijze blik in haar ogen toe, terwijl hij zich vooroverboog om haar te kussen. Haar nabijheid gaf hem een bijna dronken gevoel. Het enige dat hij zeker wist, was dat hij haar niet wilde verliezen. Nooit meer. Hij voelde er niets voor om nu of later terug te keren naar New York om daar om haar hand te vragen, of om met haar vader te onderhandelen. Hij wilde zelfs geen uur langer wachten. Hij wilde op dit moment zeker van haar zijn. In deze kamer, in dit huis. In Parijs. Hij wilde dat ze altijd bij hem bleef. 'Marielle?' Hij keek haar ernstig aan en haar ogen werden donker.

'Ja?' Haar stem klonk heel zacht. Ze was nog maar zo jong, en toch zo verliefd op hem. Hij kende haar nu goed genoeg om zich bewust te zijn van haar sterke geest.

'Wil je met me trouwen?'

Hij hoorde hoe ze haar adem inhield voordat ze begon te lachen.

'Meen je dat?'

'Ja, dat meen ik... ik zweer het je... wat vind je ervan?' Hij was doodsbang. Als ze nu eens weigerde? Het was alsof de rest van zijn leven afhing van wat zij nu zou gaan zeggen. Als ze nu eens niet met hem wilde trouwen? Als ze nu toch liever met haar ouders mee naar huis ging? Als het voor haar maar een spelletje was? Maar toen hij de blik in haar ogen zag, wist hij dat hij zich geen zorgen hoefde te maken.

'Wanneer?' Ze giechelde van opwinding.

'Nu meteen,' zei hij beslist.

'Dat meen je niet.'

'Jazeker.' Hij stond op en begon als een jonge leeuw de kamer op en neer te lopen, af en toe door zijn haar strijkend, terwijl hij plannen maakte en naar haar keek. 'Ik meen het echt, Marielle.' Hij bleef plotseling staan en keek haar aan, gespannen en emotioneel. 'Je hebt me nog steeds geen antwoord gegeven.' Hij vloog op haar af en knelde haar stevig tegen zich aan, totdat ze begon te lachen omdat ze vond dat hij zich als een dwaas gedroeg.

'Je bent niet goed wijs.'

'Dat ben ik wel. En jij ook. Nou, zeg het dan.' Hij drukte haar nog steviger tegen zich aan, en ze deed alsof ze gilde van benauwdheid. Hij drukte nog harder en ze begon hulpeloos te lachen, en vervolgens bedekte hij haar gezicht met plagende kussen totdat ze ertussendoor tot een antwoord werd gedwongen.

'Ja... ja... ja... ik trouw met je,' hijgde ze buiten adem. Ze glimlachten naar elkaar. 'Wanneer ga je het aan mijn vader vragen?' Ze ging zitten met een gelukzalige uitdrukking op haar gezicht, en Charles' gezicht betrok.

'Hij vindt het nooit goed. En als dat wel zo is, zal hij erop aandringen dat we teruggaan naar de Verenigde Staten en daar een serieus leven gaan leiden, zodat hij ons in de gaten kan houden.' Terwijl hij dit zei, begon hij opnieuw als een gekooide leeuw heen en weer te lopen. 'En ik zeg je maar meteen dat ik dat nooit doe.'

'Het aan mijn vader vragen, of teruggaan naar New York?' Ze keek plotseling bezorgd terwijl ze haar lange, elegante benen voor zich uitstrekte, en hij probeerde daar wanhopig niet op te letten.

'New York in elk geval, en...' Hij hield op en keek haar weer aan, zijn haar een wilde bos, zijn ogen fel in de hare. 'Als we nu eens in het geheim trouwen?'

'Hier?' vroeg ze stomverbaasd. Hij knikte. Hij meende wat hij zei, zo goed kende ze hem nu wel. 'Mijn god, dan vermoorden ze me.'

'Daar weerhoud ik ze wel van.' Hij ging weer naast haar zitten, terwijl ze er alle twee over nadachten. 'Je schip vaart over twee weken; als we het doen, moeten we vlug zijn.' Ze knikte langzaam, terwijl ze in gedachten alles afwoog. Maar ze wist heel goed dat er geen keus was, en geen twijfel, dat er geen beslissing meer te nemen was. Ze zou met hem meegaan naar het eind van de wereld. Toen hij haar weer kuste, wist ze het zeker.

'Denk je dat ze ons ooit zullen vergeven?' Ze maakte zich zorgen over hen. Ze was net als hij enig kind, en haar vader was al zo oud. En ze hadden zulke hoge verwachtingen van haar, vooral haar moeder. Marielle had de vorige winter in New York haar debuut gemaakt, en nu ze aan het eind van de gebruikelijke reis door Europa waren gekomen, verwachtten ze van haar dat ze binnen afzienbare tijd een geschikte man zou vinden. In zeker opzicht was Charles dat beslist, zijn familie in aanmerking genomen, maar er viel niet te ontkennen dat zijn manier van leven op dit moment vrij excentriek was. Maar na verloop van tijd zou hij wel een fatsoenlijk burger worden, zoals haar vader het noemde. Toen ze echter die avond het onderwerp probeerde aan te roeren, suggereerde hij dat ze daar maar eerst op moest wachten.

'Wacht eerst maar eens af of je hem na je terugkomst in New York nog steeds zo aardig vindt, meiske. Intussen zitten er daar nog genoeg andere knappe jonge mannen op je te wachten. Je hoeft je niet meteen door dit exemplaar het hoofd op hol te laten brengen.' Het afgelopen voorjaar had een jonge Vanderbilt haar het hof gemaakt, en haar moeder had haar oog laten vallen op een knappe zoon van de Astors. Maar Marielle had daar nu niet meer de minste belangstelling voor. Dat had ze vroeger ook al niet gehad. En ze was ook niet van plan om op Charles te wachten totdat hij weer naar New York terugkeerde. Ze was er absoluut zeker van dat hij dat nooit zou doen. Hij gaf niets om New York of zelfs de Verenigde Staten, en bovenal niets om zijn vader. Hij voelde zich gelukkig waar hij was en het was de afgelopen vijf jaar heel goed met hem gegaan. Hij voelde zich in Parijs als een vis in het water.

Drie dagen voordat haar ouders zouden afvaren, trouwden ze in het geheim en lieten in het Crillon Hotel een briefje voor hen achter. Ze voelde zich behoorlijk schuldig over het verdriet dat ze hen deed, maar ze kende haar ouders ook goed genoeg om te weten dat ze er genoegen in zouden scheppen dat ze met een Delauney getrouwd was. Wat dat betrof had ze het, gezien Charles' reputatie als een losbol, niet helemaal bij het rechte eind, maar het legde wel degelijk gewicht in de schaal. In haar briefje had ze erop aangedrongen dat ze toch zouden afvaren, en gezegd dat zij en Charles hen met Kerstmis zouden komen opzoeken. Zo gemakkelijk namen ze het evenwel niet op en ze bleven geduldig maar boos wachten totdat de jonge geliefden terugkwamen, in de hoop het huwelijk ongeldig te kunnen laten verklaren en de hele zaak in de doofpot te stoppen voordat het een publiek schandaal werd. De ambassadeur was natuurlijk van haar daad op de hoogte, want ze hadden zijn hulp ingeroepen en hij had op een discrete manier wat inlichtingen ingewonnen. Maar hij was slechts te weten gekomen dat ze in Nice waren getrouwd, en hij dacht dat ze waarschijnlijk de grens naar Italië waren overgestoken.

Ze brachten een zalige huwelijksreis door in Umbrië, Toscane, Rome, Venetië, Florence en aan het Comomeer; ze reisden ook nog even naar Zwitserland en twee maanden later, tegen eind oktober, trokken ze langzaam terug in de richting van Parijs. Haar ouders verbleven nog steeds in het Crillon en toen het jonge paar naar Charles' kamer terugkeerde, lag daar een briefje van hen op ze te wachten.

Marielle kon nauwelijks geloven dat ze er nog waren, en het verbaasde haar dat ze op haar hadden gewacht. Ze hadden zich in die twee maanden geenszins met het geheime huwelijk van hun dochter verzoend. Toen Marielle en Charles kalm en gelukkig hand in hand in hun hotel verschenen, eisten ze dat Charles meteen weer weg zou gaan en kondigden ze aan dat ze diezelfde morgen nog de procedure tot nietigverklaring in werking zouden stellen.

'Als ik u was, zou ik dat maar niet doen,' zei Marielle op rustige toon, en Charles moest glimlachen om de besliste manier waarop ze het voor hem opnam. Voor een stille, verlegen jonge vrouw kon ze op een bijzondere manier voet bij stuk houden. Hij was blij dat ze dat nu ook deed. Blij, en even later zeer verbaasd.

'Waag het niet om mij te vertellen wat ik moet doen,' brulde haar vader haar toe, terwijl haar moeder tegelijkertijd een tirade afstak over haar ondankbaarheid, het gevaar van een leven met Charles, dat ze alleen maar wilden dat ze gelukkig was en hoe dat nu allemaal bedorven was. Het leek wel een Grieks drama. Marielle liet de storm kalm over zich heen gaan. Ze was op haar achttiende plotseling een vrouw geworden en Charles wist dat hij haar voor de rest van zijn leven zou aanbidden.

'Ik kan geen nietigverklaring krijgen, papa,' zei Marielle rustig. 'Ik verwacht een kind.'

Charles keek haar eerst stomverbaasd aan, maar moest er toen bij zichzelf om lachen. Het was waarschijnlijk helemaal niet waar, maar het was wel de beste manier om ze van het idee van een nietigverklaring af te brengen. De woorden waren echter nog maar nauwelijks uit haar mond of de hel brak los; haar moeder begon nog harder te schreeuwen en haar vader hapte naar adem en zei dat hij pijn in zijn borst had. Haar moeder zei dat Marielle zijn dood zou zijn en toen de oude man met behulp van zijn brave echtgenote de kamer uit was geholpen, stelde Charles voor dat ze terug zouden gaan naar de Rue du Bac en op een later tijdstip de discussie met zijn schoonouders zouden voortzetten. Kort daarna verlieten Charles en Marielle het hotel en toen ze in de warme buitenlucht een paar blokken verder waren gelopen, trok Charles haar met een geamuseerd gezicht naar zich toe en kuste haar.

'Dat was een briljante zet. Daar was ik nooit opgekomen.'

'Zo briljant was het niet,' zei ze net zo geamuseerd, 'het is de waarheid.' Ze keek heel voldaan; het jonge meisje van zoeven was nu plotseling een aanstaande moeder. Hij was sprakeloos.

'Is het echt waar?'

Ze knikte en keek hem aan.

'Wanneer is het gebeurd?' Hij was eerder verbaasd dan bezorgd.

'Dat weet ik niet zeker. Rome? Misschien in Venetië? Ik wist het pas vorige week absoluut zeker.'

'Nou zeg, wat ben jij een stiekemerd...' Maar hij drukte haar met een blij gezicht tegen zich aan. 'En wanneer verwachten we de erfgenaam van de Delauney's?'

'Ik denk in juni of daaromtrent.'

Hij had nog nooit serieus over het vaderschap nagedacht. Misschien had het hem, met zijn vrije leventje, moeten afschrikken, maar om de waarheid te zeggen was hij er dolblij mee. Hij riep een taxi aan en ze reden naar de Rue du Bac, elkaar op de achterbank kussend als twee kinderen in plaats van een toekomstig ouderpaar.

De volgende dag waren haar ouders nog net zo van streek, maar na twee weken van geruzie gaven ze eindelijk toe. Marielles moeder nam haar mee naar een arts op de Champs Elysées en er was geen twijfel over mogelijk dat ze in verwachting was. Van een nietigverklaring kon geen sprake meer zijn. Bovendien was hun dochter zielsgelukkig. Of ze het er nu mee eens waren of niet, ze zouden met de aanwezigheid van Charles Delauney moeten leren leven. Voordat ze tenslotte vertrokken, beloofde hij hun een betere flat te zoeken, een dienstmeisje te nemen, een kindermeisje en een auto. Haar vader liet zich door hem verzekeren dat hij een 'fatsoenlijk burger' zou worden. Maar of hij dat nu al dan niet was, het was duidelijk dat ze beiden zielsgelukkig waren.

Kort daarna vertrokken Marielles ouders op de France. Na al die opwinding, spanning en vermoeidheid van hun aanwezigheid kwamen zij en Charles overeen dat ze met Kerstmis niet naar New York zouden gaan, en misschien wel nooit. In hun zolderkamer op de Linkeroever waren ze gelukkig met hun leven samen en zijn vrienden, en schreef hij zelfs beter dan ooit. In Parijs, in 1926, was het leven een korte tijd perfect geweest.

Toen Charles de loodzware deur van de kathedraal opentrok, was hij tot op het bot verkleumd en waren de pijnscheuten in zijn been erger dan normaal. Het was in Europa net zo'n barre winter geweest. Wat was het lang geleden dat hij in New York was, en in een kerk. Hij keek omhoog naar het reusachtige gewelfde plafond. Aan de ene kant had hij er spijt van dat hij was gekomen. Het deprimeerde hem zijn vader zo ziek te zien en zo onbewust van zijn omgeving en de mensen om hem heen. Het leek of hij Charles even had herkend, en toen was het weer voorbij en stonden zijn ogen weer leeg voordat ze dichtvielen en hij opnieuw tegen zijn kussens in een zware slaap wegzonk. Elke keer als Charles naar hem keek, bekroop hem een gevoel van eenzaamheid. Het was net alsof de oude man al vertrokken was. Dat was eigenlijk ook zo. En Charles had nu niemand meer over. Ze waren allemaal vertrokken, ook de vrienden waar hij in Spanje mee had gevochten. Het waren er bijna te veel om voor te bidden.

Hij zag een priester in een zwarte pij voorbijgaan, en liep langzaam naar een klein altaar achter in de kerk. Er waren twee nonnen aan het bidden en de jongste glimlachte tegen hem toen hij stijf naast hen neerknielde. Zijn zwarte haar was met grijs doorweven, maar zijn ogen hadden nog steeds dezelfde vurige blik als toen hij vijftien was en hij straalde nog steeds energie, kracht en overwicht uit. Zelfs de jonge non voelde dat aan. Er lag echter ook verdriet in zijn ogen toen hij zijn hoofd boog en aan iedereen dacht, degenen van wie hij had gehouden en met wie hij had gevochten. Maar hij was hier niet gekomen om voor hen te bidden. Hij was hier gekomen om de ergste dag van zijn leven te gedenken, negen jaar geleden, twee weken voor Kerstmis. Een dag die hij nooit zou vergeten... de dag dat hij haar bijna had vermoord. Hij was krankzinnig geweest, buiten zinnen van woede en verdriet, een verdriet dat werkelijk te groot was om te dragen. Hij wilde haar aan stukken rijten om het op te doen houden, om de klok terug te zetten, om het niet te laten gebeuren... Toch had hij zoveel van haar gehouden, van allebei... Hij kon er nog steeds niet aan denken, terwijl hij daar met gebogen hoofd zat, niet in staat om voor hem of voor haar te bidden, of voor zichzelf, of voor wie dan ook, niet in staat om na te denken en met nog steeds dat vreselijke verdriet, dat nauwelijks was afgenomen. Het enige verschil was dat hij zichzelf nu nog maar zelden toestond eraan te denken. Maar toen hij de plaats in zijn hart aanraakte waar ze nog steeds voortleefden, benam de pijn hem bijna de adem en kon hij het nauwelijks verdragen. Er gleed langzaam een traan over zijn wang terwijl hij met nietsziende ogen voor zich uit staarde, en de jonge non naar hem keek. Hij bleef lange tijd zo geknield zitten, zich niet bewust van zijn omgeving, zijn gedachten bij hen en bij het leven dat niet meer bestond, op een plek die hij zich nog maar zelden wilde herinneren. Maar vandaag had hij hier willen zijn om zich een beetje dichter bij hen te voelen. Wat het altijd erger maakte, was dat die datum zo vlak voor Kerstmis lag.

In Spanje zou hij ook wel ergens een kerk gevonden hebben, een kapelletje of een vervallen gebouwtje, en daar zou hij dezelfde gedachten hebben gehad en ook dezelfde scherpe pijn hebben gevoeld. Maar daar zou de eenvoud van zijn leven hem troost hebben gebracht. Hier vond hij niets, behalve vreemden in een enorme kathedraal en koude grijze steen, dezelfde koude grijze steen als het grote huis had dat hij nu met zijn stervende vader deelde. Toen hij langzaam overeind kwam, wist hij dat hij niet lang in de Verenigde Staten zou blijven. Hij wilde zo gauw mogelijk weer terug naar Spanje. Daar had men hem nodig. In New York had niemand dat, behalve advocaten en bankiers voor wie hij nooit enige belangstelling had gekoesterd. Nu zelfs nog minder dan jaren geleden. Hij was nooit de 'fatsoenlijke burger' geworden waar zijn schoonvader van had gedroomd. Hij glimlachte bij de herinnering aan zijn schoonouders, die inmiddels ook waren overleden. Net als alle anderen. Op zijn vijfendertigste voelde Charles Delauney zich alsof hij al tien levens achter de rug had.

Hij bleef lange tijd staan kijken naar een beeldje van de madonna met kind, met hen in gedachten, en toen liep hij langzaam dezelfde weg terug die hij gekomen was. Hij voelde zich eerder slechter dan beter. Hij wilde André weer bij zich hebben, hem dicht tegen zich aan voelen, zijn heerlijk warme huid, zijn zachte wangetje, het kleine handje dat de zijne altijd zo stevig had vastgehouden.

Charles was door tranen verblind toen hij langzaam terugliep naar de hoofdingang van de kathedraal. Zijn been leek meer pijn te doen dan anders en de wind gierde door de kerk, toen hem iets overkwam wat in lange tijd niet was gebeurd. Vroeger overkwam het hem regelmatig. Soms had hij zich zelfs op het slagveld verbeeld dat hij haar zag.

Nu zag hij haar in de verte, gehuld in een bontjas, aan hem voorbijgaand als een geest in de richting van iets dat hij niet kon zien, en niet in staat om hem te zien. Hij bleef lange tijd naar haar staan kijken, met een verlangen dat hij al heel lang niet meer had gevoeld, een herinnering die terwijl hij daar stond te staren weer tot leven kwam. Toen drong het tot hem door dat het geen geest was, maar een vrouw die precies op haar leek. Ze was lang, slank en ernstig, en heel mooi. Ze droeg een eenvoudige zwarte jurk met daaroverheen een jas van sabelbont, die bijna tot op de grond reikte en haar gezicht zacht omlijstte. Een hoed probeerde alles behalve een oog te verbergen. Hoewel hij maar zo weinig van haar kon zien, leek het alsof hij haar aanwezigheid voelde. De manier waarop ze zich bewoog, hoe ze eruitzag, de manier waarop ze langzaam een zwarte handschoen uittrok en voor een ander klein altaar neerknielde. Ze was nog net zo gracieus als vroeger, nog net zo lang en slank, hoewel ze nu veel magerder leek. Ze bedekte met haar elegante handen haar gezicht, en bleef lang in gebed verzonken. Hij wist waarom. Ze waren hier allebei om dezelfde reden naartoe gekomen. Terwijl hij naar haar stond te kijken, realiseerde hij zich dat het Marielle was. Hij kon het nauwelijks geloven.

Het leek een eeuwigheid te duren voordat ze zich omdraaide en zijn richting uitkeek, maar het was duidelijk dat ze hem niet herkende. Ze stak vier kaarsen aan, liet wat geld in de offerbus vallen en staarde toen weer naar het altaar. De tranen liepen ook over haar wangen. Toen trok ze met gebogen hoofd de bontjas strakker om zich heen. Ze liep langzaam tussen de banken door, alsof haar hele lichaam pijn deed en haar ziel ook. Ze was nog maar een paar centimeter bij hem vandaan toen hij voorzichtig een hand uitstak en haar tegenhield. Ze hief verschrikt haar hoofd op en keek hem verbaasd aan, alsof ze uit een diepe droom ontwaakte. Maar toen ze in zijn ogen keek, stokte haar adem en staarde ze hem aan. Haar hand vloog naar haar mond en haar ogen stroomden over van de tranen die al bij het altaar waren begonnen te vloeien.

'O, mijn god.' Dat kon niet. Maar het was wel zo. Ze had hem bijna zeven jaar lang niet meer gezien. Het was niet te geloven.

Hij raakte zonder iets te zeggen haar hand aan en toen hij dat deed, liet ze zich zonder aarzelen tegen hem aanvallen, als vanzelfsprekend, woordeloos, en sloeg hij zijn armen om haar heen. Het was alsof het zo moest zijn, dat ze elkaar vandaag hier moesten treffen, en ze klampten zich hier in deze kerk als twee drenkelingen aan elkaar vast. Het duurde heel lang voordat ze zich van hem losmaakte en naar hem opkeek. Hij zag er ouder uit dan vroeger, doorleefder, vermoeider. Hij had een paar kleine littekens op zijn gezicht en een groot dat ze niet kon zien op zijn arm. Dan was er natuurlijk zijn been en zijn grijzende haar. Maar toen ze hem aankeek, voelde ze zich weer achttien en haar hart bonsde net als in Parijs toen ze nog een jong meisje was. Ze had al die jaren geweten dat een deel van haar Charles Delauney nooit zou kunnen loslaten, en ze had ermee leren leven. Ze had het moeten accepteren, zoals pijn, zoals hij zijn been mee moest trekken, dat hem bij koud of vochtig weer zo'n last bezorgde. Net zo'n pijn als die andere, die ze geleerd had met zich mee te dragen. 'Ik weet niet wat ik moet zeggen.' Ze glimlachte hem verdrietig toe, terwijl ze haar tranen droogde. 'Na al die tijd klinkt "hoe gaat het met je" zo stom.' Dat was ook zo, maar wat moest ze anders zeggen? Af en toe had ze vage berichten over hem gehoord, maar de laatste paar jaar niets meer. Ze wist al een hele tijd dat zijn vader ziek was. Haar eigen ouders waren beiden voordat ze uit Europa was teruggekeerd binnen een paar maanden overleden, maar daar was Charles van op de hoogte.

'Je ziet er fantastisch uit.' Hij kon zijn ogen niet van haar losmaken. Op haar dertigste was ze nog mooier dan toen ze op haar achttiende trouwden. Alsof ze tot volle bloei was gekomen, maar haar ogen stonden bedroefd. Het deed hem pijn dat te zien. 'Gaat het wel goed met je?' Zijn vraag had vele betekenissen, maar net als vroeger begreep ze precies wat hij bedoelde. Ze waren na verloop van tijd tot één dans, één lied, één beweging versmolten. Zelfs zijn halve gedachten had ze zonder een woord te zeggen kunnen afmaken, zo goed kenden ze elkaar. Het had geleken alsof ze elk de identieke helft van slechts één persoon waren. Maar dat was voorbij, ze waren nu twee verschillende helften. Of hoorden ze nog steeds bij elkaar? Hij vroeg het zich af terwijl hij haar bekeek. Ze was duur gekleed, die jas van sabelbont was prachtig. De hoed was speciaal voor haar door Lily Daché ontworpen en stond haar bijzonder goed. Ze was beslist veel eleganter dan toen ze nog een jong meisje was. Als ze er toen zo had uitgezien had ze hem waarschijnlijk afgeschrikt, glimlachte hij bij zichzelf, of hem misschien minder aangetrokken. Maar ze schrok hem nu niet af, ze wekte zijn mededogen op, zoals ze al jaren deed. Waarom was ze de laatste keer dat hij haar ontmoette zo verdomd koppig geweest?

'Je ziet er zo ernstig uit, Marielle.' Zijn ogen boorden zich in de hare, alsof ze de antwoorden op duizend vragen wilden afdwingen.

Ze probeerde te glimlachen, en draaide even haar hoofd af voordat ze hem weer aankeek. 'Het is een moeilijke dag, voor ons allebei...' Anders waren ze hier niet geweest. Ze vond het nog steeds vreemd dat ze hier nu beiden na al die jaren in de kathedraal van Sint-Patrick bij elkaar stonden. 'Ben je voorgoed thuisgekomen?' Ze was nieuwsgierig naar hem. Hij leek groter en sterker dan vroeger, meer autoritair, alsof hij nog minder onzin dan vroeger tolereerde. En hoewel het moeilijk te geloven was, maakte hij een nerveuzere indruk.

Hij schudde zijn hoofd, en wenste dat ze in een bank konden schuiven om de hele dag verder te praten. 'Ik geloof niet dat ik het hier zou kunnen uithouden. Ik ben nu drie weken terug en kan nauwelijks wachten tot ik weer naar Spanje terug kan.'

'Spanje?' Ze trok een wenkbrauw omhoog. Zijn leven scheen zo met Parijs en hun herinneringen daar verweven te zijn, dat ze zich hem nauwelijks ergens anders kon voorstellen.

'De oorlog daar, ik ben er al twee jaar.'

Daarop knikte ze begrijpend. 'Ik had me al eens afgevraagd of je daar misschien zou zijn.' Het was echt iets voor hem. 'Op de een of andere manier wist ik dat je daar waarschijnlijk aan mee zou doen.' Daar had ze dus gelijk in gehad, want hij had niets meer gehad dat hem ervan had kunnen weerhouden. Niets te verliezen en niets te winnen. Niets om voor thuis te blijven.

'En jij dan?' Hij keek haar scherp aan. Hoe vreemd om hier naar elkaars leven te staan vragen, maar ze wilden beiden weten wat er met de ander was gebeurd.

Het duurde even voordat ze hem zachtjes antwoordde: 'Ik ben getrouwd.'

Hij knikte en probeerde niet te laten merken dat hem dat pijn deed, dat het aanvoelde alsof ze een dolk in een reeds lang zwerende wond had gestoken. 'Ken ik hem?' Dat was onwaarschijnlijk, omdat hij de laatste zeventien jaar in het buitenland had gewoond, maar naar haar uiterlijk te oordelen moest het minstens een Astor zijn.

'Dat weet ik niet.' Maar ze wist dat haar man een vriend van zijn vader was geweest. Hij was vijfentwintig jaar ouder dan zij. 'Malcolm Patterson.' Haar ogen vertoonden bij het noemen van zijn naam geen sprankje vreugde of trots, en plotseling verborg de hoed haar gezichtsuitdrukking. Hij kreeg een onplezierig gevoel, want ze zag er totaal niet gelukkig uit. Dus dat had ze de afgelopen zeven jaar gedaan. Hij leek er niet van onder de indruk, eerder ontzettend geërgerd.

'Die naam heb ik wel eens gehoord,' zei Charles koel, en wachtte toen totdat hij haar gezicht weer kon zien. 'En ben je gelukkig?'

Was het haar weigering om bij hem terug te komen waard? Hij kon duidelijk zien dat dat niet zo was.

Ze wist niet wat ze tegen hem zou zeggen. Haar huwelijk had ook aspecten die ze bijzonder waardeerde. Malcolm had op een tijdstip in haar leven dat ze daar wanhopig behoefte aan had, beloofd dat hij voor haar zou zorgen, en dat deed hij ook. Hij was ten opzichte van haar nog nooit tekortgeschoten. Hij was altijd aardig voor haar. Maar ze had zich in het begin niet gerealiseerd hoe koel hij was, hoe afstandelijk en hoe druk. Toch was hij in bepaalde opzichten een perfecte echtgenoot. Beleefd, intelligent, hoffelijk en charmant. Maar hij was Charles niet, hij was niet de vlam en de hartstocht uit haar jeugd... Het gezicht waar ze van droomde toen ze tussen leven en dood zweefde, was niet het zijne en de naam die ze uitriep ook niet, en ze wisten beiden dat dat nooit zou veranderen. 'Ik heb rust gevonden, Charles, en dat is heel belangrijk.' Met Charles was daar nooit sprake van geweest: bij hem had ze alleen vreugde, opwinding, liefde en hartstocht gekend, en uiteindelijk wanhoop. Het verdriet was net zo intens geweest als de vreugde.

'Ik heb je gezien, in Spanje, toen ik door een kogel getroffen was,' zei hij bijna dromerig.

En ik heb je jarenlang bijna iedere avond gezien, wilde ze hem zeggen, maar ze wist dat ze dat niet kon. In plaats daarvan glimlachte ze slechts. 'We hebben allemaal onze spookbeelden, Charles.' Sommige deden alleen meer pijn dan andere.

'Is dat dan alles? Zijn we slechts spookbeelden, meer niet?'

'Misschien.' Het had haar twee jaar in een inrichting gekost om te begrijpen dat het voorbij was, dat ze met het verdriet moest leven en na alles wat er gebeurd was haar leven moest voortzetten. Dat kon ze nu niet in gevaar brengen, zelfs niet voor hem, vooral niet voor hem. Ze kon zichzelf niet op de tweede plaats stellen, hoeveel ze ook dacht nog van hem te houden. Ze raakte zijn hand aan en toen zijn wang, en hij boog zich voorover om haar te kussen, maar ze wendde haar hoofd een fractie af. Hij kuste haar wang vlak naast haar lippen, en ze sloot lange tijd haar ogen terwijl hij haar omarmde.

'Ik hou van je... ik zal altijd van je blijven houden.' Terwijl hij dat zei, gloeiden zijn ogen van de hartstocht die ze zo goed kende. Niet de hartstocht geboren uit wellust, maar de hartstocht uit overtuiging en verlangen en het zoveel van iemand gehouden hebben dat je er bijna aan ten onder gaat. Charles was hartstochtelijk in alles wat hij deed, en ze wist dat dat eens zijn dood zou worden. Ze was nauwelijks aan zijn vuur ontsnapt en ze wist nu dat ze het niet meer kon riskeren. Hij had zijn littekens en zij had de hare, niet minder erg omdat ze niet door een oorlog waren veroorzaakt.

'Ik hou ook van jou,' fluisterde ze, terwijl ze wist dat ze die woorden niet tegen hem zou moeten uiten. Maar het was een fluistering uit het verleden, een saluut aan alles wat eens had bestaan en met André gestorven was.

'Wil je me voordat ik weer naar Spanje vertrek nog een keer ontmoeten?' Dat aandringen was typisch iets voor hem, zodat ze zich, als hij zich weer in de strijd wierp, verantwoordelijk voor hem zou voelen. Ze glimlachte naar hem, maar schudde haar hoofd.

'Dat kan ik niet doen, Charles, ik ben getrouwd.'

'Heb je hem iets over mij verteld?' Ze schudde met een vertwijfeld gezicht langzaam haar hoofd.

'Nee, niets. Hij gelooft dat ik die zomer van onze reis door Europa een beetje uit de band gesprongen ben en dat het iets te ver is gegaan, zoals mijn vader het zijn vrienden heeft uitgelegd. Jaren geleden. Hij noemde het een "korte romance". Dat is alles wat Malcolm ervan weet. Hij wilde nooit dat ik erover praatte. Hij heeft er geen idee van dat we ooit getrouwd zijn geweest.' Het was echt iets voor haar vader om er zo'n draai aan te geven. Hij had niemand ooit iets over haar leven met Charles verteld, wat door hun verblijf in Europa een stuk makkelijker was gemaakt. Hij vond alleen uiterlijkheden en reputaties belangrijk. Hij had gelogen om haar te beschermen en tegen iedereen gezegd dat ze in Europa studeerde. Hij wilde ten koste van alles de schijn ophouden en had Marielle voor de 'verschrikkelijke fout' van haar huwelijk met Charles Delauney willen behoeden. En Marielles man geloofde die leugen nog steeds, omdat ze het zo liet.

Charles kon nauwelijks geloven dat ze haar man nooit de waarheid had verteld. Zij hadden elkaar altijd alles verteld. Ze hadden al hun geheimen met elkaar gedeeld. Maar wat was er op je achttiende eigenlijk te verbergen? Op je dertigste was dat wat anders.

'Hij weet van niets, Charles. Waarom zou ik het hem vertellen?' Waarom zou ze hem vertellen dat ze zesentwintig maanden in een inrichting had doorgebracht en had gewild dat ze doodging, dat ze geprobeerd had haar polsen door te snijden, tabletten te slikken, zichzelf in de badkuip te verdrinken... waarom zou ze hem dat alles vertellen? Charles wist het wel, hij had de rekeningen betaald... en ze was beter geworden.

'Zeg je tegen hem dat je mij vandaag hebt ontmoet?' Hij was nieuwsgierig naar haar leven met hem. Wat voor soort huwelijk konden ze hebben als ze hem niets vertelde? Hield ze wel van hem, of hij van haar? Ze had na al die jaren zo gemakkelijk 'ik hou van je' tegen hem gezegd en Charles geloofde haar. In antwoord op zijn vraag schudde ze nogmaals haar hoofd.

'Hoe kan ik hem nou vertellen dat ik je heb ontmoet, als hij niet eens weet dat je in mijn leven voorkomt?' Haar ogen stonden kalm in haar mooie gezicht. Ze maakte nu een rustige indruk, dat was tenminste iets.

'Hou je van hem?' Dat geloofde hij niet, en hij wilde het horen.

'Natuurlijk. Ik ben zijn vrouw.' Maar de waarheid was dat ze hem respecteerde, hem bewonderde en hem veel verschuldigd was. Ze had nooit van hem gehouden zoals van Charles en zou dat ook nooit doen. En bovendien wilde ze dat ook niet. Zo'n liefde gaf te veel verdriet, en daar had ze de moed niet meer toe. Ze wierp een blik op haar horloge en keek toen weer naar Charles. 'Ik moet gaan.'

'Waarom? Wat zou er gebeuren als je niet naar huis ging, maar in plaats daarvan met mij meeging?' Hij keek of hij het meende.

'Je bent nog niets veranderd. Je bent nog dezelfde man die me in Parijs overhaalde om in het geheim met hem te trouwen.' Ze glimlachte om de herinnering, en hij ook.

'Je was toen gemakkelijker te overtuigen.'

'Alles was toen gemakkelijker. We waren jong.'

'Dat ben je nog steeds.' Maar ze wist wel beter.

Ze trok haar jas steviger om zich heen en deed haar andere handschoen weer aan, en hij liep langzaam met haar mee naar de hoofdingang van de kathedraal.

'Voordat ik vertrek, wil ik je nog een keer zien.'

Ze zuchtte en bleef staan om hem aan te kijken. 'Charles, hoe kunnen we dat nou doen?'

'Als je het niet doet, kom ik bij je thuis aan de bel hangen.'

'Daar ben je toe in staat.' Ze moest lachen, ondanks de droevige dag die hen samengebracht had.

'En dan heb je heel wat uit te leggen.' De gedachte alleen al gaf haar bijna een migraine. 'Je weet me te vinden. Ik logeer bij mijn vader. Bel me, want anders doe ik het.'

Na zeven jaar stond hij haar hier te bedreigen, en hij zag er nog zo verdraaid knap bij uit ook.

'En als ik je niet bel?'

'Dan vind ik je heus wel.'

'Maar ik wil niet gevonden worden.' Haar gezicht stond ernstig toen ze dat zei, net als het zijne toen hij antwoordde: 'Ik weet niet of ik dat wel geloof. En we kunnen toch na al die jaren niet... ik kan je niet zomaar weer laten gaan, Marielle, dat kan ik niet, het spijt me.' Hij zag er troosteloos en op een vreemde manier bijna gebroken uit.

'Dat weet ik.' Ze schoof haar hand onder zijn arm en ze liepen de deur uit, terwijl Malcolms chauffeur op hetzelfde moment door een zijdeur verdween. Hij had hen een uur lang met veel belangstelling gadegeslagen. Zo kende hij Marielle absoluut niet, maar op de een of andere manier had het hem niet verbaasd. Malcolm leidde ook zijn eigen leven, en ze was een heel mooie jonge vrouw. Mooi en bang, dat wist hij. Ze liet zich door iedereen intimideren, vooral door haar man. En hij vroeg zich af wie er te zijner tijd meer voor zijn inlichtingen zou willen betalen, mevrouw Patterson zelf of haar man?

Charles en Marielle liepen langzaam gearmd de trappen af en toen ze onderaan waren gekomen, drukte hij haar dicht tegen zich aan. 'Als je het echt niet wilt, zal ik er niet langer op aandringen, maar ik zou je voor mijn vertrek graag nog een keer willen zien.' Hij keek alsof hij het echt meende.

'Waarom?' Ze keek hem recht in de ogen, en hij gaf haar het enige antwoord dat hij kon bedenken.

'Omdat ik nog steeds van je hou.'

Terwijl ze haar hoofd afwendde, vulden haar ogen zich met tranen. Ze wilde niet langer van hem houden, ze wilde niet dat hij nog van haar hield, ze wilde geen herinneringen meer, geen verdriet en geen angst. Ze keek hem weer aan. 'Ik kan je niet bellen.'

'Je kunt doen wat je wilt. En wat je ook doet, ik zal nog steeds... is het voor jou net zo moeilijk...' Hij wierp een blik op de kerk en dacht aan de reden waarom ze hier die dag waren, en keek toen weer met betraande ogen op haar neer. Ze knikte, terwijl de tranen in antwoord over haar wangen gleden. 'Ja, net zo moeilijk. Het gaat niet over.' En ze begreep nu dat dat nooit zou gebeuren, dat ze er als met een altijd aanwezige pijn mee moest voortleven. Ze keek weer naar hem omhoog. 'Het spijt me zo...' Ze had die woorden al jarenlang tegen hem willen uitspreken en dat had ze nu gedaan, maar het maakte geen verschil.

Hij schudde zijn hoofd, omhelsde haar heftig en liet haar toen weer los. Na nog een laatste blik liep hij Fifth Avenue af zonder afscheid van haar te nemen. Daar was hij werkelijk niet toe in staat geweest. Ze bleef hem lange tijd staan nakijken en stapte toen in Malcolms auto. Terwijl de chauffeur haar naar huis reed, bleven haar gedachten bij Charles en bij een leven dat allang het hare niet meer was en ook nooit meer zou worden... en bij André.

2

Patrick, de chauffeur, reed noordwaarts Fifth Avenue af om Marielle thuis te brengen, maar ze zag Charles nergens meer. Tot slot reden ze in oostelijke richting 64th Street in, naar het huis dat ze al zes jaar met Malcolm bewoonde. Het huis lag tussen Madison en Fifth, vlak om de hoek van het park, en het was schitterend. Maar het was nooit van haar geweest, alleen van Malcolm. Ze had er zich van het begin af aan niet op haar gemak gevoeld. Het was een indrukwekkend groot huis met een uitgebreide staf personeel. Vroeger was het van Malcolms ouders geweest. Hij had het als een soort gedenkteken aan hen in zo goed als dezelfde staat gehouden, met de kostbare verzamelingen die overal waren uitgestald. Nu en dan voegde hij daar een waardevol kunstvoorwerp aan toe dat hij van een van zijn reizen meebracht, of kocht hij iets van een museumbeheerder. Soms kreeg Marielle het gevoel dat ze ook een kostbaar voorwerp was, iets dat tentoongesteld werd, maar waar niemand aankwam. Een pop in een uitstalkast, die werd bewonderd maar waar nooit mee werd gespeeld. Zijn bedienden waren over het algemeen beleefd tegen haar, maar ze hadden haar wel duidelijk gemaakt dat ze bij haar man in dienst waren en niet bij haar. De meesten werkten er al jaren, en zelfs na zes jaar had ze het gevoel dat ze hen nauwelijks kende. Malcolm had er altijd op aangedrongen dat ze zich afstandelijk gedroeg en dat had ze gedaan, en de bedienden ook. De verhouding was dus niet warm. Van het begin af aan had ze van Malcolm niets mogen veranderen. Het was nog steeds zijn huis, alles werd op zijn manier gedaan en als haar opdrachten de zijne tegenspraken, werden ze beleefd en zonder er verder een woord over te zeggen genegeerd. Hij had het personeel zelf aangenomen en het merendeel van hen was Iers, Engels of Duits. Malcolm was bijzonder gesteld op alles wat Duits was. In zijn jonge jaren had hij aan de universiteit van Heidelberg gestudeerd en hij sprak de taal vloeiend.

Marielle vroeg zich soms af of het personeel zo'n - hoewel onuitgesproken - bezwaar tegen haar had omdat ze ook voor Malcolm had gewerkt. Toen ze in 1932 uit Europa terugkeerde, had ze geen baan kunnen vinden. Het was de tijd van de economische depressie, zelfs afgestudeerde mannen waren werkloos en zij had geen enkele opleiding genoten. Ze had nog nooit voor iemand gewerkt en haar ouders hadden haar niets nagelaten. Haar vader had alles in het beursfiasco van '29 verloren, wat uiteindelijk zijn dood was geworden. Hij was te oud geweest om alle spanningen te doorstaan en opnieuw te beginnen. Tenslotte had zijn hart het opgegeven, maar daarvoor had zijn geest dat al gedaan. Toen zijn vrouw zes maanden later overleed, waren er nog maar een paar honderd dollar over. Marielle zat toen nog in Europa en Charles had ervoor gezorgd dat het huis werd verkocht, zodat ze hun schulden kon afbetalen. Ze was te ziek geweest om dat zelf te regelen en toen ze uiteindelijk naar New York terugging, bezat ze niets meer, zelfs geen huis om in te wonen. Ze trok zolang in een hotel aan de East Side en begon meteen na aankomst een baan te zoeken. Ze had tweeduizend dollar die ze van Charles had geleend, dat was alles wat ze van hem had willen aannemen. Ze stond helemaal alleen op de wereld. Malcolm had haar in meer dan een opzicht uitkomst geboden. Daar was ze hem nog steeds dankbaar voor, en dat zou ze altijd blijven.

Ze was op een winterse dag in februari in zijn kantoor verschenen en het gezicht dat haar van achter het bureau een glimlach gaf, was als een zonnestraal voor haar. Ze was naar hem toegegaan omdat ze wist dat hij een vriend van haar vader was geweest en ze hoopte dat hij iemand wist die een baantje voor haar had of iemand die een gezelschapsdame nodig had die Frans sprak. Dat was haar enige bekwaamheid, naast haar stijlvolle tekeningen, maar ze had in geen jaren meer iets getekend. Ze wist niets van kantoorwerk, maar nadat hij een uur met haar had gepraat, nam hij haar aan en betaalde tot ze iets anders had gevonden zelfs haar hotelrekening. Ze had hem later terug willen betalen, maar daar wilde hij niets van horen. Hij wist dat ze het moeilijk had en was blij haar te kunnen helpen.

Ze leerde snel en werkte hard als assistente van zijn hoofdsecretaresse, een Engelse die duidelijk liet merken dat ze niets met Marielle ophad, hoewel ze altijd beleefd was. Niemand was verbaasd toen Malcolm haar begon uit te nodigen, eerst voor eenvoudige lunches en daarna voor romantische dineetjes. Na verloop van tijd nam hij haar mee naar belangrijke avonden, waarbij hij haar altijd discreet aanraadde in een modezaak waar hij bekend was voor die gelegenheden een nieuwe jurk te kopen. In het begin gaf haar dat een onbehaaglijk gevoel. Ze vond het vervelend om gebruik van hem te maken en ze wilde niet in een lastige positie terechtkomen. Maar hij was altijd heel aardig voor haar, intelligent, amusant en vol begrip. Hij had niet de geringste belangstelling voor haar vorige leven, waarom ze zes jaar lang in Europa had gewoond of waarom ze tenslotte was teruggekomen. Ze praatten alleen maar over de dingen van de dag. Het verbaasde haar dat ze zich bij hem altijd zo op haar gemak voelde. Hij was beleefd, aardig en makkelijk in de omgang. Haar eerdere terughoudendheid ten opzichte van hem verdween en ze verwonderde zich erover dat hij nooit wat intiemer werd. Hij scheen voldoende genoegen te scheppen in haar gezelschap, in het zich vertonen met een mooie, jonge vrouw wier dure kleding hij betaalde. Ze was toen nog pijnlijk verlegen en voelde zich soms heel onzeker. Maar dat scheen hem nooit op te vallen, en zijn aanwezigheid gaf haar altijd meer zelfvertrouwen en verbazingwekkend meer kracht dan ze lange tijd had gevoeld. Ze was niet meer dezelfde als vroeger, maar kon nu in ieder geval met zichzelf leven.

Als ze in Malcolms gezelschap was, vroeg niemand haar iets. Men wilde natuurlijk wel weten wie ze was, maar behalve haar naam was niemand erin geïnteresseerd waar ze vandaan kwam of waarom ze altijd zo ernstig keek. Ze waren onder de indruk van haar omdat ze bij hem hoorde en vanwege haar uiterlijk, en soms amuseerde haar dat zelfs. Ze voelde zich veilig bij hem, hij beschermde haar overal tegen en dat was ook zijn aanbod toen hij haar op Thanksgiving vroeg met hem te trouwen. Hij bood aan om voor haar te zorgen en haar te beschermen zolang hij leefde, wat niet voor de rest van haar leven betekende, omdat hij zoveel ouder was. Hij deed niet voorkomen alsof hij van haar hield, maar toch voelde ze dat hij dat op zijn manier wel deed, omdat hij altijd zo zorgzaam, aardig, attent en goed voor haar was. Dat was ook eigenlijk alles wat ze van hem verlangde. Ze was niet meer in staat risico's te lopen of het verdriet te verdragen als er met een volgende liefde iets verkeerd ging. De herinnering aan Charles deed nog steeds pijn, en over de andere gebeurtenissen kon ze zelfs met Malcolm niet praten. Ze had wel geprobeerd eerlijk tegen hem te zijn, hem te vertellen dat er in haar verleden dingen waren gebeurd die haar ontzettend veel verdriet hadden gedaan, maar hij wilde er niets over horen.

'We hebben allebei een verleden, lieve kind,' had hij vriendelijk glimlachend tegen haar gezegd toen ze in de Plaza zaten te dineren. 'Maar ik veronderstel dat het jouwe op je vierentwintigste wat smettelozer is dan het mijne.' Zo verdraagzaam was hij ten aanzien van haar, zo geduldig. Ze kon met haar verleden vol verdriet en verwondingen bij hem komen wonen en daar troost vinden en bescherming. Dat was het enige wat ze van hem verlangde, niet zijn huis, zijn juwelen of zijn geld. Hij was twee maal eerder getrouwd geweest en ze had van anderen, die te veel praatten, gehoord dat zijn vrijgevigheid legendarisch was. Maar zij zocht bij hem slechts een veilige haven in de storm, een schuilplaats voor de rest van haar leven, en dat had hij haar beloofd. Hij had meteen gevoeld hoe bang ze was, hoewel zelfs hij niet vermoedde hoe diep gewond ze was. Het enige dat hij van haar verlangde, was dat ze hem kinderen zou baren. Dat had geen van zijn vorige vrouwen gedaan en nu hij negenenveertig was, had hij grote behoefte aan een erfgenaam voor het Patterson-imperium. Hij had zijn fortuin gemaakt in staal, maar een aantal generaties terug was dat op een heel wat minder eerbare manier gebeurd. Tegen de tijd dat Malcolm werd geboren, had de naam een groot aanzien verworven. Malcolm had daar nog meer toe bijgedragen.

'Ik weet niet wat ik zeggen moet... meen je dat echt?' Hij glimlachte haar kalm toe en nam haar hand in de zijne, geamuseerd door haar verbazing. Ze zag er nog zo jong uit, en hij hief langzaam haar hand naar zijn lippen en kuste haar vingers.

'Natuurlijk meen ik het, Marielle.' Zijn ogen ontmoetten de hare, en in sommige opzichten leek hij haar meer als een vader toe. Maar dat was ook gedeeltelijk waarom ze zo op hem was gesteld, en waar ze bovendien zo naar hunkerde. Het was nog maar minder dan een jaar geleden dat ze in de Verenigde Staten was teruggekeerd en ze had niemand op de wereld behalve Malcolm. 'Ik wil dat je mijn vrouw wordt. Ik zal heel goed voor je zorgen, lieverd, dat beloof ik je. En als we zo fortuinlijk zijn om kinderen te krijgen, zal ik je daar de rest van mijn leven dankbaar voor blijven.' Het was een vreemd aanbod, vond ze, het klonk eigenlijk meer als een zakelijke overeenkomst dan een huwelijk. Hij wilde dat ze hem kinderen schonk en zij had zijn bescherming nodig. Hij had niet gezegd dat hij van haar hield en hij keek haar ook niet vol aanbidding aan, en zij was absoluut niet verliefd op hem. Het was totaal anders dan haar verhouding met Charles, maar het was precies wat ze wilde. Het enige waar ze bang voor was, was de gedachte aan kinderen. Ze was er niet zeker van of ze dat risico opnieuw wilde nemen, maar dat durfde ze hem niet uit te leggen.

'En als er geen kinderen komen?' Ze keek hem met een bezorgde blik in haar ogen onderzoekend aan en hij vroeg zich af of er iets aan de hand was waar hij geen weet van had. Hij dacht dat hij alles van haar wist.

'Dan zullen we vrienden zijn,' zei hij op een kalme toon die haar geruststelde. Maar ze begreep nog steeds niet waarom hij met haar wilde trouwen, terwijl er zoveel andere vrouwen waren die een moord voor hem zouden doen. En hij kende haar in feite nauwelijks.

'Maar waarom ik? Er zijn zoveel andere, geschiktere...' Ze bloosde ervan. Ze had geld noch een maatschappelijke positie. Haar ouders waren zeer respectabel geweest, dat was waar, maar niet van zijn klasse, en ze hadden haar geen cent nagelaten. Maar dat was nou juist iets dat hem zo in haar aantrok. Ze had geen banden, geen familie en geen verplichtingen. Ze zou als ze met hem trouwde van hem zijn, en dat beviel hem wel. Malcolm Patterson was een man die geobsedeerd was door zijn bezittingen: zijn huizen, zijn auto's, zijn schilderijen, zijn Fabergé-verzameling, zijn 'dingen'. Hij wilde Marielle aan zijn bezit toevoegen... een heel belangrijk bezit als ze hem kinderen kon schenken. Bovendien was ze een heel rustige, niet veeleisende jonge vrouw, en dat stelde hij op prijs. Ze zou een waardige, aantrekkelijke vrouw voor hem zijn en misschien op een goede dag een heel goede moeder.

'Misschien zou ik tegen je moeten zeggen dat ik van je hou,' zei hij vriendelijk, maar ze wisten beiden dat dat niet waar was. 'Maar ik weet niet zeker of we dat allebei wel zo belangrijk vinden.' Hij kende haar beter dan ze had beseft. 'Misschien doet dat er ook helemaal niet toe. Misschien is het wel beter zo en gaan we op den duur wel van elkaar houden, denk je niet?' Ze knikte, onder de indruk van zijn woorden. Daarna keek hij haar verwachtingsvol aan, alsof hij wist wat ze zou gaan zeggen en afwachtte tot ze dat deed. 'Kun je me een antwoord geven?'

Ze aarzelde slechts even. 'Ik...' Ze keek hem bezorgd aan. 'Weet je het echt zeker?' Ze maakte zich meer zorgen om hem dan om haarzelf. Als ze hem nu eens teleurstelde? Als ze... als ze weer instortte? Het was geen makkelijk jaar geweest. Het zoontje van de Lindberghs was twee weken na haar thuiskomst ontvoerd en die afschuwelijke daad had haar totaal in de ban gehouden. Toen in mei bekend werd gemaakt dat hij dood was, voelde ze zo'n hartverscheurende pijn dat ze het nooit zou vergeten. Ze was dagenlang in bed blijven liggen en had gezegd dat ze griep had. Maar in werkelijkheid had ze zich nergens anders op kunnen concentreren. Uiteindelijk had ze in een vlaag van angst haar dokter in Zwitserland opgebeld, die haar gerustgesteld had. Maar als haar dat nu nog eens overkwam? Als Malcolm aan de weet zou komen... 'Ik weet niet zeker of het ten opzichte van jou wel eerlijk is.' Marielle sloeg haar betraande ogen neer. Plotseling kreeg hij de aandrang haar in zijn armen te nemen en haar te liefkozen. Het was voor het eerst dat hij een soort hartstocht voor haar voelde en hij vroeg zich een ogenblik af of hij misschien toch van haar zou kunnen gaan houden.

'Liefste, trouw alsjeblieft met me... ik zal alles voor je doen.' Het waren de enige woorden die hem te binnen schoten, maar ze keek hem met een verdrietige glimlach aan en schudde haar hoofd.

'Dat hoeft helemaal niet. Je hoeft alleen maar aardig voor me te zijn en dat ben je al. Veel te aardig, ik weet niet waar ik het aan verdien.'

'Wat een onzin. Je verdient veel meer dan ik je kan geven. Je verdient een knappe, jonge echtgenoot die stapelgek op je is en die je iedere avond mee uit dansen neemt. Geen oude man die je op je veertigste in zijn rolstoel moet voortduwen.' Ze lachte bij de gedachte alleen al, het was moeilijk je Malcolm zonder zijn jeugdige vitaliteit voor te stellen. Hij was een sterke, energieke man die er óndanks zijn vroeg-grijswitte haardos tien jaar jonger uitzag dan hij was. Het witte haar gaf hem juist meer aanzien. 'Zo, wil je dan, nu ik je heb uitgelegd wat ik me van de toekomst voorstel, mijn aanbod aannemen?' Haar ogen ontmoetten de zijne en ze knikte bijna onmerkbaar. Haar adem stokte, en hij trok haar in zijn armen en omhelsde haar innig. Haar ogen vulden zich met tranen. Ze wilde net zo goed voor hem zijn als hij voor haar was, ze wilde hem van alles beloven en ze bezwoer zichzelf dat ze hem nooit zou teleurstellen.

Ze trouwden in alle stilte. Op nieuwjaarsdag voltrok een goede vriend van Malcolm, die rechter was, in Malcolms huis het huwelijk, in het bijzijn van nog geen dozijn van zijn vrienden. Zij had niet geweten wie ze moest uitnodigen, afgezien van de vrouwen op Malcolms kantoor. Maar die wilden niets meer met haar te maken hebben, ze gunden haar haar Assepoester-sprookje niet. Zij had voor elkaar gekregen wat hen niet was gelukt, hoewel ze hem om een andere reden dan de hare hadden willen hebben. Zij hadden het op zijn geld gemunt, terwijl Marielle alleen zijn bescherming verlangde,

Ze droeg een beige satijnen mantelpakje dat hij voor haar bij Mainbocher had gekocht, met een bijpassende hoed van Sally Victor. Ze had er nog nooit zo beeldschoon uitgezien, met haar elegant opgestoken kastanjebruine haar en een ontroerde uitdrukking in haar diepblauwe ogen. Toen de rechter hen tot man en vrouw verklaarde, had ze gehuild en ze was de hele dag vlak naast hem blijven staan, alsof er zich anders misschien een boosaardige geest tussen hen in zou dringen.

Ze brachten hun huwelijksreis op een privé-eiland in de Caribische zee door, in de buurt van Antigua. Het behoorde een vriend toe en er stond een schitterend huis op, met een jacht erbij en een heel leger uitmuntend getraind Engels personeel. Alles was even perfect geweest en ze ging steeds meer genegenheid voor hem voelen. Ze kon hem nauwelijks genoeg laten blijken hoe dikwijls zijn attente, vriendelijke houding haar trof. Hun lichamelijke omgang benaderde hij met wijsheid, gevoeligheid en grote voorzichtigheid. Hij verlangde ontzettend naar een kind, maar dit bracht hem er nooit toe zich ruw of haastig te gedragen. Hij besteedde het grootste deel van hun huwelijksreis aan het ontdekken van manieren waarop hij haar genot kon verschaffen. Hij was een ervaren man en ze had de tijd die ze met hem in bed had doorgebracht heerlijk gevonden, hoewel het duidelijk was dat er tussen hen iets ontbrak. Maar ze stelden elkaars gezelschap op prijs en toen ze drie weken later naar New York terugkeerden, waren ze goede vrienden geworden. Ze betrad zijn huis vol zelfvertrouwen en een optimisme dat ze in geen jaren had gevoeld. Maar na enige tijd was de ware situatie tot haar doorgedrongen. Ze woonden in zijn huis, gingen met zijn vrienden om, ze werd dag en nacht door zijn bedienden omringd en Marielle moest doen wat hij wilde. Het personeel beschouwde haar voornamelijk als een fortuinjaagster en behandelde haar als een indringster. Ze wisten dat ze voor hem had gewerkt en hun afkeer werd aangewakkerd door hun jaloezie. Haar opdrachten werden genegeerd, haar verzoeken werden stiekem belachelijk gemaakt, haar eigendommen verdwenen of gingen 'per ongeluk' kapot en toen ze het tenslotte aan Malcolm vertelde, deed hij haar klachten geamuseerd af, wat haar ergernis nog vergrootte. Hij zei dat ze 'zijn mensen' de tijd moest geven om aan haar te wennen en dat ze uiteindelijk net zoveel van haar zouden gaan houden als hij dat deed.

Meteen na hun terugkomst in New York was hij weer druk aan het werk gegaan. Hij hield zich het grootste deel van de tijd met zijn eigen zaken bezig en leidde zijn eigen leven en Marielle ging zich heel eenzaam voelen. Het deed hem nog steeds genoegen haar als ze uitgingen aan zijn zijde te hebben en hij was altijd even vriendelijk, maar het werd haar duidelijk dat ze niet zijn hele leven deelde en zelfs niet zijn slaapkamer. Hij legde haar uit dat hij 's avonds heel lang opbleef om documenten door te nemen of internationale telefoongesprekken te voeren en dat hij dan op zijn privacy was gesteld, en dat hij haar niet wilde storen. Ze had voorgesteld de kamers te veranderen, zodat hij naast de slaapkamer een kantoor kon inrichten om 's avonds in te werken, maar hij stond erop dat alles bij het oude zou blijven. Dus zo was het ook gegaan. In Malcolms leven was na zijn huwelijk met Marielle absoluut niets veranderd, behalve dat ze wat vaker samen uitgingen. Maar ondanks zijn vriendelijkheid voelde ze zich dikwijls nog steeds een van zijn werkneemsters.

Hij liet op de eerste van iedere maand zonder verdere discussie een toelage op haar rekening overschrijven en moedigde haar aan om waar ze ook wilde alles te kopen waar ze maar zin in had. Maar het personeel bleef van hem, het huis zag er nog net zo uit als vroeger, ze gingen uitsluitend met zijn vrienden om en hij ging nog steeds alleen op zakenreis. Marielle reisde in feite toen ze nog maar zijn tweede secretaresse was vaker met hem mee dan ze nu deed. Als ze de secretaresse die nu met hem meeging niet zo aardig had gevonden, zou ze daar boos over geworden zijn. Brigitte was een leuk Duits meisje uit Berlijn. Op haar gedrag en reputatie was niets aan te merken en ze behandelde Marielle met zeer veel respect. Ze had lichtblond haar en felrode nagels. Ze had een elegante manier van bewegen en was zeer efficiënt. Bovendien was ze altijd aardig tegen Marielle, bijna vriendschappelijk zelfs. Net als bij Marielle waren de oudere typistes jaloers op haar en Marielle had meer dan eens bij het zien van de opgetrokken wenkbrauwen van Brigittes collega's met haar meegeleefd. Brigitte was altijd heel beleefd en behulpzaam als Marielle naar kantoor belde. En toen Marielle in verwachting raakte, werd ze nog aardiger en stuurde haar kleine attenties voor de baby. Ze breide zelfs een dekentje en een paar truitjes voor hem, waar ook Malcolm van onder de indruk was. Verder besteedde hij nauwelijks aandacht aan haar. Hij was te druk met zijn zaken, zijn vrouw en met de zoon waar hij zo vreselijk naar had verlangd.

Marielle had verwacht dat ze weer gemakkelijk zwanger zou raken. Dat was de vorige keer ook zo geweest en het had haar verbaasd dat het na de eerste paar maanden van hun huwelijk nog niet was gebeurd. Na zes maanden stond Malcolm erop dat ze naar een specialist in Boston ging. Hij had haar daar zelf naartoe gebracht en haar die middag in het ziekenhuis achtergelaten om door een aantal specialisten onderzocht te worden. Die verklaarden dat haar niets mankeerde en dat Malcolm en zij het maar moesten blijven proberen. Ze zeiden dat het waarschijnlijk slechts een kwestie van tijd was en deden een aantal suggesties die haar in verlegenheid brachten, maar die Malcolm enthousiast opvolgde. Zes maanden later hadden hun pogingen echter nog steeds geen succes gehad en maakten ze zich beiden vreselijk zorgen. Toen had ze een rustige middag bij haar eigen arts doorgebracht. Hij had haar geen enkele nieuwe verklaring kunnen geven en had haar voorzichtig meegedeeld dat sommige vrouwen gewoon geen kinderen kregen. Dat had hij al vaker meegemaakt, gezonde jonge vrouwen die niets mankeerden maar gewoon nooit zwanger raakten. Daar kon niemand iets aan doen, zei hij kalm, soms liet God het eenvoudig niet gebeuren. Iedere maand, als ze zag dat ze weer niet in verwachting was, werd ze bijna hysterisch en die spanningen waren de oorzaak van haar migraine. 'Maar het is wèl gebeurd,' zei ze zachtjes, bijna bang om hem aan te kijken. Dat had ze Malcolm nog steeds niet verteld, vooral niet nu ze niet in staat bleek een kind van hem te krijgen.

'Bent u zwanger geweest?' vroeg de dokter enigszins verbaasd.

Toen hij haar onderzocht, was hij er niet helemaal zeker van geweest en had het haar niet gevraagd. En ze had er geen woord over gezegd. In Boston hadden ze het een paar keer gevraagd. Toen had ze het ontkend. Maar ze had er meer vertrouwen in dat deze man haar geheim voor zich zou houden. Ze had hem zelf uitgezocht en hij was een van de weinige mensen in haar leven die geen loyaliteit ten opzichte van Malcolm voelde.

'Ja,' knikte ze.

'Hebt u toen abortus laten plegen?' Dat zou een probleem kunnen zijn. In zijn ervaring waren vrouwen die zich in donkere achterstraatjes lieten aborteren zelden in staat om nog meer kinderen te krijgen. Ze mochten al blij zijn dat ze het er levend afbrachten.

'Nee, dat is niet gebeurd.'

'O, ik begrijp het al,' zei hij op meelevende toon, 'U hebt de baby verloren.'

'Nee,' begon ze en haar gezicht vertrok, alsof hij haar lichamelijk pijn had gedaan, 'ik bedoel, ja, hij is geboren en gestorven... later...'

'Wat spijt me dat voor u.' Toen had ze hem alles verteld en vreselijk gehuild, maar toen ze twee uur later zijn spreekkamer verliet, voelde ze zich opgelucht. Het was alsof er een last van haar was afgevallen. Hij had haar gerustgesteld door te zeggen dat hij er zeker van was dat ze uiteindelijk weer in verwachting zou raken. Er was geen enkele reden waarom dat niet zou gebeuren.

En hij had gelijk gekregen. Twee maanden later had ze verbaasd en verheugd gemerkt dat ze zwanger was. Ze had er zich al bijna bij neergelegd dat het nooit zou gebeuren en had zich zelfs neerslachtig afgevraagd of ze Malcolm, als hij dat wegens haar falen om kinderen te krijgen zou verlangen, een scheiding zou aanbieden. Maar plotseling was de zon gaan schijnen en was Malcolm in alle staten van opwinding en dankbaarheid. Hij overlaadde haar met juwelen en geschenken, kwam voor de lunch naar huis om te zien of alles in orde was, behandelde haar als iets zeer kostbaars en leek al zijn tijd door te brengen met het maken van plannen voor hun baby. Het was duidelijk dat hij een zoon wilde hebben, maar hij was ook bereid blij te zijn met een dochter. 'Als het een meisje is, moeten we er nog maar een bij nemen,' zei hij opgewekt, en Marielle lachte. Tegen die tijd kon ze haar voeten al niet meer zien en had ze in geen weken behoorlijk geslapen. De gedachte aan nog een kind zette ze nog maar even van zich af. Daarentegen was ze door haar zwangerschap helemaal opgebloeid en leek de pijn van de laatste jaren bij de opwinding van het nieuwe leven binnenin haar minder scherp geworden. Ze kon urenlang stilzitten en voelen hoe de baby zich bewoog, wachtend op het tijdstip dat ze hem in haar armen kon houden. Hij zou het schrijnende gemis van de afgelopen jaren verzachten, een gemis dat door niets anders dan een ander kind goedgemaakt kon worden. Ze moest zichzelf steeds opnieuw voorhouden dat het deze keer niet André zou zijn, maar een ander kind... hij zou nooit meer terugkomen. Ze wist dat ze dit kind, wat het ook zou worden, van ganser harte zou verwelkomen, en Malcolm ook.

Hij gaf iedereen in huis opdracht goed voor haar te zorgen, aan al haar verlangens tegemoet te komen, haar met grote regelmaat iets te eten te geven en erop te letten dat ze niet viel, struikelde of moe werd. Maar zijn personeel was lang niet zo enthousiast over de zwangerschap als hij, vooral de huishoudster die al twintig jaar bij hem was niet. Zij had de beide vorige echtgenotes meegemaakt en zag Marielle nog steeds als een zeer tijdelijke indringster. Het vooruitzicht van een baby maakte haar tot een grotere bedreiging, dus in plaats van blij te zijn, waren de kwaadaardigsten onder hen gewoon woedend. De huishoudster, de dienstmeisjes, de chauffeur - Patrick, een Ier, aan wie Marielle al sinds hun eerste ontmoeting een hekel had - en zelfs de kokkin met haar ploegje keukenhulpen waren uit hun humeur als ze aan Marielles weinige wensen tegemoet moesten komen of zelfs alleen maar een kopje speciale thee voor haar moesten zetten wanneer ze een migraine-aanval had. Het leek wel of ze haar hoofdpijn als een teken van zwakte zagen en ze lieten zich vaak onbeleefd uit als ze zich niet goed voelde. Zelfs de kinderverzorgster die Malcolm voor haar had aangenomen, scheen Marielle als een soort schepsel van een lagere orde te beschouwen.

Het was een Engelse die Malcolm op een van zijn buitenlandse reizen in dienst genomen had, met een gezicht als een muur van rotsblokken en een bijpassend hart. Het was nauwelijks voor te stellen dat zij ook maar enige warmte of tederheid voor een pasgeboren baby kon voelen. Toen ze een maand voor de verwachte geboorte arriveerde, schrok Marielle zich een ongeluk toen ze haar zag.

'Ze ziet eruit als een gevangenbewaarster, Malcolm. Hoe kunnen we haar nu voor ons kind laten zorgen?' Wat Marielle zich in werkelijkheid afvroeg, was waarom ze haar eigenlijk nodig hadden. Ze had ook zelf voor André gezorgd, maar die herinnering was te pijnlijk om bij stil te staan en daar kon ze nu zeker niet met Malcolm over praten. 'Ik kan zelf wel voor de baby zorgen.' Maar hij lachte alleen maar en zei dat ze niet zo dwaas moest doen. Hij wilde haar door iedereen laten verwennen.

'Na de geboorte zul je volkomen uitgeput zijn. Dan zul je rust moeten nemen. Juffrouw Griffin zal het prima doen. Ze heeft uitstekende referenties en is in een ziekenhuis opgeleid. Ze is precies wat je nodig hebt, dat zul je zien. Je zult wel merken dat baby's niet zo gemakkelijk zijn als je denkt.' Ze wist heel zeker dat ze gemakkelijker waren dan hij dacht, maar dat kon ze hem niet zeggen. Toen ze achttien was, had ze al voor haar eigen baby gezorgd, zonder de hulp van zo'n mens als juffrouw Griffin.

Juffrouw Griffin kondigde al meteen aan dat Marielles migraine-aanvallen slecht voor het kind waren en waarschijnlijk een teken van de een of andere gevaarlijke zwakte in de moeder. Het leek wel of ze wilde dat Marielle ze uit een gevoel van schaamte zou opgeven, maar ze waren zo hevig dat ze dan alleen maar in een donkere kamer op haar bed kon gaan liggen. Ze konden door van alles veroorzaakt worden: spanningen, zorgen, een verschil van mening met Malcolm, een wrede opmerking van een dienstmeisje, een koutje, een virus, te laat naar bed gaan, te zwaar eten of zelfs een glas wijn. Het was een ware kwelling voor Marielle en ze verontschuldigde zich er voortdurend voor, alsof het, zoals juffrouw Griffin suggereerde, een slechte karaktertrek van haar was.

Alleen Haverford, de Engelse butler, was aardig voor haar. Niet dat hij ooit een bijzondere belangstelling voor haar had getoond, maar hij was altijd beleefd en vriendelijk.

Juffrouw Griffin was dat niet, zij deed haar best om aan Malcolms kant te staan, die haar tenslotte ook aangenomen had. Net als de rest van het personeel begon ze Marielle al gauw als een indringster te behandelen, als het lastige maar noodzakelijke medium wier aanwezigheid ze moesten verduren om de baby in hun bezit te krijgen. Marielle begon het steeds benauwder te krijgen. Ze wilde omringd worden door mensen die van haar hielden en ze verlangde terug naar de gelukkige tijd met Charles, voor de geboorte van hun baby. Soms ging ze zomaar op haar bed liggen huilen, waar Malcolm haar al een paar keer geschokt op had betrapt.

'Je bent nu gewoon wat overgevoelig. Probeer het je allemaal niet zo aan te trekken,' zei hij aarzelend. Maar nadat hij er met juffrouw Griffin over had gepraat, was hij ook van mening dat ze zich een beetje aanstelde. Het leek wel of ze alleen nog maar huilde. Ze raakte zelfs van streek toen ze naar kantoor kwam en Brigitte zag. Vergeleken bij haar voelde Marielle zich zo dik en lelijk dat ze drie dagen lang weigerde om met Malcolm uit te gaan. Hij bleef echter geduldig en probeerde haar te begrijpen, hoewel het tegen het einde van de zwangerschap zelfs hem duidelijk werd dat Marielle abnormaal overstuur was. Ze leek doodsbang en kon zich nauwelijks meer beheersen, hoewel hij zijn uiterste best deed om haar te helpen. Juffrouw Griffin legde hem uit dat sommige vrouwen zo bang voor de geboorte zijn dat ze, uit angst voor de pijn, van tevoren al helemaal hysterisch worden. Dat leek volkomen met haar opinie overeen te komen dat Marielle een zwakkeling was en bovendien een lafaard.

Ze had de baby thuis willen krijgen, daar had ze al meteen op aangedrongen, maar Malcolm stond erop dat de baby in het Doctors ziekenhuis geboren zou worden waar, als er zich problemen zouden voordoen, alle mogelijke nieuwe technieken bij de hand waren. Marielle dacht dat het thuis rustiger zou zijn en maakte zich bovendien zorgen dat de baby misschien ontvoerd zou kunnen worden, zo biechtte ze Malcolm op. Bruno Richard Hauptmann was in september gearresteerd voor de ontvoering van het jongetje Lindbergh en dat hield haar opnieuw bezig. Malcolm was echter van mening dat ze zich zo overdreven zenuwachtig maakte omdat ze al zeseneenhalve maand zwanger was. Niemand begreep waarom het zo'n moeilijke periode voor haar was. Alleen haar dokter besefte wat ze doorstond en probeerde haar bij ieder bezoek te kalmeren en te verzekeren dat het deze keer allemaal heel anders zou gaan.

Op de avond van de geboorte waren ze thuis. Toen de weeën begonnen, zat ze in haar kamer te lezen en zat Malcolm in zijn slaapkamer wat documenten door te nemen. Ze wachtte nog een poosje en ging het hem toen vertellen, waarna hij onmiddellijk voor haar klaarstond. Patrick reed hen naar het ziekenhuis en Malcolm bleef bij haar zolang de dokter het toestond. Daarna reden ze haar weg voor de bevalling. Tegen die tijd was ze al wat versuft van de medicijnen die ze haar hadden toegediend en zei ze tegen Malcolm hoe anders het in Parijs was gegaan. De dokter glimlachte hem toe en de twee mannen keken elkaar begrijpend aan, ze verkeerde in een droomwereld.

'Ze zal het niet al te moeilijk hebben,' zei de dokter zacht, terwijl de verpleegsters haar meenamen. 'Ik kom zo gauw mogelijk bij u terug.' Hij glimlachte en Malcolm ging in een gemakkelijke stoel van de enorme privé-suite, die ze voor haar hadden gereserveerd, zitten wachten. Dat was om middernacht geweest en om vier uur drieëntwintig werd Theodore Whitman Patterson geboren.

Marielles eerste blik op hem was als door een waas, terwijl de dokter hem in een deken gewikkeld voor haar omhoog hield. Hij had een rond, roze gezichtje en een bos blondachtig haar en hij keek haar enigszins verbaasd aan, alsof hij iemand anders had verwacht. Toen uitte hij een lange, luide kreet en begon iedereen in de verloskamer te lachen, terwijl de tranen over Marielles wangen stroomden. Ze had gedacht dat hij er niet meer was. Ze kon hem zich nog zo goed herinneren... dezelfde ronde wangen, die verbaasde ogen... maar zijn haar was zwart geweest, net als dat van Charles, glanzend zwart, maar dit was hij niet, hoewel hij zoveel op hem leek. Ze legde met een primitieve zielepijn zijn wangetje teder tegen de hare, terwijl er tegelijkertijd een golf van vreugde en volmaaktheid in haar opwelde. Ze namen hem weer van haar af om hem schoon te maken en aan zijn vader voor te stellen, en Marielle viel in een halve slaap terwijl de artsen haar verder behandelden.

Tegen de ochtend brachten ze haar terug naar haar kamer, waar Malcolm in afwachting van haar komst vredig lag te slapen. Naast haar bed stond een fles champagne gekoeld in een zilveren emmer. Hij werd direct wakker toen de stretcher de kamer binnengerold werd, terwijl zij helderder van geest was dan toen ze hem voor het laatst had gezien. Weer helemaal bijgekomen en met pijn, maar gelukkiger dan ze in jaren was geweest... en trots, omdat ze eindelijk Malcolms droom had vervuld en hun overeenkomst was nagekomen.

'Heb je hem gezien?' vroeg ze, terwijl Malcolm zich vooroverboog om haar wang te kussen en ze hem met een vermoeide doch tevreden uitdrukking in haar ogen aankeek.

'Ja.' Malcolms ogen stonden nu ook vol tranen. Dit was het enige waar hij ooit naar had verlangd. 'Hij is prachtig en hij lijkt precies op jou.'

'Nee hoor.' Ze schudde haar hoofd en wilde de verboden woorden uitspreken: Hij lijkt op André... 'Hij is zo lief... waar is hij?' Ze keek de verpleegster plotseling vol angst aan. Als hij nu eens verdwenen was? Als hem iets was overkomen... als iemand hem meegenomen had?

'Hij wordt straks hier naartoe gebracht, nu ligt hij in de babykamer te slapen.'

'Ik wil dat hij hier bij mij in mijn kamer komt te liggen.' Marielle keek Malcolm nerveus aan en hij nam haar hand in de zijne.

'Er kan hem daar niets gebeuren.'

'Dat weet ik ook wel, maar ik wil hem zien.' Ze wilde hem nooit meer uit het oog verliezen, hem geen moment meer loslaten, ze zou het nooit weer laten gebeuren... nooit... ze voelde terwijl ze de kamer rondkeek de paniek in zich opstijgen en vreesde even dat er een hoofdpijn dreigde aan te komen. Maar het ging weer over en Malcolm schonk een glas champagne voor haar in. Ze deed net alsof ze er kleine slokjes van nam. Na alles wat ze had doorgemaakt en de medicijnen die ze haar hadden toegediend, kon zelfs de Christal die hij meegebracht had haar niet verleiden.

Daarna werd de baby bij haar gebracht en ze hield zijn slapende lichaampje dicht tegen zich aan. Toen hij wakker werd, knoopte ze haar nachthemd los en gaf ze hem te drinken. Het ging haar zo vanzelfsprekend af, alsof er sindsdien niets bijzonders was gebeurd, geen verdriet, geen verlies, geen tragedie, helemaal niets... ze was de eeuwige moeder en verloren in haar liefde voor deze kleine baby.

Malcolm keek terwijl ze hem voedde gefascineerd toe en nam de baby daarna vol sprakeloze aanbidding in zijn armen. Later in de morgen keerde Malcolm naar huis terug en viel in zijn eigen slaapkamer in een vredige slaap, in de wetenschap dat zijn leven vol was en bijna perfect. Ondanks de momenten van twijfel die hij in de afgelopen twee jaar af en toe had gevoeld, was hij nu blij dat hij met Marielle was getrouwd. Het kind had het de moeite waard gemaakt.

De zware eiken deur zwaaide statig open en Marielle liep geruisloos het huis binnen. Ze had nog steeds een ernstige uitdrukking op haar gezicht, doordat ze Charles na zoveel jaar weer teruggezien had. Het was een grote schok voor haar geweest, maar het had haar ook diep geraakt.

'Goedemiddag, mevrouw.' De butler nam haar jas aan, terwijl een van de dienstmeisjes klaar stond om haar te helpen. Marielle slaakte een zucht. Het was een moeilijke middag geweest, een moeilijke dag. Toen ze haar handschoenen uitdeed en naast haar zwart suède handtas legde, voelde ze nog steeds de kilte van de kerk in haar botten.

'Goedemiddag, Haverford.' Ze richtte zich tot de oude butler: 'Is meneer Patterson thuis?'

'Nee, mevrouw.'

Ze knikte en liep de trap op, niet zeker of ze naar haar eigen kamer zou gaan of naar de derde verdieping. Dikwijls, als ze hem wilde gaan opzoeken, besloot ze het toch niet te doen. Tot haar verbazing had ze vanaf het begin met zeer gemengde gevoelens op Malcolms kind gereageerd. Ze voelde een hartstochtelijke liefde voor hem die ze nooit had verwacht, zelfs nog meer liefde dan de eerste keer... meer dan waar ze op haar achttiende toe in staat was geweest, meer dan ze ooit voor een menselijk wezen had gedacht te kunnen voelen. Maar tegelijkertijd bewaarde ze uiterlijk een afstand tot hem en was haar gevoel van liefde voor hem vaak een goedbewaard geheim. Het was te gevaarlijk om zichzelf toe te staan zoveel van hem te houden. Ze wist dat ze het niet zou overleven als hem iets zou overkomen. Dus dwong ze zichzelf bij hem weg te blijven, of zelfs een beetje onverschillig te doen. Maar op sommige momenten kon ze die houding niet volhouden en moest ze naar hem toe, en dan sloop ze 's nachts op blote voeten de trap op om naar hem te kijken terwijl hij sliep. Hij was mooier dan welk ander kind ook, warmer, molliger, liever, schattiger, volmaakter... hij was de beloning voor al haar verdriet, de gave van God voor alles wat ze kwijtgeraakt was. Hij was het middelpunt van haar leven.

Natuurlijk was Malcolm ook dol op hem, vooral omdat het zo'n makkelijk kind was met een vlugge geest. Hij deelde haar bezorgdheid over Teddy's veiligheid totaal niet. Het was een vrolijk, ontspannen kind, dat iedereen in zijn omgeving vreugde bezorgde.

Dankzij hem had Malcolm nog wel meer kinderen gewild en in het eerste jaar na Teddy's geboorte hoopte Malcolm dat Marielle weer in verwachting zou raken. Hun pogingen hadden echter tot niets geleid en nu hij in ieder geval Teddy had, vond Malcolm het niet zo belangrijk meer. Hij deed er geen moeite meer voor en sindsdien trokken Marielle en hij zich discreet in hun eigen kamers terug. Ze vond het niet erg en ze waren beiden tevreden met hun leven zoals het nu was. Op haar dertigste had Marielle een kind waar ze zielsveel van hield, een man die haar goed behandelde, wat meer was dan de meeste vrouwen tegenwoordig hadden, en had Malcolm de erfgenaam waar hij altijd zo naar had verlangd. Ze namen er beiden genoegen mee.

Marielle was wat rustiger geworden, behalve wat Teddy's veiligheid betrof. Ze verdedigde hem als een leeuwin. De ontvoerder van het kind van de Lindberghs was twee jaar geleden ter dood veroordeeld, maar ze deed nog steeds alsof er op iedere hoek van de straat een potentiële ontvoerder stond.

Malcolm was haar dankbaar voor het feit dat ze zo uitstekend voor zijn kind zorgde. Ze was een heel goede moeder en een goede echtgenote, en ze had hem de perfecte, prachtige, intelligente, blonde zoon van zijn dromen geschonken. Meer verlangde hij niet.

Terwijl Marielle langzaam de trap opliep, vroeg ze zich af of ze door zou lopen of niet. Ze was eigenlijk niet in de stemming om de kinderjuffrouw te trotseren en ze wilde Teddy niet storen als hij bij haar was. Maar toen hoorde ze hem plotseling, een kirrend geluid boven aan het eind van een gang, en ze glimlachte. Ze had hem die ochtend al gezien en probeerde zichzelf soms op rantsoen te zetten. Dat moest ze wel, anders zou ze hem al haar tijd in beslag laten nemen. Ze speelde dat spelletje voortdurend, waarbij ze zich net niet zo lang met hem bezighield of zoveel tijd bij hem doorbracht als ze wel zou willen, omdat ze wist dat ze gek van verdriet zou worden als er iets met hem zou gebeuren. Maar de waarheid was dat het kind al zodanig met haar diepste innerlijk was verweven dat ze zich, zelfs als ze dat zou willen, niet meer zou kunnen losscheuren. Als ze maar beperkt tijd aan hem besteedde, liet ze zichzelf tenminste in de waan dat ze enige afstand tot hem bewaarde en een zekere vrijheid behield. Jammer genoeg was het resultaat hiervan dat hij de overige tijd onder de hoede van de formidabele juffrouw Griffin doorbracht. Malcolm had erop aangedrongen dat ze bij hen zou blijven en vier jaar later had Marielle nog steeds een hekel aan haar. Juffrouw Griffin behandelde haar nog steeds als een enigszins onvolwaardig schepsel. Haar migraine, haar zenuwen, haar angst voor ontvoerders, haar nauwelijks verholen en duidelijk ongezonde, hartstochtelijke liefdesuitingen voor het kind afgewisseld met periodes van terughoudendheid, waren volgens juffrouw Griffin onmiskenbare tekenen van onwaardigheid. Een mening die ze bij ieder bezoek aan de keuken niet bepaald voor zich hield. Malcolm was degene die ze vereerde en respecteerde, en van wie ze zelfs droomde. Hij was maar vier jaar ouder dan zij en als het lot haar vriendelijker gezind was geweest, had zij nu in Marielles schoenen gestaan en niet die zielige, nerveuze zwakkeling, zoals ze haar soms noemde. Ze had het nog steeds over dat kind van Lindbergh, hoe traumatisch dat was geweest en waar ze was toen ze dat nieuws hoorde. Dat was natuurlijk een heel vervelende zaak geweest, maar het was al zes jaar geleden gebeurd en bovendien hadden de Lindberghs er sindsdien twee zoons bijgekregen.

Marielle bleef een hele tijd met een glimlach op haar gezicht in de gang naar het kind staan luisteren. Toen, als door een onzichtbare kracht getrokken, liep ze langzaam de marmeren trap naar de derde verdieping op. Het geklik van haar elegante suède schoenen was door de hele gang te horen. De deur naar de kinderkamer was dicht en toen ze ervoor stond, kon ze hem horen lachen. Ze hoorde eigenlijk te kloppen, dat wist ze best, en juffrouw Griffin zou vol afkeuring zijn. Maar ze hield ervan om hem te verrassen en daarom drukte ze langzaam de koperen deurknop naar beneden en duwde de deur open. Meteen draaide een kleine jongen met goudblonde krullen en grote blauwe ogen zich om en op zijn gezichtje brak een brede glimlach door toen hij haar zag staan.

'Mammie!' Hij vloog de kamer door, in haar armen en haar gezicht was een en al glimlach terwijl ze haar armen om hem heen sloeg. Ze tilde hem op en drukte hem stevig tegen zich aan, en hij duwde zijn gezichtje in haar hals en snoof haar parfum op. 'Wat ruik je lekker.' Alles aan haar viel hem altijd op, hoe ze rook en wat ze aanhad, en ze genoot ervan als hij zei dat ze er heel mooi uitzag. Alle andere vrouwen om hem heen zagen er zo saai uit, behalve Brigitte, papa's secretaresse, die hem af en toe kwam opzoeken en dan Duitse boekjes en Duitse lekkernijen voor hem meebracht. Ze zei dat alles in Duitsland beter was, maar juffrouw Griffin zei dat dat niet waar was. Juffrouw Griffin zei dat alles in Engeland beter was.

'Hoe gaat het vandaag met je, mijn knappe prins?' Ze kuste zijn wangetje en zette hem weer neer, terwijl de gouvernante haar afkeurend aankeek.

'Het gaat heel goed met ons, dank u, mevrouw Patterson. We wilden net thee gaan drinken, voordat u ons stoorde.' Marielle was het er niet mee eens dat hij thee dronk, maar juffrouw Griffin zag het als een heilig ritueel en Malcolm had hun middagthee-uurtje al een hele tijd geleden zijn officiële goedkeuring gegeven. Zoals gewoonlijk werden Marielles bezwaren van de tafel geveegd. Volgens haar was melk met koekjes een stuk gezonder en vond Teddy dat ook eigenlijk veel lekkerder.

'Goedemiddag, juffie.' Marielle gaf haar een weifelende glimlach, ze wist nooit hoe ze ontvangen zou worden en dat bracht haar altijd enigszins van haar stuk. Dat had ze Malcolm in al die jaren nooit kunnen uitleggen en soms had ze het gevoel alsof juffrouw Griffin voor de rest van haar leven bij hen zou blijven. Maar nu Teddy nog maar vier was, kon ze nog niet zeggen dat hij haar niet meer nodig had.

Het hulpje van juffrouw Griffin schonk hen alle drie thee in. Het was een onvriendelijk Iers meisje dat Marielle nooit had gemogen, maar de huishoudster had haar aangenomen en juffrouw Griffin was erg op haar gesteld. Ze was ook dik bevriend met de chauffeur en ze heette Edith. Ze had roodgeverfd haar en gedroeg zich veel te familiair, maar ze deed perfect de was voor Teddy en voor juffrouw Griffin. Ze hield Marielles garderobe ook scherp in de gaten.

'Wat heb je vandaag gedaan?' vroeg Marielle Teddy op een samenzweerderige toon, terwijl ze hun thee dronken. Hij beantwoordde haar vraag met een ernstig gezichtje.

'Ik heb met Alexander Wilson gespeeld. Hij heeft een trein,' zei hij met een stem vol ontzag. Daarna legde hij haar uit hoe die werkte, dat er overal bruggetjes en dorpjes opgezet waren en stations, en dat hij wou dat hij er ook een voor zijn verjaardag had gekregen. Hij was twee weken geleden jarig geweest. December was een vreemde maand voor haar, met zoveel om blij mee te zijn en zoveel om over te treuren.

'Misschien brengt de kerstman je wel een trein.' Ze wist dat Malcolm er al een had gekocht en dat er al wekenlang in het souterrain werd gewerkt aan een speciale kamer met bergen en heuvels en meren en net zulke dorpjes als die hij zojuist voor haar had beschreven.

'Ik hoop het.' Zijn gezichtje stond nadenkend en hij gaf haar weer een glimlach, terwijl hij wat dichter naar haar toeschoof. Hij vond het heerlijk om dicht bij haar te zijn en haar parfum te ruiken, haar zijdeachtige haar te voelen en zich te laten kussen zoals ze bij haar binnenkomst had gedaan. Ze was de meest bijzondere persoon die hij kende en hij hield meer van haar dan van wat dan ook... zelfs treinen. 'Heb jij vandaag ook wat leuks gedaan?' Hij vroeg het altijd, alsof hij het echt wilde weten, net als hij altijd aan Malcolm en Brigitte vroeg hoe het op kantoor ging. Malcolm moest er altijd om glimlachen. Hij zei ook altijd dat Brigitte heel mooi was, bijna net zo mooi als zijn mammie, wat het Berlijnse meisje veel plezier deed. Ze vond hem een schattig jongetje en Marielle had goedgevonden dat ze hem een paar keer mee naar de dierentuin nam. Ze had hem ook een keer mee naar het Empire State Building genomen, wat hij het spannendste had gevonden dat hij ooit had gedaan. Toen hij die dag thuiskwam, was hij zo opgewonden geweest dat hij zelfs tegen Brigitte had gezegd dat hij van haar hield.

'Ik ben vandaag naar de kerk geweest,' zei Marielle zachtjes, terwijl juffrouw Griffin haar aankeek. Teddy zette verbaasde ogen op, meestal nam ze hem met zich mee, maar dat had ze vandaag niet gedaan.

'Is het dan zondag vandaag?'

'Nee hoor,' glimlachte ze en ze vroeg zich af of ze het hem ooit zou vertellen. Misschien als hij volwassen was, ze voorzag al dat hij iemand zou worden waar je makkelijk mee kon praten. 'Maar ik ben toch gegaan.'

'Was het mooi?' Ze knikte. Het was 'mooi' geweest... en droevig... en na al die tijd had ze Charles weer teruggezien. Ze had niet de moed gehad hem van Teddy te vertellen. Dat had te oneerlijk geleken. Hij vocht al jaren in Spanje en riskeerde daarbij zijn leven, misschien in de hoop dat hij zou sterven, net zoals zij zich eens had gevoeld. Maar zij had nu dit fantastische kind, deze zonnestraal vol hoop die haar leven vulde. Ze had Charles op deze speciale dag van het jaar niet kunnen vertellen dat ze nog een kind had gekregen. Ze had hem alleen over Malcolm verteld. Ze wist dat ze hem niet zou bellen. Dat kon ze niet doen, dat zou niet juist zijn... hij maakte deel uit van een ander leven.

'Ik ben naar de kathedraal van Sint-Patrick geweest. Je weet wel, die heel grote kerk, waar we vorig jaar met Pasen naartoe zijn geweest.'

Hij knikte als een wijs oud mannetje. 'Dat weet ik nog best. Gaan we daar nog een keer heen?' Hij vond het leuk om aan de overkant in het Rockefeller Center naar de schaatsers te kijken.

Ze bleef een hele tijd bij hem zitten praten, hem af en toe vasthoudend en hem een verhaaltje voorlezend, totdat juffrouw Griffin aankondigde dat hij in bad moest. Teddy keek zijn moeder smekend aan.

'Wil je erbij blijven? Alsjeblieft.' Dat wilde ze liever dan wat dan ook, maar ze wist dat juffrouw Griffin het een bewijs van nauwelijks te vergeven wangedrag zou vinden als ze haar routine verstoorde.

'Ik kan hem wel in bad doen,' zei ze aarzelend, heel goed wetend wat haar reactie daarop zou zijn. Juffrouw Griffin had er een vreselijke hekel aan als iemand zich met haar taak bemoeide.

'Dat is niet nodig, dank u, mevrouw Patterson.' Ze stond resoluut op. 'Geef je moeder een nachtzoen, Theodore, en zeg maar tot morgen.' Marielle kon de hint niet misverstaan.

'Maar ik wil niet tot morgen wachten, ik wil dat ze nu hier blijft.' Dat wil ik ook, wilde ze hem zeggen. Ik wil je in bad doen en je eten klaarmaken en je bij mij in bed nemen en vasthouden tot je in slaap valt, en je oogjes en wangetjes en neusje kussen terwijl je slaapt. Maar zulke dingen mocht ze niet doen. Ze moest hem in de kinderkamer opzoeken en thee met hem drinken en hem lang voor zijn bedtijd welterusten wensen.

'We gaan morgen naar het park, lieverd, misschien wel naar de vijver.'

'Er is morgenmiddag een verjaarspartijtje bij de Oldenfields, mevrouw Patterson.' Marielle begreep dat ze hun veel belangrijker sociale programma in de war stuurde.

'Dan neem ik hem 's morgens wel mee.' Ze keek juffrouw Griffin uitdagend aan, wat geen enkele indruk maakte, want de oudere vrouw won het altijd. Ze wist dat Malcolm achter haar stond. Marielle voelde zich hier altijd zo hulpeloos, alsof ze niets te vertellen had, alsof ze niet eens bestond. 'We gaan morgenvroeg.' Ze keek Teddy geruststellend aan, maar de tranen biggelden al over zijn ronde wangetjes. Morgen was voor hen allebei nog te ver weg, wist hij.

'Kun je echt niet blijven?' Ze schudde bedroefd haar hoofd en drukte hem eventjes dicht tegen zich aan. Toen stond ze op en probeerde opgewekt te kijken, terwijl hij huilend naar zijn badkamer werd geleid. Marielle liep de kamer uit en deed de deur zachtjes achter zich dicht. Ze voelde zich altijd zo wreed als ze hem achterliet. Hij werd zelfs niet door vrienden grootgebracht, maar door vreemden en daar durfde zij niet eens tegenin te gaan. Ze was dit huis binnengebracht om dit kind voort te brengen en nu dat was gebeurd, leek ze van geen enkel nut meer te zijn. Het viel haar moeilijk daarmee te leven, moeilijk om zich zo overbodig en onwelkom te voelen. Toch was ze dankbaar voor haar leven met Malcolm en het kind. Hij was het enige dat van haar was en daarom was hij zo'n oneindig kostbaar en dierbaar bezit.

Terwijl ze naar haar kleedkamer toe liep, dacht ze nog steeds aan hem. Ze trok een lange, roze satijnen peignoir aan en bekeek zichzelf lange tijd nauwkeurig in de spiegel. In sommige opzichten waren de jaren haar gunstig gezind geweest. Haar figuur was ondanks de twee kinderen hetzelfde gebleven, maar haar gezicht zag er ouder uit, scherper gesneden, expressiever en wijzer. Haar ogen verraadden dat ze al veel had meegemaakt. Ze ging zitten en haar gedachten dwaalden weer naar Charles, die maar een paar blokken verder woonde, en even kreeg ze de krankzinnige opwelling om hem te bellen. Maar ze wist dat ze dat niet kon doen. Behalve beschuldigingen en spijtbetuigingen hadden ze elkaar niets meer te zeggen. Hun vragen moesten voor altijd onbeantwoord blijven en dat wisten ze nu beiden.

Malcolm kwam even later thuis en zei dat hij die avond naar een zakendiner moest. Het was onverwachts afgesproken, zei hij met een verontschuldiging terwijl hij haar op haar hoofd kuste en daarna haastig naar zijn eigen slaapkamer verdween. Ze liet haar diner boven brengen en probeerde dezelfde bladzijde van haar boek steeds opnieuw te lezen. Het lukte haar echter niet er iets van te begrijpen. Hoe ze ook haar best deed, haar gedachten dwaalden steeds af.

De hele avond bleven de herinneringen aan Charles bij haar opkomen. Charles in Parijs toen hij zo onverschrokken was, zo onstuimig, zo jong... in Venetië, in Rome tijdens hun huwelijksreis, een lachende Charles, zijn plagerijtjes, zwemmend in een meer, rennend door een veld... en toen die laatste keer, in Zwitserland, en nu vandaag... Ze liet haar hoofd op het kussen vallen en begon eindelijk te huilen, niet in staat om al die herinneringen nog langer te verdragen. Tenslotte sloop ze laat in de avond op haar tenen de trap op en keek naar haar slapende kind. Ze knielde naast zijn bed neer en kuste zijn fluwelen voorhoofd en sloop toen terug naar de kamer beneden waar ze alleen sliep. Ze snakte ernaar om Charles te bellen, maar ze was Malcolm te veel verschuldigd. Hij had te veel voor haar gedaan. Ze kon Charles absoluut niet bellen, wat ze ook nog voor hem voelde, wat hij ook had gezegd. Ze wist dat haar tijd met Charles Delauney voorgoed voorbij was.

3

De volgende morgen maakte Marielle een uitzondering door aan het ontbijt te verschijnen. Gewoonlijk liet ze zich haar ontbijt op haar kamer boven brengen, maar deze keer was ze vroeg wakker geworden. Toen ze beneden kwam, zat Malcolm bij zijn eieren en zijn koffie de krant te lezen. In Italië had Mussolini net geëist dat Frankrijk Corsica en Tunesië aan hem zou overdragen.

'Goedemorgen, liefste,' zei hij even hoffelijk en vriendelijk als altijd. Hij leek blij haar te zien, alsof ze een charmante logé was die hij niet verwacht had zo vroeg aan te treffen. 'Heb je goed geslapen?'

'Eigenlijk niet,' antwoordde ze eerlijk, wat ze zelden deed. Het was gewoonlijk makkelijker om maar te zeggen wat er van haar werd verwacht: prima, dankjewel, uitstekend, fantastisch - maar ze had de ene nachtmerrie na de andere gehad.

'Weer zo'n hoofdpijn gehad?' Hij liet de krant zakken en bekeek haar aandachtig, maar ze zag er normaal uit. Eigenlijk beter dan normaal, vond hij.

'Nee, de nacht duurde gewoon lang. Waarschijnlijk heb ik na het eten te veel koffie gedronken.'

'Je kunt ook beter wijn drinken, of champagne,' glimlachte hij. 'Dan val je vanzelf wel in slaap.'

Ze glimlachte terug. 'Blijf je vanavond thuis?'

'Ik denk het wel. Dan kunnen we samen gezellig bij de open haard gaan zitten.' Het was vlak voor Kerstmis altijd waanzinnig druk; vorige week waren ze vijf avonden achter elkaar uit geweest, maar deze week was tenminste wat rustiger. 'Wat ga jij vandaag doen?'

'Ik was van plan om vanmorgen Teddy mee naar het park te nemen.' Hij vond dat ze een te saai leven leidde. Ze ging zelden uit, ging nooit lunchen met vriendinnen. Hij had haar aan iedereen voorgesteld, maar na al die jaren was ze nog steeds te veel op zichzelf. Ze was een heel bezadigde jonge vrouw. Als hij er haar zo nu en dan eens naar vroeg, zei ze altijd dat ze geen tijd had, maar het kwam erop neer dat ze de moed er niet toe had. Niemand anders dan zijzelf wist welke afschuwelijke zonden ze verzwegen hield.

'Ik wil hem ook mee naar Sneeuwwitje nemen, of denk je dat hij daar nog te jong voor is?' vroeg Marielle. Dat werd sinds het begin van het jaar gespeeld en was een enorm succes geworden.

Malcolm legde de krant neer en schudde zijn hoofd. 'Helemaal niet, ik denk dat hij het prachtig zal vinden. O ja, voor ik het vergeet, ik wil even gaan kijken hoe het met de vorderingen van de treinenkamer staat. Ze zwoegen eraan als kabouters.' Over twaalf dagen was het al Kerstmis.

'Komt het op tijd klaar?' Dat wist ze eigenlijk best, met een opzichter als Malcolm. Hij zou geen enkele vertraging tolereren.

'Ik hoop beslist van wel. Tussen twee haakjes, ik ga volgende week naar Washington. Heb je zin om mee te gaan?'

'Moet je je vrienden spreken?' Hij had hooggeplaatste vrienden in het ministerie van oorlog, die hij altijd met veel genoegen opzocht. Hij knikte. 'Ik ben met een paar belangrijke zaken bezig. Bovendien heb ik nog een afspraak met de Duitse ambassadeur, over een project in Berlijn.'

'Het klinkt alsof je het behoorlijk druk zult hebben.'

'Dat is ook zo, maar als je het leuk vindt, neem ik je graag mee.'

Ze wist echter heel goed dat hij dan geen tijd voor haar zou hebben en dat ze hem ondanks zijn uitnodiging alleen maar tot last zou zijn. Bovendien had ze voor Kerstmis nog meer dan genoeg te doen.

'Ik blijf eigenlijk liever hier om nog van alles te regelen. Zou je het erg vinden als ik niet meeging?'

'Natuurlijk niet, liefste. Dat moet je zelf weten. Ik kom zo gauw mogelijk terug.'

'Misschien na Nieuwjaar,' stelde ze voor, terwijl ze zich afvroeg of ze tekortschoot, of dat hij er boos om was dat ze niet meeging. Ze was altijd bang om iets verkeerds te doen, of om iemand te kwetsen of teleur te stellen, of om ergens niet aan mee te doen of niet te verschijnen. Maar waar was haar plaats dan eigenlijk? Bij Malcolm in Washington of hier bij Teddy? Zulk soort beslissingen hadden haar de laatste negen jaar veel moeite gekost, want als je de verkeerde keus maakte, kon je dat alles kosten wat je bezat. Voor die les had ze duur betaald. 'Is dat ook goed?' vroeg ze nerveus.

'Uitstekend,' stelde hij haar snel gerust. Daarna gaf hij haar ten afscheid een kus en even later ging ze naar boven om zich aan te kleden. Zoals ze had beloofd, nam ze vervolgens Teddy mee voor zijn uitje. Juffrouw Griffin had haar willen vergezellen, maar deze keer had Marielle voet bij stuk gehouden en tegen haar gezegd dat ze de morgen met Teddy alleen wilde doorbrengen. Daar was hij heel blij om en het maakte juffrouw Griffin zo woedend dat ze, toen ze naar beneden liepen, de deur met een harde klap hoorden dichtvallen. Teddy moest erom lachen en Marielle was hem glimlachend zijn jasje aan het aantrekken toen Brigitte op weg naar Malcolm nog even een praatje met hen maakte.

'Ga je vanmorgen iets heel leuks doen, Theodore?' vroeg ze met haar lichte Duitse accent, en haar ogen wisselden een warme blik met die van Marielle. Marielle had altijd het gevoel gehad dat zij tweeën onder andere omstandigheden vriendinnen zouden zijn geworden. Maar Malcolm had het nooit goed gevonden als zij met een van zijn werkneemsters bevriend was geraakt.

'We gaan naar het park,' zei Teddy trots, terwijl hij vol liefde naar Marielle opkeek. Toen voegde hij er met een blik op Brigittes blauwe jurk met een kleine buiging, die Brigitte deed glimlachen, aan toe: 'Wat een leuke jurk heb je aan, Briggy, je ziet er heel mooi uit.'

De jonge Duitse begon te lachen en kreeg er zelfs een beetje een kleur van. 'Misschien zeg je dat over twintig jaar nog een keer tegen me, ja?' Die opmerking bracht Teddy enigszins in verwarring en de twee vrouwen begonnen te lachen. 'Laat maar, dank je wel. Ik vind dat jij er ook heel knap uitziet. Heb je een nieuwe jas aan?' Hij droeg de donkerblauwe Engelse jas met de bijpassende pet die juffrouw Griffin voor hem had besteld en waar hij een vreselijke hekel aan had.

'Nee,' verklaarde hij hoofdschuddend, 'een oude.' Toen keek hij omhoog naar zijn moeder. Ze had haar bontjas aan en ze waren klaar om te gaan.

'Zullen we dan maar?' Ze keek glimlachend op hem neer en hij knikte, en ging toen op zijn tenen staan om Brigitte een zoen op haar wang te geven, waarbij hij de vage geur van haar parfum opsnoof.

'Veel plezier, Theodore.' Ze zwaaide hem, terwijl hij hand in hand met zijn moeder de deur uitliep, even na en hij draaide zich nog een keer om om terug te zwaaien.

Net als de vorige dag was het ijskoud buiten en Marielle besloot om Patrick te vragen hen Fifth Avenue af te rijden om hen zo dicht mogelijk bij de vijver te brengen. Teddy's mondje stond geen ogenblik stil, en toen ze vanaf Fifth Avenue Central Park binnenwandelden, was Marielle hem over Parijs aan het vertellen, waar ze eens had gewoond. Malcolm vertelde hem altijd graag van alles over zijn reizen naar Berlijn en ze wist dat juffrouw Griffin in haar verhalen Engeland altijd verheerlijkte.

'We zullen later eens een keer een reis naar Europa maken, op net zo'n grote boot als de Normandie.' Ze vertelde hem daar van alles over en Teddy luisterde met grote ogen toe. 'Gaat papa dan ook mee?' vroeg hij, opgewonden bij de gedachte aan een boottocht.

'Natuurlijk, we gaan met z'n drieën.' Ze vond het heerlijk om met hem op reis te gaan en afschuwelijk als ze hem moest achterlaten. Dat was een van de redenen waarom ze niet graag met Malcolm meeging en waarom ze zo blij was dat hij het haar zo zelden vroeg. Teddy's gezichtje stond nadenkend terwijl ze hand in hand in de ijzige wind verder liepen. Zijn neusje was rood en haar ogen traanden, maar ze waren met hun jassen, mutsen, dassen en wanten warm aangekleed. 'Misschien heeft papa het wel te druk,' zei hij spijtig, waarop Marielle hem gerust probeerde te stellen.

'Nee hoor, ik weet zeker dat hij op zo'n reis met ons mee zal gaan.' Ze deed haar best om opgewekt te klinken, maar hij had gelijk, Malcolm had het altijd druk, vooral de laatste tijd.

'Misschien kunnen we in Berlijn met hem afspreken, als hij het te druk heeft om met ons mee te gaan,' zei Teddy vol inzicht. Hij was werkelijk heel intelligent en alles viel hem op, zelfs het feit dat Malcolm veel zaken met de Duitsers deed. Daarom had hij zoveel aan Brigitte en dat was waarschijnlijk de reden dat ze het al zes jaar lang op zijn kantoor had uitgehouden. Ze was ongelooflijk efficiënt en nog aardig ook, en zijn zaken met Duitsland leken gedurende hun huwelijk wel verdrievoudigd te zijn.

'Misschien kunnen we ook wel naar Londen gaan,' voegde Teddy er uit vriendelijkheid tegenover juffrouw Griffin aan toe. 'Dan kunnen we de Big Ben bekijken en de Tower of London en Buckingham Palace... en de koning!' Hij leek erg onder de indruk te zijn van alles wat juffrouw Griffin hem had verteld en Marielle moest erom glimlachen, terwijl ze doorliepen naar de vijver. Er lag vandaag een dun laagje ijs op en ze voelde een rilling door zich heen gaan. Alsof er daar iets sinisters op hen lag te wachten, trok Marielle haar zoontje dicht tegen zich aan en liep snel met hem verder.

'Er is hier niemand vandaag, laten we naar de Carousel gaan.' Ze was ondanks de koude wind heel bleek geworden.

'Ik wilde de bootjes zien varen,' zei hij teleurgesteld.

'Maar die zijn er niet.' Hij was nog te jong om haar angst aan te voelen. 'Kom maar gauw mee.'

'Kunnen we op het ijs lopen?' vroeg hij, gefascineerd door het dunne korstje ijs op de vijver, waarna ze hem nog sneller voorttrok.

'Dat mag je nooit, nooit doen, Teddy, heb je me goed begrepen?' Hij knikte, geschrokken door haar felle reactie. Op dat moment keek ze naar de overkant kant van de vijver en dacht dat ze hem zag staan. Dat leek haar onmogelijk, alsof haar verbeelding haar parten speelde. Misschien was ze nu toch krankzinnig aan het worden. Misschien was deze wandeling naar de vijver vandaag, met die dunne sluier ijs erop, toch te veel voor haar. Ze deed even, als om haar zicht te verscherpen, haar ogen dicht en opende ze weer snel.

'We gaan naar huis.' Haar stem raspte van angst en haar ogen vlogen heen en weer tussen Teddy en de man die ze dacht aan de overkant van de vijver te zien staan, als om zeker te maken dat ze zich niet had vergist.

'Nu al?' Teddy keek alsof hij in huilen zou uitbarsten. 'We zijn hier nog maar net. Ik wil nog niet naar huis. We zouden toch naar de Carousel gaan?'

'Het spijt me. We gaan wel een eindje rijden, of naar de dierentuin, of theedrinken, of misschien naar de schaatsers...' Wat dan ook, als ze hier maar wegkwamen. Haar hele lichaam begon te trillen. Maar toen ze het kind met zich mee probeerde te trekken, kwam de man die ze had gezien zo hard hij kon om de vijver heen naar hen toe rennen. Toen hij hen met een verwarde haardos en een verwilderde blik in zijn ogen bereikte, zag ze tot haar ontsteltenis dat ze het bij het rechte eind had gehad. Toen Teddy zijn moeders gezicht zag, werd hij plotseling bang. Zijn moeder had hem altijd een vage angst voor vreemden bijgebracht en deze zag er wel erg griezelig uit. Hij was lang en slordig gekleed en stond plotseling hijgend voor hen. Toen greep hij opeens Marielles schouders vast en staarde haar strak aan, en keek vervolgens op Teddy neer. Ze wist nu in ieder geval zeker dat ze niet gek was. Ze had het zich niet verbeeld. Het was Charles, en toen schoot haar te binnen hoe dicht het huis van de Delauney's bij de vijver lag. Hij had net als zij een lange, dronken, slapeloze nacht doorgebracht en was een eind gaan lopen om voor zijn afspraak met zijn vaders advocaten zijn gedachten te klaren.

'Wat doe jij hier?' Hij keek eerst naar haar en toen naar de jongen. 'En wie is dat?' Hij had iets van André, maar leek toch helemaal niet op hem. Zijn gezichtje had iets engelachtigs, het vroeg erom gekust te worden en bij het zien van zijn ogen moest je wel lachen. 'Dit is Teddy,' zei ze zachtjes, met nog steeds trillende stem.

'Welke Teddy?' Hij keek haar beschuldigend aan en ze vermoedde meteen dat hij niet helemaal nuchter was. 'Teddy Patterson.' Ze hief haar hoofd op en keek Charles recht in zijn ogen. Dit kon hij haar niet aandoen, hij kon haar niet weer met een schuldgevoel opzadelen, kon niet weer haar leven verwoesten... of toch wel? 'Mijn zoon.' Teddy hield haar hand stevig vast en vroeg zich af wie die man was. Hij vond hem er behoorlijk griezelig uitzien.

'Dat heb je me gisteren niet verteld. Toen heb je het alleen over Malcolm gehad.' Zijn ogen drongen zo diep in de hare dat het haar bijna pijn deed, maar ze wendde haar blik niet af. Ze had meer moed dan Malcolm vermoedde, maar dat had Charles altijd wel geweten.

'Het leek me niet het geschikte moment of de juiste plaats om het je te vertellen.'

'Waarom niet?' Zijn stem klonk beschuldigend en vol woede. 'Waarom heb je het me niet verteld?' Ze was maar al te bekend met zijn woede, dezelfde woede die haar negen jaar geleden bijna het leven had gekost.

'Het leek me niet eerlijk om het je gisteren te vertellen.'

'En nu dan?' Hij bewoog zijn gezicht met de woedende ogen tot vlak voor het hare, terwijl Teddy doodsbang toekeek. Als ze gevaar zou lopen, zou hij meteen zo hard als hij kon gaan schreeuwen. 'Is het dan nu ook niet oneerlijk?' vroeg Charles met nog luidere stem, en hij leek nu wel stomdronken. Maar Marielle was heel kalm geworden en liet zich niet meer van de wijs brengen. Ze had Teddy bij zich en ze was niet van plan om toe te staan dat Charles hen iets aandeed. Wat er ook in het verleden was gebeurd, hij kon haar nu niet meer bang maken. Dat liet ze niet langer toe.

'Ik geloof niet dat we daar nu over moeten praten.' Ze trok Teddy dichter naar zich toe en legde ter geruststelling zachtjes haar hand tegen zijn gezichtje. Dat scheen Charles' boosheid alleen maar aan te wakkeren. Hij was nog steeds een opvallend knappe man en ze voelde haar knieën nog steeds slap worden als ze naar hem keek, maar hij was nu totaal door het dolle heen.

'Waarom heb jij een kind?' schreeuwde hij haar toe, waarop ze probeerde niet ineen te krimpen om Teddy niet te laten schrikken.

'En wat heb ik dan?'

'Dat weet ik niet... je gevecht in Spanje, je overtuiging, je vrienden, je verhalen... als je niets anders hebt, is dat misschien wel je eigen keus.' Ze probeerde wanhopig haar best te doen die discussie in Teddy's bijzijn te vermijden, maar ze durfde niet weg te lopen uit angst dat Charles dan nog kwader zou worden. Ze hield de hand van haar zoontje stevig vast en probeerde hem door haar handdruk moed in te prenten.

'Die keus heb jij voor me gemaakt, toen je me zeven jaar geleden in de steek liet,' beet Charles haar toe. 'Dat heb jij gedaan, want we hadden meer kinderen kunnen krijgen.'

'We moeten nu weg.' Ze begon te huilen en Teddy keek verward van de een naar de ander. Hij vroeg zich af wat ze allemaal bedoelden, terwijl Marielle op zachtere toon vervolgde: 'Wat hadden wij nou nog voor soort leven kunnen hebben? Je haatte me en daar had je gelijk in, ik haatte mezelf toen ook, en misschien zal ik dat wel altijd blijven doen, maar Charles, ik kon het niet langer verdragen. Ik kon je, wetend hoe je over me dacht, niet langer recht in de ogen kijken.' Dat had ze hem zeven jaar geleden, voordat ze uit Europa vertrok, ook al gezegd.

'Ik heb toch gezegd dat ik wilde dat je bij me terugkwam,' zei hij koppig.

'Toen was het al te laat.' Ze haalde diep adem en veegde langs haar ogen. Ze was Teddy even helemaal vergeten. 'Ik denk dat je me altijd de schuld zou hebben gegeven, net als ik dat zelf deed.'

Ze had op de een of andere manier nog steeds van hem gehouden, maar het was haar onmogelijk geworden bij hem te blijven, na alles wat er was gebeurd.

Charles keek op Teddy neer alsof hij nog steeds niet kon geloven dat hij werkelijk bestond. Het was een heel knap kind, eigenlijk nog knapper dan André. Toen keek hij Marielle weer aan en probeerde wanhopig haar te kwetsen. 'Je verdient het niet,' schreeuwde hij haar toe, en gedurende een krankzinnige seconde had hij de behoefte haar te slaan. Waarom was ze hertrouwd? Waarom had ze dit kind gekregen? Waarom had ze hem in godsnaam verlaten? Maar ze wisten allebei waarom, en misschien had het wel zo moeten zijn. 'Je verdient hem niet,' zei hij met de wreedheid die ze zich herinnerde. Het was de keerzijde van hun grote liefde, de zijde die haar verpletterd had voordat ze hem verliet.

'Misschien niet.'

'Je had me niet in de steek moeten laten.'

'Ik had geen andere keus. Als ik was gebleven, was ik eraan te gronde gegaan.' Hij wist heel goed dat dat waar was. Ze waren allebei tot de uiterste waanzin gedreven geweest, zij met haar pogingen tot zelfmoord, hij met zijn wilde aanval op haar op de avond dat het gebeurde. Maar ze waren allebei ook zo dodelijk getroffen geweest.

'Misschien hadden we beter alle drie dood kunnen gaan.' Zijn ogen stonden nu ook vol tranen, en Teddy ging nog dichter tegen zijn moeder aan staan.

'Hoe kun je nou zoiets vreselijks zeggen?'

'Voor jou misschien. Jij hebt nu een ander leven, een man, een kind. Waarom jij wel? Waarom jij verdomme wel, terwijl ik iedere dag als ik wakker word aan hem denk? En aan jou... en wens dat ik samen met hem gestorven was? Denk je ooit nog wel eens aan hem? Herinner je je ooit nog wel eens iets, of ben je alles vergeten?' Bij die woorden welde er een grote woede in haar op, een woede geboren uit jaren van pijn en verschrikking, waar Charles geen flauw idee van had.

'Hoe durf je! Er gaat geen dag voorbij dat ik het me niet herinner, dat ik niet aan hem denk, dat ik zijn gezicht niet voor me zie zodra ik mijn ogen dichtdoe, of zelfs het jouwe...' Net zoals ze het de vorige avond had gezien, toen ze niet in slaap kon komen en zich nauwelijks kon bedwingen hem op te bellen. 'Maar hij kan nooit meer bij ons terugkomen, hoe we ook ons best doen om ons leven te verwoesten, of elkaar. Hij is er niet meer. Hij rust nu in vrede. Misschien wordt het tijd dat wij nu ook vrede vinden.'

'Zonder jou zal ik nooit vrede vinden,' brulde hij haar toe. Hij zag er opeens zo jong uit dat ze hoofdschuddend naar hem glimlachte. Ondanks het feit dat hij ouder was dan zij, leek hij in sommige opzichten veel kinderlijker. Hij was niet verdergegaan, was niet gegroeid, was niet genezen. Hij was blijven stilstaan en nog steeds bezig met dezelfde krankzinnige dingen die hij toen hij jong was ook al deed. De buitenlander uithangen, in de oorlogen van andere naties meevechten. Hij was de volwassenheid ontvlucht.

'Wat dom om zoiets te zeggen. Je kent me niet eens meer. Misschien kende je me zelfs toen ook al niet. Misschien waren we toen ook wel uit elkaar gegaan, als het anders was gelopen.' Toen keek ze Teddy aan, lachte hem toe en trok hem stevig tegen zich aan. 'Teddy, dit is een oude vriend van me. Hij heet Charles en hij doet soms een beetje gek, maar hij is erg aardig. Wil je hem even dag zeggen?' Teddy schudde vastbesloten zijn hoofd en verstopte zich in de plooien van haar bontjas. Ze hadden veel te veel gezegd, maar hij was nog maar vier en er was een heleboel langs hem heen gegaan. Niet de klank van hun stemmen, hun woede en hun felheid, maar de draad van hun verhaal was te ingewikkeld voor hem geweest.

'Het spijt me dat ik hem bang heb gemaakt.' Er gleed even een trek van berouw over zijn gezicht, maar hij zag er nog steeds verwilderd uit. Hij had zich sinds de vorige dag niet meer geschoren en zijn hele uiterlijk gaf een verfomfaaide en verwarde indruk.

'Terecht. En waarom eigenlijk? Kun je het me werkelijk kwalijk nemen?' Hij keek naar haar en daarna nauwlettend naar het jongetje, maar toen hij haar opnieuw aankeek, was de blik in zijn ogen niet zachter geworden. In plaats daarvan zag hij er nog afschrikwekkender en dronkener uit. Voor het eerst sinds lange tijd voelde ze echte doodsangst. Het deed haar denken aan hun slechte tijd, toen Charles een vreemde voor haar was geworden.

'Hij zou van mij moeten zijn. Als het leven eerlijk was geweest...' Zijn ogen waren strak op Teddy, verscholen in haar bontjas, gericht en Marielle keek Charles vastberaden aan.

'Maar hij is niet van jou, Charles.'

'Welk recht had jij om verder te leven en dit te doen, een kind van een ander te krijgen?' De woede in zijn stem nam weer toe.

'Je hebt in de scheiding toegestemd. Ik had alle recht.' Ze weigerde zich te laten opwinden.

'Je zei dat je het niet zou overleven als ik er niet mee instemde.'

'Dat was ook zo.' Ze wisten allebei dat dat waar was.

'Ik heb je liever dood dan met een kind dat niet van mij is.' Bij die woorden boorden zijn ogen zich als dolken in haar hart. Ze deed angstig en vol afschuw een stap achteruit, zich afvragend hoe ze ooit van hem had kunnen houden. Ze herinnerde zich hoe onberekenbaar hij kon zijn en dat ze hem daarom had verlaten.

'Charles, hou op.' Toen greep hij haar bij haar arm, waarop Teddy een kreet slaakte en achter haar sprong. 'Je maakt het kind bang en dat is niet eerlijk. Hou op!'

'Dat kan me geen zier schelen. Hij is van mij! Hij komt mij toe.'

'Nou is het genoeg!' beet ze hem toe, terwijl ze plotseling bevrijd van haar angst haar arm lostrok. Ze liet zich niet langer het leven zuur maken. 'Hij is niet van jou en ik ook niet... en André was ook niet van ons. Niemand is op deze wereld het bezit van een ander. We zijn allemaal van God en we horen hier alleen maar tijdelijk bij elkaar. En als die tijd verstreken is, is het voorbij... en dat is misschien verschrikkelijk, en dat doet misschien ontzettend pijn, en soms duurt die tijd veel te kort, maar hij was niet van ons... ik was niet van jou, of jij van mij... en Teddy is ook niet van mij.'

'Maar je houdt toch zeker van hem?'

'Natuurlijk.'

'En hij houdt van jou?'

'Ja.'

'Waarom heb jij dat dan wel en ik niet?'

'Misschien heb ik gewoon geluk. Of misschien omdat Malcolm medelijden met me had, of misschien gebeuren zulke dingen gewoon, of misschien was ik bereid er een prijs voor te betalen en jij niet.'

'En welke prijs was dat dan wel? Welke prijs heb je voor je huwelijk met hem betaald?' Ze was met een man getrouwd waar ze niet van hield en die ook niet van haar hield, en dat wist ze. Zo gemakkelijk was dat niet. Maar Charles zou daar geen moment over gepiekerd hebben. 'Wat heb je voor je huwelijk met hem precies moeten opgeven?'

Hoop, liefde, tederheid, de soort liefde en hartstocht die zij eens samen hadden gedeeld... de soort liefde die ze heel goed kende. 'Iedereen geeft als hij trouwt wel iets op.' Uit loyaliteit aan Malcolm zou ze Charles nooit de waarheid vertellen. 'Misschien heb ik mijn verleden wel opgegeven.'

'Van dat offer ben ik diep onder de indruk,' zei hij minachtend, met een dronken blik in zijn ogen.

'En ik ben diep onder de indruk van jouw gedrag. Je bent geen spat veranderd.' Hij had Teddy en haarzelf van streek gemaakt en het had niets opgelost. Er was ook niets meer op te lossen. Het was voorbij. 'Er is geen enkele reden om me dit aan te doen, of jezelf. Wat denk je eigenlijk te bereiken?' Maar hij stond Teddy weer aan te staren, op een manier die haar nerveus maakte. Zo gedroeg hij zich altijd als hij dronken was. Dat was vroeger ook al zo geweest. Dan dronk hij te veel en bleef de hele nacht en de volgende ochtend dronken, en ging zich dan uiteindelijk als een idioot gedragen. Hij had ooit eens een hele hotelkamer in puin geslagen, en een bar, en een restaurant, en bijna twee mannen vermoord... en haar ook, maar dat was maar eens gebeurd. Maar één keer... maar ze wist waar hij toe in staat was. Dat vergat ze niet zo gauw.

'Neem me niet kwalijk.' Hij keek haar met een ongelukkige blik aan, maar het klonk niet alsof hij het meende. Toen keek hij naar Teddy, die om zijn moeder heen gluurde. 'Ik bied jou ook mijn verontschuldigingen aan, jongeman. Ik heb me tegenover jou en je moeder vreselijk ongemanierd gedragen. Dat is een slechte gewoonte van me, maar ik ken haar al heel lang, al bijna sinds we nog kinderen waren.' Ze waren toen ook nog bijna kinderen geweest. Achttien en drieëntwintig... mijn god, eigenlijk baby's. Zijn blik werd ernstiger. 'Ik zou je graag eens beter leren kennen.' Teddy zag er niet uit alsof hij dat gevoel deelde, maar hij knikte beleefd. 'Ik heb ook een zoontje gehad. Hij heette André.' Charles' ogen schoten vol tranen toen hij Marielle weer aankeek. 'Het spijt me, misschien komt het omdat het gisteren zo'n moeilijke dag was en doordat ik jou weer terugzag. Verdomme...' Hij wendde zijn hoofd af en snoof alsof hij zijn hoofd wilde schoonblazen. 'Waarom moet ik er altijd aan denken? Waarom doet het zo'n verdomde pijn? Voel jij dat ook nog steeds?' Hij keek haar vragend aan, maar kalmer nu, en ze knikte.

Dat had ze hem de vorige dag in de kerk ook al gezegd, maar dat was hij vergeten. Hij was meteen na hun ontmoeting gaan drinken.

'We moeten nu echt naar huis,' zei ze nogmaals. 'Het wordt al laat.' Teddy moest nog lunchen en daarna zou hij met juffrouw Griffin naar dat verjaarspartijtje gaan. Het was geen gezellige morgen geworden. Eigenlijk een afschuwelijke morgen. Dat speet haar verschrikkelijk. Ze genoot altijd van de weinige uren die ze met Teddy doorbracht. 'Het is jammer dat we je op deze manier moesten tegenkomen.' Gisteren was het makkelijker geweest, toen hij nog niets van haar zoon afwist. Nu was hij vervuld van woede en wrok. Hij had zich de hele nacht vol zelfmedelijden met alcohol laten vollopen. En toen had hij die gevoelens met opzwepende golven van jaloezie en woede aangewakkerd.

'Ik vertrek volgende week. Dat heb ik gisteren besloten. Kan ik je nog ontmoeten?'

Ze schudde haar hoofd, met Teddy's handje stevig in de hare.

'Waarom niet?'

'Dat weet je best. Bovendien ben je kwaad op me, dus als we elkaar nog eens ontmoeten, zal dat alleen maar erger worden. Waarom zouden we onszelf nog langer kwellen met dingen die we niet meer kunnen hebben?'

'Wie bepaalt wat we niet kunnen hebben? Jij bent ook niet gelukkig, dat is duidelijk te zien. Je bent nerveus, gespannen en als de dood om je bloot te geven. Je zit volkomen in de knoop. We kunnen verdomme alles hebben wat we willen, als we tenminste de moed hebben om het te nemen.' Zijn stem klonk enigszins dreigend.

'Wat een fraaie houding, Charles.'

'Ik ben verdomme vrij om te doen en te laten wat ik wil.'

'Wat ben jij een bofferd.'

'Ik wil jou hebben.'

'Houd je mond.' Haar ogen spuugden vuur. 'En al had je me, wat dan nog? Dan némen we het, zoals jij het noemt, en dan ga jij terug naar Spanje. En ik dan?' Ze probeerde zijn standpunt te beredeneren, wat gezien de staat waarin hij verkeerde niet makkelijk was.

'Misschien ben je dan wel gelukkiger dan je nu bent. Of misschien wil je wel met me mee.' Die simpele oplossing maakte haar bijna aan het lachen. Na zes jaar werd ze geacht Malcolm en hun kind zomaar in de steek te laten om met Charles terug naar Europa te gaan, alsof er nooit iets was gebeurd. Hij was werkelijk niet goed snik. 'Je zou je zoon zelfs mee kunnen nemen.'

'Ik sta versteld van je gastvrijheid. En Malcolm dan, wat moet die beginnen?'

'Soms win je, soms verlies je, dan verliest hij...'

'Wat een misselijk voorstel, Charles, en dat weet je heel goed. En je kent me goed genoeg om te weten dat ik zoiets nooit zou doen.'

'Misschien niet,' zei hij, terwijl hij haar stevig bij haar pols greep, 'maar misschien zou ik je kunnen dwingen...'

'Charles, we zijn hier niet in Spanje en je hoeft niet voor mijn vrijheid te vechten. Doe niet zo belachelijk.' Ze probeerde hem niet te laten merken dat de blik in zijn ogen haar angst aanjoeg.

'Hoe belachelijk zou je het vinden als ik iets waar je erg op gesteld bent, of waar je heel veel van houdt, van je afpakte? Zou je dan misschien, laten we zeggen, overgehaald kunnen worden om bij me te komen?'

'Wat bedoel je precies?' Alleen al de gedachte aan zijn suggestie maakte haar doodsbenauwd.

'Je begrijpt best wat ik bedoel.'

'Zoiets zou je niet doen.' Hij opperde het plan om Teddy te ontvoeren, zodat zij met hem mee zou gaan. Maar hij was niet goed wijs, zoiets zou zelfs hij niet in zijn hoofd halen. Of toch wel? Er lag een vastberaden blik in zijn ogen, maar zo kende ze hem niet. Ofwel?

'Het hangt er maar vanaf hoe wanhopig ik ben, hè? Of niet soms?' Hij liet plotseling haar pols los en begon te lachen. Ze keek hem vol angst aan. Wat zou het een opluchting zijn als ze wist dat hij weer weg was. Het speet haar plotseling dat ze hem de vorige dag in de kerk tegen het lijf was gelopen. Misschien was het wel waar dat hij ook nog steeds om André treurde, maar dat had zijn persoonlijkheid dan zodanig verknipt dat ze hem niet langer kende en daar ook geen behoefte meer aan had.

'Als je ooit zoiets in je hoofd zou halen, verzeker ik je dat je daarvoor zult boeten, en dat ik je in plaats van je te volgen zal vermoorden... en mijn man ook.'

'Ik schrik me dood.' Hij lachte weer zijn dronken lach.

'Ik walg van je. We hadden zoiets moois dat ik het twaalf jaar lang in mijn hart heb gekoesterd, samen met de herinnering aan dat lieve, zuivere ventje... en nu gebruik jij dat op deze smerige manier om jezelf en iedereen om je heen te bezoedelen. Daar heeft hij niet voor geleefd, en daar zou je toen niet toe in staat zijn geweest.'

'Misschien ben ik wel veranderd.' Hij grijnsde haar kwaadaardig toe, maar de tragedie voor hen beiden was dat dat niet waar was. Hij hield nog steeds van haar, verlangde nog steeds naar hun kind en wenste dat ze bij hem terug zou keren om een verleden te doen herleven dat ver achter hen lag en nooit vergeten zou kunnen worden.

'Dag Charles.' Ze gaf hem een lange, droevige blik. Toen glimlachte ze tegen Teddy en wandelde met hem weg. 'We gaan nu naar huis.' Er viel niets meer te zeggen, en Charles staarde hen na. Hij vroeg niet meer of ze hem wilde bellen. Hij was woedend op haar, woedender dan ooit tevoren. Op weg naar de auto was ze tot op het bot verkleumd en Teddy zei geen woord totdat ze er aangekomen waren.

'Ik vind hem niet aardig,' zei hij zachtjes, toen de chauffeur de deuren van de Pierce-Arrow dichtsloeg. Patrick was hen, zoals Malcolm het hem opgedragen had, in het park gevolgd om ervoor te zorgen dat ze geen gevaar liepen. Hij had Charles wel gezien, maar geen woord van hun gesprek opgevangen. Hij had hem herkend als dezelfde persoon als in de kerk, en was nu nog nieuwsgieriger naar Marielles bedoelingen. Het was wel vreemd dat ze de jongen meegenomen had, maar misschien had ze wel gewild dat hij de man zou ontmoeten.

'Het is geen slechte man,' zei Marielle bedroefd, terwijl ze naar huis reden. 'Hij is alleen maar heel ongelukkig. We waren vroeger heel goed bevriend.'

Teddy knikte en probeerde het te begrijpen. Toen keek hij haar aan en stelde een vraag die ze niet had verwacht. 'Wie is André?' Haar adem stokte en ze dacht even na voordat ze hem antwoordde.

'André was zijn zoontje. Hij is lang geleden gestorven en vanaf die tijd heeft Charles heel veel verdriet. Daarom doet hij ook zo gek.' Daarop knikte Teddy, alsof hij alles begreep. Toen keek hij zijn moeder weer aan.

'Kende jij André ook?' Ze deed haar best om haar tranen te bedwingen en knikte met zijn handje stevig in de hare. Ze had het hem op een dag allemaal willen vertellen, maar niet op deze manier en niet met halve waarheden zoals nu. Hij was nog te jong, het was nog te vroeg. Toch moest ze proberen zijn vragen te beantwoorden. 'Ja, ik kende hem ook,' zei ze verdrietig, terwijl ze een traan van haar wang veegde.

'Was hij aardig?' Dat vond Teddy altijd heel belangrijk, en Marielle voelde een snik opwellen in haar keel, die ze met moeite inhield. 'Hij was heel lief... en nog maar heel klein toen hij stierf.' De tranen rolden langzaam over haar wangen en ze wist niet wat ze tegen Teddy moest zeggen. Er viel eigenlijk niets meer te vertellen. Ze drukte hem woordenloos tegen zich aan, dankbaarder dan ooit dat ze hem had. Charles had haar bang gemaakt. Ze vroeg zich af of hij het meende. Zou hij het jongetje echt van haar afpakken om haar te dwingen met hem mee te gaan? Ze kon het zich niet voorstellen. Natuurlijk waren het loze dreigementen geweest. Hij zou Teddy nooit kwaad kunnen doen. 'Het spijt me dat we hem vandaag tegenkwamen. Ik vond het juist zo leuk om met je naar de vijver te gaan.'

'Het geeft niet, mammie.' Hij lachte haar toe. 'Ik vind het altijd fijn om bij je te zijn.' Hij zei altijd van die lieve dingen die haar diep raakten en waardoor ze zoveel van hem hield.

'Wat vind je ervan om morgen naar Sneeuwwitje te gaan?' Dan was het zondag en dan werkte Malcolm graag thuis, zodat zij wat verloren rondliep. Bovendien had juffrouw Griffin dan vrij en kon niemand zich met hen bemoeien. Teddy bracht dan de hele dag bij Marielle door, waarbij Betty haar zonodig te hulp kwam, en Edith paste 's avonds op hem.

'Jaaa, kan dat? Kunnen we echt naar Sneeuwwitje!'

'Ja hoor, dat regel ik wel.' Toen de auto voor het huis stopte, sprong hij eruit en rende de trap op naar de voordeur, die door Haverford werd opengedaan. Zijn gezicht vertrok tot een nauwelijks merkbare glimlach toen de jongeheer Theodore als een explosie het huis binnenstoof.

Daarbij vloog hij bijna tegen zijn vader aan. Marielle vroeg zich een moment af of hij Malcolm over Charles zou vertellen, maar hij had te veel haast om zijn lunch te gaan eten en naar het partijtje te gaan. Ook was hij te opgewonden over Sneeuwwitje om nog maar een seconde te denken aan die vreemde man die ze in Central Park hadden ontmoet. Teddy was al halverwege de derde verdieping voordat Marielle haar jas zelfs maar had uitgetrokken.

'Waar zijn jullie naartoe geweest?' vroeg Malcolm met vriendelijke belangstelling. Hij was al weer terug van kantoor, waar hij 's zaterdags graag naartoe ging, en was op weg om met een oude vriend, die op bezoek was uit Californië, te gaan lunchen in zijn club. Hij schepte genoegen in zijn rituelen, die heel belangrijk voor hem waren.

'We zijn naar de vijver geweest, maar die was bevroren.'

'Het was daar zeker erg koud,' zei hij met een blik op haar, waarop ze knikte.

'Ga je uit?' vroeg ze, zich afvragend waarheen.

'Ja.' Hij gaf haar een zakelijke kus op haar wang. 'Maar vergeet niet dat we vanavond bij de Whytes dineren.' Die gaven een dansavond voor Kerstmis en ze was van plan de schitterende jurk te dragen die Malcolm bij Madame Grès in Parijs voor haar had gekocht. Hij bestond helemaal uit smalle plooitjes glanzend wit satijn en ze zou er een ketting en oorbellen met diamanten bij dragen, zilveren schoentjes en een lange, hermelijnen jas die hij haar voor haar verjaardag had gegeven. Het was een indrukwekkend ensemble.

'Moeten we morgenavond ook ergens naartoe?' Ze kon het zich opeens niet meer herinneren. Maar het schoot hem te binnen dat hij die ochtend een briefje op haar bureau had achtergelaten.

'Ik ga een dag eerder naar Washington. Ik vertrek morgenmiddag en heb 's avonds een een privé-etentje met de minister van handel, zodat ik de hele maandag vrij heb voor de ambassadeur.' Deze zakenreis was zo belangrijk voor hem, dat hij zijn beide secretaresses meenam. 'Komt je dat uit?' Ze wisten allebei dat dat er niets toe deed, maar hij vroeg het altijd en zij speelde het spelletje mee en deed net alsof ze hem haar toestemming gaf.

'Prima. Ik heb een afspraak met je zoon om morgenmiddag naar Sneeuwwitje te gaan en dan kunnen we een rustige avond hebben.' Ze glimlachte naar haar man. Zijn hoffelijke houding was zo'n opluchting na Charles' krankzinnige gedrag.

'Weet je zeker dat je niet mee wilt?'

'We zullen het hier best naar onze zin hebben.' Ze glimlachte nogmaals en hij kuste haar op haar voorhoofd.

Hij gaf Patrick een seintje dat hij weg wilde en de chauffeur ging de deur weer uit om in de auto op hem te wachten, terwijl Haverford hem zijn hoed overhandigde. 'Tot straks dan, liefste. Prettige middag. Rust maar lekker uit voor vanavond, je moet geen hoofdpijn krijgen.' Soms vond ze dat iedereen haar als een invalide behandelde. De ontmoeting met Charles zou natuurlijk heel goed de aanleiding tot een migraine kunnen zijn, maar ze had de hele middag nergens last van. Ze zag Teddy voor en na zijn partijtje en ze ging voordat ze die avond de deur uitging nog een keer naar boven om hem welterusten te wensen. Juffrouw Griffin toonde haar ongenoegen daarover, ze vond dat ze Teddy die dag al genoeg had gezien. Maar ze vond het leuk om hem te laten zien hoe ze er in haar avondkleding uitzag en hij genoot ervan. Hij slaakte kreetjes van bewondering voor alles wat ze droeg.

Ze zag er in de Madame Grès-jurk sensationeel uit. Hij golfde om haar heen als de vleugels van een engel en toen Malcolm haar zag, zei hij dat ze wel een godin leek. Ze trok ook de aandacht van alle gasten van de Whytes, iedereen was van haar verschijning onder de indruk. De meeste mannen zeiden tegen Malcolm dat hij bofte met zo'n jonge en bijzonder lieftallige vrouw.

Op de terugweg naar huis was ze stil, en Malcolm zei nogmaals dat ze er schitterend uitzag. Ze glimlachte hem dankbaar toe, maar haar gedachten waren bij Charles en de dreigementen die hij in het park over Teddy had geuit. Ze kwam tot de conclusie dat hij alleen maar door het dolle heen van woede was geweest, ze wist zeker dat hij nooit een kind kwaad zou kunnen doen, of het nu van haar was of van iemand anders. Hij was gewoon gefrustreerd geweest omdat ze geweigerd had hem te ontmoeten, en had niets anders kunnen verzinnen dan haar te bedreigen. Maar ze was blij dat ze besloten had hem niet meer te zien. Dat zou het oude vuur alleen maar aangewakkerd hebben en hen beiden ongelukkig hebben gemaakt. Als haar verhouding met Malcolm anders was geweest, zou ze het hem wel verteld hebben, maar ze wist dat ze dat in de bestaande situatie niet kon doen. Hij had er geen flauw idee van hoe belangrijk Charles voor haar was geweest. Hij wist zelfs van zijn bestaan niet af en al helemaal niet dat ze getrouwd waren geweest en een kind hadden gehad dat gestorven was. Daarom wist hij ook niets af van Charles' eventuele redenen om wrok tegen Teddy te koesteren.

'Je ziet er afwezig uit.' Dat was hem wel opgevallen, maar het gaf haar iets dromerigs waardoor ze er nog mooier uitzag. Voor het eerst sinds lange tijd verlangde hij naar haar, wat hem verbaasde.

'Ik zit gewoon maar wat na te denken.'

'Waarover?'

'Niets bijzonders.'

'Ik vind anders dat je er heel bijzonder uitziet, hoor.' Ze gaf hem nogmaals een verstrooide glimlach en Malcolm besloot er niet verder op in te gaan.

Een van de dienstmeisjes was opgebleven om haar bij het uitkleden te helpen en Marielle borg haar juwelen weg en ging naar bed. Liggend in het donker dacht ze weer aan Charles en alles wat hij in het park had gezegd. Toen ze die avond in slaap viel, droomde ze niet van André, maar van Teddy.

4

De volgende middag nam Marielle Teddy mee naar Sneeuwwitje. Hij draaide in de Radio City Music Hall en na afloop gingen ze naar Schrafft's restaurant om een kop chocola te drinken. Het was voor hen allebei een heerlijke middag. Teddy zei dat hij het fijn vond als juffrouw Griffin haar vrije dag had, waarna Marielle meer dan ooit wenste dat ze bij hen weg zou gaan. Ze nam zich voor er opnieuw met Malcolm over te beginnen. Hij was nog steeds van mening dat juffrouw Griffin goed voor zijn zoon was, ze bracht hem goede manieren bij en volgens Malcolm waren er geen betere gouvernantes dan de Engelse. Maar op weg naar huis dachten Marielle en Teddy geen moment meer aan haar. Die avond baadde Marielle hem in haar eigen enorme marmeren bad, wat hij geweldig vond. Ze deden er een grote scheut badschuim in en de bellen vlogen de hele badkamer door, wat Edith, het roodharige Ierse meisje, woedend maakte toen ze het zag. Ze moest die avond eigenlijk op Teddy passen, maar ze had al een tijdje geleden een afspraak met Patrick gemaakt. Ze gingen naar een kerstbal in de Ierse Danszaal in de Bronx en ze had al aan Betty, het keukenmeisje, gevraagd om op te komen passen zodat zij uit kon gaan. Als ze thuiskwam, zou ze Betty vijf dollar toestoppen en in het extra bed van de kindersuite kruipen, zodat niemand er iets van zou merken. Daarom was ze dan ook niet te spreken over de rommel die ze hadden gemaakt en die zij, voordat ze zelfs maar aan uitgaan kon denken, moest opruimen. Tenzij ze iemand anders kon overhalen het voor haar te doen, wat niet waarschijnlijk was.

Marielle en Teddy aten 's avonds samen in de kinderkamer en voordat hij naar bed ging, las ze hem een verhaaltje voor. Daarna zong ze kerstliedjes voor hem, terwijl ze hem over zijn haar streek. Ze lag naast hem op zijn bedje toen hij in zijn rode pyjama in slaap viel. Dat was wel wat anders dan de snelle manier van welterusten wensen en de ijzige kou van het open raam waar juffrouw Griffin altijd op stond. Marielle liet zich voorzichtig van zijn bed glijden, om hem niet wakker te maken.

Terwijl ze terug naar beneden naar haar eigen kamer liep, vroeg Marielle zich af of ze hem te veel verwende, zoals juffrouw Griffin zei, en of, als dat zo was, het er werkelijk iets toe deed. Ze bracht de laatste tijd steeds meer tijd met hem door en begon het steeds moeilijker te vinden om afstand te bewaren. Ze werd niet langer geplaagd door haar vroegere angst zich te veel aan hem te hechten, ze vond het heerlijk om bij hem te zijn. Wat voor kwaad kon het nou doen als ze te veel van hem hield? Wat maakte dat nou uit? Ze bofte zo ontzettend met hem. Ze weigerde nog langer te geloven dat er iets met hem kon gebeuren. Malcolm had gelijk, ze maakte zich veel te veel zorgen en het werd tijd dat ze daarmee ophield.

Ze ging naar bed met een exemplaar van Rebecca en Malcolm belde haar na zijn diner vanuit Washington op. Het was al na tienen en hij zei dat hij een heel plezierige avond had gehad. Hij had gedineerd met Harry Hopkins, die binnen twee weken Daniel Roper als minister van handel zou opvolgen, wat nog steeds geheimgehouden werd. Louis Howe, Roosevelts rechterhand, was er ook bij geweest. Ze hadden Roosevelts standpunt ten opzichte van Europa uitgebreid besproken. Hij kreeg langzamerhand het gevoel dat een oorlog onvermijdelijk was, maar hoopte toch dat het met een beetje geluk zo'n vaart niet zou lopen.

De Duitse ambassadeur had tegen Malcolm gezegd dat de toestand in Berlijn zich gunstig ontwikkelde. Het was duidelijk dat het Duitse leger steeds meer activiteiten ontplooide, maar hij verzekerde Malcolm dat zijn investeringen daar veilig waren. Toen Malcolm hem ernaar vroeg, gaf hij toe dat het hele gebeuren van de Kristalnacht een vergissing was geweest, maar dat wat Hitler daarentegen voor de Duitse industrie deed een gunstige invloed op de rest van de wereld kon hebben. Malcolm was vol enthousiasme over zijn betrokkenheid bij de situatie en zei tegen Marielle dat het heel interessant was geweest om de laatste ontwikkelingen met Howe en Roper en de mensen die ze bij zich hadden door te nemen. Volgens hem zag de toekomst er voor Duitsland en zijn bondgenoten bijzonder rooskleurig uit, en het ontroerde Marielle dat hij haar belde om zijn enthousiasme met haar te delen.

Hij ging binnenkort weer naar Duitsland en zoals gewoonlijk was zij van plan bij Teddy thuis te blijven.

'O ja, hoe was de film?' Hij wilde altijd alles over zijn zoon horen. Naast Duitsland had het kind zijn grootste belangstelling.

'Teddy vond hem enig.'

'Dat wist ik wel. Iedereen zegt dat het een fantastische film is. Misschien nemen we hem nog wel een keer mee.' Hoewel hij steeds vaker van huis was, had hij er nog steeds plezier in samen met hen iets te doen. Ze was erg lief voor zijn zoon en ondanks haar nerveuze instelling toonde ze zich duidelijk een goede moeder. Malcolm gaapte en Marielle glimlachte. Hij had een lange dag achter de rug die niet zo ontspannen was geweest als de hare, met een film en badkamerspelletjes met Teddy. Terwijl ze een eind aan hun gesprek maakten, hoorde ze een vreemd geluid in de gang, alsof iemand ergens tegenaan liep, gevolgd door voetstappen op de trap. Ze luisterde even aandachtig, maar het was alweer stil geworden en ze besloot dat er niets aan de hand was.

'Je kunt nu maar beter naar bed gaan,' zei ze tegen Malcolm. 'Morgen wordt het vast ook weer een drukke dag. Kom je morgenavond terug?' Dat had ze hem bij zijn vertrek vergeten te vragen, ze waren allebei ook zo druk geweest.

'Ik denk dat het dinsdag wordt. Misschien ga ik morgenavond met de Duitse ambassadeur dineren, als hij tijd heeft. We hebben morgenmiddag een vergadering en dan zien we wel hoe het loopt. Maar ik denk dat het hoe dan ook beter is om dinsdag terug te gaan. Ik bel je morgenavond wel.'

'Dan praten we dan wel verder. En Malcolm, succes met je vergaderingen...' Ze voelde plotseling weer een golf van dankbaarheid jegens hem opwellen. Hij had haar zoveel gegeven en vroeg zelf maar zo weinig.

'Zorg goed voor jezelf, Marielle. Als ik thuiskom, zullen we er een gezellige avond van maken.' En binnenkort was het Kerstmis. Dat was een sprookjesachtige tijd voor Teddy, waar ze beiden van genoten. Voor Malcolm, die nooit eerder een kind had gehad, was het een heel nieuw aspect van zijn leven. Hij popelde om zijn zoon de trein te geven en hem de kamer te laten zien die daar speciaal voor ingericht was.

Na het gesprek uit Washington hing ze op en bleef lang in het donker aan Malcolm en al zijn goede eigenschappen liggen denken. Twee uur later was ze nog steeds wakker, maar toen hield de gedachte aan Charles en wat hij bij de vijver had gezegd haar uit de slaap. Ze hoopte dat ze er geen hoofdpijn van zou krijgen. Als gevolg van haar twee ontmoetingen met Charles waren het een paar moeilijke dagen geweest en soms betekende haar slapeloosheid dat ze de volgende dag door migraine zou worden geveld. Ze besloot om op te staan en met een glimlachje om haar lippen liep ze doodstil op blote voeten de trap naar de derde verdieping op. Ze wilde hem terwijl hij sliep nog een keer kussen en zijn haar aanraken en een ogenblik naar hem kijken, voordat ze weer naar haar eigen bed terugging. Ze zag dat iemand een handdoek op de trap had laten vallen en bedacht dat een van de dienstmeisjes niet goed opgelet had. Dat was waarschijnlijk het geluid geweest wat ze een tijdje geleden had gehoord: iemand die de wasmand van de marmeren trap aftrok en daar misschien mee tegen een meubelstuk had gestoten en iets had laten vallen. Ze raapte de handdoek op en liep de gang van de derde verdieping af naar de deur van de kinderkamer. De hele kindersuite bevatte behalve de woonkamer en de hal drie slaapkamers, een van juffrouw Griffin, een stond leeg - die zou voor het tweede kind dat nooit gekomen was, zijn geweest - en de grootste was van Teddy. Terwijl Marielle zonder geluid te maken de woonkamer doorliep, hoorde ze ergens iets ritselen. Ze nam aan dat het Edith was, die in de extra kamer sliep. Ze wist dat juffrouw Griffin op dat tijdstip al in slaap zou zijn, teruggekeerd van haar vrije dag maar officieel nog steeds geen dienst hebbend, en dat Edith die nacht oppaste. Maar toen ze dichter bij Teddy's deur kwam, struikelde ze ergens over en viel voorover op de grond. Ze deed haar best het niet uit te schreeuwen om Teddy niet wakker te maken. Het voorwerp waar ze over gevallen was, voelde groot en zacht aan en toen ze er in haar nachthemd en op blote voeten overheen stapte, raakte iets haar been aan en slaakte ze een gilletje van angst. Ze sprong opzij voordat het haar weer kon aanraken. De kamer was te donker om iets te zien. Plotseling klonk er van vlakbij een akelig geluid als van een dier, waar ze vreselijk van schrok. Met haar handen langs de muren ging ze op zoek naar een tafeltje waarop een schemerlamp stond en knipte die aan, waarbij ze zich afvroeg wat ze zou doen als ze tegenover een indringer kwam te staan. Ze zou in geen geval de kamer uitrennen en haar kind weerloos achterlaten. Maar toen het licht aanging, zag ze iets volkomen onverwachts. Betty, het tweede keukenmeisje, lag opgerold op de grond. Haar handen en voeten waren met touw aan elkaar gebonden en ze had een handdoek in haar mond, die ook weer met touw was omwonden. Haar gezicht was rood en haar wangen waren nat van de tranen, maar ze kon toen ze Marielle zag geen ander geluid voortbrengen dan een dof gekreun.

'O mijn god... mijn god... wat is er gebeurd?' Bij het zien van het vastgebonden meisje met de prop in haar mond op de vloer was ze zo geschokt dat ze vergat zachtjes te praten of aan Teddy te denken. Was er soms ingebroken? Gevochten? Een indringer? Wat was er gebeurd? En wat deed dit meisje hier? Ze werkte in de keuken. Marielle trok de prop uit haar mond en probeerde, terwijl ze in paniek haar vragen stelde, uit alle macht de touwen los te rukken. Maar de knopen zaten stevig vast en het touw was heel sterk en ze vroeg zich af of ze het misschien door moest snijden. Het hysterische meisje schreeuwde onverstaanbare kreten en tenslotte lukte het Marielle haar te bevrijden. 'Wat is er gebeurd?' vroeg ze, terwijl ze haar snakkend naar antwoorden heen en weer schudde. 'Waar is Edith?' En waar was juffrouw Griffin? Maar het meisje was nog te hysterisch om iets te kunnen uitbrengen, ze kon alleen maar snikken en wild met haar armen zwaaien. Toen sloop er een doodsangst Marielles hart binnen. Ze vloog langs haar heen naar Teddy's slaapkamerdeur en gooide die open. Haar ergste nachtmerrie was bewaarheid geworden. Hij was weg en het bed was leeg. Er was geen spoor van hem te bekennen, geen briefje op zijn kussen, geen dreigbrief, geen eis om losgeld. Hij was gewoon weg en zijn bed was nog warm toen ze het aanraakte. Haar hele lichaam begon te trillen toen het tot haar doordrong wat er was gebeurd.

Ze vloog weer naar Betty toe, die nog steeds snikkend haar handen en voeten zat te wrijven en die naar adem snakte toen Marielle haar opnieuw heen en weer begon te schudden.

'Wat is er gebeurd? Zeg het me dan toch!'

'Dat weet ik niet... het was donker... ik lag op de bank te slapen toen ze me vastpakten. Het enige dat ik weet, is dat ik mannenstemmen hoorde.' Maar waar was Teddy dan, dacht Marielle in paniek, waar was Teddy in godsnaam?

'Maar wat deed je hier dan eigenlijk?' schreeuwde Marielle haar toe, terwijl het meisje zo hard huilde dat ze nauwelijks een woord kon uitbrengen. Ze wist echter dat ze nu de waarheid moest vertellen.

'Edith is uitgegaan naar een kerstbal... ze had mij gevraagd op hem te passen totdat ze terugkwam... ik weet echt niet wat er is gebeurd. Volgens mij waren het er een heleboel. Ze drukten een kussen over mijn gezicht en ik rook iets heel vies en toen ben ik geloof ik flauwgevallen en toen ik wakker werd, was ik vastgebonden en waren ze weg en meer weet ik niet, totdat u me vond.'

'Waar is juffrouw Griffin?' Had zij het kind soms meegenomen? Zou ze daartoe in staat zijn geweest? Marielle rende waanzinnig van angst naar de kamer van de gouvernante. Haar kind was weg... iemand had hem meegenomen en ze wist niet wie dat had gedaan of waar hij was, maar in haar hoofd hoorde ze een stemmetje fluisteren... had hij dan toch gemeend wat hij in het park had gezegd? Had hij hem soms meegenomen? Zou hij zoiets echt doen? Uit wraak? Met een misselijk gevoel gooide ze juffrouw Griffins deur open en zag haar daar vastgebonden met een prop in haar mond en een kussensloop over haar hoofd liggen, terwijl het overal naar chloroform rook. Toen Marielle de kussensloop van haar aftrok, dacht ze dat de oudere vrouw dood was, maar toen ze zich bewoog, liep Marielle vlug weer de kamer uit. Ze rende naar de telefoon van de kinderkamer en belde naar de alarmcentrale, in de hoop dat iemand meteen zou opnemen. Met een stem die niet als de hare klonk, gaf ze haar naam en zei dat ze onmiddellijk de politie nodig had.

'Wat is het probleem?' vroeg de vrouw.

Ze aarzelde slechts een seconde, uit vrees voor de pers, maar gaf toen met een stem die af en toe bleef steken de reden voor haar oproep. Ze had al één kind verloren en ze wist dat ze het verlies van een tweede niet zou overleven. 'Alstublieft... stuur alstublieft onmiddellijk de politie hier naartoe...' Ze kon de woorden nauwelijks uit haar keel krijgen, maar wist zich toen weer te beheersen terwijl ze de nachtmerrie van iedere moeder onder woorden bracht. 'Ik ben mevrouw Malcolm Patterson. Mijn zoon is ontvoerd.' Het bleef aan de andere kant even stil voordat de telefoniste in actie kwam en haar om het adres vroeg. Marielle legde met trillende handen de hoorn op de haak en staarde naar Betty, die zich doodsbang op de grond zat af te vragen wat er nu zou gebeuren. Ze was ervan overtuigd dat het op de een of andere manier haar schuld was dat het jongetje was verdwenen. Marielle bleef een hele tijd als aan de grond genageld staan en dacht aan hem... aan zijn gezichtje en aan de zachte krullen waar ze nog maar een paar uur geleden, toen ze liedjes voor hem zong, overheen had geaaid. En nu, om middernacht, was hij weg.

Toen hoorde ze een gekreun in juffrouw Griffins kamer en holde naar haar toe om haar te gaan helpen. Ze trok de prop uit de mond van de gouvernante en riep toen naar Betty om haar te komen helpen met het losmaken van de touwen. De oudere vrouw was helemaal versuft en begon over te geven van de chloroform die haar was toegediend. Toen ze uiteindelijk in staat was om iets te zeggen, bleek ze over de aanvallers niet meer te weten dan Betty. Ze waren terwijl ze sliep haar kamer binnengekomen en ze dacht dat ze de stemmen van twee mannen had gehoord, of misschien nog meer. Maar ze hadden heel weinig gezegd en toen was ze bedwelmd geraakt door de chloroform.

Terwijl ze naar haar luisterde, voelde Marielle zich als verdoofd.

Het was net of ze een verhaal over iemand anders aanhoorde. Ze kon nauwelijks bevatten wat er aan de hand was. Toen hoorde ze de voordeurbel en haastte zich naar beneden, nog steeds op blote voeten en in haar nachthemd. Haverford, in zijn ochtendjas, keek niet-begrijpend op toen hij haar als een spook in een droom de marmeren trappen zag afhollen. Hij was vast in slaap geweest en stond op dat moment de politie te verzekeren dat alles in orde was, en dat er een fout gemaakt moest zijn omdat ze hier niet nodig waren.

'Misschien heeft iemand een grap uitgehaald, of is het een vergissing...' zei hij ernstig, met een blik alsof iemand zich vreselijk had misdragen. Maar toen Marielle met loshangend haar en een bleek gezicht de trap af kwam hollen, realiseerden ze zich dat het geen vergissing was. De drie politieagenten en de butler staarden haar verbaasd aan.

'Het is geen vergissing.' Ze kwam bij hen staan en begon te rillen, en Haverford ging op zoek naar een jas die ze om zich heen kon slaan. 'Mijn zoontje is ontvoerd.' De agenten haastten zich achter haar aan naar boven naar de kindersuite en Haverford volgde hen op de voet. Hij schoot snel even haar kamer binnen om haar pantoffels en haar ochtendjas te pakken en hoorde even later geschokt het verhaal van de twee vrouwen in de kinderkamer aan. Er was geen sprake van een vergissing. Het kind was verdwenen. Een van de drie agenten maakte aantekeningen terwijl de andere twee overlegden, waarna een van hen de telefoon greep. Ontvoering was sinds het gebeuren met het kind van de Lindberghs niet langer een vergrijp dat door de arrondissementsrechtbank kon worden afgehandeld. Het was sindsdien een nationaal delict geworden en de fbi zou het onderzoek beslist willen overnemen.

De agent die de leiding leek te hebben, sprak het eerst tegen Marielle. Hij drong erop aan dat zo mogelijk niemand iets in de kamer zou aanraken, om de eventuele vingerafdrukken van de ontvoerders niet uit te wissen. Iedereen knikte, Betty huilde nog steeds en de gouvernante zag er zo verschrikkelijk uit dat Haverford de dokter ging bellen.

'Is er een eis tot losgeld? Of hebben ze ergens een boodschap achtergelaten?' vroeg de hoofdagent, een Ier van begin vijftig. Hij had zelf vijf kinderen en de gedachte er ooit een van te verliezen joeg hem de schrik om het hart. Hij kon zich helemaal indenken hoe Marielle zich moest voelen en hij bekeek haar met een bezorgde blik. Ze leek heel kalm en koelbloedig en haar gezicht had een bijna bevroren uitdrukking, maar haar handen trilden verschrikkelijk en haar hele lichaam rilde in de warme ochtendjas die Haverford voor haar meegebracht had. Ze was nog steeds blootsvoets en met loshangend haar, en haar ogen hadden de verwilderde uitdrukking van iemand die niet helemaal begrijpt wat er allemaal aan de hand is. Hij had het al vele malen eerder gezien, bij branden, een keer tijdens een aardbeving, bij moorden... een soort shock die de geest en de ziel eerst verdoofde, maar vroeg of laat zou het hoe dan ook tot haar doordringen. Haar kind was weg.

Ze legde uit dat er geen briefje was, geen enkele boodschap, geen enkel teken behalve het lege bed en de twee vrouwen die door hun aanvallers waren vastgebonden. Hij knikte en maakte een paar aantekeningen, terwijl een van de anderen om meer politie vroeg. Een half uur later waren alle lichten aan en doorzochten een paar dozijn politieagenten het hele huis naar ook maar de geringste aanwijzing. Ze hadden nog steeds niets gevonden.

Het personeel was allemaal gewekt en stond aangetreden, terwijl sergeant O'Connor hen stuk voor stuk ondervroeg. Niemand had echter ook maar iets gehoord of gezien. Toen drong het plotseling tot Marielle door dat zowel Patrick als Edith ontbrak. Ze had hen nooit vertrouwd en had altijd vermoed dat ze haar om welke reden dan ook haatten. Nu vroeg ze zich af of hun haat zo ver was gegaan dat ze Teddy van haar afgenomen hadden. Ze kon het nauwelijks geloven, maar alles was mogelijk en aan alles moest worden gedacht. Ze maakte de politie opmerkzaam op hun afwezigheid, en hun beschrijving en die van Teddy werd via de politieradio doorgegeven. Hoe eerder ze hem vonden hoe beter, verklaarde sergeant O'Connor, zonder er verder op in te gaan dat dat de ontvoerders minder tijd zou geven om hem te verwonden, te ver weg te brengen of, in het ergste geval, hem te doden. Desondanks herinnerde ze zich maar al te goed dat het kind van de Lindberghs hoogstwaarschijnlijk in de nacht van de ontvoering zelf al vermoord was.

De sergeant waarschuwde haar ook dat als gevolg van het radiobericht de pers binnenkort op de stoep zou staan. Maar als dat zijn opsporing zou bespoedigen, was ze van mening dat dat het risico beslist waard was. Ze wist dat ze Malcolm moest bellen, voordat hij het over de radio hoorde of bij zijn ochtendkoffie in de krant las. Maar het hele huis zwermde van de agenten en voordat ze tijd had de hoorn op te pakken arriveerde de fbi. Het leek wel een nachtmerrie of een heel slechte film, met al die agenten die de trappen op en af renden, ramen opengooiden, gordijnen opentrokken, meubelen verschoven, de tuin vertrapten, met zoeklichten in de struiken schenen, voorbijgangers aanhielden en het personeel ondervroegen. Het was een totale verwarring en volkomen onwerkelijk, en ze bleef het gevoel houden dat het niet echt was. Het was vast een akelige droom, waar ze 's morgens uit zou ontwaken. Dan zou het zo'n vreselijke nachtmerrie geweest blijken te zijn, die soms voorafging aan haar migraine-aanvallen.

'Mevrouw Patterson.' Sergeant O'Connor stond naast haar, omringd door een stuk of zes mannen in donkere pakken. Ze hadden allemaal een hoed op, behalve een van hen, die de leiding leek te hebben. Hij was een jaar of veertig, lang, slank en ernstig, met bruin haar en doordringende blauwe ogen die zich dwars door haar heen leken te boren. Hij keek met een staalharde blik op haar neer en zag eruit alsof hij altijd zijn zin kreeg. 'Mevrouw Patterson,' zei sergeant O'Connor zo rustig mogelijk in alle verwarring, 'dit is speciaal-agent Taylor. Hij is van de fbi en zal uw zaak op zich nemen.' Haar zaak. Welke zaak? Wat was er gebeurd? Waar was ze? Waar was Malcolm? En waar was hun kind?

'Hoe maakt u het.' Ze gaf hem automatisch een hand terwijl hij haar met koele ogen bekeek. Hij luisterde zonder enige reactie naar de weinige inlichtingen die ze hem kon geven. Hij had ook aan de zaak-Lindbergh meegewerkt, maar het was toen al te laat geweest.

Tegen de tijd dat de fbi erbij geroepen werd, hadden ze er al een volkomen puinhoop van gemaakt, maar dat had uiteindelijk niets meer uitgemaakt. Ontvoeringen waren zijn specialiteit en deze keer waren ze er tenminste vanaf het begin bij betrokken. Maar tot nu toe hadden ze nog niet veel aanwijzingen. De chauffeur en het kindermeisje waren verdwenen en er was een opsporingsbevel uitgegaan, maar verder waren er geen aanknopingspunten. Geen eis tot losgeld, geen aanwijzingen, geen vingerafdrukken, geen beschrijving van de daders, niets behalve hun werkwijze, de chloroform en het feit van het vermiste kind. Hij had het allemaal al eens eerder meegemaakt, maar de vrouw intrigeerde hem. Ze had een uitdrukking van absolute doodsangst in haar ogen, alsof ze ieder moment alle controle over zichzelf kon verliezen, en haar handen trilden zichtbaar. Verder leek ze volkomen kalm en beheerst, en ze sprak op een pijnlijk beleefde en nauwgezette manier. Maar hij vreesde even dat ze zou breken en volkomen hysterisch zou worden, want hij wist dat ze zichzelf nauwelijks in bedwang kon houden. Ze verkeerde werkelijk in doodsangst. Toch stond ze daar in haar nachthemd en ochtendjas als een keizerin op een bal, kalm, gereserveerd en ongelooflijk mooi.

'Kunnen we ergens gaan praten waar het rustiger is?' vroeg hij, om zich heen kijkend hoe de politie haar huis overhoop haalde terwijl de bedienden geen vinger uitstaken.

'Ja.' Ze ging hem voor naar Malcolms studeerkamer. Het was een fraai ingericht vertrek gevuld met zeldzame boeken, leren banken en stoelen en het enorme bureau waar Malcolm altijd zat te werken; waar hij die ochtend nog achter gezeten had. Bij het zien van die kamer realiseerde Taylor zich dat hij haar man nog nergens was tegengekomen. Terwijl ze hem nodigde te gaan zitten, vroeg hij naar hem. Ze ging rillend op een van de banken zitten en antwoordde:

'Hij is in Washington. Ik heb hem nog aan de lijn gehad een uur of twee voordat ik ontdekte... voordat ik naar boven ging...' Ze kon de woorden dat Teddy ontvoerd was niet uitbrengen.

'Heeft u hem al opgebeld?' Ze schudde met een bezorgd gezicht haar hoofd. Hoe moest ze het hem in vredesnaam vertellen?

'Daar heb ik nog geen tijd voor gehad,' zei ze zachtjes, opeens met het gevoel dat het allemaal haar schuld was.

Hij knikte en bekeek haar met meer dan gewone belangstelling. Hij had een totaal andere achtergrond en had nog nooit iemand zoals zij ontmoet. Zo elegant en beleefd, en tegelijkertijd zo vriendelijk en zachtaardig.

Hij was opgegroeid in een straatarm gezin in Queens. Tijdens de Eerste Wereldoorlog was hij marinier geweest en direct daarna was hij voor de fbi gaan werken. Daar was hij nu al twintig jaar bij en hij was onlangs tweeënveertig geworden. Hij had een vrouw en twee kinderen waarvan hij ontzettend veel hield, maar terwijl hij tegenover haar zat en zich op de zaak probeerde te concentreren, moest hij zichzelf toegeven dat hij nog nooit zo iemand als zij had ontmoet. Zelfs in haar nachtkleding zag ze er aristocratisch en waardig uit. Ze had zo'n onschuldig gezicht en haar ogen waren zo vol pijn dat hij eigenlijk alleen maar zijn armen om haar heen wilde slaan.

'Het spijt me, mevrouw Patterson.' Hij moest haar helpen en dwong zichzelf weer terzake te komen. 'Wilt u me alles nog een keer vertellen in precies de juiste volgorde?' Eerst sloot hij zijn ogen om beter te kunnen luisteren, later opende hij ze af en toe om naar haar gezicht te kijken om te zien of er misschien ergens iets niet klopte, een verkeerd woord, een onwaarheid, details waar hij een bijzondere intuïtie voor had. Maar hier was iets anders gaande, geen leugens, maar een ondefinieerbare angst. Hij wachtte totdat ze klaar was en vroeg toen: 'Is er nog iets anders? Iets dat u vanavond of de laatste paar dagen misschien is opgevallen? Iets dat u schrik heeft aangejaagd of dat u nu misschien, met het oog op wat er is gebeurd, wat zegt?' Maar ze schudde opnieuw haar hoofd, niet bereid om haar persoonlijke schrikbeelden met een vreemde te delen. 'Is er nog iets dat u me zou willen vertellen voordat de rest van de wereld zich ermee gaat bemoeien? Of zelfs uw man?' Bij andere gelegenheden had hij de vrouwen naar hun vriendjes gevraagd, hun geliefden en hun vriendinnen, maar dat leek hem hier niet op z'n plaats. Ze leek hem niet zo'n soort vrouw, ze scheen hem het soort vrouw toe waar je je leven voor zou willen geven. 'Bestaat er iemand in uw leven of zelfs in uw verleden, die u zoiets zou willen aandoen... wie dan ook?'

Het bleef deze keer heel lang stil, voordat ze met een duidelijk gepijnigde blik in haar ogen haar hoofd schudde. 'Dat hoop ik niet.'

'Mevrouw Patterson, denk heel goed na... het leven van uw kind kan van de informatie die u mij verstrekt afhangen.' Bij de gedachte aan hem stond haar hart een ogenblik stil. Was het mogelijk dat ze nog steeds bereid was hem te beschermen? Zou hij het echt gedaan kunnen hebben? Kon ze het risico nemen om het inspecteur Taylor niet te vertellen? Voordat ze nog een woord kon zeggen, klopte sergeant O'Connor op de deur en kwam binnen met de mededeling dat het kindermeisje en de chauffeur thuisgekomen waren, zonder het kind. 'Waar zijn ze?' De fbi-inspecteur keek geërgerd, hij had gevoeld dat ze in tweestrijd verkeerde en op het punt had gestaan hem iets belangrijks te vertellen.

'In de woonkamer en John...' hij keek hem samenzweerderig aan en daarna verontschuldigend naar Marielle, 'ze zijn allebei stomdronken en zij heeft een fantastische baljurk aan.' Met een blik op Marielle voegde hij eraan toe: 'Ik wil er mijn laatste stuiver onder verwedden dat hij van u is en dat u daar niets vanaf weet.' Maar op dat moment kon ze dat niet belangrijk vinden. De vraag was waar haar zoon was, en bij wie.

'Breng ze naar de keuken, geef ze net zoveel zwarte koffie tot ze gaan overgeven en roep me dan.' De agent knikte en verdween, terwijl John Taylor zijn aandacht weer op de moeder van het kind vestigde. Maar de agent kwam nogmaals terug om haar iets te vertellen.

'Mevrouw Patterson, we hebben uw man gebeld.' Ze wist niet of ze hem daarvoor moest bedanken of niet. Ze voelde zich schuldig dat ze hem niet zelf had gebeld, maar tegelijkertijd opgelucht. Ze had hem de schok om het van een vreemde te horen willen besparen. Maar er was geen enkele manier om het nieuws te verzachten en ze kon alleen maar aan zijn liefde voor Teddy denken.

'Wat zei hij?' vroeg ze met een doodsbange blik in haar ogen, terwijl de inspecteur haar reactie bestudeerde.

'Hij schrok ontzettend.' Hij wierp een blik op John en zei niet dat haar man aan de telefoon in huilen was uitgebarsten, maar dat hij niet naar zijn vrouw had gevraagd. Dat vond O'Connor wel vreemd, maar bij dit soort mensen lagen de zaken soms anders. Hij had al van alles meegemaakt, van ontvoeringen tot moorden. 'Hij zei dat hij morgenochtend terug zal zijn.'

'Dank u wel.' Ze knikte hem toe en hij verliet het vertrek, en ze keek de fbi-agent weer aan. Die had zijn blik op haar gericht gehouden en wist nu zeker dat er meer aan de hand was dan ze hem had verteld. Hij vroeg zich af hoe eerlijk hij tegenover haar kon zijn, of ze zou liegen of flauwvallen of woedend de kamer zou verlaten. Maar ze deed geen van die dingen en bleef kalm met haar ogen op hem gericht zitten luisteren. Hij was een autoritaire, respect afdwingende man met een knap doch verweerd gezicht, maar ze besteedde geen bijzondere aandacht aan zijn uiterlijk, alleen aan zijn woorden.

'Mevrouw Patterson, soms zijn er dingen die we niet aan vreemden willen vertellen, dingen die we niet over onszelf willen opbiechten of over de mensen van wie we houden... maar in een geval als dit kan het een verschil tussen leven en dood betekenen. Ik hoef u niet te vertellen waar het hier om gaat. Dat weet u heel goed, dat weten we allemaal. Wilt u er alstublieft over nadenken of er misschien nog iets is dat u me kunt vertellen?' Maar voordat ze haar mond kon opendoen had hij de kamer al verlaten, met de belofte dat hij, zodra hij met Patrick en Edith had gesproken, bij haar terug zou komen. Ze bleef in Malcolms studeerkamer achter met de vraag hoeveel ze hem zou vertellen, hoewel ze heel goed wist dat ze hem moest vertrouwen.

Zowel Patrick als Edith was bij zijn binnenkomst nog stomdronken, maar ze hadden nog wel zoveel tegenwoordigheid van geest dat ze hem konden vertellen waar ze geweest waren, wat ze daar hadden gedaan en wie er nog meer bij waren geweest. Terwijl Taylor met hen praatte, schreef O'Connor alles op. Patrick was woedend over het feit dat er een opsporingsbevel naar hem was uitgevaardigd, omdat dat dat volgens hem zijn goede naam zou kunnen bederven. Maar noch O'Connor noch Taylor kon zich daar ook maar een moment druk over maken. Ze hadden beiden het gevoel dat hij als hij de kans kreeg een gemeen heerschap kon zijn en dat Edith daar niet voor onder deed.

'Waarom ben je vanavond met hem uitgegaan?' vroeg Taylor haar, terwijl ze haar ene been over het andere sloeg in een poging om er sexy uit te zien in de gestolen jurk. Het was dezelfde jurk die Marielle de avond daarvoor bij de Whytes had gedragen, en ze had Edith gevraagd hem naar de stomerij te brengen. Dat was ze ook wel van plan, maar niet nadat ze hem eerst zelf had gedragen, zoals ze al eerder met een heleboel andere jurken had gedaan. Ze had alleen niet de moed gehad om de hermelijnen jas te 'lenen'. 'Had je geen dienst?'

'Nou en,' zei Patrick, 'wat maakt het nou uit wie er op het joch past? Als zij daar gezeten had, hadden ze haar ook als een kip bij elkaar gebonden. En waarom? Voor dat snertsalaris dat ze ons betalen?' Hij was nog te dronken om te beseffen dat hij op zijn woorden moest passen, maar Edith werd steeds nuchterder en steeds zenuwachtiger.

'Ik wist toch niet... ik had ook eigenlijk, denk ik... ik dacht gewoon omdat het bijna Kerstmis was...'

'Hoe kom je aan die jurk?'

'Die is van mij,' probeerde ze brutaal, 'die heeft mijn zusje gemaakt.' Taylor knikte begrijpend en ging tegenover haar zitten met een gezicht alsof hij wel beter wist en niet van plan was haar verhaal te geloven.

'Als ik mevrouw Patterson vraag om hier te komen, is ze het dan met je eens of is die jurk van haar?' Het meisje boog haar hoofd en begon te huilen, terwijl Patrick steeds agressiever werd.

'Christus-nog-an-toe meid, hou op met dat gejank. Wat zou dat nou... je hebt die jurk toch gewoon van haar geleend? Je geeft ze toch altijd weer terug? Wat een gezeik, je zou denken dat we voor de maagd Maria werkten. En luister eens jij,' hij zwaaide dreigend met een vinger naar John Taylor, 'waag het niet om die heilige madonna-smoel van haar te geloven. Ik heb haar deze week al twee keer met haar vriendje gezien. Ze had zelfs een keer het joch meegenomen, dus je hoeft niemand wijs te maken dat wij het waren. Vraag haar maar eens naar die vent die ze vrijdag in de kerk stond te zoenen, en gisteren met Teddy erbij in het park.' O'Connor vertrok geen spier terwijl hij het opschreef en John Taylor keek hem met zwijgende belangstelling aan. Hij wist dat er, als hij hem niet onderbrak, meer zou volgen en hij had gelijk. Een paar tellen later ging hij door. 'Die vent zag er als je het mij vraagt uit of-ie door het dolle heen was, hij stond tegen haar tekeer te gaan en te schreeuwen of-ie haar ergens mee bedreigde, en probeerde haar toen te zoenen. Die arme Teddy was als je het mij vraagt doodsbenauwd, die rotzak was hartstikke gek.'

'Waarom denk je dat hij haar vriendje is?' vroeg hij op kalme toon, maar met een ijzige blik in zijn ogen. 'Had je ze al eens eerder samen gezien?'

Patrick dacht even na en schudde toen zijn hoofd. 'Nee, alleen die middag in de kerk en gisteren in Central Park. Maar ze kan hem best vaker ontmoet hebben en hij scheen haar heel goed te kennen. Ik hoef haar niet overal naartoe te brengen.'

'Rijdt ze zelf ook?'

'Zo af en toe.' Hij dacht weer even na. 'Ze gaat soms een eind wandelen. Maar zo vaak gaat ze niet uit. Ze heeft volgens mij een hoop medelijden met zichzelf. Ze heeft altijd hoofdpijn.' Hij schilderde beslist een interessant portret van haar. Op de een of andere manier had John Taylor de indruk gekregen dat ze sterker was.

'Heb je haar ooit met andere mannen gezien?' Het scheen hem te spijten dat hij moest toegeven dat dat niet zo was, behalve deze dan. Toen vuurde Taylor plotseling een vraag op hem af die hij liever niet wilde beantwoorden. 'Heb je meneer Patterson ooit met een andere vrouw gezien?'

Er viel een lange, veelzeggende stilte, terwijl Patrick naar de nog steeds snikkende Edith keek. Ze wist zeker dat ze vanwege de jurk haar baan zou verliezen. Daar maakte ze zich heel wat meer zorgen over dan over de verdwijning van de kleine jongen op een tijdstip dat zij eigenlijk op hem had moeten passen.

John Taylor herhaalde zijn vraag, voor het geval Patrick hem vergeten was. 'Heb je je werkgever ooit met een andere vrouw gezien?'

'Dat kan ik me niet herinneren... behalve zijn secretaresses natuurlijk.' Maar die informatie kon Taylor later wel inwinnen. Hij was echter zeer geïnteresseerd in het vriendje. Daar had ze hem te zelfbewust voor geleken, te intelligent, te onschuldig en te fatsoenlijk. Maar je kon er eigenlijk nooit iets van zeggen, en hij zou er haar zeker naar moeten vragen. Daar had hij een geweldige hekel aan, aan het stellen van pijnlijke vragen. Maar de hele zaak was pijnlijk, en als het hem zou lukken de jongen terug te vinden, was het het allemaal beslist waard.

Hij stond op en keek naar de chauffeur, aan wie hij bij de eerste aanblik een hekel had gekregen. Het was een onfris stel. Zijn intuïtie vertelde hem echter dat het niet waarschijnlijk was dat ze bij de ontvoering betrokken waren. Wel was het mogelijk dat ze zich hadden laten omkopen en ergens voor honderd dollar een deur open hadden gelaten, maar zelfs dat kon hij niet met zekerheid stellen. Ze hadden alleen maar misbruik van hun werkgevers gemaakt door in een geleende jurk en een geleende auto uit te gaan zonder hun plicht ten opzichte van het kind na te komen, maar hij betwijfelde of ze meer op hun kerfstok hadden. Daar boften ze mee, want hij zou ze met plezier inrekenen.

Nadat hij tegen O'Connor gezegd had dat hij ze kon laten gaan, keerde hij terug naar de studeerkamer. Hij was van plan ze de volgende ochtend nogmaals te ondervragen. Ze hadden allebei volgehouden dat ze die avond niets ongewoons hadden opgemerkt en ook de laatste paar dagen niet. Het enige ongewone, had Patrick herhaald, was Marielles ontmoeting met haar vriend.

'En wat geloof je daar van?' vroeg O'Connor zachtjes voordat Taylor de keuken weer uitliep.

'Het is waarschijnlijk allemaal gelogen, maar ik zal er haar zeker naar vragen.'

'Het lijkt me niks voor haar.' O'Connor schudde zijn hoofd. Misschien had het vriendje de jongen wel meegenomen. Als ze een relatie met iemand anders dan haar man had, behoorde dat beslist tot de mogelijkheden. Bovendien wist je maar nooit. Het waren altijd de stille types waarbij je voor verrassingen kwam te staan.

'Nee, het lijkt me absoluut niets voor haar,' stemde Taylor op een bijna droevige toon met hem in. Maar als het waar was, moest hij er zéker voor de terugkomst van haar man met haar over praten. Toen hij de studeerkamer weer binnenliep, zat ze daar nog steeds, in bijna dezelfde houding, hoewel ze nog heviger zat te rillen. Het was warm genoeg in huis, maar het was duidelijk te zien dat ze in een shocktoestand verkeerde en hij voelde een diep medelijden met haar.

'Wilt u iets drinken, misschien een kop thee?'

'Nee, dank u,' zei ze verdrietig. Toen vroeg ze hoopvol: 'Wisten zij er iets vanaf?' Hij schudde zijn hoofd. 'Denkt u dat het mogelijk is dat ze hem ergens naartoe gebracht hebben en hem daar hebben achtergelaten?' Die vraag was tijdens zijn gesprek met hen bij haar opgekomen en ze was erg benieuwd wat hij ervan dacht.

'Dat zou kunnen, hoewel het niet waarschijnlijk is. Ik zal ze morgenochtend nog een keer ondervragen. Maar volgens mij zijn ze alleen maar naar een feest geweest waar ze te veel gedronken hebben.' Hij was net zo teleurgesteld als zij. Het zou zo mooi geweest zijn als ze de dader meteen hadden gesnapt.

'Ze zijn geen van tweeën erg op me gesteld.' Dat waren er in Malcolms huis maar weinig, maar ze vond het te gênant om dat te zeggen. Wat hen betrof was Malcolm hun enige werkgever. Hoe vriendelijk ze ook was geweest, ze gedroegen zich nog steeds afstandelijk, ongemanierd en nors, wat haar meer pijn deed dan ze vermoedden.

Haar huwelijk met Malcolm was niet altijd zo gemakkelijk als het wel leek. Ze had al heel wat lange, ongelukkige en eenzame avonden achter de rug. Al jarenlang, en toch was ze hem trouw gebleven en had ze zich altijd fatsoenlijk en toegewijd gedragen, en was ze een goede moeder voor Teddy. Maar daar had nooit iemand een goed woord voor over gehad, zelfs Malcolm niet, dacht ze soms.

Taylor hield zijn blik onderzoekend op haar gezicht gericht en vroeg: 'Waarom denkt u dat ze u niet mogen?' Niet dat hij het niet met haar eens was, hij had de haat in Patricks ogen gezien en ook Ediths gezicht toen ze het over de jurken had.

'Volgens mij zijn ze jaloers. De meesten waren hier al toen we trouwden. Ze beschouwden mij als een indringster. Ze wisten wat mijn man van ze verwachtte en toen kwam ik daar plotseling bij, en daar hadden ze geen zin in. In een huis als dit hebben ze allemaal zo hun geheimen; ze maken ergens misbruik van of ze willen iets hebben, of ze hebben iets gedaan wat ze eigenlijk niet hadden moeten doen, en ze zijn als de dood dat iemand daar achter komt. Ik kost ze alleen maar extra hoofdbrekens en dat stellen ze beslist niet op prijs.' Haar woordkeus herinnerde hem aan haar hoofdpijnen, een bizar detail dat hem was bijgebleven. Het relaas van de chauffeur in aanmerking genomen, vroeg hij zich af of haar huwelijk met Malcolm gelukkig was.

'Misschien heeft u wel gelijk,' zei de fbi-rechercheur op neutrale toon. 'Heeft u nog nagedacht over mijn laatste vraag voordat ik de kamer uitging?'

'Ik denk nergens anders aan.' Ze worstelde nog steeds met haar geweten, haar angstgevoel en haar onwil om te geloven dat Charles echt in staat zou zijn om Teddy mee te nemen, wat hij ook had gezegd. Dat kon hij niet gemeend hebben.

'Weet u dat zeker?' Er kwamen twee politieagenten binnen en Taylor stak zijn hand op en vroeg om voor haar een kop thee en voor hem een kop koffie te brengen, als ze die ergens vandaan konden halen. Het was inmiddels al drie uur in de morgen en haar zo te zien rillen gaf hem een koud en moe gevoel.

'Is er nog helemaal geen nieuws?' vroeg ze, haar tranen verbijtend, en hij schudde zijn hoofd. Ze kon nog steeds niet geloven dat ze, als ze naar boven zou gaan. Teddy daar niet zou aantreffen. Hij was er vast wel... maar diep in haar hart wist ze heel goed dat dat niet zo was.

'Mevrouw Patterson,' begon hij langzaam, nadat de thee was gebracht en de agent toen hij weer wegliep de deur achter zich op een kier had laten staan. Taylor stond op en deed hem dicht. 'Ik wil u iets vertellen wat uw chauffeur heeft gezegd en wat ik in vertrouwen met u wil bespreken. Want als de pers erachter komt, maakt die er een sensationeel verhaal van.' Voordat hij verder nog een woord kon zeggen, wist ze al waarover het ging. In zeker opzicht zou het een opluchting zijn het hem te vertellen. 'Volgens meneer Reilly heeft u een "vriendje".' Zijn gezicht stond uitdrukkingsloos en Marielle glimlachte. Het klonk zo belachelijk dat ze niets anders kon doen, hoewel ze heel goed wist wat een gemeen karakter Patrick had en ze zich het verhaal kon voorstellen.

'Wat een grappig woord.'

'Klopt dat?' Ze hoorde de aandrang in zijn stem. Hij wilde alles over haar weten om het leven van haar kind te kunnen redden. Zonodig zou hij, hoe aantrekkelijk hij haar ook vond, geen mededogen hebben.

Ze zuchtte en keek hem aan. 'Nee, dat klopt niet.' Het idee van Charles als haar 'vriendje' was bijna lachwekkend. 'Hij is mijn ex-man en ik had hem tot twee dagen geleden in bijna zeven jaar niet gezien. We liepen elkaar in de kathedraal van Sint-Patrick tegen het lijf.'

'Had u dat afgesproken?'

Ze schudde ernstig haar hoofd en de uitdrukking in haar ogen deed hem haar geloven. Ze stonden diepbedroefd en hij voelde dat achter het recente verdriet een heleboel oud zeer schuilging.

'Onze ontmoeting was puur toeval. Hij woont al een poos in Spanje... vecht daar mee tegen Franco.'

'O Jezus, zo een.' Taylor nam een flinke slok van zijn koffie. Hij had al een lange nacht achter de rug, maar hij moest alert blijven, want het zou wel laat worden. Voordat haar man thuiskwam, wilde hij het hele verhaal persoonlijk van haar horen. 'Is hij een commie?'

Ze glimlachte nogmaals. Nog zo'n grappig woord om op Charles toe te passen, hoewel de situatie niet bepaald grappig was. Als Teddy wegbleef, zou nooit meer iets grappig zijn, of blij, of leuk, of zelfs maar de moeite waard om voor te leven - maar hij zou terugkomen. Deze keer zou het anders aflopen. Dat moest wel. Dit verhaal zou een gelukkige afloop hebben. 'Ik geloof niet dat hij eigenlijk politieke ideeën heeft. Hij vecht zijn hele leven al tegen windmolens. Hij is een idealist, een dromer en een schrijver. Hij is in Pamplona geweest om met de stieren mee te rennen, en hij is een goeie vriend van Hemingway. Volgens mij kwam hij bij toeval in die oorlog in Spanje terecht en is hij toen maar mee gaan vechten. Verder weet ik het ook niet. Ik had hem al in geen jaren meer ontmoet. Ik had sinds 1929 eigenlijk geen serieus gesprek meer met hem gevoerd en sinds 1932 had ik hem helemaal nooit meer gezien. Toen ben ik naar de Verenigde Staten teruggekomen en ben ik met Malcolm getrouwd.'

'En nu dan? Wat doet hij hier nu dan opeens? Is hij gekomen om u op te zoeken?'

'Nee.' Ze schudde haar hoofd. 'Familieverplichtingen. Zijn vader is al een oude man en waarschijnlijk stervende, of bijna.'

'Heeft hij u nadat hij aangekomen was opgebeld, of een brief geschreven?' Ze schudde nogmaals haar hoofd. 'Gelooft u dat hij u gevolgd is? Is hij kwaad dat u bent hertrouwd?'

Ze zuchtte en keek de inspecteur indringend aan. 'Ik weet niet of hij me gevolgd is, ik geloof het niet. Hij heeft me niet opgebeld. Ja, ik denk dat hij kwaad is dat ik hertrouwd ben... en ook over Teddy... daar wist hij niets van. Ik heb hem vrijdag verteld dat ik weer getrouwd ben, maar ik heb niets gezegd over Teddy. En toen heeft hij hem gisteren opeens gezien.'

'Gisteren?' John Taylor keek haar vragend aan.

'In Central Park. We zijn naar de vijver geweest, maar die was bevroren.' Taylor knikte en vroeg zich af wat er tijdens die tweede ontmoeting was gebeurd.

'Had u daar met hem afgesproken?'

'Dat was opnieuw toeval. Zijn ouderlijk huis ligt vlak naast het park, tegenover de vijver.'

'Wilde u hem daar ook graag ontmoeten?'

'Daar heb ik nooit over nagedacht.' Ze keek hem recht aan, ze zat nog steeds te rillen.

'Hebt u wel aan hem gedacht?'

Ze knikte, met haar ogen strak in de zijne. Sinds ze hem in de kerk had gezien, had ze nergens anders meer aan gedacht. 'Denkt u niet dat twee toevallige ontmoetingen na zeven jaar wel heel moeilijk te geloven zijn? Zeven jaar lang heeft u hem niet gezien, en plotseling staat hij twee keer in twee dagen voor uw neus. Denkt u niet dat hij u met opzet opgezocht heeft?'

'Misschien wel.' Het was niet onmogelijk. Dat had ze zichzelf ook al afgevraagd.

'Eiste hij iets van u?' Taylor keek haar onderzoekend aan.

Ze aarzelde even voordat ze knikte. 'Ja... hij wilde me nog een keer zien.'

'Waarom?'

'Dat weet ik niet zeker... om te praten, om over dingen te praten die er niet langer toe doen. Het is allemaal voorbij, afgelopen... het is al zo lang geleden. Ik ben al zes jaar met Malcolm...' Ze maakte haar zin niet af en keek John Taylor verdrietig aan. Hij was op een vreselijk moment in haar leven gekomen en zijn aanwezigheid maakte nauwelijks indruk op haar. Ze zag zijn gezicht en hoorde zijn stem, maar ze had geen idee wie hij was, ze wist niets van hem. Ze voelde zich als verdoofd en iedere keer als ze aan Teddy dacht, was ze doodsbang.

'Wanneer bent u met hem getrouwd?' ging hij onverstoorbaar verder, met een vriendelijke maar indringende stem.

'In 1926, toen ik achttien was...' Ze keek hem opeens scherp aan en besloot dat ze het hem nu maar beter kon vertellen. 'Mijn man weet hier niets van, inspecteur. Hij denkt alleen maar dat ik op mijn achttiende in Europa een beetje aan de zwier ben geweest. Ik denk dat mijn vader al zijn vrienden heeft laten geloven dat ik ''hevig verliefd op de verkeerde partij" was, en anders niet. Mijn vader wilde de waarheid niet onder ogen zien. Hij wist heel goed dat ik vijf jaar lang getrouwd ben geweest en dat we in Europa woonden. Ik heb het Malcolm proberen te vertellen toen hij me vroeg met hem te trouwen, maar hij wilde er niets over horen. Hij zei dat we allebei een verleden hadden en dat het beter was om het zonder er verder op in te gaan te laten rusten. Hij had alleen het verhaal gehoord dat mijn vader de wereld had ingestuurd om zichzelf te beschermen. Ik geloof niet dat hij ooit tegen een van zijn vrienden heeft toegegeven dat Charles en ik getrouwd waren. We woonden toen in Frankrijk...' zei ze met een dromerige blik in haar ogen, 'en we waren heel gelukkig.' Haar gezicht zag er bij die woorden nog mooier uit. 'En waarom is daar toen verandering in gekomen?' vroeg hij met een diepe, omfloerste stem, terwijl hij zijn best deed zich niet door haar van zijn stuk te laten brengen.

'Om verschillende redenen.' Ze probeerde een antwoord te vermijden, wat hij meteen aanvoelde. Er was maar één ding gebeurd dat hun droom had verstoord. Eén ding. Eén afschuwelijke middag, waar ze geen van beiden ooit overheen waren gekomen.

'Mevrouw Patterson, Marielle, ik moet weten wat er toen is gebeurd... voor je eigen bestwil... en voor Teddy.' Zijn woorden troffen haar recht in haar hart en haar ogen vulden zich met tranen.

'Ik kan er nu niet over praten. Dat heb ik nooit gekund...' Behalve met haar arts in de kliniek.

'Je moet.' Hij klonk vastberaden en autoritair, maar ze hield voet bij stuk.

'Dat kan ik niet.' Ze stond op en begon de kamer door te lopen, en bleef toen lange tijd uit het raam naar buiten staan staren. Het was donker buiten en ergens in die duisternis was Teddy. Toen draaide ze zich om naar de inspecteur, en hij had nog nooit iemand gezien die gebukt ging onder zo'n groot verdriet. Hij voelde heviger dan tevoren de aandrang om haar aan te raken.

'Het spijt me. Ik vind het verschrikkelijk je dit te moeten aandoen.' Dat had hij nog nooit eerder tegen iemand gezegd, maar hij had deze emotie ook nog nooit eerder voor een vrouw gevoeld. Ze had zo'n aura van onschuld en tederheid, en een kwetsbaarheid die hem werkelijk bang maakte. 'Marielle.' Hij stond zichzelf toe om zonder het haar te vragen haar voornaam te gebruiken, want hij moest kost wat kost haar vertrouwen winnen. 'Je moet het me vertellen.'

'Ik heb het mijn man nooit verteld... dan had hij misschien, als hij het geweten had...' Dan was Teddy er misschien nooit geweest, of zelfs het huwelijk niet.

'Maar je kunt het mij wèl vertellen.' Hij wilde dat ze hem in vertrouwen nam.

'En dan? Dan vertel jij het zeker aan de pers?' Haar ogen boorden zich in de zijne, maar hij schudde langzaam zijn hoofd.

'Ik kan je niets beloven. Maar ik zweer je dat ik mijn uiterste best zal doen om je geheim te bewaren, behalve als het om Teddy's veiligheid gaat. Afgesproken?'

Ze knikte ten antwoord en keek weer naar buiten, de tuin in. 'Charles en ik hadden een zoon, een jongetje dat we André hadden genoemd...' Ze voelde hoe haar keel zich bij het noemen van die naam dichtkneep. 'Hij werd elf maanden na ons huwelijk geboren. Hij had glanzend zwart haar en grote blauwe ogen. Hij zag eruit als een engeltje... een klein, mollig cherubijntje, en we aanbaden hem. We namen hem overal mee naartoe.' Ze draaide zich om naar John en voelde dat ze hem het hele verhaal nu moest vertellen. 'Hij was zo schattig en lachte altijd. De mensen kwamen altijd overal op hem af.' John hield haar terwijl ze praatte scherp in de gaten en de blik in haar ogen en de manier waarop ze haar verhaal vertelde, gaven hem een onbehaaglijk gevoel. 'Charles was dol op hem... en ik ook... en op een keer gingen we met Kerstmis naar Zwitserland. André was toen tweeëneenhalf en we hebben ontzettend veel plezier gehad in de sneeuw. We hebben zelfs een sneeuwpop gemaakt.' De tranen begonnen over haar wangen te glijden, tranen van pijn, en hij viel haar niet in de rede. 'Op een middag wilde Charles de bergen in om te gaan skiën, maar ik wilde in Genève blijven. Dus gingen André en ik een wandeling om het meer maken. We praatten en deden spelletjes bij het bevroren meer en we bleven een poosje bij een groepje vrouwen en kinderen staan praten. En terwijl ik het met een van hen over jongetjes van zijn leeftijd had...' Ze kon nauwelijks meer een woord uitbrengen, maar ging naar adem snakkend door. 'Je weet wel hoe dat gaat met vrouwen, ze vinden het heerlijk om over hun kinderen te praten, dus we hadden het erover hoe ondeugend tweejarige jongetjes kunnen zijn, en terwijl we aan het praten waren, terwijl we aan het praten waren...' Ze hield een trillende hand voor haar ogen en zonder er bij na te denken stak hij, alsof hij haar verder wilde helpen, zijn hand naar haar uit, en ze greep zijn vingers vast. '... Terwijl we aan het praten waren, rende hij met een paar andere kinderen het ijs op en toen hoorden we plotseling een vreselijk... vreselijk...' Ze kreeg het zo benauwd dat ze nauwelijks verder kon, maar John hield haar hand zo stevig mogelijk vast en ze ging door, zich niet langer van hem bewust en verloren in een tijd die ze bijna niet had overleefd. '... Er klonk een vreselijk krakend geluid, bijna als een donderslag, en toen brak het ijs... drie kinderen zakten erdoor... een van hen was André... ik rende met die andere vrouwen het ijs op en de mensen begonnen te gillen. Ik was het eerst bij het gat en kon de twee kleine meisjes eruit trekken... die kon ik pakken,' snikte ze... 'die kon ik pakken... maar hem niet... ik heb het wel geprobeerd, ik probeerde het uit alle macht, ik probeerde van alles... ik heb me zelfs in het water laten zakken, maar hij was al onder het ijs gegleden, en even later vond ik hem toch...' Haar stem was verwrongen van pijn en John Taylor huilde nu met haar mee... 'Hij was helemaal blauw en hij lag zo klein en koud en stil in mijn armen... ik heb van alles geprobeerd, ik probeerde mijn adem in hem te blazen, ik probeerde hem weer warm te krijgen... toen kwam de ambulance en hebben we hem naar het ziekenhuis gebracht, maar...' Ze keek naar John en werd zich weer van hem bewust, terwijl ze beiden huilden om het jongetje dat in Genève onder het ijs was gestorven. 'Ze konden niets meer voor hem doen. Ze zeiden dat hij meteen nadat ik hem uit het water had getrokken in mijn armen was gestorven... maar toen ademde hij al niet meer... hoe konden zij nou weten wanneer hij gestorven was?' En wat deed het er ook toe? 'Het was mijn schuld... ik had op hem moeten letten, en dat had ik niet gedaan. Ik had met die verdomde vrouwen staan praten... over hem... en toen was hij verdwenen... ik stond even met ze te praten en heb hem gedood...'

'En Charles?' Dat was het kernpunt van de zaak, en hoewel hij wat hij zojuist had gehoord nog maar nauwelijks had verwerkt, kon hij aan haar geteisterde gezicht zien dat er nog meer aan de hand was geweest.

'Die gaf mij natuurlijk de schuld. Ik moest in het ziekenhuis blijven, waar ik toch al niet weg wilde... niet weg bij André... ik mocht hem een hele tijd blijven vasthouden. Ik drukte hem zo dicht mogelijk tegen me aan, ik dacht maar steeds dat als ik hem maar weer kon opwarmen... maar natuurlijk niet.' Haar stem had in de loop van haar verhaal een steeds hysterischer klank gekregen.

'Wat deed Charles toen hij in het ziekenhuis aankwam?' vroeg hij zachtjes. Dat was een belangrijke vraag en ze keek John Taylor met nietsziende ogen aan terwijl ze zei: 'Hij heeft me geslagen... heel hard... heel vaak... daarna zeiden ze, dacht ik... het deed er ook niet toe... ze zeiden dat ik toen ik op het ijs sprong...'

'Wat heeft hij je toen aangedaan, Marielle?'

'Hij probeerde me in elkaar slaan... hij zei dat ik André had vermoord, dat het mijn schuld was... hij heeft me geslagen... maar dat had ik ook verdiend... en...'

Ze snikte met een afgrijselijk gierend geluid dat hij nog nooit eerder een mens had horen uiten, een jammerkreet van pijn die bijna klonk als het balken van een ezel. '...Ik heb mijn baby verloren...'

Ze keek weer naar hem op en deze keer sloeg hij zijn arm om haar heen en trok haar naar zich toe om haar tegen zijn schouder te laten uithuilen. Hij drukte haar tegen zijn borst en streelde zonder erbij na te denken haar haar.

'O mijn god,' begreep hij opeens, 'je was in verwachting...'

'Vijf maanden... een meisje... ze is de avond van dezelfde dag als André gestorven.' Ze bleef lange tijd stil zitten huilen, terwijl John Taylor haar in zijn armen hield.

'Ik vind het heel erg... ik vind het zo ontzettend erg dat je dat hebt moeten doormaken... en dat ik je dit nu moest aandoen.' Maar hij had niet anders gekund. Hij wist dat ze iets voor hem verborgen had gehouden. Dat had hij in haar ogen gezien, maar hij had niet geweten dat het zo iets verschrikkelijks was.

'Het gaat nu wel weer,' zei ze zachtjes. Aan de ene kant voelde ze zich beter, maar aan de andere kant niet. Want het schoot haar plotseling weer te binnen dat Teddy verdwenen was... en dat was bij alles wat ze al had doorstaan de laatste druppel. Daarom moest John Taylor hem vinden. 'Toen ging het niet zo goed. Heel lang niet. Ik denk... ik denk dat het een zenuwinzinking was, of nog erger dan dat. Charles was volgens mij ook waanzinnig van verdriet. Ze moesten hem die avond met geweld van me aftrekken en ze zeiden dat hij tijdens de begrafenis was ingestort. Ik weet niet of dat waar is... ik mocht er niet naartoe. Ze hebben me naar een privé-kliniek in Villars gebracht en daar ben ik zesentwintig maanden gebleven. Daar heeft Charles voor betaald, maar ik zag hem nooit. Tenslotte hebben ze hem vlak voordat ik naar huis mocht bij me toegelaten en toen heeft hij me gevraagd om bij hem terug te komen, maar dat kon ik niet. Ik wist dat we allebei van mening waren dat ik ons kind had gedood, en misschien zelfs beide kinderen. Ik had niet alleen André laten verdrinken, ik was ook nog in het ijskoude water gesprongen en had zo de baby vermoord.'

'Wat had je dan moeten doen? Hem laten verdrinken?'

'Nee, ik heb gedaan wat ik moest doen, maar het heeft me twee jaar gekost om tot die conclusie te komen en nog zes om ermee te leren leven. Ik geloof dat,' ze begon weer te huilen, 'ik dacht dat... met Teddy's geboorte God had besloten me te vergeven. Het duurde een hele tijd voordat ik van hem in verwachting raakte en ik had altijd gedacht dat dat mijn straf was.'

'Wat een onzin. Je was genoeg gestraft. Wat had jij nou gedaan om zoiets te verdienen?'

Ze gaf de man aan wie ze zojuist zo'n belangrijk stuk van haar leven had toevertrouwd een droevige glimlach. 'Daar probeer ik al het grootste deel van mijn leven achter te komen.' Hij raakte weer even haar hand aan en schonk toen een scheutje cognac in het kopje thee waar ze af en toe een slok van had genomen. Hij had zichzelf ook al uit een van Malcolms karaffen bediend, en hij kon nog steeds nauwelijks geloven dat ze het haar man nooit had verteld. Wat een eenzame last had ze moeten dragen. Geen wonder dat ze aan migraine leed.

'En die ontmoeting in de kerk dan?' Maar dat was hem inmiddels zelf al duidelijk geworden.

'Dat was de dag van... de dood van de beide kinderen. Dan ga ik altijd naar de kerk om kaarsen voor ze aan te steken. En ook voor mijn ouders. Toen stond Charles daar plotseling voor mijn neus, als een soort geestverschijning.' Taylor vroeg zich af of ze daar blij mee was geweest. Ze boeide hem nu mateloos, ze had zoveel doorgemaakt en het toch allemaal overleefd. Ze was veel sterker dan ze er uitzag, en veel gecompliceerder.

'Hou je nog steeds van hem?' Dat wilde hij nu beslist weten.

'Ja, ik denk dat ik dat op de een of andere manier altijd zal blijven doen.' Ze was nu heel eerlijk tegen hem, heel openhartig, ze had iets heel rechtvaardigs. Hij voelde bij de gedachte aan de beschuldiging van de chauffeur dat ze een 'vriendje' had, de afschuw in zich opkomen. 'Maar dat deel van mijn leven is voorbij.' Ze klonk of ze het oprecht meende.

'En wat wilde hij van je? Dat je bij hem terugkwam?'

'Dat weet ik niet. Ik heb hem in de kathedraal van Sint-Patrick maar even gezien en toen waren we allebei van streek. Hij zei steeds dat het niet mijn schuld was geweest, maar ik weet heel goed dat dat volgens hem wel zo was. Hij heeft me er altijd van beschuldigd onze zoon te hebben vermoord en dat ik niet goed op hem heb gelet...' Ze wendde haar hoofd weer af en hij dwong haar een slokje cognac te nemen. 'Om eerlijk te zijn was dat ook zo. Ik was pas eenentwintig en ik maakte een vreselijke fout. Ik stond maar even met die vrouw te praten en weg was hij... Het verbaast me eigenlijk dat Charles nog bereid is me te vergeven, in aanmerking genomen wat hij toen van me vond.'

'Weet je wel zeker dat hij dat doet?'

Ze keek de inspecteur openhartig aan. Dat was de grote vraag. 'Ik weet het niet. Toen ik hem vrijdag in de kathedraal van Sint-Patrick zag, dacht ik van wel. Toen heb ik hem verteld dat ik hertrouwd was en ik geloof dat hem dat verbaasde en dat hij dat niet zo leuk vond, maar hij leek het te accepteren. Maar toen we hem de volgende dag in het park tegenkwamen... toen was hij woedend over Teddy, woedend dat ik weer een kind heb... en hij niet. Hij zei dat ik dat niet verdiende en het klonk heel dreigend, maar volgens mij waren het niet meer dan woorden. Hij zei dat hij het kind van me zou kunnen afpakken, zodat ik wel met hem mee moest gaan.' Dat was voor John Taylor de muziek die hij wilde horen en hij was er zo goed als zeker van dat ze de dader te pakken hadden. Ze hoefden hem alleen nog maar op te sporen. Godzijdank had ze hem vertrouwd. Met een beetje geluk vonden ze de jongen nu terug en konden ze haar ex-man opsluiten, en dat was dat. Taylor had diep medelijden met haar vanwege alles wat ze had doorstaan, maar hij voelde heel wat minder sympathie voor Charles. Die had haar toen ze in verwachting was in het ziekenhuis in elkaar geslagen en in plaats van haar te troosten had hij haar van moord op hun twee kinderen beschuldigd. Hij had haar twee jaar lang in een ziekenhuis achtergelaten en haar voor de rest van haar leven met de last opgezadeld dat het haar schuld was dat hun zoon was gestorven. Wat John Taylor betrof, verdiende die vent niet beter dan gestraft te worden.

'Denk je dat hij die dingen meende?'

'Dat weet ik niet zeker. Ik weet het gewoonweg niet. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat hij zomaar iemand iets zou aandoen, vooral een kind niet. Maar ik weet niet hoe kwaad hij nog is en daarom was ik bang om je te vertellen wat er was gebeurd.' Het was uiteindelijk maar goed geweest dat de chauffeur haar van het hebben van een vriendje had beschuldigd.

Het was inmiddels al zes uur in de morgen, en er waren geen nieuwe ontwikkelingen en wat Teddy betrof geen verdere aanwijzingen. Maar met de informatie die ze hem zojuist had verstrekt, kwam hij een heel eind. Hij schreef Charles' naam en adres zorgvuldig op en beloofde dat hij over een paar uur een vertrouwelijk gesprek met hem zou hebben. Als zijn alibi hem overtuigde en hij zijn verhaal geloofde, zou de zaak Charles Delauney worden gesloten en hoefden ze geen woord meer over hem vuil te maken. Maar als dat niet het geval was, moest hij actie ondernemen. Hij hoopte eigenlijk bij zichzelf dat hij iets zou uitvinden. Die vent was hoe dan ook een idioot, en hij had haar duidelijk bedreigd. Het was heel goed mogelijk dat hij de jongen meegenomen had, hetzij uit wraak voor de kinderen die hij had verloren en van wier dood hij haar nog steeds beschuldigde, hetzij omdat hij haar op die misplaatste manier weer bij zich terug probeerde te krijgen. Maar hij had haar beloofd niets tegen de pers, de fbi of Malcolm te zeggen voordat hij met Charles Delauney had gesproken. Meer kon hij niet voor haar doen, en dat stelde ze dan ook op prijs.

Het liep al tegen zevenen toen ze uit de studeerkamer kwamen en het was nog steeds donker terwijl ze in de hal nog een hele tijd bleven staan napraten. Hij keek op haar neer en wenste dat hij haar kon beloven dat hij Teddy zou vinden. Dat verdiende ze meer dan wat dan ook. Hij had het gevoel gekregen dat haar huwelijk met Malcolm Patterson niet meer inhield dan een zakelijke overeenkomst. Teddy was alles wat ze bezat en hij was verdwenen. Taylor voelde aan hoe ze hem aanbad. Het was hem wel duidelijk geworden dat ze nooit meer naar Charles zou terugkeren, wat hij heel verstandig vond, maar ze had verder niemand die haar bij kon staan. Het was moeilijk te begrijpen hoe de jongen om middernacht zonder dat iemand iets gehoord of gezien had, kon verdwijnen. Hij was gewoon in zijn rode pyjama van zijn bed gelicht... en was spoorloos verdwenen.

5

Na haar lange gesprek met John Taylor dwaalde Marielle als een geest door het huis. Eerst liep ze terug naar haar eigen kamer, maar daar hield ze het niet uit. De muren leken er op haar af te komen en ze kreeg het steeds benauwder. Toen liep ze onbewust de trap op en ontdekte dat ze plotseling weer in Teddy's kamer stond. Het was de enige plek waar ze wilde zijn, de enige plek waar ze zijn aanwezigheid kon voelen. Ze kon het nog steeds niet geloven... nog steeds niet begrijpen. Wie had er in vredesnaam zoiets kunnen doen, en waarom? Maar het sprak eigenlijk vanzelf dat het om geld ging. Er waren al extra telefoonlijnen aangelegd en de politie had zich door het hele huis verspreid. Ze zaten op een telefoontje of een eis tot losgeld te wachten. Alle ochtendkranten werden al zorgvuldig nageplozen naar een boodschap van de ontvoerders. Al hun nasporingen volgden een vast patroon. Er zaten nog een paar mannen van de fbi op Malcolm te wachten. Maar zij voelde zich nu overbodig. Ze kon niets anders meer doen dan bidden dat haar zoontje nog in leven was. Ze knielde naast zijn bed en legde haar hoofd erop neer, terwijl ze eraan dacht hoe hij had aangevoeld toen ze hem uren geleden in zijn rode pyjamaatje met het blauwe geborduurde kraagje had ingestopt. Dat had juffrouw Griffin voor hem gemaakt, en Marielle vroeg zich af of hij het nu koud zou hebben of bang zou zijn... of ze aardig voor hem waren en of hij had gegeten. Het was zo onverdraaglijk voor haar dat ze niet wist waar hij was, dat ze nauwelijks adem kon halen. Ze hoorde een geluid in de kamer en draaide zich vlug om. Achter haar stond juffrouw Griffin, nog steeds met een bleek gezicht, in haar gesteven uniform, die haar voor het eerst in al die jaren vol sympathie aankeek. Ze wilde iets zeggen, maar net als Marielle kon ze de woorden nauwelijks uit haar keel krijgen.

'Ik eh...,' zei ze met trillende lippen en wendde toen het hoofd af.

Ze kon het vreselijke verdriet in het gezicht van de jonge vrouw niet aanzien. Het was een maar al te duidelijke afspiegeling van haar eigen gevoelens. 'Het spijt me... ik had moeten horen...' Bij het uiten van die kwellende woorden barstte ze in tranen uit. 'Ik had ze moeten tegenhouden.'

'Maar u wist toch niet... en het waren er te veel om tegen te houden.' Met hun touw en chloroform en misschien wel wapens waren ze beslist goed uitgerust geweest voor hun opzet. 'U moet het uzelf niet verwijten.' Ze kwam langzaam overeind, waardig en vriendelijk, en zonder een woord te zeggen sloeg ze haar armen om de oudere vrouw heen. Ze huilde zelf ook, maar ze probeerde de vrouw te troosten alsof ze nog een kind was. Hierdoor voelde de gouvernante zich nog slechter, ze was zich er wel degelijk van bewust hoe hard ze altijd tegen haar was geweest. Maar ze had haar altijd zo'n zwakkeling gevonden, zo verwend en zo dwaas. En nu zag ze een heel andere kant van haar, een stille kracht, niet alleen voor zichzelf, maar ook voor haar omgeving.

De twee vrouwen bleven heel lang zo staan, in woordeloze wederzijdse steun, en toen ging Marielle weer naar beneden. Halverwege de trap hoorde ze een commotie en een geschreeuw van stemmen, en ze besefte dat er journalisten voor de deur stonden, die zich toen de deur openging langs de politieagenten naar binnen probeerden te dringen.

'Hier is hij!' hoorde ze een agent roepen, en ze vroeg zich af wie het was. Ze hoopte dat het iemand was met goed nieuws. Ze keek over de trapleuning en zag dat het Malcolm was. Hij was thuisgekomen en zag er aristocratisch en bleek uit in zijn zwarte overjas, donkere pak en met zijn hoed op. Hij zag eruit alsof hij naar een begrafenis ging, en liep haar op de trap tegemoet. Ze was nog steeds in haar ochtendjas en op blote voeten. Hij spreidde zijn armen naar haar uit en ze bleven heel lang zo staan, met zijn armen om haar heen. Daarna liepen ze naar boven naar hun slaapkamer, waar hij meteen tegen haar begon te praten.

'Hoe heeft dit kunnen gebeuren, Marielle? Hoe was het mogelijk dat ze naar binnen konden dringen en zo onopgemerkt hun gang konden gaan? Waar was Haverford? Waar waren de dienstmeisjes? Waar was juffrouw Griffin?' Hij klonk alsof hij van haar had verwacht dat ze hun kind en hun huis zou beschermen en dat ze daar nu in had gefaald. Ze zag opeens dat zijn ogen haar vol verwijten en pijn aankeken, en die blik sneed haar door de ziel. Ze kon hem geen enkel excuus of uitleg geven. Ze wist zelf niet eens hoe het had kunnen gebeuren. Ze durfde zelf nog maar nauwelijks te beseffen wat er aan de hand was.

'Dat weet ik niet... ik begrijp het ook niet... toen we telefoneerden, hoorde ik wel een geluid, maar daar heb ik toen verder niet bij stilgestaan... het is geen moment bij me opgekomen dat er iemand in huis was, iemand anders behalve het personeel, bedoel ik... ik wist niet eens dat Edith er niet was...' Ze had de jurk inmiddels teruggekregen, vuil en vol lipstickvlekken en stinkend naar sigarettenrook en goedkope whisky. Maar dat kon haar nu niets schelen. Het enige waar ze zich nu zorgen over maakte, was haar zoontje.

'Ik had bewakers moeten huren,' zei Malcolm, met een blik vol pijn. 'Ik heb nooit gedacht... ik vond het altijd zo overdreven van je om zo hysterisch te doen over die Lindbergh-situatie... wie had er ooit gedacht dat je gelijk had?' Hij staarde haar aan als een gebroken man; zijn enige kind was verdwenen en met hem hoop, geluk en tevredenheid. Malcolm zag er plotseling veel ouder uit, alsof hij het misschien niet zou overleven. Het gaf Marielle het gevoel alsof ze zijn leven eigenhandig door haar nalatigheid had verwoest. Maar het was toch haar schuld niet, echt niet... of wel? Het was allemaal zo verwarrend, net als jaren geleden. Zo verwarrend om te bepalen wiens schuld het was en waarom. Was hij verdronken omdat hij het ijs opgelopen was, en waarom had ze die twee kleine meisjes wel op tijd kunnen bereiken en haar eigen kind niet? Had ze de baby gedood door André na te springen, of was de baby gestorven omdat Charles haar zo had geslagen? En nu dit weer... was het haar schuld of de zijne, of die van iemand anders? Ze keek zo verward en ze haalde zo afwezig haar hand door haar verwilderde haren, dat Malcolm zich plotseling afvroeg of ze krankzinnig aan het worden was.

'Je moet je gaan aankleden,' zei hij zachtjes, terwijl hij zich moeizaam in een stoel liet zakken. 'Het zwermt hier van de politieagenten en buiten staat een hele drom verslaggevers. We moeten de volgende paar dagen als we weg moeten maar proberen via de tuin het huis te verlaten.' Hij keek nog somberder. 'Volgens de politie is er nog geen eis tot losgeld ingediend. Ik heb de bank al gebeld en ze hebben de gemerkte biljetten klaarliggen voor het geval we een telefoontje of een briefje ontvangen.' Dat was het enige wat ze in afwachting konden doen en Marielle was plotseling opgelucht dat hij thuis was. Hij zou het verder wel overnemen en de juiste dingen doen. Hij zou ze wel dwingen om Teddy weer thuis te brengen. Ze keek naar hem en voelde nog sterker dat ze was tekortgeschoten, iets wat hij ten opzichte van haar nog nooit had gedaan. Hij had nog nooit gefaald, nog nooit. In al die jaren van hun huwelijk niet. 'Het spijt me zo verschrikkelijk, Malcolm. Ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen...' Hij knikte, maar zei niet dat het haar schuld niet was. Hij stond langzaam op en liep weg, en toen hij naar de tuin stond te staren waar Teddy altijd speelde, zag ze dat hij huilde. Ze was bijna bang om hem te troosten en hem bij te staan in zijn verdriet. Als hij haar de schuld ervan gaf dat ze niet goed genoeg op Teddy had gepast, wat kon zij dan nog zeggen om hem te troosten? Terwijl ze hulpeloos naar hem keek, voelde ze hoe de bekende band haar hoofd begon te omknellen. Ze verloor even bijna het bewustzijn. Hij keerde zich weer naar haar toe en herkende de symptomen. Ze zag er verschrikkelijk uit, maar dat verbaasde hem niet. Hij voelde zich net zo afschuwelijk.

'Je ziet bleek, Marielle. Heb je hoofdpijn?'

'Nee,' loog ze. Ze wilde niemand laten zien hoe zwak ze nu weer was, hoe bang, hoe kwetsbaar, hoe gebroken. Ze moest sterk blijven, voor hem, voor het kind, voor hen allemaal. Ze probeerde overeind te blijven, terwijl ze een golf van misselijkheid de baas probeerde te worden. 'Ik mankeer niets. Ik zal me gaan aankleden.' Ze zou eigenlijk naar bed moeten gaan, maar ze wist dat ze niet kon slapen. En ze zou de nachtmerries niet kunnen verdragen.

'Ik ga met die mensen van de fbi praten.' Malcolm had een paar relaties in Washington gebeld, die beloofd hadden J. Edgar Hoover in te lichten. De directeur had hem een politie-escorte meegegeven, waardoor Malcolm op de topsnelheid van zijn Franklin Twelve naar huis had kunnen komen. Ook had de Duitse ambassadeur opgebeld om zijn ontzetting en bezorgdheid over het gebeurde te uiten.

'Ze zijn heel aardig geweest,' fluisterde Marielle op nauwelijks hoorbare toon, terwijl ze zich afvroeg of inspecteur Taylor Malcolm over Charles zou vertellen. Als hen dat zou helpen Teddy te vinden, was ze bereid de gevolgen daarvan te doorstaan. Taylor had beloofd dat hij als het mogelijk was haar geheim zou bewaren, maar niet als dat haar zoon zou schaden. Daar was ze het helemaal mee eens geweest. Ze was bereid om zichzelf, haar huwelijk en haar leven voor Teddy op te offeren.

Malcolm keek haar indringend aan, en hij voelde zich een moment schuldig. 'Het is niet mijn bedoeling om jou de schuld te geven, Marielle... ik weet best dat jij er niets aan kunt doen. Ik begrijp alleen maar niet hoe het heeft kunnen gebeuren.' Zijn gezicht stond tragisch, alsof hij ten dode was opgeschreven. Hij had het liefste in zijn leven verloren, maar zij ook. En ze kon hem niet helpen.

'Ik begrijp het ook niet,' zei ze zachtjes. Toen liep hij de kamer uit en verkleedde zij zich in een grijze kasjmier jurk met grijze zijden kousen. Ze borstelde haar haar, waste haar gezicht en trok zwarte schoenen van krokodillenleer aan, terwijl ze bad dat ze de hoofdpijn onder controle zou kunnen houden.

Zodra ze klaar was, ging ze naar de keuken met de bedoeling de kok voor maaltijden voor de politie en de fbi-mensen te laten zorgen, maar toen ze daar aankwam, zag ze dat Haverford haar al voor was geweest. Er werden dienbladen vol sandwiches naar boven gestuurd, schalen fruit, cake en grote mokken dampende koffie. Toen ze weer boven kwam, zag ze dat er in de eetkamer een buffet was opgezet, dat echter nog maar nauwelijks was aangeraakt. Iedereen was nog zo druk bezig dat er nog geen tijd was geweest om te eten.

'Is er iets wat ik kan doen?' vroeg ze de sergeant die de leiding had. O'Connor was al uren geleden naar huis gegaan en de dienst was gewisseld. Het waren allemaal andere gezichten dan de avond tevoren, die nog steeds alles afzochten naar vingerafdrukken en op een eis tot losgeld wachtten. Zij was de enige die niet naar bed was geweest. Toen ze de studeerkamer voorbij liep, zag ze dat Malcolm diep in gesprek was met de twee mannen van de fbi. Hij keek even op en toen weer snel voor zich, en ze vroeg zich een moment af of ze het over haar hadden. Terwijl ze stilstond, wierpen de mannen haar een eigenaardige blik toe, en ze liep vlug verder. Wat zouden ze gezegd kunnen hebben? Wat viel er te zeggen? Het was haar schuld toch niet dat Teddy ontvoerd was... of toch wel? Gaven ze haar de schuld vanwege Charles? Hadden ze daar gelijk in? Hadden ze het Malcolm verteld?

Toen ze naar de hal terugliep, werd ze opgeschrikt door een luide beroering. Buiten klonk een geroep van stemmen, en toen de voordeur slechts een paar centimeter werd geopend, stond er plotseling een heel stel schreeuwende onbekenden om haar heen. Flitslichten gingen af in haar gezicht voordat zich een muur van politieagenten om haar heen vormde, die ze weer terug naar buiten duwde. Een kleine, roodharige vrouw wist ze echter te ontsnappen. Ze was knap, jong en heel slank en ze droeg een belachelijke zwarte hoed en afschuwelijke kleren. Ze keek Marielle aan alsof ze haar kende, en voordat het tot Marielle was doorgedrongen wat er aan de hand was, vuurde ze haar vragen al op haar af.

'Hoe voelt u zich, mevrouw Patterson? Gaat het een beetje? Is er al nieuws? Heeft u al iets van Teddy gehoord? Wat zijn uw gedachten? Bent u bang? Denkt u dat hij al dood is?' Nog steeds flitsten er lampen van een afstand. Ze verblindden haar met hun lichten, die als pijnscheuten door haar hoofd gingen. Terwijl ze zich door de massa probeerde te wringen om weg te komen, klonk er naast haar opeens een luide stem en greep een paar sterke handen Marielle bij haar schouders. Het was John Taylor.

'Haal dat mens hier weg!' Plotseling was de roodharige vrouw verdwenen, werd de voordeur weer gesloten en zakte het lawaai naar de achtergrond. Ze voelde dat John Taylor haar arm vastpakte en haar naar een stoel in de hal begeleidde. Toen hij het huis weer binnenkwam, hadden de verslaggevers zich samen met hem naar binnen gedrongen. 'Verdomde rotlui. De volgende keer kom ik wel door de keuken.' Hij keek bezorgd op haar neer en zag er doodmoe uit. Maar zij zag er nog erger uit en nadat hij haar een glas water had overhandigd, dat hij door een van zijn mensen had laten brengen, probeerde ze er met een glimlach een slokje van te nemen, maar kon ze haar tranen niet langer binnenhouden. De hoofdpijn was verschrikkelijk geworden en samen met Malcolms woede en haar doodsangst over Teddy had dat haar volkomen uitgeput. Dat roodharige mens had bovendien zulke afschuwelijke vragen gesteld. Als hij nu eens al dood was? Als ze hem nu al hadden vermoord? Ja, ze was doodsbang. Tot wanhoop gedreven. Bovendien had Malcolm er bij zijn thuiskomst zo gebroken en zo kwaad uitgezien. Ze keek John Taylor aan en slaakte een zucht, ze geneerde zich dat ze haar zelfbeheersing had verloren.

'Het spijt me.'

'Waarom? Omdat je ook maar een mens bent? Ik word gewoon misselijk van die rotzakken.'

Toen zei hij op zachtere toon dat hij net bij Charles Delauney vandaan kwam. 'Kunnen we ergens onder vier ogen praten? Misschien weer in de studeerkamer?'

Ze schudde haar hoofd. 'Daar zit mijn man met twee van jouw mensen te praten.' Ze dacht even na. 'Ik weet het al.' Ze ging hem voor naar een kleine muziekkamer, die ze nooit gebruikten. Het stond er vol oude boeken, instrumenten en een gedeelte van Malcolms archief. Een heel enkele keer gebruikte Brigitte het als kantoor. Er stond een bureau met twee stoelen en een kleine sofa, waar hij haar naartoe bracht. Toen trok hij een van de stoelen bij en keek haar lang aan. Hij had haar pas de vorige avond leren kennen, maar hij was bereid ieder woord dat ze zei te geloven en er een eed op te doen. Hij had nog nooit iemand als zij ontmoet. Ze kwam hem voor als een persoon uit een boek of een droom, met de innerlijke kracht en de idealen die echte mensen niet hadden, in ieder geval niet de mensen die hij kende. Tegelijkertijd was ze een bijzonder aantrekkelijke jonge vrouw. Een die het bar slecht had getroffen met twee mannen die hij beiden geen knip voor de neus waard vond. Delauney had hem de indruk gegeven van een verwende, rijke jongen die te veel dronk, te veel met zichzelf bezig was en zich door zijn politieke idealen liet misleiden. Iemand die nog steeds zat te jammeren over gebeurtenissen van bijna tien jaar geleden en het feit dat ze niet bereid was bij hem terug te komen nadat hij haar bijna had vermoord. Taylor had het gevoel dat hij, als de gelegenheid zich voordeed, onbezonnen en als een dolle tekeer kon gaan en zelfs gevaarlijk kon worden, en dat hij het best uit wraak gedaan kon hebben. Voor Malcolm had Taylor ook geen goed woord over. Hij kende hem tot nu toe alleen maar uit wat er over hem was geschreven, maar hij had hem altijd een koude, arrogante man toegeleken.

'Is er iets aan de hand?' Meer dan er al was? Zou dat nog kunnen, vroeg ze zich af. 'Heb je iets gehoord?' Ze keek hem met grote, verschrikte ogen aan, maar hij schudde vlug zijn hoofd en stelde haar gerust.

'Niet wat Teddy betreft.' Hij had het gevoel dat ze de vorige avond alle geheimen van het leven hadden gedeeld. Nu wilde hij alles doen wat er in zijn macht lag om haar te beschermen. Ze had al genoeg meegemaakt; ze had hem haar vertrouwen geschonken en dat wilde hij niet beschamen. Maar hij wilde het kind ook niet in gevaar brengen, en hij maakte zich zorgen. 'Ik ben zojuist drie uur lang bij Charles Delauney geweest.' Marielle keek hem bezorgd aan en vroeg zich af wat Charles te berde had gebracht.

'Heb je tegen hem gezegd dat ik je alles heb verteld?'

'Ja. Hij zegt dat hij zichzelf de schuld geeft van zijn krankzinnige gedrag en zijn foute reactie na die gebeurtenissen. Maar hij zegt ook dat hij, toen hij je onlangs met Teddy in het park tegenkwam, nog steeds dronken was van de avond daarvoor. Hij zegt dat hij zich zijn woorden niet meer met zekerheid kan herinneren, maar dat hij best wil toegeven dat hij waarschijnlijk volkomen buiten zijn boekje is gegaan. Hij houdt vol dat hij het niet kwaad heeft bedoeld en dat hij nooit iets zou doen dat Teddy zou schaden.'

'Geloof je hem?' Ze keek hem vragend aan. Ze moest de waarheid weten en was bereid hem te geloven. Ze vertrouwde hem volkomen. Hij maakte een oprecht integere indruk en ze wist zeker dat hij haar niet zou misleiden. Ze herinnerde zich hoe hij de vorige avond haar hand had vastgehouden en haar in zijn armen had genomen toen ze zo om André had gehuild.

'Dat is nu juist het probleem.' Hij beantwoordde haar blik en leunde hoofdschuddend achterover in zijn stoel. 'Dat doe ik niet. Ik geloof niet dat hij hem iets zou aandoen, niet zoals in het geval van de Lindberghs, maar volgens mij is hij een verwende jongeman. Volgens mij gaat bijna niets hem te ver om zijn zin te krijgen -dreigementen, dwangmaatregelen of misschien nog erger. Misschien is hij best in staat om Teddy te ontvoeren om jou weer terug te krijgen. Misschien is dat volgens hem best een geoorloofde methode. Ik weet het niet zeker. Ik weet gewoon niet wat ik ervan moet denken. Maar ik kan je wel zeggen dat ik hem niet geloof. Me te vertellen dat hij dronken was om zijn dreigementen te verontschuldigen, kwam niet erg geloofwaardig over.' Hij had een verwilderde blik in zijn ogen gehad en zijn haar was ongekamd; hij had zich nog niet geschoren en de kamer had naar drank geroken. Hij zag eruit als een bandeloos, verlopen iemand wiens leven niet naar wens ging en misschien was hij tot behoorlijk griezelige daden in staat, als hij die gerechtvaardigd vond. Hij was tenslotte in een oorlog verwikkeld die de zijne niet was, alleen maar om het genoegen van het doden, zo zag John Taylor het tenminste. Hij had geen begrip voor politieke overtuigingen, principiële oorlogen, aan de stieregevechten in Spanje meedoen of je zwangere vrouw in elkaar slaan nadat je net je zoontje hebt verloren. Voor dat soort mensen had hij geen geduld. De enige die hij begreep of om wie hij iets gaf, God mocht weten waarom, was Marielle, en haar wilde hij helpen.

'Hij baart me zorgen en ik wil dat je dat weet. Dat wil zeggen dat we hem in de gaten gaan houden, en ik wil terug om het huis te doorzoeken. Maar het betekent ook dat ik misschien je geheim niet kan bewaren en daar wilde ik je voor waarschuwen. Misschien wil je je man er vast iets over vertellen, voordat hij het op een andere manier aan de weet komt.'

Ze knikte hem toe, dankbaar voor zijn waarschuwing; in ieder geval gaf hij haar de kans om het hem zelf te vertellen. Hij was inderdaad zo fatsoenlijk als ze had gedacht en ze probeerde te glimlachen, maar haar hoofd deed zo'n pijn dat het niet lukte. Haar gezicht vertrok opeens van de pijn en hij zag het. 'Is er iets met je?'

'Nee hoor, ik voel me prima,' antwoordde ze automatisch, omdat dat altijd werd verwacht.

'Je kunt maar beter een poosje naar bed gaan. Anders stort je in als we je nodig hebben.' Ze knikte, maar ze kon zich niet voorstellen dat ze ooit weer zou kunnen slapen... niet voordat Teddy weer thuis was. Hoe kon ze ooit zonder hem doorleven? Zonder hem te kunnen aanraken of in haar armen te houden of te weten waar hij was, of hij veilig was en of er iemand voor hem zorgde... ze verlangde plotseling intens naar de poederachtige geur van zijn halsje en zijn haar, zijn lach, zijn mollige armpjes om haar nek, of de blik in zijn ogen die haar vertelde hoeveel hij van haar hield. Hoe moest ze in vredesnaam verder leven totdat ze hem hadden gevonden? Bij die gedachte viel ze bijna flauw en toen voelde ze hoe een stevige hand haar bij de arm greep, als om haar uit haar wereld van verschrikkingen terug te trekken. 'Marielle, volhouden... we vinden hem wel.' Ze knikte en kwam overeind, waarbij ze zich realiseerde dat haar een heel moeilijk gesprek met Malcolm stond te wachten.

'Ga je mijn man nu al over Charles inlichten?' vroeg ze geïnteresseerd maar niet echt bezorgd. Als het nodig was, zou ze dat meteen zelf gaan doen. Zo eenvoudig lag het op dit moment; als Teddy in gevaar was, kon ze haar geheim niet langer voor zich houden.

'Ik zal hem vertellen dat Charles Delauney, samen met een aantal anderen, voorlopig bij de verdachten behoort. Ik weet echt niet of hij werkelijk iets zou uithalen. Maar ik kan je wel verzekeren, dat ik hem niet mag. Zijn dreigementen bevallen me niet en ook niet de gedachte aan het feit dat jij weer een kind hebt en hij niet. Ik denk dat hij op zijn eigen vreemde manier nog steeds van je houdt. Hij zegt tenminste dat hij je terug wil hebben. In zijn overtuiging moet dat voor jou reden genoeg zijn om naar hem terug te hollen, alleen omdat hij het wil.' Hij vertelde haar niet wat Charles over haar huwelijk met Malcolm had gezegd: dat het maar een schijnvertoning was en dat iedereen wist dat hij er andere vrouwen op nahield. En dat men zei dat ze als een non leefde en dat Malcolm geen donder om haar gaf. Volgens Charles Delauney waren dat genoeg redenen om hem te verlaten. Hij had ook gezegd dat Marielle volgens hem helemaal niet van Malcolm hield en dat ze om de verkeerde redenen met hem was getrouwd. Ze had in die tijd niemand anders om voor haar te zorgen en ze was na haar ontslag uit de kliniek in Zwitserland nog heel bang en onzeker geweest. Volgens hem had ze een vaderfiguur gezocht, geen echtgenoot. Na met Delauney met zijn wilde uiterlijk en dolzinnige gedrag kennis te hebben gemaakt, kon hij dat makkelijk geloven. Taylor begreep de aantrekkingskracht van een man als Patterson heel goed, maar zag tegelijkertijd hoe een meisje van achttien zich door Delauney kon laten meeslepen. Hij was kleurrijk, knap, onstuimig en romantisch, maar dat soort mannen kon ook heel gevaarlijk zijn. Dat soort mannen kon gekke dingen doen, zoals hun vrouwen slaan of vreselijke dreigementen en beschuldigingen uiten. Maar ontvoerden ze ook de kinderen van andere mensen? Hoorde dat er ook bij? Dat was de vraag waarop Taylor geen antwoord wist. Maar één ding stond vast: als hij het had gedaan, was het niet om het geld geweest. Misschien was er daarom nog geen eis tot losgeld gekomen. Hij zou alleen maar mensen hebben gehuurd om de jongen weg te halen en te verbergen. Maar wat zou hij verder met hem doen?

John Taylor stond op en liep langzaam met haar mee de kamer uit, waarbij ze hém nogmaals bedankte voor zijn waarschuwing over wat hij tegen Malcolm zou gaan zeggen. Ze draaide zich nog een keer met een bezorgde rimpel op haar voorhoofd naar hem toe. Het was allemaal ook zo verwarrend. 'Denk je werkelijk dat hij zoiets zou doen? Charles, bedoel ik.' Ze kon het nauwelijks geloven. Hij was altijd onstuimig en onbeheerst geweest, maar niet in die mate... ze kon echt niet geloven dat hij in staat was om Teddy te ontvoeren. Zou hij dan zo'n hekel aan haar hebben? Ze kon het zich niet voorstellen.

'Ik weet het echt niet,' zei Taylor eerlijk. 'Ik wou dat ik het wist.'

Ze knikte en ging terug naar de chaos in de huiskamer. Daar stond Malcolm met een grimmig gezicht tussen twee fbi-mensen in en ze stelde hem aan John Taylor voor.

'Ik sta al op u te wachten,' gromde Malcolm, niet onder de indruk van Taylor.

'Ik heb een aantal mensen over de zaak aan de tand gevoeld.' Hij keek geen seconde meer naar Marielle. Hij wist wel beter. Maar terwijl hij Malcolm bekeek, wist hij niet zeker of hij het niet met Delauney eens was. Hij toonde geen enkele warmte ten opzichte van Marielle, geen zichtbare steun, alleen zijn eigen bezorgdheid en verdriet om het verlies van zijn enige zoon. In plaats van John om hulp te vragen, eiste hij dat hij hem zou vinden. 'We zijn klaar voor een mogelijke eis tot losgeld, meneer,' zei John Taylor met een respect dat hij niet voelde. Hij was in feite al tot de conclusie gekomen dat hij hem niet mocht.

'Ik ook,' zei Malcolm. 'Het ministerie van financiën stuurt ons vanmorgen nog de gemerkte biljetten.'

'Dat zullen we heel voorzichtig moeten aanpakken.' In de zaak Lindbergh was dat rampzalig gebleken en John wilde niet dat er deze keer weer iets verkeerd zou gaan. 'Ik zou vanmiddag als u tijd heeft graag een gesprek met u hebben.' John wilde weten of hij iemand verdacht of bang voor iemand was. Net als met Marielle wilde hij een gesprek onder vier ogen, maar hij wilde ook Marielle de gelegenheid geven om hem over Charles Delauney te vertellen.

'Die tijd heb ik nu wel,' zei Malcolm met een frons tussen zijn wenkbrauwen. Hij had op de terugweg uit Washington in de auto geslapen en was beter uitgerust dan Marielle of John Taylor.

'Het spijt me, maar ik moet eerst nog een paar andere dingen afhandelen.' Ook al was dat alleen maar een douche en zich scheren op zijn kantoor, nog een kop sterke koffie en even rustig de tijd om over de gang van zaken na te denken. Want ze hadden als het erop aankwam nog steeds geen enkele aanwijzing. Alleen Charles, en het feit dat de chauffeur die ochtend had toegegeven dat iemand hem een paar weken geleden had opgebeld en hem honderd dollar had aangeboden als hij die bepaalde avond met Edith uit zou gaan.

Daar had hij erg om moeten lachen, omdat ze al een hele tijd geleden hadden afgesproken om samen naar het Ierse kerstbal in de Bronx te gaan. Hij hoefde er dus niets bijzonders voor te doen. Maar een week geleden was het geld in een blanco envelop bij de achterdeur voor hem achtergelaten. Hij had de envelop weggegooid en het geld uitgegeven en er verder niet meer bij stilgestaan. Hij zei dat hij de stem aan de telefoon niet had herkend, maar dat die wel een accent had gehad. Wat voor soort accent wist hij niet zeker. Engels misschien, of Duits. Hij bleef volhouden dat hij het zich niet kon herinneren. Maar zelfs als Delauney het kind had ontvoerd, zou hij het in geen geval zelf hebben gedaan. Als hij bovendien Marielle een week geleden niet was tegengekomen en niet had geweten dat ze een kind had... of wist hij dat wel? Was het gewoon een heel slim plan? Had hij haar misschien al wekenlang in de gaten gehouden? Maanden? Had hij misschien in Europa al regelmatig informatie over haar ontvangen? Had hij zijn wraak al jarenlang voorbereid? Het was moeilijk om er iets zinnigs over te zeggen, zo weinig houvast had hij, en het was ook nog veel te vroeg. Maar waarom had dat telefoontje de chauffeur niet aan het denken gezet? Het had ook een inbraak kunnen betekenen, of een aanval op Malcolm of Marielle. Het was John Taylor wel duidelijk geworden dat de chauffeur zijn werkgevers geen warm hart toedroeg.

Het beviel Malcolm helemaal niet dat John Taylor op dat moment niet bereid was met hem te praten, en om goed tot hem te laten doordringen wie hij eigenlijk wel tegenover zich had, begon hij nogmaals over zijn reisje naar Washington. Taylor had hem volkomen door. De boodschap was: doe het goed, doe het nu, op mijn manier, anders zal het je berouwen. Maar jammer genoeg was dat niets voor Taylor. Hij liet zich niet door Malcolm onder druk zetten.

'Dan zie ik u vanmiddag wel, meneer. Om een uur of vier?'

'Dat is goed. Ik neem aan dat uw mensen u, als er voor die tijd opgebeld wordt, kunnen bereiken?' Het klonk een tikje beledigend, alsof hij hem ervan beschuldigde dat hij zich uit de voeten maakte.

'Natuurlijk.'

'Uitstekend. Kunt u misschien ook iets aan die aasgieren bij de voordeur doen?'

'Jammer genoeg niet. Die denken allemaal dat ze de onschuldige burger moeten verdedigen. Maar we kunnen ze wel een stukje verder van het huis terugdringen, ik zal er mijn mensen voor laten zorgen.'

'Maak dat dan meteen in orde,' zei Malcolm met een scherpe blik, in plaats van hem te bedanken. Taylor verliet de kamer en Malcolm keek zijn vrouw aan en mompelde: 'Ik mag hem niet.'

'Het is een aardige man. Hij heeft zich gisteravond heel sympathiek gedragen.' Ze zei niet hoe sympathiek, maar het had, in afwezigheid van haar man, grote indruk op haar gemaakt.

'Mijn bewondering zou groter zijn als hij je zoon terugvond. Dat zou ik maar goed in gedachten houden, Marielle.' Alsof ze dat zou kunnen vergeten. Ze vroeg zich af waarom hij zo wreed tegen haar deed. Ze wist best dat hij van streek was en dat hij vond dat het op de een of andere manier haar schuld was. Of verbeeldde ze zich dat maar? Voelde zij zich weer net zo verantwoordelijk als toen met André en haar dochtertje? Was dan alles altijd haar eigen schuld? Die vraag was steeds weer de oorzaak van haar hoofdpijnen, plus het afschuwelijk hulpeloze gevoel dat ze kreeg als er iets verkeerd ging waar ze niets aan kon veranderen. Daar mocht ze nu echter niet aan denken, ze mocht niet denken aan wat er allemaal met Teddy kon gebeuren. Ze moest nu sterk zijn. Ze wist dat ze, voordat John Taylor die middag terug zou zijn, Malcolm alles moest vertellen.

'Kunnen we even naar boven gaan?' Ze keek haar man nerveus aan en hij wierp haar een vreemde blik toe, alsof ze hem een oneerbaar voorstel had gedaan dat hij niet kon geloven. 'Ik moet met je praten.'

'Daar is het nu niet het geschikte moment voor,' zei hij ontwijkend. Hij wilde de Duitse ambassadeur terugbellen, wiens telefoontje hem veel genoegen had gedaan.

'Malcolm, het is belangrijk.'

'Kun je niet even wachten?' Maar aan de blik in haar ogen zag hij dat ze het meende. Dat verbaasde hem eigenlijk. Voor een vrouw die bij de geringste moeilijkheid al bijna instortte, leek ze deze crisis opmerkelijk goed te doorstaan.

Ze zag er natuurlijk vermoeid en bleek uit, maar ze leek kalm en tot normaal denken in staat en behalve de zielig trillende handen, die hem meteen waren opgevallen, leek ze haar emoties onder controle te hebben. Hij had de vreselijke scène die ochtend in de kamer van hun zoontje natuurlijk niet meegemaakt; de onstuitbare huilbui terwijl ze zijn teddybeer dicht tegen zich aandrukte en waarbij ze bij de gedachte aan haar zoontje de doodsangst in zich voelde opwellen. Maar die probeerde ze uit alle macht te onderdrukken. Ze wist dat het niet anders kon. Als haar dat niet lukte, zou ze volkomen instorten.

'Malcolm, wil je met me mee naar boven gaan?' drong ze aan.

'Ja, ja, ik kom er zo aan.' Ze wachtte hem op in haar kleedkamer, die haar de meest geschikte plaats toeleek, en liep ongeduldig het kleine vertrek op en neer. Ze wist niet hoe ze moest beginnen of wat ze precies moest zeggen, en ze wenste dat ze hem voor hun huwelijk al had gedwongen naar haar te luisteren. Maar toen had hij er niets over willen horen, en nu moest hij wel.

Hij kwam een half uur later naar boven, net toen ze op het punt stond beneden weer naar hem te gaan zoeken. Daar was hij dan eindelijk; hij leek wel een reus in het kleine vertrek terwijl hij een stoel pakte en haar geërgerd aankeek.

'Ga je gang maar, Marielle, hoewel ik niet weet waar je het op dit moment zo hoognodig over moet hebben. Ik hoop dat het belangrijk is en dat het iets met Teddy te maken heeft.'

'Misschien wel, maar ik hoop van niet,' zei ze zachtjes, terwijl ze op een kleine sofa tegenover hem ging zitten. Ze verbaasde zich over de afstand die ze tot hem voelde, hoe groot zelfs in deze crisis de verwijdering tussen hen was. Die leek opeens nog groter dan anders. 'Het gaat over mij. En ik denk dat het belangrijk is. Toen we jaren geleden trouwden, heb ik je gezegd dat er dingen met me waren gebeurd die je misschien niet prettig zou vinden. Jij hebt toen gezegd dat iedereen een verleden had en dat het niet belangrijk was. Jij vond dat we er maar beter niet meer over konden praten, maar ik vond dat ik je een uitleg was verschuldigd.' Ze zuchtte en begon het weer benauwd te krijgen. Dit was zo moeilijk, dat ze moeite kreeg met ademen. Maar ze wist dat ze door moest gaan. En dat hij deze keer moest luisteren. 'Weet je het nog?' vroeg ze zachtjes, en even verscheen er een warmere blik in zijn ogen. Misschien kwam het alleen maar door zijn verdriet, zei ze bij zichzelf. Misschien was hij zo geschokt door het verlies van Teddy dat hij Marielle niet kon troosten, net zoals zij en Charles elkaar jaren geleden niet hadden kunnen bijstaan. Soms, als het gezamenlijke verdriet te groot was, moest men het in z'n eentje verwerken. Ze vroeg zich af of dat nu ook het geval was, zodat hij haar helemaal niet verantwoordelijk stelde. Maar ze moest verder met haar verhaal.

'Dat herinner ik me heel goed,' antwoordde hij. 'Maar wat heeft dat met de gebeurtenissen van nu te maken? Of met Teddy?' Hij keek haar met een beschuldigende blik aan, die ze zichzelf dwong te negeren.

'Dat weet ik niet. Ik weet het niet zeker. Maar ik moet je vertellen wat ik wel zeker weet.' Ze haalde diep adem en ging door, zich volkomen onbewust van haar schoonheid. 'Mijn vader heeft tegen zijn beste vrienden gezegd dat ik, toen we op mijn achttiende door Europa reisden, een jeugdige verliefdheid doormaakte en een beetje door het dolle heen was geraakt. Daarna heeft hij tegen iedereen gezegd dat ik daar langer wilde blijven om in Parijs te gaan studeren. Nou, dat was maar voor een heel klein deel de waarheid. Het was veel meer dan alleen maar een verliefdheid. Ik was van huis weggelopen om met Charles Delauney te trouwen. Ik weet zeker dat je zijn vader wel kent.' Malcolm knikte. Die kende hij beter dan haar vader. Een kortaangebonden doch slimme oude man met een enorm fortuin. De zoon had hij nooit ontmoet. Men zei dat hij een losbol was van de eerste rang, een schrijver. Hij had zich, toen hij een jaar of vijftien was, in de oorlog gestort en was daarna in Europa blijven hangen. De oude Delauney had altijd gezegd dat hij niet deugde en verder had hij er nooit iets over gehoord. Nu keek hij Marielle stomverbaasd aan. 'Ik was achttien toen ik met hem trouwde en toen we van onze huwelijksreis terugkwamen en mijn ouders het huwelijk nietig wilden laten verklaren, was ik in verwachting. Dus toen zijn zij teruggegaan naar huis en ben ik daar gebleven. Het huwelijk is nooit nietig verklaard. En we kregen een zoontje...' Bij die woorden moest ze haar tranen bedwingen. Om na al die jaren het hele verhaal twee keer op een dag te moeten vertellen, was bijna meer dan ze kon verdragen. Maar ze wist dat hij het moest horen. Nu Teddy was verdwenen, lag de zaak anders. 'Hij heette André,' zei ze met een snik, 'en hij leek een beetje op Teddy, behalve dat hij pikzwart haar had en niet blond was zoals hij.' Ze probeerde te glimlachen, maar Malcolm zei geen woord. Haar relaas beviel hem helemaal niet. Ze wist dat ze zich voor Malcolm maar beter aan de feiten kon houden. Hij hoefde niet te weten hoeveel ze van hem had gehouden, of hoe wanhopig verliefd ze op Charles was geweest, of hoe verschrikkelijk het was geweest toen André stierf. Hij hoefde alleen maar te weten wat er was gebeurd, en dat Charles Teddy had gezien en zich toen als een idioot had gedragen. Hij moest het van haarzelf horen, zodat hij niet zou denken dat ze Charles in bescherming nam. Teddy was nu de enige die ze wilde beschermen. Dus moest Malcolm, als ze hem wilden terugvinden, het hele verhaal aanhoren.

'Hij was twee jaar oud toen hij stierf... in Zwitserland. Ik was in verwachting van een tweede kind, en dat is ook gestorven.'

Malcolm leek even absoluut niet op zijn gemak.

'Waaraan zijn ze gestorven?'

'André is verdronken.' Ze kneep haar ogen dicht en deed haar uiterste best om haar zelfbeheersing te bewaren. Maar in tegenstelling tot John Taylor de avond tevoren, bleef Malcolm op een afstand. 'Hij liep het meer op, dat was dichtgevroren... en toen is hij er doorheen gezakt... met nog twee andere meisjes. Die heb ik kunnen redden.' Haar stem had een monotone klank gekregen, terwijl ze zich inspande om zijn gezichtje uit haar gedachten te bannen, zijn ijskoude gezichtje niet opnieuw tegen het hare te voelen toen ze probeerde hem met haar adem nieuw leven in te blazen, niet die poedergeur te ruiken die ze altijd zo heerlijk had gevonden, net als bij Teddy... en als Teddy ook zou sterven, hoe zou ze dat ooit overleven? Ze deed krampachtig haar best om, met Malcolms blik op haar gericht, verder te gaan. 'Ik kon hem niet meer bereiken. Hij lag al onder het ijs.' Haar stem was tot een zwakke fluistering gedaald, maar nam daarna weer in kracht toe. Het leek wel of ze een berg aan het beklimmen was, waar de lucht steeds ijler werd. 'Charles heeft mij er altijd de schuld van gegeven, omdat ik hem niet goed in de gaten heb gehouden. Dat is niet waar, maar ik stond even met iemand te praten... de moeder van de twee kleine meisjes... zij zei dat het mijn schuld niet was, maar dat was het waarschijnlijk toch wel. Dat vond Charles ook. Hij was die dag gaan skiën en toen hij terugkwam, heeft hij geprobeerd me te vermoorden... of misschien was dat niet echt zijn bedoeling... misschien was hij gewoon waanzinnig van verdriet... hoe dan ook, toen ben ik de baby ook verloren. Dat zou anders waarschijnlijk ook wel zijn gebeurd, vanwege het ijskoude water. Daar was ik ingesprongen om bij André te komen.' Malcolm knikte, in de ban van haar verschrikkelijke verhaal, en hij was bleek geworden. 'Charles heeft altijd gevonden dat ik ze allebei heb vermoord, dat het mijn schuld was dat we ze verloren hebben. En ik, ik...' Haar stem begon te trillen en belette haar verder te gaan, en ze boog haar hoofd. Toen keek ze hem recht aan, met een oneindige droefenis in haar gezicht en een ontzetting in haar ogen waarvan hij het bestaan niet kende en die niemand ooit van haar kon wegnemen. 'Daarna kreeg ik wat je een zenuwinzinking zou kunnen noemen. Ik heb meer dan twee jaar in een ziekenhuis, een kliniek, een inrichting doorgebracht. Ik was toen eenentwintig en heb een paar keer geprobeerd zelfmoord te plegen.' Ze kon hem nu net zo goed alles vertellen. Daar had hij recht op, en er moesten geen geheimen meer zijn. 'Ik wilde zonder Charles en mijn baby's niet langer leven. Ik heb van alles geprobeerd om er een eind aan te maken, en zij hebben van alles geprobeerd om me te redden. Al die tijd heb ik Charles niet meer gezien... of nee, in dat eerste jaar heb ik hem één keer gezien. Hij kwam me vertellen dat mijn vader was overleden, een paar maanden na André. Men zei dat de schok van de economische crisis hem had gedood, en dat was waarschijnlijk ook zo... ze hebben me nooit verteld dat mijn moeder zes maanden later zelfmoord pleegde. Ik denk dat ze zonder papa en zonder mij...' Ze maakte haar zin niet af, maar Malcolm begreep wat ze had willen zeggen. 'Dat hebben ze nog een jaar voor me verzwegen, en tegen die tijd was ik aan de beterende hand. Ze zeiden uiteindelijk tegen me dat ik daar weg moest, dat ik weer een normaal leven moest gaan leiden en accepteren wat er was gebeurd. Dat het niet mijn schuld of mijn verantwoordelijkheid was geweest, en als Charles dat wel vond, was dat zijn probleem en moest hij dat zelf leren oplossen.' Ze haalde diep adem en leek wat tot kalmte te komen, terwijl ze met nietsziende ogen naar buiten staarde. 'Hij is me vlak voordat ik vertrok nog een keer komen opzoeken om me te zeggen hoezeer het hem speet, dat hij gek van verdriet was geweest, dat het mijn schuld niet was geweest en dat hij het niet had gemeend. Maar ik kon in zijn ogen zien dat hij het wel degelijk meende en dat hij er nog steeds van overtuigd was dat ik zijn kinderen had gedood. Ik hield nog steeds van hem.' Ze draaide zich weer naar hem toe en keek hem openhartig aan. 'Daar was nooit verandering in gekomen, maar ik wist dat ik me, als ik bij hem bleef, altijd schuldig zou blijven voelen. Dat zou altijd tussen ons blijven staan. Dus kon ik niet naar hem terug. Ik moest voor mezelf gaan zorgen. Dus heb ik het ziekenhuis verlaten en ben teruggereisd naar de Verenigde Staten. Dat was de laatste keer dat ik hem zag. En toen heb ik jou ontmoet,' zuchtte ze, 'en jij was zo goed voor me. Je gaf me een baan en deed zoveel andere dingen voor me. Je zorgde voor me en was altijd heel aardig voor me. En toen trouwden we. Ik wilde eigenlijk helemaal niet meer trouwen, dat vond ik gewoon niet eerlijk tegenover een ander... ik had zoveel op mijn geweten. Maar daar scheen jij niets om te geven en...' ze voelde zich opeens schuldig, 'ik had helemaal niemand en ik was soms zo bang. Bij jou voelde ik me veilig... ik dacht dat ik ook goed voor jou zou kunnen zijn... en dat ik je misschien gelukkig zou kunnen maken.' Ze sloeg haar ogen neer en dacht terug aan de tijd van Teddy's geboorte. De tranen gleden weer over haar wangen. Ze had hem in korte tijd heel wat gegeven om over na te denken. 'Ik was zo gelukkig toen Teddy werd geboren.'

'Ik ook,' klonk zijn gebroken stem in de kleine kamer. 'Mijn hele leven draaide om hem. Ik vermoedde altijd wel dat er zich in je verleden een klein geheim had afgespeeld, Marielle. Maar het is nooit bij me opgekomen dat het zoiets afschuwelijks was.' Door zijn woorden werd ze vervuld van schaamte.

'Dat weet ik,' knikte ze. 'Daarom vond ik ook altijd dat je het moest weten. Ik vond dat je er, voordat je besloot met me te trouwen, van op de hoogte moest zijn, maar je wilde niet naar me luisteren.' Hij knikte bevestigend en ze ging door: 'Nadat ik hier was teruggekomen, heb ik Charles nooit meer gezien. Tot vorige week vrijdag. Toen heb ik hem bij toeval in de kathedraal van Sint-Patrick ontmoet. Daar ging ik een kaars voor de kinderen en voor mijn ouders aansteken. Het was de verjaardag van de dood van onze kinderen,' dwong ze zichzelf de gehate woorden uit te spreken, 'en hij was er ook. Hij zei dat hij in New York was om zijn vader op te zoeken.'

'En wat heeft hij toen nog meer gezegd?' vroeg Malcolm met meer dan normale belangstelling.

'Dat hij me nog een keer wilde ontmoeten, en toen heb ik gezegd dat dat niet mogelijk was.'

'Waarom niet?' vroeg hij scherp, en ze voelde zich gekwetst dat hij het nodig vond haar dat te vragen.

'Omdat ik van jou houd en met jou getrouwd ben. En vanwege Teddy.'

'En werd hij toen kwaad?' vroeg Malcolm bijna hoopvol.

'Nee, toen niet... we waren allebei te erg van streek. Het is ieder jaar weer een afschuwelijke dag.'

'Heeft hij je toen opgebeld?'

'Nee, ik ben hem de volgende dag met Teddy weer tegengekomen, bij de vijver. Volgens mij had hij gedronken, of was hij nog dronken van de avond daarvoor. Hij zag er heel wild uit en was geschokt toen hij hoorde dat wij een kind hadden... een jongetje... dat maakte hem woedend,' gaf ze toe. Want dat was waar het om ging.

'Wat zei hij dan precies? Heeft hij het kind pijn gedaan?' De schrik was van Malcolms gezicht te lezen.

'Natuurlijk niet. Ik geloof niet dat hij daartoe in staat is, en dat had ik nooit toegestaan.' Ze haalde snel adem. 'Maar hij was heel kwaad. Hij bedreigde me eigenlijk. Hij zei dat ik het niet verdiende om een nieuwe kans te hebben. En,' ze haalde diep adem voordat ze verder ging, 'hij kraamde allerlei onzin uit over Teddy bij me weghalen, zodat ik bij hem terug zou komen. Ik weet zeker dat hij dat niet meende, Malcolm. Maar ik vond toch dat je het moest weten. De politie heeft me gevraagd of iemand me soms had bedreigd of een reden had om kwaad op me te zijn, en vanwege Teddy heb ik het ze verteld.' Malcolm was verbaasd dat ze niet meer haar best deed om Charles Delauney te beschermen, want hij kon aan de blik in haar ogen als ze het over hem had, zien dat ze nog steeds een diepe genegenheid voor hem voelde.

'Dus je hebt dit hele verhaal aan de politie verteld?'

'Ja,' knikte ze langzaam. Ze schaamde zich niet langer. Het was pijnlijk, maar niet haar schuld. Tot die conclusie was ze eindelijk gekomen.

'Wat een interessant verhaal. Dat zal het in de kranten beslist goed doen.'

'Meneer Taylor heeft me beloofd dat hij alles in het werk zal stellen om het vertrouwelijk te houden. Maar hij is al wel bij Charles geweest.'

'Je schijnt heel goed van het onderzoek op de hoogte te zijn.'

Daar gaf ze niet meteen antwoord op. 'Ik wilde je dit eerst allemaal zelf vertellen. Ik vond dat je daar recht op had.' Hij knikte en stond met een zeer bezorgd gezicht op. Toen keek hij haar aan en ze vroeg zich een moment af of hij kwaad was.

'Het lijkt erop dat je ontmoeting met Delauney ons kind in gevaar gebracht kan hebben, Marielle. Heb je daarbij stilgestaan?' Weer die schuldvraag... en de verantwoordelijkheid... waarom lag die altijd bij haar? Waarom bezorgden haar leven, haar fouten, haar domheid anderen altijd verdriet?

'Jazeker. Maar ik had die ontmoeting met hem niet afgesproken, het was gewoon toeval.'

'Weet je dat wel heel zeker? Ben je ervan overtuigd dat Delauney je niet gevolgd is en je in die kerk heeft staan opwachten?'

'Hij was net zo verbaasd als ik. En vanuit het huis van zijn vader loop je recht op de vijver af.'

'Dan had je daar niet naartoe moeten gaan,' zei Malcolm met een scherpe, beschuldigende stem. Het was haar nu wel duidelijk dat hij haar wel degelijk verwijten maakte. 'Je had niet zo'n risico met mijn zoon moeten nemen.' Niet hun kind, maar zijn zoon. 'Na wat je me net hebt verteld, verbaast het me dat je hem nog mee naar die vijver hebt genomen, vooral met dit weer.' Iets wreders had hij niet kunnen zeggen. Ze had er jaren over gedaan om zover te komen, en ze had hem niet in de buurt van het water gelaten.

'Hoe kun je nu zoiets zeggen?' vroeg ze geschokt. Zijn woorden hadden haar diep getroffen, maar dat interesseerde hem niet meer. Hij was te bezorgd.

Hij begon de kamer op en neer te lopen en vervolgde: 'Hoe kun jij me nu zo'n verhaal vertellen en dan verwachten dat ik je vergeef? Je had een relatie met die vreselijke vent, die jou volgens je eigen woorden probeerde te vermoorden en ook je ongeboren kind best gedood kan hebben en je geeft hem de kans mijn zoon te ontmoeten. Dan biecht je me op dat hij je bedreigd heeft, dat hij dreigde hem om welke reden dan ook té zullen weghalen... en wat verwacht je dan van mij, Marielle? Sympathie voor je gestorven kinderen? Of voor het feit dat mijn kind ontvoerd is? Jij hebt deze man mijn leven binnengebracht, regelrecht mijn huis binnen. Jij hebt mijn zoon mee naar het park genomen, waar jullie elkaar tegen konden komen, jij hebt Teddy aan hem blootgesteld, je hebt met je gedrag die gek ertoe aangezet mijn kind weg te halen en nu verwacht je nog vergiffenis ook?' Zijn ogen stonden vol tranen en zijn stem klonk vol woede, en Marielle stond hulpeloos huilend voor hem.

'Maar we weten niet zeker of hij hem meegenomen heeft,' zei ze vertwijfeld. Ze had hem alles verteld en wist nu dat hij het haar nooit zou vergeven. 'We weten nog helemaal niets.'

'Ik weet wel dat jij al jarenlang met mensen bent omgegaan die me nu waarschijnlijk het leven van mijn enige kind kosten... en het jouwe, je laatste.'

'Malcolm.' Ze sloot haar ogen en verloor bij die woorden bijna het bewustzijn. 'Hoe kun je dat nu zeggen.'

'Omdat het waar is,' brulde hij haar toe. 'Omdat Teddy op dit moment misschien al dood is en ergens in een ondiep graf ligt begraven dat we nooit zullen vinden. En mocht het nu nog niet zo ver zijn, dan kan het ieder ogenblik gebeuren. Je ziet je kind misschien nooit weer terug.' Zijn donderende stem en verschrikkelijke beschuldigingen vielen als hamerslagen op haar neer. 'Wat je goed moet begrijpen en wat je jezelf steeds maar weer moet voorhouden, is dat jij Teddy naar hem toe hebt gebracht, dat jij deze man tot het uiterste hebt gebracht en dat jij Charles Delauney ons leven hebt binnengebracht... jij, Marielle, jij bent de schuldige.' De pijn van zijn woorden deed haar naar adem snakken, maar ze kon er niets tegenin brengen. Misschien had hij gelijk. Misschien was het ook wel allemaal haar schuld, en terwijl ze hem aanhoorde, liet ze zich in een stoel vallen en barstte de migraine zo hevig los dat ze nauwelijks overeind kon blijven. Ze hoorde opnieuw al die stemmen, voelde diezelfde pijn en net als vroeger hoorde ze weer het geluid van het stromende water onder het ijs. Toen Malcolm de kamer uitliep, was ze nog maar nauwelijks bij bewustzijn.

Er leken uren voorbijgegaan te zijn, toen ze een geluid hoorde. Ze keek verschrikt op en zag het jonge dienstmeisje dat de vorige avond door de ontvoerders was vastgebonden. Het was Betty, die haar wasgoed boven bracht. Meneer Patterson had iedereen weer aan het werk gezet om de huishouding weer normaal te laten lopen, met uitzondering van Edith en Patrick, die gewaarschuwd waren dat ze de stad niet mochten verlaten. De fbi had nog steeds grote belangstelling voor hun verhaal.

'Mevrouw Patterson, is er iets met u aan de hand?' Betty vloog naar haar toe. Marielle zag eruit alsof ze was flauwgevallen en lag half uit haar stoel. Betty's stem bracht Marielle weer tot bewustzijn en ze keek met een snijdende pijn in haar hoofd om zich heen. Ze herinnerde zich onmiddellijk weer wat er was gebeurd en wat Malcolm haar allemaal voor de voeten had gegooid. Dat het allemaal haar schuld was, omdat zij Charles in hun midden had gebracht... en dat hij Teddy had ontvoerd... maar was dat waar? Waarom dan? Had hij werkelijk zo'n hekel aan haar? Hadden ze dat allemaal? En hadden ze daar gelijk in? Ze wenste opeens dat ze jaren geleden al was gestorven, toen dat ook had moeten gebeuren... misschien zelfs tegelijk met haar kinderen onder het ijs.

'Mevrouw Patterson...'

'Ik mankeer niets...' mompelde Marielle, terwijl ze moeizaam overeind kwam en voor de ogen van het geschrokken meisje haar jurk rechttrok en haar haar gladstreek. Marielle zag er doodsbleek en ziek uit, terwijl ze haar best deed overeind te blijven. 'Ik voel me niet erg lekker... alleen maar hoofdpijn. Maak je maar geen zorgen...' Ze liep langzaam haar slaapkamer in en Betty volgde haar. Zij had de vorige avond zelf ook heel wat doorstaan, maar de politie had haar verzekerd dat het niet haar schuld was geweest, dat ze hen met geen mogelijkheid had kunnen tegenhouden en dat ze haar, als ze dat had geprobeerd, waarschijnlijk zelfs vermoord zouden hebben. Dus voelde ze zich niet langer schuldig. Ze vond juist dat ze had geboft. In tegenstelling tot Marielle, die over alles wat er de laatste negen jaar in haar leven was voorgevallen een schuldgevoel had. Een vreselijke last om te dragen.

'Zal ik een koud washandje voor u halen?'

'Nee, nee, dank je wel... ik ga maar even liggen.' Maar zodra ze dat deed, begon de kamer voor haar ogen rond te draaien en kreeg ze het gevoel dat ze moest overgeven. Het leek wel of ze dronken was, of eigenlijk nog erger, omdat het zo'n pijn deed. 'Is er nog nieuws?' Ze richtte zich even op, maar Betty schudde haar hoofd en begon de jaloezieën omlaag te trekken. Toen ze even later de kamer verliet, had Marielle van de pijn haar ogen gesloten, maar ze sliep niet.

Beneden kwam Betty John Taylor tegen, die haar vroeg waar mevrouw Patterson was. Ze vertelde hem dat ze hoofdpijn had en lag te rusten.

'Stoor haar dan maar niet,' zei hij. Hij had er zich alleen maar van willen verzekeren dat ze Malcolm voor zijn gesprek met hem had ingelicht over Charles, maar zodra hij de studeerkamer binnenliep, zag hij al dat hij op de hoogte was. Malcolm Patterson begroette John Taylor met een grimmig gezicht.

'Mijn vrouw heeft me over Charles Delauney verteld,' zei hij meteen. John nam aan dat ze hem de rest van het verhaal ook had verteld, maar hij zag er niet milder gestemd uit. 'Het is een schokkend verhaal. Denkt u dat hij onze dader is?' Hij was duidelijk buiten zichzelf van bezorgdheid over zijn zoon en wilde geen middel onbeproefd laten om hem te vinden, welk schandaal dat ook zou veroorzaken.

'Dat zou kunnen. Maar we hebben geen enkel bewijs. Hij heeft een alibi voor gisteravond, weliswaar niet waterdicht, maar hij wijkt er niet vanaf. We hebben het onderzocht en het klopt wel. Hij heeft in een kroeg op Third Avenue zitten drinken. Daarvoor heeft hij met vrienden in "21" gezeten. Maar hij zou het toch niet zelf hebben uitgevoerd, hij zou er mensen voor hebben ingehuurd, denk ik.'

Malcolm had er, sinds ze hem het verhaal had verteld, diep over nagedacht. 'Als het een wraakoefening is, komt er geen eis tot losgeld. Die is er tot nu toe ook nog niet gekomen,' zei hij grimmig.

'Dat is waar. Maar de jongen is nog geen dag weg. Er kan in de volgende paar uur heel wat gebeuren.'

'Ik wil dat Delauney wordt gearresteerd,' brulde Malcolm. 'Nu meteen! Heeft u dat goed begrepen?'

'Ja meneer, heel goed,' zei John Taylor op strakke toon. 'Maar daar is bewijs voor nodig, en dat hebben we niet. We weten niet meer dan dat hij dronken was en dat hij een paar dreigementen heeft geuit die al of niet gemeend waren. En dat hij ooit met uw vrouw getrouwd was.' Malcolm staarde hem verontwaardigd aan. Het verloop van het gesprek beviel hem helemaal niet.

'Dan lijkt het mij het beste, menéér Taylor, dat u maar gauw eens naar wat bewijzen moet gaan zoeken, vindt u niet?'

'Bedoelt u dat ik maar iets moet verzinnen?' De man intrigeerde Taylor. Het deed er niet toe hoe machtig, belangrijk, intelligent of naar men zei charmant Malcolm Patterson was, John Taylor vermoedde dat hij een gemene schurk was.

'Dat bedoel ik helemaal niet. Ik zeg alleen maar dat u ernaar moet zoeken.'

'Dat zal ik ook beslist doen.'

'Mooi zo.' Hij stond op ten teken dat het gesprek beëindigd was, en als Taylor hem niet zo onsympathiek had gevonden, zou hij geamuseerd zijn geweest. Hij vroeg zich een ogenblik af of hij zich zo vijandig voelde omdat hij jaloers was. Die man had alles: geld, macht en een vrouw waar Taylor zijn rechterarm voor zou willen opofferen. Hij had een sterk vermoeden dat zij Malcolm Pattersons enige bezit was waar hij niets om gaf.

'Het spijt me, maar ik moet u nog een paar vragen stellen.'

'Ga uw gang.' Malcolm ging weer zitten en keek hem bereidwillig en zakelijk aan. Hij zou alles doen om zijn zoon terug te krijgen.

'Is er misschien iemand die het op u gemunt zou kunnen hebben? Iemand die u, laten we zeggen in het afgelopen jaar, heeft bedreigd? Zelfs met kleine, onzinnige dingen, die u op dat moment niet de moeite waard vond, maar die u nu, na wat er is gebeurd, opeens weer te binnen schieten?'

'Ik zou het niet weten. Ik heb er de hele weg van Washington naar huis over nagedacht, maar ik kan me niemand voor de geest halen die me kwaad zou willen doen.'

'Geen kwetsbare politieke relaties? Geen vroegere werknemers met een appeltje te schillen?' Malcolm schudde opnieuw zijn hoofd. 'Geen vrouwen met wie u een verhouding hebt gehad? Alles wat u me vertelt, zal zo vertrouwelijk mogelijk worden behandeld.' Dat had hij Marielle ook beloofd. 'Het kan van belang zijn.'

'Hoewel ik dat op prijs stel,' zei Malcolm koeltjes, 'zal het niet nodig zijn. Ik heb geen verhoudingen met vrouwen gehad.' Het feit dat dit onderwerp zelfs maar ter sprake was gekomen, deed hem er zeer verbolgen uitzien.

'Ex-echtgenotes die misschien wrok koesteren omdat u na al die jaren een kind bij iemand anders hebt gekregen?'

'Niet bepaald. Mijn eerste vrouw is met een van de beroemdste concertpianisten ter wereld getrouwd en woont in Palm Beach. Nummer twee is getrouwd met een bankdirecteur en woont in Chicago.' Hij voegde daar nog een goedkope opmerking aan toe waar John niet op reageerde: 'Mijn vorige echtgenotes zijn, anders dan de ex-man van mijn vrouw, geen gevaarlijke mensen.'

'Misschien is Charles Delauney dat ook niet.' Hij vond dat hij iets moest zeggen om haar te verdedigen.

'Het interesseert me geen zier wie het gedaan heeft, inspecteur. Ik wil alleen mijn kind weer terug.' Het was elf dagen voor Kerstmis.

'Dat begrijp ik heel goed, meneer Patterson. Dat doen we allemaal. En we zullen al het mogelijke in het werk stellen om dat voor elkaar te krijgen.'

'Ga Delauney nog maar eens aan de tand voelen.' Taylor nam niet graag orders van buitenstaanders aan, maar hij knikte en stond op, en bedankte Malcolm voor zijn geduld. Het viel Taylor op dat Malcolm er wel vermoeid, maar voor iemand van zijn leeftijd toch niet al te onwel en van zijn stuk gebracht uitzag, het gebeurde in aanmerking genomen. Voordat hij vertrok, kreeg hij op zijn vraag naar Marielle te horen dat ze migraine had.

Vanuit haar kamer boven de hal hoorde Marielle de voordeur achter zijn rug dichtslaan, en het geschreeuw van de verslaggevers toen hij zich een weg door hen heen baande. Even later zette de politie de voorkant van het huis met een touw af om hen op een afstand te houden. Maar het lawaai liet Marielle koud, terwijl ze met barstende hoofdpijn in het donker voor Teddy lag te bidden.

6

Toen Taylor de volgende dag terugkwam, was er nog steeds geen nieuws over Teddy. De ontvoerders hadden helemaal niets van zich laten horen: geen telefoontje, geen briefje en ook nog geen eis tot losgeld. De pers had zich geestdriftig op de zaak gestort en oude foto's van Malcolm en Marielle stonden in alle kranten. Patrick, de chauffeur, had een interview gegeven waarin hij had gesuggereerd dat Marielle een relatie met de een of andere man had, en er stond een foto bij van hem en Edith in Marielles Madame Grès-jurk uit Parijs. Hij was op de avond van de ontvoering tijdens het Ierse kerstbal in de Bronx genomen, en ze stonden er heel chic op. In de middageditie van de vorige dag stond een foto van een geschrokken en verward uitziende Marielle toen de verslaggevers het huis waren binnengedrongen en nog een van haar in haar nachtjapon, die door het raam van de studeerkamer was genomen. Maar ondanks Patricks suggestie van een andere man in haar leven, werd de naam Charles Delauney niet genoemd.

'Wat een gezellig artikel,' zei Malcolm venijnig, toen hij de volgende ochtend aan zijn ontbijt zat. 'Ik stel het niet bepaald op prijs om te lezen dat mijn vrouw met andere mannen omgaat.' Hij had haar sinds hun gesprek van de vorige dag niet meer gezien. Ze zag nog steeds bleek, maar ze zei dat ze zich beter voelde.

'Ik heb je toch verteld wat er is gebeurd,' zei ze terneergeslagen.

'Misschien had je het ook aan Patrick moeten uitleggen.'

Ze keek hem met een felle blik aan en wist zich nog net te beheersen. De moeite die dat haar kostte, bracht haar hoofdpijn weer bijna terug. 'Misschien moet je je spionnen wat accurater verslag laten uitbrengen, Malcolm.'

'Wat bedoel je daarmee?' Hij keek haar koel aan.

'Precies wat ik zei. Je hele personeel heeft zich vanaf mijn eerste dag in dit huis bijzonder onbehoorlijk tegen me gedragen, en dat weet je best.'

'Misschien weet jij niet hoe je ze de baas moet zijn, Marielle. Of misschien weten zij iets wat ik niet weet.'

'Hoe durf je!' Ze was nog wel zo trouw geweest, zo loyaal, zo'n goede echtgenote. En vanwege Charles gaf hij haar nu van alles de schuld. Hij was plotseling een ander mens geworden. Het was zo oneerlijk dat ze met tranen in haar ogen de eetkamer uitliep en daar tegen John Taylor opbotste.

'Goeiemorgen, mevrouw Patterson.' Hij keek naar haar gezicht en zag hoe de spanning haar aangegrepen had. Hij was nogmaals bij Delauney geweest en had hem gewaarschuwd de stad niet te verlaten. Maar ze hadden nog steeds geen enkel bewijs en zijn alibi klopte. En er viel geen spoor te ontdekken van mensen die hij ingehuurd kon hebben om Teddy te ontvoeren. Maar de fbi-agenten deden hun uiterste best om een aanklacht te kunnen indienen en namen aan dat Teddy ook heel goed buiten de staat naar New Jersey kon zijn gebracht. Tot nu toe was Charles Delauney hun meest voor de hand liggende verdachte. Degenen die Patrick honderd dollar hadden betaald om die avond uit te gaan waren spoorloos verdwenen, en er was geen enkele aanwijzing bijgekomen. Betty en juffrouw Griffin hadden niets gehoord of gezien en konden hen niet verder helpen. 'Voelt u zich vandaag een beetje beter?' vroeg Taylor kalm.

Ze knikte. Hoeveel beter kon ze zich voelen, nu Teddy nog steeds weg was? 'Is er nog nieuws?'

'Nog steeds niet. Maar we doen ons best en wachten af. Vroeg of laat komt er een eis tot losgeld en dan kunnen we in actie komen. Ik wil vandaag nog een keer met een paar van uw bedienden praten om te zien of zij zich nu misschien toch nog iets herinneren dat ze in de eerste instantie in alle opwinding vergeten waren.' Ze knikte, dat klonk verstandig. Hij wilde bovendien Malcolm weer spreken. Ze ging weer naar boven naar de kinderkamer, waar ze tot haar verbazing haar man aantrof. Hij stond met een bedroefd gezicht in Teddy's kamer, raakte zijn speelgoed aan en liet toen zijn hand over zijn kussen glijden. De tranen sprongen Marielle weer in de ogen. Ze voelde zich schuldig dat ze beneden zo scherp tegen elkaar waren geweest. Ze stonden allebei onder hoogspanning. Ze keek de kamer rond en voelde opnieuw een steek in haar hart. Ze herinnerde zich hoe ze zijn wangetje had gestreeld toen hij daar, in zijn rode pyjamaatje met het geborduurde kraagje dat juffrouw Griffin had gemaakt, in zijn bedje had gelegen. Ze had er met haar nette, blauwe steekjes een hele rij treintjes op geborduurd.

'Het is nauwelijks te geloven dat een kind zomaar in het niets kan verdwijnen, hè?' zei Malcolm verdrietig, waarop ze knikte. Hij keek haar diepbedroefd aan en klonk vriendelijker dan een uur geleden. Hier, in deze kamer, mocht je wel verdrietig zijn, maar niet kwaad. Hij liet zich langzaam in de schommelstoel bij het bed zakken en staarde naar de plek waar zijn zoon had gelegen voordat ze hem weghaalden. 'Ik moet maar steeds aan die trein denken, die beneden op hem staat te wachten.' Bij die woorden kreeg hij tranen in zijn ogen en Marielle wendde zich af, zodat hij de hare niet kon zien. Toen raakte hij haar hand aan. 'Het spijt me van vanmorgen. Ik was ook zo overstuur. Gisteren ook... het is ook allemaal zo'n nachtmerrie, Marielle. Wat moeten we in vredesnaam beginnen?' Het was voor het eerst dat ze hem zo hulpeloos zag, en ze had plotseling medelijden met hem. Hij leek opeens een gebroken man.

'We zullen blijven bidden dat hij gauw weer thuiskomt,' probeerde ze op kalme toon te zeggen, terwijl ze hem een kneepje in zijn hand gaf. Een paar minuten later kwam Haverford hem vertellen dat Brigitte beneden in zijn kantoor op hem zat te wachten. Hij deed zijn best om normaal zijn werk te blijven doen, waarbij Brigitte hem uiterst behulpzaam en vol sympathie terzijde stond. Ze had, toen ze het nieuws hoorde, urenlang gehuild en kon het nog steeds niet geloven.

Marielle liep achter hem aan naar beneden op weg naar haar slaapkamer. In ieder geval hadden ze zich weer een beetje met elkaar verzoend. Toen ze Brigitte zag, bleef ze even staan om met haar te praten. Ze moesten allebei opnieuw huilen en Brigitte omhelsde haar even, voordat ze zich weer bij Malcolm voegde. Marielle wist hoe dol Brigitte altijd op Teddy was geweest.

Het was al laat in de middag toen John Taylor voor de tweede keer alle bedienden had ondervraagd en Malcolm opnieuw wilde spreken. Alles wat hij tot op dat moment had gehoord, had hem niet verbaasd omdat ze hem had gewaarschuwd, maar het had hem geen genoegen gedaan. Ze werd als een volkomen andere vrouw afgeschilderd dan degene die hij op de avond van de ontvoering had ontmoet. Een zwakke, verwende, bange vrouw die zich altijd van alles afzijdig hield. Juffrouw Griffin had gezegd dat mevrouw Patterson te zenuwachtig en te angstig was en dat dat niet goed voor de jongen was. Ze was in feite zo nerveus dat ze hem soms niet eens wilde zien, en ze had er in het begin heel lang over gedaan om aan hem te wennen. Ze had toen nauwelijks belangstelling voor hem gehad, alsof ze nog niet zeker wist of ze hem eigenlijk wel wilde hebben. Pas de laatste tijd bracht ze 'tussen haar hoofdpijnen door' veel tijd met hem door.

Toen hij de laatste keer met Edith sprak, had die haar een verwend monster genoemd en ze had laten merken dat ze nog wel ergere termen voor haar wist; en dat ze zoveel geld aan kleren uitgaf dat ze haar man nog eens te gronde zou richten. had ook gezegd dat Marielle altijd lag te rusten of te slapen, en dat ze zich nooit met de huishouding bemoeide, wat ook maar goed was, omdat er toch niemand naar haar luisterde. Ze werkten allemaal alleen maar voor meneer Patterson, had ze nadrukkelijk gezegd, zoals ze voordat zij op het toneel verscheen ook al hadden gedaan. Ze gaf er nu ook alleen Marielle de schuld van dat ze haar baan was verloren, niet Malcolm.

De huishoudster had niet veel gezegd en was niet erg van Marielles gewoonten op de hoogte. Ook zij had duidelijk gemaakt dat mevrouw Patterson haar niet interesseerde. De enige die er toe deed, was meneer Patterson.

Betty was de enige die iets aardigs wist te zeggen. En Haverford scheen medelijden met haar te hebben, hoewel hij niet wilde zeggen waarom; hij had geweigerd John Taylor in vertrouwen te nemen. Patrick had het natuurlijk die tweede keer weer over haar 'vriendje' gehad. Taylor had hem aangeraden daar verder zijn mond over te houden, omdat er meer aan de hand was dan hij dacht, en hij voor hij het wist als getuige opgeroepen zou kunnen worden. Dat scheen hem, althans voorlopig, genoeg schrik aan te jagen om hem zijn mond te laten houden.

Maar Taylor had een beeld gekregen van een vrouw waar niemand iets van moest hebben, om redenen die hem niet duidelijk waren geworden. Zoals ze ook zelf al had gezegd, was ze een buitenstaander in haar eigen huis. Slechts een enkeling onder haar personeel scheen haar een beetje te kennen of haar te mogen. Hij vermoedde dat ze iedereen op een afstand hield en dat ze heel eenzaam moest zijn. Het hield hem nog steeds bezig toen hij de studeerkamer binnenliep om Malcolm te spreken, en terwijl Haverford hun een kop koffie bracht, begon hij erover.

'Waarom,' vroeg hij, terwijl hij een schep suiker in zijn zwarte koffie deed, 'geven bijna al uw bedienden de indruk dat ze haar zo onsympathiek vinden?' Hij zag dat Haverford naar hem stond te kijken, maar de oude butler zei niets.

Malcolm slaakte een diepe zucht en keek naar buiten. 'Ze is niet sterk, weet u... ze is zwak en bang en dat voelen ze misschien aan. Ze heeft eh...' aarzelde hij, 'we zullen het maar geestelijke problemen noemen... gehad, in het verleden, en daar heeft ze verschrikkelijke hoofdpijnen aan over gehouden.'

'Maar dat is nog geen reden om een hekel aan haar te hebben.' Ze hadden allemaal laten merken dat ze Marielle als persoon niet erg respecteerden en over haar gepraat alsof ze niet meetelde, alsof ze niet eens bestond. Ze hadden duidelijk laten merken dat ze voor hem werkten en niet voor haar. John Taylor kon niet nalaten zich af te vragen of Malcolm dat met opzet zo had geregeld, zodat ze in haar eigen huis geen enkele invloed kon hebben. Het leek wel of ze nergens iets over te zeggen had, niet over haar kind of haar personeel, en zeker niet over haar man. Zelfs juffrouw Griffin had toegegeven dat ze de opdrachten van mevrouw Patterson nooit uitvoerde. Ze volgde alleen de bevelen op, zoals ze het zelf noemde, van de vader van het jongetje. Maar toen hij haar vroeg waarom, had ze daar geen uitleg voor, behalve dat ze Marielle een zwak mens vond dat niet wist wat ze wilde. Die redenering had hem niet bevredigd. Hij had helemaal geen zwakke indruk van haar gekregen. Hij was juist van mening dat ze gezond verstand toonde, intelligent was en beleefd; en zelfs al had ze hoofdpijnen, dan wilde dat nog niet zeggen dat ze niet goed snik was. Hij had het gevoel dat ze hem allemaal wilden doen geloven dat ze niet helemaal normaal was en dat ze niet op haar inzicht en beoordelingsvermogen konden vertrouwen. Hij vroeg zich af hoe ze tot die conclusie waren gekomen.

'Ik geloof niet dat er hier iemand een hekel aan haar heeft. Hoe kunt u dat nu zeggen.' Malcolm glimlachte hem goedmoedig toe, maar daarna kwam er een enigszins bedroefde blik in zijn ogen. 'Ze is geen sterke vrouw en ze heeft vreselijke dingen meegemaakt. Ik weet echt niet hoe ze de schok van wat er gebeurd is moet verwerken. Het zou best eens de laatste druppel in een overvolle emmer kunnen zijn.'

'Gelooft u dat werkelijk?' Taylor kreeg een vaag vermoeden dat er hier iets niet klopte, maar hij kon er zijn vinger niet opleggen. Hij wilde nog iets anders weten, maar dat zou hij later wel vragen. 'Is dat uw oprechte mening?' drong Taylor aan, 'dat ze haar verstand aan het verliezen is?'

'Natuurlijk niet,' zei Malcolm verontwaardigd bij die belediging van zijn vrouw. 'Ik zeg alleen maar dat ze heel fragiel is.'

'Is dat niet hetzelfde? Bedoelt u eigenlijk niet dat deze ontvoering van Teddy haar zou kunnen breken? Heeft u dat hier niet al jarenlang gesuggereerd, dat ze "fragiel" is, zoals u het noemt, en niet serieus genomen kan worden? Heeft u hen dat met zoveel woorden gezegd, of hebben ze die conclusie zelf getrokken?'

'Ik heb ze gezegd dat ze bij mij moeten komen en haar niet lastig mogen vallen.' Hij keek geërgerd. 'Maar ik zie absoluut niet in wat dat met de ontvoering van mijn zoon heeft te maken,' snauwde hij erachteraan.

'Soms is het hele plaatje belangrijk.'

'Het hele plaatje is dat ze een kwetsbare vrouw is met een afschuwelijk verleden, wat u zelf al weet en ik pas heb gehoord. Twee jaar in een psychiatrische inrichting en negen jaar zogenaamde hoofdpijnen.' Hij klonk spijkerhard en Taylor hoorde hem vol afkeer aan. Het leek wel of hij haar als mens gewoon afdankte, en dat had hij ongetwijfeld op iedereen in zijn omgeving overgebracht. Taylor had het gevoel dat Haverford de enige was die anders over haar dacht.

'Bedoelt u dat haar hoofdpijnen niet echt bestaan?'

'Ik bedoel dat ze neurotisch is.' Hij had meer losgelaten dan zijn bedoeling was en hij voelde plotseling een grote wrevel ten opzichte van John Taylor bij zich opkomen.

'Neurotisch genoeg om samen met Charles Delauney de ontvoering van haar eigen kind op touw te zetten?'

Malcolm keek geschokt, maar was lange tijd stil. 'Dat is nooit bij me opgekomen. Maar het zou best kunnen. Alles is mogelijk. Heeft u het haar gevraagd?'

'Ik vraag het aan u. Gelooft u dat ze tot zoiets in staat zou zijn? Denkt u dat ze nog steeds van hem houdt?' Taylor vroeg zich af hoe ver Malcolm zou gaan met het veroordelen van zijn eigen vrouw, en zijn antwoord stond hem nog meer tegen.

'Ik heb er geen flauw idee van, inspecteur. Daar moet u zelf maar proberen achter te komen.'

John Taylor knikte. 'En u dan, meneer Patterson, hoe staat het met uw relatie tot juffrouw Brigitte Sanders?' Het was een vraag die hem al lang op de tong had gelegen en waarop hij beslist een antwoord verlangde. De uitdrukking op Malcolms gezicht deed hem veel genoegen.

'Hoe komt u erbij,' reageerde Malcolm woedend. 'Juffrouw Sanders is, zoals u ongetwijfeld weet, al zes jaar mijn secretaresse en ik heb niet de gewoonte om privé met mijn administratieve personeel om te gaan.'

John Taylor keek geamuseerd. 'Volgens mij bent u met uw vorige secretaresse getrouwd.'

Malcolm werd donkerrood en zag er niet uit alsof hij dat op prijs stelde. 'Juffrouw Sanders heeft een onberispelijk karakter.'

'Dat valt inderdaad te waarderen,' zei Taylor kalm en nog steeds geamuseerd. Malcolms reactie deed hem in feite het grootste genoegen. 'Maar u gaat heel vaak samen op reis, zelfs naar Europa. En het is me opgevallen dat u, zelfs als u per schip gaat, naast elkaar liggende hutten heeft.' Dat had hij zorgvuldig uitgezocht, zelfs met scheepsplattegronden erbij.

'Dat is volkomen normaal, omdat ik van haar verwacht dat ze haar werk dan ook voortzet. En aangezien u uw werk zo nauwgezet doet, weet u vast ook wel dat ik soms mijn andere secretaresse, mevrouw Higgins, ook meeneem. Zij is al tegen de zestig en zal vast heel gevleid zijn door uw veronderstellingen.' Maar John was niet in de oudste van de twee vrouwen geïnteresseerd, alleen in Brigitte. Hij wist bovendien dat mevrouw Higgins al ruim twee jaar niet mee op reis was geweest, maar dat hield hij voor zich.

'Het spijt me als ik u met mijn vraag heb beledigd, meneer. Maar uw verleden is net zo belangrijk als dat van uw vrouw. Boze minnaars kunnen heel nare dingen uithalen.'

'Juffrouw Sanders is noch boos noch mijn minnares, dat kan ik u verzekeren.' Zijn gezicht was nog steeds rood. Ze praatten nog even door over Malcolms investeringen in Duitsland, zijn zakelijke betrekkingen in Amerika en eventuele mensen die hij in verband met zijn zaken op de tenen had kunnen trappen. Maar in die richting leek niets de moeite waard te zijn. Taylor kon alleen maar tot de conclusie komen dat Teddy om geld of uit wraak was ontvoerd. Als het om geld ging, zouden ze binnenkort wel wat horen. Als het uit wraak was, moest het Charles wel zijn en dan hoopte John maar dat Delauney de jongen niets zou aandoen.

Daarna hadden ze het weer over Delauney, en Taylor herhaalde nogmaals dat ze geen enkel bewijs tegen hem hadden. Behalve zijn idiote uitlatingen tegen Marielle kon er geen enkel verband tussen hem en het kind of de misdaad worden gelegd. Je kon iemand niet alleen vanwege zijn stommiteit in de gevangenis gooien. Hij had een alibi, er was geen bewijs en zelfs al had hij een reden, dan was die bijzonder vaag.

'En toch geloof ik dat hij de dader is,' zei Malcolm ernstig, terwijl hij met John meeliep naar de voordeur. De inspecteur knikte.

'Helaas geloof ik dat ook. Ik hoop alleen maar dat we hem dan ook te pakken kunnen krijgen.'

Malcolm deed de deur achter hem dicht en Taylor baande zich een weg door de menigte journalisten voor het huis. Toen Malcolm en Marielle twee uur later in de eetkamer zaten te dineren, kwam eindelijk het verwachte telefoontje. Twee agenten, die deden alsof ze tot het personeel behoorden, beantwoordden de telefoon en zetten onmiddellijk het opnameapparaat aan. Toen Malcolm de hoorn zogenaamd in alle onschuld overnam, stond iedereen op zijn post.

De stem aan de lijn had een uitgesproken accent uit het zuiden van de Bronx of East Jersey. 'Ja, u spreekt met meneer Patterson.' Vier agenten en Marielle stonden via andere lijnen mee te luisteren. 'Met wie spreek ik?'

'Ik heb een vriendje bij me... een ventje in een rode pyjama.' Marielle voelde zich, terwijl ze met haar hand over de hoorn stond mee te luisteren, duizelig worden. Het was precies zesenveertig uur geleden dat ze hem hadden weggehaald en ze begon met de telefoon in haar trillende hand te huilen.

'Hoe gaat het met hem?' Malcolm stond met gesloten ogen op het antwoord te wachten.

'Prima. Hij heeft het geloof ik een beetje koud. We moeten wat geld hebben om een deken voor het kereltje te kopen.'

'Mag ik even met hem praten?' vroeg Malcolm op kalme toon, maar de agent die hem in de gaten hield, zag dat zijn hand trilde.

'Nee... hij slaapt. Laten we het maar eerst over het geld hebben.'

'Hoeveel heeft u nodig?'

'Eeh... voor zo ongeveer tweehonderdduizend dollar zou ik wel een leuk dekentje kunnen kopen.' Dat was vier keer zoveel als wat de Lindberghs hadden betaald, en beslist de moeite waard. 'Ongemerkte biljetten graag, meneer Slimmerik. In een kluis op het Grand Central Station. Laat het daar maar achter. Geen politie. Geen gemerkte briefjes. Geen geintjes. Laat het daar maar gewoon liggen tot we het komen ophalen. Als we zover zijn, krijg je je kind terug.'

'Hoe weet ik dat hij op dit moment niets mankeert?'

'Dat weet je niet.' De stem klonk hard en gemeen. 'Maar als je me belazert en de politie erbij haalt, maken we hem van kant.' Marielle voelde bij die woorden de kamer om zich heen draaien en toen Malcolm ophing, liepen de zweetdruppels over zijn gezicht. Hij had alle instructies opgeschreven, hoewel het hele gesprek ook op de band was opgenomen.

John Taylor was binnen een half uur weer terug. Malcolm zag nog steeds asgrauw en Marielle beefde over haar hele lichaam. Omdat de beller hem niet met het kind had laten praten, was het niet zeker of hij echt de ontvoerder was, of de een of andere gek of iemand die dacht op een gemakkelijke manier aan wat geld te komen. Mensen konden wreed zijn en waren soms alleen maar op sensatie uit. Maar er was in ieder geval weer hoop en iets om zich aan vast te klampen, en nadat Taylor de kamer uit was gelopen, barstte Malcolm met zijn handen voor zijn gezicht in snikken uit. Het was hun enige hoop om Teddy ooit weer terug te zien.

Tegen middernacht was het geld geregeld. De afdeling inlichtingen van het ministerie van financiën had de vorige dag een half miljoen dollar in gemerkte biljetten op Malcolms bankrekening gezet. Taylor belde de bankdirecteur om hem te vragen daar tweehonderdduizend dollar van beschikbaar te stellen. Dat werd in een klein zwart krokodillenleren koffertje gedaan en tegen twee uur in de ochtend in een kluis op het Grand Central Station gelegd. Ze hadden opdracht gekregen om, als het geld gedeponeerd was, een advertentie in de Daily Mirror te zetten, en die stond de volgende ochtend op de aangegeven plaats. Honderden politieagenten in burger hadden zich over het Grand Central Station verspreid en wandelden daar op en neer, sliepen op banken, aten hotdogs, lazen tijdschriften en zagen er net zo uit als alle andere mensen, terwijl ze wachtten totdat iemand het losgeld kwam ophalen. Maar na drie dagen werd het duidelijk dat er niemand zou komen. Het telefoontje was een wrede grap geweest en terwijl haar hoop vervloog, kon Marielle zelfs de moed niet meer opbrengen om haar bed uit te komen. Op zaterdag zag ze eruit als een geest. Malcolm zag er zo mogelijk nog slechter uit dan zij. De spanning had hen allebei ernstig aangegrepen en het leek op de een of andere manier allemaal nog erger, omdat het nog maar zes dagen voor Kerstmis was. Het vooruitzicht om de kerstdagen zonder hem te moeten doorbrengen, maakte hun kwelling nog groter. Malcolm en Marielle zaten elkaar boven hun onaangeroerde diner wanhopig aan te staren.

'Waarom zijn ze het in vredesnaam toch niet komen ophalen?' Het telefoontje en het dreigement om hem te vermoorden als er iets verkeerd zou gaan, liet haar niet los. Als ze dat al eens hadden gedaan? Als ze nu eens in paniek waren geraakt en hem hadden vermoord?

'Volgens Taylor was het een grap, dat weet je toch,' zei hij scherp. Hij kon de spanning ook nauwelijks meer verdragen. 'Ik denk nog steeds dat het Delauney was.'

'Waarom hebben ze dan verdomme nog steeds niets gevonden? Waarom komen ze er in godsnaam niet achter wie het heeft gedaan?' Niet in staat om nog langer te blijven zitten, stond ze op en ging weer naar boven. Zelfs de inmiddels vertrouwde aanwezigheid van John Taylor kon haar niet langer geruststellen. De volgende dag smeekte Malcolm hem om Delauney's huis nog een keer te doorzoeken, wat Taylor beloofde te zullen doen.

Op zondagmiddag, bijna precies een week na de ontvoering, vonden ze het. Het lag in de kelder van het huis van de Delauney's, verstopt achter een paar oude kisten in de wijnkelder. Een van de agenten dacht eerst dat het een poetslap was, zo zag het er ook uit. Maar toen hij de kist verschoof, kon hij het beter zien en hield hij het met een verbaasd gezicht omhoog. Hij wist dat ze gevonden hadden wat ze zochten. Het was een rode kinderpyjama met blauw borduursel op het kraagje. Hij rende zo vlug mogelijk naar boven en vroeg om inspecteur Taylor, aan wie hij zijn vondst liet zien. Taylor stond er lange tijd naar te kijken, zich afvragend waar het kind was gebleven en wat Delauney met hem had gedaan. Ze moesten heel wat aan de weet komen. Hij ging terug naar Delauney en vertelde hem wat ze hadden gevonden. Charles liet zijn hoofd in zijn handen zakken en bezwoer hem dat hij het niet had gedaan.

'Mijn eigen zoon is jaren geleden gestorven,' zei hij met een smekende blik naar John. 'Ik weet hoe het is... waarom zou ik een ander zoiets aandoen?' Dat kon John zich ook moeilijk voorstellen en in zijn hart hoopte hij dat Charles de dader niet was.

John Taylor deed hem de handboeien om en korte tijd later waren ze op het politiebureau, met de rode pyjama zorgvuldig in een envelop in Taylors hand. Charles Delauney werd aangeklaagd wegens ontvoering.

John belde Malcolm en Marielle, en ze huilde toen ze hoorde dat Teddy's pyjama was gevonden.

'Maar waar is hij dan?' Dat was het belangrijkste.

'Dat weten we nog niet. We gaan Delauney nu ondervragen. Maar ik wilde hem eerst op het bureau hebben, waar we hem een beetje harder kunnen aanpakken.' Ze wisten beiden dat John Taylor meende wat hij zei. 'Ik zal u bellen zodra we iets meer weten.' Dus daarom was er geen echte eis om losgeld gekomen. Charles had het uit wraak gedaan, of uit woede, om Marielle te kwetsen, maar zeker niet om geld van hen los te krijgen. Het enige dat hij wilde was de jongen, en die had hij nu. De grote vraag was: wat had hij met hem gedaan nadat hij hem had ontvoerd? Waar was hij? En vooral... leefde hij nog?

Nadat John Taylor had opgehangen, zag Marielle er diepbedroefd uit. Ze vroeg zich af wat Malcolm nu dacht. Hij zei geen woord. Hij draaide zich alleen maar om en liep naar boven, waar hij de deur van zijn slaapkamer zachtjes achter zich dichtdeed.

7

Toen het nieuws van Charles Delauney's arrestatie bekend werd, raakte de pers door het dolle heen en stonden er de volgende morgen tien keer zoveel verslaggevers voor het huis van de Pattersons. Malcolm ging alleen onder zware politiebegeleiding de deur uit. Ook John Taylor en de hoofdcommissaris van politie werden niet langer door de journalisten met rust gelaten. Ze wilden alles weten. Dit was groot nieuws en iedereen wilde het hele verhaal. De erfgenaam van een van de grootste fortuinen in het land was gearresteerd wegens ontvoering... en dat was nog niet alles, het was een misdaad uit hartstocht, een kroniek van wraak. De verdachte was met de vrouw van een lid van een andere vooraanstaande familie getrouwd geweest en beschuldigde haar van de dood van hun kind. Ondanks Johns voorzichtigheid was het toch uitgelekt, en vlak voor de kerstdagen bereikte het schandaal zijn hoogtepunt en was het niet meer onder controle te houden. Toen zat Charles al vijf dagen lang op het federale hoofdkwartier in voorarrest en was er nog steeds geen nieuws over Teddy. Delauney zwoer nog steeds dat hij geen idee had waar hij was en dat hij er niets mee te maken had, waardoor John Taylor vreesde dat hij hem al had vermoord. Dat deelde hij Marielle en Malcolm op kerstavond met grote tegenzin mee. Maar hij was er inmiddels wel zeker van dat Delauney's volhardende houding ten opzichte van de misdaad betekende dat hij het uit wraak had gedaan. Daarom dacht hij ook dat hij hem waarschijnlijk al had vermoord.

'O mijn god.' Malcolm begon te wankelen toen hij het hoorde. Maar Marielle wist zich deze keer te beheersen en sloeg een troostende arm om hem heen. Ze had de laatste paar dagen geen hoofdpijn meer gehad en was alleen nog maar geconcentreerd op eventueel nieuws over Teddy.

'Dat weiger ik te geloven,' reageerde ze zachtjes op Taylors nieuws. 'Ik kan niet geloven dat we hem nooit meer zullen zien. Wat Charles ook gedaan mag hebben, ik kan niet geloven dat hij hem heeft vermoord.'

'Gebruik toch je verstand!' schreeuwde Malcolm haar in het bijzijn van John Taylor toe. 'Wanneer dringt het nou eindelijk eens tot je door dat die vent hem heeft ontvoerd uit wraak voor wat er met zijn eigen kind is gebeurd? Zijn kind is dood en het mijne ook...'

De manier waarop hij het zei, maakte haar zonder enig misverstaan duidelijk dat hij haar daar de schuld van gaf. Ook John Taylor hoorde de onuitgesproken beschuldiging, maar hij kon niets zeggen om haar te helpen. Voordat hij de kamer uitliep, wilde hij haar toefluisteren dat ze sterk moest zijn, of even zijn armen om haar heen slaan. Maar dat was onmogelijk. Hij kon haar alleen een onopgemerkt kneepje in haar hand geven en haar bij Malcolm achterlaten.

Er werd deze keer geen enkele aandacht aan Kerstmis geschonken. Er werden geen cadeaus uitgewisseld, geen kerstwenseri verstuurd en er heerste geen warme sfeer. Het huis werd niet versierd en Teddy's kamer leek wel een soort altaar geworden voor alles wat ze hadden verloren. Ze brachten er allebei veel tijd door, alsof ze daar hun hoop en optimisme konden doen herleven. Marielle weigerde te geloven dat ze hem nooit meer in haar armen zou houden, dat hij voorgoed weg was. Dat was onmogelijk... zoiets kon Charles niet doen.

Ze deed de hele nacht na Johns vertrek geen oog dicht, en wist toen wat haar te doen stond. Nadat Malcolm de volgende morgen was vertrokken om wat zaken af te handelen, liet ze de auto voorrijden en vroeg of een van de politieagenten haar naar de stad kon rijden. Haar verzoek wekte eerst enige verbazing, maar nadat ze er met de sergeant over hadden gepraat, stemden ze toe. Ze werd onopgemerkt door de achterdeur naar buiten geloodst, in een zwarte jurk en hoed en een oude bontjas van haar moeder. De auto baande zich een weg door de menigte verslaggevers voor het huis en verdween in de richting van de stad, terwijl Marielle bevend tussen twee agenten op de achterbank zat. Ze was sinds de ontvoering niet meer buiten geweest en ze vond het doodeng om door die menigte geperst te worden en in gezelschap van vier agenten naar het politiebureau te gaan. Maar ze wist dat ze dit moest doen. Ze moest hem zien, wat men er ook van zou zeggen.

Hij zat op het federale hoofdkwartier in voorarrest en werd daar al zes dagen vastgehouden. Hij was bijna onmiddellijk officieel beschuldigd van ontvoering. Taylor hoopte nog steeds dat hij schuld zou bekennen of dat ze hem op zijn minst konden dwingen de verblijfplaats van het kind bekend te maken. Maar hij had tot op dat moment nog geen woord gezegd.

Toen ze aankwam, stond er een handjevol verslaggevers op de stoep die, zodra ze een glimp van haar opvingen, meteen begonnen te schreeuwen. Maar haar begeleiders duwden hen opzij en even later was ze binnen, buiten adem en trillend op haar benen. Ze legde uit wie ze wilde spreken, waarop een gefluisterd overleg begon. Het was geen bezoekdag en het was hoogst ongewoon, maar ze gaf hen haar naam en zei dat ze hem beslist moest zien.

Uiteindelijk nam een van de sergeanten haar mee naar een kaal vertrek, waar ze hem tien minuten later bij haar brachten. Hij had een soort werkbroek aan, een van zijn eigen overhemden, legerschoenen en hij had zich een week lang niet geschoren. In zijn ogen lag een uitdrukking die ze er lange tijd niet in had gezien, een uitdrukking van pijn en verdriet die haar, zelfs voordat ze nog maar een vraag had gesteld, al vertelde wat ze wilde weten. Meteen toen hij haar zag, begon hij te huilen, en de bewaker verliet het vertrek terwijl hij haar in zijn armen nam en stevig tegen zich aan drukte.

'Ik heb het niet gedaan, Marielle, dat zweer ik je... zoiets zou ik nooit doen... ik heb me als een idioot gedragen... ik was ook zo dronken die dag... ik weet het niet meer... toen ik je daar met hem tegenkwam, moest ik zo aan André denken...'

'Dat weet ik wel, ik weet het wel... stil nou maar... ik moet met je praten.' Ze maakte zich los uit zijn armen om hem aan te kijken, en ze was blij dat ze was gekomen. Ze moest van hemzelf horen wat er was gebeurd. Hij ging langzaam zitten en ze nam de stoel tegenover hem en keek hem aan. Wat hadden ze al veel doorgemaakt samen en wat hadden ze nog veel verdriet te verwerken. 'Wat is er gebeurd?'

'Dat weet ik niet. Ze zeggen dat ze zijn pyjama in mijn kelder hebben gevonden. Mijn god, Marielle, zeg me alsjeblieft dat je het niet gelooft.'

'Hoe is hij daar terechtgekomen?'

'Dat weet ik niet. Ik zweer je dat ik het niet weet. Ik ben ook zo'n idioot... ik heb me afschuwelijk tegen je gedragen... dat had ik niet moeten doen... ik was buiten zinnen... maar ik heb al die jaren daarna geprobeerd dat goed te maken. Ik heb nooit meer iemand pijn gedaan... ik heb voor mijn vrienden gevochten, ik was bereid om voor hun zaak te vechten omdat ik zelf niets meer te verliezen had... waarom zou ik hem dan iets aandoen? Waarom zou ik jou iets aandoen? Ik heb je al genoeg verdriet gedaan en god weet...' snikte hij, terwijl ze zijn handen vastpakte, 'dat ik nog steeds van je houd.'

'Dat weet ik,' fluisterde ze. Zij hield ook nog steeds van hem. Maar ze hield nog meer van Teddy. Hij was haar kind. 'Maar waar is hij dan?'

'Ik zweer je dat ik dat niet weet.' Hij keek haar plotseling met een heldere, open en eerlijke blik aan en ze geloofde hem. 'Ik zweer het je, Marielle, ook al zouden ze me doden. Ik verzeker je dat ik niets van de ontvoering van je zoontje afweet. Ik hoop dat je hem terugvindt, voor jouw gemoedsrust. Ondanks alle stommiteiten die ik je naar je hoofd heb gegooid, verdien je het.'

Ze knikte. 'Dank je.' Hoe waren ze ooit in deze situatie beland? Hoe had dat nu kunnen gebeuren?

Toen kwam de bewaker weer terug. Hij zei dat ze weer weg moest. Ze knikte en stond op, en Charles keek haar voordat hij het vertrek verliet lang en doordringend aan.

'Geloof me,' zei hij nogmaals, en ze knikte weer. Het klonk alsof hij de waarheid had gezegd. Maar als hij haar zoontje niet had meegenomen, wie dan wel? Ze was niets wijzer geworden, behalve dat ze nu tenminste zeker wist dat Charles Delauney niet de dader was. Toen ze het vertrekje uitliep, zag ze tot haar verbazing John Taylor op zich afkomen. Hij was van de fbi en niet van de politie, en had hier niets te zoeken. Ze nam aan dat hij voor Charles was gekomen, maar hij nam haar met een heel ernstige trek op zijn gezicht mee naar een privé-kantoor.

'Wat doe jij hier?' Hij leek kwaad op haar te zijn, bijna net zoals Malcolm dat zou zijn geweest. Maar ze was toch blij dat ze gekomen was, het was de moeite waard geweest.

'Ik moest hem spreken.'

'Je bent niet goed wijs.'

Ze schudde ontkennend haar hoofd. 'Hij zegt dat hij het niet heeft gedaan. En ik geloof hem.' Dat had ze hem zelf moeten horen zeggen.

'Wat dacht je dat hij anders tegen je zou zeggen? Dat hij hem heeft vermoord?' Bij die woorden kromp ze in elkaar. Hij was heel boos dat ze naar hem toe was gegaan. 'Hij zal je heus niet de waarheid vertellen. De strop hangt al om zijn nek en hij zal zijn uiterste best doen om zich daaruit te redden.'

'Waarom zou hij tegen me liegen?'

'Waarom zou hij je de waarheid vertellen? Er hangt veel te veel vanaf, Marielle. Doe nu maar wat ik zeg en blijf hier vandaan. Blijf bij hem vandaan. We zullen al het mogelijke doen om je zoontje voor je terug te vinden, maar deze man kan niets voor je doen. Hij heeft je alleen maar ellende bezorgd. Laat hem met rust...' Hij was niet de juiste persoon om haar te vertellen dat hij zeker wist dat Charles haar voor zijn karretje wilde spannen. Hij wist nu meer dan genoeg van Delauney af. Zijn wilde leven in Spanje, zijn onbeheerste gedrag waar hij nu en dan aan toegaf, zijn dronken buien, zijn woedeaanvallen, het feit dat hij haar had geslagen toen hij... het feit dat hij nog steeds van haar hield. Hij wist niet eens zeker of hij wel bij zijn volle verstand was. Dat zou onderzocht moeten worden. Maar hij wilde niet dat ze nog meer verdriet te verwerken kreeg. Bovendien, als de pers dit te horen zou krijgen, zouden ze er weer een fraai verhaal van maken. 'Kom, ik zal je naar huis brengen.' Ze knikte, ze wilde nu wel weg. 'Als je nog eens zoiets in je hoofd haalt, bel me dan eerst even.'

'En wat zeg je dan?' glimlachte ze, terwijl hij de deur voor haar open hield. Hij liet de agent eerst de auto starten, voordat ze er razendsnel onder het flitslicht van de fotografen naartoe renden. Later verscheen er een foto van het moment dat ze, op de voet gevolgd door John Taylor, de auto indook. 'Wat zou je hebben gezegd als ik je had gevraagd me hier naartoe te brengen?' vroeg ze, terwijl ze gemakkelijk gingen zitten, en hij fronste zijn wenkbrauwen.

'Dat zou ik geweigerd hebben.' Geen discussie mogelijk.

'Daarom heb ik je ook niet gebeld.' Ze glimlachte, ze voelde zich beslist opgelucht. Ze geloofde Charles. Misschien was het dan toch niet allemaal haar schuld. John Taylor keek naar haar en dacht bij zichzelf dat hij haar een fantastische vrouw vond en dat hij erg op haar gesteld was geraakt. Veel erger dan goed voor hem was.

'Als je weer eens zo'n opwelling krijgt, zal ik je een eindje mee uit rijden nemen en je ernstig toespreken,' zei hij, alsof hij een kind bestrafte.

'Daar was ik al bang voor,' zei ze zachtjes, en ze was de rest van de rit stil.

Hij bleef, terwijl ze in noordelijke richting reden, zijn ogen op haar gericht houden en voelde een groot medelijden met haar. Hij wist hoe wanhopig ze naar de terugkeer van het kind verlangde, en hij had een vage angst dat dat misschien nooit zou gebeuren. Datzelfde gevoel had hem in de zaak Lindbergh ook bekropen en toen had hij hevig gewenst dat hij geen gelijk zou krijgen, maar uiteindelijk kreeg hij dat wel.

Bij het huis aangekomen, renden ze de keuken binnen, en ze bedankte hem dat hij haar had thuisgebracht. Maar de volgende morgen was Malcolm hem heel wat minder dankbaar. De kranten stonden vol verhalen over Marielles bezoek aan Charles in de gevangenis, vergezeld door vele foto's, waaronder een van haar en John met zijn arm om haar heen terwijl ze in de auto stapten.

Toen Malcolm thuiskwam, was hij razend.

'Waar was dat goed voor, Marielle?'

'Hij beschermde me tegen de pers,' zei ze zachtjes. Daar had hij ook gelijk in gehad, want de fotografen hadden zich aardig kunnen uitleven.

'Hij schijnt er geen bezwaar tegen te hebben. Was het zijn idee om je mee naar Delauney te nemen?'

'Nee, het mijne. Ik kwam hem daar tegen. Malcolm, het spijt me. Ik moest gewoon naar hem toe. Ik wilde zelf horen wat hij te zeggen had.'

'En heeft hij je verteld hoe hij je zoontje heeft vermoord? Nou? Of heeft hij soms weer zitten huilen om zijn eigen zoon?' Malcolm barstte bijna van woede.

'Malcolm, alsjeblieft...'

'Alsjeblieft wat... je minnaar, je ex-man of wat je hem ook wenst te noemen, ontvoert mijn zoon en nu wil je dat ik medelijden met hem heb? Heb je dat soms gedaan? Hem verteld dat je zo'n medelijden met hem hebt? Weet je met wie ik medelijden heb? Ik heb medelijden met Teddy... ons zoontje dat waarschijnlijk ergens dood ligt, dat misschien geschopt en gestoken en met gebroken botten en in pijn...' Bij die woorden begon ze te schreeuwen en hield haar handen voor haar oren, omdat ze het niet langer kon aanhoren.

'Hou op! Hou op! Hou op!' Ze rende schreeuwend de eetkamer uit en haar slaapkamer binnen. Ze kon het niet langer verdragen. Het hield gewoon niet op. En zij kreeg van alles de schuld. Het was haar schuld dat ze Charles kende, met hem getrouwd was geweest en niet in staat was geweest om haar eigen kind te redden. Daar had Charles haar ook de schuld van gegeven, en nu beschuldigde Malcolm haar van Teddy's ontvoering.

John Taylor kwam haar die middag weer opzoeken en was zo vriendelijk om geen woord over alle krantenberichten te zeggen, maar hij had verder geen nieuws. Ze waren van plan om voor alle zekerheid Charles' huis nog een keer te doorzoeken. Toen ze daar opnieuw mee bezig waren, vonden ze een van Teddy's speelgoedjes, een teddybeertje. Het lag verstopt in Charles' eigen slaapkamer. Er was nu geen twijfel meer mogelijk. Deze keer geloofde Marielle het zelf ook.

8

Tegen half januari was men druk bezig met de voorbereidingen voor het proces, en was er nog steeds geen nieuws over Teddy. Hij was inmiddels al drieëneenhalve week verdwenen, en Malcolm was opnieuw een paar dagen naar Washington. Hij moest daar een geheime vergadering bijwonen van de kamer- en senaatscommissies van militaire zaken en een bezoek brengen aan Hugh Wilson, de Amerikaanse ambassadeur in Duitsland, die een paar dagen in eigen land was.

Marielle was alleen thuis in New York, omringd door bewakers, en het was alweer bijna een week geleden dat ze John Taylor had gezien.

Ze zat op een middag wat papieren door te nemen, om te proberen niet aan Teddy te denken en niet naar zijn kamer te gaan. Ze kon het niet meer opbrengen om naar de radio te luisteren. Als het niet over het proces ging, wat haar van streek maakte, werd er wel een van Teddy's lievelingsprogramma's uitgezonden, zoals de Lone Ranger, waar ze van moest huilen en waardoor ze gedeprimeerd raakte. Ze kon de aanblik van Shirley Temple ook niet langer verdragen, omdat die haar zo aan Teddy deed denken. Ze hadden uiteindelijk juffrouw Griffin voor een korte vakantie naar haar zuster in New Jersey gestuurd. Zij was inmiddels ook bijna hysterisch geworden. Het was een opluchting voor Marielle dat ze haar, als ze naar boven ging, niet langer hoefde tegen te komen. Nu kon ze alleen zijn in zijn kamer, bij zijn kleren, zijn speelgoed en de kleine dagelijkse dingen die hij had gebruikt, zoals zijn haarborstel. Ze kon er soms urenlang doorbrengen en ze aanraken, in zijn lievelingsstoel zitten of op zijn bed liggen, terwijl ze haar best deed niet aan zijn laatste nacht daar te denken.

Terwijl ze de laatste papieren wegborg, verscheen Haverford in de studeerkamer. Zijn ogen keken haar zacht en vriendelijk aan.

Hij had diep medelijden met haar, hoewel hij dat nooit zou uiten. 'Er is hier iemand die u wil spreken. Een juffrouw Ritter. Ze zegt dat ze een afspraak met u heeft.'

'Ik ken niemand die zo heet.'

'Jazeker wel.' Bij het horen van die stem draaide Marielle zich om en zag een jonge vrouw de kamer binnenkomen. Ze was klein en had rood haar, en was ongeveer even oud als Marielle. Ze had iets bekends, maar Marielle wist niet waarvan. Een kort ogenblik hoopte ze dat dit een soort dreigement was, of een poging tot afpersing, iemand die iets met hem te maken had. Maar die hoop was al bijna vervlogen. Het losgeld was nooit opgehaald, en lag nog steeds in de kluis op het Grand Central Station.

'Wie bent u?' Marielle keek haar niet-begrijpend aan en Haverford stond klaar om haar te verdedigen. Toen schoot het Marielle opeens weer te binnen. Ze herkende in haar de verslaggeefster die een tijd geleden het huis was binnengedrongen, en het meisje wierp plotseling een angstige blik op de butler.

'Kan ik onder vier ogen met u praten?'

'Nee, het spijt me, dat kan niet.' Marielles stem klonk veel dapperder dan ze zich voelde. Het meisje zag er erg brutaal en zelfverzekerd uit, en Marielle was heel voorzichtig.

'Alstublieft, het is belangrijk...' smeekte de jonge vrouw. Ze had zich deze keer ook weer heel vreemd uitgedost.

'Het lijkt me beter van niet. Hoe bent u hier binnengekomen?'

'We hadden voor vanmiddag een afspraak gemaakt,' probeerde ze te bluffen, maar Marielle wist wel beter. Ze had al ruim een maand geen enkele afspraak meer, behalve met rechercheurs en mensen van de politie.

'Het spijt me, juffrouw...'

'Ritter. Beatrice Ritter, Bea.' Ze glimlachte in een poging Marielle gunstig te stemmen, om zodanig Marielles belangstelling te wekken dat ze haar zou vragen te blijven. Maar Marielle ging er niet op in.

'U kunt maar beter weer weggaan...' Het meisje keek even diep teleurgesteld, en knikte toen.

'Ik begrijp het wel. Ik wilde het alleen maar over Charles hebben.' De klank van zijn naam ging als een elektrische schok door de kamer en Marielle staarde haar aan. 'Waarom?'

'Omdat hij u nodig heeft.' Maar het zou te ingewikkeld zijn om er met een vreemde over te praten.

'Mevrouw?' Haverford keek haar vragend aan, maar in een opwelling vroeg ze het meisje te blijven, al was het maar even. Ze knikte hem toe en hij verliet de kamer, maar hij waarschuwde twee agenten, die Marielle bij de deur zag gaan staan.

'Ik begrijp niet waarom u hier bent gekomen. Heeft Charles u gestuurd?' Ze had sinds haar bezoek aan de gevangenis niets meer van hem gehoord, sinds ze het beertje hadden gevonden dat haar tenslotte van zijn schuld had overtuigd.

Bea Ritter wilde eerlijk zijn en besefte dat ze snel met haar verhaal voor den dag moest komen, voordat ze weer verzocht werd te vertrekken. Charles had immers zelf tegen haar gezegd dat Marielle haar nooit zou ontvangen. 'Ik werk voor Associated Press. En ik •geloof niet dat hij het heeft gedaan. Ik wil graag helpen om te proberen erachter te komen wie het wel heeft gedaan. En ik wil weten of u me daarmee wilt helpen.' Duidelijker kon ze het niet zeggen.

'Ik ben bang dat ik het niet met u eens ben, juffrouw... Ritter.' Ze moest even naar de naam zoeken. 'Ik heb ook eerst gedacht dat hij het niet had gedaan, maar er zijn nu al twee dingen gevonden die erop wijzen dat hij .wel degelijk iets met mijn zoontje te maken heeft gehad. De pyjama die hij die avond aanhad en zijn lievelingsbeertje. En er heeft zich niemand anders aangemeld.' Marielle had geen enkele twijfel meer.

'Misschien durven de echte ontvoerders dat niet meer te doen, of hebben ze daar een goede reden voor. Er moet een oorzaak voor zijn.' Ze was volkomen overtuigd van Charles' onschuld. Ze had urenlang met hem zitten praten en geloofde niet dat hij tot zo'n misdaad in staat was. Maar Marielle geloofde niet langer dat hij onschuldig was. Ze kwam langzaam overeind om een eind aan het onderhoud te maken.

'Het spijt me, maar ik kan u niet helpen,' zei ze met diepbedroefde ogen en een zwaar hart. Ze wilde niet langer aanhoren hoe dit meisje Charles' zaak bepleitte. Ze wilde alleen maar haar zoon terug.

'Gelooft u dan werkelijk dat hij ertoe in staat was?' Dat moest ze weten, ze moest weten of Marielle hem geloofde. Maar Marielle was bang voor wat dit meisje in de krant zou zetten.

'Ja, ik denk dat hij er echt toe in staat was. Ik heb geen ander antwoord voor u. Bovendien heeft hij gedreigd het te zullen doen.' Ze was er uiteindelijk toch van overtuigd geraakt, maar deze jonge vrouw duidelijk niet. Na al die jaren kon Charles Delauney haar niet meer vermurwen.

'Hij was dronken.' Ze had blijkbaar met hem gepraat, en het ergerde Marielle dat ze maar bleef aandringen. Ze leek intelligent, sterk en ongelooflijk vastbesloten. Ze had kortgeknipt haar en droeg een goedkope donkerblauwe jas met een jurk in dezelfde kleur, en daarbij een belachelijke hoed met een rode bloem. Maar op de een of andere aparte manier zag ze er toch leuk uit.

'Dronkenschap is geen excuus, het spijt me...' Ze liep naar de deur, maar Bea Ritter verroerde zich niet.

'Mevrouw Patterson, hij houdt van u...' Bij die woorden bleef Marielle stokstijf staan en draaide zich toen woedend om.

'Heeft hij dat tegen u gezegd?'

'Dat is nogal duidelijk.'

'Dat is me al jarenlang niet meer duidelijk, en ik wil het ook niet meer horen.' Ze was nu werkelijk heel kwaad op hem, en diep gekwetst door zijn daad. Maar Bea Ritter weigerde Marielles standpunt te delen.

'Hij is onschuldig.' Ze klonk zo overtuigd, zo zeker van zichzelf dat Marielle bij die woorden weer bijna begon te twijfelen. Maar ze wilde zich niet langer met Charles bezighouden. Hij had haar haar kind afgenomen.

'Hoe waagt u het om te zeggen dat hij onschuldig is. Als dat zo is, waar is mijn kind dan?'

'Dat weet hij ook niet. Hij zweert het.' Ze hield haar ogen strak op Marielle gericht. 'Als Charles het wist, zou hij het ons zeggen.'

'U kent hem niet eens.' Maar ze kende hem beter dan Marielle wist. Ze had, nadat ze twee agenten had omgekocht, uren bij hem in de gevangenis doorgebracht. In het begin was het haar alleen maar om het verhaal te doen geweest, een normaal vraaggesprek, maar om de een of andere reden was ze hem gaan geloven. Ze was ervan overtuigd geraakt dat hij de waarheid vertelde, en had zichzelf beloofd alles in het werk te zullen stellen om hem te helpen. Op zijn verzoek was ze zelfs naar Tom Armour toegegaan, en had hem gesmeekt Charles te verdedigen. De twee mannen kenden elkaar al jaren, maar tot op dat moment had Armour alle brieven en telefoontjes van Charles geweigerd. Bea was voor Charles op de bres gesprongen en had hem gesmeekt zijn standpunt te herzien. Ze had de jonge advocaat weten te overtuigen dat Charles onschuldig was, hoezeer alle feiten ook tegen hem waren. Ze had Tom eraan herinnerd dat, als hij de zaak niet op zich zou nemen en Charles zou verliezen, hij dan ter dood veroordeeld zou worden... een onschuldig man. Ze had erop aangedrongen dat Tom het tij zou kunnen keren. Dankzij Bea Ritter had Tom Armour uiteindelijk toch toegestemd om hem te verdedigen.

'Wilt u me alstublieft helpen?' Haar ogen stonden smekend, en Marielle wilde eigenlijk liever niet naar haar luisteren, net als Tom Armour. Maar hij had het tenslotte toch gedaan. Bea Ritter kon op een heel oncomfortabele manier op iemands geweten werken.

'Als u mijn zoon voor me terugvindt, zal ik u geloven,' zei Marielle koud.

'Ik zal mijn best doen.' Bea Ritter kwam eindelijk overeind. 'Mag ik u bellen als ik nieuws heb?' Marielle aarzelde, en knikte toen met tegenzin. 'Dank u.' Bea bleef Marielle een ogenblik staan aankijken, alsof ze zich afvroeg wat er van al die verhalen kon kloppen. Toen bedankte ze haar nogmaals en vertrok, terwijl Marielle haar nakeek. Marielle zat nog steeds met een ongelukkig gevoel aan haar bureau over haar na te denken, toen John Taylor arriveerde met de openbare aanklager. Het was een lange, magere, saaie en enigszins afschrikwekkend uitziende man, die er volkomen van overtuigd was dat Charles Delauney haar kind had ontvoerd en hem bovendien ook had vermoord. Bij die woorden kromp Marielle in elkaar, en John Taylor voelde een diep mededogen toen hij het zag. Het was wel het tegenovergestelde van Bea Ritters verzoek om hem te helpen. De openbare aanklager vertelde haar dat de zaak in maart voor zou komen en legde uit dat ze verwachtten dat hij schuldig bevonden zou worden. Hij hoopte dat zij en haar man hem op alle mogelijke manieren zouden willen helpen.

'Wat bedoelt u daarmee, meneer Palmer?'

'Dat betekent dat ik van u verwacht dat u tijdens het proces aanwezig zult zijn, zodat de jury medelijden met u zal krijgen. Ze moeten weten wat het verlies van uw zoontje voor u betekent, zodat ze meneer Delauney schuldig zullen verklaren. En als we het geluk hebben dat we ook nog kunnen bewijzen, of zelfs maar suggereren, dat hij de jongen naar een andere staat heeft gebracht, krijgen we de doodstraf, mevrouw Patterson, niet meer of minder dan dat!' De klank van zijn stem deed de rillingen over haar rug lopen. Ze kreeg de indruk dat hij zou proberen om Charles meer vanwege de emotionele aspecten van de zaak te laten veroordelen dan vanwege de bewijzen. Het beviel haar ook niet dat ze gedurende het proces zo te kijk zou moeten zitten. Dat vond Taylor ook niet plezierig, maar hij begreep het wel. William Palmer was een zeer gerespecteerde aanklager, maar het ontbrak hem aan menselijke warmte. 'Als we tegen die tijd uw zoontje hebben teruggevonden, willen we hem bij het proces ook graag even zien.' Marielle bedacht hoe blij ze daarmee zou zijn, het feit dat hij was gevonden en erbij zou kunnen zijn.

'Nog iets van uw dienst?' Ze dreef een beetje de spot met hem, omdat hij zich zo vreselijk gedroeg. Maar het drong niet tot hem door en hij stond op om weer te vertrekken.

'Dat laten we u nog wel weten.' Hij zette zijn bril recht en staarde haar aan alsof hij stond af te wegen hoe goed ze zich als getuige zou gedragen. Toen pakte hij zijn koffertje weer op. 'Als uw man terug is uit Washington, zou ik hem ook graag willen spreken. Misschien kunt u hem dat vast meedelen.'

'Ik zal het hem zeggen.' Hij vertrok en Taylor bleef achter, en ze zuchtte terwijl ze beiden op de bank gingen zitten. Er kwam maar geen einde aan de maand en het was een vreselijke tijd. Ze hadden nog steeds geen idee wat er met Teddy was gebeurd. Er was geen enkel telefoontje gekomen, geen enkele aanwijzing. Alleen een paar valse inlichtingen en een handjevol onjuiste verklaringen van idioten die zeiden dat ze hem hadden gezien.

'Wat een schatje.' Ze doelde op de openbare aanklager en Taylor lachte, terwijl hij een sigaret opstak en haar aankeek. Naast al haar andere goede eigenschappen en als het leven haar niet helemaal terneerdrukte, was ze ook nog een sportief mens. 'In de rechtszaal doet hij het beter dan in de zitkamer.'

'Dan boft hij.' Ze keek John vragend aan. Op de een of andere vreemde manier waren ze vrienden geworden. Soms dacht ze dat hij de enige was die aan haar kant stond. 'Het zal waarschijnlijk een afschuwelijk proces worden.'

'Het zal heel moeilijk worden. Ze zullen er dingen bijslepen die je niet leuk zult vinden... misschien over je tijd in het ziekenhuis of iets dergelijks. Ze zullen er van alles aan doen om jou in een kwaad daglicht te stellen.'

'Waarom? Ik beschuldig Charles toch niet?' Hoewel ze nu wel meestal geloofde dat hij de dader was. Nog maar een heel enkele keer bekroop haar een gevoel van twijfel over zijn schuld. Ze vertelde hem over het bezoek van Bea Ritter.

'Bemoei je er niet mee. Het zal je alleen maar kwaad doen. Alles wat de pers over je te horen kan krijgen, zullen ze verdraaien en gebruiken om je mee aan te vallen.' Dat was ze met hem eens. Maar als dat meisje met die gekke hoeden nu eens gelijk had? Ze had zo'n intelligente, bewogen en serieuze indruk gemaakt. 'Ik weet soms gewoon niet meer wat ik er van moet denken,' zei ze moedeloos tegen John. 'En wat doet het er ook eigenlijk toe? Teddy is er toch niet meer, en de rest is niet belangrijk.' Haar grote ogen stonden vol droefheid. Ze had in haar korte leven al drie kinderen verloren.

'Voor Charles is het wèl belangrijk. Het gaat om zijn leven. Hij zal alles aangrijpen om te proberen te overleven.'

'Wie is zijn advocaat?'

'Een heel bekwame. Hij heet Tom Armour. Intelligent, jong, kan zich in de rechtszaal heel hard opstellen. Maar als iemand Delauney's leven kan redden, is hij het wel.'

'Ik weet niet of ik daar nu blij om moet zijn of niet. Ik weet echt niet meer wat ik ervan moet vinden. Volgens Malcolm heeft hij het gedaan. En toen ze dat beertje hadden gevonden...' Haar ogen schoten vol tranen en ze probeerde ze weg te knipperen. 'Maar ik weet het echt niet... toen ik met Charles sprak, geloofde ik hem toen hij zei dat hij het niet had gedaan. Maar als hij het niet was, waar is Teddy dan gebleven?' Op die vraag kon niemand antwoord geven, en terwijl hij haar aankeek, voelde hij zich zo tot haar aangetrokken dat haar vragen nauwelijks tot hem doordrongen. Zulke gevoelens had hij nog nooit eerder gehad, zelfs niet voor zijn eigen vrouw, en zeker niet voor enige andere vrouw die hij ooit bij zijn onderzoeken was tegengekomen. Maar zij had iets dat hem bijzonder ontroerde. Iets heel kwetsbaars en zachts, waardoor hij haar, als hij in haar nabijheid was, wilde aanraken.

'Ik wou dat ik het wist,' zei hij tenslotte. Zijn ogen gleden liefkozend over haar heen, terwijl ze in de schemering op de bank zaten. Het was een koude avond en ze was zoals gewoonlijk weer alleen. Malcolm was er niet en ondanks de aanwezigheid van de agenten maakte het huis een lege, eenzame indruk. Hij wenste dat hij haar mee uit eten kon nemen, ergens naartoe waar het lawaaiig was, waar mensen lachten en rookten en naar muziek luisterden. Hij wenste dat hij haar mee kon nemen, ver weg van mannen die haar sloegen en haar hart braken, en anderen die haar negeerden. Hij wist inmiddels meer van Malcolm Patterson af dan hem lief was, en hij wist in ieder geval zeker dat Marielle veel minder ontving dan ze van wie dan ook verdiende. John Taylor wenste dat hij dat kon veranderen. 'Ik wou dat ik al dit verdriet voor je kon verjagen, Marielle.' Het was niet bepaald een beroepsmatige opmerking, maar ze werd er diep door geraakt.

'Wat lief van je. Dat zou ik ook wel willen... vroeger dacht ik altijd dat je moeilijkheden moest doorstaan om een bepaalde reden.

Maar ik weet niet zeker of ik dat nu nog wel geloof. Ik heb al te veel ellende meegemaakt.' Het was gewoon niet te geloven dat deze vrouw door volkomen onvoorziene en afschuwelijke omstandigheden drie kinderen had verloren. 'Heeft u kinderen?' Ze wist nog maar zo weinig van hem af, en toch wist ze al een maand lang dat ze hem erg graag mocht.

'Twee. Een meisje van veertien en een jongen van elf.' Hij schrok er opeens van dat hij het had gezegd, maar ze knikte rustig.

'André zou ook elf geweest zijn.' En het meisje acht... de baby die was gestorven zonder ooit één keer adem gehaald te hebben, en zonder naam... alleen maar meisje Delauney.

'Jennifer en Matthew,' ging hij door, om haar af te leiden.

'Lijken ze op je?' Ze glimlachte, ze vond het leuk om eens een keer met hem over gewone dingen te praten, en niet over ontvoering en moord.

'Dat weet ik niet. Men zegt van wel. Het is moeilijk te zeggen. En jij dan? Wat doe je graag als het leven normaal is?'

Ze glimlachte opnieuw. 'Ik houd van zwemmen en lange wandelingen maken, en ik rijd paard... ik houd van muziek... en jaren geleden schilderde ik, maar dat heb ik al heel lang niet meer gedaan.' Niet sinds ze uit het ziekenhuis was gekomen, maar dat zei ze er niet bij. 'En ik genoot van al die gekke dingen die ik samen met Teddy deed.' Dat was het punt waarop al haar gedachten altijd weer terugkwamen, het enige waaraan ze kon denken. 'We waren naar Sneeuwwitje geweest die dag, de dag van...'

'Dat weet ik,' zei hij zachtjes. Dat herinnerde hij zich. Ze knikte en het verdriet kwam weer terug, en hij legde zijn hand over de hare. Ze keek naar hem en vroeg zich af waarom hij zo met haar meevoelde en zo aardig voor haar was, maar ze was dankbaar voor zijn gezelschap. Het leek wel of hij er altijd was als ze hem nodig had. 'Marielle...' Hij zei zachtjes haar naam en alles om hen heen leek te verstillen. Toen leunde hij zonder een woord te zeggen naar haar toe en kuste haar. Ze voelde hoe haar hele lichaam zich aan hem overgaf, terwijl hij haar in zijn armen nam en dicht tegen zich aandrukte. Het enige waar ze nog aan kon denken was zijn magnetisme, de opwinding die door haar heen ging, zijn kracht en zijn vriendelijkheid. Toen hij zich weer van haar losmaakte, wist ze niet wat ze moest zeggen. Ze keken elkaar verbaasd aan, maar hij zag ook duidelijk blijdschap in haar gezicht.

'Ik weet niet zeker wat ik nu moet zeggen, behalve dat ik erg op je gesteld ben en dat ik niet zeker weet of ik dit alles zonder jou wel zou hebben overleefd.'

'Ik wil je helpen...' Hij wilde veel meer, maar hij wist niet hoe hij het moest zeggen. Hij leunde langzaam achterover op de bank en vroeg zich af wat hij had gedaan en waarom. Het was hem gewoon overkomen. Hij zou haar nooit kunnen geven wat ze nu had. Het enige wat hij haar te bieden had, was wat ze niet kreeg en al heel lang had moeten missen: liefde. Van één ding was hij zeker, en dat was dat Malcolm Patterson haar niet verdiende. Ze zat rustig naar John te kijken, ze had er in lange tijd niet zo vredig uitgezien. Ze raakte zijn hand aan en kuste die toen.

'Houd je van je vrouw?' Dat wilde ze meer uit nieuwsgierigheid weten dan ergens anders om. Ze wilde hem beter leren kennen. En hij wist dat hij altijd eerlijk tegen haar moest zijn. Hij aarzelde en knikte toen.

'Dan boft ze ontzettend.' Maar hij wilde het niet met haar over zijn vrouw hebben.

'Sinds die avond dat ik je heb ontmoet, heb ik aan niemand anders meer kunnen denken. Het enige dat ik die avond wilde doen, was mijn armen om je heen slaan.' Ze keken elkaar lang en innig aan, en wisten beiden wat de ander voelde. Ze hoefden het zelfs niet uit te spreken. Ze hadden niets of niemand anders nodig dan elkaar. Ze beseften beiden dat hij hierdoor zijn baan zou kunnen verliezen... en zijn vrouw... maar dat kon hem eerlijk gezegd niets meer schelen. Hij wilde alleen nog maar bij haar zijn, om voor haar te zorgen en haar te beschermen zoals nog nooit iemand had gedaan. Marielle voelde zich ook tot hem aangetrokken, maar ze kon zich niet voorstellen wat er zou moeten gebeuren. Ze waren allebei getrouwd, of dat nu gelukkig was of niet, en hoe kwaad Malcolm nu ook op haar was, ze kon hem na het verlies van Teddy niet in de steek laten.

'Hoe doen we dit nu verder?' vroeg ze zachtjes.

'Wat zou je willen, Marielle?' Zijn stem klonk innig en zacht.

'Dat weet ik eigenlijk niet.' Ze keek zorgelijk. Ze wilde niemand kwetsen, John niet, zijn vrouw niet en zelfs Malcolm niet.

John raakte haar zijdeachtige, kaneelkleurige haar aan. Om de waarheid te zeggen, was hij bereid Debbie voor haar te verlaten. Maar hij wist dat ze, als hij dat nu tegen Marielle zou zeggen, zou schrikken en dat het haar een schuldgevoel zou geven. Hij wilde haar geen beloften doen die hij niet zou kunnen houden, maar hij verlangde ontzettend naar haar. Hij wilde bij haar blijven om haar te helpen, haar in zijn armen te houden en haar alles te geven wat ze nooit eerder had gehad. Hij wilde haar helemaal... haar ziel, haar leven en haar lichaam...

'Je hebt niet veel geluk gehad in je leven, meiske.' Hij zei het met een meewarige glimlach en meer genegenheid in zijn ogen dan ze ooit eerder bij iemand had gezien.

'Nee, daar heb je wel gelijk in... Teddy was een van de weinige keren... en jij nu ook... zo gaat het misschien wel in het leven. Misschien krijgt iemand maar een paar goede jaren, of een paar dagen, een kort ogenblik...' André had ze maar twee korte jaren gehad, Charles drie. Teddy vier... misschien was dat alles... misschien wel... niets duurde waarschijnlijk eeuwig.

'Je bent met weinig tevreden.'

'Ik heb niet veel keus gehad.' Ze keek hem aan en hij leunde weer naar haar toe en kuste haar opnieuw. Deze keer benam het hen de adem, en hij wist niet zeker of hij zichzelf nog wel langer zou kunnen beheersen.

'Ik wil dat je gelukkig bent,' fluisterde hij intens, maar ze keek hem verdrietig aan. Want hoewel hij haar in deze korte, heerlijke ogenblikken zoveel vreugde gaf, verwachtte ze verder niets van hem en dat wilde ze hem laten weten. Het enige dat ze op dit moment werkelijk verlangde, was Teddy terugvinden.

'Dit is zo'n afschuwelijke tijd geweest,' zei ze zachtjes.

'Dat weet ik.' Hij nam haar hand in de zijne en wenste dat hij al haar problemen kon oplossen. Misschien na verloop van tijd... Maar hij moest er niet aan denken wat er zou gebeuren als ze de jongen nooit terugvonden, of alleen zijn lijkje. 'Je moet heel sterk zijn, Marielle.' Hij wist dat ze dat was. 'Ik zal je helpen.' Toen kwam het bij hem op dat ze maar zo weinig van hem verlangde. 'Waarom ben je niet wat veeleisender? Waarom ben je altijd zo bescheiden?' Hij besefte opeens dat iedereen daarom zo'n hekel aan haar had. Omdat ze van niemand iets verlangde en gaf zonder ooit iets terug te verwachten. Het gaf iedereen het gevoel dat ze vreselijk tekortschoten. Ze was veel te goed, te aardig, te onschuldig en te zeer bereid om alles maar over zich heen te laten gaan. 'Je moet wat minder goedhartig zijn, zelfs tegenover mij, Marielle, heus waar.' Hij kuste haar opnieuw en ze kuste hem deze keer vol overgave terug, en maakte zich tenslotte met een fijn lachje om haar lippen van hem los, terwijl hij haar bleef aankijken. Zo waardig en zachtmoedig als ze was, straalde ze ook een grote hartstocht uit, die hem vreselijk opwond.

'Als we hier niet gauw mee ophouden, krijgen we een ernstig probleem.' Ze keek hem veelbetekenend aan.

'Ik weet niet zo zeker of ik dat niet wil,' antwoordde hij hees. Ze wist heel zeker dat zij het wel wilde. Ze was in geen drie jaar met een man naar bed geweest en zijn gespierde lichaam onder zijn overhemd zag er bijzonder verleidelijk uit. Maar ze wisten beiden dat ze een dergelijke complicatie op dat moment niet konden gebruiken.

'Als dit allemaal voorbij is, gaan jij en ik eens ernstig met elkaar praten, mevrouw Patterson. Ik weet niet wat ons te wachten staat. Maar ik weet wel dat ik je dan niet zo gemakkelijk zal laten gaan.' Hij had deze gevoelens nog nooit eerder voor iemand gekoesterd, zelfs niet voor zijn eigen vrouw, en hij was niet bereid ze te negeren. Op het moment dat hij Marielle ontmoette, wist hij dat zijn leven drastisch zou veranderen. Maar hij wist ook dat hij eerst zijn uiterste best moest doen om haar zoontje voor haar terug te vinden, en als hem dat niet lukte, moest hij haar minstens het proces helpen doorstaan en ervoor zorgen dat Charles Delauney veroordeeld werd.

'Wil je iets eten voordat je weggaat?' bood ze aan, maar hij schudde zijn hoofd.

'Ik moet nodig terug naar kantoor,' zei hij met tegenzin. Hij vond het afschuwelijk haar alleen te moeten laten. Hij was zelden voor tien uur 's avonds thuis, omdat hij daar eigenlijk geen behoefte aan had. Hij had tegen Marielle gezegd dat hij van zijn vrouw hield en dat was ook zo... vroeger, lang geleden. Maar eerlijk gezegd hield hij meer van zijn kinderen, en om hen en uit godsdienstige overtuiging waren ze bij elkaar gebleven. 'Ik bel je morgen,' fluisterde hij Marielle toe, en hij vroeg zich af of ze dan spijt zou hebben van wat ze hadden gedaan en gezegd, en of ze zich ervoor zou generen. Maar toen ze overeind kwam, stond haar gezicht heel kalm en keek ze hem met een eigenaardige blik in haar ogen aan.

'Ik weet dat ik me schuldig zou moeten voelen, maar dat is niet zo. Ik voel me juist heel vredig.' Alsof er iets heel bijzonders was gebeurd. Zo voelde hij het ook. Iets dat heel juist en goed was. Iets dat ze beiden nodig hadden en waar ze beiden naar hadden verlangd. Maar zou het ze ooit gegund worden ervan te genieten? Die vraag was nog veel te voorbarig.

'Welterusten, mevrouw Patterson,' zei hij zacht, en hij gaf haar een vluchtige kus op haar lippen voordat ze de kamer uitliepen en weer onder de opmerkzame blikken van de agenten kwamen, die dag en nacht het huis bewaakten. 'Welterusten, Marielle,' fluisterde hij nogmaals. Ze liep glimlachend met hem mee naar de voordeur en ging even later langzaam naar boven naar haar eigen kamer. Het was voor het eerst die maand dat ze weer echt kon glimlachen; het was zo'n heerlijk gevoel dat er iemand van haar hield en naar haar verlangde, ook al zou het maar even duren.

9

Bill Palmer, de openbare aanklager, kwam terwijl hij zijn dossier aan het voorbereiden was geregeld bij hen thuis. Hij zonderde zich dan gedurende lange tijd met Malcolm af. Hij had met verschillende personeelsleden gepraat en ook een aantal gesprekken met de inmiddels ontslagen Edith en Patrick gevoerd. Tenslotte had hij begin maart weer een gesprek met Marielle, deze keer alleen, zonder de aanwezigheid van John Taylor of haar man.

'Voordat u in de getuigenbank plaatsneemt, mevrouw Patterson, wil ik dat u absoluut zeker bent van wat u denkt dat er is gebeurd. Begrijpt u me goed?' Dat deed ze inderdaad. Hij was een van die mensen die heel nadrukkelijk praatten, en ze kon niets aardigs in hem ontdekken. Zijn haar was glad naar achteren gekamd en hij had een bleek gezicht. Hij was waarschijnlijk net zo oud als John Taylor, begin veertig. Hij had een voorkeur voor donkere pakken met een krijtstreepje en sombere dassen, hij droeg een donker omrande bril en het was duidelijk te zien dat hij een groot respect had voor Malcolm.

'Ik begrijp u heel goed,' zei ze rustig. Ze had nog steeds niet veel te vertellen. Ze had laat op de avond een geluid gehoord en was om middernacht naar boven gegaan om nog een keer naar Teddy te kijken. Alleen maar om hem nog een kus te geven, legde ze voor de zoveelste keer uit, maar de aanklager leek niet van haar relaas onder de indruk. Het enige dat hem interesseerde, was een veroordeling van Delauney. Hij haatte zulke mannen, salonsocialisten noemde hij hen. Een verwende playboy, die dacht dat hij onder en boven de wet stond. 'Betty en juffrouw Griffin lagen met een prop in hun mond vastgebonden. Juffrouw Griffin had ook nog een sloop over haar hoofd, ze hadden haar verdoofd met chloroform. Teddy was verdwenen. Meer kan ik eigenlijk niet vertellen. Hij was spoorloos verdwenen.' En sindsdien hadden ze taal noch teken van hem gehoord, behalve de valse eis tot het losgeld, dat nog steeds op het Grand Central Station lag. Het was nooit afgehaald en er was nooit meer over gebeld, wat de politie en de fbi ervan had overtuigd dat het gewoon bedriegers waren geweest.

'De pyjama die in het huis van de Delauney's is gevonden, is die van uw zoontje?' Ze kreeg het gevoel of ze al in de getuigenbank zat, terwijl hij door de kamer ijsbeerde en zijn ogen op haar gericht hield.

'Ja, volgens mij wel,' antwoordde ze zachtjes.

'Dat weet u niet zeker?' Hij stond stil en staarde haar woedend aan.

'Jawel, maar...'

'Maar wat, mevrouw Patterson?' Malcolm had hem al gewaarschuwd dat ze nooit ergens zeker van was, nooit overtuigd, nooit flink genoeg om voor haar eigen mening uit te komen.

'Ik weet niet hoe hij daar is terechtgekomen.' Malcolm had ten onrechte gezegd dat men nooit echt van haar op aankon.

'Die heeft Delauney daar natuurlijk verstopt. Hoe moet hij anders in zijn huis zijn beland, samen met het teddybeertje? Gelooft u dan niet dat Charles Delauney uw zoontje heeft ontvoerd?' Er viel een lange stilte, terwijl ze er opnieuw over nadacht. Die vraag had ze zichzelf in de afgelopen tweeëneenhalve maand wel duizend keer gesteld. Ze meende van wel, de bewijzen lagen op tafel, maar toch twijfelde ze soms nog als ze aan Charles' karakter dacht. En iedereen zei dat hij bleef volhouden dat hij het niet had gedaan. Maar die bewijsstukken dan? Het bewijs: de pyjama en het beertje...

'Ja, ik denk het wel,' zei ze moeizaam.

'Maar u weet het niet zeker?' Zijn stem klonk verbeten, alsof de woorden hem pijn deden. 'Weet u dan iemand anders die uw zoontje zou hebben kunnen ontvoeren?' Ze schudde haar hoofd. Ze voelde zich onder zijn vragen ineenkrimpen. 'Ik zou het niet weten. Volgens mij weet niemand dat, anders hadden we hem wel gevonden.'

William Palmer keek haar verbaasd aan. 'Wilt u dan niet dat het recht zijn loop krijgt, mevrouw Patterson? Wilt u niet dat degene die uw zoontje heeft ontvoerd, wordt gestraft? Uw man wil dat wel, wilt u het niet?' Hij gaf haar het gevoel een soort verraadster te zijn, als Charles niet ter dood werd veroordeeld. Maar dat wilde ze ook niet.

'Ik wil alleen maar dat mijn zoontje weer thuiskomt.'

'Accepteert u de mogelijkheid dat hij hem misschien heeft vermoord?' Ze sloot haar ogen en knikte, en deed ze toen weer open terwijl ze zich afvroeg hoe ze het proces in vredesnaam zou moeten doorstaan. De afgelopen tweeëneenhalve maand was een nachtmerrie geweest. Ze werden nog steeds dag en nacht door verslaggevers achtervolgd en er stonden bijna iedere dag foto's van hen, van Teddy of van Charles op de voorpagina's. Ze kon zelfs de radio niet meer aanzetten zonder iets over haarzelf, Charles of Malcolm te moeten aanhoren, waarvan het grootste deel niet waar was en opgesmukt met allerlei verzonnen schandaaltjes. Zij werd altijd overal op feestjes gezien, Malcolm was bezig van haar te scheiden, Charles was ontsnapt en er had altijd wel iemand ergens een glimp van Teddy opgevangen. Zo ging het maar door. Er was geen woord van waar en het was afschuwelijk. William Palmer hoorde ook bij die nachtmerrie. 'U begrijpt dat deze man uw zoontje vermoord kan hebben, maar u bent niet overtuigd van zijn schuld. Is dat juist?'

'Ja,' beet ze hem tenslotte toe, 'dat is juist. Nee...' veranderde ze weer van gedachten, '...ik denk dat hij het heeft gedaan.' Palmer keek bijzonder geërgerd toen ze opstond en naar de andere kant van de kamer liep, in een poging haar emoties onder controle te krijgen. 'Ik ben er niet absoluut van overtuigd dat Charles Delauney mijn zoontje heeft ontvoerd en misschien vermoord. Maar ik geloof dat het zou kunnen, vanwege de pyjama en het beertje.'

Hij gaf haar een zuur glimlachje. 'Maar het is aan mij om dat te beslissen, nietwaar? Waarom vertrouwt u me niet een beetje, mevrouw Patterson, en laat u zich niet door mij overtuigen? Uw man gelooft wel dat meneer Delauney schuldig is, dat weet u heel goed.' Hij probeerde haar tot rede te brengen. Maar ze wist best wat Malcolm dacht en waarom. Hij vond ook dat het allemaal haar schuld was, en dat was ook niet waar.

'Hij kent hem niet zo goed als ik.'

'Dat zal best. Maar meneer Delauney heeft u, toen u zwanger was, in elkaar geslagen, nietwaar?'

Ze stond lange tijd zwijgend naar de tuin te kijken en wenste dat ze haar zoontje daar kon zien spelen. 'Min of meer. Ik weet niet of ik het wel zo zou noemen. Hij heeft me wel geslagen, maar hij was buiten zinnen van verdriet...'

'En had dat niet de dood van uw ongeboren kind tot gevolg?'

'Dat weet ik niet. Maar dit proces gaat niet over een eventuele moord op mijn ongeboren baby.'

'Nee, maar misschien wel over de moord op uw zoontje. Als hij één keer zoiets heeft kunnen uithalen, kan hij dat misschien ook wel een tweede keer.'

'Dat is belachelijk. Het zijn totaal verschillende omstandigheden.'

'Verdedigt u hem, mevrouw Patterson? Gaat u hem tijdens de rechtszaak ook verdedigen?' Dat was iets wat hij zeker moest weten. Hij moest weten wat hij aan haar had, voordat ze zijn zaak kwaad kon doen, en hij maakte zich daar al behoorlijk bezorgd over.

'Dat is mijn werk niet, meneer Palmer. Ik hoef niemand te verdedigen. Ik ben alleen geïnteresseerd in mijn zoontje.'

'En ik ben alleen geïnteresseerd in gerechtigheid.'

'Dan zal die gerechtigheid ook plaatsvinden.' Ze keek hem lang en indringend aan en toen hij de deur uitliep, was hij ernstig bezorgd. Patterson had gelijk, ze was onvoorspelbaar, onbetrouwbaar en emotioneel, en hij begon zich af te vragen of de chauffeur toch geen gelijk had. Misschien was ze nog steeds verliefd op Charles Delauney, misschien hadden ze wel een verhouding. Misschien was er wel heel wat meer aan de hand. Maar zijn opsporingsambtenaren hadden absoluut niets onverkwikkelijks over haar kunnen ontdekken. Het ergste wat er over haar kon worden gezegd, was dat ze te veel geld aan kleren uitgaf. Maar daar scheen Patterson geen bezwaar tegen te hebben.

Kort nadat Palmer die middag het huis had verlaten, arriveerde John Taylor. Een bezoek aan haar was een onderdeel van zijn dagelijkse routine geworden. Hij hield ervan om met haar te praten, en soms zaten ze alleen maar zwijgend samen koffie te drinken. Hij wilde graag bij haar zijn, of bij haar in de buurt. Soms bleef hij uren in haar huis rondhangen en deed hij net alsof hij zich met zijn mensen bezighield, alleen maar om haar te zien als ze naar beneden kwam. Dan voelde hij zich weer net een kind. Dan glimlachten ze naar elkaar of keken ze elkaar even liefkozend aan, of bracht ze hem een sandwich en raakte hij haar snel even aan. Hij genoot van haar geur en haar zachte huid, en als hij het geluk had dat ze een moment alleen waren, kuste hij haar. Hij zou haar dolgraag mee naar buiten nemen, voor een wandeling in de voorjaarszon, of mee naar de bioscoop en dan een zak popcorn met haar delen. Maar daar kon niets van inkomen. Zodra ze de voordeur opendeed, was ze net rauw vlees in een bassin vol haaien. Dus moesten ze wel binnen blijven en zich verbergen en het bij praten houden. Het verbaasde hem iedere keer weer hoe weinig hij Malcolm thuis aantrof. Hij was er zo goed als nooit, maar dat kwam John Taylor uitstekend van pas.

'Hoe gaat het ermee?' fluisterde hij, terwijl hij zijn jas uittrok. Hij had Bill Palmer in een taxi zien wegrijden. 'Gedraagt Palmer zich een beetje?'

"Volgens mij stel ik hem teleur, omdat ik niet wil dat Charles geëlektrokuteerd wordt. Of omdat ik daar op zijn minst niet wat enthousiaster over kan zijn.'

'Daar maak ik me ook zorgen over,' zei John, terwijl hij op weg naar de studeerkamer haar arm aanraakte. 'Wat moet ik zeggen om je te overtuigen?'

'Laat me meer bewijzen zien... breng me mijn kind...'

'Ik wou dat ik dat kon. Maar ben je er echt van overtuigd dat hij onschuldig is?'

'Nee,' gaf ze toe. 'Maar het probleem is, dat ik er ook niet honderd procent van overtuigd ben dat hij schuldig is. Ik denk wel dat hij het heeft gedaan, maar ik ben er niet absoluut zeker van.' Ze voelde zich soms verscheurd door de twijfel en was blij dat ze niet in de jury zat.

'Toen we die pyjama hadden gevonden, was de zaak beklonken, dat weet je best.' Maar hij wist ook heel goed dat ze weigerde te geloven dat het kind dood was, wat door het feit dat hij nooit was gevonden heel waarschijnlijk was. Misschien hield ze zichzelf voor dat, als Charles niet de dader was, Teddy nog steeds in leven moest zijn. Misschien kon ze de waarheid gewoon nog niet onder ogen zien. Soms vroeg John zich af of ze hem ooit terug zouden vinden. Hij had het verschrikkelijk gevonden toen ze het kind van de Lindberghs hadden gevonden en ze het hun, wetend wat dat voor hen zou betekenen, moesten gaan vertellen. Vooral omdat hij zelf kinderen had, had hij dat nauwelijks kunnen opbrengen. En nu stond dat Marielle misschien ook wel te wachten. Zijn enige hoop voor haar was dat het dan een snelle, pijnloze dood geweest was.

'Die rechtszaak zal vreselijk worden, hè John?' vroeg ze hem bij de koffie, die Haverford voor hen had neergezet. De oude butler was erg op hem gesteld geraakt. Hij was altijd aardig voor Marielle en het was een soort geruststelling dat hij steeds langskwam. Het gaf iedereen een veilig gevoel. Slechts een paar agenten verdachten hem ervan dat zijn belangstelling voor Marielle meer dan beroepsmatig was. Maar ze waren zo verstandig hun mond te houden. Hun geheim was tot nu toe bewaard gebleven, maar hun gevoelens voor elkaar werden steeds heviger. Ze probeerden nog steeds niet verder te kijken dan de volgende dag en zich alleen op Teddy en het proces te concentreren, maar ze wisten allebei dat eens het moment zou komen waarop ze over hun toekomst moesten gaan nadenken. Maar op dit ogenblik hoefden ze nog geen van beiden iets te beslissen. In plaats daarvan werd al hun aandacht in beslag genomen door het komende proces.

'Om eerlijk te zijn, ik verwacht dat het heel moeilijk zal worden. Ze zullen er waarschijnlijk een heleboel pijnlijke dingen uit je verleden bij halen,' antwoordde John kalm, terwijl hij zijn koffie dronk.

'Ik sta gewoon te trappelen.' Ze wist precies wat hij bedoelde en bovendien had Malcolm haar sinds de arrestatie van Charles Delauney alleen nog maar als een soort misdadigster behandeld. Het leek wel of hij geloofde dat zij met hem in het komplot zat, of dat ze hem op de een of andere manier ertoe had aangezet om Teddy te ontvoeren. Ze kon hem niet meer bereiken, de afstand tussen hen niet meer overbruggen. Hij liet haar in haar eenzaamheid en angst volkomen alleen staan.

'Heb je toevallig nog iets van Bea Ritter gehoord?' Dat was het enthousiaste, roodharige meisje dat voor Charles op de bres was gesprongen, en iedereen werd dol van haar. Ze was in haar artikelen een campagne voor zijn verdediging begonnen. Ze belde om de paar dagen naar John Taylor, zijn advocaat, de opsporingsambtenaren en de openbare aanklager, en ze wist dat Bea haar ook verscheidene keren had opgebeld, maar ze had steeds geweigerd aan de telefoon te komen. Ze had haar niets meer te zeggen en ze maakte Marielle alleen maar nerveus.

'Ik geloof dat ze gisteren gebeld heeft.' Toen keek ze John plotseling geamuseerd aan. 'Is ze soms verliefd op hem?' Want ze was eigenlijk een heel knap meisje en van Marielles leeftijd. Ze had genoeg energie voor tien mannen en John werd doodmoe van haar.

'Dat heb ik me om je de waarheid te zeggen ook al afgevraagd. Maar je weet best dat er heel wat rare meiden rondlopen, die door zulk soort mannen gefascineerd worden. Ze vallen op kerels die van de een of andere vreselijke misdaad worden beschuldigd, en laten zich helemaal meeslepen door hun overtuiging dat die vent onschuldig is. Misschien is zij ook wel zo'n type, of gewoon een verslaggeefster die zich ergens in heeft vastgebeten.'

'Ze heeft zich zijn lot in ieder geval wel aangetrokken. De keren dat ik met haar heb gepraat, heeft ze haar uiterste best gedaan om me te overtuigen.'

'Ik weet er alles van.' John dronk hoofdschuddend zijn laatste slok koffie. 'Hij boft in ieder geval wel met haar. Hij kan heel wat hulp gebruiken en een beetje positieve verslaggeving zal hem geen kwaad doen. Ik hoop alleen maar dat het ons ook geen kwaad doet, Marielle.' Hij keek haar ernstig aan en stond op. 'Wees alsjeblieft voorzichtig dat je niet ongewild in het kamp van zijn verdediger terechtkomt. Wat je zelf ook gelooft, het is niet de bedoeling dat je aan hun kant komt te staan.' Ze wilde hem vragen waarom niet, maar wist eigenlijk zelf het antwoord al. Ze wilden hoe dan ook achter de waarheid van Teddy's verdwijning komen. Kort daarna vertrok hij en was ze weer alleen. Ze liep weer naar boven naar Teddy's kamer om zijn spullen aan te raken, zijn kleertjes opnieuw te vouwen en zijn teddyberen op een andere manier te rangschikken. Ze kon maar niet uit zijn kamer wegblijven. Malcolm kon er juist geen voet meer zetten.

De volgende dag, vlak na lunchtijd, verscheen Thomas Armour, Charles' advocaat. Hij had eerder die ochtend opgebeld met het verzoek haar te mogen spreken. Ze had John gebeld om hem te vragen of ze zoiets wel mocht doen en hij had gezegd dat hij het eerlijk gezegd niet verstandig vond, maar dat het niet tegen de regels was. Maar ze was nieuwsgierig naar de man en wilde bovendien weten wie ze tegenover zich zou krijgen.

Malcolm was een paar dagen naar Boston, dus ontving ze hem alleen. Ze had zoals meestal tegenwoordig een zwarte jurk aan, alsof ze al een beetje in de rouw was. Hij droeg een donkerblauw pak en had donkerblond haar, dat in zijn jeugd lichter blond moest zijn geweest. Hij had warme, bruine ogen die haar in het begin heel vriendelijk aankeken. Maar zijn stem klonk beslist niet vriendelijk. Hij was beleefd en vastberaden, en draaide niet om de zaken heen. Hij keek haar indringend aan, alsof hij precies wilde weten wat hij aan haar had.

Haverford bracht hem naar de studeerkamer, en na een paar losse opmerkingen keek hij haar recht in haar gezicht en vroeg zonder omhaal: 'Ik zou, voordat het proces begint, graag zo ongeveer willen weten wat u over mijn cliënt gaat zeggen.' Hij had deze zaak eigenlijk eerst niet willen aannemen, omdat hij ervan uit was gegaan dat Charles zo'n verwende jongen was. Maar hij was hem sympathiek gaan vinden, en stond nu volkomen aan Charles Delauney's kant.

'Wat bedoelt u precies, meneer Armour?' Ze wist uit de krant dat hij op Harvard had gestudeerd, dat hij de jongste vennoot in een heel belangrijke firma was en dat hij tegen de veertig liep. Charles had een uitstekende advocaat in de arm genomen, en daar had hij ook recht op. Behalve zijn goede naam had Tom Armour iets heel rustigs en sympathieks. Hij had een knap gezicht, maar dat was niet wat Marielle het eerste aan hem opviel. Ze was meer onder de indruk van de intelligentie die van hem uitstraalde, en zijn vastberadenheid.

'Meneer Delauney heeft me zo ongeveer verteld wat er allemaal is gebeurd... een aantal jaren geleden. Ik denk dat ik daar verder niet op in hoef te gaan.' Hij doelde op André's dood, maar ze waardeerde het in hem dat hij het zo tactvol omzeilde. 'Hij geeft toe dat hij zich destijds meer dan afschuwelijk heeft gedragen en ziet in dat dat met betrekking tot de recente gebeurtenissen volkomen uit zijn verband getrokken kan worden. U bent nu de enige die zijn gedrag van toen op de juiste manier kan uitleggen. Dus hoe kijkt u daar nu precies tegenaan?'

'Volgens mij was hij buiten zinnen geraakt van verdriet. Dat was ik ook. We hebben ons toen allebei heel onverstandig gedragen. Maar dat ligt alweer ver achter ons.' Hij keek haar aan en zag de bedroefde trek op haar gezicht. Ze was een heel mooie vrouw, maar hij vond dat ze de meest tragische ogen had die hij ooit had gezien. Ze fascineerde hem. Hij had meteen begrepen dat Charles Delauney nog steeds van haar hield en hij vroeg zich af of zij die gevoelens nog enigszins beantwoordde. Maar Delauney had nadrukkelijk volgehouden dat ze voor de ontvoering geen relatie meer met elkaar hadden gehad. Ze had vanwege Malcolm geweigerd hem nog een keer te ontmoeten. Dat had Tom Armour lichtelijk gerustgesteld, maar hij wilde er eerst precies het zijne van weten, voordat hij geneigd was het als de waarheid te beschouwen.

'Gelooft u dat mijn cliënt een gevaarlijk mens is?' Die vraag hield heel wat in, en ze dacht er lange tijd over na.

'Nee. Ik vind wel dat hij zich als een idioot gedraagt. Onnadenkend. Af en toe heel stom zelfs.' Ze glimlachte, maar Tom Armour glimlachte niet terug. 'Maar ik geloof niet dat hij gevaarlijk is.'

'Gelooft u dat hij uw kind heeft ontvoerd?'

Ze aarzelde heel lang, ze wilde zo eerlijk mogelijk antwoorden. 'Ik weet het niet.' Ze keek hem recht in zijn ogen en zijn blik stelde haar gerust. Hij zag eruit als een eerlijk mens, iemand die je kon vertrouwen. Als ze hem onder andere omstandigheden had ontmoet, wist ze zeker dat ze hem heel aardig gevonden zou hebben. Ze vond dat Charles bofte met zo'n advocaat. 'Ik weet het echt niet. Ik denk het wel. De bewijzen zijn gevonden. Maar als ik eraan denk hoe hij vroeger was... zoals ik hem kende... dan kan ik me niet voorstellen dat hij zoiets zou kunnen doen.'

'Gelooft u dat hij, als hij uw kind bij u weggehaald heeft, hem kwaad zou kunnen doen?'

'Op de een of andere manier...' Ze dacht even na en keek hem toen weer aan, 'op de een of andere manier kan ik dat gewoon niet geloven.' Want als ze dat wel zou doen, zou ze er aan kapotgaan.

'Waarom denkt u dat hij het gedaan zou kunnen hebben? Uit wraak voor het kind dat u hebt verloren? Uit woede omdat u hem weigerde te ontmoeten? Omdat hij nog steeds van u houdt?'

'Ik weet het gewoonweg niet.' Ze wilde dat ze het wèl wist.

'Denkt u dat iemand hem er ingeluisd heeft?' Dat had Charles van het begin af aan tegen hem volgehouden. Tom Armour was het uiteindelijk gaan geloven.

'Dat zou best kunnen. Maar wie dan? En hoe zijn Teddy's pyjama en beertje dan bij hem terechtgekomen, als Teddy zelf daar nooit is geweest?' Daar had zijn verdediger ook al aan gedacht, en het was een moeilijk te beantwoorden vraag. Tenzij het echt waar was dat degenen die Teddy hadden ontvoerd een komplot tegen Charles hadden gesmeed, maar dat was misschien heel vergezocht. Hoe zouden ze bovendien van hem afgeweten hebben? Dat was het zwakke punt van hun verdediging. Hun sterkste punt was dat de moeder van het kind er niet absoluut van overtuigd was dat Charles Delauney zoiets zou kunnen doen. Armour had het gevoel dat ze zowel naar de ene als naar de andere kant getrokken zou kunnen worden, wat een gevaar voor Charles betekende.

Hij stelde haar nog een paar vragen, maakte nog een paar aantekeningen en bedankte haar, terwijl hij zijn koffertje sloot, voor haar moeite. Ze stond op en besloot eerlijk tegen hem te zijn.

'Men had mij gezegd dat ik vandaag niet met u had moeten praten, omdat dat niet verstandig zou zijn, hoewel niet tegen de regels.' Ze herhaalde Johns woorden. Ze wist dat Malcolm en de openbare aanklager woedend geweest zouden zijn.

'Waarom heeft u het dan toch gedaan?' Ze fascineerde hem, niet vanwege haar uiterlijk, maar vanwege haar rustige manier van doen en de kalmte die ze uitstraalde. Ze leek niet in het minst op een vrouw die in een psychiatrische inrichting had gezeten en volkomen van de kaart was geweest. Misschien had ze het toen wel gewoon opgegeven en wilde ze alleen maar sterven, zoals Charles hem had uitgelegd. Maar ze was op dit moment volkomen bij haar positieven, en onder het koele uiterlijk gingen een hartstochtelijke natuur en een scherp verstand schuil. Hij had het plezierig gevonden met haar te praten.

'Meneer Armour, het enige dat ik wil, is de waarheid. Meer niet. Zelfs meer dan gerechtigheid. Als Teddy dood is, wil ik dat weten en ik wil ook weten wie hem heeft vermoord en waarom... Maar als hij nog leeft, wil ik dat hij gevonden wordt... ik wil weten waar hij is en dat hij dan weer naar huis komt.'

Tom Armour knikte. Dat begreep hij. Dat wilde hij zelf ook. 'Ik hoop dat we erachter komen, mevrouw Patterson... zowel voor hem als voor u... en voor meneer Delauney.'

'Dank u.'

Haverford hield de deur voor hem open en Marielle keek hem na terwijl hij de trap afliep. Hij zag eruit als iemand die iedere situatie waarin hij verkeerde volkomen beheerste. Ze was jaloers op zijn zelfverzekerdheid. Maar onder dat zelfvertrouwen had ze iets anders bespeurd, een warmte en een kracht en een gevoel van medeleven. Terwijl ze terugliep naar de studeerkamer bedacht ze opnieuw hoeveel geluk Charles had met zo'n advocaat.

10

Het proces begon op een grauwe, winterse dag in maart. De snijdende wind en ijzige regen hadden de juryleden, het publiek en de verslaggevers die de rechtszaal binnenstroomden tot op het bot verkleumd. Diezelfde week marcheerde Hitler Praag binnen. Hij deelde de wereld mee dat Tsjechoslowakije nu van hem was. Maar zelfs Malcolm kon zich over het wereldnieuws niet zo druk maken als gewoonlijk. De aanklacht tegen Charles Delauney nam al hun gedachten in beslag.

Het proces vond plaats in het districtsgerechtshof en om precies één uur arriveerden Malcolm en Marielle in de Pierce-Arrow limousine, vergezeld door twee politieagenten en vier fbi-rechercheurs, onder wie John Taylor. Hij was blij dat hij haar met zijn aanwezigheid kon steunen. Ze voelde hem dicht bij zich en dat gaf haar moed. Malcolm had, sinds ze het huis hadden verlaten, nog geen woord tegen haar gezegd. Zijn stilzwijgende beschuldigingen hadden haar in de afgelopen maanden behoorlijk afgemat. Haar gezicht was net zo grijs als haar jurk, toen ze uit de auto stapten en Malcolm haar zwijgend de trap naar het gerechtsgebouw op leidde. Ze droeg een lichtgrijze jas met een bijpassende hoed die, juist op het moment dat de verslaggevers op hen af kwamen stormen, bijna van haar hoofd waaide. De fbi-rechercheurs konden zich met moeite een weg door hen heen banen. Terwijl ze de rechtszaal betraden, besefte Marielle opnieuw hoe pijnlijk dit allemaal zou worden en hoe zinloos het was. Ze zouden er Teddy niet door terug krijgen. Dus wat voor nut had het eigenlijk? Hij was verdwenen en na drie maanden was hun hoop om hem ooit nog levend weer te zien zo goed als vervlogen. Het hing er hier alleen maar vanaf hoe slim de aanklager het spel kon spelen.

De Pattersons namen op de eerste rij plaats achter de officier van justitie. John Taylor ging naast Marielle zitten en een van zijn assistenten naast Malcolm. De twee overige fbi-rechercheurs zaten vlak achter hen, met aan iedere kant een politieagent in uniform. Schuin voor hen zaten er nog twee, zodat ze aan alle kanten werden afgeschermd. Brigitte zat bij hun aankomst al in de rechtszaal op hen te wachten. Ze wierp Marielle een warme blik toe en knikte beleefd naar Malcolm. Even later verscheen de gerechtsdienaar en verzocht alle aanwezigen te gaan staan, terwijl de president van de rechtbank in zijn zwarte toga binnenkwam en vervolgens de rechtszaal rondkeek. Het was een lange man met een verweerd gezicht en een witte haardos, bijna net als die van Malcolm. De twee mannen stonden op enigszins vriendschappelijke voet, maar hij was onverbiddelijk in zijn rechtspraak en Malcolm had er geen bezwaar tegen gehad toen hij hun werd toegewezen.

Meester Abraham Morrison ging zitten en keek dreigend de rechtszaal rond. Het bleef lange tijd stil en de mensen begonnen onrustig op hun stoelen heen en weer te schuiven. Vooral de journalisten werden aandachtig bekeken, daarna de juryleden, de Pattersons, de verdachte en tot slot de raadslieden.

'Ik ben Abraham Morrison,' schalde zijn stem. 'En ik zal geen enkele verstoring van de orde in deze rechtszaal tolereren. Als iemand zich hier misdraagt, wordt hij er zo snel uitgegooid dat hij niet weet wat hem overkomt. Bij het geringste vertoon van minachting voor de rechtbank stuur ik u naar de gevangenis. Een journalist die zich misdraagt, wordt voorgoed uit deze rechtszaal verbannen. Een ieder die probeert een jurylid tot een uitspraak te dwingen, of te beïnvloeden, of er zelfs maar mee te praten, zal worden vervolgd. Heeft iedereen in deze zaal dat goed begrepen?' Er volgde een geknik van hoofden en een gemompel van stemmen. 'We gaan ons hier met een ernstige zaak bezighouden. Een halsmisdaad. Het leven van een man staat op het spel, en het leven van een kind kan verloren zijn gegaan. Dat zijn zaken die ik niet licht opvat.' Toen richtte hij zijn blik strak op de hoek waar de pers zat. 'En als u hier ook maar iemand het vuur na aan de schenen legt, of het nu de juryleden zijn, de beklaagde of de getuigen,' hierbij keek hij nadrukkelijk naar de Pattersons, 'staat u binnen een mum van tijd op straat. Zijn de spelregels goed tot iedereen doorgedrongen?' Er heerste een eerbiedige stilte. 'Wat zegt u?' schalde zijn stem nogmaals. Een koor van 'ja, edelachtbare' klonk op. 'Mooi zo. Dan kunnen we nu misschien beginnen. Dus denk eraan, geen circus in mijn rechtszaal.' Opnieuw instemmend geknik. Hij zette zijn bril op en nam aandachtig een aantal papieren door. Marielle keek naar de beklaagdenbank en het viel haar op dat Charles magerder was geworden en erg bleek zag. Ook leek het wel of het haar aan zijn slapen grijzer was geworden dan toen ze hem de laatste keer had gezien. Hij had een donkerblauw pak aan, met een wit overhemd en een donkere das. Hij zag er respectabeler uit dan de meeste anderen in de zaal, maar daar ging het natuurlijk niet om. Tom Armour zag er ook heel serieus uit, in een pak met vest in een krijtstreep. Hij zag er jonger uit dan toen ze hem thuis had ontvangen. Ze had Malcolm nooit iets over dat gesprek verteld. Meester Morrison keek weer op en liet zijn blik door de zaal dwalen. 'Ik neem aan dat we allemaal weten waarom we hier vandaag zitten. Het gaat om een ontvoering. De ontvoering van Theodore Whitman Patterson, een jongetje van vier. Zijn ouders zijn hier aanwezig.' Hij wees vaag Marielles en Malcolms richting uit, en ze voelde haar hart bonken. Ze kon zich nauwelijks voorstellen dat er, nadat drie maanden lang de kranten vol hadden gestaan over hen, nog iemand zou zijn die niet wist wie ze waren. Maar meester Morrison wilde hen blijkbaar toch voorstellen. Hij was erg gesteld op vormelijkheid en respect, maar ook op een persoonlijke sfeer in zijn rechtszaal.

'De beklaagde is een man genaamd Charles Delauney. En de wet zegt, dames en heren en vooral leden van de jury, dat meneer Delauney onschuldig is totdat wordt bewézen dat hij schuldig is. Dat bewijs moet door de eiser worden geleverd. De eiser, meester William Palmer,' hij wees in zijn richting, 'moet u er zonder aanvaardbare twijfel van kunnen overtuigen dat meneer Delauney schuldig is. Daarna is het aan meester Armour,' hij wees naar Tom, 'om u ervan te overtuigen dat hij niet schuldig is. Als meester Palmer niet genoeg bèwijzen kan aanvoeren, als hij u niet kan overtuigen, als u niet zonder aanvaardbare twijfel kunt geloven dat meneer Delauney het kind heeft ontvoerd, dan moet u hem vrijspreken. U moet heel zorgvuldig luisteren, en u moet uw verantwoordelijkheid heel ernstig opnemen. Ik laat u hierbij weten dat ik deze jury zal afzonderen. U zult op kosten van de regering in een hotel verblijven zolang dit proces duurt. U zult, behalve uw mede-juryleden, niemand kunnen spreken. U mag uw kinderen niet opbellen, niet met uw man praten, geen vrienden opzoeken en niet naar de bioscoop. U moet met de andere juryleden in het hotel blijven totdat u, zonder vooroordelen of afleiding, uw plicht heeft vervuld. Aangezien de pers u daarbij niet kan helpen en de kranten en de radio u alleen maar in verwarring zouden brengen, moet u die tot na afloop van de zaak vermijden. U moet uw best doen om door niets en niemand te worden beïnvloed. Als het voor een van u een onoverkomelijk probleem is om de komende paar weken in afzondering te leven, bijvoorbeeld vanwege uw gezondheid of familieplichten, laat mij dat dan bij het afroepen van uw naam weten. We hebben twaalf juryleden en twee reserves nodig. Dames en heren, dank u wel voor uw hulp.' Vervolgens wendde hij zich tot de griffier en vroeg hem de namen van de kandidaat-juryleden af te roepen.

De eerste vrouw was zo zenuwachtig dat ze op weg naar haar stoel bijna struikelde, en Marielle zag duidelijk hoe ze trilde.

Het tweede jurylid was ook een vrouw, een oude zwarte dame die vanwege haar hoge leeftijd en het feit dat ze heel slecht ter been was nauwelijks bij haar stoel kon komen. Daarna volgden twee mannen, beiden van middelbare leeftijd, en een man van een jaar of veertig met maar één been. Toen een Chinees meisje met ongelooflijk lange vlechten, een knappe jonge neger, twee leuke jonge meisjes, een vrouw van middelbare leeftijd die Malcolm en Marielle strak aanstaarde en tenslotte nog twee mannen. Twee onopvallend uitziende vrouwen als reserve.

Zodra iedereen plaats had genomen, stelde meester Morrison de officier van justitie voor, William Palmer. Hij draaide zich om, liet zijn blik over de rechtszaal gaan en wendde zich toen glimlachend tot de jury. 'Goedemorgen, ik ben William Palmer. Ik ben de openbare aanklager in deze zaak, ik vertegenwoordig het Amerikaanse volk. Ik vertegenwoordig ú dus, en ik zal uw hulp nodig hebben om deze man te veroordelen,' hij wuifde vaag met zijn hand in de richting van Charles, 'die volgens onze overtuiging twaalf dagen voor Kerstmis een vierjarig jongetje. Teddy Patterson geheten, heeft ontvoerd.' Alsof het vermelden van de datum het nog erger maakte dan het al was, hoewel dat voor de ouders natuurlijk wel degelijk het geval was. 'Als er iemand onder u is die deze man kent, of mij, of de advocaat van de beklaagde, meester Tom Armour, of de rechter, of iemand anders die iets met deze zaak te maken heeft, moet u dat nu zeggen. Omdat u dan niet onbevooroordeeld bent, zult u als jurylid worden bedankt. Zodra de president u naar uw naam en beroep vraagt, kunt u het hem vertellen.' Hij liet zich weer op zijn stoel vallen, waarna Tom Armour opstond en zich voorstelde. Marielle zag meteen dat zijn houding tegenover de jury veel sympathieker was. Hij behandelde hen niet op een irritante manier uit de hoogte, zoals Bill Palmer had gedaan, maar hij sprak hen rustig toe. Hij legde uit dat de bewijzen tegen meneer Delauney slechts indirect waren en dat er maar twee voorwerpen waren die zijn cliënt met de zaak verbonden. Bovendien zei hij dat er geen enkel bewijs bestond dat hij het kind daadwerkelijk had ontvoerd of dat hij er ook maar iets mee te maken had gehad. Bij die woorden zag Marielle dat een aantal juryleden knikten. Hij bedankte hen voor hun hulp en ging met een warme glimlach weer zitten. De twee jonge meisjes begonnen te giechelen, waardoor de rechter zijn voorhoofd fronste.

'Mag ik de dames eraan herinneren,' blafte hij hen toe, 'dat dit geen gezellig uitstapje is of dat er iets te lachen valt. En mag ik dan nu,' met een blik naar de rest van de juryleden, 'van u weten of er onder u iemand is die een zodanig gezondheidsprobleem heeft, dat dat een beletsel vormt voor een periode van afzondering?' De oude, zwarte dame stak haar hand op en Morrison keek met een warme glimlach op haar neer. 'Wat is uw naam, mevrouw?'

'Ruby Freeman.'

'En wat wilt u zeggen, mevrouw Freeman?'

'Het zijn mijn benen. Ik heb vreselijke artritis. Ik heb altijd pijn.' Ze keek hem verdrietig aan.

'Dat is me opgevallen.' Hij knikte meewarig.

'Soms kan ik me 's avonds nauwelijks meer bewegen. Mijn dochter zorgt voor me... ik pas op haar baby als zij naar haar werk is.' De vrouw begon te huilen. 'Als ik niet naar huis kan, kan zij niet gaan werken... en dan hebben we niks te eten... haar man is op de fabriek waar hij werkte verongelukt...' Er leek geen einde te komen aan het wanhopige relaas.

'Dat begrijpen we heel goed. Maar misschien kan uw dochter zolang iemand anders vinden om haar te helpen. Of denkt u, mevrouw Freeman, dat u te veel pijn zult hebben om uw aandacht aan het proces te geven?'

'Dat denk ik wel, edelachtbare. Een ander heeft er geen idee van hoe iemand kan lijden onder artritis als hij het zelf niet heeft. Ik ben nu tweeëntachtig en ik heb het al twintig jaar, en ik kan het nauwelijks meer uithouden.'

'Dat spijt me ontzettend. U hoeft hier niet langer te blijven. Dank u wel voor uw komst,' zei hij beleefd. Niemand anders stak een hand op, dus ging hij verder. Het eerste jurylid was echter zo zenuwachtig, dat ze vroeg of ze ook weg mocht. Ze zei dat ze galstenen had en dat haar Engels niet zo goed was. Bovendien had ze een heel zieke man die haar nodig had. Zij en haar man hadden de Amerikaanse nationaliteit, maar ze waren allebei van Duitse afkomst. Voordat ze verder kon gaan, liet meester Morrison haar vertrekken. Het Chinese meisje met de vlechten sprak helemaal geen Engels, dus zij mocht ook opstappen. De twee jonge meisjes zaten bijna voortdurend te giechelen, zodat de rechter hen opnieuw tot de orde moest roepen. Toen stond Bill Palmer op en begon de juryleden te ondervragen, en vervolgens Tom, en vielen er nog meer juryleden af.

De twee mannen van middelbare leeftijd waren allebei zakenlieden, en zij mochten blijven. Ze waren allebei getrouwd en hadden kleinkinderen van ongeveer dezelfde leeftijd als Teddy. De man met het ene been zei dat hij tweeënveertig was, dat hij zijn been in de Eerste Wereldoorlog had verloren en dat hij nu verzekeringsagent bij Travelers Insurance was. De jonge neger werkte overdag op het postkantoor en speelde 's avonds trombone in Small's Paradise. Hij zei dat hij geen tijd had om te trouwen, waar iedereen om moest lachen. De twee jonge meisjes konden gaan, omdat de rechter vond dat ze zich niet correct gedroegen. Ze waren allebei tweeëntwintig, ongetrouwd en schenen het als een soort spelletje te beschouwen. Hun vertrek was als een waarschuwing voor de anderen bedoeld. De vrouw van middelbare leeftijd, die steeds maar naar Malcolm en Marielle zat te kijken, was secretaresse. Ook zij was nooit getrouwd geweest. Ze woonde in Queens en het viel niet te zeggen of ze enige sympathie voor Charles koesterde of niet. Ze zat maar naar de Pattersons te staren en de rechter moest haar er zelfs op attent maken, dat ze haar aandacht bij de gang van zaken moest houden. Dat had tot gevolg dat de verdediging haar liet gaan, en ook de twee mannen die na haar kwamen. Maar beide partijen hielden de twee vrouwelijke reserves aan. Uiteindelijk moesten er nog acht plaatsen worden bezet, wat vier dagen in beslag nam. Het werd tenslotte een heel gevarieerde jury. De twee mannen van middelbare leeftijd met de jonge kleinkinderen waren gebleven, hoewel Marielle er bijna zeker van was dat Tom hen er liever niet bij had gehad, omdat ze misschien te veel sympathie voor de aanklager zouden voelen. Het was fascinerend geweest om te proberen te voorspellen wat de advocaten zouden doen. Als het een ander soort rechtszaak was geweest, had ze het waarschijnlijk heel interessant gevonden. Zowel de veteraan met het ene been als de jonge musicus moest blijven. De laatste man was een Chinese professor in de economie aan de Columbia-universiteit. De overige juryleden, inclusief de twee reserves, waren vrouwen.

De jongste van hen was ouder dan Marielle en had drie kinderen, die allemaal ouder waren dan Teddy. Er was ook een vrouw bij die dertig jaar lang non was geweest en onlangs het klooster had verlaten om thuis voor haar stervende moeder te gaan zorgen. Nadat haar moeder was overleden, had ze besloten niet naar het klooster terug te keren, maar ze was niet getrouwd. Twee van de vrouwen waren vriendinnen, die toevallig in dezelfde jury waren terechtgekomen. Ze waren lerares aan dezelfde school en ongetrouwd. Tot slot waren er nog drie vrij saai uitziende vrouwen, getrouwd maar zonder kinderen, die secretaresse waren of voor een grote firma werkten. Een van hen had korte tijd voor een advocaat gewerkt, maar ze zei dat ze niet bijzonder goed van de rechtspraak op de hoogte was, zodat geen van de twee raadslieden bezwaar tegen haar maakte. Het waren allemaal juryleden die niet te ver van Charles' levensstijl afstonden; een groep van zo te zien normale, fatsoenlijke, eerlijke mensen.

Het was inmiddels vrijdag tegen lunchtijd geworden en de president beval de jury naar huis te gaan, hun lopende zaken af te handelen en van hun laatste vrije weekend te genieten, omdat ze vanaf maandag in afzondering zouden leven. Hij droeg hen op geen kranten meer te lezen en het hele weekend ook niet meer naar de radio te luisteren.

Toen hief hij de zitting op tot maandagmorgen en het verbaasde Marielle hoe doodmoe ze was geworden, alleen maar van die vijfdaagse procedure van het uitkiezen van de juryleden. Het had soms geleken of er aan de verhalen van de mensen en de beslissingen van de advocaten om hen aan te houden of weg te sturen geen eind zou komen. Terwijl zij en Malcolm opstonden, werd Charles weggeleid om het weekend opnieuw in de gevangenis door te brengen, en liep Tom Armour haar zonder enig teken van herkenning voorbij.

De fbi-rechercheurs brachten hen weer naar huis, en 's middags kwam Bill Palmer om Malcolm te spreken. Ze bleven lange tijd in de studeerkamer, maar vroegen Marielle niet om zich bij hen te voegen. Ze dronk samen met John Taylor koffie in de woonkamer. Hij had geen nieuws, maar het was in ieder geval een opluchting om na die moeizame week met een sympathiek mens te praten. Steeds als Marielle ook maar een voet buiten de rechtszaal zette, was Bea Ritter op haar toegestormd om haar te smeken met haar te praten. Ze belde later in de middag op, maar Marielle nam de telefoon niet aan. Ze voelde zich te uitgeput om haar te woord te staan en haar smeekbeden ter wille van Charles aan te horen. Marielle wilde haar niet helpen.

'Ze weet niet van opgeven,' merkte Taylor op, 'ze moet wel stapelgek op hem zijn.'

'Sommige mensen zijn van hem onder de indruk,' glimlachte Marielle. Ze had voor deze man geen geheimen. 'Dat was ik ook. Hoewel ik toen pas achttien was.'

'En nu dan?' John Taylor keek bezorgd en dat had niets met de rechtszaak te maken, en Marielle glimlachte.

'Nu ben ik een stuk verstandiger geworden.' Maar dat betekende nog niet dat ze hem de doodstraf toewenste, als hij die niet verdiende. Daar was ze nog steeds niet uit, en de fbi had nog steeds niets nieuws weten te ontdekken. In het begin van de week had iemand in Connecticut weer een jongetje gezien dat precies op Teddy leek. Maar net als alle vorige tips had deze ook weer niets opgeleverd.

'Je ziet er moe uit,' zei Taylor zachtjes, terwijl ze nog een kop koffie voor hem inschonk.

'Het is een moeilijke week geweest.'

'De volgende week wordt nog veel moeilijker, en die daarna ook.' Hij wist wat haar te wachten stond, want hij kende de mensen die zich met deze zaak bezighielden. De officier van justitie was een keiharde vent, die vast van plan was te winnen. Hij wist dat alle ogen op hem waren gericht, zelfs die van Roosevelt, dus hij zou nergens voor terugdeinzen om te voorkomen dat de verdediging won. Armour was ook een harde, maar eerlijker en openhartiger. Hij ging recht op zijn doel af en vernietigde het zonder omhaal. Ze zouden beslist hun best doen om allerlei onplezierige herinneringen bij haar naar boven te halen. 'Ben je er klaar voor?' Hij maakte zich ernstig zorgen over haar. Ze was heel sterk, maar ook erg kwetsbaar, en hij vond het verschrikkelijk om te moeten toezien hoe haar weer opnieuw verdriet werd aangedaan. Hij was nog niet vergeten hoe ze had geleden toen ze hem over André vertelde. Maar tot nu toe had ze zichzelf heel goed staande weten te houden, in aanmerking genomen dat ze Teddy al drie maanden lang moest missen. 'Wat er ook gebeurt,' waarschuwde hij haar, 'laat je niet bang maken... laat ze je niet het gevoel geven dat het jouw schuld is.' Hij wist dat die gedachte haar het meest achtervolgde, al jarenlang. 'Want je weet heel goed dat dat niet waar is,' probeerde hij haar gerust te stellen.

'Ik wou dat Malcolm er ook zo over dacht. Hij geeft mij nog steeds overal de schuld van. Van het feit dat Charles weer in ons leven is opgedoken, en dat dat ons Teddy heeft gekost.'

'Maar dat wilde jij net zomin als hij.' Die man was niet goed wijs, en toen hij hem even later met Bill Palmer in de hal tegenkwam, vond hij hem nog steeds even onsympathiek. John stond met een van zijn rechercheurs te praten en Malcolm probeerde met een vingerknip, alsof hij een hond riep, zijn aandacht te trekken, wat John Taylor mateloos ergerde.

'De officier van justitie heeft uw hulp nodig, meneer Taylor,' zei hij. Malcolm had maar heel weinig respect voor Taylor, die volgens hem met het opsporen van Teddy nog niet veel succes had gehad. 'We hebben wat informatie nodig.'

'Over Delauney?' Palmer knikte.

'Laten we even ergens gaan zitten,' stelde de advocaat voor. Maar toen hij zijn verhaal had gedaan, stond Taylor daar heel afkeurend tegenover. Het was gewoon laster, negatieve dingen uit het verleden die niets met Teddy te maken hadden, en Taylor maakte onmiddellijk bezwaar. De advocaat wilde dat hij voorvallen uit Charles' en Marielles verleden voor hem zou opsporen, waarvan hij wist dat ze haar verdriet zouden doen.

'Wat heeft dat met deze zaak te maken?'

'Jezus man, we moeten zijn karakter aanvallen. Ga nou niet de heilige uithangen. Hoe denk je anders dat we het zullen winnen?'

'Wat bedoel je met winnen? De veroordeling van een onschuldig mens, of de vent grijpen die het echt heeft gedaan? Als hij werkelijk de schuldige is, heb je dit soort vuilspuiterij niet nodig, Palmer.'

'Als jij het niet voor me wilt uitzoeken, doet iemand anders het wel.'

'Komt het daar uiteindelijk op neer? Hem hoe dan ook de schuld in de schoenen schuiven? En zij dan? Wat denk je dat je haar daarmee aandoet?' Het had te maken met André's dood in Genève en met de tijd die zij daarna in de inrichting had doorgebracht. Taylor wist net zo goed als Palmer dat ze, als Charles schuldig was, die gebeurtenissen best konden laten rusten.

'Mevrouw Patterson is mijn probleem niet, Taylor. Bovendien wil haar eigen man dat we het zo doen. Hoor eens, als we het echt niet kunnen gebruiken, zullen we er niet over beginnen.'

'Wat aardig van je,' zei Taylor sarcastisch, terwijl hij bij zichzelf dacht dat hij dan meer waardering voor Tom Armours tactiek had. Die was tenminste fatsoenlijk. Hij kon het zich nauwelijks voorstellen dat Patterson bereid was zijn vrouw op te offeren om Delauney te kunnen pakken. Maar Malcolm was ervan overtuigd dat Delauney zijn zoon had ontvoerd en vermoord, en hij was bereid alles in het werk te stellen om hem veroordeeld te krijgen. Misschien kon je hem dat eigenlijk ook niet kwalijk nemen, dacht Taylor, terwijl hij de telefoon oppakte. Als hij zelf achter de informatie kwam, kon hij in ieder geval bedenken wat Palmer daarmee zou gaan doen, en kon hij haar waarschuwen wat haar te wachten stond. Helaas wist hij niet dat Malcolm ook aan de telefoon zat, en dat hij naar veel grotere vissen hengelde.

Het weekeinde ging voor Marielle te snel voorbij. Op maandagmorgen zaten ze weer in de rechtszaal en nam het proces werkelijk een aanvang.

11

De openingspleidooien van de beide advocaten klonken heel wat droger dan de verklaringen die ze de week daarvoor tegen de jury hadden uitgesproken. Maar een aantal bedenkelijke feiten uit beide redes maakten een diepe indruk.

In zijn openingspleidooi legde de officier van justitie de jury en de overige aanwezigen uit dat ze hier te maken hadden met een ontvoerder en misschien zelfs een kindermoordenaar. Een man die in het verleden vrouwen had aangevallen, mannen koelbloedig had vermoord, een leugenaar, een communist en een bedreiging voor alle Amerikanen. Hij vertelde hun dat de kleine Teddy Patterson midden in de nacht, in het pikdonker, uit het huis van zijn ouders was weggesleurd en dat de mensen die op hem pasten met chloroform waren verdoofd en daarna met een prop in hun mond waren vastgebonden, wat heel goed hun dood had kunnen betekenen. Het kind was spoorloos verdwenen, niemand had ooit nog een glimp van hem opgevangen, en waarschijnlijk was het al dood en lag het ergens in een sloot of een veld begraven. Degenen die van hem hielden, hadden hem voorgoed verloren.

Marielle klemde haar vingers om haar stoelleuning; er leek geen einde te komen aan zijn woordenstroom over wat een slechte man Charles altijd was geweest, wat een goede man Teddy zou zijn geworden, en hoe zinloos de dood van dit kind voor hen allen was. Als dat waar was, als Teddy nooit meer terug zou komen, dan moest Marielle hem gelijk geven. Maar het was nog te pijnlijk om te geloven dat zijn leventje echt voorbij zou kunnen zijn.

Tom Armours uiteenzetting klonk heel wat minder vernietigend. Hij zei dat Charles Delauney een fatsoenlijke, eerlijke, in een bepaald opzicht diep gekwelde man was, die negen jaar geleden zijn eigen zoon, en in feite ook zijn ongeboren dochter, had verloren, zijn hele gezin eigenlijk. Omdat hij wist wat een verdriet dat veroorzaakte, zou hij nooit een kind kwaad doen of iemand zijn kind afnemen. Sinds die tijd had hij op een eerbare manier in de Eerste Wereldoorlog meegevochten, en daarna in Spanje. Hij was geen communist. Hij was iemand die in vrijheid geloofde. Hij was een goed opgeleide, intelligente, betrouwbare man, wiens hart door de wrede verstoring van zijn jeugdige dromen was gebroken. Ten gevolge daarvan kon zijn gedrag inderdaad soms niet helemaal door de beugel, of konden zelfs zijn woorden dat niet, maar hij was beslist niet in staat om iemands zoon te ontvoeren. De verdediging zou bewijzen dat hij dat ook niet had gedaan. Bovendien wilde hij er iedereen aan herinneren dat meneer Delauney hier alleen voor ontvoering terecht stond en niet voor moord. Als de juryleden zorgvuldig naar zijn bewijsvoering zouden luisteren, wist hij zeker dat ze hem zouden vrijspreken. Terwijl hij sprak, liep Tom Armour langzaam voor de jury op en neer, waarbij hij hen om beurten aankeek en zich rechtstreeks tot hen richtte. Niet op een neerbuigende manier, maar als gelijken, als vrienden, waarbij hij zijn best deed ervoor te zorgen dat ze hem goed begrepen en geloofden. Hij was een meester in zijn vak en het was fascinerend hem bezig te zien. Hij legde hen ook uit dat de officier van justitie als eerste zijn hele pleidooi zou houden, waarna Tom natuurlijk zijn getuigen zou ondervragen. Pas als de eiser helemaal klaar was, zou Tom met zijn pleidooi komen. Hij herinnerde hen er nogmaals aan dat de eiser zonder aanvaardbare twijfel moest bewijzen dat Charles Delauney het jongetje had ontvoerd. Als het hem niet lukte hen daarvan te overtuigen, moesten ze hem, ongeacht hun mening over Charles als persoon, vrijspreken. Tom verzekerde hen ervan dat ze, als hij klaar was met zijn bewijsvoering, ervan doordrongen zouden zijn dat Charles ten onrechte was beschuldigd.

Toen ze allebei uitgesproken waren, bleef het lange tijd stil. Meester Morrison gaf de officier van justitie opdracht zijn eerste getuige op te roepen, en Marielle hoorde tot haar stomme verbazing haar eigen naam. Ze had er geen flauw vermoeden van gehad dat hij van plan was geweest om haar als eerste getuige op te roepen. Toen ze langs John liep, trok ze een wenkbrauw omhoog, en probeerde hij haar geruststellend aan te kijken. Hij vroeg zich bezorgd af waar Palmer mee voor de dag zou komen. Hij was op de hoogte van de informatie die ten gevolge van zijn telefoontjes was binnengekomen, en daar was niets schokkends bij. Maar hij wist absoluut niet wat Palmer en Malcolm buiten hem om aan de weet waren gekomen.

Marielle nam in de getuigenbank plaats en streek zorgvuldig haar eenvoudige zwarte jurk glad. Toen sloeg ze zenuwachtig haar ene been over het andere, liet haar blik door de rechtszaal dwalen en zette haar voeten weer naast elkaar. Bill Palmer ijsbeerde voor haar langs en bekeek haar aandachtig. Hij trok een gezicht of hij iets heel eigenaardigs aan haar zag en haar niet helemaal vertrouwde, en liet zijn blik ook een paar keer van haar naar de beklaagde glijden, alsof hij iets met betrekking tot hen beiden niet helemaal begreep. Het leek wel of hij de jury wilde laten merken dat hij wat hen beiden betrof een heel onbehaaglijk gevoel had. Zijn gedrag maakte Marielle nog nerveuzer. Ze wierp een blik op de rechter en toen op Malcolm, die zijn hoofd afwendde, en daarna op John, die haar ernstig aankeek. Toen wachtte ze op Palmers eerste vraag.

'Uw naam, alstublieft.'

'Marielle Patterson.'

'Uw hele naam, alstublieft.'

'Marielle Johnson Patterson. Marielle Anne Johnson Patterson.' Ze glimlachte, maar hij glimlachte niet terug.

'Hoort er nog meer bij?'

'Nee, meneer.' Twee vrouwen van de jury glimlachten, en Marielle voelde zich iets beter. Maar haar handen trilden op haar schoot, waar niemand ze kon zien.

'Heeft u ooit een andere naam gehad, mevrouw Patterson?' Toen drong het tot haar door wat hij wilde weten.

'Ja.' Waarom deed hij dit? Waar was dit nu goed voor? Ze begreep er niets van.

'Wilt u ons alstublieft zeggen welke naam dat was?' schreeuwde hij haar toe, alsof hij haar bang wilde maken. Ze kon Malcolms ogen niet zien.

'Delauney,' zei ze zacht.

'Wilt u dat alstublieft een beetje harder zeggen, zodat de jury u kan verstaan?'

Ze werd bloedrood en herhaalde de naam op een toon die iedereen kon horen, terwijl Charles haar aankeek: 'Delauney.' Hij had opeens diep medelijden met haar, zelfs nog meer dan John Taylor, omdat hij wel vermoedde waartoe het zou leiden. Palmer was nog slimmer dan ze hadden gedacht. Hij was van plan om haar meteen al in een slecht daglicht te stellen, zodat alles wat ze daarna zei geen waarde meer had. Hij wilde geen kans lopen dat ze haar twijfel over Charles' schuld openbaar zou maken om op die manier zijn beschuldiging af te zwakken.

'Bent u op de een of andere manier familie van de beklaagde?'

'Ik ben met hem getrouwd geweest.'

'Wanneer was dat?'

'In 1926, in Parijs. Ik was toen achttien.'

'En hoe was de huwelijksvoltrekking?' Hij deed zich heel vriendelijk voor en glimlachte zelfs, maar ze wist dat hij haar de grond in zou boren. 'Waren er veel mensen bij?'

'We zijn in het geheim getrouwd.'

'Aah, ik begrijp het al.' Hij keek bezorgd, alsof ze iets verkeerds had gedaan en hij daarover inzat. 'Hoe lang bent u toen getrouwd geweest?'

"Vijfjaar. Tot 1931.'

'Hoe is er een einde aan het huwelijk gekomen? Door een echtscheiding?'

'Ja, dat klopt.' Haar voorhoofd was klam geworden en ze hoopte dat ze niet zou flauwvallen of misselijk worden.

'Zou u ons willen vertellen, mevrouw Delauney... sorry, Patterson...' Hij deed net of hij zich versprak, maar ze wist dat hij het met opzet deed om te benadrukken dat ze met Charles getrouwd was geweest en nee, ze wilde het niet vertellen, maar ze wist dat ze geen keus had. 'Zou u ons de reden voor die scheiding willen meedelen?'

'Ik... we... we verloren onze zoon. En we zijn geen van beiden die schok ooit te boven gekomen.' Ze klonk heel rustig en zowel John Taylor als Charles was trots op haar. Ze zaten allebei vol angstige bezorgdheid naar haar te kijken, maar dat ontging haar volkomen. 'Je zou kunnen zeggen dat het huwelijk daaraan te gronde is gegaan.'

'Is dat de enige reden waarom u van meneer Delauney bent gescheiden?'

'Ja. Daarvóór waren we heel gelukkig.'

'Juist.' Hij knikte meewarig en ze begon een ontzettende afkeer voor hem te voelen. 'En waar was u toen de scheiding werd uitgesproken?'

Ze begreep niet waar hij naartoe wilde, in tegenstelling tot Taylor.

'In Zwitserland.'

'Was er een speciale reden dat u daar was?' Toen besefte ze plotseling dat hij bezig was twijfel te zaaien over alles wat ze daarna nog zou zeggen. Maar dat zou hem niet lukken. Als het verlies van drie kinderen haar nog niet tot een wrak had gemaakt, zou ze dit ook wel aankunnen. Deze man, deze rechtszaak en alles wat er mee samenhing. Ze hief haar kin omhoog en keek hem recht in zijn ogen. 'Ja, ik lag daar in een ziekenhuis.'

'Was u dan ziek?' Ze zou geen woord meer loslaten dan absoluut nodig was. Hij wist precies wat hij wilde, maar zij nu ook.

'Nadat onze zoon was gestorven, kreeg ik een zenuwinzinking.'

'Was daar een specifieke oorzaak voor? Was zijn dood bijzonder traumatisch? Een langdurig ziekbed... een vreselijke kwaal?' Bij die woorden vulden haar ogen zich met tranen, maar ze gaf er niet aan toe. Ze veegde ze weg en antwoordde met trillende lippen, terwijl iedereen haar verwachtingsvol aankeek: 'Hij is verdronken.' Dat was alles wat ze te zeggen had. Zo stond het ook op het overlijdenscertificaat. André Charles Delauney, twee jaar en vijf maanden oud, dood door verdrinking.

'En was u verantwoordelijk voor dit... ongeluk?' Hij zei het op een manier alsof het haar boze opzet was geweest, en Charles begon druk tegen Tom te fluisteren, die onmiddellijk opsprong en bezwaar maakte.

'Bezwaar, edelachtbare. De raadsman probeert de getuige in een hoek te drijven door net te doen alsof de dood van het kind haar schuld was. Maar die beslissing is niet aan ons. Mevrouw Patterson wordt hier niet berechtigd, maar mijn cliënt.'

Meester Morrison trok zijn wenkbrauwen op, verbaasd door Tom Armours sympathieke houding. 'Bezwaar aanvaard. Een beetje minder enthousiasme graag, meester Palmer.'

'Het spijt me, edelachtbare. Ik zal de vraag anders stellen. Voelde u zich verantwoordelijk voor de dood van het kind?' Maar zo klonk het in feite nog erger, omdat niemand nu ooit zou weten of het haar schuld was geweest of niet. Ze kon zich er niet meer uit redden.

'Ja, dat deed ik.'

'En kreeg u daarom die zenuwinzinking?'

'Dat denk ik wel.'

'U verbleef daar in een psychiatrische inrichting?'

'Ja.' Haar stem was zachter geworden en Charles voelde zich ellendig, en John Taylor ook. Malcolm Patterson keek met een ondoorgrondelijke uitdrukking op zijn gezicht strak voor zich uit.

'U was dus eigenlijk geestesziek, nietwaar?'

'Zo zou u het kunnen noemen. Ik was erg van streek.'

'En heeft dat lang geduurd?'

'Ja.'

'Hoe lang heeft u daar dan gezeten?'

'Twee jaar.'

'Langer dan twee jaar?'

'Iets langer.' Maar Tom Armour was alweer opgesprongen.

'Mag ik het hof er opnieuw aan herinneren dat mevrouw Patterson hier niet de beklaagde is.'

'Aanvaard. Meester Palmer, waar wilt u eigenlijk naartoe? Het gaat ons minstens zes maanden kosten als we iedere getuige op deze manier aanpakken.'

'Als u me nog even mijn gang wilt laten gaan, edelachtbare, dan zal ik het u duidelijk maken.'

'Vooruit dan maar, meester Palmer, maar schiet een beetje op.'

'Ja, edelachtbare. Mevrouw Patterson,' hij wendde zich weer tot Marielle, 'het is juist dat u meer dan twee jaar in een psychiatrische inrichting heeft gezeten, nietwaar?'

'Dat is juist.' Palmer knikte haar toe, alsof hij deze keer echt tevreden over haar was.

'Heeft u in die tijd ooit geprobeerd zelfmoord te plegen?' Bij die vraag gleed er een blik van uiterste afkeer over haar gezicht.

'Ja, dat is zo.'

'Meerdere malen?'

'Ja.'

'Hoe vaak?'

Ze dacht even na en keek zonder het te willen naar haar linkerpols. Maar dankzij een uitstekende plastisch chirurg was er geen litteken meer te zien. 'Een keer of acht.' Ze hield haar ogen neergeslagen, ze was er niet bepaald trots op. Ze had ook kunnen zeggen dat ze zich het niet kon herinneren.

'Omdat u zich verantwoordelijk voelde voor de dood van uw kind?'

'Ja,' schreeuwde ze bijna.

'En waar was meneer Delauney al die tijd?'

'Dat weet ik niet. Ik heb hem toen een paar jaar lang niet gezien.'

'Was hij net zo radeloos als u?'

Tom Armour tekende opnieuw bezwaar aan, maar zelfs hij kon haar niet meer te hulp komen. 'U vraagt de getuige om naar de gevoelens van mijn cliënt te raden. Waarom probeert u daar straks niet achter te komen?'

'Aanvaard. Meester Palmer, dit is een waarschuwing.' Morrison had een geïrriteerde trek op zijn gezicht gekregen en Palmer bood nogmaals zijn verontschuldigingen aan, hoewel het duidelijk te zien was dat het hem totaal niet speet.

'Was meneer Delauney bij u toen het kind verdronk?'

'Nee, ik was met hem alleen. Charles was aan het skiën.'

'En gaf hij u de schuld van de dood van uw kind?'

'Bezwaar!' schreeuwde Tom. 'U laat opnieuw naar de gevoelens van mijn cliënt raden.'

'Afgewezen, meester Armour,' zei de rechter kalm, 'dit zou wel eens belangrijk kunnen zijn. Uw bezwaar wordt afgewezen.'

'Ik zal de vraag nog een keer voor u herhalen, mevrouw Patterson.' Deze keer gebruikte hij wel haar juiste naam. 'Gaf de beklaagde u de schuld van de dood van uw kind?'

'Ik dacht toen van wel... we waren allebei vreselijk van streek.'

'Was hij kwaad op u?'

'Ja.'

'Hoe kwaad? Heeft hij u geslagen?' Ze aarzelde met haar antwoord. 'Heeft hij u in elkaar geslagen?'

'Ik...'

'Mevrouw Patterson, u staat onder ede. Geeft u alstublieft antwoord op die vraag. Heeft hij u in elkaar geslagen?'

'Ik geloof dat hij me een paar klappen heeft gegeven.'

'Edelachtbare.' William Palmer overhandigde eerst een telegram aan de president, en gaf het toen ter controle aan Tom Armour door. 'Dit telegram komt van de directeur van het Sainte Vierge Ziekenhuis in Genève, en er staat in dat volgens hun archief mevrouw Marielle Delauney na de dood van haar kind in het ziekenhuis door haar man in elkaar geslagen werd. Ze gebruiken het woord battue, wat in elkaar slaan betekent. Ze werd daarbij zwaar gewond en kreeg diezelfde nacht ook nog een miskraam.' Er ging een uitroep van ontzetting door de rechtszaal en Palmer wendde zich opnieuw tot haar, terwijl ze steeds meer verbleekte. 'Bent u het met deze verklaring eens, mevrouw Patterson?'

'Ja.' Ze kon er niets meer over zeggen. Ze kon nauwelijks meer een woord uitbrengen.

'Heeft meneer Delauney u wel vaker geslagen?'

'Nee, absoluut niet.'

'En was u voor de dood van uw zoontje ooit eerder geestesziek geweest?'

'Nee, nooit.'

'Bent u volgens u nu volledig hersteld?'

'Jazeker.'

Het bleef even stil terwijl Palmer zijn notities raadpleegde. Daarna vervolgde hij: 'Mevrouw Patterson, lijdt u aan ernstige hoofdpijn aanvallen?'

'Ja, dat klopt.'

'Wanneer zijn die begonnen?'

'Toen... na... tijdens mijn verblijf in Zwitserland.'

'En u heeft er nog steeds last van?'

'Ja.'

'Heeft u er onlangs nog een gehad?'

'Ja.'

'Wanneer was dat?'

Ze moest er bijna om glimlachen. 'Het afgelopen weekend.'

'Hoe vaak heeft u er in de afgelopen maand last van gehad?'

'Ik denk een keer of vier, vijf per week.'

'Zo vaak?' Hij keek haar vol medelijden aan. 'En voor de ontvoering van uw zoon dan? Net zo vaak?'

'Misschien twee of drie keer per week.'

'Heeft u nog andere chronische kwalen als gevolg van uw verleden, mevrouw Patterson? Bent u abnormaal verlegen of teruggetrokken, bent u soms bang voor andere mensen? Bent u bang voor verantwoordelijkheid... en om ergens de schuld van te krijgen?'

Tom Armour stond weer op en probeerde om wat zo langzamerhand op een afslachting begon te lijken een halt toe te roepen.

'Mijn collega is geen psychiater. Als hij daar behoefte aan heeft, moet hij er een getuige-deskundige bij roepen.'

'Edelachtbare.' Bill Palmer liep weer naar de president toe, en zwaaide toen met een ander vel papier in de richting van Tom Armour. 'Dit telegram komt van mevrouw Pattersons arts in de Clinique Verbeuf in Villars, en bevestigt dat ze daar inderdaad vastgezeten heeft.'

'Bezwaar!' Tom was nu echt kwaad geworden, hoewel ze niet eens zijn cliënt was. 'Mevrouw Patterson zat niet in de gevangenis!'

'Aanvaard. Let u alstublieft op uw woorden, meester Palmer.'

'Het spijt me, edelachtbare. Ze heeft twee jaar en twee maanden voor een zenuwinzinking en een zware depressie in die kliniek doorgebracht. Daar heeft ze blijkbaar herhaalde malen geprobeerd zelfmoord te plegen, en ze leed aan ernstige migraine. Dat was de officiële diagnose. Dokter Verbeuf vermeldt er ook bij dat hij weet dat ze nog steeds aan migraine lijdt, en dat haar geestelijke gezondheid in tijden van grote spanning, zoals ze die nu doormaakt, bijzonder onstabiel kan worden.' Zonder dat hij zich daar van bewust was, had de brave arts haar de genadeslag toegebracht. Wat ze nu ook verder naar voren zou brengen, iedereen zou aannemen dat ze gestoord was en een onbetrouwbare getuige. Maar Palmer was nog niet klaar.

Nadat het telegram van dokter Verbeuf als bewijsstuk B geaccepteerd werd, zette hij zijn ondervraging voort. 'Heeft u sinds uw scheiding een verhouding met de beklaagde gehad?'

'Nee, dat heb ik niet.'

'Heeft u hem in de afgelopen paar maanden ontmoet, voordat uw zoon werd ontvoerd, bedoel ik?'

'Ja, ik kwam hem bij toeval op de verjaardag van de dood van onze zoon in de kerk tegen. En de dag daarna in het park.'

'Had u beide keren uw zoontje bij u?'

'Nee, alleen de tweede keer.'

'En hoe reageerde meneer Delauney daarop? Vond hij het leuk hem te ontmoeten?'

'Nee.' Ze sloeg haar ogen neer om hem niet te hoeven aankijken.

'Het maakte hem van streek.'

'Werd hij volgens u kwaad?'

Ze aarzelde even en knikte toen. 'Ja.'

'Heeft hij u op de een of andere manier bedreigd?'

'Ja, maar ik weet niet of hij dat echt meende.'

'En wanneer werd uw zoontje ontvoerd, mevrouw Patterson?' Hij zorgde er in ieder geval voor dat ze een bijzonder stomme indruk maakte.

'De volgende dag.'

'Gelooft u dat er verband bestaat tussen meneer Delauney's dreigementen en de verdwijning van uw zoon?'

'Dat weet ik niet.'

Toen gooide hij het over een andere boeg. 'Heeft u meneer Delauney sinds uw scheiding gekust, mevrouw Patterson?' Ze dacht even na en knikte toen. 'Geeft u alstublieft antwoord op mijn vraag.'

'Ja.'

'Wanneer was dat dan?'

'Toen ik hem in de kerk tegenkwam. Ik had hem bijna zeven jaar lang niet meer gezien, en hij gaf me een kus.'

'Kuste hij u alleen maar even op uw wang, of was het een kus op uw lippen, zoals in een film?' Het publiek begon te giechelen, maar Marielle vertrok geen spier. John Taylor wist meteen dat Palmer met de chauffeur had gesproken en diens stomme roddelverhaal over het 'vriendje' te horen had gekregen.

'Hij kuste me op mijn lippen.'

'Heeft u hem in de gevangenis bezocht?'

'Ja, een keer.'

'Mevrouw Patterson, bent u nog steeds verliefd op meneer Delauney?' Ze wist dat wat ze ook zei geen enkel effect meer zou hebben.

Ze aarzelde opnieuw en schudde toen haar hoofd. 'Nee, dat geloof ik niet.'

'Gelooft u dat hij uw kind heeft ontvoerd?'

'Dat weet ik niet. Misschien wel, maar ik kan het niet met zekerheid zeggen.'

'Voelt u zich op de een of andere manier verantwoordelijk voor die ontvoering?'

'Dat weet ik niet zeker...' Bij die woorden brak haar stem, en iedereen in de rechtszaal werd herinnerd aan de verklaring van de Zwitserse arts, die had gezegd dat haar geestelijke gezondheid onder stress heel zwak zou kunnen zijn. Palmer had haar precies daar, waar hij haar hebben wilde. Hij had haar als getuige volkomen onmondig verklaard. Ze had zichzelf afgeschilderd als vertwijfeld en verward, onzeker van Delauney's schuld of die van haarzelf, een vrouw die verschillende keren had geprobeerd zelfmoord te plegen, aan migraine leed en waarschijnlijk verantwoordelijk was voor de verdrinkingsdood van haar eerste kind. Als de verdediging haar nu nog wilde gebruiken, zou dat geen enkel nut meer hebben, en dat wist Palmer heel goed. Dat was precies zijn bedoeling geweest. Hij had intussen volkomen de vloer met haar aangeveegd en het was John Taylor volkomen duidelijk wie hem daarbij had geholpen. Dat was Malcolm geweest. Taylor voelde zich gewoon schuldig dat hij ook een aantal telefoontjes had gepleegd, maar die van hem hadden niet zoveel opgeleverd.

'Dank u wel, mevrouw Patterson,' zei Bill Palmer koel, en keerde zich toen tot Tom Armour. 'Uw getuige.'

'De verdediging wil mevrouw Patterson graag op een later tijdstip oproepen, edelachtbare.' Hij wilde iedereen de tijd geven tot kalmte te komen, vooral Marielle die er, toen ze van de getuigenbank afstapte, uitzag als een geest. De rechter verdaagde de zitting tot 's middags twee uur, na de lunch. Maar toen ze omringd door Malcolm en de fbi de rechtszaal wilde verlaten, werd ze bij de deur al door de verslaggevers bestormd. Charles had, toen ze op weg was naar buiten, geprobeerd haar blik op te vangen, maar ze voelde zich te ellendig om zelfs maar in zijn richting te kijken. De verslaggevers probeerde haar zelfs bij haar kleren te grijpen, en schreeuwden haar allerlei vragen toe, terwijl ze het gerechtsgebouw probeerde te ontvluchten.

'Zeg eens wat over het ziekenhuis... de zelfmoorden... je zoontje... geef ons het hele verhaal! Kom op, Marielle, doe ons een plezier!' Hun stemmen galmden nog steeds door haar hoofd terwijl ze de stad uitreden en John Taylor strak naar buiten zat te kijken. Alleen Malcolm was gevoelloos genoeg om haar toe te fluisteren: 'Wat een smakeloze vertoning was dat.'

Ze schrok van zijn woorden en wist niet zeker wat hij bedoelde. Ze nam aan dat hij doelde op de manier waarop Palmer haar had aangepakt, maar zag aan zijn gezicht dat hij het over haar antwoorden had. Daarna zei hij geen woord meer, en haar ogen vulden zich tijdens de rit naar huis met tranen. Toen ze alleen met hem in de studeerkamer was, vroeg ze hem wat hij precies had bedoeld. Hij keek haar minachtend aan.

'Hoe heb je dat kunnen doen, Marielle.'

'Hoe heb ik wat kunnen doen? Hem de waarheid vertellen? Wat had ik anders gemoeten? Hij wist het bovendien allemaal allang. Je hebt zelf gehoord wat er in die brieven van die twee artsen stond.'

'Mijn god... zelfmoorden... migraine... twee jaar in een psychiatrische inrichting...'

'Maar dat had ik je allemaal in december al verteld.' Dat was ook zo, vlak na Teddy's ontvoering, de volgende ochtend in feite.

'Toen klonk het niet zo dramatisch.' Hij keek haar vol afschuw aan en ze voelde zich plotseling heel beschaamd. Ze bleef de man die ze gedacht had te kennen een ogenblik aanstaren en holde toen naar boven naar haar eigen kamer, en deed de deur op slot. Maar even later zag ze dat er een papiertje onder de deur door werd geschoven. Het enige dat erop stond was: 'Bel de dokter.' Eerst dacht ze dat iemand gemeen tegen haar wilde zijn, maar toen herkende ze John Taylors handschrift. Ze vroeg zich af waarom hij wilde dat ze de dokter belde. Opeens werd het haar duidelijk. Diep van binnen wist ze het. Ze haastte zich om haar adresboek te pakken, nam de hoorn van de haak en vroeg de telefoniste het nummer voor haar te draaien. Het was in Villars pas negen uur, maar ze wist dat hij er zou zijn, omdat hij er ook woonde. Natuurlijk was hij aanwezig, en heel verbaasd haar aan de lijn te krijgen.

'Wat is er daar bij u eigenlijk aan de hand?'

Ze vertelde hem over de ontvoering, maar nam aan dat hij daar al vanaf wist. Hij zei dat hij al een heleboel vragen had beantwoord. Ze vertelde hem niet wat hij met zijn telegram had aangericht, want ze wist dat hij heel ontzet zou zijn als hij zou weten hoe zijn woorden tegen haar waren gebruikt. Jaren geleden had hij haar het leven gered.

'Gaat het wel goed met u?' vroeg hij diep bezorgd.

'Ik denk het wel.'

'Les migraines?'

'Soms iets beter. Maar nu niet. Het is heel moeilijk nu Teddy verdwenen is... en Malcolm, mijn man... ik moest hem over Charles vertellen, en over André... en de kliniek. Voor ons huwelijk wilde hij daar nooit iets over horen.'

'Maar hij wist er alles van.' Dokter Verbeufs stem klonk vol verbazing over het feit dat zij daar niet van op de hoogte was. 'Hij heeft me voor uw huwelijk in... eh... wanneer was dat ook al weer?... 1932? Ja, dat klopt. Hetzelfde jaar dat u hier bent weggegaan. Dat was in februari, en hij heeft in oktober opgebeld.' Drie maanden daarna waren ze getrouwd, op nieuwjaarsdag in januari.

'Heeft hij u toen opgebeld?' Ze begreep er niets van. 'Maar waarom dan?'

'Hij wilde weten of hij iets voor u kon doen... voor de migraine... om uw leven wat plezieriger te maken. Ik heb toen tegen hem gezegd dat u een heel stel kinderen zou moeten krijgen.' Het deed hem verdriet dat haar nu weer zo'n tragedie was overkomen. Ze was zo'n aardige vrouw en ze had niet veel geluk gehad. 'Is er al nieuws over het kind?'

'Nog steeds niet.'

'Houd me op de hoogte.'

'Dat zal ik doen.' Ze vroeg zich af of hij wel wist waartoe zijn telegram had gediend, en terwijl ze de hoorn neerlegde, probeerde ze te bedenken waarom Malcolm zo had gehandeld. Hij was al die jaren al van alles op de hoogte geweest en toch had hij, toen ze het hem vertelde, net gedaan of hij diep geschokt was. Hij had het zelfs goedgevonden dat Bill Palmer van die informatie gebruik maakte.

Maar toen ze tegen tweeën naar het gerechtsgebouw terugreden, had ze geen tijd hem ernaar te vragen. Ze zei de hele middag ook geen woord tegen John. Ze was diep in gedachten verzonken en had een groot aantal vragen te stellen.

De openbare aanklager riep 's middags Patrick Reilly op als getuige. Hij beschreef wat hij die middag in de kerk van Sint-Patrick had gezien en hoe Delauney er de volgende middag in het park had uitgezien. Hij zei dat Charles woedend was geweest en dat hij had gezien hoe hij haar had vastgegrepen en heen en weer geschud.

Het leek haar eindeloos te duren voordat ze met Malcolm kon praten. Ze reden die middag weer zwijgend naar huis en tenslotte waren ze alleen en zocht ze hem op in zijn kleedkamer. Hij was zich aan het omkleden omdat hij rustig in zijn club wilde gaan dineren. Hij zei dat hij er een avond uit moest om zijn gedachten op te helderen.

'Je hebt tegen me gelogen.'

'Waarover?' Hij keek haar ongeïnteresseerd aan.

'Je liet me na Teddy's verdwijning dat hele verhaal vertellen. Maar je wist het allang. Alles al... over André... over Charles... en de kliniek. Waarom heb je me dat niet gezegd?'

'Dacht je nu werkelijk dat ik met je zou zijn getrouwd zonder iets van je verleden af te weten?' Hij keek haar minachtend aan. Ze had zich wat hem betrof die dag in de getuigenbank volkomen belachelijk gemaakt, en hem ook... Charles Delauney in de kerk staan te kussen. Walgelijk gewoon. 'Je hebt tegen me gelogen.'

'En jij hebt mijn zoon in gevaar gebracht. Jij hebt die rotzak in ons leven gebracht en door jou heeft hij hem meegenomen.' Het scheen hem volkomen koud te laten wat er over haar zwakke geestesgesteldheid was gezegd; wat hem betrof was hij door haar alles waar hij om gaf kwijtgeraakt. 'Het gaat je geen zier aan wat ik over je wist. Dat zijn alleen mijn zaken.'

'Maar hoe heb je het ooit tegen Bill Palmer kunnen zeggen?'

'Omdat jij, als hij je niet als getuige zou afbreken, misschien die idioot waar je mee getrouwd bent geweest zou helpen... die rotzak... die moordenaar... jij, met je overdreven medelijden, je bent er nog steeds niet van overtuigd dat hij schuldig is.'

'Dus jij hebt me dit aangedaan? Zodat ik hem niet kon helpen?' Ze begreep helemaal niets meer van hem en ze vroeg zich af of ze hem ooit werkelijk had gekend.

'Als hij voor Teddy's dood op de elektrische stoel terechtkomt, zal dat nog te goed voor hem zijn.'

'Is dat het enige waar het jou om gaat? Een wraakoefening tussen jullie beiden? Hij ontvoert Teddy en jij vermoordt hem?

Wat mankeert jullie in vredesnaam!' Ze walgde plotseling van hem. 'Ga alsjeblieft mijn kamer uit, Marielle. Ik heb je op dit moment niets meer te zeggen.'

Ze keek hem ongelovig aan. Hij had haar opzettelijk te schande gemaakt, alleen maar om Charles te kunnen ruïneren. 'Ik weet niet meer wat voor soort mens je wel bent.'

'Dat is ook niet belangrijk meer.'

'Wat bedoel je daarmee?' schreeuwde ze hem toe. Het was zo'n afschuwelijke dag geweest, dat ze zich niet langer kon beheersen.

'Je begrijpt best wat ik bedoel.'

'Je wilt zeggen dat het voorbij is, of niet soms?' Als er ooit al iets was geweest. Wat hadden ze eigenlijk ooit gemeen gehad, behalve Teddy?

'Het was voorbij op de dag dat Delauney mijn zoon hier heeft weggehaald. Nu kun je na afloop van dit alles naar hem teruggaan, en dan kunnen jullie allebei uithuilen over wat je hebt aangericht. Maar ik zal je één ding zeggen, ik vergeef het je nooit.' Ze wist dat hij het meende.

'Wil je dat ik nu wegga, Malcolm?' Daar had ze geen bezwaar tegen. Als hij dat wilde, ging ze meteen naar een hotel.

'Is het schandaal nog niet groot genoeg? Je zou op zijn minst zo fatsoenlijk kunnen zijn tot we na het proces niet meer in de schijnwerpers staan.'

Ze knikte en ging terug naar haar eigen kamer. Niets kon haar nu nog verbazen. Ze was getrouwd met een vreemde, een man die haar haatte omdat ze hun zoon hadden verloren. Voor de tweede keer. Het leven was tot nu toe heel wreed voor haar geweest. En ze wist dat, wat er verder ook zou gebeuren, of Teddy nu gevonden werd of niet, haar huwelijk voorbij was.

12

De volgende morgen liet Marielle haar ontbijt boven brengen, maar alles wat ze bij het doorbladeren van de krant door haar keel kon krijgen, was een kopje thee en een stukje toost. Alle verschrikkingen van de vorige dag werden tot in de kleinste details beschreven. Haar vernedering en ondergang door het toedoen van Bill Palmer. In het eerste artikel las ze dat ze al jarenlang psychiatrisch patiënt was en dat ze gillend van de getuigenbank was weggedragen. Ze was op een ontzettend onrechtvaardige manier behandeld en ze kon nog steeds nauwelijks geloven dat Malcolm daaraan had meegeholpen. Op de laatste bladzijde zag ze het artikel van Bea Ritter. Ze was eerst niet van plan het te lezen, maar toen ze haar ogen eroverheen liet glijden, werd haar aandacht plotseling vastgehouden en begon ze weer van bovenaf aan. Terwijl ze het deze keer aandachtig doorlas, vulden haar ogen zich met tranen.

'Een aristocratische, elegante en waardige Marielle Patterson nam gisteren in de getuigenbank plaats en verloor geen moment haar waardigheid of zelfbeheersing, terwijl de officier van justitie haar een paar uur lang aanviel en haar volkomen in diskrediet probeerde te brengen. In deze poging is hij, tot bewondering van een ieder die het moest aanzien, niet geslaagd. Ze sloeg zich kalm door haar droevige relaas heen, betreffende de dood van haar eerste twee kinderen ten gevolge van een tragisch ongeval bijna tien jaar geleden, waarbij de hele rechtszaal ademloos toeluisterde. Daarna lichtte ze haar scheiding van Charles Delauney toe. De eiser toonde bij zijn ondervraging over haar verblijf in een inrichting in Zwitserland geen enkel blijk van medeleven of sympathie, maar probeerde haar daarentegen belachelijk te maken en haar als getuige in diskrediet te brengen...' Zo ging het nog een halve bladzijde door en het eindigde met de woorden: 'Na de moeder van het slachtoffertje in de getuigenbank te hebben gezien, is een ding zeker: Marielle Patterson is een vrouw van grote klasse. Ze verliet de rechtszaal met opgeheven hoofd, terwijl iedere moeder wist dat haar hart gebroken moest zijn.' Daaronder stond Bea Ritters naam.

Marielle veegde met haar servet haar ogen af en stond op om haar hoed op te zetten. Bea Ritter had heel vriendelijk over haar geschreven, maar dat veranderde niets aan het feit dat haar eigen man en de officier van justitie haar zodanig schade hadden weten toe te brengen, dat ze Charles Delauney niet meer kon helpen. Niet dat ze ooit van plan was geweest om hem te helpen, maar ze hadden zich over haar twijfel betreffende zijn schuld duidelijk zorgen gemaakt. Toen ze beneden kwam, zaten John Taylor en de anderen al in de auto op haar te wachten. Ze droeg, toen ze in de Pierce-Arrow stapte, opnieuw een zwarte jurk en hoed, en een donkere jas van beverbont. De weg naar het centrum van de stad werd zwijgend afgelegd. Ze zei geen woord tegen Malcolm of John, en Malcolm hield zijn blik strak naar buiten gericht. John kon niet veel zeggen. Hij raakte, toen ze ging zitten, even haar hand aan, maar hij durfde niets van zijn gevoelens te laten blijken. Hij wilde niets liever dan haar tot steun zijn, maar dat was in de rechtszaal heel moeilijk.

Meester Morrison herinnerde iedereen er nogmaals aan dat ze geacht werden zich ordelijk te gedragen. En met zijn ogen nadrukkelijk op de verslaggevers gericht, vermaande hij hen opnieuw dat het onverantwoordelijk was om dingen te schrijven die niet echt waren gebeurd. Het had hem geërgerd te lezen dat Marielle zijn rechtszaal uitgedragen was.

Daarna werd de slachtpartij van de vorige dag vervolgd. Bill Palmer was blijkbaar van mening dat Marielles getuigenis niet genoeg was geweest, en dat hij om haar helemaal de grond in te boren, de hulp van nog een aantal anderen nodig had. Daarna was hij van plan om Malcolm naar de getuigenbank te roepen, die geen enkele sympathie voor de moeder van het kind koesterde en die geen seconde aan Delauney's schuld had getwijfeld.

Patrick Reilly, de chauffeur, werd opgeroepen, net als Edith en juffrouw Griffin. Met behulp van Bill Palmer schilderden ze haar af als een nerveuze, hysterische en labiele vrouw, die niet in staat was haar eigen huishouding te leiden, voor haar kind te zorgen of haar man ook maar enigszins bij te staan.

'Zou u mevrouw Patterson een vrouw met verantwoordelijkheidsgevoel willen noemen?' vroeg Bill Palmer de gouvernante. Tom Armour sprong voor de zoveelste keer op en maakte bezwaar.

'Deze vrouw is geen getuige-deskundige. Mevrouw Pattersons bekwaamheden zijn hier niet aan de orde. Als u daar een rapport over wilt horen, moet u er verdomme een psychiater bijhalen, Palmer, maar geen dienstmeid!'

'Als u niet op uw woorden let, meester Armour, dagvaard ik u voor minachting!' brulde de president.

'Sorry.'

'Afgewezen.' En zo bleef er niets van haar heel, terwijl niemand haar bijviel. John Taylor en Charles Delauney wisten allebei dat er niets van klopte, maar ze konden niets doen om het beeld te verzachten, ze waren volkomen machteloos. Zelfs haar man had zich van haar afgekeerd.

'Was ze volgens u een goede moeder?' vroeg William Palmer juffrouw Griffin tenslotte. De kleine vrouw aarzelde slechts even, maar lang genoeg om Marielle diep te grieven.

'Eigenlijk niet.' Het publiek slaakte een kreet en Marielle viel bijna flauw. Ze zakte voorover op haar stoel en John Taylor duwde haar, voordat de verslaggevers het in de gaten kregen, snel weer rechtop. 'Zoudt u ons willen vertellen waarom niet?'

'Ze is te ziekelijk om ergens goed voor te zijn, en veel te nerveus. Kinderen hebben standvastigheid om zich heen nodig en sterke mensen. Zoals meneer Patterson.' Ze leek trots op zichzelf en Marielle vroeg zich voor de zoveelste keer af wat ze eigenlijk had gedaan om zo'n grote afkeer bij die mensen op te wekken.

'Edelachtbare.' Tom Armour kwam weer vermoeid overeind. 'Dit proces gaat niet over voogdijschap. Mevrouw Pattersons bekwaamheden als moeder zijn hier niet relevant. Dit proces gaat over een ontvoering, en ik heb tot nu toe nog geen woord over mijn cliënt gehoord. Deze mensen kennen hem niet eens.' Ze kenden Marielle ook nauwelijks, maar Palmer wilde er absoluut zeker van zijn dat er, voordat hij verder ging, niets van haar heel was gebleven. Daar wilde hij niet de minste twijfel over laten bestaan, zodat ze voor de verdediging van geen enkel nut meer zou zijn. Wie zou er nog waarde hechten aan de verklaringen van een vrouw die jarenlang in een inrichting had gezeten, en die zelfs door haar eigen personeel niet als een goede moeder werd beschouwd? Palmer had zijn werk perfect gedaan. Die middag legde hij er de laatste hand aan.

Meteen na de lunch nam Malcolm Patterson als getuige a charge in de getuigenbank plaats.

'Was u van het verleden van uw vrouw op de hoogte, meneer Patterson?'

'Nee.' Malcolms kille, blauwe ogen keken William Palmer recht aan. Hij liet ze geen moment in Marielles richting afdwalen.

'Klopt het dus dat u er geen idee van had dat ze in een inrichting had gezeten?'

'Ja, dat klopt, anders was ik nooit met haar getrouwd.' Marielle wist nu dat dat een leugen was. Ze wist alleen niet waarom Malcolm haar kapot wilde maken. Ze zat kaarsrecht en hield haar ogen op een plek boven zijn hoofd gericht, op de muur, en ze dacht aan gelukkiger momenten... met de kleine Teddy. Ze voelde zich inmiddels te machteloos om zichzelf te verdedigen of om Malcolms verraad openbaar te maken. Dat was ook zijn bedoeling geweest.

'Wist u dat ze met Charles Delauney getrouwd was geweest?'

'Nee, daar wist ik niets van. Dat heeft ze me nooit verteld. Ik wist wel dat ze in haar jeugd een korte romance had beleefd, toen ze nog een jong meisje was in Parijs. Maar dat was alles. Het huwelijk heeft ze voor me verzwegen.' William Palmer knikte met een bedroefde blik in zijn ogen, als om zijn medeleven te tonen met het feit dat Malcolm zo door deze vrouw was bedrogen.

'Kent u meneer Delauney, meneer?'

'Alleen zijn reputatie. Zijn vader heeft hem al jarenlang in het buitenland gehouden.'

'Bezwaar!' Tom was weer opgesprongen. 'Alleen meneer Delauney senior kan ons dat vertellen, en er bestaat geen enkel bewijs dat de familie van mijn cliënt hem het land uit wilde hebben. Integendeel, ze wilden dat hij thuiskwam.'

'Aanvaard. Veronderstelling. Ga door, meester Palmer.'

'Heeft u meneer Delauney ooit eerder gezien?'

'Nee, pas bij dit proces.'

'Heeft hij u, of iemand uit uw directe familie, ooit opgebeld, bedreigd of lastiggevallen?'

'Bezwaar!'

'Afgewezen!'

Malcolm vervolgde: 'Hij heeft mijn vrouw en mijn zoon bedreigd. Hij heeft tegen haar gezegd dat hij hem zou ontvoeren, als ze niet bij hem terug zou komen.'

'En wanneer is dat gebeurd?'

Malcolm boog, voordat hij antwoordde, even zijn hoofd en keek toen rechtstreeks de rechtszaal in. 'De dag voordat mijn zoon werd ontvoerd.'

'Heeft u uw zoon sinds die dag nog teruggezien?'

Malcolm schudde zwijgend zijn hoofd.

'Zou u dat vanwege de processtukken hardop willen zeggen, meneer?' Tegen Marielle had zijn stem lang niet zo vriendelijk geklonken.

'Het spijt me... nee, dat heb ik niet.'

'En hoe lang geleden was dat?'

'Bijna op de dag af drie maanden geleden. Mijn zoontje werd op elf december bij ons weggehaald... kort na zijn vierde verjaardag.'

'Is er ooit over opgebeld, of is er een eis tot losgeld geweest?'

'Eentje maar, en dat was een vals alarm. Het geld is nooit opgehaald.' Er werd duidelijk gesuggereerd dat Delauney nooit losgeld had geëist omdat hij op wraak uit was en bovendien het geld niet nodig had.

'Denkt u dat uw zoontje nog in leven is?'

Hij schudde opnieuw zijn hoofd, maar dwong zichzelf ditmaal antwoord te geven. 'Nee, dat denk ik niet. Als dat wel zo was, zou hij volgens mij zo langzamerhand wel aan ons zijn teruggegeven. De fbi heeft alle staten naar hem afgezocht. Als hij nog leefde, hadden ze hem wel gevonden.'

'Denkt u dat meneer Delauney de ontvoerder is?'

'Ik denk dat hij mensen ingehuurd heeft om hem weg te halen, en waarschijnlijk om hem te vermoorden.'

'Waarom bent u daar zo van overtuigd?'

'Ze hebben Teddy's... mijn zoontjes pyjama bij hem thuis gevonden... en een beertje waar hij dol op was... de pyjama die hij droeg toen ze hem meenamen.' Hij begon tegen wil en dank te huilen, en de sympathie die vanuit de hele rechtszaal naar hem toestroomde, was voelbaar. De officier van justitie wachtte beleefd tot hij zichzelf weer onder controle had. Brigitte, die ook in de zaal zat, depte met een kanten zakdoekje haar ogen.

'Denkt u dat uw vrouw nog steeds verliefd is op Charles Delauney?' Hij had eigenlijk het woord 'verhouding' willen gebruiken, maar zijn opsporingsbeambten hadden niets kunnen ontdekken dat erop duidde dat ze nog met hem naar bed ging. Dus had hij besloten het maar voorzichtig aan te doen en niets te gebruiken waarvan het tegendeel kon worden bewezen.

'Ja, dat denk ik wel. Mijn chauffeur heeft me verteld dat ze elkaar twee dagen voor de ontvoering in een kerk hebben ontmoet en dat ze hem daar herhaalde malen heeft gekust. Ik veronderstel dat ze altijd verliefd op hem is gebleven, ons hele huwelijk lang. Misschien was ze daarom wel altijd zo ziek.' Ze deden net of ze het over een invalide hadden, in plaats van over een jonge vrouw die ten gevolge van haar moeilijke leven aan hoofdpijnen leed, een vrouw die verschrikkelijke dingen was overkomen en die desondanks in staat was geweest er weer bovenop te komen.

'Vindt u dat het de schuld van uw vrouw is, dat uw zoon is ontvoerd?' Hij vroeg het op een toon alsof hij een gerechtelijke uitspraak verwachtte, en Malcolm zweeg lang genoeg om de indruk te wekken dat zijn antwoord dat ook was.

'Ik geloof dat het haar schuld is, dat Charles Delauney hem heeft ontvoerd. Het is haar schuld dat hij haar verantwoordelijk stelde voor de dood van zijn eigen zoon en dat hij wraak wilde nemen met de mijne. Het is haar schuld dat hij ons leven is binnengekomen.' Hij keek diepbedroefd de rechtszaal in en toen naar Marielle, maar ze hield haar hoofd afgewend.

'Meneer Patterson, kunt u zich voorstellen dat, hoewel u van mening bent dat uw vrouw tot op zekere hoogte voor deze... tragedie verantwoordelijk is, u zich ooit op de een of andere manier op haar zou willen wreken? Haar zou willen straffen, of iemand van wie ze houdt iets zou willen aandoen? Of haar iets aandoen?' Marielle wist maar al te goed dat hij dat allang had gedaan. Door zijn gedrag van de laatste paar dagen en zijn hele houding sinds Teddy's ontvoering, en door wat hij zojuist in de getuigenbank allemaal had gezegd. Het was al erg genoeg om haar kind te verliezen, maar om dan bovendien nog door haar man aangevallen te worden, was helemaal de genadeslag. Maar ze deed haar uiterste best om zich daar op dat ogenblik niet door van haar stuk te laten brengen. 'Kunt u zich voorstellen dat u ooit wraak op haar zou willen nemen?' herhaalde William Palmer, en Malcolm zat daar alsof hij een soort god was en liet zijn stem door de rechtszaal schallen: 'Nooit!'

'Dank u wel, meneer Patterson.' Hij wendde zich tot Tom: 'Meester Armour, uw getuige.'

Tom stond op en bleef een eindeloos lijkend moment stil. Toen begon hij langzaam door de rechtszaal te wandelen. Hij liep voor de jury langs en glimlachte een aantal onder hen toe, alsof hij hen op hun gemak wilde stellen. Tenslotte bleef hij voor Malcolm stilstaan, maar toen glimlachte hij niet meer.

'Goedemiddag, meneer Patterson.'

'Goedemiddag, meester Armour.' Malcolm zag er abnormaal respectvol uit, maar Tom Armour maakte, terwijl alle ogen op hem waren gericht, een heel ontspannen indruk. Zijn manier van handelen was bijzonder intrigerend.

"Vindt u dat uw huwelijk...' vroeg hij op lijzige toon, 'met mevrouw Patterson tot nu toe gelukkig is geweest?'

'Ja, dat vind ik wel.'

'Ondanks haar ziekte... haar onbetrouwbaarheid... haar hoofdpijnen?'

Malcolm wist even niet wat hij daarop moest zeggen, maar hij vermande zich snel. 'Dat maakte het er 'allemaal niet makkelijker op, maar ik vind toch dat ik gelukkig ben geweest.'

'Heel gelukkig?'

'Heel gelukkig.' Malcolm keek geërgerd, hij begreep niet waar de verdediger naartoe wilde.

'Bent u ooit eerder getrouwd geweest?'

Malcolm gromde iets en stak zijn kin zichtbaar naar voren. 'Ja, twee keer. Dat is een bekend feit.'

'Weet mevrouw Patterson dat ook?'

'Natuurlijk.'

'Heeft u daar volgens u in uw tegenwoordige huwelijk op de een of andere manier last van gehad?'

'Natuurlijk niet.'

'Zou u het vervelend hebben gevonden als u had geweten dat mevrouw Patterson al eens eerder getrouwd was geweest?'

Nu aarzelde hij. 'Waarschijnlijk niet. Maar ik had liever gehad dat ze het eerlijk tegen me had gezegd.'

'Vanzelfsprekend.' Tom was het volmondig met hem eens. 'Meneer Patterson, heeft u nog andere kinderen?'

'Nee. Theodore is... was... mijn enige kind.'

'U zegt, was... gelooft u niet meer dat hij nog in leven is?' Tom keek hem verbaasd aan, alsof hem dat hoogst onwaarschijnlijk voorkwam.

'Nee... ik geloof niet dat hij nog leeft. Volgens mij heeft meneer Delauney hem vermoord,' voegde hij eraan toe om Tom te ergeren, maar die reageerde niet.

'Dat begrijp ik. Maar als hij dood is... en iedereen hier hoopt van harte dat dat niet zo is... maar als dat zo is... hoe zou u die gebeurtenis in uw leven dan beschrijven?'

'Neemt u me niet kwalijk... maar ik begrijp niet wat u bedoelt.'

Tom Armour ging vlak voor hem staan en keek hem recht in zijn ogen. 'Als uw zoon dood is, meneer Patterson, hoe zult u zich dan voelen? Wat gebeurt er dan met uw leven?' Toms stem had een meedogenloze klank gekregen.

Maar Malcolm beantwoordde zijn blik zonder aarzeling en zei: 'Dan zal mijn leven geen enkele waarde meer voor me hebben en zal alles totaal veranderen.'

'Meneer Patterson, denkt u dat u eraan kapot zult gaan?'

Malcolm liet zijn hoofd zakken, knikte en keek Tom opnieuw aan. 'Natuurlijk... hij is mijn enige zoon.'

Tom knikte vol sympathie en ging nog dichter bij hem staan. 'U zou eraan kapotgaan, zegt u, maar waarom verbaast het u dan zo dat mevrouw Patterson bijna kapotging aan de dood van haar eerste twee kinderen? Was dat volgens u iets heel anders?'

'Nee, ik...' Hij zag er even heel onbehaaglijk uit en John Taylor kneep zijn lippen op elkaar, terwijl Marielle probeerde niet te luisteren. 'Ik denk dat dat heel moeilijk moet zijn geweest.'

'Ze was toen eenentwintig... en vijf maanden zwanger... haar zoontje sterft... haar vader sterft een paar maanden later... haar moeder pleegt zes maanden daarna zelfmoord... en haar man heeft zich in zijn eigen verdriet om de dood van het kind tegen haar gekeerd. Wat had u in zo'n situatie gedaan, meneer Patterson? Hoe zou u zich gevoeld hebben? Hoe goed zou u in staat zijn geweest uzelf onder controle te houden?'

'Ik... ik...' Hij wist niet wat hij moest zeggen, en de jury keek zeer geïnteresseerd naar Tom.

'Is mevrouw Patterson hier vandaag aanwezig?'

'Ja, natuurlijk.'

'Zou u haar voor me willen aanwijzen?'

'Edelachtbare,' William Palmer stond op, klaar om bezwaar te maken, 'is deze farce werkelijk nodig?'

'Geduld, meester Palmer. Ga door, meester Armour, maar niet al te veel onzin, alstublieft. We moeten nog heel wat getuigen horen en onze vrienden van de jury willen niet eeuwig op kosten van de belastingbetaler in een hotel blijven zitten.' Er ging een gegrinnik door de rechtszaal en Tom Armour glimlachte. Vergeleken met een paar minuten geleden, zag hij er opeens weer heel gemoedelijk uit. Maar dat was maar schijn. Van binnen was hij een en al perfect beheerste spanning.

'Meneer Patterson, wilt u alstublieft uw vrouw voor ons aanwijzen?' Malcolm deed wat hem werd gevraagd. 'Ze is vandaag weer aanwezig, terwijl gisteren beslist geen gemakkelijke dag voor haar moet zijn geweest. Ze moest over de dood van haar kinderen praten, de ontvoering van uw zoon, over de tijd die ze in die Zwitserse kliniek heeft doorgebracht en over haar huwelijk met meneer Delauney. Maar ze zit er weer, en volgens mij ziet ze er volkomen gezond en beheerst uit.' Marielle, die naast John Taylor zat, luisterde kalm toe. Malcolm was woedend, maar deed zijn best het niet te laten merken. 'Bent u het niet met me eens, meneer? Ze ziet er volgens mij volkomen normaal uit, en dat vinden de andere aanwezigen denk ik ook. Gelooft u niet dat ze zich, ondanks alles, heel goed in de hand heeft?'

'Waarschijnlijk wel,' gaf hij schoorvoetend toe.

'En gelooft u ook niet dat ze de problemen uit haar verleden achter zich heeft gelaten?'

'Dat weet ik niet,' snauwde hij, 'ik ben geen arts.'

'Hoe lang bent u al getrouwd?'

'Meer dan zes jaar.'

'Heeft ze in die tijd ooit voor psychische problemen in een ziekenhuis gelegen?'

'Nee, dat niet.'

'Heeft ze volgens u ooit iets gedaan waardoor haar kind in gevaar kwam?'

'Ja!' Hij schreeuwde het Tom bijna toe, waarna de verdediger geschrokken opkeek en probeerde het snel te verduidelijken, voordat hij zichzelf in de wielen reed. Hij had dit antwoord niet verwacht.

'Wat heeft ze dan gedaan om uw kind in gevaar te brengen?'

'Ze heeft stiekeme afspraakjes met Charles Delauney gemaakt. Ze heeft Teddy zelfs mee naar het park genomen en hem aan die man voorgesteld! En die heeft hem toen ontvoerd!' Hij schreeuwde het nu uit en zwaaide met zijn hand, tot opluchting van Tom.

'Mevrouw Patterson heeft gezegd dat het een toevallige ontmoeting was, dat ze meneer Delauney bij toeval tegenkwam.'

'Daar geloof ik niets van.'

'Heeft ze ooit eerder tegen u gelogen?'

'Ja, over haar psychische gesteldheid en haar huwelijk met meneer Delauney.' Tom wist dat hij loog, maar hij ging er op dat moment niet op in.

'Als dat waar is, meneer Patterson, heeft ze dan ook nog bij andere gelegenheden tegen u gelogen?'

'Dat weet ik niet.'

'Goed dan. Heeft ze, behalve met die ontmoeting in het park de dag voordat Teddy werd ontvoerd, het kind ooit op een andere manier in gevaar gebracht? Hem meegenomen naar gevaarlijke plaatsen... hem ergens alleen achtergelaten... zelfs maar alleen in bad?'

'Dat weet ik niet.'

'Zou u dat, als ze dat had gedaan, niet hebben geweten?'

'Natuurlijk wel!' Malcolm was langzaam zijn eigen graf aan het graven, en John Taylor zag het met grote voldoening aan.

'Gelooft u dat uw vrouw u trouw was, meneer?'

'Ik weet het niet.'

'Heeft u ooit reden gehad haar van ontrouw te verdenken?'

'Eigenlijk niet.' Hij haalde schijnbaar onverschillig zijn schouders op.

'U bent heel vaak op reis, meneer, of niet soms?'

'Dat moet ik wel, voor zaken.'

'Vanzelfsprekend. En wat doet mevrouw Patterson als u op reis bent?'

'Zij blijft thuis,' antwoordde hij fel, 'met hoofdpijn.' Daar moesten een paar mensen in de rechtszaal om lachen, maar de juryleden bleven hem aandachtig aankijken.

'Gaat ze ooit met u mee op reis, meneer Patterson?'

'Zelden.'

'Waarom niet? Heeft u haar liever niet bij u?'

'Dat is het niet. Zij blijft liever thuis bij ons zoontje.'

'O ja, dat begrijp ik.' Het portret van de slechte moeder werd stukje bij beetje door Tom tenietgedaan, en ondanks het feit dat John Taylor als fbi-agent bij de eisende partij hoorde, was dat hem vanwege Marielle een grote opluchting.

'En reist u dan alleen, meneer?'

'Natuurlijk.'

'Neemt u niemand mee?'

'Natuurlijk niet,' antwoordde hij, geërgerd door de brutaliteit van de suggestie.

'Niet eens een secretaresse?'

'Natuurlijk neem ik wel een secretaresse mee. Anders kan ik niet werken.'

'Dat begrijp ik. Neemt u altijd dezelfde mee, of steeds iemand anders?'

'Soms neem ik allebei mijn secretaresses mee.'

'Maar als u er maar één meeneemt, wie verkiest u dan?'

'Dan neem ik vaak juffrouw Sanders mee. Ze is al jaren bij me.'

Het klonk alsof ze al stokoud was, maar Tom Armour had zijn huiswerk gedaan en wist wel beter.

'Hoe lang is ze dan al bij u, meneer?'

'Zeseneenhalf jaar.'

'Heeft u een verhouding met haar, meneer Patterson?'

'Natuurlijk niet!' brulde hij, 'ik heb nooit verhoudingen met mijn secretaresses!'

'Wie was dan uw secretaresse voor juffrouw Sanders?' Malcolm wist dat hij er niet onderuit kon.

'Mijn vrouw.'

'Mevrouw Patterson is uw secretaresse geweest?' Tom Armour sperde zijn ogen vol verbazing wijd open, alsof hij dat niet al had geweten, terwijl de president geamuseerd toekeek.

'Een paar maanden maar, voordat we trouwden.'

'Heeft u haar op die manier ontmoet?'

'Ik geloof het wel, hoewel ik haar vader ook vaag heb gekend.'

'Kent u de vader van juffrouw Sanders ook, meneer Patterson?'

'Nauwelijks.' Hij keek Tom Armour hooghartig aan. 'Hij is bakker in Frankfurt.'

'O. En waar woont juffrouw Sanders dan?'

'Ik heb geen flauw idee.' Maar zelfs Marielle was nu nieuwsgierig geworden.

'Bent u nooit bij haar thuis geweest?'

'Een paar keer misschien... voor zaken...'

'Maar u weet niet meer waar ze woont?'

'Ja, toch wel, ik weet het al weer. Op de hoek van 54th Street en Park Avenue.'

'Dat moet een heel goede buurt zijn. Is het een mooie flat?'

'Heel plezierig.'

'Groot?'

'Tamelijk.'

'Zoiets als negen kamers, te weten een eetkamer, een werkkamer voor u, twee slaapkamers, twee kleedkamers, twee badkamers, een heel grote woonkamer en een terras?'

'Zoiets ja, ik weet het niet precies.' Maar hij was tot Marielles verbazing vuurrood geworden.

'Betaalt u de huur voor die flat van juffrouw Sanders, meneer Patterson?' Marielle keek hem ongelovig aan. Wat een sufferd was ze om dat nooit te hebben vermoed. Brigitte was altijd zo aardig tegen haar geweest, en zo lief en vrijgevig tegenover Teddy. Nu begreep ze het opeens, en ze voelde diep van binnen de woede in zich opwellen. Brigitte en Malcolm hadden allebei gedacht dat ze gek was, en dat was ze ook geweest.

'Ik betaal niet voor de flat van juffrouw Sanders,' zei Malcolm bars.

'Hoeveel verdient juffrouw Sanders?'

'Veertig dollar per week.'

'Dat is een redelijk goed salaris. Maar niet genoeg om een flat van zeshonderd dollar per maand van te betalen. Waar denkt u dat ze de huur van betaalt, meneer Patterson?'

'Daar heb ik niets mee te maken.'

'U zei dat haar vader bakker was.'

'Edelachtbare,' William Palmer stond met een verveeld gezicht op, 'waar moet dit allemaal eigenlijk toe leiden?'

'Waar dit allemaal toe leidt,' zei Tom Armour, niet langer gemoedelijk, 'is om u te laten zien dat, ondanks meneer Pattersons slechte geheugen, zijn bankafrekeningen, zijn chequeboek en zijn administratie aantonen dat hij wel degelijk voor die flat betaalt.' Toms detectives hadden hun werk goed gedaan.

'En stel dat dat waar is, wat zou dat dan nog?'

'Seamus O'Flannerty, de portier daar, zal ons in de getuigenbank vertellen dat meneer Patterson daar iedere avond na kantoortijd naartoe gaat en er ook vaak blijft slapen. Op reis delen ze dikwijls dezelfde slaapkamer. Juffrouw Sanders draagt naar kantoor een nertsjas en afgelopen Kerstmis gaf hij Brigitte Sanders twee weken na de ontvoering van zijn zoon een diamanten ketting van Cartier. Dat maakt volgens mij wel duidelijk, edelachtbare, dat meneer Patterson ons voorgelogen heeft.'

'Bezwaar afgewezen, meester Palmer,' zei de president vriendelijk, zeer goed wetend wie Malcolm was. 'Mag ik er u nogmaals op wijzen, meneer Patterson, dat u onder ede staat. Misschien wil meester Armour de vraag anders formuleren.'

'Jazeker, edelachtbare.' Daar had Tom absoluut niets tegen. 'Meneer Patterson, sta mij toe u nogmaals te vragen of u al dan niet een verhouding met Brigitte Sanders heeft?' Het bleef een ogenblik doodstil in de zaal.

Maar voordat hij kon antwoorden, stond de officier van justitie al weer overeind. 'Dat is voor deze zaak van geen enkel belang, edelachtbare.'

'Daar ben ik het niet mee eens,' zei Tom Armour koel. 'De eiser heeft mevrouw Patterson als getuige volkomen in diskrediet gebracht en gesuggereerd dat ze een verhouding met mijn cliënt heeft, wat niet waar is. Mijn cliënt heeft de afgelopen achttien jaar, tot vlak voor de ontvoering, in het buitenland gewoond. En toch wordt verondersteld dat meneer Delauney, als afgedankte minnaar of gekwetste ex-echtgenoot, wraak zou hebben gezocht. Als blijkt dat meneer Patterson al heel lang een verhouding met juffrouw Sanders heeft, is het net zo goed mogelijk dat zij wraak heeft gezocht.'

'Wraak voor een diamanten ketting?' vroeg Palmer, en deze keer brulde de hele rechtszaal van het lachen.

'Geeft u antwoord op de vraag, meneer Patterson,' zei de president met tegenzin. 'Heeft u een verhouding met juffrouw Sanders?'

'Misschien is dat wel waar,' zei Malcolm zacht.

'Zou u dat wat harder willen zeggen, alstublieft?' vroeg Tom beleefd.

'Ja, ja... dat is zo... maar zij heeft mijn zoon niet ontvoerd.' Brigitte was bleek geworden en Marielle staarde haar aan.

'Hoe weet u dat?' vroeg Tom Armour aan Malcolm.

'Zoiets zou ze nooit doen,' zei hij verontwaardigd.

'Mijn cliënt ook niet. Bent u van plan met juffrouw Sanders te trouwen, meneer?'

'Natuurlijk niet.'

Tom trok een wenkbrauw omhoog. 'Geeft u al uw secretaresses nertsjassen en diamanten kettingen?'

'Absoluut niet.'

'Wil zij met u trouwen?'

'Ik heb geen flauw idee. Daar is nooit sprake van geweest.'

'Dank u wel, meneer Patterson. U kunt teruggaan naar uw plaats.' Maar Bill Palmer wilde hem nog iets vragen.

'Meneer Patterson, heeft juffrouw Sanders u ooit bedreigd, of gedreigd dat ze uw zoon kwaad zou doen of hem bij u zou weghalen?'

'Beslist niet,' zei hij geschokt, 'ze is een heel beleefde, vriendelijke jonge vrouw.' Met prachtige benen en een paar talenten waar Marielle zelfs nog nooit van had gedroomd.

'Dank u, dat was alles.'

Malcolm ging met een rood aangelopen gezicht terug naar zijn plaats. Even later verliet Brigitte de rechtszaal. De pers stortte zich op haar zodra ze de deur uitliep en toen ze eindelijk huilend in een taxi kon stappen, was haar jurk gescheurd.

Vervolgens riep de officier van justitie een aantal gerechtelijke deskundigen op om te verzekeren dat het beertje en de pyjama wel degelijk van Teddy waren. De laatste getuige van die dag was een man die zei dat hij samen met Charles Delauney op school had gezeten en dat Charles hem, toen ze veertien waren, een keer had bedreigd. Deze getuige, een zenuwachtige jonge advocaat uit Boston die zich had aangemeld omdat hij wilde helpen, zei dat hij altijd al had gevonden dat Charles een beetje vreemd was. Daar maakte Tom Armour bezwaar tegen, wat aanvaard werd. De jury begon er verveeld uit te zien. De lange dag liep eindelijk ten einde en iedereen verliet opgelucht de rechtszaal. John en Marielle wierpen elkaar op weg naar buiten een lange blik toe en Malcolm zei tijdens de rit naar huis weer geen woord. Thuisgekomen ging hij regelrecht naar de studeerkamer, deed de deur achter zich dicht en voerde een aantal telefoongesprekken. Zonder iets tegen Marielle te zeggen, liet hij een half uur later met een klap de voordeur achter zich dichtvallen, terwijl John Taylor en een paar fbi-agenten net deden of ze hem niet zagen. Ze waren allemaal van de gebeurtenissen in de rechtszaal op de hoogte.

Nadat Malcolm vertrokken was, ging John Marielle opzoeken. Ze gingen samen ergens rustig zitten praten. 'Was je daar verbaasd over?' vroeg hij zachtjes, Brigitte bedoelend.

Marielle voelde zich als een leeggelopen ballon. Het was weer een uitputtende en in bepaalde opzichten ook droevige middag geweest.

'Ja, eigenlijk wel. Ik ben waarschijnlijk een ontzettende sufferd, maar ik heb haar altijd graag gemogen. Het is een aardig meisje en ze is altijd heel lief voor Teddy geweest.' Ze dacht met een peinzend gezicht aan al die cadeautjes: de zelfgemaakte dingetjes, de lekkernijen, het speelgoed, de truitjes... Marielle voelde zich alsof ze zich al die tijd compleet voor de gek had laten houden. Ze vroeg zich af hoe lang het al aan de gang was geweest. Waarschijnlijk al vanaf het begin, realiseerde ze zich. Ze ging in gedachten zeseneenhalf jaar terug en voelde zich nog veel dommer. Wat een sukkel was ze geweest, en wat een bedriegers waren zij.

'Ze was waarschijnlijk zo lief voor Teddy om indruk op je man te maken.'

'Misschien wel,' zei Marielle verdrietig, 'het doet er ook eigenlijk niet meer toe.' Hij had toch ergens aan zijn trekken moeten komen. Ze waren al jarenlang niet meer met elkaar naar bed geweest, en hij was iemand die een grote behoefte aan lichamelijk contact had.

Maar de gedachte aan Brigitte was gewoon nooit bij haar opgekomen. Het was ooit, op een dag dat het jonge Duitse meisje er bijzonder leuk had uitgezien, een keer door haar heengeflitst, en toen ze voor het eerst samen op reis gingen, was ze een beetje jaloers geweest. Maar daarna had ze er geen moment meer aan gedacht. En nu wist ze dus dat hij iedere dag na kantoortijd naar haar flat ging, er vaak de nacht doorbracht en de huur zelfs betaalde. Het leek haar toe dat hij meer getrouwd was met Brigitte dan met haar. Er bestond geen enkele band meer tussen hen. Geen verbondenheid, geen genegenheid, geen loyaliteit, geen trouw... en ze hadden zelfs Teddy niet meer.

John zat, terwijl ze zo in gedachten verzonken was, rustig naar haar te kijken en dacht aan zijn eigen vrouw, en wat er zou gaan gebeuren als het proces voorbij was. Hij wist heel goed dat ze niet op deze manier konden doorgaan. Maar ondanks hun gevoelens voor elkaar hadden ze het steeds vermeden om over de toekomst te praten. Er was nu te veel aan de hand om aan iets anders dan de rechtszaak en het terugvinden van Teddy te denken.

'Ik heb bijna medelijden met Malcolm,' zei ze wat later, toen ze met John mee naar de voordeur liep. Hij vond het afschuwelijk om haar 's avonds achter te laten, en koesterde de uren die ze samen konden doorbrengen. 'Het is vast heel moeilijk voor hem geweest om zich zo te moeten blootgeven.' Hij had er in de getuigenbank woedend uitgezien, en Brigitte had volkomen overstuur geleken.

'Niet half zo moeilijk als het gisteren voor jou was.' Hoe kon ze in vredesnaam nog sympathie voor hem opbrengen? Ze was fantastisch. 'Hij heeft het grootste deel van de tijd zitten liegen.' Maar ze hadden hem op het laatst toch betrapt. Hoewel hij niet had toegegeven dat hij altijd van Charles en haar verblijf in de kliniek had afgeweten. De jury wist daar niets van. Maar ze wisten wel dat hij zijn vrouw bedroog en misschien een leugenaar was. 'Hij verdient niet beter. Hij verdient nog veel ergere dingen voor wat hij jou heeft aangedaan. Ze hadden je niet zo hoeven behandelen.'

'Dat moesten ze juist wel. Nu hoeven ze zich geen zorgen meer te maken dat ik aan Charles' kant sta en hun aanklacht afbreek. Mijn getuigenis heeft absoluut geen waarde meer.' Ze wilde maar dat ze helemaal niet meer naar de rechtszaal toe hoefde. Het was allemaal te pijnlijk.

'Sta je nog steeds aan zijn kant, Marielle?' Dat wist ze gewoon niet meer, de laatste paar maanden al niet. 'Ik weet het niet, ik weet echt niet meer wat ik ervan moet denken... de bewijzen zijn er, maar ik dacht dat ik hem, zelfs na al die jaren, beter kende dan dat. Wat hij ook zei in het park, ik geloofde hem toch niet. En toen verdween Teddy... ik weet echt niet meer wat ik ervan moet denken.' Ze kon de gedachte eraan ook niet langer verdragen... het lege bedje dat, toen ze het aanraakte, nog warm was geweest. Ze had hem nu al drie maanden lang niet gezien, drie maanden sinds ze haar zoontje in haar armen had gehouden... het zoontje waar ze volgens hen te zwak en te labiel voor was om voor te zorgen.

'Als hij onschuldig zou blijken te zijn... en als we Teddy zouden terugvinden...' Hij hoopte nog steeds dat dat zou gebeuren, maar hij betwijfelde het nu wel. Het had al te lang geduurd. Het begon steeds meer op de zaak Lindbergh te lijken. 'Zou je dan naar Charles teruggaan?' Dat wilde hij haar al een hele tijd vragen. Hij wilde het weten, omdat hij diep van binnen wist dat ze nog steeds van hem hield.

'Ik weet het niet,' zei ze eerlijk. 'Ik denk het niet. Ik denk niet dat ik dat zou kunnen, we hebben te veel meegemaakt. Denk er maar eens aan wat er, als we elkaar 's morgens bij het ontbijt zitten aan te staren, allemaal door ons hoofd zou gaan. Als hij onschuldig is, en Teddy weer thuiskomt, dan zal hij me dit nooit vergeven...' Ze keek naar hem op, en John voelde zich geërgerd.

'Alles wat er in de wereld verkeerd gaat, is niet jouw schuld. Jij hebt in het park geen dreigementen geuit, dat heeft hij gedaan. Hij is de verdomde idioot die het óf heeft gedaan, óf zichzelf behoorlijk in de nesten heeft gewerkt door zich zo te laten gaan. Het enige wat jij volgens mij hebt gedaan, is met je zoontje naar het park gaan. Het is god-nog-an-toe niet jouw schuld, en Teddy's ontvoering ook niet... net zomin als het verdrinken van je andere zoontje... houd nou eens op met al die onzin van die waardeloze kerels te geloven.' Ze glimlachte hem toe. Ze vond het heerlijk dat hij in haar geloofde, haar beschermde en om haar gaf. En dat hij zijn best deed om Teddy terug te vinden. Maar ze vroeg zich wel af wat er tussen hen over zou blijven als dit allemaal voorbij was. Waarschijnlijk heel weinig. Ze zouden vrienden blijven, maar ze hadden elkaar ontmoet in een periode die voor haar altijd een pijnlijke herinnering zou zijn. Maar op dit moment maakte hij zich, na de getuigenissen van de laatste dagen te hebben aangehoord, ergens anders zorgen over. Hij wist nu wat Patterson van plan was. Als de jongen werd gevonden, verdacht hij hem ervan dat hij een eis tot echtscheiding zou indienen en de voogdij over de jongen zou opvragen door haar ervan te beschuldigen dat ze onbekwaam was als moeder. Daarom waren haar geestelijke labiliteit en de getuigenissen van de dienstmeisjes en de gouvernante zo belangrijk geweest. John Taylor zag precies waar Malcolm naartoe wilde, maar hij wilde haar geen angst aanjagen. Misschien zou het nooit zo ver komen, misschien vonden ze Teddy wel nooit.

'Zorg goed voor jezelf,' fluisterde hij haar even later toe, terwijl hij haastig het bordes afliep en wenste dat hij haar kon kussen. Marielle liep terug naar haar kamer en veronderstelde terecht dat Malcolm wel bij Brigitte moest zijn.

Hij nam die avond niet de moeite om thuis te komen of zelfs maar op te bellen. Het doen-alsof was voorbij. Ze vroeg zich af waar ze zich hadden verstopt om de verslaggevers, die hen op de hielen zaten voor een verhaal, te ontlopen. Ze vroeg zich ook af hoe vaak hij haar vanuit Brigittes flat had gebeld. Het was verbazingwekkend hoe weinig ze eigenlijk van haar man had afgeweten. Ze had hem zo respectabel, zo aardig en vriendelijk gevonden, en in plaats daarvan had hij al jaren allerlei argumenten tegen haar verzameld. Hij had altijd van de kliniek en Charles afgeweten, en haar jarenlang met Brigitte bedrogen. Het was geen prettig beeld. Toen ze om tien uur in het donker lag en de telefoon hoorde rinkelen, lag ze er nog steeds over na te denken. Ze weifelde of ze hem op zou nemen, omdat hij het zou kunnen zijn. Maar de mogelijkheid bestond nog altijd dat het over Teddy ging. Ze wist dat de agenten in huis wel zouden opnemen, maar ze wilde toch meeluisteren. Ze was verbaasd toen ze Bea Ritter hoorde vragen haar met Marielle door te verbinden, wat de agent weigerde.

'Laat maar. Jack, ik ben al aan de lijn. Hallo?'

'Mevrouw Patterson?'

'Ja.'

'Met Bea Ritter.' Zelfs haar stem klonk nerveus en energiek. Ze was een opgewonden vrouwtje, vol leven en geestdriftig op het spoor van een fantastisch verhaal. Marielle wilde haar nog voor het ongewoon sympathieke verslag van haar ondervraging in de rechtszaal bedanken. Dat deed ze dus, maar de kleine roodharige wimpelde het af. 'Ze namen u behoorlijk in de tang, ik werd er gewoon misselijk van.'

'Ze hebben me in ieder geval niet uit de zaal hoeven wegdragen, zoals die anderen beweerden.'

'Dat is een stel onbenullen. Als de feiten niet naar hun zin zijn, verzinnen ze wel wat anders. Daar doe ik niet aan mee.' Ze bleef even stil. Ze had eigenlijk niet verwacht dat ze doorverbonden zou worden, en nu waren ze als oude vriendinnen aan het kletsen. Maar ze was bang en dit was belangrijk. 'Het spijt me dat ik zo laat bel... ik wist niet zeker hoe ik u zou kunnen bereiken... mevrouw Patterson, kan ik u even ergens ontmoeten?'

'Waarom?'

'Ik moet met u praten. Ik kan het u niet door de telefoon vertellen. Maar het is vreselijk belangrijk.'

'Heeft het met mijn zoontje te maken?' Had ze misschien een tip gekregen? Een kans... hoop... ze voelde hoe haar hart bijna stilstond.

'Nee, niet direct. Het gaat over Charles Delauney.'

'Vraag me dat alstublieft niet. Alstublieft niet... u heeft gezien wat ze gisteren met me hebben gedaan... ik kan hem niet helpen.'

'Luistert u alstublieft even... ik wil helpen om de ontvoerder van uw zoontje te vinden, maar het is Charles niet. Dat weet ik zeker.'

'Weet hij dat u me belt?'

Bea werd aan haar eind van de lijn vuurrood en schudde haar hoofd. 'Hij kent me nauwelijks. Ik ben hem een paar keer gaan opzoeken, maar hij is erg verstrooid. Maar volgens mij is hij onschuldig, en ik wil hem helpen.'

'En ik wil mijn zoontje terugvinden. Dat is het enige,' zei ze verdrietig.

'Dat weet ik... dat wil ik ook... dat verdient u... ontmoet u me alstublieft ergens... een paar minuten maar.'

'Wanneer dan?' Een ontmoeting tussen hen tweeën zou de verhalen in de krant weer doen oplaaien en waarschijnlijk een schandaal veroorzaken. En ze hadden al genoeg schandalen te verwerken, vooral nu Malcolms verhouding met Brigitte openbaar was geworden.

'Mag ik nu niet even komen? Ik bedoel... ik weet... dat het heel brutaal van me is.' Ze was doodsbenauwd, maar ze moest haar spreken.

'Ik... ik denk niet...'

'Alstublieft...' Het meisje barstte bijna in tranen uit, en tenslotte gaf Marielle toe.

'Goed dan. Kom dan maar.'

'Nu?'

'Ja. Kunt u hier over een half uur zijn?' Over een halve minuut, als het moest.

Bij haar aankomst zat Marielle weer aangekleed beneden te wachten. Toen de jonge verslaggeefster de kamer binnenkwam, zag ze er bijna bang uit. Ze was achtentwintig jaar oud en opeens was er niet veel overgebleven van haar ongedwongen, opvallende stijl en leek ze bijna een kind. Ze was heel klein van stuk, veel kleiner dan Marielle, en ze droeg een broek, een dikke trui en een regenjas.

'Dank u wel dat u me wilt ontvangen,' zei ze op nederige toon, terwijl Marielle haar de studeerkamer binnenleidde en de deur dichtdeed. Ze droeg zelf een zwarte broek met een zwarte kasjmier trui. 'Ze had haar haar van achteren bij elkaar gebonden en geen make-up opgedaan, en ze had iets heel zuivers en onschuldigs, wat precies de reden was waarom John Taylor verliefd op haar was geworden.

'Ik weet niet wat u van mij verlangt,' zei Marielle zacht, terwijl ze gingen zitten. 'Ik heb u door de telefoon al gezegd dat ik u niet kan helpen.'

'Maar ik heb uw hulp ook helemaal niet nodig,' zei Bea Ritter, terwijl ze haar bedachtzaam bekeek. Ze had deze vrouw al wekenlang weer willen spreken, en nu was haar dat eindelijk gelukt en zaten ze hier als twee vriendinnen. Twee vrouwen die om verschillende redenen hetzelfde wilden. Bea wilde dat het jongetje zou worden gevonden om Charles vrij te spreken, terwijl Marielle alleen maar haar zoontje terug wilde hebben. 'Ik wil alleen maar met u praten... en uw mening weten... op deze manier... niet voor de krant... of in de rechtszaal. U gelooft niet dat hij het heeft gedaan, of wel?'

'Ik heb gisteren in de rechtszaal mijn eerlijke mening gegeven,' zei Marielle zuchtend. Ze vroeg zich af waarom ze haar had laten komen. Ze was zo energiek en gespannen dat Marielle er bijna zenuwachtig van werd, maar ze had het gevoel gehad dat ze haar iets verschuldigd was. Maar wat had ze er in vredesnaam aan om al die dingen voor de zoveelste maal te herhalen? 'Komt dit in de krant?' Bea schudde haar hoofd, en Marielle kreeg de indruk dat ze het meende.

'Nee, dit is persoonlijk. Ik moet het weten. Omdat ik ook niet geloof dat hij het heeft gedaan.' Ze nam blijkbaar aan dat Marielle dezelfde overtuiging had als zij, zo voelde ze het tenminste aan, hoezeer Marielle het ook ontkende.

'Waarom niet?'

'Misschien ben ik wel niet goed wijs, maar ik geloof hem. Ik vertrouw hem. Ik bewonder zijn overtuigingen. Ik vind wel dat hij een verdomde idioot is, die behoorlijk stomme dingen heeft uitgehaald en die dat nooit allemaal tegen u had moeten zeggen in het park, maar als hij echt van plan was geweest om de jongen te ontvoeren, zou hij zijn mond wel hebben gehouden. 'Zo dacht ik er ook over... totdat ze het pyjamaatje van mijn baby vonden...' Het was wel gek dat ze nog steeds op die manier aan hem dacht... aan haar 'baby'... vier jaar oud... de baby die ze misschien wel nooit terug zou zien. Ze moest plotseling haar tranen bedwingen. 'Hoe is die pyjama daar dan terechtgekomen, als hij hem niet heeft meegenomen?'

'Mevrouw Patterson... Marielle... mag ik u zo noemen?' Ze kwamen uit een heel andere achtergrond, een heel andere wereld, maar waren op dit moment vriendinnen met maar één doel voor ogen: het vinden van haar kind. Marielle knikte. 'Hij zweert dat ze daar zijn neergelegd. Hij denkt dat iemand betaald is om ze daar te verstoppen... misschien zelfs iemand van hier, uit je eigen huis.'

'Maar hij had die pyjama toen aan. Dat heb ik zelf gezien. Er zijn treintjes op geborduurd. Het is dezelfde pyjama die hij droeg toen ze hem weghaalden.'

'Heeft hij nog meer van zulke pyjama's?' Marielle schudde haar hoofd.

'Niet precies dezelfde.'

De jonge verslaggeefster schudde wanhopig haar hoofd. Ze wilde hem zo dolgraag helpen. Marielle wilde haar iets vragen.

'Waarom kan het u zoveel schelen? Gaat het om het verhaal of om de man?' Ze keek haar recht in de ogen en Bea wendde haar hoofd niet af.

'De man,' en toen op zachtere toon: 'jij houdt ook nog van hem, hè?' Marielle aarzelde lange tijd, zich afvragend of ze haar echt kon vertrouwen, en besloot toen eerlijk te zijn. Ze wist dat Bea haar niet zou teleurstellen.

'Dat ben ik altijd blijven doen, en ik denk dat dat nooit zal veranderen. Maar hij is nu een deel van mijn verleden.' Dat was Marielle langzamerhand duidelijk geworden.

'Dat zei Charles toen ik hem de laatste keer sprak ook. Hij houdt ook van jou. Ik geloof wel dat hij gekalmeerd is. Volgens mij heeft deze hele situatie hem aan het denken gezet.'

'Wel wat laat,' glimlachte Marielle verdrietig.

'Hij denkt dat de jongen nog ergens leeft.' Ze wilde Marielle hoop geven, ondanks het feit dat ze de antwoorden nog niet had.

'Ik wou dat het waar was. De fbi denkt dat het al veel te lang duurt. Ze zijn bang...' Ze kon de woorden niet over haar lippen krijgen en ze wendde met betraande ogen haar hoofd af. Het had allemaal geen zin meer. Waar was dat proces nu nog goed voor? Wat ze Charles verder ook nog aandeden, haar kind zou er niet door terugkomen.

'Daar geloof ik niets van.' Bea Ritter zat haar onafgebroken aan te kijken, stak toen haar kleine, stevige hand uit en pakte Marielle stevig bij haar vingers. 'En ik zal doen wat ik kan om hen te helpen hem te vinden. Ik zal van alle mogelijkheden en voorrechten van de pers gebruik maken.' Ze legde uit dat ze, vanwege een serie artikelen die ze had geschreven, een aantal onderwereldfiguren kende. De plaatselijke maffiabaas, die ze tot een soort held had verheven, was daar heel tevreden over geweest. Hij had haar beloofd dat ze hem altijd te hulp kon roepen, en daar wilde ze, na haar gesprekken met Charles, nu maar eens gebruik van maken.

'Maar wat wilde je nu eigenlijk van mij?' vroeg Marielle vermoeid. Ze vond Bea een aardig meisje, maar het was al laat en het leek een hopeloze zaak. 'Waarom ben je eigenlijk gekomen?'

'Ik wilde zelf in je ogen kijken om te zien wat je mening is. Ik denk dat je het niet weet... maar dat je er net zo min als ik zeker van bent dat hij het heeft gedaan.'

'Dat is waar.'

'Dat is goed genoeg. Misschien zou ik me in jouw plaats ook wel zo voelen. Hij moet het je wel behoorlijk moeilijk hebben gemaakt toen...' Ze wisten allebei dat ze doelde op de tijd dat hun zoontje was gestorven.

'Toen had hij zijn verstand verloren,' glimlachte ze verdrietig. 'Misschien is hij het nog steeds kwijt.'

'Een beetje wel,' glimlachte Bea terug, 'dat moet wel, anders had hij in Spanje niet meegevochten.' Maar daar bewonderde ze hem om, en ze was dol op zijn verhalen. Hij had er haar een paar laten lezen. Ze hadden een keer urenlang zitten praten, en hij had haar huilend verzekerd dat hij het niet had gedaan. Ze had hem geloofd. En ze had toen gezworen hem te zullen helpen, waarbij ze wist dat Marielle een belangrijke sleutel was. Hoe ze ook hun best deden haar onmondig te verklaren, ze bleef toch degene die hem kon helpen. 'Het spijt me van je man,' zei ze voorzichtig.

'Mij ook. Het zal morgenochtend geen leuk verhaal in de kranten zijn.'

'Nee, beslist niet.' Bea had er op de redactie al het een en ander van gezien. 'Maar de mensen zullen voor jou nu meer sympathie gaan voelen. Ze hebben je in de rechtszaal echt afschuwelijk behandeld. Ik werd er gewoon misselijk van, daarom heb ik er ook dat stukje over geschreven.' Ze was een soort vrouwelijke Robin Hood, die altijd aan de kant van de zwakken, de armen en de verliezers stond. Ze had een heleboel met Charles gemeen.

'Waarom Charles?' vroeg Marielle zachtjes. 'Waarom hij nu juist? Waarom maak je je zo druk om hem?'

'Ik wil niet dat hij voor niets de doodstraf krijgt. Ik heb ook nooit helemaal geloofd dat Bruno Hauptmann schuldig was. Ik weet heel goed dat er bewijzen voor waren, maar een groot deel daarvan was indirect. En de pers had zoveel hysterie opgewekt. Het was mijn eerste verhaal; ik was toen eenentwintig en heb altijd geloofd dat ik er iets aan had kunnen doen, maar dat heb ik niet gedaan. Misschien kan ik het deze keer wel. En anders heb ik het tenminste geprobeerd.'

Marielle durfde niet verder te vragen, maar zag aan haar gezicht dat er nog meer achter stak. Na lang nadenken besloot ze het toch maar te wagen. 'Ben je verliefd op hem?' Ze voelde geen enkele jaloezie of bezitterigheid, het was gewoon maar een vraag. Bea Ritter keek haar lange tijd aan, voordat ze antwoordde: 'Dat weet ik niet. Ik wil het in ieder geval niet. Maar daar gaat het niet om.' Maar Marielle wist heel goed dat ze het zich daarom zo aantrok.

Ze glimlachte haar toe. 'Weet hij het of is hij nog net zo stom als vroeger?' Als hij wilde, kon hij soms zo traag van begrip zijn. Maar hij was nu natuurlijk wel met belangrijker dingen bezig. Bea lachte met haar mee.

'Misschien is hij nog wel net zo stom, maar misschien heeft hij het ook wel een beetje te druk.' Hij vocht tenslotte voor zijn leven. Toen keek Bea plotseling bezorgd. 'Zou je ooit naar hem teruggaan?' Marielle schudde zonder aarzelen haar hoofd. Het was te lang geleden, en er was te veel pijn en verdriet geweest. Ze wist dat ze altijd van hem zou blijven houden. Maar hij was nu buiten haar bereik. Marielle vond dat dit kleine roodharige vrouwtje perfect bij hem zou passen, als hij ooit vrijgesproken werd. Hij was haar heel wat verschuldigd, waar hij volgens Bea zelfs geen flauw idee van had.

'Wat ga je nu doen, Bea?'

'Dat weet ik nog niet... ik ga eerst een paar mensen bellen die me nog iets verschuldigd zijn... en met een paar oude bekenden praten... en een paar privé-detectives die ik ken opzoeken...' En als ze geld nodig had, zou ze misschien met Tom Armour moeten praten. Misschien was hij wel bereid voor een paar tips of speciale gunsten te betalen. Zij was tot alles bereid, wie dan ook opbellen, opzoeken of betalen. 'Misschien leidt het allemaal tot niets, maar dan heb ik het in ieder geval geprobeerd... en misschien leidt het ons wel tot Teddy.'

'Als je iets te weten komt, laat je het me wel weten, hè?'

'Meteen.' De twee vrouwen stonden op en Marielle liet haar uit. Ze wist dat ze nooit vriendinnen zouden worden. Maar ze mocht haar graag. Ze was een heel aparte en intelligente jonge vrouw. Charles mocht bijzonder blij met haar zijn.

Bea Ritter verdween in het donker en toen Marielle weer naar boven ging, was het al ver na middernacht. Nadat ze het licht had uitgedraaid, lag ze in bed aan Malcolm te denken, die waarschijnlijk in een flat op Park Avenue zat... en aan haar zoontje, dat naar ze hoopte ergens bij vreemden in een bedje lag.

13

Het proces ging nog weken door, terwijl Hitler Memel aan de Baltische Zee bezette. Het verdrong in New York het wereldnieuws van de voorpagina's. Engeland en Frankrijk hadden aangekondigd dat ze klaarstonden om Polen bij te staan. Eind maart eindigde, tot Charles' teleurstelling, de Spaanse Burgeroorlog met de overgave van Madrid aan generaal Franco. Tegen die tijd waren er al meer dan een miljoen doden gevallen. In drie jaar was een hele bevolkingsgroep omgekomen. Charles zag het als een tragedie, en hij wist dat zijn vrienden in Europa zijn mening deelden. De strijd was voorbij, de oorlog was verloren. Maar Charles Delauney moest nu zijn eigen oorlog nog uitvechten, de strijd om zijn eigen overleving.

Marielle had na haar nachtelijke bezoek nooit meer iets van Bea Ritter gehoord. Maar ze bleef haar artikelen in de krant met veel belangstelling lezen, waarbij ze haar sympathieke manier van schrijven steeds weer op prijs stelde.

Zoals verwacht hadden de kranten wekenlang vol gestaan met opgewonden verhalen over Malcolm en Brigitte. Hoewel ze er voortdurend om werd gevraagd, had Marielle zich afzijdig gehouden en geen commentaar geleverd. Malcolm en zij hadden al wekenlang nauwelijks een woord gewisseld, en ze had Brigitte sindsdien slechts een keer gezien. Het meisje had haar schuldgevoelens onderdrukt door Marielle hooghartig aan te kijken en zich aan Malcolm vast te klampen, alsof ze duidelijk wilde laten blijken wie de winnares was. Het had Marielle maar een armzalige verdediging toegeleken, en ze benijdde de gênante positie waarin Brigitte zich bevond niet. Ze voelde zich bedrogen door hun leugens en Brigittes valse vriendelijkheid, maar ze kon nauwelijks nog boos of jaloers zijn. Hij was al heel lang niet meer van haar geweest, maar zijn langdurige misleiding had haar diep gekwetst. Hij had haar enige poging om de zaak te bespreken afgewimpeld, en had net gedaan of hij buiten zichzelf van verontwaardiging was. Hij had gezegd dat hij haar, na haar gedrag met Charles, geen enkele uitleg verschuldigd was. Daar was ze niets wijzer van geworden, behalve dat het zijn schuld leek te bevestigen, die allang voor haar had vastgestaan.

Ze maakte hem er koeltjes op attent dat, als hij bij het meisje in de flat bleef wonen, de pers hem zou blijven achtervolgen. Daarna viel het haar op dat hij weer thuis was komen wonen, maar ze zag hem nauwelijks.

De spanning tussen hen was ondraaglijk geworden, en het proces ook. Een hele reeks getuige-deskundigen, detectives en niet ter zake doende personen beklom de getuigenbank en schaarde zich achter de eiser, waarna ze weer stuk voor stuk door Tom Armour werden aangevallen.

Het duurde drie hele weken voordat de verdediging een kans kreeg. Tom Armour riep Marielle op als zijn eerste getuige. In het begin leidde hij haar nogmaals door haar eerdere verklaringen heen en bouwde weer op wat Bill Palmer had afgebroken. Het beeld dat hij van haar naar voren wist te brengen, was echter totaal anders dan dat van Malcolm en Bill Palmer. In plaats van als een geesteszieke invalide, een vrouw aan wie haar eigen kind nog niet toevertrouwd kon worden, liet hij een juistere versie van haar zien. Een vrouw die de dood van haar zoontje, en daarna het verlies van haar baby en haar man, bijna niet had overleefd. Tom Armour gaf ruiterlijk toe dat Charles met zijn gedrag alle perken te buiten was gegaan en dat hij haar bijzonder slecht had behandeld. Hij legde uit dat ze allebei waanzinnig van verdriet waren geweest, en toen hij haar vroeg te beschrijven hoe ze onder het ijs van het meer van Genève naar haar zoontje had gezocht, was er geen oog in de rechtszaal meer droog. Ze legde uit hoe ze de twee kleine meisjes nog wel had kunnen redden, maar haar eigen zoontje niet omdat hij verder weg onder het ijs was gegleden, en hoe hij daarna grijs en levenloos in haar armen had gelegen. Terwijl ze die situatie beschreef, en wat er verder die avond in het ziekenhuis nog was gebeurd en hoe ze de baby had verloren, moest ze nu en dan even ophouden. Ze hadden in één klap hun hele gezin verloren, en Charles had zichzelf niet in de hand kunnen houden, nog minder dan zij. Tenslotte was ze ingestort, en het enige waar ze daarna maandenlang nog naar verlangde, was doodgaan en bij haar kinderen zijn.

'Voelt u zich nu nog net zo?' vroeg Tom zacht, terwijl verschillende juryleden hun neus snoten.

'Nee,' antwoordde ze verdrietig.

'Gelooft u dat Teddy nog leeft?'

Haar ogen vulden zich opnieuw met tranen, maar ze ging door: 'Ik weet het niet. Ik hoop van wel... ik hoop het zo vreselijk erg...' Toen keek ze naar de verslaggevers en naar het publiek: '...als iemand weet waar hij is, breng hem dan alstublieft weer naar huis... we zullen alles doen... maar doe hem geen pijn...' Er kwam een fotograaf op haar toerennen die zijn flitslamp vlak voor haar gezicht af liet gaan, waarop de president de gerechtsdienaar opdracht gaf de fotograaf buiten de rechtszaal te zetten.

'Als er nog iemand zoiets in zijn hoofd haalt, gaat hij meteen de gevangenis in, begrepen?' brulde meester Morrison, terwijl Marielle weer bijkwam van de schrik. Hij bood haar zijn verontschuldigingen aan en ze wachtte op Toms volgende vraag.

'Gelooft u dat Charles Delauney uw zoon heeft ontvoerd?' Het was een gevaarlijke vraag, maar hij wilde dat ze haar mening openbaar maakte, omdat ze er volgens hem niet van overtuigd was dat hij het had gedaan.

'Dat weet ik niet zeker.'

'Gelooft u dat hij zoiets zou kunnen doen? U kent hem als geen ander. Hij heeft van u gehouden, u verdriet gedaan en met u samen gehuild... hij heeft u zelfs geslagen... hij heeft u waarschijnlijk erger behandeld dan hij ooit een ander heeft gedaan.' Dat had Charles zelf aan Tom toegegeven, en toch was Tom door wat Marielle hem over Charles had verteld tot de overtuiging gekomen dat ze niet in zijn schuld geloofde. 'Zo goed als u hem kent, mevrouw Patterson, gelooft u dan dat hij Teddy heeft ontvoerd?'

Ze bleef heel lang aarzelen, schudde toen uiteindelijk haar hoofd en liet haar gezicht in haar handen zakken. Tom Armour wachtte even.

'Bent u nog verliefd op deze man, mevrouw Patterson?'

Ze keek met een bedroefd gezicht naar Charles. Wat een verschrikkelijke dingen waren hen overkomen. Wat een ellende hadden ze samen doorstaan, en toch waren ze lang geleden zo gelukkig geweest. 'Nee,' zei ze zacht, 'ik houd van hem. Dat zal waarschijnlijk nooit veranderen. Hij was de vader van mijn kinderen. Ik was toen ik jong was erg verliefd op hem, maar nu... nu voel ik een groot verdriet om hem. En als hij deze vreselijke daad op zijn geweten heeft, hoop ik dat hij mijn zoon weer veilig thuisbrengt. Maar ik ben niet langer verliefd op hem. We hebben elkaar al te lang te veel verdriet gedaan.' Tom Armour knikte, en voelde meer respect voor haar dan ze wel wist. Ze was een fantastische vrouw. Ze had de ergste vragen doorstaan en haar hele ziel en zaligheid openbaar gemaakt. Ze had door het noodlot twee kinderen verloren en nu nog een, en ze stond nog steeds overeind. Hij bewonderde haar meer dan wie ook, maar zijn gezicht stond onbewogen toen hij zijn ondervraging voortzette.

'Heeft u sinds uw huwelijk met meneer Patterson een verhouding met meneer Delauney gehad?'

'Nee,' zei ze kalm.

'Heeft u een verhouding gehad met iemand anders? Bent u uw man ooit ontrouw geweest?' Hij keek haar recht in de ogen, en zij wendde haar blik geen ogenblik af.

'Nee, dat ben ik niet.' Dat was de waarheid. Ze had John Taylor gekust, maar meer niet, en haar huwelijk met Malcolm was voorbij.

'Dank u wel, mevrouw Patterson, u kunt gaan. Ik heb geen vragen meer.' Hij hielp haar uit de bank en ze liep met een uitgewrongen gevoel terug naar haar stoel. Maar ze voelde zich niet zo murw geslagen als toen ze door Bill Palmer was ondervraagd.

Vervolgens riep Tom Haverford, hun butler, op. Hij beschreef haar als een fatsoenlijke, rechtvaardige en intelligente vrouw, eerzaam en een echte dame, zo voegde hij er trots aan toe, wat haar ontroerde. Hij zei dat ze heel lief voor haar zoontje was geweest en dat hij, Haverford, altijd diep geschokt was geweest door de slechte manier waarop het overige personeel van meneer Patterson haar behandelde. Het leek wel of iedereen vond dat ze met haar niets te maken hadden, alleen met meneer Patterson. Haverford had zelf altijd gevonden dat meneer Patterson haar niet steunde. Hij deed altijd net of ze te gast was in haar eigen huis, dus zo werd ze ook behandeld. Hij zei dat juffrouw Griffin zich altijd afschuwelijk tegen haar had gedragen, de huishoudster zo mogelijk nog erger en dat Edith haar kleren stal. En dat iedereen, ook meneer Patterson, daarvan op de hoogte was. Hij zei dat het hele personeel haar in de keuken belachelijk maakte.

'Bedoelt u dat niemand in haar eigen huis enig respect voor haar had?' vroeg Tom Armour nogmaals nadrukkelijk, om zich ervan te verzekeren dat het goed tot de jury was doorgedrongen.

'Dat bedoel ik, meneer,' zei Haverford, die er in een donker pak, dat in Londen voor hem was gemaakt, heel waardig uitzag.

'Werd die houding volgens u door haar eigen gedrag veroorzaakt, meneer Haverford? Is ze, zoals eerder in deze rechtszaal werd gesuggereerd, een onverantwoordelijke, zwakke vrouw, zonder een enkele goede eigenschap?' De oude butler was door die interpretatie duidelijk verontwaardigd. Hij dacht dat Tom hem niet goed had begrepen.

'Ik heb gezegd, meneer, dat ze een van de meest bewonderenswaardige mensen is die ik ken. Ze is intelligent, vriendelijk, rechtvaardig en goed, en na wat zij allemaal heeft meegemaakt, begrijp ik niet hoe iemand haar zwak kan noemen.' Het was juffrouw Griffin geweest die opvliegers had gehad en was flauwgevallen en die sinds de ontvoering tabletten van de dokter had gekregen.

'Zou u dan eens willen uitleggen waarom volgens u niemand in het huis van meneer Patterson enig respect voor haar had? Was daar een logische reden voor?' Bill Palmer wilde bezwaar maken, maar besloot toen dat het niet de moeite waard was. Die oude man kon geen kwaad.

Haverford knikte. Hij wilde dat de jury maar al te graag meedelen.

'Meneer Patterson liet ons in het begin al meteen weten dat...' hij probeerde zich de precieze woorden te herinneren, maar dat lukte hem niet, '... ze niet helemaal goed bij haar hoofd was. Nou ja, hij zei het iets anders. Hij zei dat ze heel zwak en nerveus was. En hij liet doorschemeren dat we wel beleefd naar haar opdrachten moesten luisteren, maar ze niet hoefden uit te voeren. Hij zei dat ze geen verstand van de huishouding had, en later dat ze ook niets van kinderen afwist. Zo wisten we dus allemaal wat meneer Malcolm van haar dacht.' Dat werd Marielle op dat moment ook duidelijk. Maar ze begreep nog steeds niet waarom hij haar van het begin af aan tot een voorwerp van minachting en spot had gemaakt. Misschien had hij alleen maar zeker willen stellen dat hij de controle over zijn huis niet zou verliezen door haar niet echt een positie te geven. Behalve als de moeder van Teddy, en zelfs daarin had ze zich nauwelijks nuttig mogen maken.

'Was u op de hoogte van meneer Pattersons verhouding met juffrouw Sanders?' vroeg Tom hem toen.

'Jazeker, ik vermoedde het althans,' zei Haverford met een sterke afkeuring in zijn stem.

'Heeft u uw verdenkingen ooit tegen mevrouw Patterson uitgesproken?'

'Beslist niet, meneer.'

'Dank u, meneer Haverford.' Tom liet de aanklager weten dat hij vrij was de getuige te ondervragen, maar Bill Palmer verkoos dat niet te doen. Hij vond hem niet belangrijk genoeg. Maar Marielle was diep van zijn verklaringen onder de indruk, en de jury ook.

Ze voelde zich door zijn woorden op de een of andere manier gewroken. Zijn verklaring was wel gênant geweest om te horen, maar het deed haar goed te beseffen dat haar gevoelens juist waren geweest en geen waanideeën. Ze begreep nog steeds niet waarom Malcolm haar iedere vorm van gezag had ontnomen. Daar moest een reden voor zijn geweest. Of was hij misschien al sinds het begin verliefd op Brigitte geweest? En had hij geprobeerd om van Marielle af te komen? Had hij gehoopt dat ze weg zou lopen en Teddy gewoon bij hem zou achterlaten? Daar zou ze niet over gepiekerd hebben. Maar waarom was het nodig geweest haar zo te vernederen, voor te liegen en te bedriegen? Waarom had hij dan eigenlijk de moeite genomen met haar te trouwen? Was het vanaf het eerste begin al allemaal bedrog geweest? Maar als ze aan die heerlijke beginperiode dacht, kon ze dat niet geloven.

Toms volgende getuige was Brigitte Sanders. De hele rechtszaal kwam in beroering toen ze naar voren liep. Het viel niet te ontkennen dat ze een heel knap meisje was, en ze had een grotere seksuele uitstraling dan Marielle ooit eerder was opgevallen. Misschien kwam dat wel omdat ze nu niets meer te verbergen had. Hun geheim was openbaar geworden, en daar was Brigitte best trots op. Ze had een chique zwarte jurk aan en Marielle zag dat het een dure was. Haar korte, recht afgeknipte haar zat perfect en ze droeg zoals gewoonlijk knalrode nagellak en lipstick. Ze zag er opvallend goed uit. Marielle voelde zich bij haar vergeleken een grijze muis. Ze begreep niet waarom Brigitte zich opeens zo koel en berekenend gedroeg, en op het publiek in de rechtszaal maakte ze een veel hardere indruk dan Marielle. Tom Armour vond haar houding typisch Duits. Ze beantwoordde op een arrogante manier zijn vragen; Marielle had haar nog nooit zo meegemaakt. Ze vroeg zich af of Brigitte zich zo defensief opstelde omdat haar geheim bekend was geworden en de hele wereld nu wist dat ze Malcolms maîtresse was. Ze gaf toe dat Malcolm de meeste avonden bij haar doorbracht en soms ook de nachten, en ze zei dat hij met zijn vrouw nooit gelukkig was geweest. Hij was alleen met haar getrouwd om kinderen te krijgen. Daar schrok Marielle van. Ze vroeg zich af of het waar was. Zou dat overal de reden voor zijn geweest?

'En zelfs daar had ze nog moeite mee,' zei Brigitte minachtend. Er was geen vleugje meer over van de warmte, de bezorgdheid en de vriendelijkheid die ze Marielle en Teddy altijd had betoond. Ze nam geen blad voor de mond, en Malcolm zat enigszins gespannen naar haar te kijken.

'Zou u die laatste opmerking nader willen toelichten, juffrouw Sanders?' vroeg Tom beleefd.

'Ze deed er behoorlijk lang over om zwanger te worden.' Tom Armour opperde maar niet dat meneer Patterson misschien te veel nachten in haar flat had doorgebracht. 'Hij had op een gegeven moment zo genoeg van het wachten, dat hij toen ze eindelijk zwanger bleek te zijn, al aan een scheiding dacht.' Er ging een gemompel door de aanwezigen en Marielle keek naar de grond, terwijl de president met zijn hamer om orde tikte. Ze voelde hoe ze, naast John Taylor, begon te blozen. Hij bleef zonder iets te zeggen onbeweeglijk zitten, maar hij voelde diep medelijden met haar, wetend hoe discreet ze was en hoezeer ze op haar privacy was gesteld. Dit was ongetwijfeld opnieuw heel moeilijk voor haar.

'Had u toen al een verhouding met meneer Patterson?' vroeg Tom Armour aan Brigitte. Ze bleef lange tijd stil. 'Zal ik mijn vraag nog eens herhalen? Mag ik u eraan herinneren dat u onder ede staat?'

'Ja, dat had ik,' zei ze, iets minder brutaal.

'Wanneer is die precies begonnen?' Marielle hield haar adem in en wachtte nieuwsgierig op het antwoord.

'Twee maanden na hun huwelijk, in februari.' Marielle bedacht dat dat dan tijdens zijn eerste zakenreis zonder haar moest zijn gebeurd. Hij had er niet lang mee gewacht. Vanaf die tijd was hij nog afstandelijker dan normaal geworden. Ze had een hele tijd gedacht dat dat kwam omdat hij zo teleurgesteld was dat ze niet zwanger werd, maar toen was hij dus al in de ban van Brigitte geraakt, waaruit hij zich sindsdien niet meer had losgemaakt.

'Maakte het u niet boos dat hij met haar en niet met u was getrouwd?'

'Nee, ik...' Ze scheen zich wat minder op haar gemak te voelen. 'Ik wist dat hij een kind wilde hebben, en hij... Malcolm, meneer Patterson, is altijd heel vrijgevig voor me geweest.' Dat was bekend. Tom ging niet verder op de vraag in waarom hij een kind van Marielle wilde hebben en niet van Brigitte. In plaats daarvan vroeg hij of Malcolm haar had beloofd na zijn scheiding van Marielle met haar te trouwen. Daar gaf ze geen rechtstreeks antwoord op; ze zei dat ze het daar nooit over hadden gehad, wat Tom heel onwaarschijnlijk voorkwam. Haar blik op Malcolm maakte duidelijk dat er wel degelijk over was gepraat.

Ze legde uit dat ze samen overal naartoe reisden, vooral naar Duitsland, waar meneer Patterson veel zaken deed. Ze zei dat ze het niet vervelend vond om zijn maîtresse te zijn. Maar bij die woorden keek ze zo uitdagend, dat Tom Armour niet zeker wist of hij haar moest geloven.

Ze zei dat ze erg op het kind gesteld was geweest en dat Malcolm hem aanbad, en dat hij er bijna aan kapot was gegaan toen het jongetje ontvoerd werd. Ze zei ook dat ze Marielle bijna nooit met het kind had gezien. 'Ze lag altijd met hoofdpijn in bed.' Ze sprak op dezelfde onplezierige, brutale toon als de bedienden toen die het over Marielle hadden. Alleen Haverford had een goed woord voor haar over gehad.

Brigitte verliet de getuigenbank met veel vertoon van haar benen en een uitdagende beweging van haar achterwerk toen ze langs Malcolm liep, waarbij hij de andere kant opkeek en net deed of hij het niet zag. Daarna zette het proces zich bijna een week lang zonder enige opwinding voort. Er werd weer een aantal getuige-deskundigen gehoord, en nog meer detectives. Op de plaats van de misdaad waren geen vingerafdrukken gevonden en geen bewijzen die naar Charles wezen. Behalve de pyjama en het speelgoedbeertje die in zijn huis waren gevonden, en Tom Armour bleef volhouden dat die daar heel gemakkelijk met opzet konden zijn neergelegd. In het huis van de Delauney's had niemand het jongetje gezien, en Charles' alibi voor de nacht van de ontvoering was waterdicht. Zijn schuld was moeilijk te bewijzen, en aan het eind van de vierde week van het proces nam hij eindelijk zelf in de getuigenbank plaats. Toen hij naar voren liep, kon men in de rechtszaal een speld horen vallen.

Charles Delauney zag er vermagerd en ernstig uit toen hij plechtig de eed aflegde en beloofde de waarheid te vertellen, en een nerveuze blik op de jury wierp. Tom Armour had alles al met hem doorgenomen en hem voor alle mogelijke strikvragen gewaarschuwd.

Tom vroeg waar hij de afgelopen achttien jaar in Europa had gewoond. Hij legde uit dat hij eerst jarenlang in Frankrijk had gewoond, en de afgelopen paar jaar, toen hij tegen Franco had gevochten, in Spanje.

'Heeft u ook in de Eerste Wereldoorlog meegevochten, meneer Delauney?' vroeg Tom, waar Charles bevestigend op antwoordde. Hij zag er bleek en knap uit en een stuk ouder dan toen Marielle hem in de kathedraal van Sint-Patrick was tegengekomen. Hij was sinds zijn arrestatie vier maanden geleden door een hel gegaan. Bovendien had zijn advocaat hem kort geleden meegedeeld dat zijn vader hard achteruit ging, wat zijn problemen nog groter maakte. 'Hoe oud was u toen u zich daarvoor aanmeldde?'

'Vijftien.'

Tom knikte goedkeurend. 'Bent u toen in dienst van uw vaderland gewond geraakt?'

'Ja, bij Saint-Mihiel. Daarna ben ik hier teruggekomen om weer drie jaar naar school te gaan. Maar in 1921 ben ik weer teruggegaan naar Europa. Eerst heb ik een tijd in Oxford en in Italië doorgebracht, en toen ben ik naar Parijs gegaan.'

'En heeft u daar uw vrouw ontmoet, de huidige mevrouw Patterson?'

'Dat klopt.' Hij keek naar haar en glimlachte, ze keek zo bezorgd. Ze wist niet meer wat ze wilde dat er zou gebeuren. Ze wilde een rechtvaardige behandeling voor zowel hem als haar zoontje, en ze wist niet of een van hen beiden die zou krijgen. 'Ik heb haar in 1926 ontmoet. Ze was toen achttien, en we zijn aan het eind van die zomer getrouwd.'

'Hield u van haar, meneer Delauney?' Tom keek hem aan of hij veel waarde hechtte aan zijn antwoord. 'Hield u van uw vrouw?'

'Ja, ik hield heel veel van haar... ze was nog zo jong... ze was fantastisch, als een heldere, lieflijke fee. Alles was nieuw en opwindend voor haar...' Zijn gedachten dreven een ogenblik weg, en toen keek hij Tom verontschuldigend aan en zei zacht: 'We waren heel erg gelukkig.'

'En toen kreeg u een kind?'

Charles knikte. 'Een jongetje, André... toen hij werd geboren, waren we bijna een jaar getrouwd. Het was een heel bijzonder kind.'

Dat waren alle kinderen, dacht Marielle bij zichzelf, ook Teddy... allemaal.

'Hield u zich volgens u erg veel met het kind bezig?'

'Ja.'

'Meer dan normaal?'

'Misschien wel. We waren altijd met ons drieën. We reisden nogal veel, en ik zat altijd thuis te schrijven. Marielle zorgde ontzettend goed voor hem, ze deed alles zelf.'

'Zonder kinderjuffrouw?' onderbrak Tom hem.

'Ze wilde niet dat iemand haar kwam helpen.' Marielle glimlachte bij de herinnering. Het leven was toen zoveel eenvoudiger geweest, zonder mensen als juffrouw Griffin.

'Dus er bestond een hechte band tussen u drieën. Een bijzonder hechte band?'

'Ik denk het wel.'

'Denkt u dat dat de schok van zijn verlies nog veel traumatischer heeft gemaakt?'

'Dat denk ik wel. Bovendien waren we allebei nog heel jong... we konden het gewoon niet verwerken. Ik gaf haar de schuld en zij mij... niet dat het enig verschil maakte.'

'Zij gaf u de schuld?'

'Eigenlijk niet... ik bedoelde de baby... maar om eerlijk te zijn gaf Marielle zichzelf de schuld, en heb ik het haar ontzettend moeilijk gemaakt.' Zijn stem stokte, hij zat nog steeds vol schuldgevoelens, en hij keek haar over het publiek heen vol in het gezicht. 'Ik ben fout geweest, dat wist ik daarna heel goed. Maar toen kon ik haar al niet meer bereiken... ze wilde me niet meer zien. En de artsen waren van mening... ze dachten dat het haar van streek zou maken als ik haar in de kliniek ging opzoeken.'

Tom wilde de koe maar liever meteen bij de horens vatten, zodat de jury niet de indruk kreeg dat ze iets geheim hielden. 'Heeft u haar op de avond van de dood van uw zoon geslagen, meneer Delauney?' Zijn stem klonk dreigend, en Charles knikte met een van ellende vertrokken gezicht.

'Dat is waar. Ik was die avond door het dolle heen... ik had hem net gezien en ik kon niet geloven dat ze zoiets met hem had laten gebeuren... ik wilde iets kapotmaken... of doodgaan... ik heb haar heel hard geslagen...' De beelden en geluiden van die gebeurtenis stonden voor eeuwig in zijn geheugen gegrift.

'Heeft ze ten gevolge daarvan haar baby verloren?'

'Nee.' Hij schudde met een gepijnigde uitdrukking op zijn gezicht zijn hoofd. 'De dokter zei dat de baby bij haar aankomst in het ziekenhuis al dood was geweest. Het ijskoude water had de foetus gedood. Maar dat hadden ze nog niet tegen haar gezegd.' Een snik ontsnapte uit Marielles keel toen ze dat hoorde. Dat had ze nooit geweten. Ze had alleen geweten dat ze haar in de loop van die afschuwelijke avond had verloren.

'Hield u haar dan verantwoordelijk voor het verlies van beide kinderen?' ging Tom Armour meedogenloos verder. Bea Ritter kromp in elkaar, maar ze wist dat alles naar buiten gebracht moest worden als ze hem wilden redden. Net als een vreselijke wond die helemaal schoongemaakt moest worden om de patiënt te redden.

'Ja,' fluisterde Charles Delauney, 'ja, en ik had ongelijk. Het was haar schuld niet. Maar tegen de tijd dat ik daar achter kwam, was het te laat.'

'Zou u haar die avond hebben doodgeslagen, als u daar de kans voor had gekregen?'

'Nee!' riep Charles ontzet uit. 'Ik wilde haar eigenlijk helemaal geen pijn doen. Ik was gewoon zelf helemaal kapot van verdriet.'

'Moesten ze u van haar aftrekken, toen u haar sloeg, of bent u uit uzelf opgehouden?'

'Ik ben er zelf mee opgehouden, en ik heb haar daar toen achtergelaten en ben stomdronken geworden. Toen ik de volgende morgen mijn verontschuldigingen wilde gaan aanbieden, waren ze haar aan het opereren. Ze had de baby verloren. Daarna is ze nooit meer de oude geworden. Toen heb ik haar ook nooit meer echt gezien of gesproken.' De tranen liepen nu zowel hem als Marielle over de wangen.

'Bent u bij de begrafenis van uw zoon aanwezig geweest?'

'Ja.'

'Uw vrouw ook?'

Hij schudde zijn hoofd, een moment niet in staat een woord uit te brengen. 'Nee, daar was ze te ziek voor. Ze lag nog steeds in het ziekenhuis in Genève.' Iedereen wist inmiddels dat ze daarna naar de Clinique Verbeuf in Villars was gegaan.

'Heeft u ooit weer naar een kind verlangd, meneer?' vroeg Tom, waarop Charles vlug zijn hoofd schudde.

'Nee, ik wil geen kind meer. Dat is een van de redenen waarom ik nooit ben hertrouwd. Ik heb een zoon gehad, die van ons is afgenomen. Ik heb andere dingen met mijn leven gedaan. Ik heb geschreven over dingen die ik belangrijk achtte, en gevochten voor zaken waarin ik geloofde. Ik heb minder te verliezen dan een ander en als ik word gedood, zal niemand om me treuren. Ik heb een vrij leven geleid. Dat had ik met een vrouw en kinderen nooit kunnen doen.'

'Neemt u het andere mensen kwalijk dat ze wel een gezin hebben?'

'Nee,' zei Charles kalm, 'dat heb ik nooit gedaan. Ik heb mijn eigen keuzes gemaakt en daar naar geleefd.'

'Heeft u ooit naar uw vrouw willen terugkeren?'

'Ja,' gaf hij op zachte toon toe. "Voordat ze uit het ziekenhuis werd ontslagen, heb ik haar gevraagd of ze bij me wilde terugkomen. Maar dat wilde ze niet. Ze zei dat ze zich altijd voor het gebeurde verantwoordelijk zou blijven voelen, en ze geloofde niet dat ik haar daar niet langer de schuld van gaf.'

'Was u toen nog verliefd op haar, meneer Delauney?'

'Ja, dat was ik.' Hij schaamde zich niet het te zeggen.

'Was zij volgens u toen nog verliefd op u?'

'Dat denk ik wel.'

'Bent u nu nog steeds verliefd op haar?'

'Jazeker,' zei hij rustig. 'Ik denk dat ik dat misschien altijd wel zal blijven. Maar ik begrijp nu dat onze levens verschillende kanten op zijn gegaan. Ik geloof zelfs niet dat we nog bij elkaar zouden passen.' Hij glimlachte haar over het publiek heen vriendelijk toe. 'Ik geloof niet dat ze het soort vrouw is dat tevreden op een berghelling gaat kamperen, terwijl haar man in de voorste gelederen oorlog aan het voeren is.' Daar moest iedereen in de zaal om glimlachen. Er bestonden maar weinig vrouwen die naar zoiets snakten, met uitzondering van één, die hem op stel en sprong naar welke berghelling dan ook zou zijn gevolgd.

'Hoe lang had u haar, toen u haar in december in de kathedraal van Sint-Patrick weer tegenkwam, al niet meer gezien?'

'Bijna zeven jaar.'

'Deed het u veel toen u haar weer zag?'

'Heel veel. Het was de verjaardag van de dood van onze zoon, en het betekende dus heel veel voor me haar daar te zien.'

'En was zij blij u weer te zien, meneer?'

'Dat dacht ik wel.'

'Gaf ze u de indruk dat ze u nog wel eens zou willen ontmoeten?'

'Nee.' Hij schudde beslist zijn hoofd. 'Ze zei dat ze dat vanwege haar man niet kon doen.' Dat klonk wel heel anders dan Malcolms verklaring over zijn liefdesnestje met Brigitte. 'Ze was in feite niet te vermurwen.'

'Was u daar boos over?'

'Nee, ik vond het jammer. Ik kon op dat moment alleen maar aan het verleden denken en wat er tussen ons had bestaan, en wilde haar daarom graag nog een keer zien.'

'Heeft ze u toen over haar zoontje verteld?'

'Nee, dat heeft ze niet gedaan. Toen ik hem de volgende dag zag, was ik diep geschokt. Ik had een ontzettende kater van de vorige avond en was nog steeds behoorlijk dronken, en ik werd boos op haar omdat ze de vorige dag niets over hem had gezegd. Het was een heel leuk jongetje. Ik heb heel stom gezegd dat ze hem niet verdiende. Ik geloof dat ik het in mijn dronken toestand meer over mezelf had, maar ik heb me hoe dan ook heel slecht gedragen.'

'Heeft u haar bedreigd?'

'Waarschijnlijk wel,' zei hij eerlijk.

'Meende u dat?'

'Nee.'

'En heeft u haar toen opgebeld om die dreigementen te herhalen, of had u haar misschien al eerder gebeld?'

'Nee.'

'Heeft u ooit in uw leven iemand met lichamelijk geweld bedreigd en dat ook uitgevoerd?'

'Nog nooit.'

'Maar is het deze keer anders gegaan? Heeft u deze dreigementen wel uitgevoerd, meneer Delauney?' Toms stem klonk steeds harder door de rechtszaal.

'Nee, ik heb die dreigementen niet uitgevoerd. Ik zou haar of haar zoontje nooit kwaad doen.'

'Heeft u Theodore Whitman Patterson, de zoon van de Pattersons, op de avond van elf december vorig jaar uit zijn huis ontvoerd, of heeft u daar iemand voor ingehuurd of met iemand tot dat doel samengezworen?'

'Nee, meneer.'

'Weet u waar de jongen is?'

'Nee, het spijt me, maar dat weet ik niet... ik wou dat ik het wist...'

'Werden er een week later een stuk speelgoed en zijn pyjama in uw huis gevonden?'

'Ja.'

'Heeft u enig idee hoe die daar terechtgekomen zijn?'

'Geen flauw idee.'

'Hoe denkt u dat die daar terechtgekomen zijn, meneer Delauney?'

'Dat weet ik niet. Ik dacht dat ze daar misschien met opzet waren neergelegd.'

'Waarom zou iemand volgens u zoiets doen?'

'Zodat ik voor zijn misdaad moet boeten, dat is de enige reden die ik kan bedenken.'

'Heeft u enig idee wie dat zou kunnen zijn?'

'Nee.'

'Heeft u soms ergens vijanden, mensen die gezworen hebben u iets aan te doen?'

'Nee, behalve generaal Franco misschien...' Iedereen glimlachte. 'Bent u communist, meneer Delauney?'

'Nee,' glimlachte hij, 'ik ben republikein, dat was ik tenminste. Men zou me eigenlijk beter een onafhankelijke geest kunnen noemen.'

'Bent u lid van de communistische partij?'

'Nee.'

'Koestert u wraakgevoelens tegenover mevrouw Delauney, de huidige mevrouw Patterson, omdat ze u heeft verlaten? Of tegenover meneer Patterson, omdat hij met haar getrouwd is?'

Charles keek Malcolm van man tot man over het publiek heen aan en wilde hem het liefst in zijn gezicht spugen. Maar hij beheerste zich en richtte zich weer tot het hof. 'Als ik afga op wat ik hier in deze zaal over hem heb gehoord, verdient hij haar niet. Maar ik voel geen wrok tegenover hem, net zomin als tegenover Marielle. Ze heeft in dit leven al meer dan genoeg geleden. Ze verdient beter dan een van ons tweeën, en ze verdient het zeker haar kind terug te krijgen.' Marielle hoorde hem met betraande ogen aan. Hij was een goed mens, dat was hij altijd al geweest. Na het horen van zijn antwoorden geloofde ze niet meer dat hij Teddy had meegenomen. Tom Armour hoopte maar dat de jury er net zo over dacht als zij.

'Bent u schuldig aan de misdaad waarvan u wordt beschuldigd, meneer Delauney? Denk hier goed over na en bedenk wel dat u onder ede staat. Heeft u ook maar iets te maken met de ontvoering van het betreffende kind?'

Charles keek hem ernstig aan en schudde langzaam zijn hoofd. 'Ik zweer dat ik er niets mee te maken heb.'

Vervolgens draaide Tom Armour zich om naar de eiser. 'Uw getuige, meester Palmer.'

De aanklager deed zijn uiterste best hem de grond in te boren, hem te laten toegeven dat hij had gelogen en hem in een nog kwader daglicht te stellen vanwege zijn houding tegenover Marielle na de dood van hun kind. Maar het was inmiddels allemaal al naar voren gebracht. Er waren geen duistere geheimen meer, en hij week in niets van zijn verhaal af. Hij bleef volhouden dat hij niets met de ontvoering te maken had, en dat hij geen flauw idee had hoe die pyjama in zijn kelder terecht was gekomen. Er was daar geen enkel bewijs van de aanwezigheid van het kind zelf gevonden, geen stukjes huid, nagels, haar of andere kleren, geen enkel teken dat hij ook maar ergens in de buurt van Charles Delauney moest zijn geweest.

Zijn getuigenis duurde twee lange, vermoeiende dagen en aan het eind ervan was er nog geen tipje van de sluier opgelicht. Charles was op geen enkel punt van zijn eerdere verklaringen afgeweken. Hij was onschuldig. Het ging er alleen maar om of hij de jury daarvan had weten te overtuigen.

Malcolm verliet die dag de rechtszaal alleen, en Marielle ging op weg naar huis de kerk binnen. Ze wilde voor een rechtvaardig eind van het proces bidden, wat dat dan ook zou worden, en voor haar zoontje. Pasen was voorbijgegaan en andere kinderen hadden naar paaseieren gezocht en met kuikentjes gespeeld, maar thuis was Teddy's kinderkamer nog steeds leeg. Het deed haar ontzettend pijn ernaartoe te gaan, maar ze vond er iedere dag wel een reden voor. Dan moest ze iets opzoeken of iets wegleggen, of weer wat kleertjes opvouwen. Juffrouw Griffin logeerde nog steeds bij haar zuster in New Jersey. De huishoudster had Marielle onlangs verteld dat juffrouw Griffin binnenkort een positie bij een andere baby in Palm Beach ging betrekken. Daar bofte ze dan bij, dacht Marielle. Wat een bof om weer een andere baby te vinden. Maar zij kon dat niet doen, zij wilde alleen Teddy maar terug. Haar hart brak bijna bij de gedachte aan zijn zijdeachtige haar, zijn stevige wangetjes, het lieve mondje dat haar altijd kuste... maar nu was hij weg, verdwenen... waarschijnlijk voorgoed. Dat probeerde ze iedere dag weer opnieuw te aanvaarden, maar de gedachte aan hem maakte zelfs Malcolms bedrog minder belangrijk.

Ze bleef lange tijd geknield voor het altaar van de kerk van Sint-Vincent Ferrer zitten, en na verloop van tijd kwam John Taylor binnen en knielde naast haar neer. Hij had haar iedere dag naar de rechtszaal vergezeld, en helaas had hij nauwelijks meer kunnen doen. Ze hadden maar zo weinig aanwijzingen gevonden; nadat ze de pyjama en de teddybeer in het huis van Charles Delauney hadden ontdekt, was er niets meer aan het licht gekomen.

De slotpleidooien zouden de volgende dag worden gehouden, en hij voelde zich volkomen hulpeloos. Hij vond dat Delauney het de laatste twee dagen in de getuigenbank heel goed had gedaan. Het had hem zelfs aan het twijfelen gebracht, maar Taylor geloofde toch nog steeds in zijn schuld.

Hij raakte zacht Marielles arm aan. Ze was de laatste tijd een stuk magerder geworden en ze zag heel bleek, maar ze had nog maar zelden zo'n vreselijke hoofdpijn. 'Ben je klaar om naar huis te gaan?' Ze zuchtte en knikte toen. Soms wilde ze hier bijna niet meer weg, wilde ze voorgoed op haar knieën om de thuiskomst van Teddy blijven smeken. Daar had ze nu al maandenlang om gebeden.

Op weg naar huis was ze stil. De pers verdrong zich nog steeds voor haar deur, maar Taylor wist haar altijd weer snel door de keuken naar binnen te loodsen. Het was een vreemde gedachte dat het proces binnenkort voorbij zou zijn. De politie zou hen nog een tijdje blijven bewaken en de fbi zou ook beslist een oogje in het zeil blijven houden, hoewel er nog steeds geen tips of telefoontjes waren binnengekomen, zelfs niet van gestoorde lieden in het holst van de nacht. Er was eigenlijk geen enkele reden om nog langer te blijven. Het was afgelopen. Het enige dat nu nog afgewacht moest worden, was het oordeel van de jury over Delauney. Hij vroeg zich af of ze daar nu ook bezorgd over was. Hij wist dat ze nog steeds om hem gaf, waarschijnlijk meer dan ze toegaf.

'Wil je liever alleen zijn?' vroeg hij zacht, nadat ze thuis waren gekomen. Ze keek dankbaar naar hem op en knikte. Ze zou uiteindelijk niemand overhouden. Tussen Malcolm en haar was het voorbij. Teddy was weg... en als ze Charles ter dood veroordeelden, was er niemand meer in de hele wereld die ooit van haar had gehouden. Als ze daar een enkele keer bij stilstond, snakte ze naar adem; Taylor wist dat ze het heel moeilijk had. Hij raakte zacht haar arm en daarna haar wang aan. 'Niet opgeven... het is soms lang niet zo erg als je wel denkt.' Maar ze wisten allebei dat het bijna niet erger kon. Hij zag haar langzaam en met gebogen hoofd de trap oplopen, en begon zich plotseling zorgen te maken. Als ze nu eens, net als jaren geleden, gekke dingen ging doen? Hij vroeg zich af of hij zou blijven, of met haar mee naar boven zou gaan. Maar een van de agenten kwam hem vertellen dat Malcolm boven was, dus toen droeg Taylor hem op haar in de gaten te houden en ging zelf terug naar zijn kantoor.

Nadat ze John had achtergelaten, liep Marielle naar boven naar Teddy's kamer. Ze liet zich in de schommelstoel zakken en sloot haar ogen. Het begon buiten te schemeren en er stonden al een paar sterren aan de hemel. Ze kon ze door de gordijnen heen zien twinkelen. Ze dacht aan de kinderrijmpjes die ze samen hadden opgezegd en de liedjes die ze de laatste avond, toen ze hem naar bed bracht, voor hem had gezongen. Terwijl de tranen langzaam langs haar wangen gleden, hoorde ze een geluid en draaide ze zich om. Haar man was de kamer binnengekomen.

'Wat doe jij hier?' vroeg hij op kille toon.

'Ik kom hier altijd om me dichter bij Teddy te voelen.'

'Daar heb je nu niets meer aan,' zei hij gemeen, 'hij is dood. Dankzij je ex-man.'

'Waarom ben je toch zo wreed?' waagde ze het deze keer te vragen. 'En hoe kun je er zo zeker van zijn dat hij dood is? Hoe weet je dat hij niet binnenkort weer thuiskomt?'

Malcolm Patterson stond haar met een koude blik aan te kijken. Sinds het begin van de rechtszaak was het masker van hem afgevallen. Zijn bedrog was uitgekomen, en het kon hem niets meer schelen. Hij was van plan van haar te scheiden. 'Als hij ooit terugkomt, Marielle, dan is dat niet bij ''ons'' of bij jou, je bent geen geschikte moeder voor hem.' Dat had Tom Armour al zien aankomen. Hij was een van de raadslieden in de zaak Vanderbilt geweest, en wist precies hoe dat soort gevallen werden voorbereid. En dat had hij Malcolm ook zien doen. De getuigenverklaringen van de gouvernante en het dienstmeisje, het telegram van de psychiatrische inrichting, allerlei bewijzen dat ze ongeschikt was... voor het geval ze hem vonden.

'Wie ben jij om daarover te beslissen?' zei Marielle verdrietig. 'En waarom haat je me zo?'

'Ik haat je helemaal niet. Ik heb alleen maar minachting voor je. Je bent een zwakkeling... en je hebt die communist ons leven laten binnendringen om onze zoon te stelen en te vermoorden...'

'Je weet best dat dat niet waar is.' Ze zat nog steeds in de schommelstoel, en hij kwam dichterbij.

'Je bent niet goed snik, Marielle, en bovendien een leugenaar.' Zijn ogen vlamden, maar de hare ook. 'Hoe verwacht je nu ooit dat iemand je respecteert?'

'En Brigitte dan?' vroeg ze zachtjes, 'is zij zoveel beter?' Hun brutaliteit deed haar nog steeds pijn. Ze was eindelijk tot de ontdekking gekomen dat hij haar al jarenlang ondermijnd had. Maar waarom? Waarom haatte hij haar zo? Had hij het alleen voor zichzelf of ook voor Brigitte gedaan?

'Brigitte heeft hier niets mee te maken. We hadden nooit moeten trouwen.'

'Maar waarom hebben we dat dan gedaan?' Dat wist ze nu absoluut niet meer. Ze begreep niets meer van hem.

'Als ik Brigitte eerder dan jou had ontmoet, was dat misschien ook niet gebeurd. Maar ik heb jou het eerst ontmoet. En ik wilde ontzettend graag kinderen.' Na twee kinderloze huwelijken had Marielle hem het antwoord op zijn gebeden toegeleken. En ze was zo jong en hulpeloos geweest. Hij had het prettig gevonden dat ze alleen op de wereld stond. Hij had haar helemaal kunnen overheersen, precies zoals hij het graag had. Eerlijk gezegd had hij haar verleden in die inrichting helemaal geen bezwaar gevonden. Het had haar alleen nog maar afhankelijker van hem gemaakt.

'Ging het dan alleen maar om eventuele kinderen? Om een zoon?'

'Misschien wel.' Ze was dus gebruikt, dat was alles. Een instrument om hem een kind te geven. Maar ze wist dat er meer tussen hen was geweest en dat wist hij ook, of hij dat nu toegaf of niet. Ze was er helemaal in het begin korte tijd zeker van geweest dat hij van haar hield. En toen... was Brigitte gekomen. Het was haar nu wel duidelijk geworden.

'En wat ga je nu doen? Met Brigitte trouwen en nog een paar kinderen krijgen?' Hij vertelde haar niet dat Brigitte geen kinderen kon krijgen, en dat ze werkelijk verliefd op elkaar waren.

'Wat ik nu ga doen is jouw zaak niet, Marielle.'

'Zodra het proces voorbij is, zal ik het huis verlaten,' zei ze kalm. Maar ze zou Teddy's dingen meenemen... die kon ze niet achterlaten... voor het geval hij weer thuiskwam. Voor het eerst sinds jaren begon haar hetzelfde gevoel van verwarring te bekruipen dat ze in de kliniek in Villars ook had gehad, diezelfde vreemde pijn ergens in haar hoofd, die het haar onmogelijk maakte om na te denken of beslissingen te nemen... ze kon alleen nog maar aan Teddy denken.

'Waar ga je dan naartoe?' Zijn ogen leken al haar energie uit haar weg te zuigen.

'Dat doet er niet toe. Ik zal de fbi mijn adres geven, zodat ze me kunnen vinden... voor het geval dat... als ze hem vinden.'

Hij keek haar minachtend aan. Ze begon haar verstand weer te verliezen. Dat zag hij zo. Het kwam absoluut niet bij hem op dat hij daar de oorzaak van was.

'Ze zullen hem niet vinden, Marielle. Ooit. Begrijp je dat dan niet?'

'Ik ga wel naar een hotel.' Ze negeerde zijn vraag en wendde haar hoofd af, terwijl Malcolm naar haar keek. Hij had zijn advocaat al gezegd hoeveel geld hij haar zou geven. Hij zou haar afkopen, en zij zou waarschijnlijk weer in een inrichting belanden. Nadat hij haar had verlaten en Charles ter dood was gebracht, en het tot haar was doorgedrongen dat ze het kind nooit weer terug zou zien, zou ze waarschijnlijk volkomen instorten.

'Ik ga in ieder geval weer op reis. Dan kun jij je maatregelen treffen.'

'Waar ga je naartoe?' Haar stem klonk heel zwak, alsof ze zich heel erg moest concentreren, en haar handen trilden.

'Daar heb je niets mee te maken.'

Plotseling voelde ze paniek in zich opkomen. Wie zou er dan voor haar zorgen? Wie zou haar helpen voor Teddy te zorgen? Maar opeens wist ze dat ze niemand anders nodig had. Ze had alleen maar tijd nodig om bij te komen van alles wat er was gebeurd. Ze realiseerde zich wat er met haar aan de hand was, en deed haar uiterste best de duivel te bezweren. Ze spande zich tot het uiterste in om rustig overeind te komen en naar beneden naar haar eigen kamer te gaan. Hij kon doen wat hij wilde. Maar hij kon de herinneringen aan het kind van wie ze zo had gehouden niet van haar afnemen, en ook niet haar liefde voor hem. Die wetenschap bracht haar tot de overtuiging dat ze het allemaal zou overleven.

John Taylor belde haar die avond op. Hij maakte zich zorgen om haar. Hij wist wat het proces van haar had geëist. 'Hoe gaat het met je?'

'Goed. Het was een moeilijke dag vandaag.' En Malcolm had het nog moeilijker gemaakt. Ze was doodmoe, maar ook blij zijn stem te horen.

'De volgende paar dagen worden nog erger. De slotpleidooien en de uitspraak zullen het uiterste van je vergen. Je moet maar zo kalm mogelijk blijven, Marielle.' En hij zou haar terzijde staan.

'Dat weet ik wel... maak je maar geen zorgen... John, er is nog steeds geen nieuws over hem, hè?... over Teddy, bedoel ik?'

'Nee,' zei hij zacht, 'helemaal niets.' Hij wist dat ze het langzaam ging aanvaarden. Na vier maanden was er ook eigenlijk geen hoop meer, dat wist hij zeker. 'Ik laat het je wel weten als er iets gebeurt.'

'Dat weet ik ook wel.'

'Marielle...' Hij wist dat de lijn werd afgeluisterd, maar wilde dat hij haar kon vertellen hoeveel hij van haar hield.

'Laat maar... maak je maar geen zorgen.' Haar stem klonk heel zacht en droevig, en hij verlangde er uit alle macht naar haar in zijn armen te nemen. Maar ze zat alleen in haar slaapkamer, en twee eenzame tranen gleden over haar wangen. Het waren tranen van zowel uitputting als verdriet.

'Probeer nog een paar dagen sterk te zijn. Misschien kunnen we, als dit allemaal voorbij is, samen iets gezelligs gaan doen.' Hij wist hoe ze het nodig zou hebben er even tussenuit te gaan. Hij was bang dat ze weer zou instorten; dat had ze die avond ook bijna gedaan, maar ze had zich nog net weten te beheersen. 'Tot morgen,' zei hij zacht.

'Welterusten,' fluisterde ze, en legde toen de hoorn neer. Terwijl ze in slaap viel, zat Bea Ritter erover na te denken Tom Armour op te bellen.

14

Tom Armour was, sinds hij tegen het einde van de middag was thuisgekomen, bezig geweest zijn slotpleidooi te perfectioneren, en hij was eindelijk voldaan over het resultaat. Hij rekte zich uit, gaapte, las het nog een laatste keer door en besloot toen een sandwich te gaan maken. Zijn flat zag eruit alsof de ratten overal nesten hadden gemaakt en toen hij de koelkast opende, schoot het hem te binnen dat die leeg was. Hij stond er hongerig naar te staren toen de telefoon ging, en weifelde of hij zou opnemen of niet. Het waren waarschijnlijk die verdomde verslaggevers weer, maar het zou ook iets belangrijks kunnen zijn.

'Ja?' antwoordde hij tenslotte afwezig. Hij stond er nog steeds over na te denken of het de moeite waard was om ergens iets te gaan eten of dat hij beter naar bed kon gaan om de volgende morgen goed uitgerust te zijn. Weliswaar uitgerust, maar beslist ook heel hongerig. Hij had die dag ook al niet geluncht en terwijl hij de hoorn tegen zijn oor drukte, hoorde hij zijn maag rommelen. Hij vroeg zich af wie hem op dat tijdstip in vredesnaam nog zou bellen. De enige belangrijke vrouw in zijn leven had hem vlak voor de kerst meegedeeld dat ze met iemand anders ging trouwen. Ze had gezegd dat hij met zijn werk was getrouwd en dat ze er schoon genoeg van had hem altijd alleen maar over zijn rechtszaken te horen praten. Maar hij was er op zijn zesendertigste wel in geslaagd om een van de meest vooraanstaande strafpleiters van de stad te worden.

'Mag ik meester Armour even spreken?' Het was een onbekende vrouwenstem met een prettige klank.

'Wie denkt u op dit uur anders aan de telefoon te krijgen? De butler?' Toen vroeg hij zich plotseling af of hij misschien weer de een of andere idioot aan de lijn had die zogenaamd iets over Charles Delauney wist te vertellen. Hij vond het heel interessant om zijn advocaat te zijn, maar hij werd al vanaf het begin lastiggevallen met de nodige vervelende telefoontjes en dreigbrieven... in de trant van 'hoe kunt u nu zo'n monster verdedigen'. 'Met wie spreek ik?' vroeg hij met gefronste wenkbrauwen. Thuis was hij al wekenlang niet opgebeld, laat staan door een plezierig klinkende vrouw.

'Met Beatrice Ritter. Ben jij dat, Tom?'

'En niemand anders.' Toen wist hij weer wie ze was, hij mocht haar wel. Hij had haar, toen ze hem kwam opzoeken om hem te smeken Charles' verdediging op zich te nemen, meteen al aardig gevonden. En hij had sindsdien haar artikelen over Marielle, Charles en het proces ook met plezier gelezen. Het was hem al gauw duidelijk geworden dat ze aan zijn kant stond.

'Ik moet met je praten.' Ze klonk serieus en nadrukkelijk.

'Ga je gang, ik luister.' Met een grommende maag en een lege koelkast en tot de volgende ochtend niets beter te doen.

'Kun je me ergens ontmoeten?'

Hij wierp een blik op zijn horloge en fronste zijn voorhoofd. Hij was een aantrekkelijke man en hij stond op dat moment in de keuken in zijn witte overhemd van die middag in het gerechtshof en zijn broek met bretels, en alles wat hij de afgelopen veertien uur had genuttigd was een hele sloot zwarte koffie. 'Het is al bij elven. Kan het niet tot morgen wachten?'

'Nee, dat kan niet.' Haar stem klonk wanhopig.

'Is er iets aan de hand?'

'Ik moet je spreken.'

'Heb je iemand om zeep gebracht?'

'Ik meen het... alsjeblieft... vertrouw me nou maar... het kan echt niet tot morgen wachten.'

'Ik neem aan dat het iets met mijn cliënt te maken heeft?' Ze had zich, om redenen die hij niet helemaal begreep, opgeworpen als Charles' voorvechtster, en hij was best bereid daar zijn voordeel mee te doen.

'Ja, absoluut.'

'En het kan echt niet wachten?'

'Dat denk ik niet.' Ze klonk heel ernstig.

'Zou je naar mijn flat willen komen?' De meeste vrouwen zouden niet bereid zijn een man op dat uur van de avond een bezoek te brengen, maar ze was niet zo maar een vrouw. Ze was een verslaggeefster. Ze was eraan gewend dingen te doen die een normaal mens wel uit zijn hoofd zou laten, en hij had bewondering voor haar lef. Ze was maar een klein vrouwtje, maar ze blaakte van enthousiasme. Hij mocht haar graag. Misschien werden ze wel ooit vrienden, maar dit was nog niet het moment.

'Ik kom er meteen aan,' zei ze geestdriftig, 'vertel me alleen niet dat je in New Jersey woont.'

'Wat zou je zeggen van 59th Street, tussen Lexington en Third?' Hij bewoonde een etage van een simpel, ouderwets huis. 'Gelukkig maar. Ik woon in 47th. Ik pak een taxi en ben over een minuut of vijf bij je.'

'Wil je eerst even iets voor me doen?'

'Natuurlijk.'

'Zou je een broodje rosbief voor me mee willen brengen? Ik heb sinds mijn ontbijt niet meer gegeten.'

'Mosterd of mayo?'

'Allebei, het maakt niet uit. Ik eet zelfs de zak, ik sterf van de honger.'

'Komt in orde.'

Twintig minuten later ging de bel en stond ze in een donkerblauwe broek en een felblauwe trui voor de deur. Ze had een blauwe strik in haar haar en overhandigde hem een bruinpapieren zak met daarin een flesje bier, twee augurken en zijn broodje.

'Je bent een engel.' Het kon hem niet eens meer schelen waarom ze was gekomen, zo dankbaar was hij haar voor zijn avondeten. 'Wil je het biertje met me delen?'

'Nee, dank je.' Ze schudde haar hoofd en schoof op een stoel in de keuken. Ze gedroegen zich als oude vrienden, maar hij wist dat ze het hele proces had bijgewoond en ze voelden zich allebei alsof ze samen een oorlog hadden doorstaan.

'Wat denk jij ervan?'

'Ik weet het niet zeker. Van de jury valt nog niets te zeggen. Soms denk ik dat de mannen meer sympathie voor hem hebben dan de vrouwen, maar soms... ik weet het niet. In ieder geval heb je Marielle Patterson weer wat geloofwaardiger gemaakt. Wat een rotzak is die Patterson, zeg.' Hij knikte, zich nog goed bewust van het feit dat ze journaliste was en hem uit zijn tent kon zitten, lokken. 'Je hebt Charles Delauney fantastisch verdedigd.'

'Dank je. Hij heeft het er vandaag in de getuigenbank goed afgebracht, dat vond ik tenminste.'

'Ik ook,' zei ze zacht. Toen hij uit de bank kwam, had ze zijn blik kunnen opvangen en had hij, toen ze een gebaar van goedkeuring maakte, naar haar geglimlacht. Haar belangstelling en geloof in hem hadden hem goedgedaan en hoewel haar enthousiasme hem enigszins verbaasde, mocht hij haar graag. Niet half zoveel als zij hem mocht, maar naar Bea's mening was het een begin... tenzij... maar dat hing van Tom Armour af... en van de jury.

'Dus wat is er aan de hand? Wat voert je hier met een broodje rosbief naartoe? Ik neem aan dat je hier niet alleen bent gekomen om me te vertellen dat je mijn stijl van verdedigen zo bewonderenswaardig vindt.'

'Nee,' grinnikte ze, 'maar je doet het heel goed. Beter dan de meesten.' Toen stonden haar ogen weer ernstig. Ze had hem iets belangrijks te vertellen. Ze wisten allebei dat Charles Delauney niet veel tijd meer had. De beide advocaten zouden de volgende dag hun slotpleidooien houden, waarna het aan de jury zou zijn om een oordeel te vellen. 'Ik heb iets heel geks gedaan,' biechtte ze op, terwijl ze een hap van zijn augurk nam. 'Ik heb iemand opgebeld over wie ik lang geleden eens een artikel heb geschreven... vorig jaar of zo. Je weet waarschijnlijk wel wie hij is. Hij heet Tony Caproni.'

'Die maffiabaas uit Queens?' Tom Armour keek verbaasd. 'Leuke vriendjes heb je, juffrouw Ritter.'

'Het was een aardig artikel, waar hij heel tevreden over was. Hij zei dat ik hem, als hij ooit iets voor me kon doen, mocht opbellen. Dus dat heb ik gedaan.'

'Jij hebt Caproni gebeld? Waarom?' Hij was opnieuw onder de indruk van haar moed. Tony Caproni was een van de gevaarlijkste mannen van New York, maar ook een van de machtigste in zijn eigen wereld.

'Ik wilde weten of hij misschien iets wist, of hij misschien via via gehoord had wie... of misschien iemand uit de onderwereld wist wie het joch had ontvoerd, of... weet ik veel, ik dacht gewoon dat het misschien iets zou opleveren.'

'En? Hij wist van niets, neem ik aan. Dat heeft de fbi ook al geprobeerd. Ze hebben alle informanten afgebeld, al hun contacten uit de onderwereld, zonder enig resultaat.'

'Tony was, de eerste keer dat hij me terugbelde, ook niets aan de weet gekomen.' Ze legde de augurk neer en greep Tom bij zijn arm. 'Maar vanavond heeft hij me weer gebeld en me een naam en een telefoonnummer gegeven en gezegd dat ik die vent moest bellen.'

Tom hield op met eten en keek haar aan. 'En had hij iets te vertellen?'

'Iemand... hij weet niet wie het was... heeft hem vijftigduizend dollar betaald om het speelgoedbeertje en die pyjama daar te verstoppen. Hij wil niet getuigen, tenzij we hem vrijspraak kunnen beloven. Hij is bang, Tom. Hij is doodsbenauwd, maar hij heeft medelijden met Charles. Hij zegt dat hij het in dat geval zal doen. Hij zei ook dat het joch volgens hem nog leeft, en hij wil graag zijn mond opendoen voordat er iets met hem gebeurt.'

'Jezus Christus... o mijn god... geef me zijn nummer.' Ze haalde het uit haar tas en hij nam de hoorn van de haak en keek haar aan. 'Je hebt dit toch niet allemaal verzonnen, hè? Als je er een woord van in de krant zet, vermoord ik je.'

'Ik zweer je dat het waar is.' En zonder te weten waarom, geloofde hij haar.

15

Rechtbankpresident Abraham Morrison riep om precies kwart over tien de volgende morgen met een klap van zijn hamer het hof tot de orde. Tom Armour zag er in een gesteven wit overhemd en een donkerblauw pak met een nieuwe das fris en klaarwakker uit; hij was zelfs een kwartier eerder opgestaan om zijn schoenen te poetsen. Hij deed altijd zijn best om er aan het eind van een rechtszaak, als het er echt op aankwam, zo goed mogelijk uit te zien. Charles zag er in een donkergrijs pak met een das van zijn vader heel stemmig uit.

'Vandaag, dames en heren, zullen we de slotpleidooien horen,' legde de president de jury uit. Ze hadden nu al een maand in het Chelsea Hotel gelogeerd en waren waarschijnlijk wel een beetje aan het eind van hun Latijn. Een aantal van hen begon er behoorlijk vermoeid uit te zien.

Maar terwijl de president zich tot hen richtte, stond Tom Armour op en vroeg of hij naar voren mocht komen. Dat deed hij toen, samen met Bill Palmer.

'Wat is er aan de hand, meester Armour?' vroeg de president hem op zachte toon.

'Nieuwe bewijzen, edelachtbare, en een probleempje. Mag ik even in uw kantoor met u praten?' De president leek daar niet gelukkig mee te zijn. Het proces liep op zijn eind en nu kwamen ze plotseling met nieuwe bewijzen. Wat moest dat in vredesnaam te betekenen hebben?

'Vooruit dan maar.' Hij wuifde hen naar binnen, en de beide raadslieden voerden zowel onder elkaar als met de rechter tot half elf een verhitte discussie. Hij was meer dan bereid de man te laten getuigen, maar wilde hem geen vrijspraak geven. Als hij de waarheid sprak, kon het verbergen van de pyjama in het huis van Charles Delauney een misdaad worden genoemd. Bovendien hield hij waarschijnlijk nog wel meer informatie over de ontvoerders achter.

'Arresteer hem toch,' zei Palmer botweg.

'Ik kan mijn bron niet verraden,' zei Armour tegen hem.

'En als hij liegt?'

'En als hij niet liegt? Als hij die pyjama en dat beertje daar inderdaad heeft neergelegd, is Delauney onschuldig.'

'Wie is die vent in jezusnaam?' schreeuwde Palmer bijna.

'Dat kan ik pas zeggen als we het eens zijn geworden.'

Toen ze allebei waren uitgepraat, zat de rechtbankpresident heel somber te kijken. Hij was allesbehalve tevreden over de overeenstemming die ze tenslotte hadden bereikt.

'Ik geef u achtenveertig uur om dit allemaal te controleren en erachter te komen of het waar is of niet. Vraag maar of de fbi, de mariniers of het leger u daarbij willen helpen. Het interesseert me geen biet hoe u het doet, maar ik wil meer bewijs hebben dan alleen dit. En ik weiger die man iets te beloven. Trek het allemaal maar na. Maar als u over achtenveertig uur niet met meer bewijs in deze rechtszaal terug bent, veroordeel ik u tot minachting van het hof en gooi ik uw tipgever in de gevangenis. Begrepen?'

'Ja, edelachtbare. Dank u wel.' Tom Armour straalde. Hij had twee dagen om een wonder tot stand te brengen. Misschien was Bea's vriend wel bereid hem te helpen.

'Bent u het eens met een verdaging van twee dagen, meester Palmer?' vroeg de president.

'Ik heb immers geen keus,' zei Palmer geïrriteerd, maar gelaten. Hij was er helemaal klaar voor geweest om een geweldig slotpleidooi te houden.

'Nee, eigenlijk niet,' glimlachte de president, en Tom lachte.

'Dan ben ik het er toch mee eens, of niet soms? Maar ik hoop wel dat het de moeite waard is. Volgens mij is het een flauwekulverhaal. Delauney is zo schuldig als wat, die rotcommunist.'

'Pas een beetje op met wat je over mijn cliënt zegt,' zei Tom Armour streng.

'Neem dat soort lui dan niet aan.'

De drie mannen liepen de rechtszaal weer binnen en de president legde iedereen uit dat er misschien nieuwe bewijzen naar voren waren gekomen, en dat de zitting voor een onderzoek van twee dagen werd verdaagd. De zitting zou op vrijdag worden hervat. Hij bedankte iedereen voor hun aanwezigheid en hief de zitting op, en Tom legde Charles op een fluistertoon uit wat er aan de hand was. Toen stond hij weer op en wenkte John Taylor.

'Mag ik u even spreken? We hebben uw hulp nodig.'

'Natuurlijk.' Officieel was het zo dat John aan de kant van de aanklager stond. Maar zijn eigenlijke taak was het vinden van Teddy, waarmee iedereen zou zijn geholpen.

'Kunnen we even ergens rustig praten?' Hij liet Charles achter om weer naar zijn cel te worden gebracht en volgde Taylor naar een leeg kantoor.

'Wat heeft u ontdekt?'

'Ik weet het niet zeker. Maar volgens mij is het de moeite waard.' Hij legde uit waar het vandaan kwam en wat de man precies had gezegd. 'Hij is als de dood. Hij heeft de poen ergens opgehaald en is nu medeplichtig, of het is op z'n minst obstructie. Hij heeft al heel wat op zijn strafblad staan, hij is voorwaardelijk vrij en knijpt 'em als een ouwe dief om zich bekend te maken.'

'Hij is in ieder geval niet achterlijk. Wie is het? Misschien ken ik hem wel.'

'Waarschijnlijk wel. Maar u moet me vrijspraak voor hem beloven, anders vertel ik het u niet.'

'Ik beloof je geen zak, Armour. Maar ik kan je wel een pak op je sodemieter beloven als je me niet vertelt wie het is. We zijn hier niet alleen met de verdediging van je cliënt bezig. We zoeken een vierjarig jongetje, dat op dit moment al of niet dood is. Als hij dat niet is, verkeert hij beslist in levensgevaar.'

'Dat weet ik verdomme ook wel. Maar u kunt mijn bron niet bekendmaken. Hij denkt ook dat de jongen nog in leven is. U moet me beloven dat u hem niet rechtstreeks gaat oppakken.'

'Ik zal hem niet oppakken, maar ik wil wel met hem praten. Als u wilt, mag u met me mee. Wie is het?' Armour was nog steeds bang dat hij de man in gevaar bracht.

'Hij heet Louie Polanski,' zei Tom aarzelend, in de hoop dat Taylor hem niet zou arresteren.

'Louie? Louie de Liefhebber? Jezus, we kennen elkaar al jaren. Ik heb hem vijftien jaar geleden, toen ik nog een groentje was, de nor in gestuurd... en zijn leven gered. Zijn maffia-vriendjes stonden hem naar het leven, en toen hebben we hem in een knus celletje gestopt en hem een jaar of vijf in bescherming genomen. Hij is dol op me.' John Taylor stond er gewoon bij te grinniken.

'Is dat echt waar?' Tom was stomverbaasd bij dit verhaal.

'Ik zweer je dat hij best met me wil praten.' Toen Tom Louie vervolgens opbelde, stond hij al bij de telefoon te wachten. Hij stemde toe Tom Armour en John Taylor te ontmoeten.

Ze spraken om een uur in een Italiaans restaurant in Greenwich Village af. Het werd gerund door de maffia en was al jaren een clandestiene kroeg. Taylor kwam er regelmatig, maar Tom Armour had er nog nooit van gehoord. De man die ze daar ontmoetten, was klein, dik en kaal en hij transpireerde hevig. Terwijl hij zijn verhaal deed, trilde hij van de zenuwen, maar het deed hem duidelijk genoegen John Taylor weer te zien.

'Ik had het nooit moeten doen. Het was een stomme zet. Maar het was zo verdomd veel geld voor zo'n verdomd gemakkelijke klus.' Dat was het tot op dat moment ook geweest.

Taylor keek Tom aan. 'Wie zou hem in jezusnaam zoveel hebben betaald om de schuld op Delauney te schuiven? Iemand mag je cliënt helemaal niet.'

'Ik zou ook verdomd graag weten wie dat is geweest,' zei Tom mismoedig.

'Er wordt gezegd dat het joch nog leeft, maar ik weet niet waar hij is of bij wie,' fluisterde Louie, een blik over zijn schouder werpend.

'Waarom denken ze dat? Kun je daar achter komen?' vroeg Taylor opeens zakelijk.

'Ik zal eens rondvragen. Maar ik denk dat iemand daar stijf zijn mond over dicht houdt. Er is een smak geld voor betaald en ze moeten goeie jongens ingehuurd hebben, want er is geen woord over losgelaten.' Behalve door Louie, godzijdank. Taylor bad bij zichzelf dat Louies vriendjes gelijk hadden en dat Teddy nog in leven was.

'En je hebt geen flauw idee waar hij is, geen vaag vermoeden of de een of andere tip die we op kunnen volgen?'

'Misschien is hij het land al uit.' Daar hadden ze zelf ook al aan gedacht. Maar ze hadden al maandenlang de havens en vliegvelden goed in de gaten gehouden, en zelfs de grenzen met Canada en Mexico. Ze hadden alles en iedereen tot nog maar kort geleden streng gecontroleerd. Maar nu namen ze aan dat Teddy óf dood was, óf dat iemand niet meer de moeite zou nemen hem het land uit te krijgen. Hoewel John daar nu plotseling weer anders over ging denken. De strenge controle van de havens was pas een week geleden opgeheven, maar het was misschien de moeite waard die weer in te stellen. Hij keek Louie goedkeurend aan.

'Je hebt me net op een idee gebracht, Louie, je bent een prima vent.'

'O ja? En wat ga je dan voor me doen? Hoor es, ik geef dat geld wel terug... ik heb er maar tienduizend van uitgegeven. Jullie mogen die andere veertigduizend terughebben. Geef het maar aan de fbi, jezus, geef het maar aan de rechter. Maar ik wil verdomme niet weer voor zo'n rottige kinderpyjama de bak in.'

'Moet je eens goed luisteren.' Taylor keek hem ernstig aan. 'Als we iets ontdekken, zal ik het voor je op een akkoordje gooien omdat je ons hebt geholpen het kind terug te vinden. Als we hem niet vinden, zit je in de problemen. Maar ik zal mijn best doen. Ik bel je wel.'

'Oké... laat het me dan maar weten...' Louie de Liefhebber keek Tom zenuwachtig aan, terwijl John Taylor naar de telefoon liep.

'Dank u wel dat u met ons hebt willen praten,' zei Tom zacht. 'U heeft misschien het leven van mijn cliënt gered.'

'Ja,' grijnsde Louie nerveus, 'en mijn hachje ook. Maar eh... ik kan er niet tegen als ze een kind iets aandoen. Dat deugt niet, u weet wel wat ik bedoel. Net als dat met die Lindberghs. Ik zat toen net een poosje in de bak voor een overvalletje. Word ik niet goed van, zulke lui... een baby vermoorden.'

'Denkt u dat ze hem misschien vermoord hebben?' Tom voelde zich misselijk worden bij die gedachte, en niet alleen vanwege zijn cliënt. Hij was in de loop van het proces een grote bewondering voor Marielle gaan voelen, en hij moest er niet aan denken wat ze dan nog weer zou moeten doorstaan. Vooral nadat ze al twee kinderen had verloren, en met wat haar met Malcolm nog te wachten stond.

'Moeilijk te zeggen,' antwoordde Louie ernstig. 'Als het om een hoop geld gaat, kan er van alles gebeuren. En er wordt gezegd dat het hier om een flinke smak gaat.'

'Ik wou dat ik wist wie het heeft gedaan.' Hij wist nu zeker dat het Charles Delauney niet was. Hij had hem hiervoor ook al geloofd, maar inmiddels had hij geen enkele twijfel meer over. Maar nu hij hoorde hoe professioneel dit zaakje was opgezet, vroeg hij zich ook af of ze de ware dader ooit te pakken zouden krijgen. En of ze die arme Teddy ooit terug zouden vinden.

Toen Taylor weer terugkwam, had hij een grimmige trek op zijn gezicht.

'Wat is er aan de hand?' vroeg Tom.

'Dat weet ik niet. Misschien zitten we wel op een dood spoor, maar we zullen in de komende dagen de haven tot in alle hoeken en gaatjes doorzoeken. Je weet maar nooit wat dat kan opleveren. Maar ik heb net gehoord dat we dan tien vrachtschepen en zes passagiersschepen binnenstebuiten moeten keren. Daar zijn we dan wel even mee zoet. En jij moet ook je steentje bijdragen, Louie, wie weet wat jij nog kunt oppikken.' In geval van nood konden ze hem altijd nog een verklaring over het verstoppen van het beertje en de pyjama laten ondertekenen. Hoewel Taylor heel goed wist dat het dan waarschijnlijk heel moeilijk zou zijn om hem te beschermen. 'Ik bel je wel.'

'Bedankt voor de lunch.' Louie keek hen allebei aan, en had er geen spijt van dat hij was gekomen. Als ze het joch vonden, was het het waard geweest. Je moest af en toe toch iets doen om jezelf een voldaan gevoel te geven, zelfs al moest je er iets voor inleveren.

Nadat ze het restaurant hadden verlaten, stapte Taylor een telefooncel binnen en draaide weer een nummer. Hij belde Marielle thuis op, en wilde niet dat iemand hem zou horen. 'Hallo, ik ben het.' Hij wist dat ze zijn stem zou herkennen. 'Zou je me in dezelfde kerk als gisteren willen ontmoeten, over eh... twintig minuten?'

'Natuurlijk.' Ze klonk verbaasd. Toen hij haar daar later zag aankomen, was ze alleen. Ze was de achterdeur uitgeglipt en had zich tussen alle andere mensen op straat gevoegd zonder dat iemand het in de gaten had gehad. Ze had een sjaal om haar hoofd, een wollen jasje aan en een zonnebril op.

'Is er iets gebeurd?' Ze keek bezorgd en hij glimlachte om haar gerust te stellen.

'Nee, maar ik zal het de volgende paar dagen heel druk hebben. Als je me dan niet ziet, moet je je geen zorgen maken.'

'Heeft het iets te maken met de nieuwe bewijzen waar ze het vanmorgen in de rechtszaal over hadden?' vroeg ze verbaasd. Ze had hem sinds de avond van de ontvoering letterlijk iedere dag gezien. Hij was haar enige steun en toeverlaat.

'Ja, daar heeft het mee te maken.'

'Is het... heeft het iets met Teddy te maken?' Hadden ze hem misschien gevonden... of nog erger, zijn lichaampje? Ze durfde het niet te vragen.

'Ik weet niet zeker of het ergens mee te maken heeft, maar we zullen het uitzoeken. Maak je maar geen zorgen, ik zal het je laten weten als we iets ontdekken,' verzekerde hij haar. Hij wilde haar niet te veel hoop geven, dat zou niet eerlijk zijn. 'Maar eerst moet ik je iets vragen. Iets dat me vanmorgen op kantoor toevallig onder ogen kwam.' Dat had hem aan de haven doen denken, en ook een opmerking van Louie de Liefhebber. Die twee dingen bij elkaar hadden een lichtje doen branden. Daarvoor had hij gedacht dat het een vergissing was, of iets wat ze hem misschien niet had verteld.

'Gaan jij en je man binnen de komende twee weken ergens naartoe?'

'Malcolm? Hij zegt al wekenlang nauwelijks meer een woord tegen me. Gisteravond heeft hij me verteld dat hij van me gaat scheiden.' Maar daar leek ze niet van ondersteboven te zijn. Ze was er, na alles wat ze al had meegemaakt, vrij kalm onder gebleven.

'Aardige man. Dus je bent niet van plan met hem op reis te gaan?' Hij wist het nu wel zeker, maar wilde het duidelijk horen.

'Nee, waarom?' vroeg ze niet-begrijpend.

'Je denkt niet dat hij een tweede huwelijksreis heeft voorbereid, om te proberen het weer goed te maken?'

'In ieder geval niet met mij. Hij zei dat zijn advocaat me zou bellen.'

'Wanneer was dat allemaal?'

'Gisteravond, nadat ik uit de kerk was gekomen.' Toen schoot haar plotseling iets te binnen dat hij in Teddy's slaapkamer had gezegd. 'Hij zei wel dat hij op reis ging. Bedoel je dat?'

'Misschien wel.' Hij vertelde haar niet dat een heer en mevrouw Patterson een reis op de Europa hadden geboekt. Hij kon alleen maar aannemen dat Malcolm Brigitte zou meenemen en net zou doen of ze zijn vrouw was. Zoiets gebeurde wel vaker, en aan boord van een schip waren de mensen behoorlijk discreet. Hij had dus voor zichzelf een leuk reisje gepland, terwijl Marielle op zijn advocaat zat te wachten. Wat een rotzak. 'Ik vroeg het me gewoon af, ik dacht dat het misschien een vergissing was.'

'Dacht je dan dat ik misschien van plan was stiekem de stad uit te glippen?' Ze glimlachte, maar haar ogen stonden verdrietig. De afgelopen vier maanden waren te veel voor haar geweest. Hij wilde haar het liefst in zijn armen nemen, maar dit leek hem niet het geschikte moment en bovendien had hij het druk.

'Denk maar niet dat je de stad kunt verlaten zonder dat de fbi je op de hielen zit, mevrouw Patterson.'

'Dat klinkt eigenlijk best gezellig,' zei ze glimlachend, terwijl ze de kerk uitliepen. 'Wanneer zie ik je dan weer?'

'Zodra ik even tijd heb. Dan kom ik bij je langs, of anders bel ik je op. Ik zie je in ieder geval vrijdagmorgen in de rechtszaal.' Hij glimlachte en legde zijn arm om haar schouders.

'Zorg goed voor jezelf.' Hij wist dat hij zich, ieder moment dat hij het niet druk had, zorgen over haar zou maken. Hij volgde haar bijna tot ze thuis was en bleef staan kijken tot ze bij het grote huis van de Pattersons was aangekomen. Toen nam hij een taxi naar zijn kantoor.

De volgende twee dagen hoorde Marielle helemaal niets. Malcolm ging naar Washington om de Duitse ambassadeur te spreken en nam Brigitte mee. Tom Armour had zijn handen vol aan zijn slotpleidooi en het geruststellen van Charles. Nadat Tom hem een gedeelte van Louies verhaal had verteld, kon hij zijn zenuwen nauwelijks meer in bedwang houden. Tom wist dat hij, als hij alles zou weten, helemaal niet meer te houden zou zijn. Hij had hem dus alleen verteld dat Louie het beertje en de pyjama had verstopt, en niet dat Louie misschien niet wilde getuigen als de fbi hem geen vrijspraak en bescherming wilde beloven.

'Maar dat bewijst toch dat ik onschuldig ben,' schreeuwde hij Tom bijna toe.

'Dat weet ik wel. Maar die vent moet bereid zijn daarmee voor de dag te komen.'

'Hoe heet hij?' Alsof dat er iets toe deed, maar Tom Armour glimlachte.

'Louie de Liefhebber.'

'Fantastisch. Precies het soort kerel waar ik behoefte aan heb.'

'Hoor es even, vriend, als hij bereid is om in de rechtszaal te getuigen dat hij die pyjama heeft verstopt, is hij precies degene waar je behoefte aan hebt.'

'Hoe heb je hem in vredesnaam gevonden?' Hij voelde een sprankje hoop opkomen, maar hij wist best dat hij nog lang niet uit de problemen was. Er moest nog heel wat gebeuren voordat hij vrijgesproken kon worden en als Louie de Lippen, of hoe hij ook heette, van het toneel verdween, kon hij het wel vergeten en dat wist hij heel goed.

'Om je de waarheid te zeggen: ik kreeg midden in de nacht een tip van een vriendin van je, of in ieder geval een bewonderaarster.'

'Wie was dat dan wel?' vroeg Charles geïnteresseerd.

'Beatrice Ritter,' antwoordde Tom neutraal.

'Dat is een fantastisch meisje, vind je niet, zo vol enthousiasme.'

Toen kreeg Charles een peinzende trek op zijn gezicht. 'Soms doet ze me aan Marielle denken, toen ze nog jong was. Dat was toen ook zo'n pittig ding, vol leven en plezier en gekke streken. Maar dat heeft het leven haar wel afgeleerd.' Hij keek bedroefd. 'Of anders ik wel.' Ze was nu heel serieus, heel mooi en vriendelijk, en heel rustig. Maar toch had ze ook een kant die wilde lachen en plezier maken en gelukkig zijn. Als Tom Armour met haar praatte, voelde hij dat aan. 'Denk je dat ze na dit alles ooit weer een normaal leven zal kunnen leiden?' vroeg Charles aan Tom, alsof die haar goed kende. Charles had inmiddels wel gemerkt dat zijn advocaat wat mensen betrof een scherp inzicht had.

'Dat denk ik wel. Ik geloof niet dat ze ooit weer het onbezorgde jonge meisje uit jouw verhalen zal worden, maar dat zijn de meeste mensen tegen hun dertigste niet meer. Ze zal er best overheen komen, maar ze zal het nooit vergeten. Maar omdat ze zo sterk is, zal ze een nieuw leven opbouwen.' Hij zuchtte, ze verdiende heel wat meer dan ze had gekregen.

'Hoe komt het toch dat jij meestal zo opgewekt bent?' plaagde Charles. Ze waren in de afgelopen vier maanden vrienden geworden. Charles had veel respect voor Tom gekregen en Tom was erg op Charles gesteld geraakt.

'Ik ben maar een eenvoudige stommeling.' Maar hij had ook zijn portie wel gehad. Dat had hij Charles verteld, toen die hem het verhaal over André deed. Tom was tien jaar geleden zijn vrouw en dochtertje in een auto-ongeluk verloren, vlak nadat hij was afgestudeerd. Vreemd genoeg was dat in hetzelfde jaar gebeurd dat Charles André verloor. En hij was ook nooit hertrouwd. Maar hij hield van zijn werk en nam aan dat het er op een goeie dag wel van zou komen... als hij tijd had... als hij geen idioten zoals Charles Delauney moest verdedigen... als hij zich moedig genoeg voelde om weer van iemand te gaan houden. Maar voor Tom Armour was die tijd nog niet aangebroken.

Het kostte Tom grote moeite Charles die twee dagen kalm te houden, en Charles bleef maar vragen of hij al iets van John Taylor had gehoord. Dat was niet zo. Tom was zelf ook benieuwd iets van hem te horen. Hij had maar één keer durven opbellen en hem toen toevallig op zijn kantoor aangetroffen. Taylor had geklonken of hij doodmoe was.

'Jezus man, heb je enig idee wat het is om zestien schepen binnenstebuiten te keren? We hebben de hele verdomde haven uitgekamd, dus wat bedoel je met opschieten?' Ze hadden het havenkantoor in New Jersey dezelfde opdracht gegeven, maar die hadden het gemakkelijker gehad. Daar lagen op dit moment alleen maar tankers. Maar Manhattan was een hol van verderf, en de buitenlandse schepen waren woedend geweest omdat ze doorzocht moesten worden. Toen ze hoorden waar het om ging, waren ze iets meer tot medewerking bereid geweest, maar niet veel. Teddy's ontvoering was oud nieuws geworden en ondanks het proces waren de mensen het al bijna vergeten, en maakten ze zich er niet langer druk over. Een complete inspectie en alles wat daarmee te maken had, bracht een verschrikkelijke rompslomp met zich mee. Ook de Europa, waarop Malcolm zou varen, was doorzocht, maar er was niets gevonden. Het had de Duitsers bijzonder geërgerd dat hun schip overhoop gehaald moest worden.

'Ik heb gezegd dat ik u zou bellen als we iets vinden. Ik ben sinds gisteravond niet meer op kantoor geweest en ik ben hier nu alleen maar om even te douchen, want ik walg gewoon van mezelf. Heeft u soms klachten, meester Armour?' Taylors stem klonk scherp, maar Tom wist dat hij het niet zo bedoelde, hij was alleen maar moe.

'Geen klachten, alleen een nerveuze cliënt.'

'Zeg maar tegen hem dat hij rustig moet afwachten en dat we ons best doen. Zou u iets voor me willen doen?' Hij aarzelde even, maar besloot het hem toch te vragen.

'Natuurlijk. Zeg het maar. Moet ik soms Louie de Liefhebber bellen?' vroeg hij glimlachend, en Taylor begon te lachen.

'Nee. Marielle Patterson. Ze weet niet wat er gaande is en maakt zich vast doodongerust. Ik heb haar niet verteld dat Louie vijftig ruggen heeft gekregen voor het verstoppen van die pyjama, alleen maar dat we iets gingen natrekken. Ik wilde haar niet blij maken met een dooie mus.'

'Natuurlijk. Wat moet ik dan tegen haar zeggen?'

'Ik weet het eigenlijk niet...' Taylor aarzelde, en Tom vroeg zich af waarom hij zo in haar geïnteresseerd was. Hij vermaande zichzelf niet zo wantrouwend te zijn, anders werd hij nog eens een gemeen mannetje. 'Vraag gewoon maar even hoe het met haar gaat. Patterson maakt het er haar niet gemakkelijker op. Hij laat zich van haar scheiden.'

'Prima vent.' Tom vond het een gemene streek, maar het verbaasde hem niet.

'Dat zei ik ook. Hij weet niet hoe goed hij het heeft. Maar ik denk dat hij met dat juffertje Moffenland precies krijgt wat hij verdient. Onder al dat blonde haar ziet ze er uit of ze niet met zich laat sollen.'

'Mag ik uw woorden herhalen, speciaal-agent Taylor?' Tom lachte en Taylor grinnikte vermoeid.

'U doet maar, meester Armour.'

'Maar u zult moeten toegeven dat dat Duitse meisje er in de getuigenbank heel leuk bijzat.' Ze begonnen allebei te lachen, voordat Taylor zich weer aan het organiseren van zijn agenten zette. Ze hadden al twaalf schepen geïnspecteerd en moesten er voor de volgende ochtend nog vier afhandelen.

Het lukte Tom om, zoals hij Taylor had beloofd, Marielle aan de telefoon te krijgen.

'Is er iets bijzonders aan de hand, meester Armour?'

Marielle klonk heel bezorgd. 'Ik denk maar aldoor dat ze iets hebben gehoord over... over...' Ze was bang om verder te gaan. 'Ik ben maar steeds bang dat ze Teddy's lichaampje zullen vinden. Het is misschien wel beter dat... ik weet niet wat erger is, helemaal niets weten of eindelijk zeker weten dat het voorbij is.' Tom vond het allebei vreselijk klinken. Hij herinnerde zich nog precies hoe hij zich had gevoeld toen hij het bericht over zijn vrouw en de baby te horen had gekregen. Het was meer dan verschrikkelijk geweest. Maar dit had zich al zo lang voortgesleept, dat het misschien wel een opluchting zou zijn om te weten dat hij echt dood was, in plaats van zomaar in het luchtledige verdwenen. Het had twee maanden geduurd voordat ze het kind van de Lindberghs hadden gevonden. 'Ik hoop dat we binnenkort goed nieuws voor u zullen hebben.'

'Weet u ook waar ze mee bezig zijn?'

Hij wilde niet zeggen dat ze de haven aan het uitkammen waren, op zoek naar Teddy. 'Ik geloof dat ze nog wat nagekomen bewijsmateriaal aan het controleren zijn, voordat we het proces beëindigen. Morgen is het afgelopen.'

'Hoe gaat het met Charles?'

'Eerlijk gezegd...' Tom leunde achterover in zijn bureaustoel en glimlachte. Ze had een aardige stem en hij vond het leuk om met haar te praten. Hij had haar tijdens het proces al steeds bewonderd, maar hij had zichzelf niet toegestaan op een andere manier aan haar te denken dan met betrekking tot zijn cliënt. 'Eerlijk gezegd word ik stapelgek van hem.'

'Dat komt me bekend voor.' Toen werd ze weer ernstig. 'Maakt hij zich erg bezorgd?'

'Zo bezorgd als maar kan. Maar dit nieuwe bewijsmateriaal kan hem misschien helpen. Dat hopen we tenminste. De fbi is het voor ons aan het natrekken. Als we iets horen, zullen we het u direct laten weten.'

'Dank u wel.' Ze werd eigenlijk niet geacht aan hun kant te staan, maar er leken geen kanten meer te bestaan. Iedereen was alleen maar op zoek naar de waarheid... en naar Teddy.

De volgende twee dagen leken haar eindeloos toe. Malcolm was niet thuis en John Taylor was druk met zijn onderzoek. Ze had opeens niemand meer om mee te praten, en zonder Malcolm leek het huis stiller dan ooit. Het zette haar aan het denken over wat ze zou gaan doen als ze zou weggaan. Ze kon nergens heen, had niets te doen en niemand die haar kon helpen. Ze maakte zich er wel zorgen over, maar ze was er niet zo bang voor als ze jaren geleden zou zijn geweest. Ze was niet langer bang voor Malcolm. Hij kon haar plotseling niets meer schelen. Hij had haar alleen maar verdriet gedaan.

Bea Ritter belde haar ook op, de tweede dag van de verdaging. maar ook zij wilde niet zeggen waar het onderzoek over ging. Ze deed net of ze nergens vanaf wist, en gaf ook niet toe dat zij degene was geweest die Tom Armour de tip had gegeven. Ze belde alleen maar even om iets van zich te laten horen en te vragen of er nog nieuwe aanwijzingen over Teddy waren gekomen.

'Nee, niets. Heb je Charles nog weer opgezocht?'

'Een paar dagen geleden. Hij zit ontzettend in spanning, omdat het oordeel van de jury zo dichtbij komt.' Ze hoopte uit alle macht dat er geen behoefte meer aan zou zijn.

Tegen middernacht was er nog niets veranderd. Er moesten nog twee schepen worden geïnspecteerd, waarvan een weigerde mee te werken. Het was een Duits schip, en ze zeiden dat ze zich er niet aan hoefden te onderwerpen. Het kostte acht uur om een gerechtelijk bevel te krijgen om ze ertoe te dwingen. En om tien uur de volgende ochtend, terwijl rechtbankpresident Morrison de zitting opende, ging John Taylor vergezeld door de kustwacht, de havenautoriteiten en de fbi aan boord, in de overtuiging dat hij ook daar niets zou vinden. Maar hij moest het wel doen, al was het alleen maar voor Marielle. Vanaf het haventerrein belde hij eerst Tom Armour, voordat die naar de rechtszaal vertrok.

'En?'

'We hebben niets gevonden. Absoluut niets. Geen Teddy, geen enkele aanwijzing, niemand zegt een woord of weet ergens iets van. We hebben met al onze informanten contact opgenomen. Niets. En Louie de Liefhebber neemt zijn telefoon niet op. Ik denk dat hij bang is. Misschien is hij er wel vandoor.' Taylor had alleen slecht nieuws.

'Verdomme. Wat moet ik nu dan doen?'

'Uw slotpleidooi houden, zoals u twee dagen geleden al van plan was.'

'Maar hij heeft het verdomd nog aan toe niet gedaan, man! U heeft toch gehoord wat die vent zei? Iemand heeft hem vijftigduizend ruggen betaald om die pyjama van dat jochie te verstoppen.'

'Ja, dat weet ik. Maar wie gaat dat opbiechten? U, of ik? Vergeet het maar, dat is een indirecte verklaring.'

'Maar dit kunt u me niet aandoen!' Tom huilde bijna van onmacht, maar Taylor was te moe om er zich nog langer druk over te maken. Hij moest nog een schip inspecteren, en kon het bijna niet meer opbrengen.

'Jezus Christus, man, ik heb al twee dagenlang niet geslapen en ik ben door ieder vies, stinkend schip in deze haven gekropen,' en ook een paar uiterst fraaie, maar daar had hij inmiddels geen oog meer voor, 'en we hebben geen zak gevonden. Ik geloof best dat uw cliënt het niet heeft gedaan, maar ik kan u de spullen niet leveren om hem vrij te krijgen, en het kind hebben we ook niet. Wat valt er dan nog te zeggen?'

'Ik zal verzoeken de zaak te seponeren.' Toms stem trilde van teleurstelling. Taylor vond het net zo erg. Hoe ze iedereen ook het vuur na aan de schenen legden, niemand deed een mond open.

'Om welke reden?' vroeg Taylor vermoeid, terwijl zijn mannen enigszins mismoedig aan boord begonnen rond te kijken. Ze wisten dat ze de jongen niet zouden vinden. Hij was óf zo goed verborgen dat ze hem nooit zouden vinden, óf hij lag ergens dood en begraven en zou misschien pas jaren later worden ontdekt. 'Hoe denk je het voor elkaar te krijgen dat de zaak wordt geseponeerd?' herhaalde Taylor, toen Tom geen antwoord gaf.

'Weet ik veel... daar moet ik nog even over nadenken. Kunt u me ook maar de minste reden geven voor een nieuwe verdaging?'

'Geen enkele. En als Louie niet gauw boven water komt, gooit de president u en mij in zijn plaats de bak in.'

'Ja, dat weet ik.'

'Ik zal, als we met dit schip klaar zijn, een van mijn mannen met een boodschap naar u toe sturen, maar verwacht er alstublieft niet te veel van.' Toms verwachtingen waren allang de bodem ingeslagen, en hij zag er als een berg tegenop om tegen Charles te moeten zeggen dat Louie de Liefhebber verdwenen was.

'Wat vertel je me nou?' schreeuwde Charles, toen hij het hoorde.

'Hij is 'm gesmeerd,' fluisterde Tom, terwijl ze naar de rechtszaal liepen.

'Wat een schoft. Hoe konden die idioten dat laten gebeuren?'

'Houd je kalm.' De president zat met zijn hamer te tikken. 'Hij heeft heel wat te verliezen. Hij kan ervoor in de gevangenis terechtkomen. Hij is voorwaardelijk vrij en heeft al een meterslang strafblad. Het is inderdaad een rotstreek, maar je kunt het hem niet kwalijk nemen.'

'O nee? Ze gaan me hiervoor op de stoel zetten.' Toms ogen stonden hard en hij voelde een zeurende pijn in zijn maag.

'Ik zal er wel voor zorgen dat dat niet gebeurt.' Tom deed zijn best overtuigend te klinken, maar zo voelde hij zich niet toen de president hem en Bill Palmer met een wantrouwende blik in zijn ogen verzocht naar voren te komen.

'En, meester Armour? Hoe zit het met uw nieuwe bewijzen? Hebben we nog een getuige?'

'Nee, edelachtbare, helaas niet,' zei Tom Armour grimmig. 'De fbi heeft de afgelopen twee dagen de tip nagetrokken, maar ze hebben tot nog toe niets gevonden.' Hij kwam er eerlijk voor uit, en de aanklager luisterde met voldoening toe.

'En uw tipgever dan?' vroeg de president, Tom misnoegd aankijkend.

'Verdwenen, edelachtbare. Voorlopig tenminste.'

'Ik heb er moeite mee te geloven dat u twee volle dagen van de rechtbank en de belastingbetaler heeft verspild, meester Armour.' Het misnoegen van de president maakte plaats voor woede.

'We moesten het wel onderzoeken, edelachtbare. Ik hoopte zelfs dat u nog een verdaging zou toestaan. Maar...'

'Geen haar op mijn hoofd, meester Armour.' Hij staarde beide mannen verontwaardigd aan en wuifde hen terug naar hun plaats. Bill Palmer keek innig tevreden en wierp een blik op Malcolm, die met een doodstil naast hem zittende Marielle onbewogen op zijn stoel zat. Ze wisselden in de rechtszaal nooit een woord. De president klopte weer met zijn hamer en gaf Bill Palmer opdracht met zijn slotpleidooi te beginnen.

Tom Armour kon nauwelijks geloven dat het echt zo zou eindigen. Ze hadden de sleutel tot de waarheid bijna in handen gehad, maar hij was hen toch nog ontglipt. Charles zag eruit of hij op het punt stond in huilen uit te barsten, en Bea Ritter zat zich in paniek af te vragen wat er in hemelsnaam was gebeurd. Maar niemand kwam het haar vertellen.

Ieder woord van Bill Palmers slotpleidooi was voorspelbaar en vernietigend. Hij herinnerde de juryleden aan iedere slechte daad die Charles ooit had verricht. Aan iedere stommiteit, iedere zwakheid, iedere bedreiging, iedere dronken bui en iedere kleine of grote gewelddadigheid. Aan zijn aanval op Marielle en zijn zinloze vernieling jaren geleden, op zijn negentiende, van een bar in Parijs. Het waren, volgens Bill Palmer, allemaal tekenen van een gebrek aan zelfbeheersing, van een egocentriciteit en een neiging tot geweld die uiteindelijk tot de ontvoering van en de moord op Teddy zouden leiden. Zijn gewelddadigheid tijdens de oorlog, zijn bloeddorstigheid, die hem op zijn vijftiende de Eerste Wereldoorlog in leidde... Zijn voorkeur voor het communisme, waardoor hij in Spanje was terechtgekomen... en de dreigementen die hij in Central Park had geuit en die slechts zesendertig uur later werden uitgevoerd. Dan was er nog het rode pyjamaatje dat in zijn kelder was gevonden, het bewijs dat hij Teddy inderdaad had ontvoerd. Deze man kon niet anders dan de ontvoerder zijn, bulderde de officier van justitie door de rechtszaal, die bovendien zo goed als zeker dat hulpeloze kleine ventje had vermoord. Terwijl hij die woorden uitsprak, waarbij hij eerst naar de jury keek en toen de rechtszaal in, klonk er eerst een geritsel en toen een zachte bons. Het was uiteindelijk toch te veel voor haar geworden. Marielle Patterson was flauwgevallen.

16

Toen ze bijkwam, hoorde ze een luid gezoem. Ze zag een wazig licht en voelde iets kouds en nats op haar voorhoofd. Ze deed haar ogen open en realiseerde zich even later dat ze naar het kantoor van de rechter was gebracht. Zijn secretaresse stond met een vochtige doek in de hand over haar heen gebogen en er was een dokter onderweg, maar ze zei nadrukkelijk dat haar niets mankeerde. Ze probeerde overeind te komen, maar ze voelde zich erg slap, en toen zag ze dat de beide advocaten en haar man ook in het kantoor stonden. Iemand drukte iets kouds tegen de binnenkant van haar polsen, en iemand anders gaf haar een glas water. Dat was Bea Ritter. Ze had zich een weg door de groep fotografen gebaand en was letterlijk over hen heen geklommen om bij Marielle te komen. Zij was het geweest die om hulp had geroepen toen ze naast Marielle op de grond neerknielde, en niet Malcolm. Die zag er alleen maar geërgerd en gegeneerd uit, en absoluut niet meelevend.

'Mevrouw Patterson?' vroeg de rechtbankpresident zacht, 'wilt u dat iemand u naar huis brengt?' Haar hoofd bonsde hevig.

Eerlijk gezegd zou ze het liefst naar huis gaan, maar ze vond het laf om niet tot het einde te blijven. Ze dacht dat ze dat Charles, of Malcolm, of wie dan ook, verschuldigd was. Ze wist het niet meer, maar vond wel dat ze erbij moest blijven. Al was het alleen maar om te bewijzen dat ze geen zwakkeling was. Maar iedereen keek haar nu zo meewarig aan, dat ze het vreselijk vond hier zo te liggen.

'Er is niets aan de hand. Als u het niet erg vindt... mag ik hier dan misschien even blijven?' Lang genoeg om tenminste een ogenblik bij te komen.

'Bent u klaar met uw slotpleidooi, meester Palmer?' De president keek vragend in de richting van Bill Palmer, die knikte. Hij had dit extra drama ter begeleiding van zijn uiteenzetting niet verwacht, maar het kon ook geen kwaad. Om eerlijk te zijn, stelde hij het wel op prijs.

'Ja, edelachtbare, net op tijd.'

'Waarom houden we dan nu geen lunchpauze? Dan kan meester Armour het daarna afsluiten. Heeft u daar bezwaar tegen, meester Armour?' Het was al half twaalf en hij had zijn slotpleidooi toch al niet halverwege willen onderbreken, dus vond hij het prima. Hij gaf zijn toestemming en wierp een bezorgde blik op Marielle. Ze was lijkbleek en zag er vreselijk uit. Dat was de president ook opgevallen. 'Ik geloof dat mevrouw Patterson maar beter naar huis kan gaan om tijdens de pauze even te rusten,' merkte hij op.

'Dank u wel, edelachtbare,' fluisterde ze. Tom had diep medelijden met haar en Bea klopte haar meelevend op haar hand.

Malcolm leidde haar met overdreven bezorgdheid naar de auto, maar toen ze thuis waren, liet hij haar verder aan haar lot over. Ze ging in haar kamer met een koude doek op haar voorhoofd in het donker liggen en probeerde wat thee te drinken. Maar het was al te laat. Ze had al een verschrikkelijke migraine. Ze wist echter dat ze, hoe ellendig ze zich ook voelde of hoe verblind ze ook was door de pijn, om half twee in de rechtszaal terug moest zijn. Maar ze kon er zich plotseling nauwelijks meer toe zetten. Het leek wel of ze al die tijd op iets had zitten wachten en het pas die ochtend tot haar was doorgedrongen dat het niet zou gebeuren. Ze had er een soort afschuwelijk spelletje van gemaakt... als zij wonnen... zou ze uiteindelijk haar kind terugkrijgen. Dan zou er iemand komen opdagen en opbiechten wat hij met hem had gedaan, of zeggen dat het hem speet. In ieder geval zou er een soort aanvaardbaar einde aan komen, een beloning voor al het verdriet, een bevredigende afsluiting. Maar nu besefte ze dat dat niet het geval zou zijn. Er kwam gewoon niets meer. Alleen woorden en mensen en toneelspelers... en leugenaars... en op het laatst zou iemand de woorden schuldig of onschuldig uitspreken en werd Charles tot de doodstraf veroordeeld, of lieten ze hem vrij. Maar niemand zou Teddy ooit weer bij haar terugbrengen. Nooit meer. Dat was nooit een onderdeel van het spel geweest. Ze lag in totale verwarring op haar bed.

'Ga je mee?' Malcolm kwam om kwart over een haar verduisterde slaapkamer binnen en keek afkeurend op haar neer. Ze voelde zich te ziek om in beweging te komen, ze wist zelfs niet hoe ze de rechtszaal moest halen.

'Ik denk niet dat ik dat kan,' zei ze zwakjes. Ze kon zelfs haar ogen niet meer openen en rechtop gaan zitten.

'Stel je niet zo aan,' snauwde hij haar toe. 'Je moet. Wil je dat ze denken dat je bang bent?' Het klonk alsof dat een doodzonde was. Was het dan zo erg om bang te zijn? De tweede doodzonde. Angst. De eerste was zwakheid. En liefde dan? Was dat ook een zonde? Had ze gezondigd omdat ze van Charles had gehouden... en van André... en van hun baby... of zelfs van Teddy? Waar stond het woord liefde in Malcolms woordenboek, stond het er zelfs wel? Of kende hij alleen de woorden verantwoordelijkheid, loyaliteit en plichtsbesef? Haar gedachten tolden door haar hoofd. Misschien bewaarde hij zijn liefde alleen maar voor Brigitte.

'Als je niet gaat, Marielle, zullen ze denken dat je met Delauney hebt samengespannen en het niet kunt aanzien dat hij veroordeeld wordt. Wil je dat soms? Wil je dat ze dat in alle kranten zullen schrijven? Nou, ik niet. Dus sta in godsnaam op en wees flink.' Hij stond in het duister tegen haar te schreeuwen en ze voelde haar hele lichaam trillen. Maar toen haalde ze ergens de kracht vandaan om met een van pijn vertrokken gezicht overeind te komen, de doek van haar hoofd te nemen en haar man aan te kijken. 'Ik ben mijn hele leven al flink geweest, Malcolm, een stuk flinker dan jij ooit hebt hoeven zijn, zelfs nu. Dus je hoeft mij niet te zeggen dat ik op moet staan en flink moet zijn.' Op zo'n venijnige toon had ze nog nooit tegen hem durven praten. Maar hij was sinds Teddy's ontvoering al gemeen tegen haar geweest en nu was de maat vol. Het was niet haar schuld, noch de zijne, en waarschijnlijk ook niet die van Charles. De dader was waarschijnlijk de een of andere onbekende, krankzinnige maniak. Maar wie het ook had gedaan, het was gebeurd, afgelopen. Waarom moest hij haar dan nog steeds beschuldigen?

'Je ziet er vreselijk uit,' zei hij, terwijl hij toekeek hoe ze in haar kleedkamer haar haar kamde en het in een knotje vastspelde. Ze waste haar gezicht en deed wat lipstick op, maar ze zag er heel sober uit toen ze haar zonnebril opzette en hem naar de auto volgde. Ze had John Taylor al een hele tijd niet meer gezien.

Ze zat zwijgend naast Malcolm in de auto, vergezeld door hun bewakers en de politieagenten, en ze moesten zich zoals gewoonlijk een weg door de menigte banen om de rechtszaal te bereiken. Ze deden hun best de uitgestoken handen van de mensen die hen wilden aanraken en vragen wilden stellen te vermijden, de pers uit de weg te blijven en hun gezichten tegen de fotografen te beschermen. Haar hoofdpijn maakte het tot een nog grotere beproeving. Maar het lukte hen tenslotte toch hun plaatsen te bereiken, en ze zette haar zonnebril af.

Voor het eerst sinds het begin van het proces was de president tien minuten te laat. Tom zat zijn aantekeningen te bestuderen en Charles had zijn ogen dicht. Er lag een grimmige trek op zijn gezicht. Ondanks Toms bekwaamheid was zijn hoop zo goed als vervlogen. Hij was er zeker van dat hij, zonder de getuigenverklaring van de informant over de pyjama en het beertje, schuldig zou worden verklaard.

De president had Tom net gevraagd of hij met zijn slotpleidooi wilde beginnen en hij was net opgestaan toen John Taylor de rechtszaal binnenkwam. Hij bleef even staan en keek naar de president, die hem goed kende; en zowel de aanklager als de verdediger keek hem verwachtingsvol aan. Iedereen in de zaal vroeg zich af hoe het kwam dat de gewoonlijk zo smetteloze fbi-agent er nu zo slordig en vuil uitzag. Hij droeg een werkbroek en een dikke trui, en was van top tot teen besmeurd met olie en vuil. Het leek een vreemde dracht voor een rechtszaal. Hij liep onder de blikken van alle aanwezigen rechtstreeks op Marielle toe. Met een verontschuldigende blik op de president fluisterde hij haar toe dat ze met hem mee moest gaan. Ze volgde hem, zonder Malcolm een blik waardig te keuren, zwijgend de rechtszaal uit. Er ging een gemompel door de zaal en alle hoofden draaiden zich om en keken hen na, en de president tikte nogmaals met zijn hamer om iedereen tot de orde te roepen.

'Dames en heren, mag ik u eraan herinneren,' bulderde hij, 'dat meester Armour met zijn slotpleidooi gaat beginnen.' Tom probeerde zich weer op zijn taak te concentreren en er niet aan te denken waarom John Taylor Marielle mee naar buiten had genomen. Hij had het afschuwelijke voorgevoel dat ze Teddy's lichaampje hadden gevonden en dat Taylor haar dat liever zelf als eerste wilde vertellen. Maar zou hij dan Malcolm ook niet meegenomen hebben, of was het op deze manier beter? Tom dwong zichzelf zich tot de man met het ene been te richten... en toen tot de gewezen non... en de jonge zwarte musicus... om hen te vertellen wat een prima mens Charles wel was. En dat hij vals was beschuldigd en dat de aanklager niet zonder aanvaardbare twijfel had kunnen bewijzen dat hij schuldig was. En dat ze, als ze hun geweten lieten spreken, deze man in geen geval tot de elektrische stoel konden veroordelen om wat hij in een dronken bui had gezegd. Hij hoorde zijn eigen monotone stem doorspreken, terwijl hij zich bleef afvragen waarom Marielle de rechtszaal had verlaten. Hij, noch iemand anders, kon ergens anders aan denken. Alleen Malcolm bleef kalm de gang van zaken zitten volgen.

Terwijl Marielle met John in de auto stapte, keek ze hem doodsbang aan. 'Wat is er aan de hand?' vroeg ze bezorgd. 'Waar gaan we heen?'

'Je moet me vertrouwen. Ik wil je ergens mee naartoe nemen. Ben je daartoe in staat?' Hij keek haar bezorgd aan. Ze had even op haar benen staan wankelen, en niemand had hem verteld dat ze die ochtend was flauwgevallen.

'Ik mankeer niets, ik heb alleen een verschrikkelijke hoofdpijn.' Haar gezicht vertrok weer van pijn, maar ze stapte zonder aarzelen bij hem in de auto.

'Het spijt me dat ik je dit moet aandoen. Het is niet zo erg als het lijkt en ik zal het je zo gemakkelijk mogelijk maken... maar je moet met me mee.' Hij startte de auto en ze reden weg in de richting van de West Side, terwijl Marielle met een angstige trek op haar gezicht naast hem zat.

'Arresteer je me soms?' Zou dat kunnen? Was hij niet goed snik?

Dacht hij nu toch misschien dat ze met Charles had samengespannen? Had Malcolm dat misschien tegen hem gezegd? Als een laatste wraakoefening? Terwijl ze in westelijke richting reden, begon ze steeds angstiger te kijken.

'Natuurlijk niet.' Hij gaf haar een klapje op haar hand en trok op een komische manier een wenkbrauw omhoog. 'Moet ik dat soms wel doen?'

'Dat weet ik niet,' zei ze nerveus. 'Ik weet niet waar we naartoe gaan. Moet Malcolm niet mee?' Net als Tom was ze plotseling bang dat ze Teddy's lichaampje zou moeten identificeren, en ze wist dat ze dat niet zou kunnen verdragen. Misschien dacht John wel dat hij haar een dienst bewees door haar alleen mee te nemen, maar hij schudde zijn hoofd.

'Nee, dat is niet nodig. Ik zorg er heus wel voor dat je niets overkomt, Marielle. Vertrouw me nou maar, er is niets aan de hand. Je hoeft je nergens zorgen over te maken.' Hij keek haar liefkozend aan en had haar het liefst gekust. Maar eerst moest hij zijn hoofd bij deze ernstige zaak houden.

'Kun je me dan niet vertellen wat er aan de hand is?' Ze was bijna in tranen. Het enige dat hij in de rechtszaal tegen haar had gezegd, was: 'Mevrouw Patterson, ik moet u vragen met me mee te gaan.'

Malcolm had net zo verbaasd gekeken als zij.

'Dat kan ik je jammer genoeg nog niet zeggen, Marielle, het spijt me. We moeten de officiële procedure volgen.' Maar hij klopte haar op haar hand en liet een zwarte veeg op haar vingers achter.

Ze knikte en probeerde flink te zijn, maar de hoofdpijn was intussen zo erg geworden dat haar dat grote moeite kostte. Tijdens de rest van de korte rit praatte hij over koetjes en kalfjes, maar ze kon duidelijk merken dat zijn gedachten ergens anders waren. Ze zag dat hij ontzettend vuil was en vroeg zich af hoe dat was gekomen. Hij was zo afwezig dat het hem niet eens opviel hoe stil ze was.

Een paar minuten later arriveerden ze op het haventerrein. Hij reed rechtstreeks naar de kade, waar een stuk of zes fbi-auto's stonden te wachten. Alle ogen waren op haar gericht toen ze met Johns hulp uit de auto stapte.

'Ik raak je maar liever niet aan, ik ben te vuil,' glimlachte hij, en de genegenheid in zijn ogen gaf haar kracht.

Vervolgens nam hij haar mee aan boord van een klein Duits schip. Het was niet bijzonder mooi of schoon, en de afschuwelijke koollucht deed haar hoofdpijn niet bepaald goed. Het was een vrachtschip met passagiersaccommodatie, en de kapitein zat in de kleine eetzaal met een ernstig gezicht op haar te wachten. Taylor stelde haar voor, terwijl er een stuk of zes fbi-agenten om hen heen stonden. Ze wist niet zeker of ze haar bewaakten, de kapitein of John Taylor. De kapitein kwam snel naar haar toe.

'Mevrouw Patterson, het spijt me verschrikkelijk. Dit is een afschuwelijk droevige gebeurtenis voor mijn land,' zei hij plechtig, en probeerde met een onhandige buiging haar hand te kussen. Toen ze die woorden hoorde, begon het vertrek om haar heen te draaien. Ze wist dat ze Teddy's lichaam gevonden moesten hebben. Ze draaide zich plotseling wanhopig om naar John Taylor en probeerde hem vast te grijpen, terwijl haar ogen hem smeekten haar te helpen. Hij schoof een stoel voor haar aan en hielp haar te gaan zitten, en gebaarde naar een van zijn mannen haar een glas water te brengen. Toen het werd aangereikt, hield hij het tegen haar lippen en hij trok haar tegen zich aan, terwijl hij haar als een moeder met een ziek kind probeerde te sussen en haar smeekte flink te zijn en op hem te vertrouwen. Maar ze kon alleen maar met gesloten ogen haar hoofd schudden en wensen dat ze dood was. Ze wist dat ze er niet langer tegen kon.

'Er is niets aan de hand, Marielle... maak je toch geen zorgen...' Ze hoorde zijn stem een opende haar ogen. 'Nog eventjes maar. Ik wil dat je naar een paar mensen kijkt... dat is alles. Je hoeft alleen maar naar ze te kijken en me te vertellen of je ze kent.'

'Zijn ze dood?' vroeg ze, jammerend als een kind. Hij streelde haar met zijn ene hand over haar haar en hield met de andere haar schouder vast.

'Nee, ze leven. Er is niets aan de hand. Je hoeft ze alleen maar aan te kijken en me te zeggen of je ze al dan niet kent.'

'Goed dan.' Ze kon nauwelijks ademen van angst en ze was dankbaar dat ze zat, omdat ze onder al die blikken met geen mogelijkheid had kunnen staan. Even later leidden twee fbi-agenten een man het vertrek binnen. Hij was lang, blond en heel mager, met een hard, kwaad gezicht, dat hij van Marielle afgewend probeerde te houden. Maar de agenten duwden hem in haar richting en dwongen hem haar aan te kijken. Hij bleef op ongeveer anderhalve meter voor haar staan en ze deinsde achteruit in Johns richting, maar hij deed geen poging zich uit de greep van de agenten los te rukken.

'Ken je deze man, Marielle? Heb je hem ooit ergens gezien? Bekijk hem heel aandachtig.' Ze schudde ontkennend haar hoofd; ze had nu geen flauw idee meer waarom hij haar hier naartoe had gebracht en ze was bang het hem te vragen. Ze wist dat het iets met haar kind te maken moest hebben, maar als ze hem hadden vermoord, wilde ze het niet horen.

De eerste man werd weggeleid en vijf minuten later brachten ze een tweede binnen. Dit was een donker, zuidelijk type, met een lelijk litteken dat dwars over zijn gezicht naar zijn kin liep. Hij keek Marielle aan alsof hij haar met liefde zou vermoorden. Hij zei op een kwade, grommende toon iets tegen haar in het Duits, waardoor ze weer een stap in Johns richting deed, die haar nogmaals geruststelde.

'Niemand zal je iets doen, Marielle, daar zal ik wel voor zorgen.' Ze knikte opnieuw als een kind, nog steeds doodsbenauwd te moeten horen wat ze hadden gedaan. Daarna werd er een vrouw binnengebracht; ze was blond, zwaargebouwd en een jaar of dertig. Ze begon meteen op een hysterische toon in het Duits tegen de kapitein te praten, totdat hij haar eindelijk toeschreeuwde dat ze haar mond moest houden. Toen keek ze smekend naar Marielle, alsof ze verwachtte dat die haar te hulp zou komen.

'Wat zegt ze allemaal?' vroeg Marielle.

'Ze zegt dat ze niemand kwaad heeft gedaan,' legde de kapitein uit. Daarna kwam er opnieuw een stortvloed van woorden, totdat de kapitein haar nog een keer vermaande stil te zijn.

'Wie zijn deze mensen?' vroeg ze tenslotte aan John.

'Dat wilde ik jou eerst vragen. Ken je ze echt geen van drieën, Marielle? Weet je dat zeker?'

'Geen van hen. Ik heb ze nog nooit eerder gezien.'

'Dus ze hebben nog nooit, al was het maar kort, voor je gewerkt... of voor Malcolm?'

'Dat weet ik niet. Maar ik heb ze nooit eerder gezien,' zei ze weer. Dat wist ze zeker. John knikte met een uitdrukkingsloos gezicht naar zijn mannen en gebaarde dat de drie Duitsers weer weggeleid konden worden. Toen ze weg waren, knikte hij nogmaals naar zijn mannen en boog zich toen met een ernstig gezicht naar Marielle over.

'Ik wil dat je nu heel flink bent... heel flink, Marielle. Houd mijn hand maar vast... we laten je nu nog iemand zien... en ik wil van je weten of je hem kent.' Die woorden joegen haar weer een vreselijke angst aan. Ze had de moed niet om naar haar dode kind te kijken. Ze had André gezien nadat hij was verdronken, hem in haar armen gehouden en aan haar hart gedrukt, en dat kon ze niet nog een keer opbrengen... dat wist ze heel zeker, dat kon ze echt niet. Ze begon te huilen en probeerde zich uit Johns greep los te maken. 'Dat kan ik niet,' huilde ze en begroef haar gezicht tegen zijn borst. 'Dat kan ik echt niet... alsjeblieft, dwing me er niet toe...'

'Hij is het misschien niet... je moet ons helpen... alsjeblieft... alsjeblieft, Marielle...' Hij huilde zelf nu ook bijna, zo verschrikkelijk vond hij het haar te kwellen. Maar het kind dat ze hadden gevonden leek doofstom te zijn en hen niet te begrijpen. Ze wisten niet zeker of hij verdoofd was, te bang om iets te zeggen, of dat hij gewoon de taal niet sprak. De kapitein kon zich niet herinneren dat hij hem ooit eerder had gezien, hoewel het groepje al een paar dagen aan boord was. De jongen zag er anders uit dan het zoontje van de Pattersons, maar iets in zijn ogen had Johns aandacht getrokken. Hij had een andere kleur haar en was een stuk magerder dan op de foto's die hij had gezien en hij leek wat ouder, maar toch... hij moest het haar vragen. Hij kon het schip niet zomaar laten wegvaren. Een soort zesde zintuig zei hem dat er met deze mensen iets niet pluis was. Ze klemde zich aan hem vast en weigerde haar hoofd op te heffen. Toen dwong hij haar hem aan te kijken.

'Je moet het doen, Marielle... voor Teddy...' Hij hield haar hand vast en ze draaide langzaam haar hoofd om. Ze keek naar het binnengekomen kind en het leek wel of de tijd stil bleef staan. Hem strak aanstarend stond ze op en ze kon haar ogen niet geloven. Zijn donkerbruine haar was kortgeknipt, maar bij de wortels was een vage blonde kleur te zien, waardoor ze kon zien dat het was geverfd.

Terwijl ze hem bleef aanstaren, keek hij naar haar omhoog en het scheen nauwelijks tot hem door te dringen dat ze hem eindelijk was komen redden. Ze slaakte een hartverscheurende kreet, vloog met twee grote stappen op hem af en drukte hem vast tegen zich aan. Langzaam, alsof hij was vergeten hoe het moest, begon het kind te huilen. Eerst was het een zacht gejammer, dat plotseling overging in een vreselijke huilbui, terwijl hij zich aan zijn moeder vastklemde, die hij voorgoed dacht te hebben verloren. De kapitein begon ook te huilen, en de tranen stroomden John Taylor bij het toekijken over de wangen.

Ze was alles om zich heen vergeten. Al haar aandacht was gericht op het kind in haar armen, het kind dat ze had gedacht voorgoed te hebben verloren.

'Mijn lieve schat... o, mijn lieverdje toch...' Ze knelde hem tegen zich aan alsof ze hem nooit meer zou loslaten. Uiteindelijk verlieten ze onder begeleiding van de kapitein het schip en werden de drie Duitsers geboeid door de fbi-agenten weggevoerd. De kapitein putte zich uit in verontschuldigingen en John deelde hem mee dat het schip in afwachting van het verdere onderzoek in de haven moest blijven. Er werden twee dozijn agenten achtergelaten om het schip te bewaken, en John hielp Marielle en Teddy de auto in. Hij moest ervoor zorgen dat ze weer in de rechtszaal terugkwamen, om de rechter van de gebeurtenissen op de hoogte te stellen. Hij had versterking opgeroepen, want hij wist dat de bewaking bij het gerechtsgebouw versterkt moest worden. Hij bekeek het kind op zijn moeders schoot aandachtig. Het jongetje had nog niet gelachen, maar hij klemde zich aan haar vast alsof hij bang was haar weer te zullen verliezen. John raakte voorzichtig het kleine handje in de hare aan.

'Dag kereltje... we hebben een hele tijd naar je moeten zoeken.' Teddy staarde hem aan, niet wetend of hij hem kon vertrouwen of niet.

'Ze zeiden dat je dood was,' fluisterde hij zijn moeder toe, 'en toen hebben ze me in een doos gestopt... met gaatjes erin... en toen hebben ze me biscuitjes gegeven.'

'Aardige mensen, die moffen,' zei John verbeten, 'ik ben altijd al dol op ze geweest.' Ze hadden heel wat op te biechten. Ze hadden meteen toen ze werden opgepakt al bekend dat ze door de vader van het jongetje waren ingehuurd om hem naar Duitsland te brengen, naar een 'veilige plek', maar ze hadden geweigerd de naam van de vader te noemen. Ze hadden alleen gezegd dat de ouders van het kind Duitsers waren. Maar een van hen had een kaartje met Malcolms naam erop bij zich gehad, met een telefoonnummer dat John herkende als dat van de flat van Brigitte Sanders. John had daar nog niets van tegen Marielle gezegd. Hij was er bijzonder in geïnteresseerd wat die Duitsers nog meer te vertellen hadden.

'Ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen,' fluisterde Marielle tegen John, terwijl ze op weg naar het gerechtsgebouw Teddy stevig tegen zich aandrukte. 'Ik had nooit verwacht dat we hem terug zouden vinden... en ik was zo ontzettend bang... ik dacht dat je me mee daarheen nam om...' Ze kon geen woord meer uitbrengen en realiseerde zich plotseling dat ze geen hoofdpijn meer had. Al haar aandacht concentreerde zich op Teddy die ze, naast de man die hem had teruggevonden in de snelrijdende auto zittend, op haar schoot omkneld hield.

'Ik wist wel wat je dacht,' zei hij zacht, 'maar dat zou ik je niet hebben aangedaan... dan zou ik Malcolm wel hebben meegenomen. Maar ik wilde dat jij hen het eerst zou zien, omdat ze zeiden dat ze door de ouders van het kind in dienst waren genomen.'

'Wat zal Malcolm gelukkig zijn,' glimlachte ze. Daar was ze heel blij om, want hij verdiende het niet om zijn zoon te verliezen. John Taylor reageerde daar niet op.

Toen ze aankwamen, stonden er al twintig fbi-agenten hen op te wachten, en John gaf hen opdracht Marielle en het angstig kijkende jongetje als een soort levende kooi te omringen. Marielle klemde hem stevig tegen zich aan en beloofde hem dat hem niets zou overkomen en dat ze op weg naar papa waren.

Toen John Taylor omringd door zijn mannen de rechtszaal binnenliep, viel er een doodse stilte, alsof iedereen aanvoelde dat er iets belangrijks ging gebeuren. De rechtbankpresident staarde hen aan en Tom Armour bleef midden in een zin steken. De bizarre groep baande zich een weg naar voren en pas toen ze vlak voor de rechter stonden, gaf Taylor een teken dat zijn mensen zich moesten terugtrekken en werd Marielle plotseling zichtbaar, met een donkerharig, smoezelig uitziend jongetje op de arm. De president kwam met een verbaasd gezicht overeind.

Ts dit...?' Hij keek naar Marielle, die met betraande ogen glimlachend naar hem opkeek en toen naar Taylor, en vervolgens niet-begrijpend de zaal in, waar een vrouw plotseling een kreet slaakte toen het tot haar doordrong wat er aan de hand was. Het publiek en de verslaggevers waren opgesprongen om zich naar voren te dringen, maar de politieagenten hielden hen tegen. Ze waren bij de binnenkomst van Marielle en Teddy al gewaarschuwd. 'Mijn god... het is de jongen!' schreeuwde iemand. 'Hij leeft nog... het is Teddy!' De president ging weer zitten en begon heftig met zijn hamer te tikken, en droeg de politie op de rechtszaal te ontruimen. Malcolms reactie fascineerde John het meest. Bij zijn eerste blik op de jongen handelde hij volkomen anders dan Marielle. Hij stond op, ging weer zitten, keek om zich heen alsof hij iemand zocht en haastte zich, alsof het toen pas bij hem opkwam, pas naar voren. Zijn eerste reactie was beslist niet geweest zijn kind in zijn armen te sluiten. Hij had ook geen enkele van de emoties getoond die Taylor bij Marielle had gezien, die vreselijke angst dat hij dood was en die hartverscheurende kreet toen ze besefte dat het haar kind was. Het was Charles die huilend naar de jongen stond te kijken en die Marielle over zijn hoofdje heen door zijn tranen toelachte. Hij herinnerde zich een soortgelijke situatie en was dolblij dat het deze keer anders was afgelopen.

'Goddank leeft hij nog,' fluisterde hij Tom Armour toe, die hem door zijn eigen tranen heen glimlachend toeknikte, terwijl hij zijn best deed zijn emoties te beheersen. Hij wist wat het was een kind te verliezen, en hij was dankbaar dat dat niet was gebeurd. Charles dacht niet eens aan zijn eigen kind, hij was alleen maar blij dat Marielle Teddy weer terug had.

Malcolm kwam met een plechtig gezicht op Marielle, John en Teddy af. 'Goddank heeft u de jongen teruggevonden,' zei hij op een bijna zalvende toon. Maar zijn ogen waren droog en Taylor kon zien dat hij woedend was. Hij probeerde de jongen van Marielle over te nemen, maar Teddy wilde zijn moeder niet loslaten.

'Ze zeiden dat mammie dood was,' zei hij, nog steeds met een angstig gezichtje.

'Dan moeten het wel afschuwelijke mensen zijn geweest,' zei Malcolm met een vreemde uitdrukking op zijn gezicht. Toen vroeg John Taylor of Malcolm met hem mee naar het kantoor van de rechter wilde gaan.

Inmiddels had iedereen de rechtszaal verlaten, op de twee advocaten, de verdachte, Marielle, het kind, de jury en de fbi-agenten na. De president was met Malcolm en John Taylor mee naar zijn kantoor gegaan. Marielle had geen flauw idee wat ze te bespreken hadden, maar ze ging rustig met Charles en Tom zitten praten. Ze voelde zich beter en vrediger dan ooit. Twee fbi-agenten hadden een ijsje voor Teddy gekocht, dat hij nu bij zijn moeder op schoot tevreden zat op te eten. Terwijl ze met hem in haar armen zat, had ze het gevoel alsof hij nooit was weggeweest. De laatste paar maanden verdwenen in de mist van de nachtmerrie die ze waren geweest, om nooit weer terug te keren. Teddy was veilig en wel weer thuis. Na vier maanden was Teddy, God en John Taylor en misschien zelfs Louie de Liefhebber zij dank, weer bij zijn moeder terug.

Het duurde een hele tijd voordat Malcolm, de rechtbankpresident en John weer naar buiten kwamen. Malcolms mond was een dunne streep. John had twee interessante telefoongesprekken met zijn kantoor gevoerd. Er viel nog heel wat te vragen, maar ze wisten al wel dat de ontvoerders, of tenminste de drie mensen die hem op het schip gevangen hadden gehouden, door Malcolm waren ingehuurd. Daar bestond niet meer de geringste twijfel over. Ze droegen papieren bij zich die dat bewezen en ze hadden een vals paspoort voor het kind, dat volgens hun zeggen door Malcolm was verstrekt. De naam van de jongen stond erop vermeld als Theodore Sanders. 'Wat een onzin,' zei Malcolm meteen na het telefoongesprek. 'Ze proberen me de schuld te geven van iets waar ik niets mee te maken heb gehad.' Hij keek woedend, en herinnerde Taylor onmiddellijk aan zijn belangrijke zakenrelaties.

'Ze noemden uw naam, meneer Patterson,' zei John rustig, 'en geen andere. U zult gelegenheid genoeg krijgen om hen te identificeren en uzelf te verdedigen. Daar moeten we nog verder over praten. Maar dat doen we wel op mijn kantoor. Er is een groot bedrag betaald en een aantal mensen dat bij u in dienst is, heeft een misdaad begaan. Ú zult in ieder geval beschuldigd worden van samenzwering en afpersing. En dan heb ik het nog niet over een eventuele civiele aanklacht van meneer Delauney.' Taylor keek niet bepaald opgewekt, en Malcolm ook niet.

De president was diep geschokt. Hij kon nauwelijks geloven dat de man zijn eigen zoon had ontvoerd of liever gezegd, misdadigers had ingehuurd om het voor hem te doen. Waarom in vredesnaam? Dat moest de fbi maar uitzoeken. Hijzelf moest een jury naar huis sturen en een onschuldig man vrijlaten. Daar zag het tenminste naar uit. Delauney was toch blijkbaar niet de ontvoerder, en het kind was ongedeerd terug. Dat was in ieder geval vast een stap in de goede richting.

'Dames en heren,' zei de president op ernstige toon tegen de beduusde juryleden, 'het lijkt erop dat hier sprake is van een rechterlijke dwaling. Daar zou het tenminste op uitgedraaid zijn. Zo te zien is Charles Delauney onschuldig aan de misdaad waarvan hij werd verdacht. In afwachting van een verder onderzoek ga ik hem op dit moment vrijlaten en stuur ik u weer naar huis. We zullen meneer Delauney vragen of hij de stad niet wil verlaten en we zullen u inlichten als deze zaak inderdaad verworpen wordt, wat ik wel aanneem. We danken u voor alles wat u hier heeft gedaan, voor uw loyaliteit en uw tijd.' Hij knikte hen toe en ze stonden zo haastig op dat het leek of ze niet vlug genoeg buiten konden komen. Maar ze glimlachten nog wel even naar Marielle en een aantal van hen wenste Charles het beste. Een van de vrouwen kwam Teddy een kus geven.

'Ik laat u zonder borgsom vrij, meneer Delauney, onder voorwaarde dat u de stad New York niet zult verlaten voordat de hele zaak is afgehandeld. Is dat duidelijk?'

'Ja, edelachtbare.' Charles zag eruit alsof er een last van zijn schouders was afgevallen.

'En ik verwacht van u dat u me verder op de hoogte houdt, meneer Taylor,' zei de president tegen John, terwijl zijn agenten Malcolm zonder handboeien wegleidden. Malcolm zei geen woord tegen Marielle toen hij wegging, en hij had ook nauwelijks iets tegen Teddy gezegd. John bleef achter om Marielle en Teddy thuis te brengen, en Tom glimlachte tegen zijn cliënt.

'Je bent een vrij man. Zal ik je even thuisbrengen?'

'Dolgraag,' antwoordde Charles zijn advocaat. 'Ik ben blij dat hij terug is,' zei hij zacht tegen Marielle. 'Ik had het niet kunnen verdragen als je hem ook nog had moeten verliezen. Dat verdien je niet.' Hij kuste haar zacht op haar wang en ze keken elkaar lange tijd aan. 'Ik zal altijd van je blijven houden,' zei hij, terwijl Teddy hem aanstaarde en Marielle knikte. Zij zou ook altijd van hem houden, maar ze had hem niets meer te bieden. Ze had hem lang geleden alles al gegeven, en nu wilde ze zich alleen nog maar aan Teddy wijden. 'Kom maar, dan breng ik je naar huis,' zei John zacht. Hij legde zijn arm om haar schouder en leidde haar langzaam de rechtszaal uit. Charles keek hen na. Even later liep Tom met hem mee naar buiten, en vonden ze Bea Ritter op de trappen voor het gerechtshof. Toen ze Marielle omringd door fbi-agenten naar binnen had zien gaan, had ze geweten dat er iets ongelooflijks was gebeurd. Ze was huilend op de trappen blijven zitten wachten.

'Ik ben je heel wat verschuldigd,' zei Charles bijna verlegen tegen haar. 'Jij en Tom waren de enigen die in me geloofden. En het heeft er slecht voor me uitgezien.' Ze knikte dankbaar en hij omhelsde haar vol genegenheid voordat hij bij Tom in de auto stapte, die hem voor het huis van de Delauney's afzette. De oude butler, die al veertig jaar voor hen werkte, viel bijna flauw toen hij hem zag. De kranten stonden die avond vol met verhalen over Teddy, die door met machinegeweren gewapende fbi-agenten op een Duits schip was teruggevonden.

De volgende ochtend was Charles Delauney weer een vrij man. Om acht uur 's morgens wees meester Morrison officieel de aanklacht van de staat tegen Charles Delauney af. Met de bewijzen die de avond ervoor aan het licht waren gekomen, had Tom Armour de president thuis opgebeld om hem te vragen het bevel te ondertekenen. Tegen die tijd had John Taylor genoeg bewijzen om Malcolm te veroordelen. Het was een ingewikkeld verhaal, dat zijn bevriende relaties maar nauwelijks zouden kunnen geloven. Hij had zware onderwereldfiguren ingehuurd om zijn eigen zoon te ontvoeren en ze daar een fortuin voor betaald. Het had hem meer dan een miljoen dollar gekost om hen de jongen verborgen te laten houden, totdat de druk van de ketel was en hij hem het land uit kon smokkelen. Tenslotte had hij een groepje zorgvuldig uitgezochte en getrainde Duitsers in de arm genomen om hem naar het land te brengen waar Malcolm van plan was met Brigitte te gaan wonen.

Hij had het lang van tevoren uitgedacht, bijna onmiddellijk nadat het kind was geboren. Tegen die tijd had hij al geweten dat hij er verkeerd aan had gedaan met Marielle te trouwen in plaats van met Brigitte. Marielle was een aristocratische, waardige, goede en vriendelijke vrouw en in vele opzichten de perfecte echtgenote. Maar het was Brigitte naar wie hij verlangde, Brigitte die hem opwond en met wie hij zijn leven wilde doorbrengen. Ze kon hem echter geen kinderen geven.

Het idee was langzamerhand bij hem opgekomen. In het begin hadden ze alleen over een scheiding gepraat. Marielle was te zacht voor hem, te bang en te zeer door haar verleden gebrandmerkt. Toen hij met haar trouwde, had hij het prettig gevonden dat ze geen andere banden had, maar na verloop van tijd was hij haar afhankelijkheid van hem als een last gaan voelen. Brigitte daarentegen was scherper, harder en veeleisender, en volkomen zelfstandig. Ze had dingen van Malcolm geëist waar hij ontzettend van was geschrokken, vooral wanneer ze had gedreigd hem anders te zullen verlaten. Maar hij had geen haast achter de scheiding gezet, omdat hij Teddy niet wilde achterlaten. Hij had overwogen om voogdijschap aan te vragen, maar dat was te ingewikkeld en te onzeker geweest. Tenslotte had Brigitte voorgesteld om gewoon naar Duitsland te verhuizen en de jongen mee te nemen. Op dat moment had Malcolm het plan verder ontwikkeld. Als aangenomen werd dat de jongen dood was, zou niemand meer naar hem zoeken, ook zijn moeder niet.

En als hij dan uiteindelijk met zijn secretaresse trouwde en haar kind in Duitsland adopteerde, zou niemand daar ooit achter komen of er vraagtekens bij zetten. Het zou de indruk hebben gegeven dat hij de pijn van zijn verlies op die manier probeerde te verzachten. En wie zou zelfs maar vermoeden dat het Teddy was? Na hem een jaar of twee goed in Duitsland verborgen te hebben gehouden, zou hij net een Duits kind zijn. Het was een ingenieus plan, waarbij hij bovendien meteen voorgoed van Marielle af zou zijn geweest. Maar er waren heel wat mensen bij betrokken geweest: Charles, Marielle, het kind, de ontvoerders en degenen die hem hadden verborgen. Dankzij Malcolm hadden heel wat mensen geleden, en zouden nog moeten lijden. De rechtbankpresident werd er bijna misselijk van toen hij het hoorde. John Taylor kon Malcolm wel vermoorden.

Het plan was tot in de puntjes voorbereid. Malcolm was al begonnen met het overbrengen van een groot deel van zijn vermogen naar Europa. Daar was nog niemand achter gekomen, omdat hij er al zo lang investeerde. En hij was van plan geweest om binnen een jaar met Brigitte naar Duitsland te vertrekken.

Brigitte was voor haar medewerking ook goed betaald; een bedrag van een half miljoen dollar was voor haar op een rekening in Berlijn gestort. Al zijn handlangers waren er beter van geworden. Het hele plan had hem een fortuin gekost, maar dat was het hem wel waard geweest. Hij had van Marielle af willen zijn, de jongen voor zichzelf willen hebben en hem als Duitser opvoeden. Volgens hem had Amerika het wel gehad. Hitler ging nu de wereldheerschappij overnemen, Hitler was de enige die wist hoe je een land moest regeren. Al zijn inspanningen, investeringen en interesses, en zelfs al zijn geld, stonden in het kader van Adolf Hitler. In zijn ogen was een Duitse opvoeding het grootste geschenk dat hij zijn kind kon geven.

Het was een ongelooflijk duivels verhaal en zowel John Taylor als ieder ander die erbij betrokken was, kon het nauwelijks geloven. Vreemd genoeg had niemand behalve Louie de Liefhebber zijn mond voorbij gepraat, maar toen het kaartenhuis begon in te storten, probeerde iedereen zijn hachje te redden door te bekennen. Ze waren niet van plan om voor Malcolm de bak in te gaan. Binnen een paar dagen had John Taylor meer bewijzen verzameld dan hij nodig had. Ze konden Malcolm nog steeds niet van ontvoering beschuldigen, omdat Teddy zijn zoon was. Maar ze beschuldigden wel degenen die hem hadden meegenomen. Malcolm werd beschuldigd van samenzwering, obstructie van de rechtsorde en samenwerking met gerenommeerde misdadigers; meer konden ze er niet van maken.

Het eigenaardige was dat Charles Delauney er pas later aan te pas was gekomen, een ingeving van het laatste moment. Hij had Malcolm, nadat Patrick hem had verteld dat Marielle hem in de kathedraal was tegengekomen, het perfecte slachtoffer toegeleken. Hij was precies op het juiste moment opgedoken. Er was alleen maar een extra vijftigduizend dollar voor nodig om de pyjama en het beertje in het huis van de Delauney's te laten verstoppen, om op die manier Charles' lot te bepalen en hem schuldig te laten verklaren. Het was voor Malcolm niet moeilijk geweest aan de pyjama te komen, omdat de jongen in New Jersey werd schuilgehouden. Daar had hij hem vier maanden lang verstopt, in afwachting van het weer openstellen van de havens. In mei zouden Brigitte en hij hem dan met de Europa achterna zijn gevaren, nadat ze Marielle ervan hadden beschuldigd de jongen in gevaar te brengen en zodoende zijn ontvoering te hebben veroorzaakt. Malcolm zou iedereen dan vertellen hoe hij degene was die het meeste leed, en hoe hij troost had gevonden in de armen van de toegewijde juffrouw Sanders. Hij had het allemaal tot in de kleinste details uitgedacht en het zou perfect zijn verlopen als John Taylor geen roet in het eten had gegooid door Teddy op die kleine Duitse vrachtboot te vinden. Die zou twee dagen daarna zijn vertrokken, waar men maar beter niet meer bij stil kon staan. Naar Malcolms mening was er nog steeds niets verkeerds aan het plan, omdat het zijn eigen zoon betrof. Hij had alleen maar van Marielle af willen zijn en een Duitser van de jongen maken. Dat had weliswaar betekend dat hij de rest van zijn leven in Duitsland moest doorbrengen, maar daar had hij niets op tegen. Hij hield meer van Duitsland dan van zijn eigen vaderland.

Maar nu ging hij dus nergens meer naartoe. Hij was op borgtocht vrijgelaten, in afwachting van het proces in juli. Hij was samen met Brigitte ergens in de staat New York ondergedoken.

Zij was ook van samenzwering beschuldigd, en er werd over gedacht om haar het land uit te zetten.

Het enige dat Marielle wilde, was de stad verlaten en ergens rustig een poosje al haar aandacht aan Teddy schenken. Ze had er geen behoefte aan om Malcolm of Brigitte te zien en ze zag erg tegen het volgende proces op, maar ze wist dat ze er als getuige à charge bij moest zijn. Intussen maakte ze plannen om drie maanden naar Vermont te gaan, maar ze moest eerst nog wat zaken afhandelen, onder andere een advocaat zoeken om van Malcolm te scheiden.

Toen John met haar kwam praten voordat ze de uiteindelijke beslissing over een vakantie met Teddy had genomen, legde ze hem uit waar ze mee bezig was. Hij had het ontzettend druk, maar probeerde toch bijna iedere dag even langs te komen. Zijn agenten en de politie hadden haar huis verlaten en het grootste deel van het personeel ook, en ze was op zoek naar een flat voor haarzelf en Teddy.

'Ik dacht dat we, voordat je belangrijke beslissingen nam, eerst zouden praten.' Hij had sinds het proces voortdurend als de held, die het kind van de Pattersons had teruggevonden, in de kranten gestaan. Daarnaast had hij zijn handen vol aan de aanklacht tegen Malcolm en Brigitte en al hun handlangers. Er waren in totaal zesentwintig mensen bij betrokken geweest, die allemaal ergens van werden beschuldigd. 'En wat hoor ik nou over Vermont?' Hij keek bezorgd en gekwetst. Hij moest er niet aan denken dat ze, al was het maar voor een paar maanden, weg zou zijn. Hij wilde dat ze in zijn buurt bleef.

'Ik dacht dat een beetje buitenlucht ons heel goed zou doen.' Vooral met het vooruitzicht op weer een rechtszaak van een maand. Hoewel ze er deze keer op was voorbereid, en John haar zou bijstaan. Ze keek hem voorzichtig aan. Ze had hem heel wat te zeggen, maar het goede moment was nog niet gekomen.

'Ga je echt verhuizen?' Hij keek haar hoopvol aan. In zeker opzicht was alles beter gegaan dan hij had verwacht. Ze had haar zoontje weer terug en was van Malcolm af. De grote vraag was, wat hijzelf nu ging doen. Ze knikte langzaam. Ze vond het niet erg dit huis te verlaten. De enige gelukkige herinneringen hier waren aan Teddy, en hij ging met haar mee. 'Dit huis is van Malcolm.' Hun ogen ontmoetten elkaar en hij wilde haar van alles vragen. 'We hebben maar een klein flatje nodig,' zei ze zacht.

'En wat nog meer? Wat wil je nu van mij?' Hij wist dat hij die vraag moest stellen. Hij wist wat hijzelf wilde, maar hij was bang dat hij dat niet zou krijgen. Hij wilde haar, voorgoed.

'Je vriendschap.' Je liefde... en je leven. Maar ze wist dat ze het recht niet had om dat te zeggen.

'Is dat alles?' vroeg hij met bedroefde ogen. Hij had dit gesprek wekenlang vermeden uit angst voor wat ze zou zeggen als hij haar vertelde hoeveel hij van haar hield. Ze hadden elkaar beloofd dat ze tot na het proces zouden wachten, voordat ze hun relatie onder de loep namen. Nu was het juiste moment aangebroken en had ze een besluit genomen. Ze wilde niet verantwoordelijk zijn voor het opbreken van zijn huwelijk. 'Wat wil je echt van me, Marielle?' herhaalde hij. 'Wat sta je me toe je te geven?'

'Tijd. Tijd om bij te komen en van mijn zoon te genieten. Maar ik ben je veel meer verschuldigd, John... ik ben je alles verschuldigd...' Ze glimlachte hem toe. Ze was hem nog iets anders verschuldigd, dat wisten ze allebei en zij helemaal. 'Ik ben je verschuldigd dat ik niets van je afpak, niets verwoest van wat je bezit. .. dat ik je je thuis niet ontneem, of je vrouw en je kinderen. Wat zou er, als je hen verliet, voor je overblijven?' Haar ogen keken hem open, innig en bedroefd aan. En hij wist dat zij verstandiger was dan hij.

'Dan heb ik jou en Teddy nog,' zei hij zacht.

'En schuldgevoel en spijt... waar je me misschien op een dag voor zult haten.'

'Ik zou je nooit kunnen haten.'

Maar Malcolm had haar uiteindelijk wel gehaat en Charles ook lange tijd. Ze wist hoe dat voelde. En ze was te zeer op John Taylor gesteld om te riskeren dat ze hem zou verliezen. Ze hield meer van hem dan hij wel wist, meer dan ze hem ooit zou laten merken.

'Dus je wilt niet dat we samen weglopen?' Hij keek haar verdrietig aan en pakte haar hand vast, en verlangde ernaar haar te kussen. Het was gedeeltelijk om hem dat ze weg wilde, weg van hem en haar liefde voor hem, maar dat zei ze niet. Ze wist dat ze te veel van hem hield om in zijn buurt te zijn en geen verhouding met hem te hebben, en ze wilde hem geen verdriet aandoen door zijn huwelijk of zijn relatie met zijn kinderen te verstoren.

Terwijl hij haar in zijn armen nam, fluisterde ze hem toe: 'Je hebt ze nodig, en zij jou ook.' Maar zijzelf ook, en behalve Teddy had ze niemand meer.

'Maar ik heb jou ook nodig,' zei hij nadrukkelijk. Hij had nog nooit iemand als zij ontmoet, en één dwaas ogenblik had hij gedacht dat hij haar wel kon overhalen samen met hem weg te gaan. Als het moest, zou hij haar er wel toe kunnen dwingen, maar toen hij haar aankeek, wist hij dat hij dat niet mocht doen.

Ze had er recht op te doen wat ze zelf wilde. En ze wilde alleen zijn om tot zichzelf te komen en vrede te vinden. Misschien had ze ook wel gelijk wat Debbie betrof. 'Ik wil je niet verliezen, Marielle.' Of wat ze samen hadden gehad, en de verwachting van zoveel meer. Maar nu was die verwachting vervlogen.

'Maar je verliest me niet, ik zal er altijd zijn.' Hij kon de tederheid en de wijsheid in haar ogen bijna niet aanzien.

'En als je er eens niet meer zult zijn? Als je iemand anders toebehoort?' zei hij ongelukkig, want hij wist beter dan zij dat die dag zou aanbreken. Omdat ze het meer dan wie dan ook verdiende, en zeker meer dan hijzelf.

'Dan zullen we nog steeds vrienden blijven. Ik heb je toch gezegd dat je me nooit zult verliezen?' Ze glimlachte nogmaals. 'Tenzij je dat zelf wilt.' Toen kuste ze hem zacht op zijn lippen en drukte hij haar dicht tegen zich aan. Daarna praatten ze nog lang na en tenslotte liet hij haar met tegenzin achter om naar huis te gaan. Hij vroeg zich af of ze heel verstandig had gehandeld, of juist heel dom. Daar zouden ze pas jaren later achter komen. Hij had altijd geweten, dat ze uit twee te verschillende werelden kwamen. Daar had zij nooit bij stilgestaan, maar hij wel.

Hij voelde zich de volgende dagen heel eenzaam zonder haar, waar hij soms met een soort grimmig genoegen de verdachten in de zaak Patterson onder liet lijden. Maar zij voelde zich zonder hem ook eenzaam. Niet dat ze hem niet kon opbellen, dat kon ze best. Maar ze vond het voor hem beter dat ze probeerde dat niet te doen. Bovendien had ze het druk met de voorbereidingen voor haar vertrek met Teddy naar Vermont. Ze had er uiteindelijk ongezien een huis gehuurd, waar koeien, kippen en een bobtail bijhoorden. Teddy begon steeds meer de oude te worden. Hij was dikker geworden en zag er gezond, vrolijk en fris uit. De meeste bruine verf was uit zijn haar verdwenen. Hij was 's nachts nog steeds bang en hij had verschrikkelijke nachtmerries. Hij sliep bij Marielle in bed en ze zorgde zelf voor hem. Haverford was de enige die nog over was, en hij zou over een paar dagen ook voorgoed vertrekken. Het deed hem plezier haar met Teddy te helpen.

Hij was Teddy net een schaaltje ijs aan het voeren, toen Charles afscheid van haar en Teddy kwam nemen. Hij zou de volgende morgen weer teruggaan naar Europa.

'Weer naar Spanje?' vroeg ze, terwijl hij haar naar de keuken volgde.

'Deze keer niet.' Hij had eraan gedacht om in Engeland in dienst te gaan, maar hij wist dat hij daar, na alles wat hij had doorgemaakt, nog niet aan toe was. Bovendien wilde hij, voordat hij zich weer in een oorlog begaf, nog een keer terug naar Parijs. 'We gaan eerst de zomer in Zuid-Frankrijk doorbrengen.' Hij kreeg een kleur, alsof hij zich voor die weelde schaamde, maar ze wisten allebei dat hij het had verdiend. De manier waarop hij het zei, amuseerde Marielle en ze kon het niet laten hem, terwijl Teddy hem in de keuken van de Pattersons zijn enorme schaal chocoladeijs voorhield, ermee te plagen. Hij en haar zoon waren al goeie maatjes geworden, hoewel het Teddy nog niet helemaal duidelijk was hoe Charles zijn moeder had leren kennen.

'Wij?' vroeg ze. 'Neem je iemand mee?' Maar ze had wel een idee wie het was. Ze had hen al een paar keer ergens zien lopen, en ze was heel blij voor hem. Ze verdienden het waarschijnlijk meer dan wie dan ook.

'Oké,' lachte hij, wetend dat ze het allang had geraden. Hij wist heel goed hoe wijs ze was, en hield nog steeds van haar.

'Ken ik haar misschien?' Na al die jaren was het een vreemd gevoel weer zo vriendschappelijk met elkaar om te gaan. Maar ze wist heel zeker dat ze van nu af aan altijd een beetje bij elkaar zouden horen. Het was plotseling allemaal heel anders geworden.

'Ik neem Bea mee naar Parijs.'

'Gelijk heb je, dat is wel het minste wat je haar verschuldigd bent,' plaagde Marielle, en hij lachte.

'Ze is tijdens het proces heel goed voor me geweest.' En daarna nog beter. Hij bleef nog een poosje en toen hij wegging, gaf Marielle hem een kus. Ze had geen verdriet meer om hem en ze wenste hem niets dan goeds. Ze was eindelijk van hem bevrijd, maar ze zou altijd van hem blijven houden.

Dat was met Malcolm niet het geval. Ze had geen vertrouwen in de afloop van het proces. Ze had er een voorgevoel van dat, als hij daar al onder zou lijden, dat vanwege zijn relaties niet van lange duur zou zijn. Daarom wilde ze zo veel mogelijk afstand tussen hen scheppen. Ze wilde hem niet in de buurt van Teddy hebben.

John Taylor had haar onbeperkte bescherming beloofd, hoewel ze heel goed wist dat ze hem niet eeuwig kon blijven ontlopen. Er zou een moment komen dat ze hem niet langer uit de weg kon gaan. De fbi had haar bezworen dat Malcolm Teddy nooit meer van haar zou kunnen weghalen. Hij had haar het leven zo danig zuur gemaakt en haar zo wreed en koelbloedig behandeld, dat hij zelfs geen bezoekrecht zou krijgen.

Soms vroeg ze zich af of ze behalve Teddy ooit weer iemand kon liefhebben en vertrouwen. Hij was nu het belangrijkst voor haar, hij gaf haar vreugde en geluk en ze leefde alleen voor hem.

De dag voor hun vertrek naar Vermont pakte ze hun laatste dingen in. Ze kon bijna niet wachten om Malcolms huis te verlaten. Ze namen alles mee wat ze bezaten. Ze had tegen Malcolm gezegd dat het huis leeg zou zijn als hij met Brigitte terugkwam. Marielle had er geen enkel bezwaar tegen om met Teddy in een hotel te trekken. Ze had het gevoel dat er nu een kwade geest door het huis waarde en ze wilde er niet langer wonen.

Het was moeilijk geweest het Teddy uit te leggen. Hij wist nog steeds niet dat het zijn vader was geweest die hem had laten ontvoeren. Hij had wel aangevoeld dat er iets mis was en hier en daar iets opgevangen, maar hij was nog te jong om er echt iets van te begrijpen. Marielle had hem verteld dat Malcolm heel lang weg zou blijven en dat ze hem dan waarschijnlijk niet zouden zien. Dat had Teddy verbaasd, maar hij was er niet verdrietig van geworden. Hij leek heel gelukkig met alleen zijn moeder.

De avond voor hun vertrek ging de bel. Haverford kwam haar zeggen dat het Tom Armour was. Het verbaasde haar dat hij haar kwam opzoeken. Charles was inmiddels vertrokken, en ze had Tom sinds het proces niet meer gezien. Hij had van John Taylor gehoord dat ze wegging.

Ze liep langzaam de trap af om hem te ontvangen. Hij zag er heel knap en jong uit, en stond haar wat verlegen op te wachten. Marielle begroette hem op een warme, vriendelijke manier, alsof ze zijn bezoek had verwacht.

'Ik hoorde vandaag op het gerechtshof dat je wegging,' zei hij onhandig, terwijl ze hem een hand gaf en Haverford koffie ging zetten. Hij was al een tijdje van plan geweest om haar op te zoeken, maar hij had het steeds uitgesteld totdat hij genoeg moed had verzameld. Hij had persoonlijk afscheid van haar willen nemen. Sinds het einde van het proces had hij haar al iets willen zeggen, maar er was zoveel gebeurd dat hij er nog niet aan toegekomen was. 'Je gaat naar Vermont?' Meer had Taylor niet gezegd, maar zijn ogen spraken boekdelen en Tom had zich een moment afgevraagd wat er was gebeurd.

Ze knikte glimlachend terwijl ze in de studeerkamer gingen zitten, waar zich de laatste paar maanden zoveel had afgespeeld. Ze vroeg zich af waarom hij langs was gekomen, maar het deed haar plezier hem te zien. Hij had Charles fantastisch verdedigd en ze had hem altijd aardig gevonden. Hij had haar in de getuigenbank heel sympathiek behandeld, en ze had zijn kracht en aangeboren vriendelijkheid altijd aangevoeld.

'Teddy en ik moeten er een poosje tussenuit,' legde ze uit, terwijl Haverford de koffie kwam brengen en snel weer verdween.

'Hoe gaat het nu met hem?' vroeg hij, terwijl hij het vertrek rondkeek. Het was een schitterend huis, en hij vroeg zich af of ze het erg vond het achter te laten. Ze keek glimlachend naar zijn gezicht. Ze wist precies wat hij dacht, en het speet haar absoluut niet. Ze kon bijna niet wachten om te vertrekken.

'Heel goed. Maar hij heeft af en toe nog wel een nachtmerrie en hij wil niet over het gebeurde praten.'

'Dat is begrijpelijk.' Ze wisten allebei dat het hem de rest van zijn leven bij zou blijven. Hij wist nog steeds niet dat de ontvoering door zijn vader op touw was gezet. Marielle hoopte dat ze het nog jaren voor hem zou kunnen verzwijgen, wat Tom ongelooflijk netjes van haar vond. Maar voor zover hij haar door de rechtszaak had leren kennen, verbaasde het hem niet.

Ze maakte nu een heel vredige, rustige en beheerste indruk, met ernstige ogen, maar op een ingetogen manier gelukkig.

'En hoe gaat het met jou?' vroeg hij haar vriendelijk. 'Voel je je goed? Geen hoofdpijnen meer?'

Ze glimlachte ten antwoord. Sinds het proces had ze geen migraine meer gehad. Voor het eerst sedert jaren voelde ze zich helemaal gezond. Het leek wel alsof ze de een of andere verschrikkelijke proef had moeten afleggen. Nadat ze ervoor was geslaagd, waren de spoken eindelijk verjaagd en was ze veel sterker geworden. 'Met mij gaat het prima.' Ze wilde hem bedanken voor zijn sympathieke houding tijdens het proces, maar ze wist niet goed hoe ze dat moest aanpakken. Ze probeerde er niet op te letten hoe knap hij eruitzag in zijn witte broek, blazer en rode das. Hij was een aantrekkelijke man en ze wendde zich blozend af om een boek op tafel recht te leggen.

'Marielle...' Hij wist dat hij er als eerste over zou moeten beginnen. Maar hij wilde niet dat ze de stad uit zou gaan voordat hij met haar had gepraat. 'Ik... ik zou je graag willen opbellen als je in Vermont zit.' Ze keek hem met grote, verbaasde ogen aan en vroeg zich opeens af of hij Malcolm misschien vertegenwoordigde. Maar hij zag haar blik en raakte even haar hand aan om haar gerust te stellen. 'Ik geloof niet dat ik erg duidelijk ben... ik weet niet precies hoe ik het moet zeggen.' Hij keek plotseling heel verlegen en jongensachtig, en ze voelden zich allebei net kinderen. 'Het is al heel lang geleden dat ik zoiets heb gedaan.' Het was al heel lang geleden dat hij iemand had ontmoet die ook maar een klein beetje op haar leek. Ze deed hem ontzettend aan zijn overleden vrouw denken. Maar ze was toch heel anders. Marielle bezat meer integriteit dan wie dan ook, meer kracht en verdraagzaamheid, en ze was waarschijnlijk een van de aardigste mensen die hij ooit had ontmoet. Maar ze had de laatste tien jaar niet veel geluk gehad. Als ze uit Vermont terugkwam, hoopte hij daar iets aan te doen. 'Heb je in Vermont telefoon?' Hij probeerde het nog steeds op een onhandige manier over de toekomst te hebben, en Marielle begon opeens te lachen. Ze dacht dat ze eindelijk begreep waar hij naartoe wilde, hoewel ze het nauwelijks kon geloven. Hij was altijd zo zakelijk en gereserveerd geweest, maar onder die serieuze houding lagen sterke gevoelens.

'Ik geloof dat we aan een gemeenschappelijke lijn zitten.'

'Mooi zo. Dan kunnen je buren meegenieten,' lachte hij. 'Ik zal mijn best doen je een paar sappige nieuwtjes te vertellen als ik bel.' Maar ze wisten allebei dat ze die de afgelopen paar maanden al genoeg hadden gehoord, en ze hoopte maar dat haar leven voortaan heel rustig zou verlopen. Ze bekeek hem, terwijl ze het over haar nieuwe leven op het platteland hadden, vol belangstelling. Ze zou slechts een paar maanden wegblijven, totdat Malcolms proces begon. Dan zou ze terugkomen en een flat voor haarzelf en Teddy zoeken. Haverford zou de volgende dag weggaan, tegelijk met hun vertrek naar hun avontuur in Vermont. Als ze terugkwamen, zou hun leven heel anders worden, maar dat speet haar absoluut niet.

'Zou het te vroeg zijn als...' hakkelde hij verder, zich nog verlegener voelend dan een schooljongen, 'als ik... we... als je terug bent...' Hij kreunde bijna van ellende, hij kon nauwelijks geloven dat het hem zo'n moeite kostte. Hij had al wekenlang aan haar lopen denken, op een manier zoals hij in jaren niet aan iemand had gedacht. Maar hij had nooit geloofd dat er iets van zou komen, en hij kon nu de woorden nauwelijks uit zijn keel krijgen. Tenslotte haalde hij diep adem en nam haar hand met een ernstige uitdrukking op zijn gezicht in de zijne. 'Marielle... je bent een heel bijzondere vrouw. Ik zou je erg graag beter willen leren kennen.' Ziezo, het was er eindelijk uit, en hij voelde een grote opluchting. Zelfs als ze hem nooit meer wilde ontmoeten, wist ze toch een beetje hoe aardig hij haar vond. 'Ik heb je sinds het moment dat ik je zag al bewonderd.'

Ze bloosde opnieuw en voelde zich heel jong en kwetsbaar, en toen ze hem aankeek, zag hij iets in haar ogen waar zijn hart bijna van smolt.

'Het is verbazingwekkend om te zien hoe uit zoveel verdriet... uit zo'n afschuwelijke situatie... zoveel goeds kan voortkomen.' Ze sprak heel zacht, ontzettend dankbaar voor haar zegeningen. Terwijl ze Tom aankeek en nog veel meer wilde zeggen, hoorde ze een geluid bij de deur van de studeerkamer en stond daar haar grootste zegening in een blauwe pyjama.

'Wat doe jij hier?' vroeg ze lachend, waarop Teddy met een ondeugend gezicht de kamer kwam binnenhollen.

'Ik kon niet slapen zonder jou.' Hij klom op haar schoot en keek Tom belangstellend aan.

'Wel waar, toen ik de kamer uitging, lag je te snurken.'

'Niet waar,' ontkende hij. Marielle stelde Tom aan Teddy voor, zonder erbij te zeggen waarvan ze hem kende. 'Ik deed alleen maar alsof,' verklaarde hij. Maar hij gaapte tevreden en leunde bezitterig tegen zijn moeder aan.

'Ik hoor dat je naar Vermont gaat,' zei Tom ongedwongen. Hij was dol op kinderen, en na alles wat ze met hem hadden doorstaan op dit kind in het bijzonder.

'Ja,' zei Teddy trots, 'en we krijgen koeien en paarden en kippen. En mammie zegt dat ik op een pony mag rijden.'

'Toen ik net zo oud was als jij, ging ik ook iedere zomer naar Vermont.' Tom glimlachte tegen hem en daarna over zijn hoofd naar zijn moeder. Hij had al genoeg gezegd. Hoe onbeholpen hij zich ook had uitgedrukt, ze had zijn bedoeling begrepen en er niets op tegen gehad. Boven het hoofd van het jongetje wisselden ze een speciale blik, die hen dichter bij elkaar bracht.

'Had u ook een pony?' vroeg Teddy, opeens nieuwsgierig. Hij had zijn vader al heel lang niet meer gezien, en miste hem soms nog wel. Mammie had gezegd dat hij een heel lange reis aan het maken was. Hij was vast en zeker ergens in Afrika, of op een schip, want ze konden hem niet eens opbellen.

'Ja, ik had een pony. En een koe die ik zelf moest melken. Als ik naar Vermont kom, zal ik je laten zien hoe dat moet.'

'Komt u dan naar Vermont?' Teddy kreeg steeds meer belangstelling voor hem, en zijn moeder in feite ook.

'Daar had ik nog niet over nagedacht,' zei hij, want hij was van plan geweest te wachten tot ze terug was, 'maar het is eigenlijk helemaal geen gek idee.' Hij wierp een vragende blik op Marielle en ze glimlachten elkaar opnieuw toe. Hij was blij dat hij de moed had gevonden haar voor haar vertrek op te zoeken. Anders had hij zich waarschijnlijk maandenlang ongelukkig gevoeld, wat nu niet meer nodig was. 'Misschien kan ik eens een weekend langskomen.' Hij wist een leuk hotelletje bij hen in de buurt, en terwijl hij naar het jongetje en zijn moeder keek, had hij daar opeens ontzettend veel zin in.

'Kunt u nog steeds paardrijden?' vroeg Teddy serieus.

'Dat denk ik wel,' lachte Tom.

'Als u niet meer weet hoe het moet,' bood Teddy hulpvaardig aan, 'zal ik het u wel leren.' Ze begonnen alledrie te lachen en liepen naar de keuken om een koekje voor Teddy te pakken. Haverford was al naar zijn kamer gegaan. Hij moest nog wat dingen inpakken, Marielle wist dat hij het jammer vond hen te verlaten. Maar hij wilde niet langer bij Malcolm in dienst blijven, en Marielle kon zich hem niet veroorloven. Ze had een kleine alimentatie van Malcolm geaccepteerd en meer wilde ze niet hebben. Teddy zou, als hij ouder was, zijn erfenis krijgen.

Tom schonk een glas melk voor hem in en Marielle vond nog een paar chocoladekoekjes. Ze bleven nog tot lang na Teddy's bedtijd zitten praten en lachen en koekjes eten, en Tom ging pas tegen elven weg. Hij ging met haar mee om Teddy naar bed te brengen en daarna liep ze met hem mee naar beneden om hem uit te laten. Hij bleef haar bij de voordeur een hele poos met een verlangende blik staan aankijken.

'Dank je wel dat je me vanavond zo lang hebt laten blijven,' zei hij. Hij wilde dolgraag haar haar aanraken, en haar wang en haar hals, maar hij wist dat het daar nog te vroeg voor was.

'Ik ben blij dat je langsgekomen bent.' Ze had niet verwacht dat ze hem ooit weer zou zien, en dat had ze jammer gevonden. Nu had zijn bezoek een nieuwe horizon voor haar geopend. Ze miste John Taylor nog steeds, maar ze wist dat ze voor zijn bestwil een goede beslissing had genomen. Deze avond met Tom was een onverwacht geschenk geweest, waar ze dankbaar voor was. 'Ik wilde je altijd al vertellen hoe ik je in de rechtszaal heb bewonderd,' zei ze zacht. Maar hij wilde niet dat ze daar nog langer aan dacht. Hij wilde dat ze alleen nog maar aan Vermont dacht en aan vrolijke dingen, en aan zomers op het platteland met Teddy. Als ze voor Malcolms rechtszaak terugkwam, zou hij er zijn om haar erdoorheen te helpen. Hij wilde niet dat ze er alleen voor zou staan. Hij wenste haar geen enkele moeilijke tijd meer toe, alleen geluk en vrede. Aan hem zou het niet liggen.

'Daar moet je niet langer aan denken,' zei hij zacht. Hij kon zichzelf niet beletten zijn hand uit te steken om haar naar zich toe te trekken. 'Nooit meer.' Het verleden was voorbij, zowel het hare als het zijne. Het was te vol van verdriet geweest en hij wilde de deur achter hen dichtdoen. 'Denk alleen maar aan Teddy en zijn pony.'

Ze glimlachten allebei en zijn ogen kregen, terwijl ze zo dicht bij elkaar stonden, een heel ernstige blik. 'Ik zal je missen als je in Vermont bent.' Het krankzinnige was, dat hij het meende. Ze kenden elkaar nauwelijks, en toch kenden ze elkaar. Hij kende haar beter dan de meeste van zijn vrienden, beter dan welke vrouw ook met wie hij ooit was uit geweest. Alles aan haar trok hem aan.

'Ik zal jou ook missen,' zei ze, terwijl ze voor het eerst sinds jaren weer hoop koesterde, zich volkomen op haar gemak voelend bij hem. 'We zullen je via onze gemeenschappelijke telefoon opbellen.'

'Ik zal jou eerst bellen,' fluisterde hij. Hij had het nummer al genoteerd. 'Rij voorzichtig.' Daarna trok hij haar tegen zich aan. Ze sloot haar ogen toen hij haar kuste. 'Welterusten, Marielle... tot gauw.' Hij bleef haar nog even in de deuropening staan aankijken, draaide zich toen om en verdween. Ze deed de deur dicht en bedacht hoe vreemd het toch kon lopen in het leven. Je wist nooit wat je te wachten stond. Ze had tijdens haar leven zo vaak dingen gedacht die niet waren uitgekomen... dat zij en Charles altijd samen zouden blijven en dat ze een afwisselend, gelukkig leven met een groot aantal kinderen zouden leiden... dat Malcolm haar voor altijd zou koesteren en beschermen, en dat haar bij hem niets kon overkomen omdat hij zo'n eerbaar en degelijk mens was... en toen had ze gevreesd dat Teddy nooit meer bij haar terug zou komen. Ze had het in al die dingen bij het verkeerde eind gehad, vooral, god zij dank, wat Teddy betrof. Hij was weer thuis. Hij was de enige die er werkelijk toe deed. Hij was de schitterende ster van de hoop, voor wie ze het had overleefd. Maar nu was er iets bijgekomen. En de anderen waren verdwenen. De nachtmerries waren voorbij. De dromen waren in de mist vervlogen. Zij en Teddy waren alleen, met zowel hun goede als hun slechte herinneringen, en hun hele leven nog voor zich. Ze wist dat het verdriet hen sterk zou maken. En de tijd in Vermont zou hen goed doen. Als ze weer thuiskwamen, zouden ze een heel nieuw leven beginnen... en Tom Armour zou op hen wachten met alle goedheid en vriendelijkheid die in hem zat. Hun dromen zouden al of niet bewaarheid worden. Ze hoopte van wel, en Tom ook, terwijl hij naar zijn flat liep. Ze hoopte dat ze geen van beiden ooit weer zulke afschuwelijke dingen hoefden te beleven. Ze hoopte nog veel meer, vooral voor Teddy.

's Morgens, toen ze met Teddy in Malcolms oude Buick wegreed, bleef Haverford hen staan nazwaaien. Haverford had haar al die jaren dat ze met Malcolm getrouwd was geweest gekend, en Teddy sinds zijn geboorte. En nu waren ze vertrokken, naar wat het leven verder nog voor hen in petto had. Hij deed zwijgend, met zijn gedachten bij de jongen, de deur op slot en liet de sleutel in een envelop glijden om die naar de advocaat te sturen. Het huis was leeg, het gezin was vertrokken. Terwijl hij de stoep afliep en een taxi aanriep, voelde hij zich hoopvol gestemd over hen beiden en dat vrolijkte hem op. Precies op dat moment reed Marielle de brug over en ging Tom Armour op weg naar het gerechtshof voor een volgend proces, met zijn gedachten bij Marielle en Teddy.

Table of Contents

- Inhoud
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16