Onweerstaanbare krachten
Author: Danielle Steel
Date: 1999-01-02T08:00:00+00:00
Keywords: Romance; Fiction; Contemporary; Novels; Chick Lit; Adult; Adult Fiction; Contemporary Romance; Roman; Womens Fiction
Description: In Danielle Steels roman Onweerstaanbare krachten moet Meredith Whitman verhuizen naar San Francisco, maar haar man blijft in New York.Als Meredith een hoge functie aangeboden krijgt in San Francisco, vijfduizend kilometer verderop, is ze dolblij dat haar man haar stimuleert de uitdaging aan te nemen. Steve vindt dat ze alvast kan verhuizen; hij verwacht daar ook wel een nieuwe baan vinden. In zijn hart hoopt hij dat nu de tijd aanbreekt om een gezin te stichten. Het pakt echter totaal anders uit! Steve moet een paar maanden langer in New York blijven dan gepland. Dat heeft een hectisch weeken
Publisher: Luitingh Sijthoff

Inhoud

Als Meredith een hoge functie aangeboden krijgt in San Francisco, vijfduizend kilometer verderop, is ze dolblij dat haar man haar stimuleert de uitdaging aan te nemen. Steve vindt dat ze alvast kan verhuizen en weet zeker dat hij daar wel een nieuwe baan vindt. In zijn hart hoopt hij dat nu de tijd aanbreekt om een gezin te stichten.

Het pakt echter totaal anders uit! Steve moet een paar maanden langer in New York blijven dan gepland. Dat heeft een hectisch weekendhuwelijk tot gevolg, waarin ze ongemerkt elk een eigen leven opbouwen. Onweerstaanbare krachten beginnen hen uit elkaar te drijven.

'De koningin van de smulromans.' - Cosmopolitan

'Heerlijk, er is weer een nieuw boek van Danielle Steel!' - Vrouw vandaag.

Voor mijn geweldige kinderen,

Beatrix, Trevor, Todd, Nick, Samantha,

Victoria, Vanessa, Maxx en Zara.

En met speciale dank aan Tom,
voor de red herring en de green shoe,
en onze eigen onweerstaanbare krachten.

Met al mijn liefde,
d.s.

1

Het was een stralende, zonnige dag in New York en de temperatuur was al voor de middag opgelopen tot boven de veertig graden. Op de trottoirs had je een ei kunnen bakken. Kinderen schreeuwden, mensen zaten op de stoepen en in de deuropeningen en stonden onder haveloze zonneluifels tegen de muur geleund. Op de hoek van 125th Street en Second Avenue waren de brandkranen allebei opengezet. Het water spoot eruit en gillende kinderen renden door de straal. Het water stroomde als een enkel-diepe rivier door de goot. Het was vier uur 's middags en het leek alsof de halve buurt buiten in de hitte met elkaar stond te praten en naar de kinderen stond te kijken.

Plotseling, om tien over vier, waren er boven het lawaai van het gepraat en gelach en het stromende water uit, schoten te horen. In dat deel van de stad was dat geen onbekend geluid en iedereen stopte bij het horen ervan. Mensen schenen een ogenblik te verstarren, in afwachting van wat er ging gebeuren. Ze trokken zich terug in hun deuropening, doken ineen tegen de muren, en twee moeders renden naar voren om hun kinderen bij de brandkranen weg te halen. Maar nog voor ze de veiligheid van de deuropening weer hadden bereikt, klonken opnieuw schoten, dit keer harder en dichterbij. Drie jongemannen renden de menigte in die zich bij de brandkranen had verzameld. Ze liepen in hun vaart kinderen omver en raakten een jonge vrouw zo hard dat ze languit in het water viel. Plotseling was er geschreeuw en twee agenten kwamen de hoek om rennen. Met getrokken revolver zetten zij een wilde achtervolging in; kogels werden afgeschoten in de drukte.

Het gebeurde allemaal zo snel dat niemand tijd had om vrij baan te maken of elkaar te waarschuwen. In de verte waren al sirenes te horen. En boven het geluid van de naderende politiesirenes uit klonk een nieuwe schotenreeks. Dit keer viel een van de jongemannen met een bloedende wond in zijn schouder op de grond. Op hetzelfde moment draaide een van zijn kameraden zich snel om en schoot een politieagent recht in het hoofd. Plotseling gilde een klein meisje en viel neer in de harde straal van de brandkraan. De mensen in de naaste omgeving gilden en vluchtten alle kanten op. De moeder rende naar haar toe vanuit de deuropening waar ze had gestaan op het moment dat ze haar kind had zien vallen.

Een ogenblik later was de achtervolging afgelopen. Twee jongemannen lagen op hun buik op de grond en kregen temidden van een grote groep politiemannen handboeien om, een agent lag dood op straat en de derde verdachte werd verzorgd door ambulancebroeders. Maar een meter verderop lag een kind te sterven aan de schotwond die het had opgelopen. De kogel had haar borstkas doorboord en ze bloedde hevig. Haar moeder zat op haar knieën bij haar, doorweekt door het steeds doorstromende water van de brandkraan. Ze snikte hysterisch terwijl ze haar bewusteloze kind tegen zich aan klemde. De broeders konden het vijfjarige meisje slechts met moeite uit haar armen losmaken. Binnen een minuut lag ze in een ambulance en de moeder, die nog steeds huilde en half verdoofd was, werd bij haar in de auto getrokken. Het was een tafereel dat ze allemaal al tientallen of misschien al honderden keren hadden gezien, maar dat alleen iets betekende als je de mensen kende die nauw bij het drama betrokken waren, hetzij als slachtoffer of als dader. De mensen die werden gearresteerd, of die gewond raakten of werden gedood.

Op de hoek van 125th Street stond een enorme kluwen auto's geparkeerd en de ambulance probeerde zich daar met zwaailichten en gillende sirenes uit los te maken. De mensen stonden op straat toe te kijken, verbijsterd door wat er was gebeurd. Een tweede ambulance haalde de gewonde verdachte weg bij de plaats van het misdrijf. Overal schenen blauw met witte auto's vandaan te komen nu op de radio bekend was gemaakt dat er een agent was neergeschoten. De mensen in de buurt wisten wat het voor hen betekende als eenmaal bekend zou worden dat hij was gedood. Er zouden heftige reacties volgen en smeulende haatgevoelens zouden tot uitbarsting komen. De dodelijke hitte maakte het allemaal nog erger, er kon van alles gebeuren. Dit was Harlem, het was augustus, het leven was hard en er was een agent vermoord.

Terwijl de ambulance met grote snelheid de stad in reed, klemde Henrietta Washington de hand van haar kind vast en keek in stille ontzetting toe, terwijl de ambulancebroeders voor haar leven vochten. Op dit moment zag het er niet naar uit dat ze de strijd zouden winnen. Het kleine meisje zag grauw en lag er roerloos bij. Haar bloed lag overal: op de vloer, de lakens, haar armen, de brancard, en op het gezicht, de jurk en de handen van haar moeder. Het zag eruit als een slachting. En waarvoor? Zij was het zoveelste slachtoffer in de eindeloze oorlog tussen politie en bendeleden, drugsdealers en verslaafden. Ze was een pion in een spel waar ze niets van wist, een nietig offer voor vechtersbazen die zich ten doel hadden gesteld elkaar kapot te maken. Dinella Washington betekende niets voor hen, alleen voor haar vriendinnetjes en haar buren, haar zusjes en haar moeder. Zij was de oudste van de vier kinderen die haar moeder tussen haar zestiende en twintigste jaar had gekregen. Maar hoe arm ze ook waren, en hoe hard het leven en de buurt waarin ze vochten om te overleven ook waren, haar moeder hield van haar.

'Gaat ze dood?' vroeg Henrietta met half verstikte stem. Haar grote ogen keken in de ogen van een ambulancebroeder, maar hij gaf geen antwoord. Hij wist het niet.

'We doen wat we kunnen, mevrouw.' Henrietta Washington was eenentwintig jaar. Ze was een stereotype, een nummer, een statistisch gegeven, maar ze was nog zoveel meer dan dat. Ze was een vrouw, een meisje, een moeder. Ze wilde meer voor haar kinderen dan dit. Ze wilde een baan, ze wilde werken, ze wilde ooit trouwen met een goede man, die van haar en haar kinderen zou houden en voor hen zou zorgen. Maar zo'n man had ze nog nooit ontmoet. Haar kinderen waren op dit moment alles wat ze had en ze had hun niets anders te bieden dan haar liefde.

Ze had een vriend die haar af en toe mee uit eten nam en die zelf drie kinderen had te onderhouden. Hij was er in zes maanden tijd niet in geslaagd een baan te vinden en als hij haar mee uit nam, dronk hij te veel. Er waren voor hen geen eenvoudige oplossingen, alleen de bijstand, af en toe een baantje en een bestaan van de hand in de tand. Ze hadden geen van beiden de middelbare school afgemaakt en ze woonden in een oorlogsgebied. Het leven dat ze leidden en de plek waar ze het leidden, was een doodvonnis voor hun kinderen. De ambulance kwam met piepende banden tot stilstand voor het ziekenhuis en de ambulancebroeders renden met Dinella op de brancard naar binnen. Ze had een infuus in haar arm en een zuurstofmasker over haar gezicht. Het enige dat Henrietta wist, was dat ze nog net een klein beetje ademde. Ze rende in haar met bloed doordrenkte jurk achter haar aan de eerstehulpafdeling binnen, maar ze kon niet eens bij haar dochtertje in de buurt komen. Een stuk of tien verpleegkundigen en artsen in opleiding hadden zich om het kind heen geschaard en renden met haar door de hal naar de trauma-afdeling. Henrietta liep erachteraan, in de hoop iemand te kunnen vragen wat er gebeurde en wat ze gingen doen. Ze wilde weten of Dinella het zou halen. Er schoten honderden vragen door haar hoofd. Op dat moment hield iemand haar een clipboard met een pen voor.

'Een handtekening alstublieft!' zei de verpleegster kortaf.

'Wat is dat?' Henrietta keek angstig.

'We moeten opereren - snel - tekenen!' Henrietta deed wat haar gezegd werd en een seconde later stond ze alleen in de hal. Ze keek toe hoe andere brancards snel langs haar heen werden gereden en hoe artsen en verpleegkundigen zich in operatiepakken naar operatiezalen en andere patiënten haastten. Ze voelde zich helemaal verloren en doodsbang en brak in haar paniek in tranen uit. Een verpleegster in een groen ziekenhuispak kwam naar haar toe en legde een arm om haar heen. Ze leidde haar naar een rijtje stoelen, zette haar neer en kwam op haar hurken naast haar zitten. Met zachte stem sprak ze haar geruststellend toe.

'Ze gaan alles voor uw dochter doen wat ze kunnen.' De verpleegster had echter al gehoord dat het kind in een zeer kritieke toestand was en het waarschijnlijk niet zou overleven.

'Wat gaan ze met haar doen?'

'Ze gaan proberen de wond te dichten en het bloeden te stelpen. Ze heeft veel bloed verloren voor ze hier aankwam.' Dat was heel zacht uitgedrukt. Je hoefde alleen maar naar de moeder van het kind te kijken om te weten hoe slecht de zaken ervoor stonden. Henrietta zat onder het bloed.

'Ze hebben haar neergeschoten... gewoon neergeschoten...' Ze wist niet eens of de agenten of de mannen die ze achtervolgden het hadden gedaan. Het deed er nu niet toe. Als Dinella doodging, wat maakte het dan uit of goede of slechte mensen haar hadden vermoord?

Terwijl de twee vrouwen elkaars handen vasthielden en Henrietta met een wanhopige blik zachtjes zat te huilen, hoorde de verpleegster dat via de intercom dokter Steven Whitman werd opgeroepen. Hij was plaatsvervangend hoofd van de trauma-afdeling en een van de beste traumaartsen van New York. De verpleegster zei dit met zoveel woorden tegen Henrietta. 'Als iemand haar kan redden, is hij het wel. Hij is de beste die u kunt krijgen. U heeft geluk dat hij dienst heeft.' Maar Henrietta had niet het gevoel dat ze geluk had. Ze had in haar hele leven nog nooit geluk gehad. Haar vader was gestorven toen ze klein was, neergeschoten bij net zo'n straatgevecht als dit. Haar moeder was met haar en haar broers en zusjes naar New York vertrokken, maar hun leven hier was niet anders dan waar ze vandaan kwamen. Ze hadden hun problemen alleen maar verplaatst van de ene plek naar de andere. Als er al verschil was, was hun leven in New York zelfs slechter. Ze waren naar New York verhuisd opdat hun moeder beter werk zou kunnen vinden, maar dat was niet gebeurd. Het enige dat ze hadden gevonden was het harde leven dat ze leidden in Harlem, een leven van armoede, zonder hoop op een betere toekomst.

De verpleegster bood aan wat water of een kop koffie voor Henrietta te halen, maar zij schudde alleen maar haar hoofd en bleef doodongelukkig in haar stoel zitten. Ze huilde nog steeds en zag er net zo angstig uit als ze zich voelde. Een enorme klok aan de muur tikte de minuten weg. Het was inmiddels vijf voor vijf.

Om klokslag vijf uur stormde dokter Steven Whitman de operatiekamer binnen. Hij werd snel op de hoogte gebracht door de arts in opleiding die tot zijn komst de leiding had gehad. Steve Whitman was een lange man met een krachtige, intense uitstraling. Hij had kort, donker haar en zijn ogen stonden als zwarte stenen in een verbeten gezicht. Het was zijn tweede schotwond van deze middag. De vorige patiënt was om twee uur overleden, een jongen van vijftien jaar die erin was geslaagd drie leden van een rivaliserende bende neer te schieten voor ze hem neerschoten en uiteindelijk doodden. Steve had er alles aan gedaan om hem te redden, maar het was te laat geweest. Dinella Washington had tenminste een kans. Misschien. Maar volgens de arts in opleiding was die kans erg klein. Haar long was doorboord en de kogel was, voor hij haar lichaam verliet, langs haar hart geschampt en had daarbij aanzienlijke schade aangericht. Maar ondanks het weinig opwekkende beeld dat hem werd geschetst, was Steve Whitman nog niet bereid de hoop op te geven.

Een uur achtereen blafte Steve hun bevelen toe. Hij vocht om het kind in leven te houden en toen ze hun begon te ontglippen, paste hij zelf meer dan tien minuten hartmassage op haar toe. Hij vocht als een leeuw voor haar leven. Maar het lot was tegen hen. De schade was te groot, het kind was te jong, de kansen waren te klein. De kwade krachten waren sterker dan zijn deskundigheid en zijn scalpel. Dinella Washington stierf om 18.01 uur. Steve Whitman slaakte een lange, ontmoedigde zucht. Zonder een woord te zeggen liep hij van de operatietafel weg en trok met een woedende blik zijn mondkapje van zijn gezicht. Hij verafschuwde dit soort dagen, hij vond het afschuwelijk om iemand te verliezen, vooral een kind dat niet meer was dan een onschuldig slachtoffer. Hij had het zelfs afschuwelijk gevonden de jongen te verliezen die drie mensen had neergeschoten voor ze hem hadden gedood. Hij verafschuwde het allemaal. De nutteloosheid. De verspilling. De wanhoop. De zinloze vernietiging van menselijk leven. Maar toch, als hij won, wat vaak het geval was, leek het allemaal de moeite waard, de lange uren, de eindeloze dagen die overgingen in nog langere nachten. Het kon hem niet schelen hoe lang hij moest blijven of hoe hard hij moest werken, zolang hij soms maar won.

Hij gooide zijn operatiehandschoenen weg, waste zijn handen, zette zijn operatiekapje af en keek in de spiegel. Wat hij zag was de vermoeidheid van de afgelopen eenenzeventig uur dat hij dienst had gehad. Hij probeerde diensten aan te houden van niet meer dan achtenveertig uur achtereen, waarbij hij afwisselend dienst had en oproepbaar was. Het was een aardig idee, maar het pakte meestal anders uit. Op de trauma-afdeling kon je niet op een bepaalde tijd zomaar weglopen. En hij wist wat hem nu te doen stond. Hij moest de moeder van het kind op de hoogte brengen. Een spiertje in zijn kaak spande zich terwijl hij de operatieruimte verliet en de kant op liep waar hij wist dat hij haar zou kunnen vinden. Terwijl hij naar haar toeliep, voelde hij zich net de engel des doods. Hij wist dat ze zijn gezicht nooit meer zou vergeten en dat dit moment haar de rest van haar leven zou achtervolgen. Hij herinnerde zich de naam van het kind, zoals hij zich al hun namen een tijdlang herinnerde, en hij wist dat ook hij erdoor achtervolgd zou worden. Hij zou zich het geval, de omstandigheden, het resultaat blijven herinneren en hij zou steeds weer wensen dat het anders was gegaan. Hoe weinig hij ook van zijn patiënten wist, bij hen was hij het meest betrokken.

'Mevrouw Washington?' vroeg hij, nadat een verpleegster bij de balie haar hem had aangewezen. Zij knikte, haar ogen vol angst. 'Ik ben dokter Whitman.' Hij had dit al zo lang gedaan, te lang, dacht hij soms. Het begon allemaal te gewoon te worden. Hij wist dat hij het snel moest zeggen, om haar geen hoop te geven die hij haar niet langer kon bieden. 'Ik heb slecht nieuws over uw dochter.' Henrietta zoog de lucht naar binnen. Ze zag zijn gezicht, zijn ogen en ze wist het nog voor hij de woorden had uitgesproken. 'Ze is vijf minuten geleden overleden.' Hij raakte zachtjes haar arm aan terwijl hij het zei, maar zij was zich niet bewust van zijn aanraking en zelfs niet van zijn medeleven. Het enige dat ze had gehoord waren zijn woorden... ze is overleden... ze is overleden... 'We hebben gedaan wat we konden, maar de kogel heeft bij het binnendringen en het verlaten van haar lichaam te veel schade aangericht.' Hij voelde zich dwaas en wreed dat hij haar deze details gaf. Wat maakte het uit wat de kogel had gedaan en wanneer? Het enige dat telde was dat hij haar kind had gedood. Het zoveelste slachtoffer van de hopeloze oorlog waarin ze leefden. Weer een gegeven voor de statistieken. 'Het spijt me heel erg.' Ze greep hem bij zijn arm en keek hem met wilde ogen aan. Ze moest vechten om adem te halen na het nieuws dat hij haar had gebracht en dat haar als een harde klap had getroffen. Het was alsof hij haar een stomp in haar maag had gegeven. 'Misschien kunt u beter even gaan zitten.' Toen hij naar haar toe kwam, was ze opgestaan om het nieuws te horen, maar nu zag ze eruit alsof ze op het punt stond flauw te vallen. Haar ogen draaiden weg. Hij liet haar in de stoel zakken en gebaarde een verpleegster een glas water voor haar te halen.

De verpleegster bracht het snel, maar de moeder van het kind kon niet drinken. Ze maakte vreselijke, benauwde, verstikte geluiden terwijl ze probeerde in zich op te nemen wat hij haar had verteld. Steve Whitman had het gevoel alsof hij de moordenaar was in plaats van de man met het wapen. Hij was graag de redder geweest, en soms was hij dat ook. Er waren vrouwen en moeders en echtgenoten die hem dankbaar en opgelucht om de hals vlogen, maar dit keer niet. Hij verafschuwde de verliezen. En maar al te vaak was het lot hem slecht gezind.

Hij bleef bij Henrietta zolang hij kon en liet haar toen over aan de zorg van de verpleegsters. Hij was weer opgepiept, dit keer voor een meisje van veertien dat vanaf de tweede verdieping uit een raam was gevallen. Hij was vier uur bezig met haar te opereren en om halfelf 's avonds liep hij de operatiekamer uit in de hoop dat hij haar had gered. Voor de eerste keer sinds uren kwam hij terug op zijn kamer. Het was voor hem het rustige gedeelte van de avond, de werkelijk ernstige gevallen begonnen meestal pas vanaf middernacht binnen te komen. Hij pakte een kop koude koffie van zijn tafel en nam er twee oudbakken koekjes bij. Hij had sinds zijn ontbijt geen tijd meer gehad om te eten. Hij had officieel achtenveertig uur dienst en hij had daarnaast nog achtenveertig uur overgenomen van een collega, wiens vrouw bezig was te bevallen. Hij had allang naar huis gemoeten, maar hij had eerder nog geen gelegenheid gehad ertussenuit te breken. Op zijn bureau lag een stapel papieren die hij nog moest tekenen en hij wist dat als hij daarmee klaar was, hij naar huis kon. Er was al een andere arts in dienst gekomen om zijn plaats in te nemen. Hij slaakte een diepe zucht en greep naar de telefoon. Hij wist dat Meredith nog op zou zijn. Misschien was ze zelfs nog op kantoor. Hij wist hoe druk ze het de afgelopen weken had gehad en hij wist niet zeker of ze nog bezig zou zijn met vergaderen, of eindelijk naar huis zou zijn gegaan.

De telefoon ging een keer over en toen nam ze op. Haar stem was net zo rustig en koel als Meredith zelf. Ze vormden samen een evenwichtig stel. Haar kalme gelijkmatigheid vormde een goede tegenhanger voor Steves heftige intensiteit. Hoe gek de dingen ook liepen, Meredith wist in een crisis altijd haar kalmte te bewaren. Zij was een rustige, elegante, koele vrouw. Haar hele wezen vormde een tegenstelling met haar echtgenoot.

'Hallo?' Ze had wel verwacht dat het Steve zou zijn, maar ze was bezig met een grote transactie en het kon zijn dat iemand van kantoor haar om deze tijd nog opbelde. Ze was inderdaad naar huis gegaan. Meredith Smith Whitman was partner in een van de meest gerespecteerde zakenbanken van Wall Street en ze stond in haar branche in hoog aanzien. Ze ging helemaal op in de wereld van de haute finance, net zoals Steve volledig in beslag werd genomen door zijn werk op de trauma-afdeling. Ze waren allebei dol op wat ze deden. Hun werk was voor hen allebei een alles verterende hartstocht.

'Hoi, ik ben het.' Hij klonk moe en triest, maar hij was opgelucht dat ze de telefoon had opgenomen.

'Je klinkt moe,' zei ze bezorgd en vol medeleven.

'Dat ben ik ook.' Hij glimlachte echter bij het horen van haar stem. 'Ik heb de hele dag gewerkt. Of eigenlijk drie dagen.' Het was vrijdagnacht en hij had haar sinds dinsdagochtend niet meer gezien. Ze leefden nu al jaren zo. Ze waren eraan gewend en hadden allang geleerd hoe ze hun leven en hun werk in de gegeven omstandigheden het beste konden indelen. Zij was volkomen vertrouwd met zijn krankzinnige diensten van twee of drie dagen aan een stuk en aan de spoedgevallen waarvoor hij werd teruggeroepen als hij net een paar uur thuis was. Ze hadden echter allebei een gezond respect voor elkaars werk. Ze hadden elkaar leren kennen en waren getrouwd in de tijd dat hij in opleiding was en zij nog studeerde. Ze waren inmiddels veertien jaar samen, maar vooral voor Steve leken het soms meer weken dan jaren. Hij was nog steeds even stapelverliefd op haar als in het begin. Hun huwelijk werkte prima voor hun allebei, om uiteenlopende redenen. Ze hadden beslist geen tijd om op elkaar uitgekeken te raken, sterker nog, ze hadden überhaupt nauwelijks tijd. Met hun beide banen, die zoveel tijd in beslag namen, hadden ze nooit de tijd of de behoefte gehad kinderen te krijgen, hoewel ze er soms wel over spraken. Het was een mogelijkheid die ze nog geen van tweeën definitief hadden uitgesloten.

'Hoe gaat het met je grote transactie?' vroeg hij haar. De afgelopen twee maanden had ze gewerkt aan de prospectus voor de beursemissie van een hightechonderneming in Silicon Valley. Ze gingen het bedrijf naar de beurs brengen en aandelen in het bedrijf verkopen. Voor de firma waar Meredith werkte was het een spannende, interessante transactie, hoewel minder prestigieus dan sommige obligaties die ze uitgaven. Meredith was echter veel meer geïnteresseerd in de bedrijven in Silicon Valley en de mogelijkheden die zij boden, dan in de meer traditionele zaken die ze deden in Boston en New York.

'Het begint op te schieten,' zei ze met een wat vermoeide klank in haar stem. Ze was de vorige avond tot middernacht op kantoor gebleven. Dat kon ze gemakkelijk doen als Steve werkte. Hij wist dat zij de komende maand de promotietour zou leiden voor de beursgang. De tour was bedoeld om potentiële beleggers te informeren en hen aan te moedigen geld in het bedrijf te steken. Ze zou dan een paar weken weg zijn. Hij hoopte dat ze daarvoor nog wat tijd samen zouden kunnen doorbrengen. Hij wilde vrij nemen om het weekend van Labor Day bij haar te zijn. 'Ik heb de red herring bijna klaar.' Hij kende het jargon. Het was een term die ze gebruikten voor de prospectus. Deze werd zo genoemd vanwege de rood gedrukte waarschuwingen die in opdracht van de beurscommissie op het omslag van de prospectus stonden. 'Wanneer kom je thuis, schat?' vroeg ze, een geeuw onderdrukkend. Ze was net thuisgekomen van kantoor en het was bijna halfelf.

'Zodra ik wat spullen heb afgetekend die ze voor me hebben neergelegd. Heb je al gegeten?' Hij was meer geïnteresseerd in haar dan in de formulieren die hij moest tekenen. Hij lag onderuit in zijn stoel en staarde naar de papieren op zijn bureau.

'Min of meer. Een paar uur geleden heb ik op kantoor een sandwich gehad.'

'Als ik thuiskom maak ik wel een omelet. Of wil je dat ik iets te eten haal?' Ondanks hun zware werkrooster was Steve meestal degene die kookte en hij schepte er graag over op dat hij beter kon koken dan zij. Hij vond het ook duidelijk leuker om te doen. Meredith was niet bijzonder huishoudelijk aangelegd en daar had ze ook nooit een geheim van gemaakt. Ze at liever een sandwich of een salade aan haar bureau dan thuis nog een viergangendiner in elkaar te flansen. En hij hield veel meer van koken dan zij ooit had gedaan.

'Een omelet zou heerlijk zijn,' glimlachte ze. De perioden dat ze niet samen waren, miste ze hem altijd, zelfs als ze het druk had. Ze hadden een ontspannen, aangename relatie en ze oefenden een aantrekkingskracht op elkaar uit die nooit minder was geworden, ook al waren ze inmiddels al veertien jaar getrouwd. Ze waren nog steeds vreselijk aan elkaar verknocht, ondanks hun veeleisende werk en hun hectische leven.

'En wat is er vandaag gebeurd?' Ze hoorde altijd aan zijn stem wanneer er dingen niet goed waren gegaan. Ze kenden elkaar beter dan de meeste mensen en ze waren erg betrokken bij elkaars successen en tegenslagen.

'Ik heb twee kinderen verloren,' zei hij, nu weer met een sombere klank in zijn stem. Hij moest steeds denken aan de jonge zwarte vrouw die vijf uur geleden haar dochter was kwijtgeraakt. Wat zou hij het heerlijk hebben gevonden als het voor haar anders was gelopen. Maar hij was een arts, geen tovenaar. 'Een jongen van vijftien die betrokken was bij een vuurgevecht met een rivaliserende bende. Hij heeft eerst drie van de anderen geraakt voor hij zelf werd neergeschoten, maar hem heeft het zijn leven gekost. En een paar uur geleden een klein meisje. Zij was een onschuldige toeschouwer bij een vuurgevecht tussen drie jongelui en de politie in Harlem. Ze hadden haar in de borst geraakt. We hebben haar geopereerd, maar ze heeft het niet gehaald. Ik moest het haar moeder vertellen, de arme vrouw was er kapot van. En daarna heb ik een meisje van veertien geopereerd dat vanaf de tweede verdieping uit het raam was gevallen. Haar toestand is slecht, maar ik denk wel dat ze het haalt.' Meredith zou het afschuwelijk vinden Steves werk te doen. Altijd weer de pijn van de patiënten die hij onder ogen kreeg, de wanhoop, de verliezen, het verdriet. Ze wist maar al te goed hoe het hem aangreep en ze hoorde aan zijn stem de tol die het van hem eiste.

'Zo te horen was het een ellendige dag, lieverd... Het spijt me voor je. Waarom kom je niet naar huis om je eens lekker te ontspannen? Je hebt het nodig.' Hij was drie dagen niet thuis geweest en hij klonk uitgeput en ontmoedigd.

'Ja, ik moet hier weg. Ik ben met ongeveer twintig minuten thuis. Ga niet naar bed voor ik er ben.' Ze glimlachte om de waarschuwing.

'Daar hoef je niet bang voor te zijn. Ik ben thuisgekomen met een volle aktetas.'

'Nou, zet die maar weg als ik thuiskom, mevrouw Whitman. Ik wil je volledige aandacht.' Hij smachtte ernaar haar te zien. Na alle verantwoordelijkheden die hij op zijn werk had, was het als hij bij Meredith thuiskwam, net of hij op een andere planeet belandde. Zij was voor hem een vluchthaven, bij haar had hij het gevoel dat hij frisse lucht inademde, dat zijn omgeving normaal en gezond was. Zij was een veilig toevluchtsoord na de wreedheden en het geweld waarmee hij elke dag werd geconfronteerd. Hij kon bijna niet wachten om haar te zien. Hij wilde niet dat zij zou slapen of aan het werk zou zijn als hij thuiskwam.

'Ik beloof je dat je mijn onverdeelde aandacht zult krijgen, dokter. Kom nou maar als de donder naar huis.' Zij grijnsde en hij glimlachte terwijl hij zich voorstelde hoe ze eruitzag, even mooi en sensueel als altijd.

'Schenk jezelf een glas wijn in, Merrie, ik ben over een paar minuten bij je.' Hij was altijd optimistisch over de tijd, maar dat kende ze wel van hem.

Uiteindelijk stapte hij veertig minuten later de deur van hun appartement binnen. De dienstdoende arts had voor hij vertrok nog snel zijn advies gevraagd over een vrouw van tweeënnegentig jaar die haar heup en bekken had gebroken, en over het veertienjarige meisje dat uit het raam was gevallen en bij wie complicaties waren opgetreden. Steve wist echter beter dan wie dan ook dat het voor hem tijd was om naar huis te gaan. Hij was bekaf. Hij werkte de papieren op zijn bureau af en meldde zich af voor het weekend. Hij hoefde maandag pas weer op de trauma-afdeling terug te komen. Hij popelde om weg te gaan, hij was op. Het was genoeg geweest. Toen hij vertrok was hij zo moe dat hij nauwelijks meer behoorlijk kon denken.

Vlak voor het ziekenhuis hield hij een taxi aan en tien minuten later was hij thuis. Toen hij het appartement binnenkwam, hoorde hij zachte muziek aan staan en rook hij Merediths parfum. Het was alsof hij in de hemel belandde na eerst drie dagen in de hel te zijn geweest. Hij leefde voor de momenten dat hij bij Meredith kon zijn, maar ze wist dat hij ook dol was op zijn werk, net zoals hij wist hoe gek zij was op wat zij deed.

'Merrie?' riep hij, terwijl hij het slot van het appartement opendraaide. Hij kreeg geen antwoord. Hij trof haar uiteindelijk aan onder de douche, lang en slank en blond en ongelofelijk mooi en gracieus. Tijdens haar studie had ze bijverdiend als fotomodel. Ze hadden in hun studententijd allebei van een beurs geleefd. Ze waren allebei enig kind en ze hadden beiden hun ouders verloren terwijl ze nog met hun studie bezig waren. Haar ouders waren omgekomen bij een auto-ongeluk in Zuid-Frankrijk. Het was gebeurd tijdens de eerste echte vakantie die haar ouders in twintig jaar tijd hadden genomen. Zijn ouders waren zes maanden na elkaar overleden aan kanker. Al jaren waren ze niet alleen man en vrouw, maar ook elkaars enige familie. Ze betekenden alles voor elkaar.

Zodra ze hem zag, begon ze te stralen. Ze zette de kraan uit en pakte een handdoek. Van haar blonde haar, dat tot op haar schouders hing, vielen druppels op haar borsten en er was een warme, sexy gloed in haar groene ogen. Ze waren allebei dolblij elkaar te zien. Hij kuste haar en trok haar druipnat dicht tegen zich aan. Het kon hem niet schelen hoe nat ze was, hij wilde haar alleen maar vasthouden.

'Mijn god, wat is het toch heerlijk om op deze manier thuis te komen... ik vraag me af waarom ik ooit nog naar mijn werk ga.'

'Om levens te redden natuurlijk,' zei ze, terwijl ze haar armen om zijn nek sloeg en zich tegen hem aan vlijde. Ze gaf hem een gevoel alsof hij weer tot leven kwam, hij knapte er meer van op dan van een vakantie of van een nacht slapen. Hij kuste haar en ondanks de slopende zesenzeventig uur die hij zojuist in het ziekenhuis had doorgebracht, raakte hij direct opgewonden van haar. Ze had een sterke uitwerking op hem en dat was al zo sinds de dag dat ze elkaar hadden leren kennen.

'Wat wil je eerst? Mij of de omelet?' vroeg hij met een jongensachtige glimlach. Ze keek hem met gespeelde ontzetting aan.

'Dat is wel een moeilijke keuze. Ik begon honger te krijgen.'

'Ik ook.' Hij grijnsde. 'Misschien eerst de omelet. Dan spring ik even onder de douche en kunnen we daarna vieren dat we vanavond allebei thuis zijn. Ik begon het idee te krijgen dat ze me nooit meer zouden laten gaan. Goddank heb ik dit weekend vrij. Ik kan haast niet geloven dat we echt twee dagen samen hebben.' Zodra hij dit zei, betrok echter haar gezicht.

'Ik denk dat je vergeten bent dat ik zondag naar Californië ga.' Ze keek hem verontschuldigend aan. Ze vond het afschuwelijk om weg te gaan als hij vrij had. Het kwam zo zelden voor dat ze een weekend samen hadden. Als plaatsvervangend hoofd van de trauma-afdeling moest hij in de weekends vaak werken. En als hij door de week vrij had, moest zij op kantoor zijn. 'Ik moet nog een laatste keer met Callan Dow overleggen voor de promotietour begint. De tijd begint te dringen en ik wil in Californië nog een keer de prospectus met hem doornemen.' Ze was erg accuraat en lette op alle details.

'Ik weet het, het geeft niet. Ik was het vergeten.' Hij probeerde zijn teleurstelling te verbergen terwijl hij toekeek hoe ze haar haren met een handdoek droogwreef. Toen liep hij naar de keuken om de omelet te gaan maken die hij had beloofd.

Vijf minuten later kwam zij in een witte kasjmier badjas bij hem staan. Haar haar was nog nat, ze liep op blote voeten en hij zag dat ze onder de badjas niets aan had.

'Als je gaat strippen, laat ik de omelet verbranden,' waarschuwde hij, terwijl hij met zijn ene hand het eiermengsel in de pan goot en zichzelf vervolgens met de andere hand een glas witte wijn inschonk. Ze zei er niets van, maar hij zag er uitgeput uit. Hij had donkere kringen onder zijn ogen en zijn blik was moe na drie nachten niet slapen. 'Het is fijn om thuis te zijn,' zei hij, terwijl hij zich met een vermoeide glimlach naar haar toe draaide en haar met onverholen bewondering aankeek. 'Ik heb je gemist, Merrie.'

'Ik jou ook,' zei ze. Ze sloeg haar armen om hem heen en kuste hem. Toen ging ze op een hoge leren kruk bij het keukenblok zitten. Hun appartement had een strak, New Yorks uiterlijk dat meer bij Merediths stijl leek te passen dan bij de zijne. Ze had iets heel chics over zich en alles aan haar straalde competentie en succes uit. Steven was met zijn gekreukelde kleren en zijn slordige uiterlijk het prototype van de gekwelde, overwerkte dokter. Het was weken geleden dat hij voor het laatst tijd had gehad om naar de kapper te gaan en hij had zich in twee dagen niet geschoren. Hij zag er jonger uit dan zijn tweeënveertig jaar en met zijn ziekenhuiskleren aan was het moeilijk voor te stellen hoe hij er normaal uit zou zien. Hij droeg een paar niet bij elkaar horende sportsokken en afgedragen klompen die hij graag aandeed naar zijn werk. Je kon je hem moeilijk voorstellen in een blazer, een grijze broek en een das, hoewel hij er daarin fantastisch uitzag. Als hij niet werkte, droeg hij echter meestal een vale spijkerbroek en een T-shirt. Doorgaans was hij te moe om eraan te denken iets anders aan te trekken.

'En wat gaan we morgen nog meer doen, behalve slapen en vrijen en tot het avondeten in bed liggen?' vroeg hij met een ondeugend lachje. Hij zette het bord met de omelet voor haar op het granieten aanrechtblad. Hun keuken was helemaal uitgevoerd in beige en wit en leek net een plaatje uit een tijdschrift.

'Het klinkt me allemaal heel goed in de oren, behalve dat ik even bij kantoor langs moet om wat papieren op te halen. Die moet ik thuis lezen. Ze zijn voor de vergadering in Californië,' zei ze verontschuldigend met een spijtige blik in haar ogen.

'Kan je ze niet in het vliegtuig lezen?' Hij keek haar teleurgesteld aan terwijl hij zijn helft van de omelet naar binnen werkte.

'Dan zou ik naar Tokio moeten doorvliegen, anders red ik het niet. Ik beloof je dat ik niet langer zal werken dan nodig is.'

'Dat klinkt onheilspellend,' glimlachte hij, terwijl hij voor hen allebei nog een glas wijn inschonk. Het was een heerlijk gevoel om vrij te zijn en geen enkele verantwoordelijkheid te dragen, behalve tegenover zijn vrouw. Hij kon haast niet wachten om naar bed te gaan, met haar te vrijen en tot de volgende middag te slapen. 'Vertel me eens over je werk. Hoe gaat het met je emissie?' Hij wist hoeveel haar werk voor haar betekende. Haar ogen glinsterden van opwinding toen ze hem antwoordde.

'Het wordt fantastisch. Ik kijk zo uit naar de promotietour,' zei ze. Tijdens de promotietour zouden ze potentiële beleggers de mogelijkheid bieden aandelen te kopen in het bedrijf. 'Ik weet zeker dat dit een groot succes gaat worden. Ik heb vanmorgen met Dow gesproken en hij is net een kleine jongen die zit te popelen om een homerun te scoren bij de honkbalkampioenschappen. Hij is een aardige vent. Ik denk dat je hem wel zou mogen. Hij heeft het bedrijf vanuit het niets opgebouwd. Hij is er terecht trots op en nu gaat hij ermee naar de beurs. Het is voor hem net een droom die uitkomt. Het is zo leuk om hem te laten zien hoe het allemaal werkt.'

'Pas maar op dat dat het enige is dat je hem laat zien,' waarschuwde hij en wees met zijn vork in haar richting. Zij leunde naar hem over en hij zag een roomwitte borst schemeren tussen de plooien van haar badjas. Ze moest lachen om wat hij zei.

'Dit is puur zakelijk,' zei ze vol overtuiging. Voor haar was het dat altijd.

'Voor jou misschien wel. Ik hoop alleen maar dat die vent kort, dik en lelijk is en een vriendin heeft die hem de hemel in vrijt. Jou met een man op promotietour sturen is vragen om moeilijkheden... je bent verrekte verleidelijk, lieverd.' Hij keek haar vol bewondering aan. Het was onmogelijk over het hoofd te zien hoe geweldig ze eruitzag en hij was ervan overtuigd dat de mannen met wie ze werkte daar ook niet blind voor waren. Bovendien was ze intelligent en leuk gezelschap. Na veertien jaar was zijn belangstelling voor haar nog even groot en wist ze nog steeds zijn hartstocht op te wekken. Hoe moe hij ook was, hij wilde altijd het liefst zo snel mogelijk met haar naar bed en zij genoot daarvan.

'Geloof me nou maar, die mannen denken alleen maar aan hun bedrijf,' stelde ze hem gerust. 'En Callan Dow is precies zo. Dit is zijn kindje. Zijn droom wordt werkelijkheid. De grote liefde van zijn leven. Als ik eruitzag als Godzilla zou hij het niet eens opmerken. Bovendien,' zei ze met een glimlach naar haar echtgenoot, 'ik hou van jou. Al zag hij eruit als Tom Cruise, dan kon me dat nog niets schelen. Jij bent de man van wie ik hou.'

'Goed zo.' Steve keek tevreden, maar toen wierp hij haar een bezorgde blik toe. 'Maar nu je het er toch over hebt, is dat zo?'

'Is wat zo?' Ze wist niet wat hij bedoelde. Zij was ook moe. 'Ziet hij eruit als Tom Cruise?'

'Natuurlijk niet.' Ze lachte en begon hem toen een beetje te plagen. 'Meer als Gary Cooper. Of Clark Gable.'

'Erg grappig.' Het was waar, maar ze ging er niet op door. Voor haar was het niet belangrijk. 'Hij kan er maar beter uitzien als Peter Lorre, anders mogen ze wat mij betreft een andere partner met hem meesturen. Bovendien, twee weken is te lang. Ik word veel te eenzaam. Ik vind het afschuwelijk als je zo lang weg bent.'

'Ik ook.' Maar dat was niet helemaal waar, dat wisten ze allebei. Als de emissie opwindend genoeg was en het bedrijf haar interesseerde, vond ze het heerlijk. Ze genoot van haar werk en vond het enig om bedrijven naar de beurs te brengen. 'Tien steden in twee weken kan je geen vakantie noemen.'

'Je geniet ervan, dat weet je net zo goed als ik.' Hij dronk zijn wijnglas leeg en leunde achterover om haar bewonderend aan te kijken. Ze zag er heerlijk ontspannen en sexy uit. Hij moest zich hoognodig douchen en scheren. Hij wist dat hij er verschrikkelijk uitzag. Maar als hij in het ziekenhuis was, maakte hij zich niet druk om zijn uiterlijk. Dat deed er pas toe als hij thuiskwam bij haar en zelfs dan was hij soms te uitgeput om zich om te kleden.

'Soms vind ik de promotietours leuk. Niet altijd. Als ze goed verlopen, zijn ze leuk, ook al geven ze heel veel werk. Het hangt van het bedrijf af. Maar dit is een goed bedrijf. De aandelen zullen waarschijnlijk wegvliegen.' Steve wist dat het bedrijf hightechapparaten maakte voor medische diagnostiek, en dat de directeur, Callan Dow, er een aantal zelf had uitgevonden. Steve wist van Meredith dat Callan Dows vader chirurg was geweest in een kleine plaats en had gewild dat zijn zoon ook chirurg zou worden. Callan was echter gefascineerd geraakt door het zakenleven en door hightechuitvindingen en had een eigen bedrijf opgezet om geavanceerde chirurgische instrumenten te maken. Steven kende zijn producten en was ervan onder de indruk, maar hij was niet bijzonder geïnteresseerd in de aandelen, hoe indrukwekkend het bedrijf volgens Meredith ook was. Steve liet Meredith ook altijd al hun geldzaken regelen, daar was zij tenslotte goed in. En hij wist er niets van.

Ze zette de borden in de vaatwasser. Steve ging onder de douche en een paar minuten later deed ze de lichten uit en voegde ze zich bij hem in hun slaapkamer. Het was ruim na middernacht en ze waren allebei moe. Een paar minuten later lag ze in bed. Hij gleed naast haar en zij glimlachte terwijl hij haar in zijn armen nam en haar dicht tegen zich aan trok. Ze voelde direct hoe hij naar haar verlangde, en dat gevoel was helemaal wederzijds. Ze kuste hem en kreunde zachtjes terwijl hij haar begon te strelen. Binnen enkele minuten waren het ziekenhuis en de beursgang vergeten. Het enige dat op dat moment telde was hun eigen wereldje dat ze met elkaar deelden en waarin ze zich gelukkig voelden.

2

Toen Steve zaterdagochtend wakker werd, was Meredith al naar kantoor vertrokken. Ze had gedacht dat ze wel naar de stad heen en weer kon rijden voor hij wakker werd. Maar toen zij in haar witte broek en T-shirt en met haar aktetas in haar hand het appartement kwam binnenlopen, had hij al gedoucht en zat met een handdoek om zich heen The New York Times te lezen.

'Je ziet er niet oud genoeg uit om zakenbankier te zijn,' zei hij met een glimlach toen hij haar zag. Ze zette haar aktetas naast de bank neer. Ze zag er opgewekt en ontspannen uit; de afgelopen nacht was zoals altijd heerlijk geweest, misschien nog wel beter dan anders. Hun seksleven was altijd fantastisch geweest en ze genoten er allebei van als ze elkaar zagen, wat nooit genoeg voorkwam. Soms vroeg ze zich af of hun onregelmatige werktijden de romantiek levend hielden en ervoor zorgden dat hun honger naar elkaar sterker was dan bij de meeste stellen na veertien jaar huwelijk het geval was.

'Heb je zin om samen ergens te gaan lunchen?' Het was nog steeds erg warm, maar hij verlangde ernaar om in de buitenlucht te zijn en ergens met haar naartoe te gaan. 'Tavern-on-the-Green?'

'Dat zou leuk zijn,' zei ze met slechts een licht schuldgevoel. Ze moest haar leeswerk doen, maar ze wist dat dat ook later nog kon. Ze wist hoe hard hij na drie dagen werken zijn ontspanning en afleiding nodig had. Hij moest een tegenwicht hebben tegen de ellende die hij in het ziekenhuis onder ogen kreeg en hij verwachtte dat zij hem gezelschap zou houden. Ze durfde niet te zeggen dat ze moest werken.

Hij reserveerde een tafel en tegen de middag liepen ze hand in hand de deur uit. Ze schrokken ervan hoe heet het inmiddels was geworden. De New Yorkse zomerhitte was verstikkend en de lucht was zo vochtig dat ze nauwelijks adem konden halen toen ze het gebouw uit liepen.

Ze namen een taxi naar het restaurant en genoten tijdens de lunch van elkaars gezelschap. Ze vertelde hem nog het een en ander over de beursgang waaraan ze werkte en hij luisterde belangstellend. Hij vond het leuk te horen waar ze mee bezig was. Het was op dit moment haar enige en grootste hartstocht, maar dat waardeerde hij juist zo in haar. Als ze iets onder handen had, kon ze verbazend doelbewust en met niet aflatende concentratie te werk gaan. Dat was ook een van de redenen waarom ze zo goed was in haar werk, dat en het feit dat ze beschikte over een uitstekend beoordelingsvermogen. Bij de firma waar ze werkte werd ze daarom gerespecteerd, hoewel Meredith soms het gevoel had dat ze niet dezelfde kansen kreeg als de mannen. Sinds vier jaar was ze partner in de firma, maar heel vaak verzette zij het meeste werk en deed zij de echt creatieve dingen en ging een van de mannelijke partners met de eer strijken. Dat was iets dat haar al jaren ergerde, maar het hoorde ook een beetje bij sommige bedrijven op Wall Street. Zij werkte voor een firma waar de mannen de macht in hun exclusieve kleine wereldje goed in handen hielden. De oude garde bepaalde hoe er zaken werden gedaan en ze wist dat dit voor haar beperkingen inhield. Ze had ervoor gekozen in een mannenwereld te werken en topprestaties te leveren op hun terrein en daar waren ze haar niet altijd dankbaar voor. Ook morgen zou ze met een van de wat oudere mannelijke partners naar de westkust gaan en het ergerde haar dat hij per se met haar mee wilde. In eerste instantie had niemand met haar aan deze deal willen werken, maar nu ze in de gaten kregen dat het iets belangrijks werd, probeerden ze in haar succes te delen. Maar Callan Dow wist in ieder geval dat zij hem vanaf het allereerste begin had gesteund.

Onder de koffie bespraken Meredith en Steve zijn problemen in het ziekenhuis. De afgelopen vijf jaar was hij de tweede man van de trauma-afdeling geweest, en hij wilde niets liever dan zelf de leiding in handen nemen. Harvey Lucas, het afdelingshoofd, schermde regelmatig met zijn vertrek. Hij had het er al jaren over dat hij naar Boston wilde, maar hij scheen zich maar niet te kunnen losrukken en tot die tijd waren Steves handen gebonden. Hij moest zich tevreden stellen met zijn positie als plaatsvervangend hoofd van de afdeling. Het was echter de beste trauma-afdeling van de stad en hij had geen zin om daar weg te gaan. En Lucas was een goede vriend van hem.

Na de lunch wandelden Steve en Meredith op hun gemak door het park. Ze luisterden naar de steelbands en de jazzmuzikanten, slenterden langs de vijver met modelbootjes en keken naar de spelende kinderen. Ze hadden het er nog weleens over of ze kinderen wilden, maar het idee leek ieder jaar verder van hen af te staan. Steve was er de laatste tijd vaak over begonnen, maar Meredith was er nog steeds niet aan toe om naar hem te luisteren. Ze wist ook niet of her ooit zover zou komen. Ze was nu zevenendertig en begon te denken dat er in hun leven nooit ruimte zou zijn voor kinderen. Ze hadden het te druk met hun werk. Meredith was altijd bang geweest dat een kind op de een of andere manier tussen hen in zou komen staan, terwijl Steve juist dacht dat het hen dichter bij elkaar zou brengen. Alleen de gedachte aan een baby gaf Meredith al een bedreigd gevoel. Ze wilde niet heen en weer worden getrokken tussen een baby en haar baan.

De hitte was nog steeds ondraaglijk. Toen ze terugkwamen in het appartement waren ze allebei moe en ploften ze naast elkaar op de bank.

'Wat dacht je ervan om vanavond naar een lekkere koele bioscoop met airconditioning te gaan? Dan maak ik eerst iets te eten.' Steve zag er vrolijk en ontspannen uit. Hij voelde zich een ander mens vergeleken bij gisteravond, toen hij na drieëneenhalve dag werken op zijn tandvlees het appartement binnen was gekomen. Het enige dat hij nodig had om weer tot leven te komen was wat tijd met Meredith en een nacht slapen. Hij voelde zich nu al beter, alsof hij meer leefde.

'Ik kan niet naar de film, Steve.' Ze keek hem spijtig aan. 'Ik moet mijn spullen inpakken en ik ben nog niet eens begonnen met lezen.' Ze was de hele middag met hem uit geweest.

'Dat is jammer,' zei hij. Hij keek teleurgesteld, maar hij was het gewend. Ze nam bijna altijd werk van kantoor mee naar huis. 'Hoe laat vertrek je?' vroeg hij, terwijl hij onderuitzakte op de bank. Hij droeg een kaki broek met een blauw overhemd en zijn blote voeten staken in een paar instappers. Meredith vond hem er ongelooflijk knap uitzien. Hij zou er nog beter hebben uitgezien als hij wat meer gebruind was geweest, maar hij had nooit tijd om in de zon te zitten. En zijn bleke, hoekige gezicht maakte dat zijn donkere haar en ogen nog beter uitkwamen.

'Ik heb een middagvlucht,' legde ze uit. 'Ik moet hier rond tien uur weg.'

'Daar gaat de zondag,' zei hij, maar ze konden er geen van beiden iets aan doen. Werk was werk en ze moest Callan Dow spreken in Californië. Steve begreep dat.

Hij keek die avond tv terwijl zij werkte in de kleine studeerkamer die ze als kantoor gebruikte. Het stond volgestouwd met zijn medische boeken, haar boeken met recente bepalingen van de beurscommissie, en een verscheidenheid aan medische teksten, boeken op financieel gebied en romans. Haar computer stond daar en ook Steve had er een eigen computer staan, maar die gebruikte hij zelden. In sommige opzichten liepen hun interesses sterk uiteen. Dat was altijd zo geweest, maar toch werden ze allebei geïntrigeerd door elkaars werkgebied. Steve moest echter altijd lachen om het feit dat hij vrijwel niets van financiële zaken wist. Zij was meer op de hoogte van zijn werk en had er ook veel meer belangstelling voor. Tegelijkertijd had hij er echter een gezond respect voor dat zij meer geld verdiende dan hij. Zij verdiende een aanzienlijk salaris en hij wist dat hij dat in zijn soort werk nooit zou krijgen. Zij wond zich er echter over op dat ze niet meer verdiende dan ze deed. Ze vond dat ze daar recht op had. Maar ze hadden meer dan genoeg voor de comfortabele levensstijl die zij eropna hielden. Ze woonden nu al vijf jaar in hetzelfde appartement. Het stond op naam van hen beiden en toen Meredith partner werd bij de firma, had ze de volledige koopsom in één keer afbetaald. Steve zou ook graag een bijdrage hebben geleverd, maar dat kon hij gewoon niet. Hun verschil in inkomen was nooit een probleem geweest tussen hen. Het was iets dat ze allebei begrepen en aanvaardden. Anders dan andere stellen hadden ze nooit ruzie over geld, alleen maar over de vraag of ze wel of niet kinderen wilden.

Die avond bleef ze tot bijna middernacht lezen en toen ze eindelijk klaar was, zat Steve te slapen voor de tv. Hij had een halve fles wijn leeggedronken en voelde zich ontspannen en tevreden. Meredith pakte eerst haar koffer in en maakte hem toen wakker. Het was inmiddels een uur geworden en hij was diep in slaap toen ze hem kuste. Hij kwam langzaam in beweging.

'Laten we naar bed gaan, schat. Het is al laat. En morgen moet ik vroeg op,' zei ze zachtjes. Ze wist dat hij die middag een vriend had opgebeld en dat hij met hem zou gaan tennissen als zij naar het vliegveld was vertrokken.

Steve liep slaperig achter haar aan naar de slaapkamer en een paar minuten later lagen ze in bed met hun armen behaaglijk om elkaar heen geslagen. Vijf minuten later lag hij te snurken. Ze sliepen allebei heerlijk, tot om zes uur 's morgens de telefoon ging. Het was het ziekenhuis. Harvey Lucas, het hoofd van de trauma-afdeling, was samen met de eerste arts in opleiding en twee andere doktoren in de operatiezaal bezig met vier slachtoffers van een frontale aanrijding en ze hadden Steve nodig. Als hij wilde, kon hij weigeren, want hij had eigenlijk geen dienst. Uit hun woorden kon hij echter opmaken dat ze daar direct iemand nodig hadden en hij wilde hen niet in de steek laten. Dat deed hij nooit. Met een blik op Meredith zei hij dat hij zo snel mogelijk zou komen. Twee van de slachtoffers waren kinderen en de neurochirurg van de afdeling kindergeneeskunde was al onderweg. De ouders waren allebei in kritieke toestand en ze betwijfelden of het tweede kind het zou halen. Zijn nek was gebroken en ze dachten dat hij een ruggenmergbeschadiging had opgelopen. Hij was al sinds ze hem hadden binnengebracht in coma.

'Ik vind het heel vervelend om eerder dan jij weg te gaan,' zei Steve, terwijl hij zijn spijkerbroek en een schoon wit T-shirt aantrok. In het ziekenhuis zou hij zijn operatiekleren aantrekken. Hij gleed met blote voeten in de klompen die hij op zijn werk droeg.

'Dat geeft niet.' Ze glimlachte hem slaperig toe. Ze was het gewend; ze waren het allebei gewend. 'Ik moet er toch gauw uit.'

'Dat wordt dus geen tennissen en geen rustige zondag. Hoewel ik met een paar uurtjes terug moet kunnen zijn.' Ze wisten allebei dat dat optimistisch gedacht was, en zij zou dan in ieder geval toch al weg zijn. Meredith wist dat als hij eenmaal in het ziekenhuis was, hij zou blijven hangen om te kijken hoe het met zijn andere patiënten ging. Waarschijnlijk zou hij niet voor middernacht thuiskomen, als dat hem al zou lukken. Als er genoeg voor hem te doen was, kon het zelfs zijn dat hij de hele nacht bleef en de volgende ochtend gewoon doorwerkte. Meredith zou dinsdagmorgen thuiskomen, maar hij had dienst tot en met woensdag. Ze zou hem dan pas 's avonds laat terugzien.

'Ik bel je wel op vanuit Californië.' Ze wist nog niet eens precies waar ze zou overnachten. Callan Dow had gezegd dat hij haar verblijf zou regelen.

'Als je maar zorgt dat die Cary Grant of Gary Cooper, of hoe hij er volgens jou ook uitziet, je niet het hoofd op hol brengt terwijl ik levens sta te redden.' Hij glimlachte, maar ze zag een wat ongeruste blik in zijn ogen. Hij maakte zich kennelijk zorgen over Callan Dow.

'Je hoeft er niet over in te zitten,' zei ze. Hij kwam naast haar op de rand van het bed zitten en kuste haar.

'Ik hoop van niet.' Hij raakte zachtjes met zijn hand haar naakte borst aan terwijl ze elkaar opnieuw kusten en hij keek haar spijtig aan voor hij wegging. 'Ik had gehoopt dat we nog hadden kunnen vrijen voor we de oorlog weer in gingen.' Maar zo was het steeds en zo was het altijd geweest. Steeds weer werd hun hoop de grond in geslagen, moesten ze hun plannen uitstellen en bijstellen en deden ze elkaar nieuwe beloftes. Ze waren het gewend en meestal maakten ze zich er niet druk over.

'Hou het in gedachten... Ik zie je woensdagavond als ik uit kantoor kom. Ik zal proberen het niet te laat te maken.' Ze wist dat zijn dienst er dan op zat.

'Dat is afgesproken.' Hij glimlachte naar haar, bevestigde zijn pieper aan zijn riem en haalde even zijn vingers door zijn haar. Hij had zijn tanden gepoetst, maar hij nam niet de moeite zich te scheren. Hij hoefde niet keurig gekamd en gekleed op zijn werk te verschijnen en meestal probeerde hij dat niet eens. Hij had belangrijker zaken aan zijn hoofd. 'Goede reis,' zei hij, terwijl hij haar vanuit de deuropening nog een laatste keer gedag zwaaide. Een tel later hoorde ze de voordeur dichtslaan. In bed lag ze over hem na te denken. Hij was nog precies zoals hij was toen ze hem veertien jaar geleden had leren kennen en hij nog in opleiding was. Zijn hele leven draaide om zijn werk en dat was bij haar precies zo. Terwijl ze daar lag, begon ze te denken aan het bedrijf dat ze naar de beurs ging brengen en aan alle dingen die ze nog moest doen om te zorgen dat dat soepel zou verlopen.

Ze stond op en legde een stapel papieren bij zich in bed. Ze begon te lezen en na twee uur stond ze op. Ze was blij dat de voorbereiding voor de vergadering in Californië bijna rond was. Ze had nog een paar laatste vragen die ze moest stellen en ze wilde vooral Callan Dow goed voorbereiden op wat hij tijdens de promotietour kon verwachten. Hij was nog nooit met een bedrijf naar de beurs gegaan, voor hem was dit allemaal nieuw en hij voer wat betreft advies en informatie blind op haar. In zekere zin gaf dit haar een gevoel van competentie en macht en heel even voelde ze zich daar schuldig over. Ze vroeg zich soms af of ze haar werk zo leuk vond omdat het haar een machtig, onafhankelijk gevoel gaf. Ze hield van haar werk en van de wereld van haute finance waarin ze verkeerde. Het was een wereld waarvan ze had genoten vanaf het moment dat ze erin terechtkwam, net zoals Steve verslingerd was aan het werk dat hij deed. In sommige opzichten waren ze zo verschillend, maar toch hielden ze allebei van hun werk en ze wisten dat ze iets deden dat belangrijk was voor andere mensen. Steve redde mensen het leven, maar zij hielp mensen te bereiken waar ze jaren hard voor hadden gewerkt. Dat was niet niks, ook al was het iets heel anders dan Steve deed.

Terwijl ze zich stond aan te kleden, ging de telefoon. Het was Steve. Hij kwam net uit de operatiekamer. Het kind met de gebroken nek was geopereerd en de orthopeed had gezegd dat het uiteindelijk weer goed zou komen. Hij had veel geluk gehad. Steve had geassisteerd bij de operatie en vertelde dat hij een poosje in het ziekenhuis zou blijven. De moeder was kort na zijn komst overleden en het oudste kind was nog steeds in coma. Het was het gebruikelijke verhaal, hoewel ieder nieuw geval steeds weer het belangrijkste van zijn leven leek. Ze glimlachte terwijl ze naar hem luisterde. Hij was net zo enthousiast over zijn werk als zij over het feit dat ze naar Californië ging om met Callan Dow de prospectus en de promotietour door te nemen.

'Ik zal je missen, Merrie,' zei hij en ze glimlachte.

'Ik jou ook.' Ze meende wat ze zei, maar hij begon te lachen. Hij kende haar beter.

'Ja, tien minuten ongeveer. Het enige waar jij aan zult denken is aan je red herring, je orderboek en je promotietour. Ik ken je.'

'Ja, dat is zo.' Terwijl ze zich aankleedde, moest ze onwillekeurig denken aan wat hij had gezegd. Hij kende haar net zo goed als zij hem. Ze wisten hoeveel ze allebei van hun werk hielden, ze kenden elkaars doelen, zwakheden en angsten. Ze gingen helemaal op in hun werk, dat was ook de reden waarom ze nooit kinderen hadden gekregen. Hoe zouden ze daar ruimte voor moeten maken? Hij zat vaak drie dagen achter elkaar in het ziekenhuis en zij reisde stad en land af voor haar werk. Wat zouden zij een baby kunnen bieden met het leven dat zij leidden? Niet veel, daarvan was zij overtuigd en daarom had ze tot nog toe nooit aan kinderen willen beginnen. Ze was goed in haar werk, dat stond voor haar als een paal boven water en ze was er een stuk minder zeker van dat ze een goede moeder zou zijn. Misschien later wel. Dat zei ze ook altijd tegen Steve.

Maar veel later zou te laat zijn, dat wisten ze allebei. Ze vroeg zich af of ze er ooit spijt van zou krijgen dat ze het steeds had uitgesteld, maar op dit moment kon ze zich dat niet voorstellen. Terwijl ze de rest van de papieren terugstopte in haar aktetas en het jasje van haar pak dichtknoopte, ving ze een glimp van zichzelf op in de spiegel. Zij zag er onberispelijk uit, in tegenstelling tot Steve, die om zes uur 's morgens in gekreukte kleren het appartement had verlaten. Hij hoefde er ook niet piekfijn uit te zien als hij in de operatiekamer bezig was of patiënten moest onderzoeken die op het randje van de dood het ziekenhuis binnenkwamen. Hij hoefde er alleen maar te zijn en te weten waar hij mee bezig was. Meredith moest in alles wat ze deed efficiency, deskundigheid en beheersing uitstralen en dat deed ze ook. Ze pakte haar aktetas en liep het appartement uit. Ze had haar laptop en haar gsm bij zich, evenals de laatste versie van de prospectus waar ze samen met de advocaten aan had gewerkt.

Ze reed in een taxi naar het vliegveld, waar ze Paul Black zou ontmoeten, de partner die haar op haar reis zou vergezellen. Onderweg keek ze vanuit het raampje naar de skyline van New York en ze dacht erover na hoe ze genoot van haar leven daar. Er was in wezen helemaal niets dat ze aan haar bestaan zou willen veranderen. Wat Meredith betrof was het volmaakt zoals het was.

3

In het vliegtuig werkte Meredith een poosje op haar laptop en las ze het laatste materiaal door dat ze voor Callan had voorbereid. Paul Black, de partner die met haar meereisde, zat het grootste deel van de vlucht te slapen. Het laatste halfuur praatten ze over de vergadering van de volgende ochtend. Hij wist dat zij een goede basis had gelegd en hij was er zoals altijd van overtuigd dat de cliënt onder de indruk zou zijn van alles wat zij voor hem had georganiseerd. Black had de cliënt binnengehaald, maar vanwege Merediths deskundigheid op het gebied van geavanceerde technologie had hij besloten Callan Dow aan haar over te dragen. Van één ding konden ze bij Meredith altijd zeker zijn: ze wist waar ze mee bezig was. Tijdens de vlucht zei hij dit tegen haar, maar zijn woorden kwamen neerbuigend op haar over en ze ergerde zich. Ze verwachtte altijd half en half dat hij zijn verhaal zou besluiten met 'meisje'. Paul Black was een van de oudere partners van de firma en Meredith had hem nooit bijzonder gemogen. Ze vond dat hij veel tijd verdeed met op zijn lauweren rusten en opscheppen over zijn connecties en daar hield Meredith zich niet mee bezig. Hij was in eerste instantie met Callan Dow in contact gekomen via een broer van zijn vrouw. Maar nadat Black hem als een enorme vis had binnengehaald, had hij nauwelijks meer een vinger naar hem uitgestoken. Tot nog toe had Meredith al het werk verzet om Dow Tech naar de beurs te brengen.

Het vliegtuig landde om kwart over drie en Callan Dow had een auto gestuurd om hen van het vliegveld op te halen. Hij had kamers voor hen geboekt in het Rickie Hotel in Palo Alto, dicht bij zijn kantoor. Zodra ze hun spullen daarheen hadden gebracht, vertrok Paul Black om met vrienden te gaan dineren in San Francisco. Overal waar ze kwamen scheen hij connecties te hebben en hij nodigde Meredith niet uit om hem gezelschap te houden.

Ze vond het zelf wel zo prettig om in het hotel te blijven en het materiaal voor de vergadering met Dow nog een keer door te nemen. Toen om acht uur de telefoon ging, wist ze zeker dat het Steven was. Hem kennende was hij waarschijnlijk nog steeds in het ziekenhuis. Ze had haar telefoonnummer ingesproken op zijn voice-mail.

'Dag schat,' zei ze, toen ze de telefoon opnam. Niemand anders wist waar ze te vinden was.

'Dag. Zal ik ook maar schat zeggen?' De stem aan de andere kant van de lijn had een diepe klank en hij lachte toen ze antwoordde. Het was niet Steve, het was een stem die ze eerst niet herkende en ze schrok. 'Hoe was je vlucht?'

'Prima. Met wie spreek ik?' Ze was even van haar stuk gebracht, wat niet vaak voorkwam.

'Met Callan. Ik wilde even weten of alles naar je zin is en of het hotel je bevalt. Bedankt voor je komst. Ik verheug me op onze vergadering.'

'Ik ook.' Ze glimlachte gegeneerd. 'Sorry... ik dacht dat je mijn man was.'

'Dat vermoedde ik al. Is alles klaar?'

'Bijna wel. Ik wil je de laatste versie van de red herring laten zien en nog een paar laatste details van de promotietour met je doornemen.'

'Ik kan het bijna niet afwachten,' bekende hij haar. Ondanks zijn deskundigheid en zijn succes in het zakenleven klonk hij nu zo opgewonden als een kind. Hij had hard gewerkt om zijn bedrijf op te bouwen en hij had er lang naar uitgekeken om ermee naar de beurs te gaan. 'Wanneer beginnen we?'

'De dinsdag na Labor Day. De voorbereidingen zijn nagenoeg klaar, op een paar laatste kleinigheidjes in Minneapolis en Edinburgh na. De andere steden zijn oké. Ik denk echt dat we overschreven gaan worden. Iedereen is opgetogen, er wordt al veel over je gesproken.'

'Ik wou dat ik dit eerder had gedaan,' zei hij met een intrigerende lage ondertoon in zijn stem. Onder andere omstandigheden had ze het een sensuele stem gevonden, maar nu klonk hij haar alleen warm en vriendelijk in de oren. Ze had de hele zomer prettig met hem samengewerkt.

'Ik denk dat dit het juiste moment is, Cal. Als je het eerder had gedaan, was je misschien nog niet klaar geweest.'

'Nou, het lijkt erop dat het goede moment nu gekomen is, Meredith. Hoewel ik nog steeds problemen heb met mijn financieel directeur. Hij is het er nog steeds niet mee eens dat ik het bedrijf naar de beurs breng. Hij vindt dat ik de zaak zelf in eigendom had moeten houden,' zei hij verontschuldigend. Hij wist hoe hard zij aan de beursgang had gewerkt en hoe weinig hulp ze daarbij van zijn financieel directeur had gekregen. Hij had haar voortdurend tegengewerkt.

'Dat is een nogal ouderwets standpunt,' zei ze glimlachend. Ze wisten allebei dat ze het de komende twee weken niet gemakkelijk zouden krijgen met Charlie erbij.

'Hij loopt nu al te klagen over de reis.'

'Maak je geen zorgen. Morgen wordt hij wel enthousiast. Ik zal zorgen dat Paul Black met hem gaat praten. Er is nauwelijks iemand te vinden die behoudender is dan Paul, en zelfs hij is opgetogen.'

'Waar is hij nu? Ik dacht dat jullie misschien met zijn tweeën uit eten zouden gaan.'

'Hij is gaan dineren met vrienden in San Francisco. Ik zat nog voor de laatste keer de red herring en wat aantekeningen voor morgen door te nemen.'

'Je werkt te hard. En wil je me vertellen dat hij je alleen heeft laten zitten? Heb je al gegeten?'

'Ik heb een uur geleden via roomservice een maaltijd besteld. Het is prima zo. Ik heb volop werk meegenomen, echt.' Dat deed ze altijd. Meredith ging nooit ergens naartoe zonder haar aktetas. Steven plaagde haar daar altijd mee.

'Wat dacht je ervan om morgen samen te ontbijten, Meredith? Het lijkt me een goed idee om elkaar nog even te spreken voor je naar kantoor komt.'

'Dat klinkt goed. Zullen we om halfacht afspreken, hier in het hotel? Bij het inchecken heb ik een eetzaal gezien. Ik laat vanavond een boodschap achter voor Paul, dan komen we daar morgenochtend allemaal bij elkaar.' Ze was op en top zakenvrouw en even gretig om aan de slag te gaan als hij. 'Wil je je financieel directeur ook uitnodigen?' Het leek een passende vraag.

'Eigenlijk spreek ik je dan liever zonder hem erbij. We zien hem wel op kantoor.'

'Prima. Tot morgenochtend dan.'

'Ga nou niet de hele nacht werken, Meredith. Morgen hebben we tijd genoeg om het af te maken.' Hij klonk bijna vaderlijk. Hij was een nog jonge man, maar toch was hij ongeveer veertien jaar ouder dan zij. Hij was eenenvijftig jaar en hij zag er amper ouder uit dan haar echtgenoot. Callan Dow was precies zoals iedereen verwacht dat mannen in Californië eruitzien: gezond, energiek, zongebruind en knap. Zij was echter alleen gefascineerd door zijn bedrijf. . Verder ging haar belangstelling voor hem niet.

'Tot morgen,' zei ze. Nadat ze hadden opgehangen, sprak ze een boodschap in op Pauls voicemail, waarin ze hem op de hoogte bracht van hun ontbijtvergadering de volgende ochtend. Daarna stapte ze onder de douche en ging naar bed. Ze probeerde Steven nog een keer te bellen, maar hij reageerde niet op haar oproep en ze veronderstelde terecht dat hij het te druk had met zijn patiënten. Toen hij haar ten slotte terugbelde, sliep ze al. Ze werd wakker van zijn telefoontje. Het was in Californië twee uur 's nachts.

'Hoi schat... Heb ik je wakker gemaakt?'

'Natuurlijk niet, Paul en ik zaten hier net een potje te pokeren.' Haar stem klonk slaperig, maar hij was te gestresst om het op te merken.

'Echt?'

'Ja hoor... je weet wat een feestnummer Paul is.'

'Sorry... ik wilde je niet wakker maken. Het is hier vijf uur en ik ben vanaf middernacht bezig geweest met opereren. Toen ik net naar buiten kwam, kreeg ik je boodschap.'

'Hoe is het gegaan?' Ze geeuwde slaperig.

'Deze hebben we voor de verandering eens kunnen redden. Een dronken automobilist had een kind van zeven jaar aangereden, dus dat was geen lolletje. Maar hij redt het wel. Hij heeft zijn been gebroken en zijn borstkas zit in de kreukels, maar er is geen blijvende schade.' Een van zijn ribben had zijn long doorboord, maar Steven had knap werk verricht en een paar ingewikkelde reparaties uitgevoerd.

'Wat was hij daar midden in de nacht aan het doen?'

'Bij de brandkraan zitten. Het is hier heet.'

'Ben je nog naar huis gegaan?' vroeg ze, opnieuw geeuwend. Ze draaide zich om in bed en keek op de klok. Het was laat, maar ze was blij hem te horen.

'Ik heb thuis nu toch niets te zoeken. Het leek me het beste om hier te blijven slapen. Ik moet hier over drie uur toch alweer terug zijn.'

'Jij bent het enige menselijk wezen dat ik ken dat harder werkt dan ik, Steven Whitman.'

'Dat heb ik van jou geleerd. Hoe gaat het met jou? Heb je je cliënt al ontmoet?'

'Dat komt morgenochtend pas, bij het ontbijt... over een paar uurtjes eigenlijk. Maar ik ben er klaar voor. Ik heb in het vliegtuig al mijn werk afgemaakt. Ik heb hem vanavond gesproken en hij klinkt erg opgewonden.' Ze was inmiddels klaarwakker en vroeg zich onwillekeurig af of ze voor de ochtend nog weer in slaap zou vallen. Nu Steve haar wakker had gemaakt, had ze te veel om over na te denken.

'Ik moet je maar weer laten slapen, denk ik... Ik wou je alleen zeggen dat ik van je hou. Ik mis je.'

'Ik mis jou ook, Steve,' glimlachte ze. Ze zat in het donker met de telefoon in haar hand en dacht aan hem. 'Voor je het weet, ben 'ik weer terug.'

'Ja, en dan zit ik hier vast, als een rat in de val. Zo is het altijd. Denk jij er weleens aan wat een krankzinnig leven wij leiden?' vroeg hij. Denkend aan haar staarde hij in de verte. Ze hadden het allebei altijd zo afschuwelijk druk. Soms werd het te gek, maar hij wist ook dat zij net als hij genoot van haar werk.

'Ik liep er vandaag nog aan te denken toen ik wegging. Ik bedacht me dat we het nooit zouden redden als we kinderen hadden. We zouden dan onmogelijk zo kunnen leven als nu, Steve. Ik denk dat we ze daarom ook nooit hebben gekregen.'

'Als het moest zouden we het best redden. Andere mensen hebben het net zo druk als wij en die redden het ook.' Hij had een droevige klank in zijn stem terwijl hij dit zei.

'Noem er eens een paar,' zei ze twijfelachtig. 'Of nee, één is al genoeg. Ik kan niemand bedenken die zo leeft als wij. Jij bent dagen achtereen van huis en ik ben altijd onderweg of op kantoor. Leuk leven voor een kind. We zouden naamplaatjes moeten dragen met "mamma" en "pappa" erop, zodat ze ons zouden kunnen herkennen als ze ons eindelijk te zien kregen.'

'Ik weet het, ik weet het... jij vindt dat we er niet aan toe zijn. Ik ben alleen maar bang dat tegen de tijd dat jij denkt dat we er wel aan toe zijn, ik te oud ben om het te doen.'

'Jij bent nooit te oud om "het te doen".' Ze lachte erom, maar ze wist dat hij dit onderwerp heel ernstig opvatte, veel ernstiger dan zij. Zij was er gewoon nog niet aan toe om aan kinderen te denken en ze wist nog steeds niet zeker of dat ooit zou veranderen. Ze kon zich niet voorstellen dat ze kinderen in hun toch al zo drukke bestaan zou kunnen inpassen. Het idee was in de loop der jaren steeds minder aantrekkelijk voor haar geworden, ook al vond ze het vervelend hem teleur te stellen. Ze wist hoeveel het voor hem betekende om kinderen te hebben. Ze had het onderwerp nog niet definitief afgeschreven, maar het was niet iets waar haar hart naar uitging.

'We zullen het hier toch eens serieus over moeten hebben, Merrie.'

'Niet voor ik Dow Tech naar de beurs heb gebracht.' Ze was opvallend op haar hoede. Als hij over kinderen begon, voelde ze zich altijd in het nauw gedreven. Maar er was altijd wel een bedrijf dat ze naar de beurs ging brengen en dat haar hulp nodig had, of er was weer een transactie te sluiten, of een promotietour die al haar aandacht opeiste. In veertien jaar was er voor haar nooit een geschikt moment geweest om erover na te denken en hij begon te denken dat dat moment ook nooit zou komen. De gedachte dat ze misschien nooit kinderen zouden hebben, gaf hem een gevoel van gemis. Hij had altijd liever kinderen gewild dan zij. Hij ervoer het gemis van een gezin sterker dan zij. Zij zei altijd dat hij de enige familie was die ze nodig had.

'Ik kan je maar beter weer laten slapen, Merrie, anders ben je morgen kapot.' Hij wist dat ze een lange dag voor de boeg had. Ze zou met de nachtvlucht teruggaan naar New York en daar dinsdagmorgen om zes uur landen. Haar kennende zou ze dan naar huis gaan, zich douchen en omkleden en om halfnegen op kantoor zijn.

'Als ik kan, bel ik je morgen op,' beloofde ze, een geeuw onderdrukkend. Ze moest om halfzeven op en hoopte dat ze voor die tijd nog een paar uur zou kunnen slapen.

'Maak je geen zorgen. Ik ben hier. Je weet waar je me kunt vinden.'

'Bedankt voor het bellen,' zei ze met weer een geeuw.'

'Trusten... Ik hou van je.' Ze hingen op en het duurde een halfuur voor ze weer in slaap viel. Ze dacht aan hem en daarna aan haar ontmoeting met Callan Dow in de ochtend. Toen haar wekker afliep, leek het alsof ze maar een paar minuten had geslapen.

Ze stond op, nam een douche en kleedde zich aan. Haar haar deed ze in een keurige Franse wrong, hetgeen haar passend leek voor de komende vergadering. Ze had een donkerblauw linnen pak meegenomen en toen ze om klokslag halfacht in dat pak en op hoge hakken de eetzaal binnenkwam, zag ze er onberispelijk uit. Ze droeg oorbellen met parels en ze had haar aktetas in haar hand. Hoewel ze zich daar zelf niet van bewust was, zag ze er verbluffend mooi uit. Ze leek net een fotomodel dat poseerde als zakenvrouw en verscheidene hoofden draaiden haar kant op toen ze snel naar de tafel liep waar Paul Black zat te wachten. Hij was gekleed in een donkergrijs pak met een wit overhemd en een traditionele das. Hij was op en top een zakenbankier van Wall Street.

'Hoe was je etentje gisteravond?' vroeg ze beleefd, terwijl ze ging zitten en een kop koffie bestelde.

'Heel plezierig. Het is anders wel een lange rit naar de stad. Ik kwam later terug dan ik had verwacht. Jij hebt het verstandig bekeken door hier te blijven.' Ze wees hem er niet op dat hij haar geen andere mogelijkheid had aangeboden, maar vertelde hem van het telefoontje dat ze de vorige avond van Callan Dow had gekregen.

'Hij is heel tevreden met alles wat we hebben gedaan om de tour voor te bereiden.'

'En terecht. Uit wat jij me hebt verteld, begrijp ik dat het een goede tour wordt, Meredith. Ik denk dat het heel goed voor hen zal uitpakken.'

'Dat heb ik ook tegen hem gezegd.' Maar voor ze verder nog iets kon zeggen, zag ze Callan Dow in de deuropening staan. Hij keek de eetzaal rond om hen te zoeken. Hij zag er precies zo uit als ze zich hem herinnerde. Hij was lang en goedgebouwd, een knappe man met rossig haar, levendige blauwe ogen en een atletische uitstraling. Hij was bijna té knap en hoewel ze wist dat hij oorspronkelijk uit een staat in het oosten van het land kwam, maakte hij een erg Californische indruk. Hij was bruin verbrand en droeg een blauw overhemd met een blauw-gele das van Hermès, een kaki pak van goede snit en een paar glimmend gepoetste instappers. Hij zag eruit alsof hij zo uit een dure advertentie was gestapt en de beschrijving die ze aan Steve had gegeven, waarin ze hem het evenbeeld van Gary Cooper had genoemd, leek meer dan ooit van toepassing. Hij kreeg hen snel in het oog, liep met een brede glimlach hun kant op en schudde hun beiden vergenoegd de hand.

'Fijn dat jullie hierheen zijn gekomen,' zei hij op ontspannen toon terwijl hij bij hen aanschoof. Even later bestelden ze hun ontbijt. Hij bestelde roerei met een schaaltje fruit en Meredith nam toast met koffie. Paul nam gepocheerde eieren met spek en havermoutpap.

Ze praatten geanimeerd over de overeenkomst, over zijn plannen en over de komende promotietour. Meredith stelde hem gerust op een aantal punten waarover hij zich zorgen maakte en overhandigde hem de red herring, die hij onder het genot van een tweede kop koffie snel doornam. 'Zo te zien zijn we wel ongeveer klaar om van start te gaan.'

'Dat moet ook wel. Morgen over twee weken beginnen we in Chicago.' Ze hadden ervoor gekozen de reis daar te beginnen, omdat het voor hen een minder belangrijke stad was. Dat gaf hun de kans hun presentatie zo nodig nog bij te stellen. Daarvandaan gingen ze naar Minneapolis en dan door naar Los Angeles en San Francisco. Hij zou het weekend thuis doorbrengen en zij zou dan terugvliegen naar New York. De maandag daarop zouden ze elkaar in Boston weer ontmoeten, waarna ze in New York hun slotpresentatie zouden geven en vervolgens zouden doorreizen naar Europa. Ze had in Edinburg, Genève, Londen en Parijs haar voorbereidingen al grotendeels getroffen. En dan zat haar werk erop. Ze hoopte dat het syndicaat dat ze hadden gevormd, dan zou zijn opgeheven en dat zijn aandelen op de bloeiende elektronicamarkt goed verkocht zouden worden. Zijn ogen glommen als die van een kind toen ze daarover praatten.

Aan het eind van de maaltijd vertelde hij opnieuw over de problemen die hij had met zijn financieel directeur, Charles McIntosh. Hij vond het nog steeds maar niets dat het bedrijf naar de beurs ging en voor Callan was dit duidelijk een bron van grote ergernis. De financieel directeur had grote bezwaren tegen Callans plannen met het bedrijf en was vastbesloten zo min mogelijk medewerking te verlenen.

'Ik heb alle mogelijke moeite gedaan om hem ervan te overtuigen dat we hier goed aan doen. En ik weet dat hij overtuigd is van zijn gelijk als hij probeert me op andere gedachten te brengen. Hij is een goeie vent, ik ken hem al jaren. Hij is ongelofelijk loyaal, maar hij is ook onvoorstelbaar koppig,' zei Cal bezorgd.

'Hij kan maar beter eieren voor zijn geld kiezen voor we met de promotietour beginnen,' zei Meredith met een verontruste blik. 'Als hij laat blijken dat hij het er niet mee eens is of de indruk wekt dat hij zijn bedenkingen heeft, gaan mensen zich zorgen maken. Ze zullen niet begrijpen dat zijn bezwaren persoonlijk van aard zijn en kunnen zijn houding verkeerd gaan uitleggen,' zei zij resoluut.

'Maak je geen zorgen, Meredith. Als hij dat doet, is er geen enkel probleem.'

'Waarom niet?' vroeg ze verbaasd.

'Omdat ik hem dan zijn nek omdraai,' zei Callan Dow met een meesmuilend lachje. 'We hebben jaren samengewerkt en hij is gewoon een ouwe brombeer. Hij is altijd dwars tegen de draad in. Hij is een superintelligente vent, maar hij houdt er een aantal afschuwelijk ouderwetse ideeën op na.' Callan had heel duidelijk voor ogen waar hij met zijn bedrijf naartoe wilde, maar hij was jonger dan Charlie en zeer vooruitstrevend in zijn denkbeelden.

'Ik weet niet of hij zo'n geweldige aanwinst voor je is,' zei Meredith met een glimlach. Ze had vertrouwen in Callans oordeel en in zijn vermogen met zijn medewerkers om te gaan. Hij was niet voor niets zover gekomen. En als hij zei dat hij zijn financieel directeur in de hand had, moest ze daarop vertrouwen.

'Eigenlijk, Meredith,' bekende hij haar, terwijl Paul Black de rekening betaalde, 'ben ik het met je eens, maar dat is een andere zaak. Voorlopig gaat het nog wel met hem. Ik kan niet te ver in de toekomst kijken. Ik heb al zo lang met hem gewerkt, ik hoop dat hij op dit punt uiteindelijk bijdraait.' Meredith knikte. Ze verlieten met z'n drieën het restaurant en liepen samen naar de parkeerplaats. Callan had geregeld dat er een auto met chauffeur klaarstond om hen naar het kantoor te brengen. Onderweg praatten ze ontspannen over zijn bedrijf, zijn huis dat dicht in de buurt stond en zijn drie kinderen. Ze was vergeten dat hij kinderen had en ze was verbaasd hem over hen te horen praten. Uit wat hij zei werd duidelijk dat ze alleen bij hem woonden en ze vroeg zich af waar zijn vrouw was, of ze was overleden of dat ze waren gescheiden. Ze vond het vreemd dat een man die zo succesvol was in het zakenleven, in zijn eentje zijn kinderen grootbracht. Hij had verteld dat ze de zomer hadden doorgebracht in zijn huis bij Lake Tahoe. Hij had ze voor deze vergadering mee naar huis genomen en in het weekend zouden ze weer teruggaan. Hij zei dat hij het prettig vond om hen bij zich in de buurt te hebben.

'Meestal neem ik de maand augustus vrij om bij hen te zijn. Maar deze zomer moet ik veel heen en weer reizen.' Hij had het druk gehad, maar uit wat ze tot nog toe had gezien, maakte Meredith op dat hij zijn huiswerk goed had gedaan. Toen ze op zijn kantoor kwamen, raakte ze nog meer onder de indruk. Alles was onberispelijk voorbereid en alle informatie die Paul en zij mogelijkerwijs zouden willen hebben, was voor hen geanalyseerd. Net als eerder was Meredith enorm onder de indruk van zijn technische kennis en van de wijze waarop hij zijn bedrijf bestuurde.

De enige die een smet wierp op de dag was Charles McIntosh. Hij had talloze ongegronde bezwaren tegen alles wat ze deden. Sterker nog, hij koesterde een groot wantrouwen tegen hen en hij was al helemaal niet blij met het feit dat de beursgang werd geregeld door een vrouw. Hij zei het niet openlijk, maar hij maakte iedereen duidelijk hoe hij erover dacht. Toen hij eindelijk vertrok, wendde Callan Dow zich tot haar en verontschuldigde zich voor zijn gedrag.

'Charlie is helaas een onverbeterlijke mannelijke chauvinist, Meredith, en ik kan er niets aan veranderen.' Cal was duidelijk verlegen met de situatie. Zij deed het met een welwillend lachje af, hoewel ze zich meer dan eens behoorlijk had geërgerd.

'Maak je geen zorgen, ik ben het gewend,' zei ze rustig.

'Paul is ook niet een van onze meest vooruitstrevende partners.' De beide mannen waren gezamenlijk vertrokken om hun gesprek in Charlies kantoor voort te zetten, terwijl Callan en Meredith de laatste details uitwerkten. Ze wist dat het reizen met Charlie geen pretje zou worden, maar zolang Callan in de buurt was, wist ze dat hij zich niet al te ongepast over de beursgang van het bedrijf zou uitlaten. Ze zag wel dat hij Callan liever niet tegen zich in het harnas wilde jagen. Maar hij was beslist geen aangenaam gezelschap en hij kon het nauwelijks opbrengen het project te steunen. 'Je zult hem tijdens de promotietour goed in de hand moeten houden.'

'Het komt wel goed met Charlie,' zei Cal optimistisch. 'Hij houdt van het bedrijf en hij wil wat goed is voor het bedrijf, zelfs als hij het niet met mij eens is. Hij is pijnlijk kortzichtig, maar hij is ook buitengewoon loyaal.'

'Het verbaast me dat hij je zover heeft laten gaan.'

'Hij had geen andere keus,' zei Callan resoluut. Uit de manier waarop hij dit zei, begreep ze dat Callan geen genoegen zou hebben genomen met minder dan Charlies volledige steun en de financieel directeur was zich daar kennelijk van bewust. 'Maar het spijt me als hij jou zoveel ergernis bezorgt.'

'Ik heb wel erger meegemaakt. Ik kan wel omgaan met een beetje vooringenomenheid. Ik ben niet bang voor hem. Ik wil alleen niet dat hij mensen de verkeerde indruk geeft.'

'Dat zal hij niet doen. Neem dat maar van mij aan.'

Ze lunchten met z'n vieren in de conferentiezaal. Na afloop bood Charlie Paul een rondleiding door het bedrijf aan. Meredith negeerde hij volkomen, wat haar prima uitkwam. Zij vond het wel zo prettig de rest van de middag met Callan door te brengen en de risicofactoren voor de red herring nog wat bij te schaven. Toen de twee oudere mannen terugkwamen, hadden Meredith en Callan alles gedaan wat gebeuren moest en was het bijna halfzes.

'Hoe laat vertrekt je vliegtuig?' vroeg Callan haar met een bezorgde blik. Hij had er tot op dat moment helemaal niet aan gedacht. Ze hadden vanaf de lunch aan één stuk door gewerkt. Ze hadden echter alles gedaan wat ze wilden en Meredith was erg tevreden over hun bijeenkomst. Er waren geen vragen onbeantwoord gebleven. Toen Paul en zij klaarstonden om het kantoor te verlaten, maakte zelfs Charlie McIntosh een meer ontspannen indruk. Paul had hem kennelijk over de streep getrokken.

'We hebben de nachtvlucht,' zei Meredith met een blik op haar horloge. Ze hoefden pas om halfnegen naar het vliegveld en hadden tot die tijd dus nog een paar uur te gaan. 'Zullen we ergens gaan dineren?' stelde Callan Dow voor, maar Meredith wilde zich niet opdringen en wilde niet meer van zijn tijd in beslag nemen dan nodig was.

'Wij redden het wel,' verzekerde ze hem. 'Paul en ik hebben genoeg te bepraten. We kunnen in het hotel dineren en daarna naar het vliegveld vertrekken.'

'Ik neem jullie veel liever mee uit eten,' zei hij, Paul hoffelijk bij zijn uitnodiging betrekkend. Charlie McIntosh was inmiddels al vertrokken. Hij had nauwelijks de beleefdheid kunnen opbrengen Meredith te groeten. Het was bijna alsof hij jaloers was op haar en haar invloed op Callan. Hij had echt moeite met haar en Callan scheen zich hier evenzeer van bewust te zijn als zij. Charlie nam haar kwalijk dat ze Callan de mogelijkheid bood met het bedrijf naar de beurs te gaan. Hij had Cal herhaaldelijk voorgehouden dat hij, zodra er aandeelhouders kwamen, zijn controle over het bedrijf zou verliezen en dat beschouwde hij als een potentiële ramp. De enorme geldstroom en de mogelijkheden die de verkoop van aandelen zou opleveren, zag hij volledig over het hoofd. Charlie zag vooral Meredith als de bron van al hun mogelijke toekomstige problemen. En dat nam hij haar voortdurend kwalijk. Hij was allang vergeten dat het idee om met Dow Tech naar de beurs te gaan, niet van Meredith afkomstig was, maar van Callan.

'Hou je van Chinees?' vroeg Callan haar op de man af. Ze knikte, nog steeds aarzelend, maar terwijl zij zijn aanbod nog beleefd probeerde af te slaan, ging Paul er dankbaar op in en uiteindelijk verlieten ze gezamenlijk het kantoor om uit eten te gaan.

Het werd een erg leuke avond. Ze hadden al vanaf de vroege ochtend samengewerkt en ze voelden zich volkomen bij elkaar op hun gemak. Zelfs Paul ontspande zich en leek zich minder neerbuigend op te stellen dan gewoonlijk. Hij vertelde een paar grappige anekdotes over promotietours uit het verleden. Toen Callan hen bij het hotel afzette, hadden ze alle drie het gevoel dat ze elkaar al heel lang kenden. Paul en Meredith vonden het jammer afscheid van hem te moeten nemen.

'Tot over drie weken,' zei Callan met een brede grijns toen hij haar voor zijn vertrek in de lobby de hand schudde.

'Bel maar als je nog vragen hebt,' moedigde ze hem aan, 'of als je je ergens zorgen over maakt.'

'Ik weet hier waarschijnlijk veel te weinig van af om te weten waar ik me zorgen over moet maken.' Hij lachte opgewekt. Net als Meredith zag hij er om acht uur 's avonds nog net zo onberispelijk uit als om halfacht 's morgens. Ze hadden allebei een bijna aangeboren gevoel voor netheid en stijl. Met hun blonde haar, hun lichte ogen en hun stijlvolle uiterlijk zagen ze er bijna uit als broer en zus. Hij nam afscheid met een luchtige armzwaai en stak de lobby over naar de auto met chauffeur, die buiten op hem stond te wachten. Hij had beloofd hem direct terug te sturen om hen naar het vliegveld te brengen. Hij moest terug naar kantoor om zijn Ferrari op te halen. Meredith had hem die ochtend op de parkeerplaats van Dow Tech zien staan en zich afgevraagd van wie hij was. Het was een felrode auto met een open dak en hij zag er prachtig uit.

'Het is een aardige vent,' zei Paul Black met een bijna verbaasde klank in zijn stem terwijl ze teruggingen naar hun kamers om hun bagage op te halen. 'Je zult je wel met hem vermaken tijdens de promotietour. Hij heeft een geweldig gevoel voor humor.'

'Dat heeft hij zeker,' beaamde ze rustig, 'en hij weet waar hij mee bezig is, dat is ook prettig. Bovendien is hij niet bang om toe te geven dat hij iets niet weet.' Hoewel ze vermoedde dat hij zich op sommige gebieden waarschijnlijk graag liet gelden, wist hij zich op de juiste momenten bescheiden op te stellen. Dat was een eigenschap die je in zijn branche niet vaak tegenkwam.

'Ik denk dat je dit prima gaat doen, Meredith,' zei Paul, waarna ze ieder naar hun eigen kamer gingen om hun bagage op te halen. Een halfuur later ontmoetten ze elkaar weer in de lobby. Zij had Steve gebeld, maar die was zoals gewoonlijk niet bereikbaar en ze had een boodschap op zijn voicemail ingesproken. Even later waren Paul en zij onderweg naar het vliegveld.

Het vliegtuig vertrok precies op tijd en zij ging een poosje zitten werken, terwijl Paul naast haar in slaap viel. Uiteindelijk deed ze het licht uit, legde haar papieren weg en deed haar ogen dicht. Toen ze weer wakker werd, was het zes uur 's morgens en was het vliegtuig bezig met landen op Kennedy Airport. Net zoals Steven al had voorspeld, ging ze met een taxi naar huis, nam ze een douche, verkleedde ze zich en zat ze om halfnegen op kantoor achter haar bureau. Ze maakte aantekeningen van haar vergadering met Callan Dow en werkte samen met de advocaten de laatste details van de prospectus uit.

Tegen de middag belde Steve haar tussen twee operaties door op. Hij was blij te horen dat ze veilig was teruggekomen.

'Ik vind het fijn te weten dat je weer in de stad bent,' zei hij opgelucht. 'Als ik weet dat je zover weg bent, mis ik je echt.'

Zij vroeg zich onwillekeurig af wat het eigenlijk uitmaakte, want ze konden elkaar toch niet zien. Soms had ze het idee dat Steve en zij op verschillende planeten woonden. Zijn wereld leek zo ver van de hare verwijderd. Als ze erover nadacht, gaf het haar een eenzaam gevoel. Maar daar had ze nu geen tijd voor. Ze had nog te veel te doen voor de beursgang van Dow Tech. Later die middag had ze een gesprek met Callan Dow. Hij was dolenthousiast over hun vergadering van de vorige dag. Hij was opgetogen over alles wat er stond te gebeuren.

'Het duurt nu niet lang meer,' zei ze bemoedigend. Ze voelde zich net een moederkip die zit te wachten tot haar ei uitkomt. En inderdaad waren haar cliënten en hun bedrijven voor haar net de kinderen die zij nooit had gehad. Zij waren haar baby's, de enige baby's die ze voorlopig wilde. Ze zou dat nooit tegen Steve hebben gezegd, maar ze vermoedde dat dat ook niet nodig was. Hij wist het, zoals hij alles van haar wist.

Toen ze die avond nog laat achter haar bureau zat om de laatste hand te leggen aan haar werk voor Dow Tech, keek ze door haar raam de New Yorkse nacht in en dacht ze na over haar echtgenoot. Hij was daar ergens op de traumaafdeling bezig een leven te redden, een kind te troosten, een moeder gerust te stellen. Het leek haar zulk goed werk. Maar toch vond ze heel diep in haar hart haar eigen werk opwindender. Ze genoot er met volle teugen van. Ze dacht er even over hem op te bellen, maar ze wist dat ze hem waarschijnlijk toch niet zou kunnen bereiken en besloot het maar te laten. Ze bleef tot twee uur 's nachts doorwerken en liep toen met een tevreden glimlach haar kantoor uit, sloot de deur af en liep met haar aktetas naar beneden om een taxi aan te houden. Dit was het enige leven dat ze kende, het enige waarvan ze hield en het enige dat ze wilde.

4

De twee weken daarna zagen Steve en Meredith elkaar nauwelijks. Zij was iedere avond tot bijna middernacht op kantoor, waar ze samen met haar partners werkte aan het opzetten van het syndicaat van banken die de beursgang van Dow Tech zouden begeleiden. Er namen bijna dertig banken aan het syndicaat deel. Ze zat uren te praten met analisten van haar eigen firma om zich ervan te verzekeren dat zij de aandelen in de beginfase zouden ondersteunen. Evenveel tijd besteedde ze aan gesprekken met accountmanagers van de salesafdeling, om er zeker van te zijn dat zij de belangrijke institutionele beleggers in de steden die ze gingen bezoeken zouden benaderen om hun mensen naar de promotiebijeenkomsten te sturen. Verzekeringsbedrijven, grote universiteiten en andere instellingen die flink wat geld te beleggen hadden, moesten op de hoogte worden gebracht van hun komst. En natuurlijk had ze voortdurend besprekingen met de advocaten van de firma om alles voor te bereiden voor de beurscommissie, zodat al haar vragen over Dow Tech beantwoord konden worden. Daarnaast dacht ze na over het uiteindelijke aantal aandelen dat uitgebracht zou gaan worden en over de definitieve prijs, ook al stonden er in de prospectus, die inmiddels ruim honderd pagina's besloeg, wel ramingen vermeld. Het was een ongelofelijke hoeveelheid werk die voortdurend haar aandacht opeiste. Iedere avond als ze na middernacht naar huis ging, had ze het gevoel dat de dag pas half om was.

Callan Dow was iedere keer als hij haar sprak enorm onder de indruk van wat hij te horen kreeg. Hij stond er vooral van versteld hoe zij in de prospectus de paragraaf over risicofactoren had omgetoverd tot een bijna positieve verhandeling over het bedrijf, een kunstvorm die ze zich zorgvuldig had eigen gemaakt. Hij was verrukt over alles wat ze deed en prees zich gelukkig dat hij met haar mocht samenwerken.

Een week voor de promotietour zou beginnen, stuurden de advocaten de definitieve prospectus voor goedkeuring naar de beurscommissie. Callan maakte zich hier nerveus over, wat te begrijpen was, maar opnieuw stelde Meredith hem gerust. Ze vertelde hem dat het een van de beste emissies was waar ze ooit aan had gewerkt en dat hij zich geen zorgen hoefde te maken.

Toen de laatste week ten einde liep, waren alle losse eindjes weggewerkt en had ze er vertrouwen in dat ze overal aan hadden gedacht. Het syndicaat was opgezet, de analisten waren tevreden, de accountmanagers van de salesafdeling waren net zo enthousiast over Dow Tech als Callan en zij, en zelfs de beurscommissie bezorgde hun geen problemen. Het liep tegen het weekend van Labor Day en het enige waarover ze zich zorgen maakte, was dat ze zo weinig tijd had kunnen doorbrengen met Steve. Als ze hem opbelde, merkte ze dat het hem dwarszat. Ze had de afgelopen twee weken echter weinig kunnen doen om dit te voorkomen. Er waren zoveel belangrijke details die om haar aandacht vroegen, dat ze geen tijd overhield om met haar echtgenoot door te brengen.

'Ik heb het gevoel dat ik getrouwd ben met iemand die alleen in mijn verbeelding bestaat,' klaagde hij donderdagavond, toen hij haar vanaf zijn werk opbelde. Het was een uur 's nachts en zij zat nog steeds op kantoor. Hij kwam zelf net uit een operatie en zijn dienst zou er pas vrijdagmiddag op zitten. Hij was sinds dinsdagochtend bijna niet uit het ziekenhuis weg geweest. In het weekend was hij bovendien vier keer teruggeroepen voor een spoedgeval, dus hij kon er moeilijk iets van zeggen dat zij het druk had.

'Het spijt me,' zei ze. Ze klonk moe, maar tevreden. Ze was opgetogen dat alles zo soepel was verlopen. De transactie zou de firma geen windeieren leggen en het was een van de zeldzame emissies waarbij zich op het laatste moment geen onverwachte problemen hadden voorgedaan. 'Het is de afgelopen twee weken een gekkenhuis geweest, maar het was de moeite waard. Ik geloof dat we nog nooit zo goed op een beursgang zijn voorbereid geweest als dit keer.' Ze had niet alleen een goed gevoel over de draagkracht van het bedrijf, maar ook over de kwaliteit van de producten. Zelfs Steven had haar verteld dat ze buitengewoon goede instrumenten maakten. Meredith had er vanaf het allereerste begin met hem over gesproken en hij had haar op dat punt gerustgesteld.

'Merrie, als je dit weekend moet werken, vermoord ik je.' En dit keer klonk het alsof hij het meende.

'Ik zweer je dat ik zal proberen alles voor morgenmiddag af te ronden en dan ben ik tot maandag helemaal tot je beschikking.' Ze had hem en zichzelf beloofd dat ze het weekend van Labor Day voor hem zou vrijhouden. Hij had het verdiend. 'Ze kunnen je toch niet oproepen, schat?'

'Absoluut niet. Voor mijn part bloedt half New York dood of komt er in Central Park een vulkaan tot uitbarsting, ik heb geen dienst en die verrekte pieper gooi ik morgenmiddag om twaalf uur in de vuilnisbak. Ik ben van plan het hele weekend met jou in bed door te brengen, al moet ik je daarvoor aan het hoofdeind vastketenen.'

'Dat klinkt nogal kinky,' giechelde ze, maar ze hoorde dat hij ook moe was. Toen hij de volgende middag eindelijk thuiskwam, zat ze al op hem te wachten. Het was weer zo'n hete, vochtige dag die iedereen in New York aan het eind van augustus verwachtte en toen hij in zijn gekreukelde operatiekleren en met een baard van twee dagen thuiskwam, liep zij in haar ondergoed door de huiskamer. Het was een afschuwelijk drukke week voor hem geweest, maar zoals hij had beloofd, had hij om klokslag twaalf uur de afdeling verlaten. Toen hij zijn vrouw zag, grijnsde hij en smeet zijn pieper op het aanrecht.

'Als dat ding de komende drie dagen ooit afgaat, vermoord ik iemand,' zei hij terwijl hij zichzelf een glas bier inschonk en languit op de bank ging liggen. Met een bewonderende blik keek hij naar het wit satijnen bh-tje en slipje van zijn vrouw. 'Ik hoop niet dat je van plan bent dit tijdens de promotietour aan te trekken. Je zou waarschijnlijk heel wat aandelen verkopen, maar ik denk wel dat je de nodige opschudding teweeg zou brengen.'

Ze boog zich naar hem toe en kuste hem terwijl hij met geoefende hand langs haar zijdezachte dij gleed. Hij nam nog een slok van het ijskoude bier en zette het glas op de koffietafel. 'God, ik ben moe,' bekende hij. 'Half New York heeft deze week schotwonden opgelopen en de andere helft is onderuitgegaan en heeft iets gebroken. Als ik nog één beschadigd lichaam te zien krijg, stort ik in.' Hij glimlachte naar haar. Langzaam begonnen de spanningen van drie onafgebroken dagen op de trauma-afdeling van hem af te glijden. 'Het is fijn om je te zien. Ik begon me af te vragen of we nog getrouwd waren. Het is net of ik getrouwd ben met een stewardess: iedere keer als ik hier ben, ben jij weg en als jij thuis bent, moet ik werken. Het begint weleens vervelend te worden, vind je niet?'

'Ja, maar ik kon er deze twee weken niets aan doen. Als ik terug ben, wordt alles weer rustig. Dat beloof ik je.'

'Ja, twee minuten ongeveer,' zei hij, met een vermoeide blik in zijn ogen die niet bij hem paste. Hij had de laatste tweeënzeventig uur misschien zes uur geslapen. Ze vroeg zich af hoe hij het volhield. Zij kwam 's avonds laat tenminste nog thuis en kon nog wat uitrusten voor ze zich de volgende ochtend weer naar kantoor haastte. 'Ik hoop dat je in ieder geval het eerste halfjaar geen beursgang hoeft te begeleiden,' zei hij en ze glimlachte.

'Ik weet niet of mijn partners daar erg blij mee zouden zijn,' zei ze, terwijl ze een slok van zijn bier nam en naast hem op de bank ging zitten. Hoewel de airconditioning op volle toeren draaide, was het nog warm in het appartement. Het was de hele week meer dan veertig graden geweest en zelfs midden in de nacht liep de temperatuur op tot boven de dertig graden. Die week was op kantoor verscheidene keren de stroomvoorziening gedeeltelijk uitgevallen, maar haar partners en zij hadden gewoon doorgewerkt. Alleen de ziekenhuizen hadden er geen last van. Zij hadden hun eigen generatoren voor de noodzakelijke levensreddende apparatuur en konden zich niet veroorloven dat halverwege een operatie de stroom uitviel.

'Wat wil jij dit weekend doen?' vroeg hij terwijl hij haar liefdevol aankeek en met zijn hand zachtjes over haar lichtblonde haar streek. Hij was doodmoe, maar desondanks viel het hem op hoe sexy en knap ze eruitzag. Voor hem zag ze er niet uit als een zakenbankier, alleen maar als een erg mooie vrouw. Haar professionele deskundigheid was voor Steven een toevallige bijkomstigheid, waaraan hij ongeveer evenveel belang hechtte als aan haar inkomen. Hij was trots op haar, maar het had hem nooit iets kunnen schelen hoeveel ze verdiende. Toen hij met haar trouwde, studeerde ze nog bedrijfskunde in Columbia en leefde ze van een beurs. Ze bezat toen geen rooie cent. Het geluk en de rijke beloningen die haar sindsdien ten deel waren gevallen, vond hij prettig, maar als ze nog steeds ieder dubbeltje hadden moeten omkeren en ergens op een flatje aan de Upper West Side hadden gewoond, had hij dat ook niet erg gevonden. Dat was waarschijnlijk het geval geweest als ze van zijn loon hadden moeten leven. Het verschil in inkomen was echter voor geen van hen ooit een probleem geweest. Zij verdiende een enorm salaris en had in de loop der jaren een aantal uitstekende beleggingen gedaan, maar hij beschouwde het als een extraatje dat voor hem niet van wezenlijk belang was.

'Ik zou het leuk vinden om samen naar een honkbalwedstrijd te gaan,' bekende ze met een glimlach. Ze was een enthousiaste honkbalfan en net als hij ging ze als ze tijd had graag kijken. Dit keer kon het voorstel hem echter niet bekoren.

'In deze hitte? Ik hou van je, maar volgens mij ben je stapelgek. Wat dacht je van een film... maar eerst wil ik de komende vierentwintig uur met jou in bed doorbrengen. Alles op zijn tijd, Mrs. Whitman.' Hij glimlachte haar wellustig toe en ze lachte. Hij had een gezond verlangen naar haar, zelfs als hij doodmoe was. Het kwam maar zelden voor dat hij te moe was om met haar te vrijen, hooguit als hij op zijn werk een uitzonderlijk deprimerende dag had gehad en een patiënt had verloren. Alleen zij wist hoe erg hij daaronder leed, vooral als het kinderen waren.

'Eigenlijk dacht ik erover om mijn spullen vanmiddag vast in te pakken, dan hoef ik dat in het weekend niet meer te doen. Ga jij je in die tijd even lekker ontspannen en opfrissen, dan kan je daarna wat slapen. Tegen de tijd dat je wakker wordt, ben ik klaar.'

'Dat is geen gek idee. Ik ben kapot... maar ik doe het alleen als je me plechtig belooft dat je niet stiekem naar kantoor teruggaat terwijl ik slaap.'

'Dat beloof ik. Ze verwachten me pas over twee weken weer terug. Bovendien wil ik je er even aan herinneren dat ik volgend weekend weer bij je ben, als we klaar zijn in San Francisco. Callan brengt het weekend door bij zijn kinderen en ik neem vrijdagavond de nachtvlucht. Ik ben zaterdagmorgen om zes uur thuis en ik hoef pas weer weg als we zondag naar Boston vertrekken.'

'Dat is tenminste iets. Ik moet me met weinig tevredenstellen, nietwaar?'

'Weet je, je zou het weekend daarna ook naar Londen kunnen komen, of naar Parijs, als de promotietour is afgelopen.'

De gedachte trok hem wel aan en hij maakte een korte berekening. 'Welk weekend is dat? Over twee weken?' Ze knikte bevestigend. 'O shit, dan heb ik bereikbaarheidsdienst. Lucas moet voor een vergadering in Dallas zijn en ik neem dat weekend voor hem waar.'

'Zit er maar niet over in, ik kom wel naar huis. We gaan gewoon een andere keer naar Parijs.' Ze bukte zich om hem een kus te geven en liep toen naar de slaapkamer om haar spullen in te pakken. Steve verdween in de badkamer en bleef bijna een halfuur onder de douche staan om de geur en de uitputting en het verdriet van de trauma-afdeling van zich af te spoelen. Daarna ging hij ontspannen en naakt op hun bed liggen en keek toe hoe ze rustig door de kamer liep om haar tassen in te pakken. Binnen vijf minuten was hij in diepe slaap. Zoals hij daar lag, zag hij er erg knap uit. Meredith onderbrak een paar keer haar bezigheden om glimlachend naar hem te kijken. Hoe druk ze het ook hadden en hoe weinig ze elkaar soms ook zagen, ze waren nog steeds erg verliefd op elkaar. Ze was zich er wel van bewust dat hun relatie waarschijnlijk ten dele zo goed verliep omdat hij zo begrijpend en geduldig was. Ze wist dat veel andere mannen zich bedreigd zouden voelen door de eisen die haar werk aan haar stelde. Voor Steve gold dit niet. Hij was blij dat ze genoot van haar baan en hij vond veel voldoening in zijn eigen werk. Het ging perfect samen.

Om iets over vieren ritste Meredith haar laatste tas dicht. Ze ging even rustig zitten met een tijdschrift. Aan dit soort dingen kwam ze te weinig toe, maar nu was al haar werk klaar en zelfs de eindeloos gereviseerde red herring was compleet. Haar aktetas stond naast haar bagage en de eerstkomende tweeëneenhalve dag had ze niets anders te doen dan genieten van haar echtgenoot. Hij lag nog steeds heerlijk te slapen op hun bed en snurkte zachtjes. Plotseling hoorde ze een vreemd zoemend geluid in de huiskamer. Toen ze ging kijken wat het was, bleek het zijn pieper te zijn. Even keek ze er wantrouwig naar, alsof het een dier was dat zou kunnen aanvallen als ze er te dichtbij kwam. Ze voelde zich echter ook schuldig tegenover Steve om het ding te negeren. Ze wisten dat hij vrij was, dus als ze hem oppiepten, moest het wel iets belangrijks zijn. Misschien zat er iemand met de handen in het haar en kon alleen Steves deskundig oordeel uitkomst bieden. Ze liep langzaam naar de pieper, die nog steeds op het aanrecht lag, en keek op de display. Een rood lampje flitste aan en uit en op de display stond het alarmnummer te lezen. Wat er ook aan de hand was, het was ongetwijfeld iets dringends. Ze nam de pieper op, staarde er even naar en wist toen wat haar te doen stond. Met de pieper in haar hand liep ze zachtjes de slaapkamer binnen en raakte heel voorzichtig zijn schouder aan. Hij kwam vrijwel direct in beweging, glimlachte nog half in zijn slaap en tastte naar haar borst. Hij stond al klaar om de beloftes die hij haar eerder had gedaan waar te maken, maar hoorde toen met een frons het geluid van de pieper. Hij deed zijn ogen open om haar aan te kijken en zonder een woord te zeggen liet ze hem de display aflezen. Hij zag hetzelfde nummer dat zij ook al had gezien.

'Zeg me dat ik een nachtmerrie heb,' zei hij, terwijl hij naar haar toe rolde en de pieper aanpakte. 'Lucas is daar dit weekend, ze hebben me niet nodig.' Hij kreunde terwijl hij het zei.

'Misschien moet je ze opbellen,' zei ze, terwijl ze naast hem op het bed ging zitten. 'Misschien is er iets belangrijks waarover hij jouw oordeel wil weten.' Steve en hij werkten erg nauw samen en hadden veel respect en bewondering voor elkaar.

Steve zuchtte diep en ging rechtop zitten. Met een ongelukkig gezicht pakte hij de telefoon naast het bed. 'Ik hoop voor hen dat ze hier een goede reden voor hebben,' zei hij, terwijl hij de toetsen indrukte en wachtte. Zoals altijd namen ze naar zijn idee te laat op, maar er was te weinig personeel en ze hadden het altijd druk. 'Met Dr. Whitman,' zei hij afgebeten toen ze opnamen. 'Ik heb een alarmoproep op mijn pieper, met rode lampjes. Zeg me dat het een vergissing is, Barbie,' zei hij, nadat hij de stem aan de andere kant van de lijn had herkend. Vervolgens luisterde hij een hele tijd en Meredith kon uit niets afleiden wat hij te horen kreeg. Zijn gezicht bleef enkele ogenblikken volkomen uitdrukkingsloos, maar toen kneep hij zijn ogen dicht. 'Shit. Hoeveel? En hoeveel hebben wij er gekregen?' Hij kreunde hoorbaar toen ze antwoordde. 'Waar laten jullie ze? In de garage?... Zijn ze gek geworden? Wat moeten we beginnen met 187 kritieke gevallen? Jezus, het lijkt Gettysburg wel... oké, oké... Ik ben er over tien minuten.' Hij legde de hoorn neer en keek zijn vrouw treurig aan. Ze hadden niet alleen zijn avond in het honderd gejaagd, maar ook zijn weekend, en waarschijnlijk de hele rest van de week. 'Zet het nieuws maar aan. Een stelletje krankzinnigen heeft om vier uur geprobeerd het Empire State Building op te blazen, precies op een tijd dat de mensen nog op kantoor zitten en alle toeristen daar rondlopen. Bijna honderd mensen zijn gedood en meer dan duizend gewond. Ze sturen tussen de tweehonderd en driehonderd ernstig gewonden naar ons toe. De minder ernstig gewonden verdelen ze over alle ziekenhuizen in de stad. Ik heb op de trauma-afdeling vijfenzeventig bedden beschikbaar, maar in de gangen staan al meer dan honderd slachtoffers met ambulancepersoneel erbij en het komende uur worden er nog eens honderd binnengebracht. Medisch personeel van Long Island en New Jersey wordt opgeroepen om te komen helpen. Daar gaat ons weekend. Het spijt me, schat.'

Hij keek alsof zijn beste vriend was overleden, maar in werkelijkheid waren heel veel mensen hun beste vriend, hun man, hun vrouw of hun kinderen kwijtgeraakt. Het leek wel de ondergang van de Titanic. Terwijl hij zich aankleedde, zette Meredith de tv aan. Op alle kanalen werden extra nieuwsberichten over de ramp uitgezonden. Zo te zien zat er een gapend gat in een zijkant van het gebouw. Er was zoveel rook om het gebouw heen van branden die door de bom waren veroorzaakt en van de explosie zelf, dat het leek op een vulkaanuitbarsting.

Ze zaten er samen even naar te staren, en toen werden de camera's gericht op de wirwar van ambulances en brandweerauto's in de straat. Er werden nog steeds mensen uit het gebouw gehaald. Sommigen waren in de rook en in het donker honderd trappen naar beneden komen kruipen en zaten onder het bloed door de verwondingen. Ook werden er afschuwelijke beelden getoond van verkoolde lichamen. Het was een gruwelijk voorbeeld van waar de mens soms toe in staat is en waar Steve zijn werk aan dankte. 'Hoe kan iemand zoiets doen?' vroeg Meredith met verstikte stem, terwijl Steve de touwtjes onder aan de pijpen van zijn operatiebroek aansjorde en zijn blote voeten in zijn klompen stak. Hij had tenminste twee uur geslapen en hij voelde zich weer een beetje mens. Het werd een lange ruk voor hem, dat wisten ze allebei. 'Kan ik iets doen? Zal ik met je meegaan?' Ze vond het afschuwelijk om werkeloos thuis te zitten. En haar hart deed pijn door wat ze zojuist op het journaal had gezien.

'Ik denk het niet, schat. Vrijwilligers kunnen niet veel uitrichten in een dergelijke puinhoop. De stad stuurt wat mensen van de burgerbescherming en Barbie zei iets over medisch personeel van de nationale garde uit New Jersey dat naar ons zou worden toegestuurd. Als ik even tijd heb, bel ik je wel op.' Uit wat ze zojuist op de tv hadden gezien, begreep ze wel dat het daar niet snel van zou komen.

Twee minuten later was hij aangekleed en vertrokken en zij zat op hun bed vol afschuw en ongeloof naar de tv te staren, waar tientallen slachtoffers werden geïnterviewd. Ze schakelde over naar een andere zender, maar daar waren de beelden nog gruwelijker. Ze kon zich nauwelijks indenken wat Steve op zijn werk onder ogen zou krijgen, vooral omdat ze daar alleen de ernstig gewonden naartoe stuurden. Het deed haar denken aan de bomaanslag in Oklahoma in 1995, maar dit was nog veel erger.

De volgende vierentwintig uur hoorde ze niets van Steven. Ze bleef in het appartement, bang om zijn telefoontje te missen als hij een ogenblikje de tijd kon vinden om haar te bellen, maar dat gebeurde niet. Omdat ze toch niets beters te doen had, liep ze het materiaal voor de reis nog maar een keer na. Zaterdagnacht om twaalf uur belde hij haar ten slotte op. Het was eenendertig uur geleden dat hij uit hun appartement was vertrokken. Hij zei dat hij sindsdien niet had gezeten of geslapen en alleen maar wat chips en donuts had gegeten. Tweeënvijftig van de bijna driehonderd ernstig gewonden die naar hen waren toegestuurd, waren overleden en de anderen verkeerden nog steeds in een ernstige tot kritieke toestand. Er waren onvermijdelijk ook een paar kinderen bij geweest en onder de toeristen was een hele groep gasten van de dagcamping.

'Gaat het een beetje met je?' vroeg ze bezorgd.

'Met mij gaat het prima, lieverdje. Dit is mijn vak. Als ik vakanties en vrije weekends had willen hebben, had ik huidarts moeten worden. Ik vind het alleen jammer dat we dit weekend voor je vertrek niet samen kunnen doorbrengen.' Maar zo zat hun leven nu eenmaal in elkaar, dat wisten ze allebei. Het was iets waar ze zich allang bij hadden neergelegd. 'Ik denk niet dat ik thuiskom voor jij weggaat,' zei hij verontschuldigend.

'Zit daar maar niet over in. Ik zie je volgend weekend wel.'

'Waarschijnlijk ben ik tot die tijd hier. Ik bel je nog wel. Ik moet nu gaan.' Hij was nog steeds bezig met opereren en ze kregen nog steeds nieuwe patiënten binnen die er zo ernstig aan toe waren dat ze in andere ziekenhuizen niet geholpen konden worden. Hij wist dat hij dagenlang in een chaos zou moeten werken en toen hij haar later die nacht opbelde, stonden de zaken er niet veel beter voor. Daarna hoorde ze pas aan het eind van de zondagmorgen weer iets van hem. Hij klonk inmiddels uitgeput. Hij zei dat hij de vorige nacht een paar uurtjes had kunnen slapen, maar verder had hij sinds hij bij haar was weggegaan geen oog dichtgedaan. Hij leefde op zwarte koffie.

'Je moet wat slapen, Steve.' Ze was bang dat hij zo moe zou worden dat hij niet goed meer zou kunnen nadenken en verkeerde beslissingen zou nemen, maar dat scheen nooit te gebeuren. Meestal probeerde hij zijn werktijden binnen redelijke perken te houden, maar bij ernstige noodgevallen werden alle grenzen overschreden en alle richtlijnen overboord gegooid. En in een geval zoals dit wist ze dat hij net zolang in het ziekenhuis zou blijven als nodig was. Hij scheen eindeloos te kunnen doorwerken en ze wist dat hij zich daar zelfs prettig bij voelde. De gebeurtenissen die ertoe leidden dat zijn patiënten hem nodig hadden vond hij niet leuk, maar als hij hen onder handen kreeg, deed hij alles wat in zijn vermogen lag; desnoods zou hij zijn leven voor hun geven. En hij had het uithoudingsvermogen van een oorlogspaard.

'Ik ga nu een paar uur slapen,' beloofde hij haar. 'Over enkele uren sta ik weer ingepland om te opereren. Maar Lucas is hier en hij neemt voor mij waar.' Ze vormden samen een geweldig team en Meredith was er zeker van dat ze sinds de explosie talloze levens hadden gered. Eerder die dag had een groep militante gekken de verantwoordelijkheid voor de aanslag opgeëist, maar tot nog toe was geen van de daders gegrepen. 'Ik bel je morgen voor je weggaat nog op.'

Het was nauwelijks te geloven dat het al bijna maandag was. Zelfs in haar ogen was de reis die ze ging maken bijna een uitstapje, een onbenullige gebeurtenis vergeleken bij deze tragedie die zoveel onschuldige mensen het leven had gekost. 'Je moet morgen maar vroeg naar het vliegveld gaan, schat,' waarschuwde hij. 'Ze gaan overal de bewaking verscherpen. Het inchecken zal wel veel tijd kosten.' Het was een goede tip en ze nam zich voor vroeg te vertrekken, ook al ging ze maar naar Chicago.

'Ik bel je onderweg wel op, als ik je kan bereiken tenminste. Maak je geen zorgen als je mij niet kunt bellen. Ik weet dat je het druk hebt.' Hij moest lachen om het woord 'druk'. Het gaf zelfs bij benadering niet weer hoe de situatie was. Je kon je nog steeds nauwelijks door de gangen van de trauma-afdeling bewegen. Er lagen mensen op brancards, op stretchers waar de ambulancebroeders hen op hadden achtergelaten, sommigen lagen zelfs op matrassen op de grond. Het ziekenhuis zat tot de nok toe vol en de hele afdelingsstaf was uitgeput.

'Goddank hebben de meesten een infuus, dan hoeven we ze tenminste geen eten te geven,' zei hij ironisch. De nationale garde had buiten vrachtwagens met voedsel neergezet voor het personeel, en het Rode Kruis had een grote groep vrijwilligers met een uitgebreide EHBO-opleiding gestuurd om hen te helpen. 'Goede reis, Merrie... zet 'm op in Chicago!'

'Dank je wel, schat. Zorg goed voor jezelf. Probeer je niet te veel uit te putten.'

'Ja... Ik heb wel zin om morgen een potje te tennissen en na afloop een massage te nemen... gedraag jij je ook een beetje?... Ga tijdens die promotietour niet in je ondergoed rondlopen... en die vent van Dow...' Hij herinnerde zich de vergelijking met Gary Cooper nog en die stond hem niet aan. Maar hij vertrouwde haar en hij wist dat ze hem altijd trouw was geweest. Hij vond het alleen afschuwelijk als ze geen tijd samen hadden en dat was nu al weken zo. Hij hoopte dat er verbetering in zou komen als deze ramp achter de rug was en zij niet meer hoefde te reizen. 'Misschien kunnen we een weekend weggaan.'

'Dat zou ik heerlijk vinden.'

Maandagmiddag, net toen ze op het punt stond naar het vliegveld te vertrekken, belde hij haar weer op. Hij zat echter tussen twee operaties in en moest al heel snel weer ophangen. Zodra ze de hoorn had neergelegd, pakte ze haar bagage en haar aktetas en ging ze naar beneden om een taxi te nemen naar het vliegveld. Het was er een gekkenhuis. Zoals Steve de vorige dag al had voorspeld, was op alle punten de bewaking verscherpt en het kostte haar meer dan een uur om in te checken voor haar vlucht naar Chicago. Ze had een gevoel alsof ze een oorlogsgebied ging verlaten. Er liepen zelfs gewapende veiligheidsmensen en soldaten met machinegeweren op het vliegveld rond.

Het was een opluchting toen ze eindelijk in het vliegtuig kon stappen en kon vertrekken naar de betrekkelijke rust van het vliegveld O'Hare in Chicago. Een uur later was ze in haar hotel. Callan Dow was nog niet gearriveerd, maar een halfuur later belde hij haar vanuit zijn eigen hotelkamer op. Hij klonk net als een kleine jongen die voor het eerst op schoolreis gaat: een beetje angstig en heel erg opgewonden.

'Dat is me wel een stad waar jij woont, zeg,' viel hij met de deur in huis. 'Ik heb het sinds vrijdag gevolgd op het nieuws. Het is verschrikkelijk!'

'Dat is het zeker. Mijn man werkt op de grootste traumaafdeling van New York. Ze hebben sinds vrijdag meer dan driehonderd ernstig gewonde patiënten binnengekregen.'

'Hij zal zijn handen wel vol hebben,' zei Callan bewonderend.

'Inderdaad. Ik heb hem sindsdien niet meer gezien. Wat hij erover vertelde, klonk verschrikkelijk. Bijna tweehonderd mensen zijn bij de explosie omgekomen. Maar vertel eens, hoe gaat het met jou? Helemaal klaar voor de grote show van morgen?' Ze zouden de ochtend beginnen met een ontbijtvergadering en een presentatie geven voor vertegenwoordigers van potentiële institutionele beleggers. Er zouden dia's worden getoond, en Meredith zou enkele minuten spreken en Callan Dow introduceren. Deze zou vervolgens zijn presentatie houden, gevolgd door zijn financieel directeur Charlie McIntosh, die met hem was meegekomen. Tot slot zou er korte tijd gelegenheid zijn voor het stellen van vragen. Met lunchtijd zouden ze het nog eens dunnetjes overdoen voor een andere groep potentiële beleggers. Ze wist dat het voor hem aan het eind van de week de gewoonste zaak van de wereld zou zijn, maar nu het nog moest beginnen, verwachtte ze wel dat hij nerveus zou zijn. Dit was het grote moment waarvoor ze allemaal zo hard hadden gewerkt. Meredith maakte zich helemaal geen zorgen. Voor haar was het interessant om te zien wie er allemaal waren en om alles met oneindige precisie te organiseren, vooral als ze goed zouden worden ontvangen en het orderboek zou worden overschreven, wat betekende dat er veel meer aandelen zouden worden aangevraagd dan er werden uitgegeven. Hun doel was altijd om meer aanvragen voor aandelen binnen te halen dan ze konden honoreren. Dit verzekerde hen van een sterke prijs in de na-beurshandel, als er niet genoeg aandelen in omloop waren. In dat geval moest een green shoe van vijf tot tien procent extra aandelen aan de oorspronkelijke uitgave worden toegevoegd, maar niet genoeg om alle aanvragen te honoreren. Het was zeer wenselijk potentiële beleggers te laten smachten naar meer. Dit zou een ware overwinning zijn voor Callans bedrijf en de banken die de emissie begeleidden. Ze hoopte dat dat in dit geval zou gebeuren.

'Ik durf het haast niet te bekennen,' zei Callan, verlegen als een kleine jongen, 'maar ik ben een beetje zenuwachtig. Ik voel me zo'n groentje.'

'Dat zal niet lang duren,' lachte ze. 'Tegen de tijd dat we New York aandoen, draai je hier je hand niet meer voor om en ik garandeer je dat je het prachtig zult vinden. Het werkt verslavend.'

'Als jij het zegt, zal het wel zo zijn.'

Ze gaf hem de details over degenen die de volgende dag bij de ontbijt- en de lunchvergadering aanwezig zouden zijn. Na de lunch zouden ze naar Minneapolis vliegen, waar ze 's avonds een dinervergadering en woensdagochtend een ontbijtvergadering zouden houden. Daarna door naar Los Angeles voor een dinervergadering. Donderdag zouden ze de hele dag in L.A. blijven en na het diner doorreizen naar San Francisco voor weer een ontbijt en een lunch op vrijdag. Hij zou daarna naar huis gaan en zij zou de nachtvlucht nemen naar New York, in de hoop het weekend met Steve te kunnen doorbrengen. Het zou dan inmiddels een week geleden zijn dat ze elkaar voor het laatst hadden gezien. Ze wist zeker dat ze allebei doodmoe zouden zijn, maar ze wilde bij hem zijn. Voor die tijd had ze echter nog veel werk te verzetten.

'Ik word al moe als ik hoor wat er allemaal op het programma staat,' zei Callan, maar hij was duidelijk in zijn schik. 'Als een van onze vluchten vertraging heeft, loopt de hele boel misschien wel in het honderd.'

'Ik heb gezorgd dat we in iedere stad zo nodig een chartervliegtuig kunnen nemen. We zien wel hoe het gaat. Morgen is het hiervandaan in ieder geval maar een klein stukje naar Minneapolis.' Zoals altijd wekte ze de indruk dat ze de situatie volledig onder controle had. Ze had overal aan gedacht. Ze was dit gewend, geen detail ontsnapte aan haar aandacht. Ze had zelfs bij zijn secretaresse geïnformeerd wat hij graag dronk en ze had gezorgd dat er een fles van zijn favoriete Chardonnay en de benodigdheden voor een Sapphire martini in zijn hotelkamer stonden. Toen hij zijn suite rondkeek, kon hij deze kleine attentie zeer waarderen. Ze was een heel bijzondere vrouw. 'Je moet vanavond maar zorgen dat je goed uitrust, dan ben je morgen fris voor onze eerste presentatie,' zei ze. Ze klonk net als een jeugdherbergmoeder en hij schoot in de lach.

'Eigenlijk hoopte ik dat je met me uit eten zou willen gaan. We hoeven het niet laat te maken, Meredith. Maar als ik me hier in mijn eentje zorgen ga zitten maken over morgen, word ik gek.' Ze leek even te aarzelen. Ze had thuis een rustig weekend gehad zonder Steve en het trok haar wel aan om uit eten te gaan.

'Ik weet niet zeker of het een goed idee is, Cal, maar als we op tijd terug zijn, kan het misschien wel. Ik wil niet dat je laat naar bed gaat.' Hij lachte weer en beloofde direct na het eten naar zijn kamer te gaan.

'Je praat net als ik tegen mijn kinderen doe. Ik zal me keurig gedragen. Dat beloof ik. Ik ga gewoon naar mijn kamer en giet me tot morgenochtend helemaal vol met martini.'

'O, geweldig,' lachte Meredith. 'Misschien moet ik die flessen maar weer meenemen. Ik denk dat we je beter een slaappil kunnen geven en zorgen dat je tot morgenochtend bewusteloos bent. Je gaat het prima redden, weet je dat? Als dit allemaal achter de rug is, ben je heel trots op Dow Tech. Wij allemaal trouwens.'

'Ik ben je zo dankbaar voor alles wat je voor me hebt gedaan, Meredith. Je bent geweldig geweest.' Hij klonk oprecht en erg kleintjes.

'Niet beter dan wie dan ook in de firma, Cal,' zei ze bescheiden. 'Veel mensen hebben hieraan hun steentje bijgedragen en de analisten en de beursmakelaars hebben goed werk gedaan, net als mijn partners.'

'Zelfs de beurscommissie is ons goedgezind,' zei hij tevreden. De prospectus was helder en duidelijk geweest en was tot nog toe goed ontvangen. 'Hoe dan ook, laten we maar uit eten gaan om het te vieren. Het is waarschijnlijk de laatste behoorlijke maaltijd die we deze week krijgen.' Hij had al gehoord dat de maaltijden die bij promotietours werden geserveerd traditiegetrouw niet te eten waren en doorgaans werden aangeduid met de term 'rubber kip'. Het maakte hem echter weinig uit wat ze zouden eten, als de presentaties maar goed gingen. En onder Merediths deskundige leiding begon hij geleidelijk aan net zo optimistisch te worden als zij.

Ze spraken af elkaar om halfacht in de lobby te ontmoeten. Hij zou een tafel reserveren bij de Pump Room, een van Merediths favoriete restaurants in Chicago. Ze was er vaak geweest en vond het er erg leuk.

Zoals beloofd ontmoette ze hem klokslag halfacht. De limousine die hij had besteld om hen naar het restaurant te brengen, stond al buiten te wachten. Hij was zoals altijd keurig gekleed en zag er met zijn gezonde, door de zon gebruinde huid erg knap uit. In haar ogen leek hij altijd meer op een acteur of een fotomodel dan op een zakenman, maar ze had inmiddels al zolang met hem samengewerkt dat ze er niet meer op lette. Wat ze het meest aan hem waardeerde was zijn scherpe geest, zijn vlotte begrip en zijn luchtige gevoel voor humor. Ze had het in zijn gezelschap altijd erg naar haar zin.

Onderweg naar het restaurant kletsten ze wat met elkaar en bij aankomst werden ze naar een rustige hoektafel geleid. Nadat ze steak en wijn hadden besteld, draaide hij zich met een glimlach naar haar toe en stelde haar een vraag die ze niet had verwacht.

'Vertel me eens iets over die dokter Kildare waar je mee getrouwd bent, Meredith. Werken op een trauma-afdeling is vast behoorlijk intensief, vooral na zo'n ramp als het afgelopen weekend. Je ziet hem zeker niet veel.'

'Soms niet,' glimlachte ze, 'maar ik heb het zelf ook behoorlijk druk. We houden elkaar goed in evenwicht.'

'Ben je allang getrouwd?' Ze scheen nogal zijn belangstelling te wekken, maar ze praatte nooit over haar privéleven. Het enige dat hij van haar wist was hoe ze op professioneel gebied haar zaken afhandelde.

'Veertien jaar. We zijn getrouwd toen ik in Columbia bedrijfskunde studeerde.' Inmiddels was de wijn gearriveerd en de ober schonk de glazen vol.

'Heb je kinderen?'

'Nee.' Ze zei het op een opvallend vastberaden toon en hij trok zijn wenkbrauw op.

'Dat klinkt alsof het idee je niet bijzonder aantrekt.' Hij was nieuwsgierig naar haar.

'Op het ogenblik niet, nee. We hebben geen van tweeën tijd. Ik heb altijd gedacht dat we op een dag wel kinderen zouden krijgen... maar ik zie gewoon niet wanneer dat zou moeten zijn. Ik begin te denken dat het misschien nooit meer gaat gebeuren.'

'Zou dat voor jou een teleurstelling zijn?' Hij scheen dolgraag meer over haar te willen weten en zij vond het prettig om met hem te praten. De komende twee weken zouden ze veel met elkaar optrekken. Het kon geen kwaad wat meer over elkaar te weten.

'Voor mij zou het geen teleurstelling zijn,' zei ze eerlijk. 'In zekere zin zou het een opluchting zijn om me er geen zorgen meer over te hoeven maken en niet meer te hoeven nadenken over de vraag of en hoe we het zouden moeten doen zonder onszelf of de kinderen te kort te doen. Maar voor mijn man zou het wel een teleurstelling zijn als we geen kinderen zouden krijgen. Hij heeft het er de laatste tijd vaak over.'

'En jij? Heb jij het er ook vaak over?' drong Cal aan.

Ze glimlachte in antwoord op zijn vraag. 'Ik heb het gehad over jouw beursgang en over je red herring, dat zijn de dingen waar ik het over heb.'

'Dat zegt wel iets, vind je niet?' Hij glimlachte naar haar.

'Ik zie niet in waarom je kinderen zou willen hebben als je meestal tot middernacht en soms zelfs nog later op kantoor zit. En als het op Steve zijn werk erg druk is, draait hij diensten van achtenzestig tot tweeënzeventig uur achter elkaar. Met een echt noodgeval moet hij daar zelfs gewoon blijven zolang het nodig is. Hoeveel tijd zou er daarnaast nog overblijven voor kinderen? Af en toe een lang weekend of een weekje in de zomermaanden? Het zou tegenover de kinderen niet eerlijk zijn. Ze verdienen meer aandacht van hun ouders. En jij dan? Hoe doe jij het? De laatste keer dat ik in Californië was, vertelde je dat je drie kinderen hebt.'

'Dat is ook zo. Hun moeder leek veel op jou. Zij werkt als advocaat voor de jetset. Toen ik haar leerde kennen, woonde ze in L.A. Ik woonde daar toen ook. Ze wilde niet eens trouwen. Ik heb haar overgehaald, of zoals zij het later zei, gedwongen om met me te trouwen. Toen ik jaren geleden naar San Francisco verhuisde om in Silicon Valley te gaan werken, weigerde ze met me mee te gaan.'

'En was het toen afgelopen?' Meredith was verbaasd dat zijn vrouw zich hierin zo onbuigzaam had opgesteld. San Francisco leek haar geen nare stad om te wonen en ze veronderstelde dat de jetset daar ook advocaten nodig had, hoewel ze daar misschien een minder gewichtige positie innamen dan in L.A. Callan glimlachte echter toen hij haar vraag beantwoordde.

'Nee, toen was het nog niet afgelopen. Ze ging heen en weer reizen. Het was een krankzinnig bestaan. We waren nooit op hetzelfde moment in dezelfde stad en als dat wel het geval was, waren er altijd wel ergernissen, begrepen we elkaar niet of waren we moe. Het enige verrassende dat gebeurde was dat we in die periode besloten kinderen te krijgen. Misschien is "besloten" niet het juiste woord. De eerste was een ongelukje en de volgende twee kwamen omdat ik haar ervan wist te overtuigen dat het niet eerlijk was om het bij één kind te houden.'

'Ik ben enig kind,' zei Meredith met een geamuseerde blik. 'Ik ook,' zei Callan. Het verbaasde haar niet echt. Hij had de intensiteit en de voortvarendheid en de hang naar succes die kenmerkend is voor mensen die als enig kind zijn opgegroeid. 'Nu maakt het me niet meer uit, maar als kind vond ik het niet leuk. Ik vond het beter als ze broers of zusjes hadden, ook al hadden we het nog zo druk.'

'Het verbaast me dat ze daarmee instemde.'

'Ze nam het goed op. Ze heeft het een poosje echt geprobeerd. We wilden allebei dat het goed zou gaan, maar ik denk dat ik niet erg realistisch ben geweest. Ze was nooit zo moederlijk aangelegd en ze was veel meer in het zakenleven geïnteresseerd dan in haar kinderen. Ze nam een oppas in dienst en zodra ons laatste kind geboren was, nam ze het eerste het beste vliegtuig terug naar L.A. Als ze in de weekends thuiskwam, wat niet altijd gebeurde, gedroeg ze zich meer als een tante die op bezoek kwam dan als hun moeder. Uiteindelijk kwam ze steeds minder. Ze zei dat ze het te lawaaiig en te verwarrend vond. Ik zou het nooit tegen hen zeggen, maar de waarheid is dat ze gek werd van de kinderen.' Het klonk Meredith heel verdrietig in de oren. Dit was precies wat ze in haar eigen leven niet wilde laten gebeuren. Ze vroeg zich af hoe de kinderen het nu maakten en hoe hoog de prijs was geweest die ze in emotioneel opzicht voor het slechte gedrag van hun moeder hadden moeten betalen.

'Waar is ze nu?'

'Dat is een ander verhaal. Toen dit alles zich afspeelde, wist ik niet dat zij al jaren voordat wij elkaar leerden kennen een relatie had met haar zakenpartner en dat ze die gedurende het grootste deel van ons huwelijk in stand had gehouden. We waren al zeven jaar getrouwd toen ze me dat vertelde. We hadden toen inmiddels drie kinderen en zij wilde weg. Ze gaf mij zonder slag of stoot de voogdij over de kinderen. Een jaar later sloten ze hun praktijk in L.A. en verhuisden ze naar Londen om daar een kantoor te openen. We zijn inmiddels acht jaar gescheiden. En paar jaar geleden is ze ten slotte met hem getrouwd en ik geloof dat ze erg gelukkig zijn. Uiteraard hebben ze geen kinderen.'

'Ziet ze de kinderen weleens?'

'Een paar keer per jaar komt ze een aantal dagen over, meestal als een van haar cliënten een film draait in L.A., en dan komt ze de kinderen bezoeken. En ze neemt ze iedere zomer een paar weken mee naar Zuid-Frankrijk.' Het leek Meredith een gevoelloze vrouw en ze had onwillekeurig medelijden met de kinderen.

'Haten ze haar om wat ze gedaan heeft... of zijn ze alleen maar heel erg verdrietig?'

'Geen van beide. Volgens mij accepteren ze haar zoals ze is. Ze hebben nooit anders geweten. En meestal ben ik er. Doorgaans probeer ik het op mijn werk niet te laat te maken en als ze een probleem hebben, kunnen ze me altijd op kantoor opbellen. Mijn huis ligt op vijf minuten afstand van kantoor. De weekends zijn heilig en ik neem iedere zomer een maand vrij om met ze naar Tahoe te gaan. Het is redelijk goed uitgepakt, hoewel het niet precies zo is gelopen als ik in het begin in gedachten had. Ik had gedacht dat we een volmaakt gezinnetje zouden hebben met een mamma en een pappa en een horde kleine kinderen. In plaats daarvan is het uitgedraaid op alleen mij en de horde... of liever gezegd, de horde en mij.' Hij glimlachte naar haar. 'We hebben het goed samen en ze houden me lekker bezig, vooral in de weekends.'

'Het verbaast me dat je nooit opnieuw bent getrouwd,' zei Meredith eerlijk. 'Het is vast niet gemakkelijk om drie kinderen in je eentje op te voeden.'

'In sommige opzichten is het gemakkelijker,' zei hij verrassend openhartig. 'Je hoeft met niemand ruzie te maken over de opvoeding. Er is geen onenigheid over wat wel en niet mag en wat goed voor hen is. Je neemt zelf alle beslissingen. We hebben een goede verstandhouding met elkaar en ik geloof dat ze me respecteren. En om eerlijk te zijn, geloof ik dat Charlotte me heeft genezen. Het heeft me nooit aangetrokken om weer zo'n relatie aan te gaan. Het huwelijk heeft iets ongelooflijk geforceerds en oneerlijks.' Vooral als je vrouw gedurende het hele huwelijk met haar zakenpartner naar bed gaat. Maar Meredith paste er wel voor op dat te zeggen. Ze waren dan misschien wel vrienden, maar hij was nog steeds een cliënt.

'Je zult wel gekwetst zijn geweest toen ze je de waarheid vertelde,' zei Meredith zacht. 'Was het een verrassing voor je, of had je al zoiets vermoed?'

'Ik had het geen ogenblik vermoed. Ik dacht dat zij de eerlijkste vrouw was die er op aarde rondliep. Zo dacht zij er ook over. Ze was zelfs erg trots op zichzelf dat hij de enige "andere" man was met wie ze tijdens ons huwelijk naar bed was geweest. In haar ogen was dat bijna net zo goed als trouw zijn. Ik dacht er iets anders over. Ik ben lange tijd erg verbitterd geweest.'

'En nu?' vroeg Meredith, terwijl ze hun eerste glas wijn leegdronken en aan het diner begonnen. Het was een interessant gesprek, dat haar een verrassende blik gunde op zijn privéleven. Na wat ze gehoord had, had ze medelijden met hem. Als Steve ooit een ander zou hebben, wist ze dat ze doodongelukkig zou zijn. In Steves geval wist ze dat dat nooit zou gebeuren. Maar Callans vrouw zat kennelijk heel anders in elkaar. 'Ben je er nog steeds verbitterd over?'

'Verbitterd? Nee, nu niet meer. Als ik erover nadenk, word ik soms nog wel kwaad. Ze heeft geen eerlijk spel gespeeld, maar zo gaat dat soms. Ik ben alleen niet van plan ooit nog zoiets stoms te doen. Ik hoef mijn hoofd niet op het hakblok te leggen om een ander de kans te geven het eraf te hakken of mijn hart uit mijn lijf te rukken. Het huwelijk is soms een ruig speelveld, net zoiets als het Colosseum. Ik heb niet meer de behoefte om me voor de leeuwen te werpen.' De beelden die hij gebruikte waren sterk en zijn verhaal was duidelijk. Hij was verraden door de enige vrouw van wie hij had gehouden en die hij had vertrouwd, de moeder van zijn kinderen. Het was duidelijk dat hij haar dit nooit had vergeven en dat hij het nooit helemaal te boven was gekomen. En Meredith kon zich daar wel iets bij voorstellen.

'Hoe oud zijn je kinderen nu?'

Zodra ze dat vroeg, begon hij te glimlachen. Het was duidelijk dat hij dol op hen was. 'Mary Ellen is veertien, geen gemakkelijke leeftijd, mag ik wel zeggen. Tot ongeveer een jaar geleden vond ze me fantastisch, maar sindsdien is mijn IQ in haar ogen drastisch gekelderd. Volgens haar ben ik half dement. Julie is twaalf en vindt me nog wel oké, maar zij begint ook in de gevarenzone te komen. Over een jaar stel ik in haar ogen ook niet veel meer voor. En Andrew is negen. Wonder boven wonder vindt hij me nog steeds fantastisch. Ik hoop dat je ze een keer te zien krijgt, Merrie.' Hij had zomaar hetzelfde koosnaampje gebruikt als Steve, maar ze vond het niet erg.

'Dat hoop ik ook. Zo te horen zijn het leuke kinderen.' Onwillekeurig vroeg ze zich echter af of het voor hen niet moeilijk was om geen moeder in de buurt te hebben, vooral voor meisjes in de tienerleeftijd. Ze kon zich niet voorstellen dat het voor hen gemakkelijk zou zijn, en voor Cal evenmin. Het was een intrigerend verhaal. Hij was een man met veel verschillende gezichten en het was interessant om wat meer van hem te weten. Ze wilde hem er niet naar vragen, maar ze vroeg zich af of hij een vriendin had. Misschien was hij wel zo'n man die er na een teleurstellende ervaring alleen maar tijdelijke vriendinnetjes op na hield, die hij gemakkelijk de laan uit kon sturen als ze hem te dicht op zijn huid kwamen. Hij klonk niet als iemand die bereid was zich te binden, niet na wat hij de eerste keer had meegemaakt, en ergens had ze met hem te doen.

Hij verraste haar echter met zijn volgende vraag. 'Waarom denk je dat je geen kinderen wilt, Meredith? Je loopt een fantastische ervaring mis, maar mensen die geen kinderen hebben, weten dat niet.'

'Ik heb nooit tijd gehad om kinderen te krijgen. Ik heb het gewoon te druk. Het zou niet eerlijk zijn tegenover de kinderen. Ik wil niet doen wat je vrouw heeft gedaan: een oppas nemen en zelf weer gaan werken. Ik vind dat kinderen recht hebben op een moeder die thuis is en om eerlijk te zijn, denk ik dat ik dat afschuwelijk zou vinden. Ik heb veel te veel plezier in mijn werk.'

'Denk je echt dat dat het is, of zegt het meer iets over de mate waarin je je wilt binden aan je echtgenoot?' Ze stond perplex van zijn vraag en ze schudde snel haar hoofd.

'Ik denk dat er weinig mensen zo met elkaar verbonden zijn als Steve en ik. Dat is tussen ons nooit een probleem geweest. Het heeft echt alleen met het werk te maken.'

'Dat zei Charlotte ook toen ik de eerste keer voorstelde om kinderen te krijgen. Maar de waarheid lag heel anders. Ze was verliefd op een andere man, die nooit met haar had willen trouwen. En ik geloof niet dat ze zo zeker was van haar gevoelens voor mij als ze graag had gewild. Als een vrouw een man werkelijk vertrouwt, wil ze volgens mij zijn kinderen hebben. Misschien ben je niet zo zeker van dokter Kildare of van je gevoelens voor hem als je denkt, Meredith.' Het was een schokkende theorie en ze wilde er niet naar luisteren. Voor hen ging hij in ieder geval niet op, of Callan Dow haar geloofde of niet.

'Ik kan je wel vertellen dat dat in ons geval niet zo is. Wij houden heel erg veel van elkaar. Misschien ben ik gewoon een vrouw die geen kinderen nodig heeft en ben ik slim genoeg om dat zelf in te zien. Ik zou waarschijnlijk niet zo'n goede moeder zijn. Maar het heeft er niets mee te maken dat ik me niet aan mijn man zou willen binden.'

'Ik weet niet of ik dat moet geloven, Meredith. Je denkt misschien dat je je met hem verbonden voelt, maar volgens mij is het de natuurlijkste zaak van de wereld dat je, als je werkelijk vertrouwen zou hebben in de relatie, zijn kinderen zou willen.' Plotseling riepen zijn woorden haar ergernis op.

'Dit is grote flauwekul, Cal, en dat weet je zelf ook. Ik snap niet dat je er zulke ideeën op na houdt. Je maakt zeker een grapje?'

'Dat doe ik niet. Je hoeft het aan mij niet toe te geven. Maar denk er maar eens over na als je vanavond alleen bent. Waarom wil je zijn kinderen nou echt niet hebben?'

'Omdat ik de afgelopen twaalf jaar heb gedaan wat ik nu voor jou doe, syndicaten organiseren, red herrings schrijven met de juridische staf en promotietours maken met cliënten. Hoeveel tijd zou ik overhouden voor mijn kinderen?'

'Net zoveel als je zelf wilt. Je cliënten kunnen niet als vervanging dienen voor een kind in je armen, Meredith. Wij komen en gaan, een kind blijft. Maar dat geldt misschien niet voor je huwelijk.' Toen hij haar gezicht zag, wist hij dat hij haar had gekwetst en met een goedmoedige blik veranderde hij van onderwerp. De twee uur daarna spraken ze alleen nog maar over de beursgang en de promotietour. Maar ondanks de stelligheid waarmee ze hem had geantwoord, was hij er toch in geslaagd haar van haar stuk te brengen. Toen ze kort na tienen terugkwam in haar hotelkamer, liep ze er nog steeds over na te denken. Wat hij had gezegd was belachelijk. De redenen die zij aanvoerde, waren volkomen gegrond en werden voortdurend gebruikt door vrouwen die geen verschrikkelijke vergissing wilden begaan door kinderen te krijgen die ze eigenlijk niet wilden of waar ze nog niet aan toe waren. Haar werk was voor haar net zo belangrijk als Steves werk voor hem en het was op zijn eigen manier even veeleisend. Tenzij ze bereid was drastisch minder te gaan werken of bij de firma te vertrekken, kon ze haar werk onmogelijk combineren met het hebben van kinderen. Zelfs Steve begreep dat en ze snapte niet waarom het voor Callan Dow niet duidelijk was. Dat hij drie kinderen had, betekende nog niet dat iedereen daar geschikt voor was of het zelfs leuk zou vinden. Zijn vrouw had het in ieder geval niet leuk gevonden en wat zij had gedaan was in Merediths ogen erger. Zij had kinderen gekregen en ze vervolgens opgegeven en in de steek gelaten voor een man, een carrière en een leven in een ander land. Zoiets zou Meredith nooit in haar hoofd halen als ze eenmaal kinderen zou hebben. Zij wilde zich niet voor hetzelfde dilemma plaatsen als Charlotte Dow, die er uiteindelijk voor had gekozen haar verantwoordelijkheden als moeder te verzaken. Meredith zou voor die tijd haar eileiders hebben laten afsluiten. Ze had er al vaak over nagedacht dit te laten doen, maar ze wist dat Steve dat erg zou vinden. Hij had haar zelfs gesmeekt het niet te doen.

Ze begreep echter niet waarom ze Callan Dow er niet van kon overtuigen dat haar huwelijk voor haar heel belangrijk was en dat het feit dat ze geen kinderen wilde, nog niet betekende dat ze niet van Steve hield. Integendeel, ze hield zoveel van hem dat ze hem niet wilde delen.

Toen ze die avond naar bed ging, was ze nog steeds uit haar doen van wat hij had gezegd. Nadat ze zich een halfuur in het donker erover had liggen opwinden, besloot ze Steve op te bellen, alleen maar om hem te vertellen dat ze van hem hield. De verpleegster die de telefoon opnam, zei dat ze niet wist waar hij heen was. Ze had hem tien minuten geleden nog gezien, maar ze dacht dat hij naar een andere verdieping was gegaan om röntgenfoto's op te halen. Meredith besloot een boodschap voor hem achter te laten op zijn antwoordapparaat. Ze gaf haar telefoonnummer in het hotel op en wachtte op zijn telefoontje. Twintig minuten later had hij echter nog steeds niet teruggebeld en ze vroeg zich af of hij weer was teruggegaan naar de operatiekamer. Terwijl ze wachtte, doezelde ze weg, denkend aan hem, maar het onbehaaglijke gevoel bleef aan haar knagen. Diep in haar hart wist ze dat ze helemaal bij hem hoorde en heel veel van hem hield. Het kon haar niets schelen wie dat geloofde, zolang Steve het maar geloofde. Het feit dat ze geen kinderen wilde deed niet ter zake, het betekende alleen dat ze andere prioriteiten had in haar leven. Dit alles hield ze zichzelf voor. Maar in haar slaap lag ze de hele nacht te woelen en te draaien, achtervolgd door dromen waarin Steve tegen haar schreeuwde. En daarbij werd hij omringd door massa's kinderen die naar haar krijsten en gilden en haar als kleine duiveltjes probeerden vast te grijpen.

5

De promotietour die Meredith voor Callan Dow had georganiseerd, verliep fantastisch. Chicago was een enorm succes, zijn toespraak kwam erg goed over en zelfs de financieel directeur deed bewonderenswaardig goed zijn werk. De vragen die het publiek stelde, waren intelligent en ter zake en Cals antwoorden waren precies wat ze wilden horen. En Minneapolis ging nog beter.

Toen ze in L.A. aankwamen, waren Cal en Meredith in de wolken. Het orderboek was al bijna vol. Het was bijna zeker dat er een green shoe zou komen. Ze haalden veel meer beleggers binnen dan ze nodig hadden.

Ze was in zo'n opperbeste stemming en ze hadden het zo leuk samen dat Meredith hem bijna zijn belachelijke opmerkingen over haar huwelijk had vergeven. Ze had inmiddels geconcludeerd dat zijn standpunt was gebaseerd op zijn eigen slechte ervaringen met het huwelijk. Ze waren er geen van beiden ooit op teruggekomen en terwijl ze van de ene stad naar de andere reisden, gingen ze op een ontspannen, kameraadschappelijke manier met elkaar om. Ze had Steve sindsdien tweemaal gesproken. Op de trauma-afdeling was het een stuk rustiger geworden en hij kon eindelijk een nacht naar huis. Ze keek ernaar uit om hem te zien. Ze belegde een extra dinervergadering in Los Angeles en nog drie presentaties voor de volgende dag. Tussen het ontbijt en de lunch hadden ze tijd gehad om individuele gesprekken te voeren met twee belangrijke beleggers. De beurs-introductie verliep voorspoedig en na de tweede dinervergadering in Los Angeles stapten ze donderdagavond op het vliegtuig naar San Francisco. Toen ze om kwart over tien landden, had zij geregeld dat er twee auto's met chauffeur klaarstonden: een voor hem en een om haar naar het Fairmont Hotel te brengen. Cal ging naar huis om bij zijn kinderen te zijn en zou voor de ontbijtpresentatie naar het Fairmont Hotel komen. Het waren voor hen allebei drie lange dagen geweest, maar het had buitengewoon veel opgeleverd.

'Red jij het wel?' vroeg hij bezorgd. Ze wisselden voortdurend van rol. Zij nam hem onder haar hoede tijdens de vergaderingen en presentaties van de promotietour en hij gedroeg zich als haar grote broer als ze onderweg waren of tussen de vergaderingen door een praatje maakten. 'Ik voel me schuldig dat ik je hier zomaar op het vliegveld achterlaat.' Ze waren nu drie dagen constant bij elkaar geweest en hadden het gevoel alsof ze elkaar al jaren kenden.

'Ik denk dat dat wel zal lukken,' glimlachte ze. 'Ga nou maar naar huis en geniet van je kinderen. Ik ga naar het hotel, neem een warm bad en ga me lekker ontspannen. Ik zie je morgenochtend weer.'

'Ik zorg dat ik er om halfacht ben,' beloofde hij. De presentatie stond om acht uur gepland. Met de lunch zouden ze er nog een doen, en daarna zouden ze opnieuw twee beleggers spreken, beide universiteiten. Daarna zou zij de nachtvlucht nemen. 'Misschien kan je morgenavond na de vergaderingen bij mij en de kinderen komen eten.'

'Kijk maar hoe je je dan voelt,' zei zij verstandig. 'Je zult zo langzamerhand wel genoeg van me hebben. Ik wil niet tot last zijn als je bij je kinderen bent. Ik heb genoeg werk te doen.' Ze had nog steeds de onvermijdelijke aktetas bij zich. 'Jij hebt ook je ontspanning nodig. En mijn kinderen zouden het heel leuk vinden om je te ontmoeten.'

'Laten we maar zien hoe het morgen gaat,' zei ze terwijl ze samen het vliegtuig uit liepen. 'Tot morgenochtend.' Ze zwaaide en ze gingen ieder hun eigen kant op. Zodra ze haar hotelkamer binnenkwam, belde Steve haar op.

'Wanneer kom je naar huis? Ik mis je!'

'Ik mis jou ook, schat. Ik kom zaterdagochtend om zeven uur thuis. Moet je werken?'

'Ik ben nu op mijn werk. Maar morgenavond heb ik vrij. Kruip als je zaterdag thuiskomt maar bij me in bed en maak me wakker.'

'Dat is het beste aanbod dat ik de hele week heb gehad,' glimlachte ze. De akelige dingen die Cal over hun huwelijk had gezegd was ze al bijna vergeten. Ze wist dat ze niet op haar van toepassing waren. Hij was gewoon een cynicus.

'Ik mag hopen dat dat het beste aanbod is dat je de hele week hebt gehad. Die vent valt toch niet op je, hè?'

'Natuurlijk niet. Dit is puur zakelijk.'

'Hoe gaat het?'

'Fantastisch. Ik kan de tijd bijna niet afwachten dat we naar New York gaan. Maandag doen we Boston en dinsdag New York. Ik hoef trouwens zondagavond pas naar Boston te vertrekken. We hebben bijna twee hele dagen samen.'

'O shit. Daar was ik al bang voor. Ik moet zondag invallen voor Lucas.'

'Dat geeft niet, dan hebben we in ieder geval de zaterdag nog.'

'Ik heb het al vaker gezegd, het is net of ik met een stewardess getrouwd ben. Het enige verschil is dat je me geen maaltijden serveert.'

'Als je wilt, kan ik wat van die kleine tequillaflesjes voor je meenemen uit het vliegtuig.'

'Zorg nou maar dat je zelf thuiskomt. Ik verlang ernaar om je te zien.' Het was voor hen allebei een lange week geweest en zij keek er al net zo erg naar uit om hem te zien. Ze had de nasleep van de bomaanslag op het Empire State Building op het nieuws gevolgd. De mannen die het hadden gedaan, waren nog niet gepakt. Sinds de explosie waren nog meer mensen overleden. Het dodental was inmiddels opgelopen tot boven de driehonderd, ondanks de inspanningen die Steve en zijn collega's hadden geleverd.

Ze praatten nog een paar minuten door en toen nam ze een bad. Terwijl zij in bed lag te lezen, belde Callan op met een paar kleine vragen.

'Het is een vreemd gevoel om niet met jou in hetzelfde hotel te zijn, Merrie. Het wordt nog een gewoonte.' Hij klonk ontspannen en vriendelijk.

'Na Europa ben je dolblij dat je van me af bent, geloof dat maar van mij. Maar eerst gaan we naar New York. Dat wordt de knaller.'

'Dat weet ik. Ik ben er nog steeds een beetje zenuwachtig over.'

'Dat hoeft niet. Het is tot nog toe fantastisch gegaan. En het nieuws heeft zich nu al verspreid. Tegen de tijd dat we in New York aankomen, is het orderboek al overschreven. En de advertentie zal eruitzien als een pagina uit "Wie is wie in het zakenbankwezen".' Ze doelde op de advertentie in de Wall Street Journal waarin de dag na de beursgang de emissie zou worden aangekondigd en alle deelnemers aan het syndicaat zouden worden vermeld. In dit geval zou het een indrukwekkende lijst worden.

'Dankzij jou, Meredith,' zei hij dankbaar. 'Zonder jou had ik dit nooit gekund.'

'Kul,' zei ze oneerbiedig en hij lachte. Hij genoot er steeds meer van om met haar samen te werken en hij vond het jammer dat het binnenkort afgelopen zou zijn. 'Hoe was het met je kinderen toen je thuiskwam? Ze waren zeker wel blij om je te zien.' Ze wist hoe belangrijk Callan voor hen moest zijn, vooral omdat ze geen moeder in de buurt hadden.

'Ze lagen te slapen. Mijn huishoudster voert een ijzeren regime. Dat is goed voor ze. Ik zie ze morgenavond wel als ik thuiskom. Ik ben van plan eerst even langs kantoor te gaan. Heb je misschien zin om met me mee te gaan?'

'Ja hoor. Ik kan er onderweg naar het vliegveld wel even langs rijden.' Ze was vast van plan met haar leesmateriaal in de eerste klas lounge te gaan zitten, rustig een sandwich te eten en daarna de nachtvlucht te nemen.

'Daar hebben we het dan nog wel over,' zei hij ontwijkend, waarna hij haar aanraadde te gaan slapen. Hij zou haar morgenochtend weer zien.

Toen ze hadden opgehangen, lag ze in bed over hem na te denken. Hij was een aardige man met wie ze gemakkelijk bevriend zou kunnen raken, maar in zekere zin had ze medelijden met hem. Zelfs voor haar was het overduidelijk dat hij diep was gekwetst door het bedrog en het uiteindelijke vertrek van zijn vrouw. Hij was dol op zijn kinderen, maar er was kennelijk geen ruimte meer in zijn hart om vertrouwen te stellen in een andere vrouw. Het was alsof Charlotte een deel van hem kapot had gemaakt en of er nu, acht jaar later, nog steeds een stuk aan hem ontbrak. Daarom begreep hij ook niets van haar band met Steve en koesterde hij daar wantrouwen tegen. Dit bracht haar gedachten weer terug bij Steve en ze glimlachte toen ze bedacht hoe erg ze hem had gemist en hoe blij ze zou zijn om hem zaterdagochtend weer te zien. Ze hadden geluk dat ze na veertien jaar nog steeds zoiets bijzonders met elkaar hadden. En Cals theorie dat ze niet genoeg van hem hield of hem niet genoeg vertrouwde om samen met hem kinderen te krijgen, leek haar onzin. Ze viel in slaap terwijl ze dacht aan Steve, zoals gewoonlijk, en ze had die nacht geen onrustige dromen.

Zoals afgesproken ontmoette ze Cal de volgende ochtend om halfacht in de lobby. Ze maakten een korte wandeling door Huntington Park om een frisse neus te halen en gingen toen terug voor een kop koffie. Meredith verbaasde zich erover hoe kil het was. Er waaide een stevige bries en er hing een waas van mist boven de stad. Het was echter een fijn gevoel om voor de verandering eens buiten te zijn in plaats van in muffe zaaltjes hun presentatie te geven.

'Klaar voor de volgende ronde?' vroeg ze, terwijl ze een bosbessenmuffin met hem deelde.

'Helemaal. En jij? Ben je Dow Tech al beu?' Hij zag er energiek en fit uit na een nacht in zijn eigen bed en hij had het fijn gevonden om zijn kinderen te zien voor hij met Meredith ging ontbijten.

'Natuurlijk ben ik Dow Tech niet beu,' glimlachte ze, terwijl de serveerster hun een tweede kop koffie inschonk. 'We hebben nog steeds nieuwe werelden te veroveren.' Ze wisten echter allebei dat San Francisco voor hen geen moeilijke opgave zou worden. Het was de stad waar hij woonde en de mensen in San Francisco waren al op de hoogte van wat hij in Silicon Valley tot stand had gebracht.

Hun eerste presentatie van de dag ging goed. Na afloop hadden ze een korte pauze, waarin zij gelegenheid had haar kantoor te bellen. Direct daarna begon de lunchvergadering met hun volgende presentatie. Ze kregen de traditionele rubber kip voorgeschoteld. Om halfdrie waren ze klaar en werden alle spullen ingepakt. Callan keek op zijn horloge. Hij zei dat hij nog even naar kantoor wilde en vroeg Meredith met hem mee te gaan.

'Ik denk dat ik ga proberen een vlucht eerder te nemen,' legde ze uit. Ze dacht dat ze het vliegtuig van vijf uur wel kon halen, waarmee ze om een uur 's nachts in New York zou aankomen. Ze wist dat Steve dat heerlijk zou vinden. Toen ze vanuit het hotel naar het vliegveld belde, kreeg ze echter te horen dat het vliegtuig al helemaal was volgeboekt. Ze moest wachten op de nachtvlucht. Ze zei tegen Callan dat ze in het hotel zou wachten en wat zou gaan lezen. Maar hij bleef aandringen. Hij wilde dat ze voor ze uit San Francisco vertrok met hem naar Palo Alto zou gaan om de mensen op zijn kantoor nog een keer te ontmoeten. En als ze tijd had, wilde hij graag dat ze met hem zou meekomen naar zijn huis om kennis te maken met zijn kinderen.

'Je bent de hele week weg geweest, je hebt vast genoeg te doen zonder dat ik je voor de voeten loop,' hield ze vol.

'Ik vind het leuk als jij me voor de voeten loopt. Bovendien, ik sta altijd open voor gratis advies.' Hij had een enorm respect voor haar mening en ze wist inmiddels al bijna evenveel van Dow Tech af als hij. Hij was zo trots op zijn bedrijf en zijn gezin dat hij dat allemaal graag met haar wilde delen. Hij bleef zo aandringen dat het haast onbeleefd was niet met hem mee te gaan. Ze ging naar boven om haar tassen op te halen en voegde zich tien minuten later bij hem in de lobby. Om halfvier waren ze in Palo Alto. Iedereen op kantoor scheen blij hem te zien en wilde weten hoe de promotietour was gegaan.

'Tot nog toe is het probleemloos verlopen,' zei hij met een brede glimlach en een blik naar Meredith. 'Dankzij Mrs. Whitman,' voegde hij eraan toe. Charlie McIntosh was na de lunch in het Fairmont Hotel naar huis gegaan. Hij was niet zo jong meer en hij was moe na een week vol presentaties. Meredith had het tegenover Cal niet graag willen toegeven, maar zij was opgelucht dat ze zijn tegendraadse opmerkingen en negatieve meningen niet meer hoefde aan te horen. Het was een straf geweest om met hem te werken. Toen ze die middag in Cals kantoor zaten, bracht hij het gesprek erop. 'Ik weet niet wat ik met hem aan moet, Merrie. Ik dacht dat hij zich nu weleens gewonnen zou geven, maar hij is nog steeds des duivels dat ik met het bedrijf naar de beurs ga. Hij is er fundamenteel op tegen, en daar heeft hij volkomen legitieme redenen voor. Maar nu we zover zijn gekomen, werkt het averechts. Omdat hij er zo fel tegen gekant is, heeft hij geen zin in het werk dat er voor hem aan vastzit, zoals het onderhouden van contacten met de analisten en de beurscommissie en de aandeelhouders. Hij vindt gewoon dat wij er verkeerd aan doen. En hij wil niet dat er iemand over zijn schouder meekijkt, zelfs mij wil hij er soms niet bij hebben. Hij gaat hier geld mee verdienen, maar ik weet niet eens of dat hem wel iets kan schelen. Hij wil dat ik het niet doe, punt uit.'

'Laat mij eens met hem praten,' zei Meredith. Ze dacht nog steeds dat zij hem wel zou kunnen overtuigen. Charlie had nog niets gezegd dat hun schade kon berokkenen, maar hij had hen ook niet erg geholpen.

'Ik weet niet of dat een goed idee is,' zei Cal voorzichtig. Charlies antipathie tegen Meredith was er nog niet minder op geworden en hij wilde de zaken niet verergeren. 'Laten we even afwachten of hij tot rust komt en vanzelf bijdraait. Ik wil hem niet te veel op zijn huid zitten.' Cal had veel respect voor hem en Charlie was nog een oude vriend van Cals vader.

'Als hij zijn houding niet verandert,' waarschuwde Meredith, 'zal hij waarschijnlijk niet erg innemend overkomen op je aandeelhouders.' Ze maakte zich nog steeds zorgen, evenals Cal.

'Arme ouwe Charlie,' zei Cal, waarna ze op een ander onderwerp overstapten. Hij liet haar een aantal rapporten zien en ze spraken over een paar nieuwe ideeën die hij bezig was te ontwikkelen. Opnieuw was ze onder de indruk van zijn creativiteit en zijn vooruitstrevende denkbeelden. Dat waren belangrijke grondslagen van zijn succes. Om halfzes leunde hij ontspannen achterover in zijn stoel en terwijl hij naar haar omhoogkeek, stelde hij haar een vreemde vraag. 'Heb je er ooit over gedacht om bij de bank weg te gaan, Meredith?' Ze was buitengewoon goed in bankzaken, dat wist hij beter dan wie dan ook, maar ze had ook grote belangstelling voor de hightechindustrie. 'Je zou goed zijn in het soort werk dat ik doe en je zou er waarschijnlijk heel wat meer mee verdienen.'

'Ik verdien goed,' zei ze met een verlegen lachje.

'Hier zou je meer verdienen,' zei Callan Dow vriendelijk. 'Als je ooit besluit iets anders te gaan doen, zou ik dat graag van je horen, Merrie. Ik hoop dat je dat weet.'

'Ik ben zeer vereerd. Maar voorlopig ga ik nergens heen.'

Steve en zij zaten te zeer aan New York vast om eraan te denken ergens anders heen te gaan. Hij had een goede baan op de trauma-afdeling en zij was getrouwd met Wall Street.

'Daar schuilt misschien meer waarheid in dan je zelf denkt,' zei Callan Dow. 'Hoever denk je te kunnen komen in zo'n groot bedrijf als waar jij werkt, Meredith, waarin de oude garde de touwtjes stevig in handen heeft? Je bent al partner in de firma, maar de andere partners zijn erg oud en zitten stevig in het zadel. Je zult daar nooit de leiding krijgen. Daar zouden ze nooit een vrouw voor nemen, dat weet je zelf ook.'

'Misschien toch wel een keer,' zei Meredith rustig. 'De tijden veranderen.'

'Zo ongeveer alles is in de loop der tijd veranderd, behalve dat. In het zakenbankwezen veranderen dingen een stuk langzamer. Het is het laatste bolwerk van de heren die vroeger de wereld bestuurden en dat op sommige plekken nog steeds doen. Ik denk dat je al een opmerkelijke positie hebt veroverd, vooral omdat je hightechbedrijven in je dossier hebt. Maar de realiteit is dat ze nog steeds mannen als Paul Black met je meesturen als je je cliënten gaat bezoeken. Dat soort kerels hebben nog steeds meer macht dan jij. Jij doet het werk en zij krijgen alle eer.' Het was iets waar ze zelf jarenlang net zo over had gedacht, maar ze wilde het van hem niet toegeven.

'Je bent een echte onruststoker, hè, Mr. Dow?' Ze keek hem met een brede glimlach aan. 'Wat wil je dat ik doe? Teruggaan en ontslag nemen? Dat zouden ze pas leuk vinden.'

'Nee, ik denk dat ik je alleen een beetje zit op te jutten. Als ik iets goeds zie, wil ik daar graag iets mee doen. We werken goed samen, Meredith. We hebben in veel opzichten dezelfde ideeën. Ik vind het jammer als dat verloren gaat.' Ze moest het wel met hem eens zijn, maar veel was er niet verloren gegaan. 'Ik zou niet zeggen dat we veel tijd verloren hebben, jij wel?' Ze hadden samen een fantastische beursintroductie op poten gezet.

'Natuurlijk niet. Ik denk er alleen nu al aan hoe afschuwelijk ik het zal vinden als onze gezamenlijke taak erop zit. Waarschijnlijk zal ik je iedere dag moeten opbellen om advies te vragen. Ik krijg al ontwenningsverschijnselen als ik eraan denk.'

Ze moest lachen om wat hij zei. 'Ik heb je toch gezegd: als de promotietour voorbij is, ben je me spuugzat. Maar je kunt me altijd bellen.'

'Dan ben je waarschijnlijk op reis met een ander jammerend groentje wiens handje je moet vasthouden terwijl je zijn bedrijf op de beurs introduceert.'

'Voorlopig even niet. Ik ga het een paar weken rustig aan doen. Steve en ik hebben elkaar bijna de hele zomer niet gezien.'

'Ik weet niet hoe je het klaarspeelt,' zei hij bewonderend. 'Misschien heeft je huwelijk daarom al veertien jaar standgehouden. Misschien gaat het beter als je elkaar niet te veel ziet.' Hoewel hij wist dat dat voor hem niet had gegolden. 'Steve zegt dat het net is of hij met een stewardess getrouwd is.'

'Niet echt,' zei Cal met een glimlach. Hij scheen zich na een week hard werken heerlijk te ontspannen. Hij verheugde zich erop het weekend met zijn kinderen door te brengen voor hij zondag naar Boston zou vertrekken. 'Wat dacht je ervan om vanavond vroeg te eten, samen met mijn kleine monsters? Ik breng je zelf op tijd naar het vliegveld om de nachtvlucht te halen. Je hoeft pas om halfnegen van huis te gaan.'

Hoewel ze had gezegd dat ze zijn kinderen graag zou willen ontmoeten, had ze zijn voorstel om samen te eten eerder afgeslagen. Nu vond ze het echter vervelend om vol te blijven houden dat ze hem niet tot last wilde zijn. Bovendien genoot ze van zijn gezelschap en ze was nieuwsgierig naar zijn kinderen. 'Weet je zeker dat ze het niet vervelend vinden als je een onbekende van kantoor mee naar huis neemt?'

'Dat overleven ze wel. Ze zijn gewend aan zakenvrouwen, hun moeder is er ook een. Ze besteden niet veel aandacht aan wat ik doe. Op het ogenblik zijn de meiden alleen maar geïnteresseerd in korte rokken en make-up. En het enige waar Andy iets om geeft is mijn Ferrari. Ik praat met hen niet veel over mijn werk.'

'Dat is waarschijnlijk maar goed ook. Ze hebben daar later nog tijd genoeg voor.'

'We zijn vorig weekend net van Tahoe thuisgekomen en gisteren zijn ze voor het eerst weer naar school gegaan. Ze zaten er vanmorgen allemaal over te klagen.'

Ze liepen samen zijn kantoor uit. Vrijwel iedereen was inmiddels naar huis. Zijn Ferrari stond op de parkeerplaats. Hij was er samen met Meredith mee van San Francisco naar zijn kantoor gereden en haar tassen stonden nog in de kofferbak. Toen ze instapte, deed hij de kap naar beneden. 'Het is maar vijf minuten rijden naar mijn huis. Het is lekker om een frisse neus te halen,' zei hij rustig. Het was in Palo Alto zeker vijftien graden warmer dan in de stad. Meredith genoot van het korte ritje in de openlucht.

Ze zaten ontspannen met elkaar te praten terwijl hij een oprit op reed met aan weerszijden heggen. Toen hij een knopje op zijn afstandsbediening indrukte, ging automatisch een hek open. Ze zag een mooi bakstenen huis met een groot grasveld ernaast, enkele prachtige oude bomen en een groot zwembad met een stel kinderen erin. Er lagen ook nog een paar in badlakens gewikkelde kinderen in ligstoelen. Een aardig uitziende vrouw van midden dertig zat bij hen. Een golden retriever rende weg om een bal te halen die een kleine jongen net voor hem had weggegooid. Het was een idyllisch tafereeltje en vormde een grote tegenstelling met zijn leven als technicus en zakenman. Dit was de wereld waarin hij graag thuiskwam. Een paar kinderen zwaaiden toen hij kwam aanrijden en de auto parkeerde en Meredith zag dat een van de meisjes haar belangstellend bekeek.

'Hallo jongens,' riep hij en hij liep over het grasveld naar hen toe. Er waren minstens tien kinderen, dus Meredith wist dat er een aantal vriendjes bij moest zijn, maar zodra ze dichterbij kwamen, was duidelijk te zien welke kinderen van Callan waren. De twee meisjes die hij haar had beschreven, Mary Ellen en Julie, leken sprekend op hem, zo sterk zelfs dat het bijna grappig was. En Andy was net een verkleinde uitvoering van zijn vader. Terwijl hij haar aan hen voorstelde, staarden ze haar alle drie aan alsof ze zojuist van een andere planeet was gekomen.

'We zijn samen op promotietour geweest, in Chicago en Minneapolis en Los Angeles. En volgende week gaan we naar Europa,' legde hij uit, terwijl Andy haar wantrouwig opnam.

'Ben jij de nieuwe vriendin van mijn vader?' Meredith glimlachte om de vraag en Cal wees hem snel terecht.

'Andy! Het is heel onbeleefd om zoiets te vragen, dat weet je best.'

'Nou, is het zo?' hield hij aan. De hond had de bal opgehaald en liet hem voor zijn voeten vallen, maar Andy negeerde hem. Meredith ondervragen was interessanter dan met de hond spelen. En zijn zusjes schenen vol belangstelling mee te luisteren.

'Nou, weet je, ik ben getrouwd. Je vader en ik werken alleen maar samen. Mijn man is dokter,' zei ze, hopend dat dat voldoende zou zijn om hun wantrouwen weg te nemen. Hun vrienden drentelden in de buurt rond en de twee meisjes schenen het liefst weer naar hen toe te willen gaan.

'Wat voor soort dokter?' vroeg Andy haar. 'Behandelt hij kinderen?'

'Soms wel. Hij behandelt mensen die ernstige ongelukken hebben gehad, hij is wat ze noemen een trauma-arts.'

'Ik ben eens van mijn fiets gevallen en toen had ik mijn arm gebroken,' zei hij en hij glimlachte naar haar. Hij was tot de slotsom gekomen dat ze er leuk uitzag en het niet per se op zijn vader had voorzien.

'Dat zal wel pijn hebben gedaan,' zei Meredith vol medeleven.

'Nou. Heb jij kinderen?'

'Nee,' antwoordde ze, zich afvragend of ze zich daarvoor moest verontschuldigen. De twee meisjes stonden nog steeds naar haar te kijken. Ze hadden allebei alleen maar gedag gezegd toen haar vader hen aan haar voorstelde, maar ze maakten geen aanstalten om weg te gaan. Ze stonden te luisteren naar haar antwoorden op de vragen die hun broertje haar stelde en schenen daar tevreden mee te zijn. 'Over een paar uur ga ik terug naar New York,' zei ze, alsof ze hen wilde geruststellen. Ze voelde op de een of andere manier aan dat ze haar als een bedreiging beschouwden, ook al was ze getrouwd, en ze wilde hen ervan verzekeren dat ze gauw weer weg zou zijn.

Cal bood haar een glas wijn aan en de kinderen gingen weer terug naar hun vrienden. Een halfuur later, toen Meredith en hij op de patio met een glas wijn erbij zaten te praten, gingen de laatste vrienden weg. Zijn kinderen gingen naar boven om zich te verkleden voor het eten.

'Je hebt leuke kinderen,' zei ze, toen ze naar binnen waren, 'en ze lijken allemaal sprekend op jou.'

'Charlotte zei altijd dat Andy eruitzag als mijn kloon, zelfs als baby al. En de meisjes lijken heel veel op mijn moeder. Ik denk eigenlijk dat dat een van de redenen is waarom Charlotte nooit een goede band met hen heeft gekregen.' Op basis van wat hij haar al eerder had verteld, vermoedde Meredith echter dat er veel ernstiger redenen waren geweest waarom ze zich nooit met haar kinderen verbonden had gevoeld, zoals haar langdurige relatie met een andere man en het feit dat ze nooit kinderen had gewild. 'Ze zijn niet gewend dat ik mensen mee naar huis neem. Van de vrouwen met wie ik ben uitgegaan, hebben ze er maar een paar ontmoet.'

'Waarom?' Ze was geschrokken van wat hij zei. Het verklaarde ook waarom ze haar zo wantrouwig hadden bekeken.

'Ik vind dat ze met dat deel van mijn leven niets te maken hebben,' zei hij kortaf. 'Ik heb met geen enkele vrouw zo'n serieuze relatie gehad dat er reden was om haar aan de kinderen voor te stellen.' Het was moeilijk te geloven dat hij in de acht jaar dat hij nu gescheiden was, nog geen enkele serieuze relatie met een andere vrouw had gehad. Het riep vragen bij haar op en ze kwam tot dezelfde conclusie die ze al eerder had getrokken. Ze vermoedde dat hij sinds het bedrog van zijn vrouw doodsbang was om zich aan iemand te binden, ook al beweerde hij dat hij die gebeurtenis helemaal te boven was.

Ze zaten een poosje buiten en genoten van de zachte avond. Toen vroeg hij haar mee te komen naar de grote, elegante woonkamer die vol stond met Engelse antiquiteiten en mooie kunstwerken. Enkele minuten later kwam de huishoudster zeggen dat de maaltijd klaar was. Onmiddellijk kwamen de kinderen de trap af stommelen, waarna ze in de deuropening naar haar bleven staan kijken. Ze voelde zich net een dier in de dierentuin. De twee meisjes staarden haar aan en ze vroeg zich onwillekeurig af wat ze dachten. Callan stond op en liep langzaam naar hen toe. 'En hoe was het vandaag op school?' vroeg hij rustig, terwijl Meredith achter hem aanliep.

'Ik haat school,' deelde Andy mee, overigens zonder veel overtuiging. Het klonk als een standaardantwoord. Julie gaf schoorvoetend toe dat ze haar nieuwe juf aardig vond en Mary Ellen zei niets.

'Zit jij op de middelbare school?' vroeg Meredith haar vriendelijk terwijl ze naar de eetkamer liepen. Cal schoof de stoel naast de zijne naar voren en Meredith ging zitten.

'Ik ben eerstejaars,' zei Mary Ellen kortaf en het woord dat in Meredith opkwam was 'stuurs'. Ze leek absoluut niet op haar innemende vader. Ze was een knap meisje, maar haar gebrek aan enthousiasme en haar koele houding maakten haar op de een of andere manier minder aantrekkelijk. Voor zover Meredith kon beoordelen, school er weinig charme in haar en ze maakte bovenal de indruk dat ze zich niet gelukkig voelde. Meredith vroeg zich inwendig af of ze altijd zo was of dat het alleen te wijten was aan de aanwezigheid van een onverwachte gast en aan het feit dat ze haar vader samen zag met een andere vrouw.

Het gesprek tijdens de maaltijd verliep stroef. De kinderen zeiden erg weinig en Callan deed alsof hij dit niet opmerkte. Meredith staakte uiteindelijk haar pogingen de kinderen bij het gesprek te betrekken. Het enige dat ze haar zonder woorden duidelijk maakten, was dat ze geen zin hadden om met haar te praten of zelfs maar haar vragen te beantwoorden. Ze voelde zich bij kinderen toch al niet bijzonder op haar gemak. Na een poosje wist ze niet meer wat ze tegen hen moest zeggen en zelfs Cal slaagde er niet in hen los te krijgen. Direct na het toetje vroegen ze of ze van tafel mochten en toen hij hun daarvoor toestemming gaf, renden ze zo snel naar boven dat ze elkaar in de deuropening bijna ondersteboven liepen.

'Het spijt me, Meredith,' zei hij verontschuldigend, terwijl de huishoudster hun koffie kwam brengen en Meredith zich zichtbaar ontspande. Het eten met de kinderen was een gespannen aangelegenheid geweest. 'Ik denk dat ze zich zorgen maakten over jou. Normaal gesproken zijn ze niet zo. Het zijn prima kinderen. Ik denk dat het ze gewoon niet duidelijk was wie je bent en waarom je hier bent. Ik zal het er met ze over hebben.'

'Doe niet zo gek,' zei ze beleefd. 'Als je nooit vrouwen mee naar huis neemt, is het geen wonder dat ze zich zorgen maken. Is dat trouwens niet een beetje eigenaardig? Willen de vrouwen met wie je omgaat niet kennismaken met je kinderen?' Het leek haar een vreemde manier van leven. En het had duidelijk ook nadelen als je bedacht dat zijn kinderen er als zoutpilaren bij zaten als hij eindelijk eens een vrouw mee naar huis nam, ook al was het maar een zakenvriendin.

'Wat de vrouwen met wie ik uitga willen en wat ze krijgen, zijn twee heel verschillende dingen,' zei Cal met een glimlach. 'Het heeft geen zin om ze voor te stellen als ze toch niet lang blijven.'

'Daar zeg je nogal wat, Cal. Hoe kan je dat meteen in het begin al weten?'

'Zo is het al een hele tijd geweest en zo zal het waarschijnlijk nog heel lang blijven. Als ik van gedachten verander, kan ik het later altijd nog anders gaan doen. Het is veel gemakkelijker iemand op het laatst pas aan de kinderen voor te stellen dan ze uit te leggen waarom ik niet meer met haar omga. Dat hoeven ze niet te weten.'

'Ik denk dat ze erg bezitterig worden als ze hier nooit mee leren omgaan.' Het was een beleefde manier om te zeggen dat ze er als moordlustige monsters bij hadden gezeten. Hun ogen hadden de hele avond in haar richting gepriemd en ze had zich daar niet prettig bij gevoeld. Niemand zou zich daar prettig bij hebben gevoeld. Maar ze was bang om te veel te zeggen. Het waren tenslotte zijn kinderen en het was niet aan haar om tegen hem te zeggen dat hij ze niet goed opvoedde. Ze veronderstelde dat het waarschijnlijk aardige kinderen waren. Ze waren gezond, zagen er leuk uit en maakten een intelligente indruk, maar ze waren beslist niet vriendelijk geweest. Sterker nog, ze vermoedde dat ze, als ze daar de kans toe hadden gekregen, nog veel vervelender waren geweest, vooral Mary Ellen. Meredith dacht met medelijden aan de vrouw die verliefd zou worden op Callan en in dit wespennest terecht zou komen. Dat zou best eens kunnen gebeuren, ondanks zijn bezwaren.

Vervolgens spraken ze weer over zaken en om halfnegen, precies op de afgesproken tijd, bracht hij haar naar het vliegveld. Hij hielp haar met het inchecken van haar bagage en liep met haar mee naar de wachtruimte voor eersteklaspassagiers. Ze bedankte hem voor de interessante middag en de gezellige avond en zei dat ze het leuk had gevonden zijn kinderen te ontmoeten.

'Ik wou dat ik dat kon geloven,' zei hij verontschuldigend. 'Ze hebben zich niet direct voorbeeldig gedragen, Merrie, dat weet ik best. Ik denk dat ik ze meer met andere mensen moet laten kennismaken, in ieder geval aan vrienden zoals jij bijvoorbeeld.'

'Dat maakt het misschien op de lange duur wat gemakkelijker. Ze hoeven zich dan niet meteen bedreigd te voelen. Van mij hebben ze niets te vrezen,' zei ze ronduit. Hij fronste zijn wenkbrauwen.

'Ik weet niet of ze dat geloofden. Misschien dachten ze dat ik loog en dat ik een relatie met je heb. Misschien dachten ze dat je dat verhaal over je echtgenoot had verzonnen.'

'Waarom zou ik zoiets doen, Cal?' Ze keek geschokt bij de gedachte.

'Omdat hun moeder zoiets rustig zou doen, als het haar goed uitkwam. Zij heeft tegen hen gelogen over de man met wie ze uiteindelijk is getrouwd. Zij vermoedden al dat ze iets met hem had toen ze dat nog lang niet aan hen had toegegeven. Ik heb geprobeerd hun datzelfde niet ook aan te doen door niets tegen hen te zeggen.'

'Misschien moet je een tussenweg zoeken.'

'Dat moet ik proberen,' glimlachte hij. Vervolgens wenste hij haar een goede reis en zei dat hij haar zondagavond in het Ritz Carlton hotel in Boston weer zou treffen.

'Ik kom daar waarschijnlijk pas tegen middernacht aan,' vertelde Meredith hem. 'Ik wilde wat tijd met mijn echtgenoot doorbrengen, maar het blijkt dat hij zoals gewoonlijk weer moet werken. We hebben in ieder geval morgen samen. Ik vertrek zondag om tien uur 's avonds uit New York.'

'Ik ben om zeven uur in het hotel,' vertelde hij. 'Als je je verveelt als hij naar zijn werk is, kom dan hierheen, dan kunnen we samen dineren.'

'Ik bel je op als ik dat doe. Ik wens je in ieder geval een prettig weekend.'

'Ik ga morgen tennissen met de kinderen en verder ga ik de hele dag bij het zwembad liggen. Ik zie er nu al naar uit,' bekende hij en zij moest lachen om de tegenstelling.

'Ik ga morgen de was doen.'

'Op de een of andere manier kan ik me jou niet voorstellen als iemand die de was doet, Meredith,' lachte hij. Ze zag er veel te mooi en elegant uit om in een wasserette te zitten of met een wasautomaat in de weer te zijn. Hij kon zich niet voorstellen dat zij huishoudelijk werk deed.

'Iemand moet het doen en Steve kookt al. Daar houdt het wat hem betreft mee op en ik kan hem geen ongelijk geven.'

'Ik zal binnenkort eens met die man van jou moeten kennismaken. Het lijkt haast te mooi om waar te zijn: iemand die levens redt en nog kookt ook. De perfecte echtgenoot.'

'Daar lijkt het veel op,' glimlachte ze naar hem.

Hij liet haar met haar aktetas in de wachtruimte achter en een halfuur later stapte ze in het vliegtuig. Kort nadat ze waren opgestegen, pakte ze haar laptop. Ze werkte echter maar een uur, daarna borg ze hem op en leunde met gesloten ogen achterover in haar stoel. Ze dacht aan Cal. Ze had geen idee tot wat voor soort vrouwen hij zich aangetrokken zou voelen. Zou hij alleen maar vallen op een knap gezicht, of wilde hij een vrouw met hersens? Zocht hij een dom blondje of een zielsverwant? Gezien zijn weerzin tegen het huwelijk en langdurige relaties was het moeilijk voor te stellen met wie hij uitging. Maar terwijl ze erover nadacht, besefte ze meteen dat het haar niets aanging.

Het was een lange week geweest en ze was moe. Ze verlangde ernaar Steven te zien. Terwijl ze aan hem dacht, viel ze langzaam in slaap en toen ze landden, moest de stewardess haar wakker maken. Ze was een van de eersten die uit het vliegtuig kwam, haar bagage ophaalde en een taxi aanhield. Zaterdagochtend om tien voor zeven kwam ze hun appartement binnen.

Ze zette haar bagage in het halletje, trok haar schoenen uit en liep op haar tenen de slaapkamer binnen om hem niet wakker te maken. Hij lag heerlijk te slapen in hun bed, zoals gewoonlijk helemaal naakt. Ze trok haar kleren uit en gleed naast hem onder de dekens. Hij bewoog even en trok haar dicht tegen zich aan, alsof ze al de hele nacht naast hem had gelegen. Toen deed hij een van zijn ogen open en besefte wat er was gebeurd.

'Je bent er weer,' fluisterde hij. Ze knikte glimlachend en kuste hem. 'Ik heb je gemist,' zei hij en trok haar nog dichter tegen zich aan. Ze voelde zijn warme huid tegen zich aan terwijl hij haar kuste.

'Ik heb jou ook gemist,' zei ze en ze meende het. Hij gleed langzaam met zijn hand over haar lichaam en ze bedacht verlangend hoe lang ze hem al niet meer had gezien. Het was meer dan een week, bijna acht dagen geleden, veel te lang, en ze hunkerden naar elkaar.

Daarna waren er geen woorden meer, alleen de hartstocht die vanaf de dag dat ze elkaar hadden ontmoet als een eeuwigdurend vuur tussen hen had gebrand. Het was iets dat hun allebei heel dierbaar was, waarnaar ze verlangden en waaraan ze wanhopig behoefte hadden. En hoe weinig tijd ze ook samen konden doorbrengen, de momenten die ze hadden werden er des te waardevoller door. Het duurde lang voor ze weer spraken en toen ze dat deden, lag haar blonde haar als een zijdezachte warboel op zijn kussen. Hij keek met zijn vertrouwde glimlach op haar neer en zij sloeg haar armen weer om hem heen en kuste hem.

6

Ze brachten een rustig, ontspannen weekend samen door. Zaterdag bleven ze tot de middag in bed liggen, waarbij ze nu eens sliepen en dan weer wakker waren. Toen ze opstonden, regende het en ze besloten naar de bioscoop te gaan.

Ze gingen naar een film die ze allebei al heel lang wilden zien. Daarna liepen ze langzaam door de regen naar huis en stopten onderweg voor een ijsje. Ze overwogen nog even om ergens een hamburger te gaan eten, maar ten slotte kozen ze ervoor om thuis een video te gaan bekijken en Chinees eten te laten thuisbezorgen. Dit keer liet het ziekenhuis hen met rust. Hij had geen bereikbaarheidsdienst en er waren geen nieuwe rampen waarvoor hij opgeroepen kon worden ook al had hij geen dienst. En voor het eerst sinds maanden raakte zij haar aktetas niet aan.

Om elf uur 's avonds lagen ze weer in bed, opgekruld in elkaars armen, en hij bedacht met afschuw dat hij de volgende dag weer naar zijn werk moest en dat zij wegging. Ze zou maandagavond samen met Cal in New York terugkomen, waar ze twee dagen zouden blijven. Woensdagavond zouden ze naar Europa vertrekken. Hij zou echter tot die ochtend in het ziekenhuis zijn en ze vroeg zich af of ze hem nog te zien zou krijgen. Zij zou donderdag in Edinburgh zijn en vrijdag naar Londen vertrekken, waar ze samen met Cal het weekend zou doorbrengen. De maandag daarna naar Genève, dinsdag naar Parijs en dan woensdag weer terug naar New York. Al met al betekende dit dat ze Steve elf dagen niet zou zien. Ze waren het gewend. Maar het leek hun plotseling een eeuwigheid toe.

'Daarna ga ik een hele tijd nergens heen, dat beloof ik je,' zei ze, terwijl ze met haar armen om hem heen tegen zijn rug lag genesteld.

'Daar hou ik je aan. Het kan me niet schelen hoeveel je verdient, je werkt veel te hard en we missen zo te veel. Misschien moet je het een beetje rustiger aan gaan doen.' Meredith wist echter dat haar partners daar anders over dachten. Steve wilde weer met haar praten over kinderen krijgen, maar dat had pas zin als deze beursgang achter de rug was en ze wat tijd hadden om het samen te bespreken. Hij vond dat het daar nu tijd voor werd, voor ze veel ouder zouden zijn. Hij had altijd drie of vier kinderen willen hebben, maar nu zou hij met één al heel blij zijn. Hij veronderstelde dat Meredith hem zover in ieder geval wel tegemoet zou willen komen. En als de baby er eenmaal was en zij weer wilde gaan werken, konden ze het zich veroorloven een kindermeisje of een au pair in dienst te nemen. Terwijl hij naast haar lag, dacht hij erover na, maar hij zei niets. Hij wilde niet verzeild raken in een ernstige discussie of, erger nog, in een ruzie, hij wilde alleen maar van haar genieten. Hij dacht dat ze bang was om kinderen te krijgen. Als ze eenmaal de sprong zou wagen en zou besluiten toe te geven, was hij ervan overtuigd dat ze het heerlijk zou vinden.

Die nacht sliepen ze heerlijk in elkaars armen. Toen om zes uur 's morgens zijn wekker afliep, maakte hij zich met tegenzin van haar los. Hij moest om zeven uur in het ziekenhuis zijn. Toen hij vertrok, lag zij nog te doezelen. Hij schudde haar zachtjes heen en weer om haar gedag te kunnen zeggen en ze sloeg met een verbaasde blik haar ogen op. De nacht was voorbijgegaan voor ze het wist. Het ging allemaal zo snel.

'Ik zie je wel weer als je terugkomt, Merrie... Ik hou van je.'

'Ik ook van jou... Ik bel je vanavond vanuit Boston.'

Hij knikte en kuste haar opnieuw. Even later was hij met zijn operatiekleren en zijn klompen aan vertrokken, klaar om levens te gaan redden die anderen probeerden te vernietigen, een gevecht tegen windmolens.

Meredith sliep tot acht uur. Toen stond ze op, zette koffie, las de krant en ging haar koffer inpakken. Ze pakte ook alvast haar spullen voor Europa, in de wetenschap dat ze daar waarschijnlijk geen tijd voor zou hebben als ze met Cal in New York zou zijn voor de promotietour. Ze zouden het ongelooflijk druk hebben met de vele presentaties. Dit was voor hen de belangrijkste stad en de laatste stad die ze zouden aandoen voor ze naar Europa afreisden. Ze wilde dat het orderboek overschreven zou zijn voor ze naar Europa vertrokken en ze achtte de kans groot dat dat zou gebeuren.

Even na twaalven had ze alles ingepakt en daarna wist ze even niet wat ze zou gaan doen. Er was niets dat ze in haar eentje wilde doen. En ze had geen zin om naar een museum te gaan. Uiteindelijk besloot ze dat ze net zo goed alvast naar Boston kon gaan. Als ze daar was, kon ze altijd samen met Cal dineren. Dat was beter dan alleen in haar lege appartement te zitten.

Ze nam om drie uur een taxi naar vliegveld LaGuardia en kwam op tijd aan voor de shuttle van vier uur. Om zes uur wandelde ze de lobby van het Ritz Carlton Hotel binnen. Ze was er nog eerder dan Cal. Ze liet een boodschap voor hem achter bij de balie met de mededeling dat ze al was aangekomen. Klokslag zeven uur ging de telefoon in haar kamer.

'Je bent me te vlug af! Hoe lang ben je er al?'

'Ongeveer een uur.' Ze glimlachte toen ze zijn stem hoorde. Hij scheen zo blij haar te horen. 'Hoe was je reis?'

'Saai. En hoe was jouw weekend?'

'Lekker rustig. We hebben het rustig aan gedaan en we zijn naar de bioscoop geweest.'

'Heb je de was gedaan?'

'Nee, dat heeft Steve gedaan.' Ze lachte. 'Hij verwent me.'

'Volgens mij loop je het te verzinnen. Geen vent ter wereld is zo goed... koken... wassen... levens redden... vergeleken met hem zijn wij allemaal een stelletje klungels, Meredith. Ik geloof dat ik een hekel aan hem krijg.'

'Ik heb het getroffen,' glimlachte ze. 'Hoe was jouw weekend met de kinderen?'

'Leuk. Zaterdag hebben we getennist en daarna hebben Andy en ik gegolft.'

'Ik heb de volmaakte echtgenoot en jij bent de volmaakte vader.' Hoewel ze wist dat Steve daar waarschijnlijk ook volmaakt in zou zijn, als ze hem de kans zou geven. Maar dat wilde ze nog steeds niet.

'En jij bent de volmaakte vrouw,' zei hij op een toon die haar deed blozen. Ze wist echter dat hij maar een grapje maakte. Zelfs op reis had hij nooit geprobeerd meer voor haar te worden dan een vriend en daar respecteerde ze hem om.

'Nee hoor. Alleen maar de volmaakte zakenbankier, hoop ik.'

'Super Woman. Heb je zin om samen te dineren?'

'Dat klinkt goed.' Dat was eigenlijk de reden waarom ze vroeg was gekomen. Ze spraken af dat ze elkaar een halfuur later in de lobby zouden treffen en dan ergens heen zouden gaan waar ze pasta of een pizza konden eten. Ze hadden geen van beiden zin om zich chic aan te kleden of uitgebreid uit eten te gaan.

'Heb je er bezwaar tegen als ik een spijkerbroek aantrek?' vroeg hij. Ze klonk opgelucht toen ze hem antwoord gaf.

'Dat vind ik prima.' Ze had tijdens de reis een katoenen jurkje en sandalen gedragen en ze besloot dat dat goed genoeg was als ze alleen maar een pizza gingen eten.

Toen ze hem in de lobby ontmoette, zag hij er echter nog steeds uit alsof hij zo uit een modeblad was weggelopen. Hij droeg een spijkerbroek, een schoon wit overhemd waarvan hij de mouwen had opgerold en een paar glimmend gepoetste instappers. Zijn blazer hing over zijn schouder.

'Jij speelt vals,' mopperde ze, terwijl hij haar bewonderend bekeek. Ze zag er fit en jong en knap uit.

'Hoezo?'

'Je ziet er veel te keurig uit om alleen maar een pizza te gaan eten. Draag jij ooit weleens een T-shirt? Ik kan me niet voorstellen dat jij er ooit slonzig bijloopt.'

'Wanneer heb jij er voor de laatste keer slonzig bijgelopen, Meredith? In groep één van de basisschool misschien... of nog eerder?' Ze lachte om het indirecte compliment en ze liepen lachend en pratend het hotel uit. Ze waren hard op weg vrienden te worden.

Een paar straten verderop vonden ze een klein Italiaans restaurant en de rest van de avond gingen ze helemaal op in een gesprek over de beurshandel. Hij was gefascineerd door wat zij deed en vond het intrigerend te ontdekken hoe dol ze was op haar werk. Tegelijkertijd scheen ze veel kijk te hebben op wat er in zijn bedrijf omging. De hele avond vlogen informatie en meningen tussen hen heen en weer als tennisballen op Wimbledon. Ze verlieten als laatsten het restaurant. Ze vonden het vervelend hun gesprek te moeten beëindigen, maar ze moesten allebei nog wat zien te slapen voor hun presentatie van de volgende ochtend.

Meredith wist dat Charlie McIntosh, Callans financieel directeur, die avond ook uit San Francisco was overgekomen, maar zijn vliegtuig zou pas om twaalf uur landen. Ze hoopten allebei dat hij in Boston en New York en in het laatste gedeelte van de reis in Europa een beetje los zou komen.

'Ik heb gisteravond een lang telefoongesprek met hem gehad,' vertelde Cal haar terwijl ze in de lift omhooggingen. 'Ik heb hem gezegd dat hij echt meer enthousiasme in zijn presentaties moet leggen. Ik hoop dat hij het heeft begrepen en beseft dat het me ernst is.' Hij zei het met weinig overtuiging. Hij begon in te zien hoe eigenzinnig Charlie was en hoe onwaarschijnlijk het was dat hij in de nabije toekomst zijn houding zou verbeteren. Zelfs tijdens het telefoongesprek had hij Callan nog verweten dat hij met het bedrijf naar de beurs was gegaan. Hij was net een hond die een bot heeft bemachtigd: hoe Callan er ook bij hem op aandrong het los te laten, hij bleef zich erin vastbijten. Callan begon te vrezen dat zijn houding een blijvende breuk tussen hen teweeg zou brengen. Hij zei dit met zoveel woorden tegen Meredith terwijl hij met haar door de hal in de richting van haar kamer liep. Ze hoorde hem aan en knikte.

'Die dingen zijn soms moeilijk te voorspellen. Als het allemaal achter de rug is, draait hij misschien om als een blad aan de boom. Misschien ziet hij ten slotte in dat je je bedrijf juist een geweldige dienst hebt bewezen. Je kunt later je aandelen gebruiken om andere bedrijven over te nemen. Misschien is dat iets dat hem wel aantrekt.'

'Ik denk dat een te snelle, grote groei juist iets is dat hem afschrikt,' zei Cal bedachtzaam. Meredith keek somber. Charlie was echt een lastig probleem.

Ze bleven er nog even over doorpraten. Voor hij vertrok, spraken ze af dat ze elkaar de volgende ochtend weer zouden ontmoeten bij het ontbijt met Charlie McIntosh. Meredith had beloofd alles in het werk te stellen om hem voor hun standpunt te winnen.

Toen ze terugkwam in haar kamer, waren er twee boodschappen van Steve. Toen ze hem terugbelde, kon de verpleegkundige die de telefoon aannam hem bij hoge uitzondering bereiken. Hij zei dat het een rustige avond was geweest. Het regende nog steeds in New York. De mensen bleven kennelijk allemaal rustig thuis.

'Misschien kun je voor de verandering eens een beetje slapen,' zei ze met een glimlach. Ze dacht terug aan de afgelopen nacht die ze samen hadden doorgebracht en aan hun vrijpartij toen ze zaterdagmorgen was thuisgekomen. Het leek alweer een eeuwigheid geleden dat ze hem voor het laatst had gezien. Hun dagen en nachten waren zo gevuld dat daardoor te veel tijd en ruimte tussen hen scheen te ontstaan.

'Probeer jij ook maar wat te slapen Die lui houden je tot diep in de nacht bezig en dan verwachten ze ook nog van je dat je de volgende dag optimaal presteert.'

'Daar word ik voor betaald. Morgenavond kom ik weer thuis, schat.' In ieder geval kon ze dan een keer in haar eigen bed slapen, maar helaas zou Steve niet thuis zijn. Hij sliep op een opklapbed in zijn kantoor tot ze hem opriepen.

'Ik zal je bellen,' beloofde hij. Hij dacht eraan dat ze hem vroeger weleens in het ziekenhuis kwam opzoeken, maar ze wisten allebei dat dat nu geen zin had. Als ze dat tegenwoordig probeerde, had hij het altijd te druk om met haar te praten en was zo'n bezoekje uiteindelijk alleen maar frustrerend en vervelend. Het was gemakkelijker haar op te bellen op een moment dat hij daar tijd voor had en haar kon vinden.

Ze bleef die avond laat op om het materiaal voor hun presentatie nog weer even door te nemen. Er waren een paar dingen die zij wilde veranderen in haar korte introductie van Cal en ze had wat suggesties voor de presentatie van Charlie McIntosh.

Toen ze echter de volgende dag tijdens het ontbijt haar ideeën aan Charlie voorlegde, werd hij direct woedend. Ze gaf hem geen kritiek, maar wilde hem alleen wat eenvoudige tips aan de hand doen om Dow Tech op een betere manier bij potentiële beleggers te presenteren.

'Ik denk dat je niet begrijpt wat ik bedoel,' legde ze geduldig uit. Ze probeerde de zaak vanuit een andere kant te benaderen, zodat hij niet meteen zijn stekels zou opzetten en het zou begrijpen. Hij stelde zich echter ongelooflijk afwerend en openlijk vijandig op.

'Ik begrijp het heel goed. Jij vindt jezelf wel verschrikkelijk intelligent, hè, mevrouw de zakenbankier van Wall Street. Nou, ik zal je vertellen dat ik het absoluut niet eens ben met alles wat je de afgelopen tien minuten hebt gezegd, en datzelfde geldt voor de afgelopen tien weken. De hele onderneming is een grote vergissing en jullie hebben met z'n allen Cals hoofd zo op hol gebracht dat hij alleen nog maar dollartekens ziet en zich als een idioot gedraagt.' Meredith was geschokt, niet alleen door wat hij zei, maar door de respectloze manier waarop hij het zei. Hij was erin geslaagd hen beiden in één adem diep te beledigen en ze zag dat het ook Callan absoluut niet aanstond.

'Als u zich er niet langer tegen zou verzetten dat het bedrijf naar de beurs gaat, Mr. McIntosh, zou u misschien zelf de beste manier kunnen bedenken om ons daarbij te helpen. Want het bedrijf gaat naar de beurs, of u dat leuk vindt of niet. Dat is wat Callan wil en wat wij voor hem gaan doen. U kunt daaraan meewerken of u kunt uw medewerking weigeren, maar als u dat laatste doet, verzeker ik u dat de zaak toch zal doorgaan. U kunt het nu niet meer tegenhouden.'

Hij was duidelijk geschrokken door wat ze zei en door de kracht waarmee ze het zei. Callan trok een gezicht als een onweerswolk terwijl hij de rekening betaalde en zijn koffie opdronk. Toen ze het restaurant uit liepen, zei hij alleen dat hij McIntosh na de presentatie wilde spreken. Zij kon zich wel indenken wat dat betekende. Hij zou hem een uitbrander geven zoals hij nog nooit had gehad, en hem zo nodig misschien zelfs met ontslag dreigen. Dit was echter geen moment waarop Charlie met muiterij kon dreigen of hun beleggers kon schofferen.

Ze verlieten met z'n drieën in stilte de eetzaal. Toen Meredith hem kort daarna introduceerde bij de presentatie, had ze de indruk dat de financieel directeur zich wat gematigder en beleefder opstelde, maar ze merkte dat Callan nog steeds niet tevreden was. Toen de potentiële beleggers weg waren en Meredith en hij een paar minuten samen waren voor de volgende bijeenkomst begon, barstte hij los.

'Wie denkt hij wel dat hij is, dat hij zo tegen jou durft te praten?' Hij was kwader over wat de financieel directeur tegen Meredith had gezegd dan over de beledigingen die hij Callan zelf naar het hoofd had geslingerd.

'Hij is gewoon een nukkige oude man die geen veranderingen wil, Cal. En je kunt er bar weinig tegen doen. Je kunt proberen hem voor je standpunt te winnen en ik weet dat je dat hebt gedaan. Maar als hij zich niet laat overtuigen, zul je moeten beslissen wat je na de promotietour gaat doen. Maar dit is niet het juiste moment om de zaak op de spits te drijven. We moeten in New York een fantastische presentatie neerzetten en we moeten ook nog een week in Europa zien door te komen.'

'Dat weet ik,' zei hij, nog steeds kwaad. Hij had het gevoel dat hij geen kant op kon en Charlie McIntosh wist dat.

Tijdens de lunchbijeenkomst hielden ze hun tweede presentatie. Die middag vlogen ze met z'n drieën naar New York en Charlie McIntosh zei erg weinig tegen hen. Meredith vroeg zich af of hij spijt had van wat hij had gezegd, maar zich schaamde om het toe te geven. Hij bood haar echter geen excuses aan en toen ze om zes uur in New York landden, sprak Callan nauwelijks meer tegen hem. Callan was inmiddels zo kwaad op hem dat ze bijna medelijden kreeg met de financieel directeur. Hij had zich in een onmogelijke positie gemanoeuvreerd en Meredith had het gevoel dat Callan op het punt stond iedere mogelijkheid om hem te redden, af te kappen.

Ze had een limousine besteld die hen van het vliegveld kwam afhalen en zij reed met hen mee naar hun hotel. Ze verbleven in het Regency Hotel. Daarna liet ze zich afzetten bij haar appartement. Ze wist dat Steve er die avond niet zou zijn, maar ze vond het toch fijn om thuis te zijn en wat tijd voor zichzelf te hebben voor ze naar Europa vertrokken.

Dinsdag verliepen hun presentaties buitengewoon goed. Aan het eind van de eerste dag was het orderboek al overschreven en de beleggers vroegen meer aandelen aan dan ze hadden uitgegeven. De situatie was precies zoals ze hadden gewild. Maar zelfs toen kon Charlie McIntosh het nog niet opbrengen om zich gewonnen te geven en hij verdween direct na de laatste presentatie naar zijn hotel. Alleen al om Cal tot bedaren te brengen, stelde ze hem voor samen uit eten te gaan.

Ze nam hem mee naar '21' en ze spraken lange tijd over het ernstige probleem waar de financieel directeur hem voor had geplaatst.

'Je hebt zijn steun niet nodig, Cal, maar het zou fijn zijn als je die wel zou hebben,' zei ze fijngevoelig.

'Als hij zich in Europa misdraagt en ook maar iemand tegen de haren instrijkt, zweer ik je dat ik hem midden in zijn presentatie knock-out sla.'

'Dat zou nog eens een goede indruk maken op onze beleggers,' zei ze lachend. Ze kende Cal goed genoeg om te weten dat hij zoiets nooit zou doen, maar het was te begrijpen dat hij kwaad was. Zijn financieel directeur maakte het hem wel erg moeilijk. Het succes van de promotietour woog echter ruimschoots tegen de ergernissen op en hij was nog steeds in een goede bui.

'Hoe zou jij hem aanpakken als je in mijn schoenen stond?' vroeg Cal aan het eind van de maaltijd. Ze hadden het de hele avond over niets anders gehad. Hij had veel respect voor haar advies, haar rustige, beheerste houding en haar verstandige beslissingen. Ze scheen even na te denken voor ze antwoord gaf.

'Ik denk dat er niets anders op zou zitten dan hem te vermoorden. Vergiftigen misschien. Hij snoept veel, vooral pepermuntjes, geloof ik. Waarschijnlijk is het helemaal niet moeilijk een klein cyanidetabletje tussen zijn snoepjes te stoppen.' Ze zei het zo ernstig dat Cal heel even dacht dat ze het meende, maar toen begon hij te lachen. Ze wist altijd op het juiste moment een luchtige toon te treffen.

'Oké, ik denk dat ik even moet afwachten tot we uit Europa terugkomen. Tot die tijd zal ik me er maar niet meer zo druk om maken.'

'Ik denk dat je geen andere keus hebt. Je kunt iets aan de situatie doen als je in Californië terug bent.'

'Ik denk dat ik wel zal moeten.'

'En voorlopig moet je maar eens flink genieten. Je hebt New York in een handomdraai veroverd. Ik had er niet op durven hopen dat het zo zou gaan.'

'Ik ook niet.' Callan Dow zag er zeer tevreden uit. In dit licht bezien, verdwenen zijn problemen met zijn financieel directeur tijdelijk naar de achtergrond. De volgende dag zouden ze nog meer beleggers spreken en 's avonds zouden ze naar Europa vertrekken.

'Krijg je je echtgenoot nog te zien voor we weggaan?' vroeg Cal bezorgd. Hij begon te beseffen hoeveel van haar tijd hij in beslag nam en hoezeer hij van haar afhankelijk begon te raken. Hij voelde zich een beetje schuldig.

'Nee. Als zijn dienst erop zit, hebben wij een vergadering in de stad. Misschien zie ik hem als ik onderweg naar het vliegveld mijn bagage thuis kom ophalen, maar het kan ook zijn dat hij voor die tijd alweer wordt opgeroepen door het ziekenhuis.'

'Wat een leven, zeg. Ik snap niet hoe je erin slaagt getrouwd te blijven.'

'We houden van elkaar,' zei ze eenvoudig en toen besloot ze hem een beetje te plagen. 'Ook al wil ik zijn kinderen niet.'

'Als ik naar jou kijk, begin ik te geloven dat ik mijn theorieën op dat punt moet bijstellen. Volgens mij hebben jullie het volmaakte huwelijk. Misschien omdat jullie geen kinderen hebben. Wat weet ik ervan?'

'Wat weten wij allemaal van relaties? Soms denk ik dat het allemaal een kwestie is van geluk. Wie had veertien jaar geleden kunnen denken dat Steven en ik nog steeds zo gek op elkaar zouden zijn, of dat we elkaar praktisch nooit zouden zien? Toen we trouwden, wilde hij een huisartsenpraktijkje beginnen in een boerengemeenschap in Vermont en ik dacht erover om rechten te gaan studeren. Maar voor we het wisten had hij zijn hart verpand aan de trauma-afdeling, waarvoor hij in New York moest wonen. En ik raakte verslingerd aan Wall Street. De dingen lopen nooit precies zoals je verwacht. Misschien is het maar beter zo, soms wel tenminste.' Callans leven was ook niet zo gelopen als hij had verwacht. Ze vroeg zich soms af of dat ooit gebeurde. 'Ik zou me in Vermont waarschijnlijk dood hébben verveeld en dan waren we misschien jaren geleden al uit elkaar gegaan. Ik weet niet waarom, maar voor ons werkt dit goed.'

'Je hebt verrekte veel mazzel, Merrie.'

'Ja, dat weet ik,' zei ze zacht. 'Je moet maar eens met hem kennismaken.'

'Niet in het ziekenhuis, hoop ik. Misschien kunnen we eens samen eten als we terug zijn uit Europa.'

'Dat zou hij heel leuk vinden. Hij kent je bedrijf. Sterker nog, hij was de eerste die me vertelde wat voor producten je maakt en hoe goed ze zijn.'

'Ik hoor het al, echt een fantastische kerel,' zei hij met een glimlach, terwijl hij de rekening betaalde.

Ze verlieten het restaurant en liepen langzaam terug naar zijn hotel. Nadat hij naar binnen was gegaan, nam zij een taxi terug naar haar appartement.

De volgende ochtend waren ze weer in de stad en hielden ze opnieuw hun presentatie voor beleggers. Na afloop lunchten ze met een paar partners van haar en nog weer een andere groep beleggers. Toen zat hun dag er eindelijk op. Toen de partners hem feliciteerden met het succes van zijn onderneming, probeerde hij Meredith in de eer te laten delen, maar zij waren meer geïnteresseerd in een gesprek met hem dan in een lofzang op Meredith. Wat hun betrof had ze alleen maar gedaan wat van haar werd verwacht en was er geen reden om daar veel ophef over te maken. Het irriteerde Cal om te zien hoe ze hiermee omgingen. Toen ze op weg naar het vliegveld langs het hotel gingen om zijn bagage op te halen, kwam hij erop terug.

'Ze tonen niet veel waardering voor wat je doet,' zei hij geërgerd.

'Zij zouden hetzelfde hebben gedaan als ik. Dat weten ze. En in hun ogen heeft Paul Black jou als cliënt binnengehaald, ik niet.'

'Dat is wel wat veel gezegd, vind je ook niet? Hij heeft het eerste contact gelegd, maar daarna heb jij alles gedaan.'

'Zo gaat het in onze bedrijfstak. Wij kennen geen helden.'

'En ook niet veel dankbaarheid.'

'Dat verwacht ik ook niet. Ik verdien veel geld aan deze emissie. Wij allemaal trouwens.'

'Het gaat niet alleen om geld, Merrie, dat weet je best. Je maakt mij niet wijs dat dat de enige reden is waarom je dit doet. Je doet het omdat je gelooft in de bedrijven die je naar de beurs brengt. Je houdt van je werk.' Hij had erg veel respect voor haar en het ergerde hem dat zij dat niet hadden. 'Dat is allemaal waar. Maar in deze bedrijfstak is weinig romantiek te vinden. Ze stellen vast dat ik hier een heleboel aan verdien, en zij ook. Ze vinden het niet nodig om mij daarvoor de hemel in te prijzen.'

'Ik denk dat ze zich tegenover jou harder opstellen en meer van je verwachten, omdat je een vrouw bent. Het is bijna alsof je hun iets moet bewijzen, dat je net zo goed en intelligent en bekwaam bent als een man, en dat klopt niet. Je bent een stuk intelligenter dan de meesten van hen, Paul Black al helemaal. Hij is niks meer dan een ouwe zemel met goede sociale connecties. Hij kan goed lobbyen, meer niet.' Ze moest lachen om zijn beschrijving.

'Bedankt dat je dit allemaal hebt opgemerkt. Maar zo lopen er hier heel veel rond.'

'En niet genoeg zoals jij. Ik heb genoten van onze samenwerking.' Sterker nog, hij was haar echt aardig gaan vinden en had grote bewondering voor waar zij voor stond. Ze was integer en fatsoenlijk en loyaal en in zijn ogen briljant. En ze was een ontzettend aardige vrouw. Hij was ook onder de indruk van het feit dat ze zo hoog opgaf over haar echtgenoot.

'Ik heb het ook heel fijn gevonden om met jou samen te werken. En dat is maar goed ook, Cal, want je zit nog een week met me opgescheept,' lachte ze. Een paar minuten later haalden ze Charlie McIntosh en Cals bagage op bij het hotel en reden ze door naar haar appartement. Haar tassen stonden klaar in de hal. Ze rende in haar eentje naar boven om ze op te halen en was in minder dan vijf minuten terug. Steve had een briefje voor haar achtergelaten. Hij was terug naar het ziekenhuis voor een vergadering en hij vond het jammer dat hij haar was misgelopen. Ze schreef snel een paar woordjes onder aan het briefje, voornamelijk om hem te zeggen dat zij het ook jammer vond dat ze hem was misgelopen en dat ze van hem hield.

'Heb je Steve nog gezien?' vroeg Cal met een bezorgde blik toen ze de trap af kwam lopen. Hij begon zich om haar te bekommeren, bijna als om een klein zusje.

'Nee, hij moest terug naar het ziekenhuis voor een vergadering. Het geeft niet. Ik had niet echt verwacht dat ik hem nog zou zien.' Ze scheen wel teleurgesteld, maar niet verbaasd. Zo was het leven dat ze leidden en zij was het veel meer gewend dan Cal.

'Dat is jammer. Hij zal wel teleurgesteld zijn geweest.'

'Ik zie hem over een week weer,' glimlachte ze. 'Misschien neem ik wel een poosje vrij als we terugkomen. We zouden een paar dagen naar Vermont kunnen gaan, als hij gemist kan worden. En anders gaan we misschien een lang weekend ergens naartoe.'

'Jammer dat hij ons in het weekend niet in Londen kan opzoeken.'

'Ik heb geprobeerd hem over te halen om naar Parijs te komen,' glimlachte ze, 'maar hij vervangt volgende week het hoofd van de trauma-afdeling, die naar Dallas moet.'

'Jullie tweeën hebben een afschuwelijk leven. Ik snap niet hoe jullie het uithouden. Nou ja, misschien kunnen we in Londen naar het theater gaan. Of naar Annabel's. Hou je van dansen?' vroeg hij. Charlie McIntosh keek vol afschuw uit het raampje. De manier waarop Cal zaken en privé vermengde had duidelijk niet zijn goedkeuring, vooral niet met Merrie.

'Ik ben dol op dansen,' zei ze met een glimlach. Ze was ontroerd door de uitnodiging, maar moest inwendig ook lachen om Charlies duidelijke afkeuring. Ze vond het leuk hem te choqueren. 'En ik ben ook dol op theater.'

'Misschien kunnen we het dan allebei wel doen.' Hij vond dat zij na alle moeite die ze had gedaan wel een verzetje verdiend had. En afgezien van Charlie hadden ze allebei niemand in Londen.

Op het vliegveld namen ze gezamenlijk wat papieren door en toen ze uiteindelijk in het vliegtuig naar Edinburgh stapten, waren ze alle drie moe. Het vliegtuig zou in Londen een tussenstop maken. Zodra ze gegeten hadden, deden Charlie en Cal hun licht uit en verdwenen onder hun deken. Cal en Meredith zaten naast elkaar en Charlie zat vlak achter hen. Maar terwijl Cal zijn stoelleuning zo ver mogelijk naar achteren zette, haalde Meredith haar aktetas te voorschijn.

'Merrie,' vroeg hij zacht in het donkere vliegtuig, 'wat ga je doen?'

'Ik wilde wat gaan lezen.'

'Niet doen!' zei hij dringend. 'Jij moet ook een beetje slapen. Ik beveel je je licht uit te doen.'

'Jij "beveelt" mij?' Ze keek geamuseerd. 'Dat is iets nieuws.'

'Misschien wordt het tijd dat iemand dat wat vaker tegen je zegt. Kom, laat het vanavond verder rusten. Doe je licht uit.' Ze aarzelde even, maar besloot toen dat hij misschien gelijk had. Haar werk kon wel tot morgen wachten. Ze deed het licht uit. 'Grote meid. Het werk is er morgen ook nog.' Hij sprak op een vriendelijke, vaderlijke toon en ze kon zich plotseling voorstellen hoe hij met zijn kinderen omging. Ze wist instinctief dat hij een goede vader was.

'Daar ben ik juist altijd bang voor,' zei ze zachtjes, 'dat het werk er de volgende dag nog is. Ik hoop nog steeds dat de kaboutertjes 's nachts langskomen om het voor me af te maken.'

'Jij bent zelf net een kaboutertje dat altijd aan het werk is. Maar zelfs kaboutertjes moeten soms uitrusten.' Hij nam zich nogmaals voor om te zorgen dat ze in Londen ook wat plezier zou hebben. Ze had het verdiend. Ze had meer voor hem gedaan dan iemand in lange tijd, misschien wel ooit van zijn leven, voor hem gedaan had.

Ze zette net als hij haar stoelleuning naar achteren, legde een kussen achter haar hoofd en trok haar deken over zich heen. Ze zat naast hem zonder iets te zeggen.

'Kan jij slapen in een vliegtuig?' fluisterde hij. Ze waren net twee kleine kinderen op schoolreisje.

'Soms wel. Hangt ervan af hoeveel werk ik in mijn aktetas heb zitten,' zei ze met een glimlach.

'Denk maar dat je het in New York hebt laten liggen. Dat je op vakantie bent.' Ze glimlachte bij het idee en fluisterde terug.

'Waar zou ik heen gaan op vakantie?'

'Wat dacht je van Zuid-Frankrijk?... Saint Tropez... hoe lijkt je dat?' Hij zat nog steeds te fluisteren en zij glimlachte.

'Dat lijkt me uitstekend. Goed idee.'

'Doe dan je ogen dicht en denk aan Saint Tropez,' fluisterde hij zachtjes.

'Is dat ook een bevel?' fluisterde ze terug.

'Ja... zeg nu niets meer en denk alleen daaraan.' En tot haar eigen verbazing deed ze het. Ze lag daar met haar ogen dicht en riep beelden op van Zuid-Frankrijk, de kleine haven, de smalle kronkelstraatjes, de Middellandse Zee en de bloemenmarkt. Toen hij even later naar haar keek, lag ze heerlijk te slapen. Hij trok voorzichtig haar deken een stukje omhoog en legde hem zachtjes om haar heen.

7

Het vliegtuig maakte een tussenstop in Londen en vloog vervolgens door naar Edinburgh. Meredith ontdekte tot haar verbazing dat ze het grootste deel van de vlucht had geslapen. Toen ze in Schotland aankwamen, was het daar ochtend en ze gingen rechtstreeks naar de lokatie waar ze hun presentatie zouden houden voor de directieleden van verscheidene Schotse trusts. Dit was een onderdeel van het vaste ritueel rond de promotietour en Meredith wist precies hoe alles in zijn werk ging.

Net als de laatste twee weken verliep de tour erg goed. Callan was opgetogen toen ze een fax kregen van Merediths kantoor in New York met de mededeling dat het orderboek met een op tien was overschreven. Dit betekende dat er tienmaal zoveel aandelen waren aangevraagd als ze nodig hadden.

Tegen de avond waren ze klaar om verder te gaan en ze vlogen nog diezelfde avond terug naar Londen. Toen ze bij het Claridge Hotel aankwamen, was zelfs de onvermoeibare Callan duidelijk uitgeput. Het was een lange dag geweest, vooral omdat ze de hele nacht voor hun aankomst in het vliegtuig hadden gezeten. En de volgende ochtend moesten ze fit zijn voor hun presentatie in Londen. Callan was tevreden over de gang van zaken. De promotietour verliep geweldig, beter dan hij ooit had durven hopen, en dat alles dankzij Meredith.

'Wat zijn jouw plannen voor vanavond, Meredith?' vroeg hij toen ze hadden ingecheckt en een hotelbediende in livrei hen naar hun kamers bracht. Charlie McIntosh zat op een andere verdieping, maar hun kamers lagen naast elkaar.

'Mijn plannen voor vanavond?' vroeg ze. 'Slapen, hoop ik. Ik weet niet hoe het met jou is, maar ik ben bekaf. Ik ga maar gauw naar bed, voor ik morgen jouw zaakjes in het honderd laat lopen.'

'Daar is geen kans op. Heb je zin om samen iets te gaan eten?' Ze wist hoe moe hij was, maar toch wilde hij nog uitgaan. Callan Dow hield ervan om de hele dag hard te werken en daarna de hele nacht plezier te maken.

'Vanavond niet, dank je. Ik bestel iets bij roomservice en dan kruip ik in mijn bed.'

'Spelbreker. Zullen we dan morgenavond in Harry's Bar dineren en daarna naar Annabel's gaan?'

'Waar haal je de energie vandaan, Cal? Word jij nooit eens moe?'

'Moet jij nodig zeggen. Je weet zelf nooit van ophouden,' zei hij vol bewondering.

'Ik denk dat ik dat nu toch ga doen,' zei ze. Ze zag er moe uit. De jetlag, de lange dag en de lange vliegreis eisten nu eindelijk hun tol. Toen de portier haar bagage neerzette en vervolgens Cal naar zijn kamer bracht, kon ze haar ogen al nauwelijks meer openhouden. Haar kamer was mooi ingericht in art-decostijl. Zijn kamer was helemaal uitgevoerd in lichtblauwe tafzijde en pastelkleurige chintz met bloemmotieven. Beide kamers zagen eruit alsof ze pas helemaal waren opgeknapt. Maar die nacht had Meredith desnoods in een hooiberg willen slapen. Ze wilde de volgende dag weer fit zijn. Hun eerste presentatie zou om acht uur beginnen. Ze voelde zich echter minder gespannen dan in New York. De Europese markt was voor hen iets minder belangrijk. Traditiegetrouw probeerden ze het aantal Europese beleggers te beperken. Op lange termijn was het belangrijk dat ze meededen, maar bij grote belangstelling bewaarden ze het leeuwendeel van de aandelen liever voor beleggers in de Verenigde Staten, die vaker in en uit aandelen stappen en daarmee meer provisie opleveren.

Nadat ze Cal zijn bagage hadden gebracht, kwam hij teruglopen naar haar kamer. Hij probeerde haar opnieuw over te halen om samen uit te gaan, maar zij zei dat ze het deze avond voor gezien hield. Even later hoorde ze zijn deur open- en dichtgaan en wist ze dat hij weg was. Zij lag om negen uur al heerlijk te slapen. En toen ze elkaar de volgende ochtend bij het ontbijt ontmoetten, was ze weer helemaal fit en opgewekt.

'Wat heb je gisteravond gedaan?' vroeg ze hem, terwijl ze in de eetzaal achter de koffie met scones zaten. Zijn financieel directeur was er nog niet.

'Ik heb een paar oude vrienden bezocht. Ik ken hier veel mensen, sommigen ook via mijn ex-vrouw.'

'Ik was om negen uur helemaal van de wereld.' Ze glimlachte naar hem.

'Vanavond doen we het beter,' glimlachte hij, terwijl Charlie McIntosh naar hun tafeltje kwam lopen. Hij was voor de verandering redelijk goed gestemd en ze maakten gemoedelijk een praatje met elkaar terwijl Charlie eieren met worstjes bestelde. Om acht uur hielden ze hun inmiddels vertrouwde presentatie. Net als alle voorgaande keren sloeg deze enorm aan.

Tegen de middag hadden ze een bijeenkomst met particuliere beleggers en om een uur, met de lunch, hielden ze weer hun presentatie. Om vier uur waren ze alle drie weer terug in het hotel. Charlie was van plan het weekend door te brengen bij vrienden in Frankrijk. Zondagavond zouden ze elkaar in Genève weer treffen. Met een vriendelijkheid die ze niet van hem gewend waren, wenste Charlie hun voor hij vertrok een prettig weekend, wat Meredith voorzichtig deed hopen dat hij een beetje begon te ontdooien.

'Klaar om de stad in te gaan vanavond?' vroeg Cal, toen hij haar om vijf uur naar haar kamer terugbracht. Ze hadden om acht uur gereserveerd bij Harry's Bar en ze waren nog steeds van plan om na het eten bij Annabel's te gaan dansen.

'Weet je zeker dat je het niet vervelend vindt om je tijd met mij te verdoen?' vroeg Meredith rustig. 'Als je een echt afspraakje regelt, kun je waarschijnlijk veel meer lol hebben,' voegde ze er eerlijk aan toe. Ze waren inmiddels als een broer en zus voor elkaar en ze schenen zich daar allebei prettig bij te voelen.

'Geef mij maar een etentje met een goede vriendin,' glimlachte hij. Ze bleven in de hal nog even napraten over de afgelopen middag. De presentaties waren nog beter verlopen dan ze hadden verwacht.

'Ik vond dat Charlie het hier ook beter deed,' zei Meredith welwillend. Zelfs op zijn meest enthousiaste momenten ging er nog weinig vuur van Charlie McIntosh uit, maar hij stelde zich tenminste niet meer zo vijandig op als in Los Angeles en New York. Cal zei dat hij het ook had opgemerkt.

'Het is jammer dat hij er zolang over heeft gedaan om warm te lopen.' Callan ging er niet verder op in en na een paar minuten gingen ze ieder naar hun eigen kamer. Hij zei dat hij haar om kwart voor acht zou komen ophalen. Ze had dus volop tijd om tot rust te komen en een bad te nemen. Op het moment dat ze in het bad stapte, ging de telefoon in haar kamer.

Met natte haren en een handdoek om zich heen gewikkeld, nam ze de hoorn op. Zodra ze de stem aan de andere kant van de lijn hoorde, begon ze te glimlachen. Het was Steve. 'Hoe gaat het, lieverd?' Hij klonk vrolijk, het was bij hem net vrijdagmiddag.

'Alles gaat fantastisch,' antwoordde ze met een brede glimlach, terwijl ze de handdoek dichter om zich heen trok. De kamer had airconditioning en ze had het koud. 'We zijn bijna klaar en we zijn met tien op een overschreven. Dit wordt beslist een green shoe.' Hij wist dat dat betekende dat ze vijf tot tien procent meer aandelen zouden uitbrengen dan gepland. Ze werkte inmiddels ruim tien jaar op Wall Street en hij kende het jargon. 'Callan is heel tevreden.'

'Is zijn financieel directeur nog steeds zo irritant bezig?' vroeg hij belangstellend.

'Hij gedraagt zich hier iets beter. Vandaag heeft hij zelfs geglimlacht. Hij brengt het weekend door bij vrienden in Frankrijk. Het is wel fijn om even van hem af te zijn.' Met hem erbij was het meestal net of ze met een humeurige opa op stap waren. Steve was echter niet blij dit te horen.

'Bedoel je dat Dow en jij daar alleen zijn?'

'Min of meer. Met ongeveer acht miljoen Londenaren in de buurt, lijkt het me weinig kwaad te kunnen.' Ze moest een beetje lachen om zijn bezorgdheid.

'Je weet wel wat ik bedoel. Hij probeert je toch niet te versieren, hè, Merrie?'

'Natuurlijk niet. Hij kijkt wel uit. We kunnen het gewoon goed met elkaar vinden. Na dit soort promotietours ben je óf vrienden voor het leven, óf je wilt elkaar nooit meer zien. Hij is aardig en ik denk dat hij wel een goede vriend zal blijven. Ik hoop dat je hem binnenkort eens zult ontmoeten.'

'Vooruit dan maar... Ik weet niet waarom, maar ik vertrouw hem niet. Ik zou veel liever dit weekend zelf met jou in Londen zijn.'

'Kom dan,' plaagde ze. 'Je kunt me volgende week nog steeds in Parijs komen opzoeken.'

'Erg grappig. Je weet best dat ik hier vastzit. Kom nou maar zo snel mogelijk terug naar huis. Wat ga je dit weekend doen?'

'Gewoon een beetje rondkijken. Morgen ga ik, denk ik, een beetje winkelen en Cal en ik gaan vanavond eten bij Harry's Bar.' Na wat hij daarnet had gezegd, vertelde ze hem maar niet dat ze na afloop zouden gaan dansen bij Annabel's. Ze wist zelf dat het niets te betekenen had, maar het had geen zin Steve ongerust te maken. Het was allemaal volkomen onschuldig en Cal was een volmaakte gentleman, precies zoals ze had gezegd.

'Als hij te veel drinkt, neem dan een taxi naar huis. Neem geen risico.'

'Lieverd, maak je geen zorgen. Niemand drinkt te veel. We gaan uit eten en dan gaan we naar huis. Dat is alles. Het is beter dan roomservice, maar het stelt niet veel voor.'

'Oké dan,' zei hij. Hij klonk enigszins gerustgesteld, maar nog steeds niet helemaal overtuigd. Die vent was te jong, te succesvol, te knap, naar wat hij over hem gelezen en gehoord had. Hij kon zich bovendien geen man voorstellen die zijn vrouw zou kunnen weerstaan. Maar ook al had hij zijn bedenkingen tegen Callan, haar vertrouwde hij volledig.

'En jij? Wat heb jij voor plannen voor vanavond?' vroeg ze hem.

'Slapen. Morgen heb ik weer bereikbaarheidsdienst. Maar ik heb dit weekend toch niets anders te doen. Volgend weekend heb ik in ieder geval vrij. Ik heb geruild, om bij jou te kunnen zijn.'

'Zullen we samen ergens heen gaan?' Ze klonk blij bij het vooruitzicht.

'We zien wel.'

Een paar minuten later hingen ze op en ze ging terug naar haar bad, dat inmiddels koud was geworden. Ze liet er nog wat warm water in lopen en ging glimlachend in de badkuip zitten. Ze dacht aan hem. Ze vond het grappig dat hij na al die jaren nog steeds jaloers was. Er was geen reden voor, dat wist hij ook wel. Ze had er nooit een seconde aan gedacht hem ontrouw te zijn. Ze was nog steeds stapelverliefd op Steve, en hij op haar.

Toen Callan haar iets voor achten kwam ophalen, droeg ze een kort zwart cocktailjurkje, sandaaltjes met hoge hakken en een parelketting. Ze had make-up op en haar haar glansde als goud. Ze zag er erg mooi en knap uit. Cal deed een stap achteruit om haar te bekijken en was duidelijk onder de indruk. Op haar werk ging ze altijd vrij traditioneel gekleed, meestal droeg ze een marineblauw of zwart pak. Doorgaans zag ze er echt uit als een bankier, maar vanavond was ze jong en sexy en de rug van het zwarte cocktailjurkje was nagenoeg bloot.

'Wauw! Ik wil niet brutaal zijn, maar u ziet er oogverblindend uit, Mrs. Whitman. Misschien had je dit moeten aantrekken voor je toespraak tijdens de tour. Als je dat had gedaan, waren we met een op honderd overschreven.'

'Dank je wel, Callan,' zei ze, licht blozend. Ze vond het leuk om zich voor de verandering eens helemaal op te tutten en met hem uit te gaan.

Toen ze bij Harry's Bar aankwamen, was het hele trendy uitgaanswereldje van beroemdheden en aristocraten al aanwezig. Het was nog steeds een van de meest exclusieve restaurants van Londen en omdat het een club was, wekte het meer de indruk van een etentje bij iemand thuis dan van een openbare gelegenheid.

Ze dronken iets bij de bar en toen ze naar hun tafel werden geleid, herkende Meredith de mensen die aan de tafels naast hen zaten. Aan de ene tafel zat een groep belangrijke internationale bankiers. Er waren een paar Engelsen bij, een paar Fransen, een Saoediër en twee mensen uit Bahrein. En aan de tafel rechts van hun zaten twee filmsterren, een regisseur en een beroemde Italiaanse prins. Het wemelde van de beroemdheden en het was erg leuk om daar met hem te zijn. Dit keer praatten ze eens niet over zaken. Ze waren gewoon twee mensen die op vrijdagavond samen uit eten gingen. Afgezien van het feit dat zij getrouwd was en hij haar cliënt was, leek het net of ze een afspraakje hadden, maar in sommige opzichten was het beter. Ze hoefden zich geen van beiden zorgen te maken over hoe het verder zou gaan, over de indruk die ze op de ander maakten, of over de bedoelingen of verwachtingen van de ander. Ze waren gewoon vrienden die genoten van een gezellige avond.

'Steve is vast een erg ruimdenkend mens,' merkte Callan op, terwijl de ober hun bij het dessert een glas Château d'Yquem inschonk. Het was een zoete sauterne die Meredith erg lekker vond. Toen ze er een slokje van nam, smaakte het als vloeibaar goud.

'Waarom denk je dat?'

'Ik weet niet of ik het leuk gevonden zou hebben als mijn vrouw met een andere man ging eten en dansen toen ik getrouwd was. Ik betwijfel of ik Charlotte ooit zoveel heb vertrouwd.' Ze wisten allebei dat zijn wantrouwen terecht was geweest.

'Steve weet dat hij niets te vrezen heeft. Hij kan van mij op aan,' zei ze met een glimlach. Op dat moment zag ze een zeer elegante, donkerharige vrouw, gekleed in een rode jurk, het restaurant in lopen. Verscheidene mensen schenen te weten wie ze was. Ze was in gezelschap van een zeer aantrekkelijke oudere man. Meredith meende vaag haar te kennen, maar ze kon er niet achter komen wie ze was. Terwijl de vrouw lachend en pratend van de ene tafel naar de andere liep, vroeg Meredith ten slotte aan Cal of hij haar herkende. Hij nam haar lange tijd op. 'Is het een actrice?' Ze was te oud voor fotomodel, maar het scheelde niet veel. Op jongere leeftijd zou ze het geweest kunnen zijn.

'Nee, het is een advocaat,' zei hij met een laatste blik in haar richting, waarna hij Meredith met een wat gekwelde uitdrukking op zijn gezicht aankeek.

'Ken je haar? Ik heb haar ooit ergens gezien, maar ik kan haar gezicht niet thuisbrengen.'

'Je hebt haar waarschijnlijk in tijdschriften en opiniebladen gezien. Ze timmert nogal aan de weg en veel mensen kennen haar via haar cliënten, vaak erg belangrijke mensen. Ze verkeert in erg hoge kringen,' zei hij eenvoudig.

'Maar wie is het dan?' Meredith keek verward. Cal keek onverschillig terug, maar toen hij antwoordde, was er plotseling een harde blik in zijn ogen.

'Het is mijn ex-vrouw,' zei hij, terwijl hij Meredith over de tafel heen recht in de ogen keek. Hij was hier duidelijk niet blij mee.

'Het spijt me,' zei ze. Ze zag wel dat hij het niet prettig vond aan haar herinnerd te worden. En het kwam ongelukkig uit dat ze hier nu was.

'Het hoeft je niet te spijten. We kunnen nu redelijk met elkaar overweg. Ik zie haar als ze de kinderen komt bezoeken.' Meredith voelde wel aan dat de ontmoeting pijnlijk voor hem was, ook al probeerde hij dit nog zo goed te verbergen. Ze vroeg zich af of ze elkaar zouden begroeten, maar de gedachte was nog niet in haar opgekomen of de vrouw in het rood stond plotseling naast hun tafel. Ze stak met een oogverblindende glimlach haar hand uit naar Cal. Haar tanden glinsterden bijna even sterk als de diamanten in haar oren en aan haar vingers. 'Hallo, Charlotte,' zei hij rustig, 'hoe is het met jou?'

'Prima. Wat doe jij in dit deel van de wereld?' Ze wierp een blik op Meredith met haar eenvoudige zwarte jurk en haar parelketting en direct werd de elegante, jonge zakenbankier als onbelangrijk afgedaan.

'Ik ben hier voor zaken. En dit is Meredith Whitman,' stelde hij haar beleefd voor. Even later liep Charlotte verder en voegde zich bij haar vrienden, die aan een tafel achter in de zaak een feestje hielden. Toen ze weg was, bedacht Mere dith zich dat ze helemaal niet had geïnformeerd naar hun kinderen. Ze zei er iets over tegen Callan, die zijn schouders ophaalde en Meredith met een wrange glimlach aankeek. 'Ik heb het je al verteld, Meredith, kinderen zijn niets voor haar. Ze is dol op glamour en glitter, op de jetset en het zakenleven. Het enige dat haar interesseert zijn de grote sterren die zij vertegenwoordigt. Ze is hier erg gelukkig.' Meredith vroeg zich af hoeveel het hem deed om haar te zien, maar ze drong niet verder aan.

'Ze ziet er erg aantrekkelijk uit,' merkte Meredith op. En erg mooi. Het zei iets over het soort vrouwen tot wie hij zich aangetrokken voelde. Van haar uiterlijk moest je bijna wel onder de indruk raken en naar wat Cal haar had verteld, was ze ook erg intelligent. Het waren de belangrijke dingen, zoals moreel besef, mededogen en integriteit, waar het haar naar zijn zeggen aan ontbrak.

'Ze is als kind fotomodel geweest. Ik denk dat dat haar een beetje naar het hoofd is gestegen. Ze genoot van alle aandacht en van het geld, maar ze wist dat het van tijdelijke aard was. Dus heeft ze iets voor zichzelf opgebouwd dat stand zou houden. Ze is echt een goede advocaat, en ze is gek op die hele entertainmentwereld. Ze aanbidt al haar filmsterretjes, ik denk dat hun leven een beetje haar leven is. En ze zijn dol op haar. Misschien is ze daarom niet zo geïnteresseerd in haar eigen kinderen. Haar cliënten zijn haar kinderen, die geven haar alle waardering die ze nodig heeft.'

'Net zoiets als ik,' grijnsde Meredith. 'Mijn cliënten zijn ook mijn kinderen. Neem jezelf bijvoorbeeld. Ik tref alle voorbereidingen en dan stuur ik je de wereld in om een heleboel geld te verdienen en grote successen te behalen.' Hij moest lachen om de vergelijking en schudde zijn hoofd.

'Het is volgens mij wel wat meer dan dat. Maar wat levert het jou op, Meredith, afgezien van wat voor de hand ligt?'

Ze wisten allebei dat ze veel geld zou verdienen aan de beursgang van zijn bedrijf, maar hij wist ook dat het haar niet alleen daarom te doen was. Ze hield van haar werk. En ze was er verschrikkelijk goed in. In de maanden dat hij met haar had gewerkt en vooral de laatste tijd, was hij enorm van haar onder de indruk geraakt.

'Ik hou van mijn werk,' zei ze in antwoord op zijn vraag. 'En in zekere zin is het waar, mijn cliënten zijn mijn kinderen. Ik heb geen kinderen nodig. Ik krijg alles wat ik nodig heb van mijn cliënten en van Steve.'

'Dat is niet hetzelfde, geloof mij maar. Je mist iets heel belangrijks.' Hij wierp een blik in de richting van de tafel waar Charlotte zat. 'En zij ook. Ze heeft nooit begrepen wat ze miste. En in haar geval is dat misdadig. Jij hebt in ieder geval nooit kinderen gekregen, jij doet niemand kwaad met je beslissing, behalve jezelf misschien, of Steve. Zij mist niet alleen zelf iets, maar ze onthoudt onze kinderen ook een echte moeder.'

'Misschien wordt het tijd dat je weer gaat trouwen,' zei ze moedig. 'Niet alleen voor jezelf, maar ook in het belang van de kinderen.'

'Fantastisch. En wat dan? Moet ik ze weer een echtscheiding laten doormaken? De vorige keer waren ze tenminste nog bijna allemaal te jong om te begrijpen wat er gebeurde. Mary Ellen was zes en voor haar was het verschrikkelijk, maar Julie en Andy waren pas vier en bijna twee. Voor hen was het veel gemakkelijker. Dat zou het een volgende keer niet zijn. Ze zijn nu ouder. Oud genoeg om gekwetst te worden.'

'Waarom denk je dat je een volgende keer weer zou gaan scheiden, Cal? Heb je niet het idee dat je de vorige keer iets hebt geleerd?'

'Ja, dat ik niet meer moet trouwen,' lachte hij. Er klonk echter geen vrolijkheid, maar slechts verbittering en pijn door in zijn stem. 'En dat ik geen vertrouwen meer moet hebben en een volgende keer niet weer zo stom moet zijn. Charlotte heeft zich in Londen gevestigd van het geld dat ze aan de scheidingsregeling heeft overgehouden.'

'Dan heeft ze mazzel gehad.'

'Vind ik ook,' zei hij, terwijl hij gebaarde dat hij de rekening wilde. 'Bovendien,' voegde hij er met een geamuseerde blik aan toe, 'mijn kinderen zouden me nooit laten hertrouwen. Ze laten er geen misverstand over bestaan dat ze mij nu voor zichzelf willen houden.'

'Dat is niet eerlijk, en het is ook niet goed voor hen, net zomin als voor jou.'

'Het is heel erg goed voor mij. Ze zijn net drie beschermengeltjes die me ervoor behoeden dat ik mezelf voor gek zet of iets stoms uithaal.'

'Je bent te slim om zo cynisch te zijn, Cal. Of is het lafheid?' Ze praatte tegen hem als tegen een vriend, daar was hij zich van bewust.

'Waarom probeer je me een huwelijk aan te praten?' Hij was geïntrigeerd door haar vasthoudendheid.

'Omdat ik het huwelijk iets fantastisch vind. Het beste dat ik ooit heb gedaan.'

'Dan ben je een heel gelukkig mens,' zei hij met een warme glimlach en hij scheen zich weer te ontspannen. 'En Steve ook. Kom op, joh, we gaan dansen.' Hij pakte haar hand en leidde haar het restaurant uit, zonder nog een blik in de richting van zijn ex-vrouw te werpen. Voor hem was het een gesloten boek en Meredith was opgelucht toen ze weer op straat stonden. Ze had zijn spanning en zijn pijn gevoeld na de onverwachte ontmoeting met Charlotte. Hij koesterde duidelijk geen warme gevoelens voor haar, ook al hadden ze samen kinderen gekregen.

In het hotel had hij een Daimler met chauffeur besteld om hen naar Annabel's te brengen en ze zaten onderweg ontspannen met elkaar te praten. Meredith genoot toen ze bij Annabel's aankwamen. Hij bestelde voor hen allebei champagne en voerde haar naar de dansvloer. Pas een uur later kwamen ze terug bij hun tafeltje. Ze vermaakte zich heerlijk met hem. Hij kon erg goed dansen en hij was prettig gezelschap. Ze had met hem te doen omdat hij in sommige opzichten nog steeds zo verbitterd was. Hij was diep gekwetst, maar hij was een enorm aantrekkelijke man en ze vond dat hij meer verdiende dan hij zichzelf toestond. Op de een of andere manier leken zijn werk en zijn kinderen niet genoeg voor een man zoals hij, hoewel ze niet wist wat hij verder nog in zijn leven had. In al de tijd dat ze nu samen op pad waren, had hij nooit gesproken over een vriendin of een vrouw in zijn leven. Ze vroeg zich onwillekeurig af wat hij deed als ontspanning, afgezien van werken en uit dansen gaan met zijn zakenbankier.

Ze bleven tot twee uur 's nachts bij Annabel's en gingen toen terug naar het Claridge Hotel. Ze lachten en waren vrolijk en moe en ontspannen. Ze had gemakkelijk de hele nacht met hem kunnen doordansen, zonder aan iets meer te denken dan vriendschap. Hij hield haar ontspannen in zijn armen terwijl ze nu eens snel en dan weer langzaam dansten. Zijn bewegingen sloten perfect bij de hare aan, zonder dat hij ook maar een moment te dichtbij kwam. Ze voelde zich helemaal bij hem op haar gemak en had zelfs het gevoel dat hun band hechter was geworden. De ontmoeting met Charlotte in Harry's Bar en de manier waarop hij op haar had gereageerd, hadden haar een interessante blik gegund op zijn verleden.

'Wat staat er morgen op het programma?' vroeg hij, toen hij haar tot de deur van haar hotelkamer had gebracht.

'Ik wilde wat gaan winkelen. Ik ben dol op de antiekwinkeltjes hier.'

'Ik ook,' zei hij losjes. 'Vind je het leuk als ik met je meega?'

'Natuurlijk.' Plotseling dacht ze aan de kostbaarheden die ze in zijn huis had gezien. 'Maar jij wilt misschien naar chiquere zaken dan ik. Ik wil alleen een beetje rondneuzen.'

'Dat vind ik juist het leukste,' zei hij rustig en voegde eraan toe: 'Ik heb een heerlijke avond gehad. Je bent fantastisch gezelschap, Meredith.' Misschien wel, maar ze was beslist niet zo mondain en oogverblindend mooi als zijn ex-vrouw. Charlotte was een klasse apart en ze vroeg zich af of Callan haar bij Charlotte vergeleken niet een beetje saai vond. Zij was veel behoudender dan zijn ex-vrouw. Maar ook veel echter.

'Ik heb het ook fijn gehad. Dank je wel, Cal. Het eten was heerlijk en ik heb genoten van het dansen. Met Steve dans ik nooit. Hij is altijd te moe of hij moet werken en ik ben in de loop der jaren tot de conclusie gekomen dat de meeste chirurgen gewoon niet kunnen dansen. Dit was heel leuk. Dank je wel,' zei ze hartelijk en ze meende het.

'Je hoeft maar een kik te geven en ik kom naar New York om met je te dansen. We kunnen de nieuwe Ginger Rogers en Fred Astaire worden, danspartners en goede vrienden.'

Ze lachte om de vergelijking en nadat ze hem goedenacht had gewenst, sloot ze de deur van haar kamer achter zich. Ze was moe, maar ze had een heerlijke avond gehad. Toen ze naar de telefoon keek, zag ze het lichtje branden ten teken dat er een boodschap voor haar was. Toen ze haar boodschappen afluisterde, bleek Steve haar drie keer te hebben gebeld. Ze was echter moe en ze besloot hem in de ochtend terug te bellen.

Ze gooide haar jurk over een stoel, schopte haar schoenen uit, poetste haar tanden, deed haar nachthemd aan en ging direct naar bed.

De volgende ochtend om acht uur lag ze nog steeds te slapen toen de telefoon ging. Het was Steve.

'Waar heb jij de hele nacht gezeten?' Hij klonk geïrriteerd deze keer.

'Ik heb je toch verteld dat ik met Cal zou uitgaan.' Ze sliep nog half en gaapte.

'Hoe laat ben je thuisgekomen? Vier uur 's nachts?'

'Nee. Twee uur. We hebben bij Harry's Bar gegeten en daarna zijn we bij Annabel's nog wat gaan drinken.' Ze had niets voor hem te verbergen. Ze was steeds al van plan geweest hem over Annabel's te vertellen, maar ze wilde hem niet van tevoren ongerust maken.

'Heb je met hem gedanst?'

'Nee. Maar ik heb wel gedanst met een paar obers en met de maître d'hotel. Natuurlijk heb ik met hem gedanst, gekkie. Het stelde niks voor.'

'Misschien voor mij wel.' Hij klonk als een nukkig kind en ze moest er een beetje om lachen. Hij wist echt wel dat hij zich geen zorgen hoefde te maken als ze met een andere man uitging. Ook al hadden ze samen gedanst.

'Nou, dat is echt niet nodig. Het was een keurige avond. We zijn zelfs zijn ex-vrouw nog tegen het lijf gelopen.'

'Dat zal wel leuk zijn geweest. Hoe dan ook, het spijt me als ik me aanstel. Ik mis je alleen maar en ik vind het gewoon niet leuk als je met een andere man op pad bent.'

'Van nu af aan neem ik alleen vrouwelijke cliënten aan, dat beloof ik. Ik zal het op kantoor doorgeven.'

'Oké, oké, ik ben een idioot. Maar ik hou van je en je bent veel te mooi om met knappe, alleenstaande mannen de wereld rond te reizen.'

'Hij is een volmaakte gentleman, schat, echt waar.' Ze was inmiddels klaarwakker en het speet haar dat hij zich zorgen maakte. Ze wilde hem er best een beetje mee plagen, maar het was niet de bedoeling dat hij er echt over inzat. Ze hadden het geen van beiden ooit leuk gevonden elkaar bewust jaloers te maken. 'We gaan niet meer dansen, dat beloof ik je. Het is gewoon een keertje gebeurd omdat we hier allebei voor het weekend vastzitten. We hebben ook zo verschrikkelijk hard gewerkt, ik denk dat we ons succes wilden vieren. Maar van hem heb je echt niets te vrezen, we zijn alleen maar goede vrienden. Je zult hem aardig vinden.'

'Oké, het spijt me, Merrie. Ik vertrouw je. Doe maar wat je wilt. Wat ga je vandaag doen?'

'Niet veel bijzonders. Wat winkelen. Ik heb de portier gevraagd theaterkaartjes voor me te bestellen.' Het theater was zo goed in Londen, als ze er was, ging ze er altijd heen.

'Morgenavond vertrek ik naar Genève en dan gaan we weer aan de slag.'

'Ik ben blij dat je snel weer thuiskomt.' Hij klonk gespannen en ongerust en ze vond dat jammer. Ze had hem niet van streek willen maken. Dat verdiende hij niet, daar was hij veel te fatsoenlijk voor.

'Hij probeert me steeds over te halen om kinderen te krijgen.'

'Niet de zijne, hoop ik.' Steve klonk weer lichtelijk bezorgd en ze lachte.

'Nee, de jouwe. Hij zegt steeds dat we het zo goed getroffen hebben. Ik denk dat hij behoorlijk gekwetst is door zijn ex-vrouw. Hij is acht jaar geleden gescheiden en volgens mij gaat hij er nog steeds onder gebukt. Je zou zijn ex-vrouw eens moeten zien. Ze ziet er schitterend uit, maar het is een gemeen loeder. Ze woont hier. Ze heeft hem met de kinderen laten zitten en is ervandoor gegaan met haar zakenpartner.'

'Aardig vrouwtje. Ik ben benieuwd hoe die man eruitziet.'

'Hij is kort, dik en lelijk en hij heeft wratten.'

'Ja, en hij lijkt op Gary Cooper. Ik weet het nog wel. Ik kan me niet herinneren dat Gary Cooper wratten heeft.'

'Misschien heb je nooit goed gekeken.'

'Nou, kijk jij dan ook maar niet goed. Kom gauw naar huis, schatje, ik mis je.' Het was vreemd, maar Callan Dow scheen hem helemaal van slag te hebben gebracht, en dat had hij anders nooit. Doorgaans maakte hij zich absoluut geen zorgen over de mannen met wie ze zaken deed. Maar om de een of andere reden was het deze keer anders. Misschien had hij te veel over hem gelezen. In de kranten werd Callan altijd afgeschilderd als een supercharmante, betoverende man en een wonder op financieel gebied. Dat was allemaal waar, maar net als ieder ander was hij gewoon een mens. En Meredith was stapelverliefd op haar man.

'Wat ga jij vandaag doen?'

'Ik weet het niet. Ik ben sinds vanochtend negen uur vrij. Het is nu drie uur. Maar het is zo saai als jij er niet bent om mee te spelen.'

'Volgende week kom ik thuis, dan kunnen we het hele weekend spelen.'

'Ik kijk er zo naar uit om je weer te zien.' Hij was eenzamer dan gewoonlijk en om de een of andere reden maakte hij op haar een rusteloze indruk. Misschien was hij echt jaloers en stond het hem niet aan dat ze met Callan op reis was. Ze had er bijna spijt van dat ze hem had verteld dat ze waren gaan dansen, maar ze loog nooit tegen hem. En hij wist dat van haar. 'Veel plezier met winkelen vandaag. Bel me maar als je terug bent in het hotel.'

'Dat zal ik doen,' beloofde ze en ze meende het. Maar uiteindelijk bleven Callan en zij tot zes uur winkelen, waarna ze snel terug moesten om zich te verkleden voor het eten en het theater.

Ze gingen naar Rule's en aten boven, waar ze een kamer voor zichzelf alleen hadden. Toen moesten ze er snel vandoor om op tijd te zijn voor een nieuwe productie van Romeo en Julia, waar ze enorm van genoten. Na afloop gingen ze iets drinken bij Mark's Club, waar hij lid van was. Toen ze eindelijk thuiskwamen, was ze te moe om Steve te bellen.

Ze belde hem zondagmiddag op voor ze naar Heathrow vertrok, maar hij was niet thuis. Ze probeerde het opnieuw toen ze in Genève was aangekomen, maar toen was hij inmiddels alweer naar zijn werk. Ze gaf het dus maar op en ging uit eten met Callan en Charlie McIntosh. Ze ging vroeg naar bed en de volgende ochtend hielden ze hun presentatie voor de Zwitserse beleggers. Charlie was veel beter gestemd dan voorheen en was na de bijeenkomst zelfs beleefd tegen Meredith. Callan was blij dat te zien.

Om vier uur stapten ze op het vliegtuig naar Parijs. Onderweg was iedereen verrassend gelijkgestemd, wat Meredith de hoop gaf dat Charlie uiteindelijk toch de juistheid van hun handelen was gaan inzien. Zijn welwillende houding tegenover haar werd overigens aanzienlijk bevorderd door de twee martini's die ze tijdens hun vlucht naar Parijs kregen aangeboden.

Toen ze bij het Ritz-hotel aankwamen, was het etenstijd en voor Meredith iets kon zeggen, deelde Callan mee dat hij voor hen had gereserveerd bij de Tour d'Argent. Charlie had andere plannen. Ze trok de enig overgebleven avondjurk aan die ze had meegenomen, een jurk van lichtgroene zijde in de kleur van haar ogen. Toen ze de bar van de Ritz in liep, draaide een aantal hoofden in haar richting en Callan keek haar stralend aan.

'Je ziet er oogverblindend uit, Meredith!' zei hij zonder aarzelen.

'Dank je wel.'

Het eten was uiteraard heerlijk. Ondanks de rijke maaltijd en de chique omgeving praatten ze het grootste deel van de avond over zaken. Ze wilde hem voorbereiden op hun presentatie van de volgende ochtend. De Fransen waren niet altijd gemakkelijk, maar het nieuws van de beursgang had de belangrijke Franse beleggers al bereikt en ze stonden te popelen om net als iedereen in Callans succes te delen. Me redith verwachtte niet dat de Fransen veel problemen zouden geven.

Ze werden met de auto teruggebracht naar het hotel. Callan en zij liepen nog even langzaam de Place Vendôme rond om een frisse neus te halen. Het was half september en het was een heerlijke, zachte avond. Terwijl ze terugliepen naar het hotel, kreeg ze het echter toch een beetje koud in haar dunne jurk, en Callan legde zijn jasje om haar schouders. Het had zijn geurtje en zoals ze daar samen praatten en lachten en de etalages van de juwelierszaken bekeken, zagen ze er net uit als een gelukkig stelletje. Het was een erg fijne avond geweest. Na hun presentatie van de volgende dag zouden ze nog een laatste nacht in Parijs doorbrengen. Woensdag zouden ze vroeg op de dag terugvliegen naar New York om op tijd terug te zijn voor hun laatste vergadering met haar partners over de prijs van de aandelen. De aandelen zouden de volgende dag worden uitgegeven, het syndicaat zou worden opgeheven zodra alle aandelen waren verkocht en dan zou Callans werk met Meredith erop zitten. Hij scheen er bijna weemoedige gevoelens over te koesteren terwijl ze over het meest elegante plein van Parijs langzaam naar het hotel terugliepen.

'Wat moet ik beginnen als ik niet meer iedere dag met je kan praten, Meredith? Ik krijg vast ontwenningsverschijnselen.'

'Nee hoor, je krijgt het veel te druk met je aandeelhouders en hun wensen om aan mij te denken.'

'Ik heb net het gevoel dat ik uit het nest word geduwd en op mijn eigen vleugels verder moet,' zei hij, terwijl ze langs Boucheron liepen en Meredith een prachtig collier met smaragden bewonderde.

'Voor je me kende heb je het ook prima gered,' zei ze vol vertrouwen en toen lachte ze, terwijl ze zijn jasje wat strakker om zich heen trok. 'Bovendien heb je Charlie om mee te praten.'

'Dat is een beangstigende gedachte,' zei Callan. Hij zag er knapper uit dan ooit met zijn witte overhemd en donkerblauwe das. Hij was altijd onberispelijk gekleed en was een en al klasse. Soms zag hij er meer uit als een dandy dan als het hoofd van een succesvol hightechbedrijf in Silicon Valley. Het deed haar denken aan Charlotte en ze stelde zich voor dat ze .vroeger een mooi stel moesten zijn geweest. Hij was echt een man voor een erg mooie, bekoorlijke vrouw en het was heel plezierig om met hem gezien te worden. Mensen keken altijd naar hen als ze samen uitgingen. 'Hoe dan ook, meisje, ik zal je missen.'

'Als je problemen hebt, kun je me altijd bellen voor gratis advies.'

'Als ik je ooit te pakken kan krijgen. Als je niet weg bent of het te druk hebt om mijn telefoontjes te beantwoorden,' zei hij weemoedig. Hij zag er echt verdrietig uit en ze glimlachte naar hem.

'Op kantoor weten ze altijd waar ze me kunnen vinden,' stelde ze hem gerust, terwijl ze de trap van het Ritz-hotel op liepen en de lobby binnen gingen.

Ze liepen door de lange gang met vitrines vol juwelen en geschenken. Zij gaf hem zijn jasje terug en hij liet haar met een spijtige blik achter bij haar kamer. Het was weer een heerlijke avond geweest. Ze had ermee ingestemd de volgende dag met hem te dineren bij Lucas Carton, maar zij zou zorgen dat die maaltijd door de zaak betaald zou worden. Hij had de rekening betaald bij de Tour d'Argent en bij Harry's Bar, en die was beide keren indrukwekkend geweest. Hij hield ervan te dineren in chique viersterrenrestaurants en hij vond het niet erg daar zelf voor te betalen, ook al was dat niet nodig.

De volgende dag hielden ze samen met Charlie McIntosh hun laatste presentatie. De Fransen waren net zo gretig om in Dow Tech te beleggen als iedereen vanaf het allereerste begin was geweest. De resultaten voor Callan overtroffen haar stoutste verwachtingen en vielen nog veel beter uit dan hun analisten hadden voorspeld. Ze zouden een indrukwekkende entree maken als de aandelen donderdag voor het eerst op de markt kwamen. En de advertentie in The Wall Street Journal zou een indrukwekkende lijst bevatten van bedrijven en instellingen die op de aandelen hadden ingeschreven. Ze had Callan uitgelegd dat sommige partijen veel minder aandelen toegewezen hadden gekregen dan waarvoor ze hadden ingeschreven. Dit betekende dat sommige grote instellingen genoegen hadden genomen met een kleiner aantal aandelen en met hun instemming vermeld zouden worden onder de namen van de kleinere bedrijven die waren gespecialiseerd in hightechproducten. Dit was een teken dat de emissie zeer gewild was en gaf hun veel aanzien. Ook dit was iets dat zij voor hem had bewerkstelligd. Toen ze om vijf uur terugkwamen in het hotel, was duidelijk dat ze hun succes konden gaan vieren. Precies op dat moment was de promotietour officieel afgelopen. Het was een groter succes geworden dan ze ooit had durven hopen en zelfs Charlie McIntosh liep te glimlachen. Hoewel hij het nog steeds niet eens was met wat Cal had gedaan, moest hij officieel toegeven dat ze hun werk goed en grondig hadden gedaan. Tegen Cal merkte hij zelfs op dat hij Meredith een buitengewoon competente vrouw vond. Hij schudde haar de hand en feliciteerde haar met hun succes. Even later moest hij weg, omdat hij om acht uur met het vliegtuig naar Californië zou vertrekken. Cal zou de volgende dag met haar meevliegen naar New York voor de slotvergadering met haar partners op haar kantoor. Ze hoopten daar te horen dat de beurscommissie hun prospectus inmiddels had goedgekeurd.

Ze dineerden die avond bij Lucas Carton. Ze had een eenvoudig zwart pak aangetrokken. Het was een ontspannen avond en het eten was heerlijk. Hij vertelde dat hij zijn kinderen had gesproken. Ze maakten het goed, maar ze keken ernaar uit dat hij weer thuiskwam.

'Steve ook,' zei zij, onder het genot van haar koffie met cognac. 'We hebben trouwens wel fantastisch werk gedaan.' Ze keek tevreden en was blij voor hem. Ze hield van haar werk en het was erg leuk geweest om met hem op pad te zijn. Ze had met hem meer plezier gehad dan met de meeste cliënten. Ze werkten goed samen en schenen veel met elkaar gemeen te hebben. Ze deelden een aantal standpunten over de financiële wereld en zij had altijd veel interesse gehad voor de hightechbedrijven waarmee ze werkte. Ze had zich de afgelopen vijf jaar min of meer op dit gebied gespecialiseerd en ze wist waar ze het over had. Dit had op Callan diepe indruk gemaakt. Men had hem gewaarschuwd dat hij de mensen van de zakenbank waarschijnlijk wel veel zou moeten leren. Het was er echter op neergekomen dat zij hem heel veel had geleerd over het proces rond de beursgang en over het zakenbankwezen en hij had daar grote bewondering voor.

'En hoe gaan we nu verder?' vroeg hij, terwijl ze kleine slokjes namen van hun cognac.

'Ik ga gewoon verder met de volgende emissie die op mijn pad komt. Het oude liedje. En jij? Wat ga jij doen om wat opwinding in je leven te brengen?' plaagde ze hem. Ze gingen op een heerlijk kameraadschappelijke manier met elkaar om. Ze had echter wel een redelijk goede indruk van wat hij nu ging doen. Hij had al met haar gesproken over een heel nieuwe serie hightechproducten op chirurgisch gebied die hij wilde gaan ontwikkelen.

'Eigenlijk denk ik erover om een ander bedrijf over te nemen,' bekende hij. 'Als je me een paar jaar de tijd geeft, is Dow Tech tien keer zo groot als nu.' Hij rekende daarop en werkte er nu al naartoe.

'Dat zou fijn zijn,' glimlachte ze. Ze praatten er een poosje over door, hij had het nog niet eerder met haar over een overname gehad. Hij zat vol goede ideeën en hij wilde steeds weer zijn blikveld verruimen. Hij was geen man die op zijn lauweren ging rusten en zij waardeerde dat in hem. Zij was zelf precies zo. Ze waren allebei op dezelfde manier ambitieus.

Terwijl ze verder praatten over zijn ideeën, keerden ze terug naar het hotel en gingen ze een poosje in de bar zitten. Hij nam nog een cognac, maar zij wilde verder niets drinken. Ze wilde geen hoofdpijn hebben als ze de volgende dag terugvlogen naar New York.

Hij zat heerlijk ontspannen naast haar en ze bleven tot ver na middernacht met elkaar praten. Ze hadden altijd zoveel te delen en te bespreken. Ze waren het over veel dingen met elkaar eens, maar ze daagde hem ook uit en durfde tegen hem in te gaan, en hij genoot daarvan. Zij deelden een wereld die maar weinig mensen begrepen of waardeerden en hij zei dit tegen haar met een blik vol bewondering.

'Praat je met Steve over al dit soort dingen?' vroeg hij nieuwsgierig. Hij had nog nooit met een vrouw kunnen praten zoals met haar. Dat kwam in zijn vakgebied maar zelden voor en hij wist dat.

'Over sommige dingen wel, niet over de hightech. Maar hij weet zo langzamerhand wel wat er in de wereld van de zakenbanken omgaat. Mensen zijn diep onder de indruk als hij het heeft over emissies en red herrings en green shoes. Sommige mensen denken dat hij bankier is in plaats van dokter.' Ze glimlachte terwijl ze het zei.

'Ik vind nog steeds dat hij het enorm getroffen heeft. Ik hoop dat hij dat weet.'

'Dat weet hij wel.' Ze glimlachte weer. 'Ik heb het ook getroffen. We zijn heel verschillend, maar het werkt goed. Misschien omdat we al zolang samen zijn. Bijna mijn halve leven al.' Zij was nu zevenendertig, en al veertien jaar met hem getrouwd, een indrukwekkend lange tijd.

'Ik ben maar half zolang getrouwd geweest en ik had het gevoel dat ik naar Vietnam was gestuurd en gegijzeld werd door de Vietcong. Sterker nog, ik heb het gedurende mijn twee jaar in Da Nang een stuk leuker gehad dan tijdens mijn huwelijk met Charlotte.' Meredith begreep wel waarom en had met hem te doen.

'In ieder geval heb je er drie fantastische kinderen aan overgehouden.'

'Dat is zo. Daar ben ik haar dankbaar voor. Soms kan ik nauwelijks geloven dat het haar kinderen zijn. Ze staat zover van hen af, maar zo wil ze het nu eenmaal.' Het verbaasde Meredith niet, Charlotte had geen bijzonder hartelijke indruk gemaakt toen ze haar in Harry's Bar tegenkwamen. Mooi en charmant, maar ijskoud. Meredith vroeg zich af waar Callan naar op zoek was geweest toen hij op haar verliefd werd, of alleen uiterlijk belangrijk voor hem was geweest. Misschien was dat nu ook nog zo.

Ze zaten die avond lange tijd in de bar met elkaar te praten, zich vastklampend aan de laatste momenten die ze samen hadden. De volgende dag zouden ze ieder weer teruggaan naar hun eigen leven, hun werk, de mensen die belangrijk voor hen waren, in zijn geval zijn kinderen, in haar geval Steve. Maar dit moment, deze laatste avond, vierden ze hun gezamenlijke overwinning en de gemeenschappelijke wereld die ze zo kort met elkaar hadden gedeeld.

In deze sfeer verbaasde het haar niet toen hij haar hand aanraakte en haar teder aankeek. 'Ik wil je graag vertellen hoe belangrijk dit allemaal voor mij is geweest. Je hebt fantastisch werk gedaan, Meredith, en je bent een geweldige vriendin.'

'Ik heb het heel leuk gevonden om met je te werken, Cal.' En te reizen en te lachen en te praten over van alles en nog wat, van emissies tot het krijgen van kinderen. Ze had ook veel van hem geleerd.

'Ik hoop dat we de kans krijgen om nog een keer samen te werken,' zei hij met een verdrietig gezicht.

'Nou, als je serieus van plan bent een ander bedrijf over te nemen, kan ik je misschien met een paar potentiële kandidaten in contact brengen. Ik zal mijn voelsprieten voor je uitzetten.'

'Dat is al bijna reden genoeg om het te doen, ondanks Charlies bezwaren,' zei hij met een glimlach. Even later liep hij met haar terug naar haar hotelkamer. Hij bracht haar tot de deur, zoals hij altijd deed, maar deze keer aarzelde hij even, alsof hij nog iets wilde zeggen. Maar terwijl hij toekeek hoe ze met de zware, koperen sleutel haar deur opende, zei hij alleen: 'Welterusten, Meredith.' Toen, zonder een woord te zeggen, boog ze naar hem toe, gaf hem een kus op zijn wang, draaide zich om en stapte haar kamer binnen.

'Welterusten, Cal,' zei ze zachtjes. Terwijl hij wegliep, deed ze zacht de deur dicht. Ze ging even op een stoel zitten en terwijl ze uit het raam keek, dacht ze aan hem. Er was de laatste weken veel gebeurd. En ze hoopte dat hij, ongeacht of ze nog eens zouden samenwerken, altijd haar vriend zou blijven.

8

De vlucht van woensdag, terug naar New York, scheen te snel te gaan. Cal sliep en Meredith werkte. Voor ze uit Parijs vertrokken, had ze van haar kantoor nog een flinke stapel faxen ontvangen. Toen ze op vliegveld JFK landden, zat ze nog steeds te werken.

Cal werd wakker en keek haar met een slaperige glimlach aan. Toen keek hij uit het raampje. Het landingsgestel had net de landingsbaan geraakt.

'Hoe laat is het?' vroeg hij, een geeuw onderdrukkend.

'Twee uur plaatselijke tijd. Om vier uur verwachten ze ons op kantoor.' Ze wist dat ze de tussenliggende tijd nodig zouden hebben om door de douane te gaan, hun bagage op te halen en een limo te nemen naar de stad. 'Iedereen wil je feliciteren.'

'Ze zouden jou moeten feliciteren, Meredith. Ik hoop dat ze dat weten.' Er waren momenten dat hij zich zorgen om haar maakte. Hij had duidelijk gezien dat Paul Black haar niet voldoende waardeerde en Cal vroeg zich af of haar andere partners slimmer waren dan hij.

'Dat weten ze wel,' glimlachte ze, terwijl ze haar papieren in haar aktetas stopte.

Toen ze echter om vier uur met de senior partners bijeenkwamen om de introductieprijs van de aandelen definitief vast te stellen, gaf iedereen Cal een hand en alle partners die waren gekomen, feliciteerden Cal en elkaar. In de mensenmenigte in de conferentiezaal stond Meredith er een beetje verloren bij. Paul Black complimenteerde haar met haar werk, maar de meeste anderen waren er vooral op uit te praten met Cal en de andere senior partners. Ze was het gewend en ze maakte zich er niet druk om. In zekere zin was dit net een ouderwetse herensociëteit, een geheime broederschap die nog steeds moeite had vrouwen in hun midden toe te laten. In die wetenschap had het veel voor haar betekend toen ze als partner werd toegelaten. Maar zoals Cal tijdens een van hun vele gesprekken onderweg had gezegd, was het de vraag of ze in het bedrijf nog veel verder kon komen en of ze het glazen plafond misschien al niet had bereikt. Op dit moment weigerde ze dat laatste te geloven.

'Jullie zouden allemaal met Meredith moeten praten,' benadrukte Callan. 'Zij is degene die dit alles voor elkaar heeft getoverd. Ze was ongelooflijk,' zei hij meer dan eens. Maar niemand scheen erg geïnteresseerd in wat hij zei en dat ergerde hem. Uiteindelijk werden ze onderbroken voor een telefonische vergadering met de accountmanagers van alle banken van het syndicaat om de laatste aspecten van de beursgang te bespreken. Meredith deelde iedereen mee dat de emissie door de beurscommissie was goedgekeurd en dat de handel de volgende ochtend van start zou gaan. Ze waren allemaal blij te horen dat er inderdaad een green shoe zou zijn. Ze hoefden nu alleen nog de omvang van het aandelenaanbod en de prijs per aandeel te bepalen. Callan stemde ermee in vast te houden aan het aantal aandelen dat in de red herring werd genoemd en de prijs die in de prospectus stond vermeld, met niet meer dan twintig procent te verhogen. Gezien de enorme overschrijving zou de koers op de dag van de beursgang scherp en snel stijgen. Zoals Meredith het uitlegde, lieten ze op deze manier 'iets op tafel liggen', zodat iedereen een goed gevoel aan de emissie zou overhouden en het syndicaat direct kon worden opgeheven.

Het was een perfecte beursgang die op een ideale wijze was afgesloten en Callan was ervan overtuigd dat zij van het begin tot het eind voor het succes verantwoordelijk was geweest.

Twee uur later, toe hij haar in een limo bij haar appartement afzette, zei hij er iets over. Hij was op weg naar het vliegveld, vanwaar hij naar Californië zou terugreizen. Hun samenwerkingsverband zat erop, het orderboek was met elf op een overschreven, de volgende dag zou de handel van start gaan, en een dag later, op donderdag, zou de advertentie in The Wall Street Journal verschijnen. Missie volbracht. Maar Callan vond nog steeds dat Meredith niet eerlijk in de roem had gedeeld.

'Ze negeerden je vrijwel bij de vergadering, Meredith,' zei hij met een geërgerde blik. 'Wat mankeert die kerels?'

'Zo zijn ze nou eenmaal. Het heeft niets te betekenen. Ze weten wat ik doe. Ze laten hun waardering gewoon niet erg blijken.'

'Onzin. Ze vinden het maar heel gewoon dat jij dit allemaal doet. Je had het enorm voor ze kunnen verknallen, of je had je er gemakkelijk van af kunnen maken, en dat heb je allemaal niet gedaan. Je hebt op alle punten klassewerk geleverd. Als jij er niet was geweest, hadden we nooit zo'n grote overschrijving gehad. Ze hadden dat op zijn minst tegen je kunnen zeggen.'

'Dat is niet belangrijk,' zei ze eenvoudig.

'Daar kan je dan beter tegen dan ik. Ik zou als ik jou was des duivels zijn. Je hebt als een gek gewerkt aan deze beursgang. Ze zouden je op handen moeten dragen.' Hij was echt kwaad en ze glimlachte toen ze bij haar appartement aankwamen.

'Ik heb er geen moeite mee, Cal, echt niet. Ik ben een grote meid. Ik ben alleen geïnteresseerd in de resultaten. Ze hoeven mijn werk niet te prijzen.'

Hij had haar volop de hemel in geprezen, dat was genoeg, en de aandelen hadden een goede prijs gekregen. Meredith verwachtte dat de uiteindelijke aandelenkoers ten minste twintig procent boven de introductiekoers zou uitkomen. Alles was precies gegaan zoals ze wilde. En hij vond dat ze daarvoor meer dan een terloops bedankje verdiend had. 'Goede reis naar huis,' zei ze met een glimlach, terwijl de limo bij haar voordeur stopte en de portier haar bagage van de chauffeur overnam.

'Ik zal je missen,' zei hij verdrietig.

'Ik jou ook. We spreken elkaar morgen weer, als de handel van start gaat. Ik hou je op de hoogte.' Ze aarzelde een ogenblik voor ze uitstapte en hij hield even haar hand vast. 'Meredith, bedankt voor alles.' Het was een emotioneel moment tussen hen. Zij had hem geholpen bij het vervullen van zijn liefste droom en dat betekende veel voor hem. 'Zorg goed voor jezelf. En zeg tegen die bofkont van een man van je dat jullie allebei een vriend hebben in Californië.'

'Bedankt, Cal.' Ze gaf hem een kus op zijn wang en stapte uit de auto. Ze bleef even in de deuropening staan en zwaaide, terwijl de limo met hoge snelheid naar het vliegveld vertrok. Het was een vreemd gevoel om daarna naar boven te gaan, naar haar appartement. Het leek nu zo'n anticlimax om thuis te zijn, vooral toen ze het appartement leeg aantrof. Steve had een briefje achtergelaten. Hij was die nacht teruggeroepen naar het ziekenhuis, maar hij beloofde de volgende dag, als ze van kantoor kwam, thuis te zijn. 'Welkom thuis... Ik hou van je,' schreef hij en ze las het met een glimlach.

Ze was niet boos dat hij weg was. Ze was eraan gewend en ze kon de tijd gebruiken om haar post te lezen, haar papieren in orde te maken en haar was te doen. Ze was blij toen hij haar later op de avond opbelde. Ze lag in bed te lezen en ze schrok op toen de telefoon ging.

'Welkom thuis, Merrie. Sorry dat ik niet bij je kan zijn.'

'Dat geeft niet. Ik ben toch moe. Ik ga vroeg naar bed.' Ze had nog last van het tijdsverschil, dus voor haar was het zes uur later, ongeveer vijf uur 's morgens. 'Hoe is het op je werk?'

'Zoals gewoonlijk, een gekkenhuis. Twee frontale botsingen, de gebruikelijke bendeleden die elkaar voor de lol overhoop schieten en een gek die voor de metro is gesprongen.'

'Zo te horen een doodgewone avond voor jouw doen,' glimlachte ze. Volgens zijn maatstaven was dat volkomen normaal.

'Ja. Vanavond zal het wel loslopen. Morgen kom ik thuis. Met jou alles goed?'

'Prima. Ik ben alleen moe.' En een beetje in de put om de een of andere reden. Maar dat gebeurde soms als ze thuiskwam van een promotietour. Het was fijn om thuis te zijn, maar het gaf ergens ook een verdrietig gevoel. Haar baby had het nest verlaten, was uitgevlogen, en haar taak zat erop. Op naar de volgende. Maar het gaf eerst een gevoel van leegte.

Ze lag die nacht veel na te denken en sliep onrustig. Toen ze de volgende ochtend op kantoor kwam, zag ze de drukproef voor de advertentie die vrijdag in de The Wall Street Journal zou komen. Hij zag er precies zo uit als ze had verwacht: hun naam stond links, wat aangaf dat haar firma het orderboek onder haar beheer had gehad. Verschillende grote partijen hadden minder aandelen toegewezen gekregen, zodat sommige van de kleinere firma's boven hen stonden vermeld. Zoals ze Callan had uitgelegd, gaf dit aan hoe gewild de emissie was. Ze had gezorgd dat ze op tijd op kantoor was, om meteen te weten of de handel goed verliep.

Iedereen had het over Dow Tech. De koers ging al omhoog, maar niet zo snel of zo sterk dat men het vreemd zou vinden dat zij de introductiekoers niet hoger had vastgesteld. Het was een beursgang volgens het boekje. Alles ging precies zoals iedereen het liefst zou willen als een bedrijf naar de beurs gaat. Zij zat tevreden aan haar bureau toen Cal haar opbelde.

'En waar gaan we vandaag naartoe, Meredith? Ik ben klaar voor de volgende stad.' Hij plaagde haar en ze lachte.

'Ik ook. Ik kan me niet voorstellen dat het voorbij is. Achteraf lijkt het allemaal zo eenvoudig.' Ze glimlachte terwijl ze het zei, maar het was inderdaad allemaal erg soepel verlopen.

'Ja, het is net als met een bevalling. Het lijkt nu alleen maar zo eenvoudig omdat alles zo goed is gegaan, dankzij jou. Ik weet niet wat ik moet doen nu ik terug ben.'

'Je bedenkt vast wel iets.' Ze wist dat hij volop nieuwe projecten in gedachten had, ze hadden er samen veel over gepraat. 'Hoe was het met Steve toen je thuiskwam?' vroeg hij beleefd. Ze waren nu net een paar oude vrienden.

'Ik heb hem nog niet gezien. Hij was op zijn werk. Hij neemt dit weekend vrij en hij zei dat hij mijn aktetas achter slot en grendel zou zetten.'

'Ik kan hem geen ongelijk geven. Ik zou het ook doen. Zeg maar tegen hem dat hij je mee uit dansen moet nemen.' Ze begon te lachen. Steve was niet zo'n Fred Astaire als Callan. Hij had zelfs een hekel aan dansen. Hij zat liever met een glas wijn bij de tv.

'Daar houdt hij niet van, jammer genoeg. Waarschijnlijk gaan we morgen naar een film. Dat ligt meer in zijn lijn. En hoe gaat het met jou? Hoe is het met de kinderen?'

'Fantastisch. Volgens mij hebben ze me niet eens gemist.' Cal en Meredith voelden zich net als twee kinderen die thuiskwamen van een zomerkamp of een schoolreisje, ze wisten niet wat ze moesten doen nu ze thuis waren. 'Ze hebben eindeloze plannen om me het hele weekend te kwellen.

De meisjes willen dat ik met ze naar de stad ga en ik moet Andy naar voetbal brengen. Reuze opwindend.' Ze leidden allebei een vrij rustig leven, hoewel Meredith vermoedde dat dit voor Callan niet altijd het geval was. Charlotte was daar het levende bewijs van.

'Geen gezellige dingen dit weekend?' Ze was nog steeds nieuwsgierig naar hem, ondanks de tijd die ze samen hadden doorgebracht. Of misschien wel juist daarom.

'Je bedoelt een bingoavond van de kerk?' plaagde hij. 'Dat doe ik altijd op dinsdag.'

'Ja, ik ook,' lachte ze. 'Volgende week heb ik trouwens een gesprek met een nieuwe cliënt over een emissie, het klinkt wel interessant. Het is een klein hightechbedrijf in Boston.'

'Ik ben nog geen dag weg of je bent me al vergeten. Ik dacht dat je hierna zou ophouden met werken en op onze herinneringen zou gaan teren.' Hij klonk poëtisch.

'Over herinneringen gesproken, hoe gaat het met Charlie? Blij dat hij weer terug is in zijn vertrouwde wereldje?'

'Ik weet het niet precies,' zei Cal vaag. 'Hij heeft voor vanmiddag een afspraak met me geregeld en ik heb het idee dat er iets broeit. Hij is nog steeds kwaad dat we naar de beurs zijn gegaan, maar dat is niets nieuws. Dat wist je al.'

'Charlie maakt niet direct een geheim van zijn gevoelens, vind je wel?' Ze lachte. Ze miste hem niet. Hij was tot op het laatst chagrijnig gebleven, alleen toen ze afscheid namen had hij een klein beetje vriendelijkheid kunnen opbrengen. Maar zelfs hij moest toegeven dat het hele proces nog stukken beter was verlopen dan wie dan ook had verwacht.

'Nou, Meredith, ik wens je een prettig weekend en rust maar lekker uit. Je hebt het verdiend.'

'Jij ook, Cal.'

'Ik bel je volgende week wel een keer op om te horen hoe het gaat,' beloofde hij.

Ze hing op en was verder de hele middag druk op kantoor.

Toen ze om zes uur thuiskwam, zat Steve al op haar te wachten. Hij tilde haar op zodra ze de kamer binnenkwam, draaide haar in het rond en kuste haar.

'Tjonge, wat heb ik jou gemist.'

'Ik ben maar een week weg geweest, gekkie.'

'Het leek veel langer, mij wel tenminste.' Hij glimlachte en kuste haar opnieuw. Toen schonk hij hun allebei een glas wijn in en een uur later, toen ze een poosje hadden gekletst, ging hij het eten klaarmaken. Hij had ernaar uitgekeken om weer met haar te kunnen praten, haar te zien en haar de hele nacht naast zich in bed te voelen.

Hij maakte pasta, salade en knoflookbrood en toen ze halverwege de maaltijd waren, begon hij met haar te vrijen. De rest van het eten bleef staan toen hij haar hun slaapkamer in droeg. Ze kwamen die nacht hun bed niet meer uit en toen ze de volgende morgen opstond, gooide ze de overblijfselen van hun maaltijd weg en zette ze de borden in de vaatwasser. Steve lag nog te slapen en toen ze in The Wall Street Journal keek, zag ze de advertentie staan waarvan ze een dag eerder de drukproef had gezien. Hij zag er precies uit zoals het moest.

Ze vertrok stilletjes naar kantoor en toen Steve tegen de middag wakker werd, belde hij haar op. Dit keer lukte het haar om eens vroeg naar huis te gaan. Steve zat op haar te wachten in de huiskamer, het eten stond al op en zodra' ze hadden gegeten, gingen ze naar de film.

Het was in ieder opzicht een idyllisch weekend. Ze praatten en lachten en maakten lange wandelingen in het park. Het weer was nog steeds warm en zacht. Dit was zo'n heerlijke tijd van het jaar in New York waarin het wel voorjaar leek. De laatste weken van september waren bijna altijd zo. Zaterdagavond gingen ze uit eten in een restaurant in de buurt dat ze allebei leuk vonden. Het leek in de verste verte niet op Harry's Bar, waar ze een week eerder de zaterdagavond met Callan had doorgebracht, maar dit was precies wat ze wilde. Voor het eerst sinds maanden slaagden Steve en zij erin een periode ongestoord samen door te brengen. Hij had het hele weekend vrij en zij hield zich aan haar belofte en raakte haar aktetas niet aan. Alles was volmaakt. Maandagmorgen, toen zij naar haar werk ging, trok hij zijn operatiekleren aan en vertrok naar het ziekenhuis. Hij moest deze keer twee dagen achter elkaar werken. Een deel van de tijd zou hij telefonisch oproepbaar zijn in het ziekenhuis en verder had hij actieve dienst. Ze hadden een paar gemakkelijke weken voor de boeg, Meredith in ieder geval. Bij hem was het nooit precies te voorspellen.

Toen ze op haar werk aankwam, keek ze even hoe de aandelen van Dow Tech ervoor stonden. De koers steeg nog steeds behoorlijk en dat deed haar plezier. Ze overwoog net Cal op te bellen om hem nogmaals te feliciteren, toen ze haar secretaresse aan de lijn kreeg.

'Callan Dow voor u, Mrs. Whitman,' zei ze kortaf. Meredith stopte met haar bezigheden en nam het telefoontje aan. 'Hé, hallo. Ik stond net op het punt je te bellen. De koers gaat nog steeds mooi omhoog.' Ze had direct na de opening een flink aandelenpakket voor zichzelf gekocht, hetgeen door de beurscommissie werd toegestaan. Ze had er nu dus ook persoonlijk belang bij dat het goed ging. 'Is er nog nieuws uit Californië?'

'Nou, Meredith,' zei hij, en zijn stem klonk haar even vreemd in de oren, 'er is hier nogal wat tumult geweest.' Er was sinds vrijdag heel wat gebeurd en hij had het hele weekend geen kans gezien haar te bellen. Hij had het druk gehad met zijn kinderen.

'Wat bedoel je?' Meredith klonk onzeker, maar ze was wel nieuwsgierig geworden door de manier waarop hij het had gezegd.

'Charlie heeft vrijdag zijn ontslag ingediend. Dat zou problemen kunnen geven als het de aandeelhouders afschrikt of als er een rechtszaak van komt, maar ik hoop dat dat niet gebeurt. We hebben een lang en ernstig gesprek gehad en hij kan gewoon niet verkroppen dat we nu een open NV zijn. Hij wil geen verantwoording afleggen aan aandeelhouders en hij is er zwaar op tegen dat ik op termijn een ander bedrijf wil overnemen. Hij is er eigenlijk heel redelijk in en zegt dat ik hem boven het hoofd ben gegroeid. Hij zegt dat hij te oud is om zich aan te passen. En eerlijk gezegd denk ik dat hij de juiste beslissing heeft genomen, als je bedenkt hoe hij zich voelt.'

Meredith dacht erover na en knikte. 'Misschien is het maar beter zo, Cal, hoewel ik weet dat je hem al heel lang kent. Je moet nu iemand zoeken die zich kan vinden in de richting die je wilt inslaan. Iemand die met je mee wil groeien en er zelfs enthousiast over is.'

'Dat hoop ik,' zei hij eenvoudig.

'Heb je al iemand in gedachten? Wanneer gaat hij weg?'

'Het antwoord op deze vragen is respectievelijk "ja" en "over twee weken".'

'Dat is wel erg snel.'

'Om je de waarheid te zeggen denk ik dat hij al voor de promotietour zijn besluit had genomen en dat hij heeft gewacht tot we terugkwamen om het me te vertellen. Hij vindt dat hij beter niet kan blijven rondhangen nu hij besloten heeft weg te gaan.' Voor hem was het ook moeilijk om te vertrekken. Callan wist dat Charlie op zijn eigen manier dol was op Dow Tech en op wat het bedrijf voor hem vertegenwoordigde. Callan wist dat beter dan Merrie.

'Aan wie zit je te denken om zijn baan over te nemen? Iemand van buitenaf of iemand uit het bedrijf zelf?' vroeg ze nadenkend. Ze probeerde na te gaan of ze zelf iemand voor hem wist, maar er wilde haar niet direct iemand te binnen schieten.

'Iemand van buitenaf.' Hij zat aan zijn bureau te glimlachen, maar dat kon ze niet zien. 'Ik wilde weten wat jij van mijn idee vindt.'

'Ken ik diegene?' Ze klonk geïnteresseerd. Ze had nu een moederlijke belangstelling voor Dow Tech en het ontroerde haar dat hij haar had gebeld om hem te adviseren.

'Heel goed zelfs. Ik denk eerlijk gezegd dat deze persoon de ideale vervanger is voor Charlie.'

'Ik ben vreselijk nieuwsgierig, Cal,' zei ze met een glimlach. 'Wie is het?'

'Kijk maar eens in de spiegel, Merrie,' zei hij zachtjes. Er viel een lange stilte terwijl ze tot zich liet doordringen wat hij tegen haar had gezegd.

'Wat bedoel je?' Ze klonk geschrokken.

'Ik wil graag dat jij onze nieuwe financieel directeur wordt, Meredith. Jij bent precies degene die ons bedrijf nodig heeft... en wat ik nodig heb. Je hebt dezelfde ideeën als ik, dezelfde doelstellingen voor het bedrijf. Je weet alles wat er van dit vak te weten valt. En ik heb al mijn geheimen en toekomstplannen met je gedeeld. Merrie, je bent er geknipt voor.' Eerst dacht ze dat hij een grapje maakte. Dat hoopte ze tenminste. Het was erg vleiend, maar ze kon het onmogelijk doen. Ze had al een baan, een huis en een echtgenoot en ze kon op dit moment beslist niet uit New York weg. Wat zou Steve doen?

'Dat is het aardigste dat iemand in jaren tegen me gezegd heeft, Cal.' Ze vond het afschuwelijk hem teleur te stellen, maar ze wist dat ze niet anders kon. 'Maar je weet dat ik dat niet kan doen.'

'Waarom niet?' Zo te horen was hij niet van plan genoegen te nemen met een weigering. 'Natuurlijk kan je het doen, als je maar wilt.' Hij klonk alsof hij beledigd zou zijn als ze het niet deed.

'Ik ben zakenbankier, Cal. En ik weet echt niet genoeg van jouw bedrijf af om een goed financieel directeur te zijn. Charlie mag dan een onmogelijke vent zijn, maar hij weet er veel meer van dan ik. Bovendien ben ik partner in onze firma en ik heb een echtgenoot die hier werkt. Ik kan hier niet alles in de steek laten en naar Californië vertrekken.'

'Mensen doen dat voortdurend, Meredith, dat weet je best. Ze veranderen van baan, van werkveld. Daar draait het om in het leven, verandering en groei. Jij zou het geweldig doen. En bovendien, waar je nu zit, loop je vast, dat weet je net zo goed als ik. Je merkt het aan alles. Ze waarderen je niet, ze hebben geen idee hoe buitengewoon goed jij bent, maar ik wel. Jij zou hier voor mij van onschatbare waarde zijn. En ik kan je vertellen dat je heel wat meer zou verdienen dan nu. Dit kan voor jou fantastisch zijn. En Steve kan hier een baan zoeken. We hebben hier ook trauma-afdelingen. Het ziekenhuis van San Francisco heeft een van de beste trauma-afdelingen van het land. Zijn hiermee al je bezwaren opgelost?' Ze was even overdonderd.

'Een aantal wel. Maar ik kan zo'n beslissing niet zomaar nemen. Ik moet er met Steve over praten. Hij heeft hier een prachtbaan.'

'Als tweede man. Hier kan hij misschien nummer één zijn. Waarom praat je er niet met hem over?'

'En wat moet ik dan zeggen? Dat ik een carrière opgeef waar ik twaalf jaar voor heb gewerkt en dat ik wil dat hij ook alles in de steek laat en met me meegaat? Cal, dat is een enorme beslissing.' Ze klonk een beetje buiten adem. Hij had haar echt compleet verrast.

'Dat weet ik, Meredith. Ik had ook niet verwacht dat het een gemakkelijke beslissing zou zijn. Maar als vriend kan ik je zeggen dat het volgens mij het beste zou zijn dat je ooit is overkomen. Waarom kom je van de week niet hiernaartoe om er met me over te praten?'

'Dat gaat niet,' zei ze met iets van paniek in haar stem. Hij had nog niet eerder meegemaakt dat zij haar kalmte verloor.

'Waarom niet?' Als hij iets wilde, wist hij van geen ophouden en ze had het gevoel dat er een sneltrein recht op haar afkwam. Callan Dow was niet voor niets zo succesvol geweest. Als hij iets wilde, hield hij net zolang vol tot hij het had.

'Ik heb vergaderingen van de week,' zei ze zwakjes.

'Kom dan volgende week, of in het weekend. Maar laten we er in ieder geval over praten.'

'Ik ken de baan, Cal. Ik ken het bedrijf. Ik ken jou. Dat is het probleem niet. Je hoeft me niet te overtuigen. Maar ik heb een leven hier.'

'Hier heb je een beter leven. Wil je dat ik er met Steve over praat?'

'Nee, ik praat zelf wel met hem. Maar hij denkt vast dat ik gek ben, of anders jij.' Ze klonk bezorgd, maar hij was zo te horen helemaal in de wolken en dat beangstigde haar. Hij wilde haar bezwaren, die toch heel redelijk waren, niet horen.

'Misschien ben ik gek, maar het is het beste idee dat ik in jaren heb gehad. Ik denk dat Charlie McIntosh me een geweldige dienst heeft bewezen.'

'Ik denk eerder dat hij mijn leven op z'n kop heeft gezet,' zei ze lachend. Ze was eindelijk weer een beetje op adem gekomen. Cal had haar totaal overrompeld.

'Wil je er in ieder geval over nadenken? Praat erover met Steve en hoor hoe hij erover denkt. Hij is een intelligent iemand, als ik jou zo hoor. Het kan best zijn dat hij dit ziet als een geweldige kans, en dat is het ook. Meredith, ik ben bereid je opties te geven waarmee je tot één procent van het bedrijf kunt verwerven en ik zou je veel meer kunnen betalen dan zij.' Het leed geen enkele twijfel, met de opties waarover hij sprak, was het aanbod zeer verleidelijk. Maar desondanks hadden ze hun leven in New York en ze moest rekening houden met Steves werk. Palo Alto was ver van Manhattan en alles wat ze daar hadden en kenden.

'Cal, je aanbod is fantastisch. Maar ik weet het gewoon niet. Ik denk niet dat het voor Steve gemakkelijk zou zijn om bij de trauma-afdeling weg te gaan. Ik vind het heel vervelend om hem dat zelfs maar te vragen. Het is gewoon niet eerlijk tegenover hem.'

'En als het nou andersom was en hij een geweldig aanbod kreeg waarvoor jullie zouden moeten verhuizen, zou jij dan gaan?' Hij legde haar het vuur na aan de schenen.

'Hij zou me dat niet vragen, Cal. Daar is hij te fatsoenlijk voor.'

'Het is geen kwestie van fatsoen, Merrie, dit is business, big business. Het geeft je de kans om voor jullie beiden een heleboel geld te verdienen en hier een goed leven op te bouwen.'

'Ik zal met Steve praten,' zei ze ten slotte, 'maar reken nergens op. Ik moet er rekening mee houden dat hij hier een goede baan heeft en misschien geen zin heeft om zich ergens anders te vestigen. Je moet waarschijnlijk iemand zoeken in Californië, misschien iemand uit het bedrijf waar je op dit moment niet aan denkt.'

'Niemand hier kan aan jou tippen, Merrie. Zelfs Charlie stelde voor om met jou te gaan praten. Hij was erg van je onder de indruk. Kom op nou... Ik heb je nodig... Je kunt me nu niet in de steek laten, niet na alles wat we samen hebben gedaan. Dit is mijn kindje, Merrie, en ook een beetje het jouwe. Wil je me niet helpen om het nog beter te maken dan het nu al is?'

'Je zit me een schuldgevoel aan te praten,' zei ze lachend. 'Je bent verschrikkelijk!'

'Ik wil alleen maar dat je hiernaartoe komt om erover te praten. Hoe eerder hoe liever. Kom je deze week, Merrie?'

'Laat me er met Steve over praten. Hij is nu in het ziekenhuis, maar woensdag komt hij thuis. Ik wil dit niet door de telefoon met hem bespreken.'

'Ik wil niet zo lang wachten. Ga naar hem toe. Je zou woensdag hiernaartoe kunnen komen.'

'En wat moet ik tegen mijn partners zeggen?' Ze klonk weer zenuwachtig bij het vooruitzicht alles achter zich te laten en hals over kop naar Californië te vertrekken om te praten over een nieuwe baan bij Callan. Dit was eng. Maar ook boeiend.

'Zeg tegen ze dat je vakantie nodig hebt. Je hebt het verdiend.'

'Ik vind het afschuwelijk om tegen hen te liegen, Cal.'

'O, kom nou zeg, vertel ze dan de waarheid. Zeg tegen ze dat ze je niet genoeg waarderen en dat ze je onbehoorlijk behandelen en dat ze je niet waard zijn en ik wel. En dat je dus naar Californië gaat om met me te praten.'

'Dat zullen ze erg op prijs stellen, Cal.'

'Het is de waarheid, Merrie. En dat weten zij ook. Ga nu met je man praten in het ziekenhuis en bel me vanavond op.'

'Je moet me niet zo opjutten.'

'Ik blijf je net zolang opjutten tot je ermee instemt hiernaartoe te komen en in ieder geval met me te praten. Dat ben je aan jezelf verplicht.'

'Ik ben mijn man ook heel veel verplicht, Cal. Ik kan zijn carrière niet zomaar bij de wortels afbreken en tegen hem zeggen dat hij in Californië een baan moet zoeken, alleen omdat dat mij goed uitkomt. Hij zal zeggen dat ik hem nog meer kan vertellen.'

'Niet als hij is zoals jij me hebt verteld. Hij zou je weleens kunnen verrassen.'

En dat deed hij inderdaad. Die avond ontmoette Meredith hem in de cafetaria en vertelde hem wat ze met Cal had besproken. Ze had het gevoel dat ze niet goed bij haar hoofd was om er met hem over te praten, maar terwijl zij moeizaam haar verhaal deed en uitlegde wat Cal haar had aangeboden, keek Steve haar strak aan.

'Is dat wat je wilt, Merrie?' vroeg hij haar op de man af.

'Ik weet niet wat ik wil, schat,' zei ze eerlijk. 'Het is een fantastisch aanbod en zijn bedrijf is erg interessant. Maar hier hebben we ons leven. Ik heb hier twaalf jaar gezeten en ik vind het heerlijk om partner te zijn in een zakenbank die op Wall Street zo'n grote rol speelt. En jij hebt hier ook een geweldige baan. Ik denk dat het niet eerlijk is om je te vragen dat allemaal in de steek te laten en naar Californië te verhuizen.'

'Waarom niet, als het op langere termijn voor ons allebei beter is? Misschien vinden we het daar wel leuk.' De gedachte was direct bij hem opgekomen dat als hij haar bij Wall Street weg kon krijgen, ze misschien eindelijk kinderen zou willen. En Californië zou een heerlijke plek zijn om een gezin te stichten.

'Zou je echt bereid zijn daar naartoe te verhuizen?' Ze schrok van zijn reactie.

'Misschien wel. Als ik een baan kan vinden, en ik zou niet weten waarom niet. In Californië schieten mensen elkaar ook neer. Ze hebben daar zelfs bendes,' zei hij met een glimlach. Hij nam het een stuk beter op dan ze had verwacht. Hij leek zelfs enthousiast, misschien nog wel enthousiaster dan zij. Zij was er nog steeds erg zenuwachtig over. Het was voor haar een grote overgang naar een compleet nieuwe baan, al was Cals aanbod erg verleidelijk. 'Waarom ga je in ieder geval niet met hem praten?'

'Dat zei hij ook al.' Zij aarzelde nog steeds, maar Steve niet. Hij was enthousiast voor haar.

'Ik vind dat je dat moet doen. Wanneer wilde hij dat je zou komen?'

'Woensdag misschien. Morgen heb ik een vergadering met een nieuwe cliënt.'

'Ga dan. En als het je wat lijkt, stap ik vrijdag op het vliegtuig en kom ik naar je toe. Ik heb volgend weekend weer vrij.'

'Hoe heb je dat voor elkaar gekregen?' Ze keek hem gefascineerd aan, ontroerd door de open manier waarop hij Cals aanbod benaderde. Het was duidelijk dat Steve wilde wat voor haar het beste was en zelf bereid was grote offers te brengen om haar dat te laten bereiken.

'Ik heb mijn ziel verkocht om het weekend met jou te kunnen doorbrengen, Merrie. Zo te horen is dat een geluk geweest. Misschien kunnen we in een paar ziekenhuizen gaan praten als ik daar ben. Hij heeft vast wel connecties. En ik ken een paar mensen van Stanford. Die hebben hier stage gelopen.'

'Je bent geweldig, lieverd,' zei ze, terwijl ze over de tafel heen zijn hand vastpakte. Hij was nog bijzonderder dan ze Cal had verteld.

'Jij ook. Ga maar gauw naar huis om het hem te vertellen.'

'Ik kan hem ook morgen bellen.' Maar dat deed ze toch niet. Ze belde hem op zodra ze het appartement binnenkwam en hij was opgetogen haar te horen.

'En wat zei Steve?'

'Hij wil dat ik met je ga praten. Hij is ongelooflijk. Hij is er niet eens op tegen om te verhuizen.'

'Dat is omdat hij een intelligente kerel is en weet dat dit een goed aanbod is. En bovendien houdt hij van je.'

'Ik hou ook van hem. Hij moet wel de meest fatsoenlijke kerel ter wereld zijn om dit te willen doen. Hij zei dat hij in het weekend wel wil overkomen om rond te kijken. Hij kent wat mensen van Stanford.'

'Daar kan ik jullie wel mee helpen, Merrie. Ik ken ontzettend veel mensen in ziekenhuizen. Hij kan hier iedere baan krijgen die hij hebben wil. En jij kan mijn financieel directeur worden, en dan leven we allemaal nog lang en gelukkig.'

'Zoals jij het zegt, klinkt het zo eenvoudig.' Ze wisten echter allebei dat het dat niet was. Het was niet eenvoudig om twee carrières van de ene naar de andere kant van het land te transplanteren. Maar misschien had hij wel gelijk en was het niet zo ingewikkeld als ze dacht. Ze wist niet meer wat ze moest denken. De obstakels die haar eerst zo groot hadden geleken, schenen een voor een op te lossen en ze moest nu werkelijk beslissen of ze dit wilde. Maar voor ze die beslissing kon nemen, moest ze met Cal praten.

'Als je wilt, kan het heel eenvoudig zijn, Meredith. Als het goed is, is het dat gewoon,' zei hij vol overtuiging. 'Dus wanneer kom je? Morgen?'

'Ik heb een vergadering met een nieuwe cliënt,' bracht ze hem in herinnering.

'Met een beetje geluk zit je zijn tijd te verdoen. Dat hoop ik tenminste.'

'Dat weten we nog niet, hè?' zei ze vastberaden. Ze had nog steeds verantwoordelijkheden tegenover haar partners in New York en daar moest ze zich aan houden. 'Wat dacht je van woensdag? Als je wilt, kan ik drie dagen blijven. De rest van de week heb ik nog weinig afspraken.'

'Dat is prima.' Hij klonk opgetogen en zij was het ook. Het ging allemaal zo snel, het was een beetje beangstigend. 'Ik haal je van het vliegveld, laat maar weten wanneer je aankomt.'

'Weet je zeker dat je geen enorme vergissing begaat, Cal? Dat we samen een geweldige beursgang hebben gedaan, wil nog niet zeggen dat ik voor jou een goed financieel directeur ben.' Ze had nog nooit zoiets gedaan. Maar ze wist veel van Dow Tech af en ze vond het een prachtig bedrijf. 'Vertrouw maar op mij, Meredith. Ik weet wat ik doe. Ik herken talent op een kilometer afstand en ik ben in jaren niet zo van iemand onder de indruk geweest. Als ik had geweten dat je het in overweging wilde nemen, had ik Charlie gekust toen hij ontslag nam. Dit is de grootste dienst die iemand me ooit heeft bewezen.'

'Nou, doe nog maar even rustig aan. We moeten eerst nog praten.'

'Dat gaan we heel veel doen, dat beloof ik je. Vraag me alles wat je weten wilt als je hier komt, Merrie. Ik heb geen geheimen voor je.' Dat vond ze zo fijn aan hem. Hij was een eerlijk en integer mens met een briljante geest. Het was een fantastische combinatie en ze wist dat ze goed konden samenwerken. Maar het was toch een enorme beslissing en ze kon Steve niet vragen zijn carrière voor haar op het spel te zetten. Ze moest zijn belang voor ogen houden, ook al wilde hij het haar graag naar de zin maken. Ze wilde dat hij ook gelukkig was, dat was voor haar van vitaal belang. 'Ik popel om je te zien,' voegde Cal eraan toe.

'Ik had niet gedacht dat ik je zo snel alweer terug zou zien.' Ze lachte. Dit was allemaal zo nieuw en onverwacht. Ze had nooit kunnen vermoeden dat de beursgang en hun promotietour tot iets als dit zouden leiden. Het kwam haar bijna voor alsof het zo had moeten zijn. Maar ze was er nog steeds niet helemaal gerust op. Ze wilde voor hen allemaal de juiste beslissing nemen en het was een hele verantwoordelijkheid om dat te doen.

'Ik was bang dat ik een nieuw bedrijf zou moeten beginnen, alleen maar om ermee naar de beurs te gaan en jou weer te zien. Dit is fantastisch nieuws, Merrie. Jij en ik werken zo goed samen.'

'Ja, vind je ook niet,' glimlachte ze. Ze was nog steeds heel tevreden met het succes van zijn bedrijf op de beurs. 'Nou, laten we maar zien hoe het gaat als ik naar Californië kom.'

'Ik ga een kaarsje aansteken, Merrie... of een regendans uitvoeren, of zoiets. Ik ga alles op alles zetten om je over de streep te trekken. Ik hoop dat je dat weet.'

'Ik had niet anders verwacht.' Ze lachte weer. Hij was niet iemand die zich snel gewonnen gaf. Maar ze was ook haar man erg dankbaar dat hij haar liet gaan. Het was ongelooflijk grootmoedig van hem om haar aan te moedigen het te doen, vooral omdat het heel goed mogelijk was dat hij er zelf een offer voor zou moeten brengen. In haar belang was hij bereid dat risico te nemen, en dat maakte haar liefde voor hem alleen maar groter.

'Tot woensdag dan,' zei Cal opgewekt en nadat ze hadden opgehangen, bleef Meredith een poosje stil naar de telefoon zitten staren en vroeg ze zich af wat er in Californië zou gaan gebeuren.

9

De vlucht naar Californië verliep woensdag soepel. Toen Meredith met haar vertrouwde aktetas uit het vliegtuig stapte, stond Cal haar bij de uitgang op te wachten. Hij stond aan de zijkant naar haar uit te kijken en zodra hij haar zag, verscheen er een brede glimlach op zijn gezicht.

'Ik was even in paniek toen ik hier stond. Ik was opeens bang dat je van gedachten was veranderd en me niet had durven bellen om het te zeggen.'

'Zoiets zou ik nooit doen,' zei ze met een verbaasde blik, terwijl hij haar zware aktetas van haar overnam.

'Dat weet ik wel. Als kind had ik dat gevoel ook altijd. Ik was altijd bang dat mijn vader de kaartjes voor het circus zou kwijtraken. Het is nooit gebeurd, maar ik was er altijd bang voor.'

'Nou, hier ben ik.' Ze had onderweg veel nagedacht en ze vond nog steeds dat ze niet van Steve kon verlangen dat hij zijn baan op de trauma-afdeling zou opgeven. Ze maakte zich meer zorgen om Steve dan om wat Cal haar zou aanbieden. Ze wist hoe solide zijn bedrijf was en hij had haar al verteld over de opties die hij haar zou geven. Maar Steve was nog steeds haar grootste zorg. 'Ik kan gewoon niet geloven dat ik dit heb gedaan,' zei ze, nog steeds overdonderd door zijn voorstel en Steves bereidheid haar te laten onderzoeken of het iets voor haar was.

'Ik had er eerder aan moeten denken. Het is nooit in me opgekomen dat Charlie ontslag zou nemen.' Hij was nog steeds een beetje bezorgd dat het problemen zou geven met zijn aandeelhouders, maar er stond niets in Charlies contract dat hem verbood dit te doen. Hij had de bepalingen alleen overtreden als hij tijdens de promotietour was weggegaan, en in die wetenschap had hij dus gewacht tot ze in Californië terug waren. 'Meredith, als je dit doet, is het misschien wel de belangrijkste beslissing in je hele carrière. En ik denk niet dat je er ooit spijt van zult krijgen. Als ik gewoon een vriend van je was en er verder niet bij betrokken zou zijn, zou ik zeggen dat je dom zou zijn om het niet te doen.'

'Dat weet ik. Het is alleen zo'n grote verandering. Niet alleen een verandering van werk, maar verhuizen naar Californië is ook een grote stap.'

'Ik weet dat je je zorgen maakt over Steve,' zei hij, terwijl ze haar tas van de lopende band nam, 'maar er zijn hier schitterende ziekenhuizen. Ik heb al wat contacten voor hem gelegd bij het SF General. En je zei zelf dat hij vrienden heeft op Stanford. Er is een academisch ziekenhuis in de stad en een erg goed traumaziekenhuis in Oakland. Hij heeft hier volop mogelijkheden. Het zou weleens heel opwindend voor hem kunnen zijn.' Maar degene die het meest opgewonden was, was Cal. Onderweg naar zijn kantoor in Palo Alto had hij het er voortdurend over hoe belangrijk zij voor hem zou zijn. En Meredith was net zo gecharmeerd van het idee als hij. Vanuit zakelijk oogpunt bezien, was het de kans van haar leven.

Om twee uur 's middags hadden ze nog niet eens de tijd genomen om te lunchen. Ze hadden drie uur gepraat, waarna zijn secretaresse hun ten slotte een sandwich was komen brengen. Meredith en hij hadden dezelfde werkinstelling, hetzelfde enthousiasme voor hun werk. Hun liefde voor wat ze deden was niet alleen creatief, het was bijna een obsessie. De rest van de middag praatten ze over nieuwe diagnostische apparatuur en nieuwe producten.

'Meredith,' zei hij aan het eind van de middag, terwijl hij haar strak aankeek, 'ik kan dit niet zonder jou.'

'Jawel, dat kan je wel,' zei ze rustig, maar ze had genoten van alles wat ze sinds elf uur die ochtend had gehoord.

'Het punt is dat ik dat niet wil. Ik wil je hier hebben om dit alles met me te delen.'

'En de waarheid is,' zuchtte ze, 'dat ik ook hier wil zijn. Maar ik weet niet of ik het recht heb dat te doen.' Ze voelde zich enorm verdeeld tussen een belangrijke beslissing in haar carrière en haar persoonlijke leven. Ze zat nog steeds in over Steve, ook al beweerde Cal nog zo hard dat de plaatselijke ziekenhuizen hem geweldige mogelijkheden zouden bieden. Hij had zich een goede positie verworven waar hij nu werkte. Hij was de tweede man op een internationaal vermaarde trauma-afdeling. Ze twijfelden er geen seconde aan dat hij op een dag de eerste man zou worden, en die dag zou waarschijnlijk algauw komen. Harvey Lucas had het er al jaren over dat hij met zijn werk op de trauma-afdeling wilde stoppen en onderzoek wilde gaan doen en Steve was er de laatste tijd van overtuigd geraakt dat Lucas die stap waarschijnlijk snel zou gaan nemen. Hij was moe, er waren problemen geweest met zijn hart en het werk op de trauma-afdeling werd hem zo langzamerhand te veel. Op de trauma-afdeling raakten veel mensen overspannen, het werken onder een dergelijke hoge druk was niet eindeloos vol te houden. 'Ik moet Steve de kans geven om hier ernstig over na te denken,' zei ze tegen Cal. 'Hij speelt in deze beslissing een heel belangrijke rol.'

'Als het moet, zoek ik zelf een baan voor hem, Meredith. Ik wil jou niet kwijt.'

'Je hebt me nog niet,' zei ze met een vermoeide glimlach. Ze wilde dit net zo graag als hij. Ze was weg van zijn bedrijf en ze wist dat ze goed konden samenwerken. Ze veronderstelde dat ze belangrijke dingen voor hem kon doen, als ze daar de kans voor kreeg. Hij had haar overtuigd. Het enige echte probleem was nu Steve. Ze voelde zich nog niet eens zo schuldig dat ze haar firma in de steek liet. Ze wist dat Cal gelijk had, ze waardeerden haar niet echt. Als ze het glazen plafond nog niet had bereikt, wist ze dat ze er in ieder geval heel dichtbij in de buurt zat. En zoals Cal zei, waren bij Dow Tech haar mogelijkheden onbeperkt.

'Wat denk je, Merrie? Doe je het?' Hij had de hele middag geprobeerd geen druk op haar uit te oefenen, maar het was moeilijk om dat vol te houden. Hij wilde zo graag dat ze de baan aannam.

Ze hadden die middag ook een gesprek gehad met Charlie McIntosh en tot haar verrassing moedigde zelfs hij haar aan het te doen. Gezien de weg die men met het bedrijf was ingeslagen, was hij van mening dat zij veel voor hen kon betekenen. 'Je zult er geen spijt van hebben als je hiernaartoe komt,' zei hij. Hij klonk meer als een oude vriend dan als de irritante mopperpot die hij tijdens de hele promotietour was geweest. 'En je kent het bedrijf al, Meredith. Er zullen weinig verrassingen voor je zijn. Bovendien,' zei hij met een welwillende glimlach, 'Cal is een fantastische kerel en het is een genot om voor hem te werken.' Hij behandelde hem meer als een zoon of een neef dan als de directeur van het bedrijf waarbij hij in dienst was.

'Ik heb nooit voor een NV gewerkt en ik wil er nu niet meer mee beginnen. Ik ben te oud om me opeens te moeten bezighouden met aandeelhouders en me zorgen te moeten maken over het effect van een stijgende of dalende aandelenmarkt. Maar jullie zijn jong genoeg om ervan te genieten.' Hij scheen opgelucht dat hij deze beslissing had genomen.

'Ik hoop dat je de baan aanneemt, Meredith,' drong hij aan.

Zij voelde zich niet zozeer onder druk gezet, maar vooral gewenst en gewaardeerd. Hier was ze echt nodig.

Cal nodigde haar uit om die avond samen uit eten te gaan, maar zij zei dat ze wat tijd voor zichzelf wilde om rustig na te denken. Ze liet roerei op haar kamer brengen en belde Steve op in het ziekenhuis. Ze had geluk, ze kon hem bereiken.

'En, hoe gaat het?'

'Fantastisch, jammer genoeg.' Ze klonk gekweld. Ze had de hele avond de voors en tegens tegen elkaar afgewogen en ze voelde zich onzekerder dan ooit. Enerzijds wilde ze de kans met beide handen aangrijpen, anderzijds hield ze zich voor dat ze het aan Steve verplicht was in New York te blijven en alles bij het oude te laten. Ze voelde zich al schuldig dat ze de mogelijkheid zelfs maar in overweging nam. Ze was nu echter zover gekomen dat ze wel moest. 'Het ziet er geweldig uit. Ik denk dat ik het hier heerlijk zou vinden, het werk tenminste. Ik heb geen idee hoe het zou zijn om in Californië te wonen. Het gaat mij echt om de baan. Maar hoe zit het met jou, lieverd? Hoe denk jij hier nou echt over?'

'Ik vind dat je er heel goed over moet nadenken,' zei hij eerlijk. 'Daarom heb ik ook tegen je gezegd dat je daarheen moest gaan.'

'Maar jij dan? Als ik deze baan aanneem, wat doe jij dan?'

'Dan zoek ik een andere trauma-afdeling,' zei hij eenvoudig. Zo te horen greep de beslissing hem minder aan dan haar, wat haar verbaasde.

'Maar als het je hier nu niet bevalt?' Waar hij werkte, zat het neusje van de zalm en New York was veel groter dan San Francisco. In veel opzichten was San Francisco echt een provinciestad. Je kon de beide steden eigenlijk niet met elkaar vergelijken, hoewel Cal zei dat de kwaliteit van het leven in Californië beter zou zijn. Steve en zij waren echter al sinds hun studententijd verliefd op New York.

'Wil je dat ik overkom om een kijkje te nemen?' vroeg Steve praktisch. 'Ik denk dat dat de enige manier is om de beslissing te kunnen nemen, denk je ook niet? Morgen na mijn werk neem ik het vliegtuig. Dan kijk ik daar rond en zie ik wel met wie ik op de trauma-afdelingen daar een gesprek kan hebben. Misschien kan ik ook maandag vrij nemen, en dan weten we in ieder geval waar we het over hebben.'

'Schat, ik hou van je,' zei Meredith met tranen in haar ogen. Hij wilde het haar altijd naar de zin maken, niet alleen met kleine dingen, maar soms ook met hele grote. 'Het zou heel veel voor me betekenen als je zou komen, Steve.'

'Goed, dan doe ik dat. Bovendien wil ik die vent weleens goed bekijken om te zien of hij niet te knap is voor ik je die baan laat aannemen. Dat gepraat over Gary Cooper staat me helemaal niet aan.' Het was niet helemaal een grapje, dat wist ze wel. Maar Steve wist dat hij zich nergens zorgen over hoefde te maken. Ze hadden een solide, gelukkige relatie met elkaar en dat kon niemand voor hen in gevaar brengen. Daar was ze zeker van.

'Dat is niet wat me aantrekt in de baan,' zei ze rustig. 'Het is gewoon een fantastisch bedrijf en hij is een prettig mens om mee te werken. Hij is integer, heeft enorm veel energie en een aantal geweldige ideeën voor de toekomst. Ik denk dat hij het bedrijf de komende twee jaar drie keer zo groot gaat maken, om van de winst nog maar niet te spreken.'

'Dan moet je er maar eens heel serieus over nadenken, Merrie. Ik kom morgenavond daarheen. Zeg maar waar we elkaar zullen ontmoeten.'

'Laat me even weten welke vlucht je neemt, dan haal ik je op van het vliegveld. En Steve...' Ze aarzelde een fractie van een seconde. Ze hield meer van hem dan ooit. Hij wilde het beste voor haar. Hij was onvoorstelbaar onbaatzuchtig en hij was zo'n door en door fatsoenlijke man. Dat was een van de dingen die ze altijd zo in hem had gewaardeerd. Daarnaast was hij intelligent, had hij een groot gevoel voor humor, werkte hij als een paard, hield hij van zijn werk en had hij het mooiste lichaam dat ze ooit had gezien. Ze vond hem nog steeds ongelooflijk sexy. Het was een onverslaanbare combinatie, ook al was hun werk nog zo verschillend. Bovendien vond ze dat juist leuk. Het was voor hen allebei een stimulans dat hun werk zo verschillend was. 'Dank je wel, lieveling, je weet niet wat dit voor mij betekent,' zei ze zacht.

'Luister eens, misschien is dit wel het beste dat ons ooit is overkomen. Misschien besluiten we zelfs wel om kinderen te krijgen in Californië.' Zij ging er niet op in en hij drong niet verder aan. Zij vond dat ze met haar zorgen over zijn baan en over Cals bedrijf genoeg had om over na te denken. Daar hoefden niet ook nog kinderen bij te komen. Terwijl ze de telefoon neerlegde, had ze het gevoel dat ze door een onweerstaanbare kracht werd voortgedreven, bijna alsof het was voorbeschikt dat dit zou gebeuren. Het beangstigde haar een beetje, maar het was ook ongelooflijk stimulerend.

Ze bracht de hele donderdag weer met Cal door. Ze vergezelde hem naar vergaderingen en praatte met belangrijke medewerkers. Ze had meer inzicht in zijn organisatie en zijn staf dan ooit tevoren en tot dusver stond alles haar nog steeds erg aan. Die middag belde ze naar haar kantoor om te horen hoe het daar ging, maar er gebeurde niet veel en ze hadden geen idee wat ze aan het doen was. Ze had hun verteld dat ze weg moest vanwege familieomstandigheden.

'Zou je vanavond bij mij thuis willen komen eten?' vroeg Cal toen ze er om zes uur een punt achter zetten. Iedereen was naar huis en ze merkte op dat er niet zo lang werd doorgewerkt als in New York. In haar kantoor was het heel gebruikelijk dat mensen tot negen of tien uur 's avonds en soms nog veel later aan het werk waren. Maar zoals Cal haar in het begin al had gezegd, was de kwaliteit van het leven in Californië heel anders. Mensen schenen meer waarde te hechten aan hun gezondheid, hun privéleven en hun vrije tijd. Na het werk gingen ze naar huis, of gingen ze trainen of een partijtje tennissen. Het leek een gezonder, gelukkiger en evenwichtiger bestaan. De mensen die ze in New York voor haar werk tegenkwam, zagen eruit alsof ze nooit het daglicht zagen. Ze zagen er bleek, moe en gestrest uit en maakten meestal een nerveuze, ongezonde indruk. Dit was echt heel anders.

'Ik zou graag bij je komen eten, maar ik moet Steve om negen uur ophalen,' legde ze uit. 'Ik wil je maaltijd niet in het honderd gooien.' Ze glimlachten naar elkaar. Ze hadden nu al een ontspannen, hechte, comfortabele werkrelatie. Ze hadden al zoveel tijd samen doorgebracht, eerst met de promotietour en nu weer hier met het verkennen van de ins en outs van zijn bedrijf, dat het bijna was alsof ze getrouwd waren.

'Ik zou toch al vroeg eten met de kinderen. Wil je met mij meerijden?'

'Dat hoef je niet te doen. Ik neem wel een taxi en dan praten we in het hotel.' Cal had voor Steve voor de volgende dag afspraken geregeld bij het SF General en bij het ziekenhuis in Oakland waar hij het eerder over had gehad. En zij wist dat Steve zijn vrienden op Stanford had gebeld. Hij zou vrijdag een drukke dag hebben en zij zou in die tijd met Cal een paar belangrijke klanten bezoeken, die hij graag aan haar wilde voorstellen. Intussen hadden ze die dag gehoord dat de koers van zijn aandelen nog verder was gestegen. In de week dat ze op de markt waren, was de koers als een raket omhooggegaan. Alles zag er voor hem even rooskleurig uit, vooral als hij Meredith zover kon krijgen zich bij zijn bedrijf aan te sluiten.

'Waarom kom je niet met me mee naar huis, dan leggen we wat hamburgers en hotdogs op de barbecue.' Dat was de andere kant van zijn leven, die haar altijd intrigeerde. Het paste helemaal niet bij het zakelijk genie dat ze in hem zag en bij de jonge hightechmagnaat die de rest van de wereld te zien kreeg. De gedachte dat hij ook weleens stond te barbecuen in zijn achtertuin, amuseerde haar.

'Oké, ik kom,' stemde ze in, 'als je niet denkt dat je kinderen het vervelend vinden.' Ze herinnerde zich nog steeds de koele ontvangst die ze haar bij haar eerdere bezoek hadden gegeven.

'Die vinden het prima,' verzekerde hij haar. En dat was over het geheel genomen waar. Andy kende haar nog en gaf haar dit keer vriendelijk lachend een hand. Hij wist zelfs nog dat haar man dokter was. Julie was koel tegen haar, maar dit keer wel beleefder. Ze vroeg zelfs hoe hun reis was geweest en vertelde haar dat haar vader in Parijs een heel mooie trui voor haar had gekocht. Meredith vertelde haar niet dat ze hem had helpen uitzoeken, maar ze was heimelijk in haar schik dat het kind hem mooi had gevonden. Mary Ellen was nog steeds de enige die dwars bleef liggen. Ze keek geërgerd zodra ze Meredith met haar vader uit de auto zag stappen en verdween enkele seconden later naar haar kamer. Ze kwam voor het eten weer naar beneden, maar bleef precies lang genoeg om met lange tanden een halve hamburger op te eten. Daarna zei ze dat ze naar boven moest om haar huiswerk te doen. Ze had verschrikt en niet bepaald blij gekeken toen Meredith zei dat ze in Londen haar moeder had ontmoet. Als het al enig effect had gehad, leek het Mary Ellens wantrouwen in haar alleen maar te hebben versterkt.

'Ze kan het niet zo goed vinden met haar moeder,' legde Cal uit toen de kinderen weg waren. Ze hadden gegeten in de achtertuin. Meredith en hij zaten samen koffie te drinken en de aardige jonge huishoudster die ook voor de kinderen zorgde, had de tafel afgeruimd. Cal zei dat hij haar al jaren had en dat ze een engel was. 'Nu Mary Ellen ouder wordt, denk ik dat Charlotte haar op de een of andere manier als een rivale beschouwt. Ze is erg streng voor haar. Mary Ellen vindt haar gewoon gemeen. En zij heeft het het moeilijkst gehad toen Charlotte wegging. Ze was toen zes jaar en het was niet gemakkelijk voor haar.' Meredith had plotseling medelijden met het meisje. Hoewel ze haar niet bepaald het gevoel gaf welkom te zijn en soms zelfs onbeleefd deed, was het duidelijk dat ze het moeilijk had gehad en misschien als gevolg daarvan wantrouwend stond tegenover vrouwen. Charlotte zag er niet uit als een droommoeder.

Daarna praatten ze weer over zaken. De kinderen kwamen niet meer terug. Toen Cal ging zwemmen, keek Meredith naar hem. Hij had een lang, sterk lichaam en hij zei dat hij op de universiteit in het zwemteam had gezeten. Hij leek nog lang geen eenenvijftig en hij was onmiskenbaar erg aantrekkelijk. Meredith verlangde er echter naar om Steve te zien. Toen zij weg moest om hem te gaan ophalen, belde Cal een taxi voor haar, nadat hij eerst opnieuw had aangeboden haar weg te brengen. Meredith stond er echter op een taxi te nemen en Cal wilde zich niet opdringen. Ze hadden samen veel te bepraten en hij wilde niemand onder druk zetten.

Hij nodigde hen uit om de volgende avond te komen dineren. Meredith nam zijn aanbod aan en vertelde hem dat Steve hem graag wilde ontmoeten. Ze vertelde hem er niet bij dat Steve zich zorgen om hem maakte, omdat ze vermoedde dat het toch merendeels plagerij van hem was. Ze vond het om uiteenlopende redenen echter toch belangrijk dat Steve hem zou ontmoeten. En ze stelde vertrouwen in Steves ideeën en standpunten. Ze vermoedde en hoopte dat de beide mannen elkaar zouden mogen. Zij respecteerde hen allebei, zij het om verschillende redenen.

Toen ze Steve bij de uitgang van het vliegveld opwachtte, kwam hij naar buiten in een kreukelige kaki broek en een overhemd dat eruitzag alsof het nooit was gestreken. Hij had nog steeds de klompen aan die hij op zijn werk droeg. Hij was vanuit het ziekenhuis rechtstreeks naar het vliegveld gegaan. Het oude tweedjasje dat hij had meegenomen, had gaten in allebei de ellebogen. Ze voelde zich net een moeder die haar kind van kostschool ziet thuiskomen en zich afvraagt waar hij de nette kleren heeft gelaten die ze hem heeft toegestuurd.

'Waarom heb je in 's hemelsnaam dat jasje meegenomen?' vroeg ze. Ze had het twee jaar geleden achter in de kast in de hal verstapt. Maar wat ze er ook mee deed, hij wist het altijd weer te vinden. En ze had nooit de moed om het gewoon weg te doen. Dat had ze eens gedaan met een favoriete broek van hem en dat moest ze nog steeds horen.

Ze kon zich echter niet voorstellen dat hij dit fossiel had meegenomen naar San Francisco.

'Wat mankeert eraan?' Hij keek stomverbaasd bij het horen van haar vraag. 'We gaan toch niet naar een chic diner?'

'Nee, maar we gaan morgenavond wel eten bij Callan Dow. Ik hoop dat je nog een ander jasje hebt meegenomen.' Het was het soort gesprek dat getrouwde stellen voeren en dat anderen altijd zo stompzinnig in de oren klinkt.

'Zit er maar niet over in. Mannen begrijpen die dingen. Dit jasje heeft persoonlijkheid, en geschiedenis.' Hij had een hekel aan nieuwe kleren en hij begreep nooit waarom zij het nodig vond dat zijn broeken werden gestreken. Hij bracht zoveel tijd in kreukelige operatiekleren door dat in zijn ogen de rest niet anders was. Hij was zelf altijd keurig schoon, maar zijn kleren waren altijd gekreukt.

'Ik veronderstel dat dit toespraakje over persoonlijkheid en geschiedenis betekent dat je geen ander jasje hebt meegenomen?'

'Correcto.' Hij grijnsde naar haar en boog zich naar haar toe om haar te kussen terwijl ze zijn tas pakten, die aanvoelde alsof er bakstenen in zaten.

'Mijn god, wat heb je meegenomen? Een bowlingbal?'

'Nee,' grijnsde hij, 'wat leesmateriaal.' Hij ging nooit ergens heen zonder een voorraad nieuwe medische boeken, waarvan hij vond dat hij ze moest lezen om op de hoogte te blijven. In feite was dat het enige waar hij belang aan hechtte. Steve was een briljante arts, maar geen modieus type. Heel anders dan Cal, die op zijn vakgebied zijn gelijke niet kende, maar er altijd onberispelijk en zeer verzorgd uitzag. De beide mannen konden niet méér van elkaar verschillen. 'En hoe gaat het hier? Is er nog nieuws?' Steve scheen het fijn te vinden om hier te zijn en dat deed haar plezier.

'Het gaat beter dan ooit,' zei ze stralend. Terwijl de taxi hen naar het hotel bracht, praatte ze geanimeerd over Cals bedrijf. Eenmaal in hun kamer bleven ze tot ver na middernacht doorpraten.

De volgende dag liet ze Steve achter in het hotel. Ze zou met Cal klanten gaan bezoeken en Steve had een auto gehuurd om naar zijn afspraken te gaan. Zij had voorgesteld een auto met chauffeur te huren, maar dat was zijn stijl niet. Hij had een paar kaarten meegekregen bij het bedrijf waar hij de auto had gehuurd en hij zei dat hij de ziekenhuizen waar hij heen zou gaan wel zou kunnen vinden. Meredith gaf hem een kus toen ze wegging en beloofde dat ze hem aan het eind van de dag weer zou treffen bij het hotel. Ze wenste hem geluk en vertrok snel naar Dow Tech om Callan te ontmoeten.

Het was weer een heel bijzondere dag met hem. Ze brachten een bezoek aan drie van zijn belangrijkste klanten en kregen een rondleiding in een van de ziekenhuizen waar zijn diagnostische apparatuur het meest werd gebruikt. Het was een fascinerende middag voor haar en Cal was blij met haar reactie. Toen ze aan het eind van de dag afscheid van hem nam, herinnerde hij haar eraan dat ze die avond om halfacht bij zijn huis zouden zijn. 'Ik zie ernaar uit om Steve te ontmoeten, ik heb net het gevoel dat hij een oude vriend van me is,' zei hij hartelijk. Ze had tijdens de promotietour zoveel over hem gepraat dat hij werkelijk het gevoel had dat hij hem kende.

Toen Meredith Steve trof bij het hotel, zag hij er ontspannen uit en klonk hij verbazend enthousiast. Hij was onder de indruk van alle drie de ziekenhuizen die hij had gezien en was nog doorverwezen naar. een vierde ziekenhuis, waar alleen de meest extreme traumagevallen werden behandeld. Ze hadden een landingsplatform voor een helikopter en er was een trauma-afdeling die grote gelijkenis vertoonde met die waar hij werkte. Hij popelde om er maandag een bezoek te brengen. Hij had al een afspraak met de directeur. De ziekenhuizen die hij had bezocht had hij erg interessant gevonden en waren ook bijzonder in hem geïnteresseerd, maar hadden voor hem geen geschikte vacatures. Wel waren ze zeer onder de indruk geweest van wat hij te bieden had en ze hadden beloofd hem in gedachten te houden als er een plek vrijkwam. Hij was echter zo ervaren en bekleedde zo'n hoge functie, dat ze hem niet minder dan een topbaan konden aanbieden en daarvan hadden ze er geen beschikbaar. Hij zei dat hij in een van deze ziekenhuizen heel gelukkig had kunnen zijn, maar hij had zijn hoop gevestigd op het ziekenhuis in de East Bay, dat hij maandag zou gaan bezoeken.

'En wat denk je ervan?' Ze glimlachte naar hem. Ze hadden allebei een goede dag gehad en ze zag dat hij er heel positieve gevoelens aan had overgehouden.

'San Francisco lijkt me fantastisch,' zei hij stralend. 'De stad is een juweeltje en de mensen zijn hier zo aardig. Het is heel anders dan in New York. Ze kijken je hier niet allemaal aan alsof ze je ervan verdenken dat je ze gaat beroven. Zelfs de mensen op de trauma-afdelingen maken hier een vrij ontspannen indruk. Het ziekenhuis in Oakland was een beetje twijfelachtig, maar daar hadden ze net twee minuten voor ik aankwam zes mensen met schotwonden binnengekregen. Eerlijk gezegd vind ik het hier heerlijk, Merrie. Ik kan me voorstellen waarom het je aantrekt.' Ze kreeg plotseling het gevoel alsof een heel nieuw leven zich voor hen opende en daar was iets heel opwindends aan. Het enige probleem was dat ze voor hem nog geen baan hadden, maar er was altijd nog het ziekenhuis in East Bay, waar hij maandag naartoe ging. De mensen die hij had gesproken hadden hoopvol geklonken, maar ze hadden zich telefonisch nergens op willen vastleggen. Hij had hun zijn cv gefaxt, maar ze hadden hem nog niet persoonlijk ontmoet.

'Waar wil je wonen?' vroeg hij haar terloops, alsof de beslissing al was genomen of in ieder geval dichterbij was gekomen. 'In de stad of hier? Ik vind het zelf wel fijn om buiten de stad te wonen, en ik zou het niet erg vinden om heen en weer te reizen.'

'Voor mij zou het hier gemakkelijker zijn, maar dat laat ik aan jou over. Jij moet vaker en op gekkere tijden naar je werk heen en weer reizen dan ik.'

'We zien wel. Mij lijkt een huis in een buitenwijk wel leuk, en bovendien,' hij stopte nadrukkelijk, terwijl hij in haar ogen een reactie probeerde af te lezen, 'denk ik dat dit een schitterende plek zou zijn om kinderen groot te brengen, veel beter dan New York. Jij zou het hier waarschijnlijk ook niet zo zwaar hebben als daar. Je hoeft hier geen promotietours meer te doen en hopelijk hoef je ook niet meer tot middernacht te werken. Dit zou best eens het juiste moment en de juiste plek kunnen zijn om het te doen.' Hij hield bijna zijn adem in terwijl hij haar antwoord afwachtte. Zij bleef enige tijd zwijgen, terwijl ze zijn woorden scheen af te wegen.

'Misschien wel,' was het enige dat ze uiteindelijk zei. Ze wilde die discussie niet met hem aangaan. Nog niet tenminste. Er waren nog een heleboel andere factoren waar ze over moesten nadenken.

'Is dat alles?' zei hij met een lichtelijk teleurgestelde blik. 'Alleen maar "misschien"? Als we het ooit doen, Merrie, vind ik dit een fantastische plek. Waar kan een kind het beter hebben dan in Californië?'

'Bij andere ouders,' zei ze glimlachend, waarna ze weer wat scheen te ontspannen. Het gaf haar altijd een gespannen gevoel als ze het hadden over kinderen krijgen. Maar ze moest toegeven dat het hier misschien zo slecht nog niet was.

Toen ze om kwart over zeven op weg gingen naar Cals huis, waren ze allebei in een goede bui. Ze kwamen klokslag halfacht aan. Hij zat op hen te wachten in de tuin, naast het zwembad, en er stonden margarita's en kaviaar op tafel. De kinderen waren net uit het zwembad gekomen. Hij zag er met zijn perfect gestreken blauwe overhemd, zijn beige broek en zijn blote voeten in Gucci-instappers ontspannen en zoals gewoonlijk erg knap uit. Steve had een oud streepjesoverhemd en het door haar gehate versleten jasje aan. Ze wenste dat ze eraan had gedacht zijn tas voor hem in te pakken voor ze naar Californië vertrok. Volgende keer doe ik dat, bezwoer ze zichzelf, terwijl de beide mannen elkaar begroetten. Cal vertelde Steve dat hij, na alles wat Meredith in de tijd dat ze samen waren over Steve had verteld, ernaar had uitgekeken hem te ontmoeten.

'Je vrouw heeft het voortdurend over je, Steve. Ik hoop dat je dat weet. Als ze over je begint, houdt ze niet meer op.' Het waren precies de goede woorden en Steve nam Cal met een vergenoegd gezicht op.

Het gesprek verliep ontspannen en kwam vanzelf op de meest uiteenlopende onderwerpen. Ten slotte vroeg Cal hem naar de ziekenhuizen waar hij was geweest en uiteindelijk kwam het gesprek op Cals geavanceerde diagnostische apparatuur. Steve gaf hem zijn kritische oordeel en sprak buitengewoon lovend over twee van zijn apparaten. Ook gaf hij een aantal interessante inzichten en suggesties vanuit het standpunt van een arts. Cal was duidelijk blij met wat hij van hem te horen kreeg.

Na een uur gingen ze naar binnen voor het diner en Cal schonk een Mouton-Rothschild bordeaux die Steve mateloos imponeerde. Om elf uur zaten ze nog steeds bij een glas brandy met elkaar te praten. Het was bijna middernacht toen ze weggingen en Meredith had de indruk dat de avond goed was verlopen. De mannen schenen elkaar aardig te vinden.

'Wat vond je van hem?' vroeg ze toen ze met Steve achter het stuur terugreden naar het hotel. Ze was benieuwd wat Steve van hem vond.

'Hij is een bijzonder intelligente kerel. En je hebt gelijk, hij ziet er natuurlijk wel knap uit, maar na een poosje vergeet je dat. Hij heeft zoveel vernieuwende ideeën en er is zoveel dat hij wil doen, dat je in zijn gedachtegang wordt meegezogen en zijn chique kleren en filmsterren uiterlijk vergeet. Ik kan me voorstellen dat je hem graag mag.' Toen keek hij zijn vrouw met een schaapachtig lachje aan. 'Het spijt me van het jasje, Merrie. Volgende keer neem ik een betere mee.'

'Wat geeft het?' Ze glimlachte naar de man van wie ze hield. Ze was zo trots op hem en hield zoveel van hem en ze was blij dat hij Cal aardig vond. En ze was stomverbaasd over wat hij daarna zei. 'Ik vind dat je die baan moet aannemen. Ik denk dat je het jezelf nooit vergeeft als je het niet doet. Je zou je altijd blijven afvragen wat er was gebeurd als je hierheen was gegaan. Lieverd, je moet het doen.'

'Ik sta versteld van je. En jij dan?'

'Ik vind wel iets. Er is werk genoeg. Ze moeten alleen een plek voor me vinden.' En hij was ervan overtuigd dat dat mettertijd zou gebeuren. 'Op dit moment is deze baan voor jou het belangrijkste. Ik wil graag dat je gelukkig bent.' Er kwamen tranen in haar ogen toen hij dit zei. Hij was zo goed voor haar en zo lief en zo ruim van geest.

'Ik neem geen beslissingen voor we weten waar jij aan toe bent. Dit gaat ons allebei aan, niet alleen mij, al stel je je nog zo belangeloos op.'

'Laten we zien wat er maandag gebeurt. En laten we intussen genieten van dit weekend.' Cal had aangeboden hen de volgende dag rond te rijden, maar Steve had hem verteld dat ze op eigen gelegenheid de stad wilden verkennen. Ze hadden afgesproken zondagmiddag naar hem toe te komen om te zwemmen en met hem en de kinderen te dineren. En Cal had beloofd een barbecue voor hen te houden. Steve en Meredith keken er echter naar uit eerst samen de stad in te gaan.

Zaterdag gingen ze naar Marin en staken ze met hun gehuurde open cabriolet de Golden Gate Bridge over. Ze lunchten in Sausalito, slenterden rond in de winkels en dineerden bij Scoma's. Het uitzicht was adembenemend. Na afloop reden ze om San Francisco heen en belandden ze bij Fisherman's Wharf voor een Irish coffee. Om middernacht nam hij haar mee naar de Top of the Mark om van het uitzicht te genieten. Ten slotte reden ze terug naar het Peninsula Hotel en praatten nog even over wat ze van de stad hadden gezien. Cal had gezegd dat Pacific Heights voor hen een mooie plek was om te gaan wonen. Ze waren erdoor gereden en hadden gekeken naar de nette rijen met mooie Victoriaanse en bakstenen huizen en de kleurige ornamenten. Alles zag er even schoon en netjes uit en de straten waren onberispelijk. En Steve had zijn hart verloren aan de stad.

Zondagochtend bezochten ze de campus van de Stanford universiteit en slenterden ze door Palo Alto. Ze waren allebei verrast door wat ze hadden gezien en hoe leuk ze het hadden gevonden. Zondagmiddag arriveerden ze bij Cals huis en voegden ze zich bij de anderen bij het zwembad. Steve speelde Marco Polo in het water met Cals kinderen en Meredith praatte met Callan.

'Ik denk dat je een overwinning hebt gemaakt,' zei Meredith zachtjes, terwijl ze naar hem keken. 'Hij is verrukt van San Francisco.'

'En jij, Merrie?'

'Ik ben verrukt van je bedrijf en van het werk.' Ze glimlachte naar hem. Zij zou op de noordpool ook gelukkig zijn met een baan zoals hij haar aanbood, dat wisten ze allebei. 'Jij bent een workaholic, net als ik. Wij zijn hopeloos.' Hij keek hoe haar man met zijn kinderen speelde en glimlachte terug naar haar. 'Hij is een aardige vent, Merrie. Je had gelijk. En ik heb gehoord dat hij een verdomd goeie arts is.' Hij had eerst wat inlichtingen ingewonnen voor hij hem had aanbevolen bij de ziekenhuizen waar hij hem naartoe had gestuurd. 'Hoe ziet het eruit op het banenfront?'

'Nog niets. Niemand heeft een vacature voor hem, maar hij schijnt zich er niet al te veel zorgen over te maken. Hij heeft maandag een gesprek in de East Bay.'

'Ik hoop dat het iets oplevert,' zei Cal uit de grond van zijn hart. Hij wilde niets liever dan dat ze bij hem zou komen werken. De afgelopen drie dagen waren zijn ideeën over haar alleen maar bevestigd.

'Ik ook,' zei ze rustig. Steve gooide de bal naar Mary Ellen en ze gilde van plezier. Zo afwachtend als de kinderen zich tegenover Meredith hadden opgesteld, zo open waren ze tegen haar man. Zij had zich bij kinderen nooit erg op haar gemak gevoeld en dat voelden ze aan.

Het was een ontspannen middag, 's Avonds ontsponnen zich tussen Steve, Cal en Meredith lange, interessante discussies, voornamelijk over politiek en de invloed daarvan op het zakenleven. Steve had wat dat aangaat zijn eigen ergernisjes op het gebied van geneeskunde. Ze wisselden urenlang gedachten met elkaar uit. Toen ze vertrokken, wenste Cal Steve succes met zijn gesprek en sprak hij met Merrie af dat hij haar de volgende ochtend weer zou zien.

Ze zat bij Cal op zijn kantoor toen Steve haar tegen de middag opgetogen opbelde.

'Wat is er aan de hand?' vroeg ze afwezig. Ze hadden wat plannen zitten bespreken voor het volgende kwartaal.

'Ik dacht dat je het nieuws wel wilde horen.'

'Wat dan?' vroeg ze glimlachend, terwijl Cal haar gespannen aankeek.

'Ik heb een baan. En jij ook, vermoed ik. Ze willen dat ik 1 januari begin. Het hoofd van de trauma-afdeling hier gaat weg en als mijn referenties goed zijn, en als ze Lucas bellen is dat het geval, neem ik zijn plaats in. Hoe vind je dat?'

'Wauw!' Haar ogen ontmoetten die van Cal. 'Gefeliciteerd, schat!' Ze was bijna sprakeloos. Alles kwam met zo weinig inspanning voor elkaar. Het was bijna alsof het zo moest zijn. Er rustte duidelijk een zegen op dit project.

'Jij ook gefeliciteerd. Ga je Cal zeggen dat je het doet?'

'Wat denk jij?' vroeg ze cryptisch. Ze wilde er zeker van zijn dat hij het ermee eens was als ze het deed. Ze hadden nu echter allebei een fantastische baan in het vooruitzicht en er viel een loden last van haar schouders. Ze had nu de vrijheid om de baan aan te nemen die Cal haar aanbood en die ze zo graag wilde.

'Als jij het hem niet vertelt, doe ik het. Pak het aan, lieverd. Je verdient het.'

'Dank je wel, Steve,' zei ze. Ze voelde zich dankbaar en gelukkig en opgelucht tegelijk. Toen ze enkele minuten later de telefoon neerlegde, zat ze nog steeds te glimlachen. Cal keek haar gespannen aan.

'Dat klonk hoopvol.'

'Beter nog.' Ze straalde naar hem. 'Hij heeft de baan.' Er verscheen een brede glimlach op Cals gezicht. Hij was net zo opgelucht als zij.

'En wat betekent dat voor ons, Merrie?'

'Wat wil jij dat dat voor ons betekent?' vroeg ze op de man af, terwijl ze hem strak aankeek. Het was net weer alsof ze danste met Fred Astaire, ze waren helemaal op elkaar ingespeeld, hun gedachten volgden dezelfde weg.

'Ik wil dat dat betekent dat jij de nieuwe financieel directeur van Dow Tech wordt. Doe je het?'

Ze knikte langzaam. Ze was er nu zeker van. Het was bijna zoiets als trouwen, een enorme stap en een belangrijke verbintenis. 'Ja, als je dat wilt, doe ik het.'

'Je weet dat ik dat wil, Meredith.' Hij schudde haar de hand. 'Is het rond?'

'Ja. Ik kan niet geloven dat dit is gebeurd.' En het was allemaal zo snel gegaan. Twee weken geleden hadden ze nog samen de promotietour gedaan en nu was ze bij hem in dienst en verhuisde ze naar Californië.

'Ik ook niet.' Hij liep zijn kantoor uit en kwam terug met een fles champagne en twee glazen. Hij glimlachte van oor tot oor. 'Dit moet gevierd worden. Dit is het beste nieuws dat ik in jaren heb gehad. Misschien wel het beste ooit.'

Ze klonken met elkaar en zaten een poosje samen van hun champagne te genieten en te praten. Toen begonnen ze de details te bespreken.

'Hoe snel wil je me hebben, Cal?' Ze wist dat Charlie McIntosh hem twee weken de tijd had gegeven om een vervanger te vinden, maar ze veronderstelde dat hij wel bereid zou zijn wat langer te blijven, vooral in de wetenschap dat zij over zou komen en wat tijd nodig zou hebben om haar zaakjes af te ronden. Als hij vasthield aan twee weken, zou ze 8 oktober moeten beginnen en dat kon ze onmogelijk voor elkaar krijgen. Ze moest in ieder geval bij haar firma een redelijke opzegtermijn in acht nemen; zij dacht zelf aan een maand. Bovendien moesten ze hun appartement in New York verkopen. En Steve had gezegd dat ze hem 1 januari in de East Bay wilden hebben. Dat leek haar ook een mooie tijd.

'Uiterlijk 15 oktober,' antwoordde Cal rustig. Ze lachte in de veronderstelling dat hij een grapje maakte.

'Erg grappig. Ik meen het. Steve moet hier 1 januari beginnen. 15 December misschien, of direct na Kerstmis?'

'Geen denken aan, Meredith.' De geslepen zakenman die ze eerder in actie had gezien, kwam nu naar voren. Hij moest nu zijn eigen belangen en die van Dow Tech in het oog houden. Hij was niet van plan drie maanden te wachten voor ze naar Californië kwam. 'Charlie heeft me al verteld dat hij geen dag extra blijft. Dat is een rotstreek van hem, maar zo is Charlie. Hij staat te springen om weg te gaan. Zijn vrouw en hij hebben al een rondreis van twee maanden door Azië gepland.'

'Cal, ik kan hier onmogelijk over drie weken al zijn. Dat is waanzin.' Ze was ontzettend geschrokken. Ze wilde niet tweeëneenhalve maand eerder overkomen dan Steve, dat zou zowel tegenover hem als tegenover haarzelf niet eerlijk zijn. Maar ze moest ook de belangen van Callan en Dow Tech voor ogen houden.

'Ik kan niet werken zonder financieel directeur. Het liefst zou ik willen dat je hier over twee weken begint, als Charlie weggaat. Ik kan het wel een week zonder financieel directeur redden, maar langer niet. Je moet eerder komen. Steve kan in de weekends overkomen, of jij kunt naar hem toe gaan. Het spijt me, Merrie, ik vind het heel vervelend voor je, maar ik heb je nodig.' Dat vond ze wel prettig, maar ze vond het afschuwelijk Steve te moeten vertellen dat ze tot het eind van het jaar ieder aan een andere kant van het land zouden wonen. Maar Cal was kennelijk niet van plan ook maar een duimbreed toe te geven. 'Ik ben uiteraard bereid je een bonus te geven. Ik dacht dat tweehonderdvijftigduizend dollar de bittere pil wel zou verzachten.' Wat kon ze daar nog tegen inbrengen? Callan Dow wist wel wat hij deed. 'Ik zal je voor drie maanden een appartement geven in Palo Alto, op onze kosten uiteraard, en als het nodig is langer. Dat geeft jullie de tijd om te beslissen waar jullie willen wonen en een huis naar je zin te zoeken.' Hij deed meer dan ze van hem had kunnen vragen.

'Het is allemaal heel royaal, Cal. Ik ben alleen een beetje verrast dat je me al zo snel hier wilt hebben. Dat had ik niet verwacht.' Ze klonk nog steeds bedenkelijk, ondanks de bonus die hij haar had aangeboden. Die was meer dan royaal, die was fantastisch.

'Ik had niet verwacht dat Charlie met twee weken zou opzeggen. Het spijt me dat ik je onder druk moet zetten, Meredith, maar we zitten allemaal klem. Zullen we het op de vijftiende houden?'

'We zullen wel moeten, denk ik. Ik zal gewoon in de weekends dat Steve niet werkt naar New York moeten vliegen. Als hij doordeweeks vrij is, kan hij hiernaartoe komen. We vinden er wel iets op.' Ze maakte zich echter zorgen om wat Steve ervan zou zeggen. Ze had om vier uur met hem afgesproken in het hotel en ze zouden om zes uur terugvliegen naar New York.

Toen ze vertrok, sloeg Cal zijn arm om haar heen en zei dat ze hem mocht bellen als hij iets voor haar kon doen. Zij vroeg hem haar te bellen als hij voor haar terugkomst iets van haar wilde weten. Toen hij dat hoorde, begon hij te lachen.

'Je maakt zeker een grapje? De komende drie weken hou ik je voortdurend in de gaten, Meredith. Ik hoop dat alles daar soepel zal verlopen.' Hij wist dat haar partners kwaad zouden zijn, maar in zijn ogen hadden ze niet beter verdiend. De enige over wie ze zich echt zorgen maakte, was haar man. Het zou de komende tweeëneenhalve maand een moeilijke tijd worden als ze niet bij elkaar waren. Zij verheugde zich er niet op en ze wist dat hij dat ook niet zou doen. Maar zoals gewoonlijk verraste hij haar. 'Als het niet anders kan, moet het maar, schat. Je moet je hier nu helemaal voor inzetten, het werk wacht niet, en ik ben er voor je het weet.' Opnieuw zei ze dat hij haar versteld liet staan.

In het vliegtuig spraken ze er nog eens over en Steve zei dat hij de verkoop van het appartement zou regelen en bereid was op zijn vrije dagen naar San Francisco te vliegen om haar te zien.

'Weet je,' bekende Steve toen ze met een glas wijn in hun hand ergens boven de Rocky Mountains vlogen, 'ik vond Cal een stuk sympathieker dan ik had verwacht. Door wat jij eerder had gezegd,' zei hij met een wat schaapachtige blik in zijn ogen, 'was ik een beetje jaloers op hem. Maar ik denk dat zijn motieven zuiver zijn. Ik denk dat hij enorm veel respect voor je heeft, maar hij is alleen geïnteresseerd in zijn bedrijf.' Meredith was blij dat te horen. Zij had ook steeds die indruk gehad. Ze waren tijdens hun reis erg naar elkaar toe gegroeid, maar niet op zo'n manier dat ze zich er zorgen over maakte. Ze waren goede vrienden en toegewijde collega's. 'Ik mag zijn kinderen ook graag. Ze zijn aardig. Vervelend van hun moeder.' Meredith knikte terwijl ze uit het raampje keek. Toen merkte ze dat Steve met een lieve glimlach naar haar zat te kijken en ze vermoedde al wat hij zou gaan zeggen.

'Nu we het daar toch over hebben, wat vind je ervan om, als je daar een poosje bent, een paar maanden misschien, of een halfjaar... als we dan eens aan een baby zouden gaan denken.' Ze was inmiddels achtendertig. Als ze kinderen wilden, begon de tijd inderdaad te dringen. Ze had altijd gezegd dat als ze het deden, ze ze voor haar veertigste zou willen hebben. En als ze het komende halfjaar zou proberen zwanger te raken, zou ze negenendertig zijn als de baby kwam. Uit medisch oogpunt bezien had Steve het altijd onverstandig gevonden na die tijd nog aan kinderen te beginnen.

'Laten we even afwachten hoe het tegen die tijd gaat,' zei ze vaag. Het waren woorden die hij maar al te goed kende en haar antwoord stelde hem teleur.

'Als we blijven "afwachten", zitten we er nog over te praten als ik negentig ben. Meredith, je zult toch eens door de zure appel heen moeten bijten.' Hij dacht dat ze bang was voor de zwangerschap en de bevalling en daar had hij ook wel een beetje gelijk in, maar ze was nog veel banger voor de verplichtingen die een baby met zich mee zou brengen.

'Waarom moet ik door de zure appel heen bijten?' vroeg ze met een verontruste blik. Ze wist dat ze hem dankbaar moest zijn dat hij New York had willen opgeven, maar ze wist niet of ze in ruil daarvoor een baby wilde. Sterker nog, ze wist dat ze dat niet wilde en ze wilde hem geen valse beloftes doen. Het enige dat ze nu wilde was Cal helpen bij het uitbreiden van zijn bedrijf. Voor haar was dat veel opwindender dan kinderen krijgen.

'Zo te zien is Cal ook in staat in zijn eentje een gezin draaiende te houden en een bedrijf te runnen. Volgens mij kan jij dat ook, Meredith. Ik zal je helpen.'

'Dat weet ik wel,' zei ze geïrriteerd. 'Ik weet gewoon nog niet wat ik wil.'

'Misschien weet je dat pas als je het doet.'

'En wat dan? Stel dat ik het afschuwelijk vind. Dat het me te veel is, dat mijn werk eraan kapot gaat. Of dat we het niet redden als we allebei blijven werken. Als het niet bevalt, kunnen we het niet terugsturen.'

'Ik kan me niet voorstellen dat jij niet van een baby zou houden,' zei hij zacht.

'Ik voel me niet op mijn gemak bij kinderen,' zei ze eerlijk. 'Ik ben niet zoals jij. Jij bent voor kinderen net een soort rattenvanger van Hameien. Naar mij kijken ze altijd alsof ik de boze fee ben van Doornroosje.' Hij moest lachen om de vergelijking en boog zich naar haar toe om haar een kus te geven. 'Mijn kinderen zullen nooit denken dat jij een boze fee bent. Dat beloof ik je.'

'We hebben het er wel weer over als we zijn gesetteld.' Ze schoof het idee net zo vlot terzijde als ze de afgelopen veertien jaar steeds had gedaan en ze richtte haar aandacht weer op andere zaken. Het gaf haar altijd een onrustig gevoel als ze het over kinderen hadden. 'Wanneer ga je in het ziekenhuis vertellen dat je weggaat?' Ze stelde hem de vraag om hem van het pijnlijke onderwerp af te leiden en omdat ze het antwoord wilde weten.

'Meteen als we terug zijn, denk ik. Ik wil drie maanden opzegtermijn aanhouden. Dan kan ik met de kerstdagen bij je zijn.' Het klonk perfect, behalve dat ze de periode daarvoor heen en weer moesten reizen. Steve had haar echter verzekerd dat de tijd om zou vliegen, en zij zou het zeker druk krijgen. 'En jij?' vroeg hij.

'Ik ga het ze morgen vertellen.' Ze was een dag langer weggebleven en ze vroeg zich af of ze misschien al iets vermoedden. 'Ze zullen het vast niet leuk vinden.'

'Wat dat aangaat heeft Cal gelijk. Ze hebben het aan zichzelf te danken. Ze waarderen je niet.'

Maar kennelijk waardeerden ze haar meer dan Cal en hij hadden verwacht. Toen ze haar partners de volgende ochtend op de hoogte bracht, waren ze diep geschokt. Ze konden het niet geloven. Vooral toen ze hun vertelde dat ze al over drie weken naar Californië zou vertrekken. Maar toen ze de eerste klap te boven waren, namen ze het redelijk gemoedelijk op en boden ze haar de week voor haar vertrek een heel leuk diner aan. Het was moeilijk te geloven dat een twaalfjarig hoofdstuk van haar carrière nu werd afgesloten. Toen ze de avond voor haar vertrek met Steve in hun appartement zat, omringd door open koffers, keek ze haar echtgenoot verbijsterd aan.

'Het is net of je het huis uit gaat om te gaan studeren of zoiets, vind je ook niet? Ik kan het nog steeds niet geloven.'

'Ik ook niet,' bekende hij met een grijns, 'maar ik vind het prachtig.' Hij had in het ziekenhuis verteld dat hij wegging en ze waren geschokt geweest, maar blij voor hem. Vooral Lucas vond het erg jammer, omdat hij wist dat het betekende dat hij nu nog zeker een jaar moest wachten voor hij onderzoek kon gaan doen. Ze waren al aan het zoeken naar iemand die Steve kon vervangen, maar er was nog geen zicht op of dat zou lukken. Als ze op tijd iemand konden vinden, had Steve beloofd hem of haar te zullen inwerken. Verder had hij alleen toegezegd niet weg te zullen gaan voor ze een vervanger voor hem hadden gevonden. Het ziekenhuis in Californië had daarmee ingestemd, zelfs als hij daardoor pas later zou kunnen beginnen. Ze gingen hier heel redelijk mee om.

De volgende dag moest Steve naar het ziekenhuis en vertrok zij naar het vliegveld. Het was zondag en het was voor haar een emotionele week geweest. Vrijdag had ze afscheid genomen op kantoor en het speet haar haar vrienden daar achter te laten. Er waren wat tranen gevloeid, mensen hadden hartelijk afscheid van haar genomen en haar het allerbeste toegewenst. Toen ze zich omdraaide om het appartement te verlaten, keek ze nog één keer om zich heen alsof ze nooit meer terug zou komen. Ze probeerde zich in te prenten wat ze was vergeten.

'Rustig maar, schatje,' zei Steve zacht. 'Volgend weekend ben je weer terug.'

'Dat weet ik wel. Ik ben alleen een beetje zenuwachtig.'

'Dat is niet nodig,' verzekerde hij haar. 'Alles gaat goed. Het wordt fantastisch.'

'Dat weet ik,' zei ze met een glimlach en ze trok de deur achter hen dicht.

10

De baan in Californië was precies zoals Meredith had gehoopt. Het was opwindend, een echte uitdaging, en werken met Callan Dow was nog leuker dan ze had verwacht. En vanuit professioneel oogpunt bezien was het de kans van haar leven. Ze bewogen zich in volmaakte harmonie van de ene vergadering naar de andere en zaten uren bij elkaar op kantoor te praten over nieuwe projecten. Meredith besloot iedere dag met een opgewonden, opgetogen gevoel.

Het gemeubileerde appartement dat hij voor haar had gehuurd, zag er leuk uit en bood volop ruimte. Ze belde Steve zo vaak mogelijk op om hem te vertellen wat er in haar leven gebeurde, maar zoals altijd was het niet eenvoudig hem te pakken te krijgen. De keren dat ze met elkaar spraken, was hij echter blij voor haar. Hij had er zelfs begrip voor toen ze hem vertelde dat ze het te druk had om het eerste weekend naar New York te komen. Ze probeerde zich nog steeds door de stapel onvoltooide projecten heen te werken die Charlie haar had nagelaten.

'Het spijt me, schat,' zei ze donderdagavond laat tegen hem. Ze was nu vier dagen in Californië en ze had nog geen tijd gehad om op adem te komen.

'Maak je geen zorgen. Misschien kan je in het weekend wat huizen voor ons bekijken.' Omdat hij in de East Bay ging werken, hadden ze afgesproken dat ze op zoek zouden gaan naar een huis in de stad. Ze zouden dan allebei heen en weer moeten reizen, maar Steve zou zijn werk vanuit de stad gemakkelijker kunnen bereiken dan wanneer ze in Palo Alto woonden. Van daaruit zou hij er twee uur over doen en dat was te veel voor hem. De stad was een goed compromis en Meredith had ermee ingestemd.

'Ik zal zondag gaan kijken,' beloofde ze. Ze was dat ook vast van plan, maar toen het zover was, zat ze nog tot over haar oren in het werk. De stapels stonden tot op het terras van haar appartement. Cal had haar de vorige avond uitgenodigd om bij hem te komen eten, maar zij had zijn aanbod afgeslagen en had tussen het werk door een boterham gegeten. Toen hij haar echter zondagmiddag opnieuw opbelde, had ze wat meer werk af en ging ze overstag.

Ze at vroeg met hem en de kinderen, die dit keer allemaal redelijk aardig tegen haar waren. Ze begonnen aan haar te wennen en nu ze Steve hadden ontmoet, geloofde zelfs Mary Ellen ten slotte dat zij niet het vriendinnetje van hun vader was.

Haar tweede week bij Dow Tech verliep nog beter dan de eerste en toen de week half om was, was ze ervan overtuigd dat ze in het weekend naar New York kon. Dit keer belde Steve echter af. Harvey Lucas was ziek en hij moest hem vervangen. Meredith was echter niet zo teleurgesteld als hij. Zij had zoveel te doen dat ze blij was dat ze in Palo Alto kon blijven en nog wat werk kon afmaken.

'Het heen en weer reizen lukt niet erg, hè?' zei Steve met een verdrietige klank in zijn stem. Hij had het druk op zijn werk, maar hij miste haar. Het was ongezellig om 's avonds, als zijn dienst er eindelijk op zat, thuis te komen in het lege appartement. Hij voelde zich net een kind dat niemand heeft om mee te spelen. Hij had haar al twee weken niet gezien.

Maar de ergste klap kwam tijdens haar derde weekend in Californië. Ze hadden elkaar beloofd dat ze zich deze keer door niets zouden laten weerhouden. Ze had voor vrijdagavond een vlucht naar New York geboekt, maar woensdag hoorde Cal dat klanten die ze donderdag zouden ontvangen, vrijdag pas zouden komen en hij vroeg haar te blijven. De klanten waren erg belangrijk voor hem.

'Ik neem aan dat je van plan was dit weekend naar New York te gaan,' zei hij verontschuldigend, 'maar ik zou het heel fijn vinden als je hier zou blijven. Voor deze ene keer. Ik denk dat het voor die mensen veel verschil zou maken en ze hebben jou nog niet ontmoet.'

'Natuurlijk, Cal,' zei ze zonder aarzelen. Ze wist hoe belangrijk het voor hem was en ze hoopte dat Steve het zou begrijpen. Maar tot haar verbazing en ergernis was dat niet het geval.

'In godsnaam, Merrie, het is al drie weken. Blijft dat de komende twee maanden zo? Wanneer krijg ik je eindelijk weer eens te zien?' Deze keer was hij woedend op haar en zij was kwaad dat hij niet wat meer begrip toonde. Ze voelde zich zelf ook een beetje schuldig dat ze niet naar New York ging en nam een verdedigende houding aan.

'Ik blijf hier niet om lekker een partijtje te tennissen of in de tuin te werken. Dit is werk, schat. Ik moet hier zijn.'

'Gelul. Cal kan hen best ontvangen zonder jou erbij.'

'Nee, dat kan hij niet. Of in ieder geval wil hij dat niet. En ik werk voor hem. Ik kan niet zomaar weggaan als hij me vraagt te blijven. Het was niet de bedoeling dat het zo zou gaan. Maar TIQ onze grootste klant.'

'Geweldig. En wat moet ik dan doen? Ik moet zondag werken, dus ik kan niet naar jou toe komen. Dat wist je.' Hij klonk boos en teleurgesteld.

'Ik kom volgend weekend naar huis. Erewoord.' Toen ze ophing was hij echter nog steeds kwaad en later belde hij haar opnieuw op om zijn beklag te doen. Hij was boos dat hij haar niet had gezien. Maar ze kon er niets aan doen. Zaken waren zaken.

Cal had een cateringbedrijf ingehuurd dat vrijdagavond bij hem thuis een maaltijd zou verzorgen. Hij had nog drie andere stellen uitgenodigd en het was een erg leuke avond. Hij vroeg Meredith te komen voor de andere gasten arriveerden en toen ze binnenkwam in haar nieuwe zwarte cocktailjurk, die er bijzonder chic en modieus uitzag, keek hij zeer verheugd.

'Die jurk ziet er schitterend uit, Merrie! En jij ook.' Hij vertelde haar kort iets over de andere stellen en hij wist dat ze zich al grondig had ingelezen over de mensen van TIQ.

Toen ze arriveerden, was zij een bijzonder bevallige gastvrouw voor hem. Ze bewoog zich gemakkelijk onder de gasten, praatte met de mannen over zakelijke aangelegenheden en zorgde ervoor dat ze ook voldoende tijd aan de vrouwen besteedde. De meeste vrouwen praatten echter over hun kinderen en Merediths aandacht werd uiteindelijk weer getrokken door de zakelijke gesprekken van de mannen. Cal keek stralend naar haar. Ze was perfect.

Toen de gasten ten slotte vertrokken, waren ze het er allemaal over eens dat het een geweldige avond was geweest met heerlijk eten, interessante mensen en levendige gesprekken. En de man van TIQ scheen zijn hart aan Merrie verloren te hebben.

'Je hebt hem helemaal voor je gewonnen,' zei Cal met een bewonderende blik. 'Je was fantastisch. Bedankt dat je bent gebleven. Ik weet dat je van plan was naar New York te gaan, maar dit was belangrijk voor me.'

'Dat wist ik,' zei ze eenvoudig.

'Was Steve kwaad?' vroeg hij en keek bezorgd toen ze aarzelde.

'Een beetje. Maar volgend weekend ben ik thuis.' Ze had wel gemerkt dat het niet zo gemakkelijk was om in de weekends naar New York te gaan als ze had gedacht. Maar ze hoefden het maar twee maanden vol te houden. Het was niet voorgoed. En Steve moest er maar begrip voor hebben. Ze moest zich inwerken in een nieuw bedrijf.

'Het spijt me echt,' zei Cal oprecht. 'Ga anders volgende week vrijdag vroeg weg.'

'Dank je wel, misschien doe ik dat wel. Dit weekend ga ik op huizenjacht in de stad,' zei ze, terwijl ze langzaam naar haar auto liepen, die op de oprit stond. Ze was blij dat de avond voor hem zo goed was verlopen.

'Zal ik met je meegaan?' vroeg hij onverwacht.

'Het is nogal saai,' zei ze. Bovendien was ze van plan wat te gaan winkelen. 'Jij wilt waarschijnlijk bij de kinderen zijn,' zei ze, terwijl hij het portier voor haar opendeed.

'Om je de waarheid te zeggen, hebben ze het allemaal druk. Ik hoef ze zelfs nergens naartoe te brengen. Ik zou echt heel graag met je meegaan. Ik vind het leuk om naar huizen te gaan kijken.'

'Oké,' zei ze met een glimlach, 'als je het echt wilt.'

'Hoe laat zal ik je ophalen?'

'Wat denk je van halfelf? Er is een huis dat ik om elf uur wil bekijken.'

'Ik kom wel om kwart over tien, dan zijn we zeker op tijd. En nogmaals bedankt voor vanavond... je was echt geweldig,' zei hij met een warme glimlach. Even later reed ze met een armzwaai weg. De volgende ochtend was hij om kwart over tien bij haar appartement. Hij droeg een kaki broek, een marineblauwe coltrui en een blazer. Hij zag er zoals gewoonlijk erg knap uit. Ze begon zich af te vragen of hij er ooit weleens slordig uitzag. Cal kennende kon ze zich dat nauwelijks voorstellen.

Hij reed haar naar de stad en onderweg praatten ze zoals gewoonlijk wat over zaken. Het eerste huis dat ze te zien kregen, was een teleurstelling, maar daarna bezochten ze er twee in Pacific Heights. Aan een van de twee moest te veel gedaan worden, hoewel het een leuk, oud huis was met een prachtig uitzicht. Het andere huis vond Cal leuk, maar het leek haar wat klein en benauwd.

'Hangt ervan af hoeveel kinderen je wilt,' zei hij, terwijl ze terugreden in zijn auto. Hij had net voorgesteld te gaan lunchen bij The Waterfront, ze hadden allebei een geweldige honger.

'Erg grappig. Je weet dat ik geen kinderen wil, Cal. Ik heb Dow Tech nu. Dat is mijn nieuwe baby.'

'Ik weet niet of je man dat al net zo goed weet als ik,' glimlachte hij. 'Hij zei er iets over toen jullie bij ons kwamen eten, nadat hij met mijn kinderen had gezwommen.'

'Ik weet het,' zei ze, niet erg op haar gemak. Het was een pijnlijk onderwerp. 'Hij blijft er maar over zeuren en volgens mij is dat ook een van de redenen waarom hij hier wil komen wonen. Maar voor mezelf zie ik er niets in, nu nog minder dan ooit.'

'Volgens mij ben je gewoon bang en ik geloof nog steeds in mijn oude theorie.'

'Wat? Dat ik niet genoeg om Steve geef? Hoe kan je dat zeggen nu je hem hebt ontmoet?'

'Ik zeg niet dat je niet om hem geeft,' verbeterde hij haar. 'Ik denk dat je dat wel doet, voor zover iemand ooit in staat is om iemand te geven. Misschien stel je geen vertrouwen in de relatie, of in de toekomst.' Het was het oude verhaal. Ze had het de eerste week gehoord en nu hoorde ze het weer.

'Na vijftien jaar zou ik niet weten waar ik geen vertrouwen in zou moeten hebben. Hij heeft geen andere plannen en ik ook niet. Ik vertrouw gewoon op mijn gevoel. Ik ken mezelf en net zoals jij lang geleden over Charlotte zei: ik ben niet erg moederlijk aangelegd. Volgens mij is het niet goed je daartegen te verzetten.'

'Ben je daar meteen vanaf het begin al van overtuigd geweest?' vroeg hij, terwijl ze over de Divisadero Street in de richting van het water reden.

Ze aarzelde voor ze antwoord gaf. 'Waarschijnlijk niet. Maar ik was drieëntwintig toen we trouwden, ik weet niet of ik mezelf toen al zo goed kende, of wist hoeveel mijn carrière voor me zou gaan betekenen. Het duurt even voor je dat in de gaten hebt,' zei ze duidelijk.

'Dat weet ik. Maar er komt meestal meer bij kijken dan alleen een carrière, dat weet jij volgens mij ook wel.'

'Ik weet niet wat je daarmee bedoelt, Cal.'

'Ik ken mensen die jarenlang met dezelfde persoon getrouwd zijn geweest en nooit kinderen hebben gekregen, hetzij omdat ze dat niet wilden, of omdat het niet lukte. En opeens vallen ze dan voor iemand anders, ze trouwen opnieuw en hup, ze zijn zwanger. Het is geen nieuwe theorie. Het is gewoon de aard van het beestje,' zei hij nuchter.

'Wil je zeggen dat je denkt dat Steve en ik gaan scheiden?' Ze keek geschrokken bij de gedachte. Het was iets waar ze zelfs nooit aan had gedacht.

'Wie weet, ik hoop het niet. Ik wil alleen maar zeggen dat je in het leven niets kunt voorspellen, en als je goed kijkt, weet ik zeker dat er nog andere redenen zijn waarom je geen kinderen wilt, afgezien van je werk. Misschien denk je dat jullie geen goede ouders zouden zijn.'

'Ik denk dat hij wel een goede vader zou zijn, als hij niet achtenveertig uur achter elkaar werkte. Van mezelf weet ik het niet. Maar misschien heb je gelijk. Als we kinderen hadden gewild, hadden we ze waarschijnlijk al gehad. Mensen schijnen hoe dan ook kinderen te krijgen, hoe beroerd de omstandigheden ook zijn en hoe slecht het ook uitkomt.'

'Misschien wil hij ze ook wel niet echt en gebruikt hij jou als zondebok.' Het waren allemaal nieuwe ideeën voor haar, maar sommige waren de moeite waard om over na te denken. Ze vroeg zich af of Cal dichter bij de waarheid zat dan ze wilde geloven.

De lunch bij The Waterfront was leuk en het uitzicht was spectaculair. Na afloop reden ze naar het Paleis van het Legioen van Eer en liepen daar een poosje rond, al pratend en de schilderijen bewonderend. Toen ze weggingen, nodigde hij haar uit om bij hem en zijn kinderen te komen eten.

'Je krijgt nog schoon genoeg van me als je drie keer per dag met me eet,' plaagde ze, maar hij stond erop dat ze het zou doen.

'Nu je hier het hele weekend alleen zit, kan ik je op zijn minst te eten geven.' Ze had het zo naar haar zin met hem dat ze niet langer tegenstribbelde. Hij was zulk aangenaam gezelschap en ze hadden altijd zoveel om over te praten, meestal over zijn bedrijf.

De kinderen schenen niet verbaasd haar die avond te zien. Mary Ellen was bij een vriendin en Andy en Julie zaten naar een video te kijken. Maar toen ze haar zagen toen ze beneden kwamen, begroetten ze haar als een oude vriendin. Andy was helemaal vol van de rugbywedstrijd waar ze zondag naartoe gingen. De Niners speelden tegen de Bronco's. 'Ga je met ons mee?' vroeg Andy belangstellend toen ze aan tafel zaten.

'Nee, ik ga niet mee,' zei ze beleefd.

'Waarom niet?' vroeg Cal, terwijl hij haar glimlachend aankeek. 'Dat is een geweldig idee. Hou je van rugby?'

'Soms wel. Ik ben een echte honkbalfan. In New York is het meestal te koud om naar een rugbywedstrijd te gaan. Dan vries je dood.'

'Hier is het beter,' verzekerde Julie haar. Op de een of andere manier liet Meredith zich door hun enthousiasme meeslepen en voor ze het wist had ze ermee ingestemd met hen mee te gaan.

'Weet je zeker dat de kinderen het niet vervelend vinden?' vroeg ze Cal nadat ze van tafel waren gegaan.

'Natuurlijk niet. Waarom zouden ze? Je hoort er nu bij, Meredith. Ze voelen zich helemaal op hun gemak bij jou.'

'Ze vonden alleen Steve aardig omdat hij Marco Polo met hen heeft gedaan.'

'Ja, dat is zo. Maar ze vinden jou ook aardig. Julie vindt je een vlot mens en Andy vindt je heel erg mooi. Hij heeft een goede smaak,' zei hij trots. 'Hij lijkt op mij.'

'En Mary Ellen heeft een hekel aan me,' zei ze, lachend om het dubbele compliment. 'Misschien moet je het haar eerst vragen.'

'Zij vindt je ook aardig. Ze heeft alleen wat meer tijd nodig dan de anderen voor ze warmloopt voor iemand. Maar de laatste keer dat je hier was, vond ze je kleren heel erg leuk. Op haar leeftijd is dat heel belangrijk. Ze vond je "cool" en dat wil heel wat zeggen. Ik ben trouwens niet "cool", want ik ben haar vader. In haar ogen ben ik minstens tweehonderd jaar oud en meestal oliedom. Vorige week heeft ze nog gezegd dat ze me zielig vindt.'

'Snap je nu wat ik bedoel,' zei Meredith. Ze was vol bewondering voor de soepele wijze waarop hij alles aanpakte, van zaken tot kinderen. 'Ik zou niet weten hoe ik daarmee zou moeten omgaan. Als mijn dochter tegen me zou zeggen dat ze me zielig vindt, zou ik er kapot van zijn.'

'Je went eraan op den duur. Als je een paar miljoen keer te horen hebt gekregen dat ze je haten, ga je het missen als ze het niet meer zeggen. "Zielig" is een compliment uit de mond van een veertienjarige. Het is beter dan "achterlijk". Vorig jaar was ik "achterlijk" en aan het begin van deze zomer was ik "slecht". En vorige week zei Julie tegen me dat ik superstom was, maar dat was omdat ik het niet goed vond dat ze lippenstift opdeed. Je moet het jargon leren kennen.' Hij lachte en Meredith lachte met hem mee. Zoals hij het zei klonk het allemaal zo eenvoudig.

'Ik denk dat de economische hogeschool heel wat gemakkelijker was dan het zou zijn om kinderen te hebben.'

'Dit is anders,' zei hij en hij raakte zachtjes haar hand aan.

'Je bent een hele fijne vrouw, weet je dat, Merrie? En je bent goed gezelschap. Bedankt dat je hier dit weekend bent.' Hij wist dat het voor haar een opoffering was geweest en hij wilde het goedmaken. En het was zo fijn om bij haar te zijn. Hij had het zelfs leuk gevonden om met haar op huizenjacht te gaan. Ze hadden allebei gelachen toen de makelaar dacht dat hij haar echtgenoot was, maar dat was een logische veronderstelling. Hij had gemerkt dat ze er niet bijzonder op gebrand was een huis te vinden. Aan ieder huis scheen wel iets te mankeren. Hij vroeg zich af of ze wel echt in de stad wilde wonen. Hij wist dat het een concessie was aan Steve, maar hij begon te vermoeden dat ze liever in Palo Alto wilde blijven. Voor haar zou dat in ieder geval een stuk gemakkelijker zijn. 'Hoe bevalt je appartement je trouwens? Heb je het er naar je zin?'

'Ik vind het fantastisch,' gaf ze toe. 'Maar ik zal het moeten opgeven om haar de stad te verhuizen. Steve heeft er zijn zinnen op gezet om daar een huis te kopen. Ik zou eigenlijk liever een appartement willen.'

'Ik denk dat ik wel weet waarom. Geen ruimte voor een baby. Wat ben jij toch koppig!'

'Moet je horen wie het zegt!' En ze plaagde hem met een paar standpunten die hij die week had ingenomen die niet helemaal redelijk waren geweest, maar waaraan hij halsstarrig had vastgehouden, wat ze er ook tegen in had gebracht.

'Dus daar ben je al achter, hè?' Hij schonk met een wat gegeneerde uitdrukking op zijn gezicht nog een glas wijn in en daarna zaten ze nog urenlang in zijn gezellige huiskamer met elkaar te praten. Pas na twaalven ging ze eindelijk naar huis. En om elf uur de volgende ochtend stond hij alweer bij haar voor de deur om haar op te halen voor de rugbywedstrijd. Hij had zijn kinderen bij zich. Ze verspreidden zich als een zwerm bijen over haar appartement. De meisjes vonden het allebei "cool" en Andy zei dat hij het mooi vond.

De rugbywedstrijd was een feest. De Bronco's wonnen en Andy was razend, maar afgezien daarvan genoten ze volop. Ze aten hotdogs en pinda's en ijs, en toen ze weggingen, ging ze zonder er over na te denken met hen mee terug naar huis en hielp ze Cal met eten koken. Het was leuk om bij hen te zijn en deel uit te maken van een gezin. Ze vond het jammer toen het afgelopen was en Cal haar die avond naar huis bracht. Ze bedankte hem voor het heerlijke weekend.

'Ik heb enorm genoten.' Ze had hem alle drie de dagen gezien en ze hadden heel verschillende dingen gedaan, maar steeds had ze het naar haar zin gehad. 'Ik hoop dat je kinderen het niet vervelend vonden dat ik er steeds bij was.'

'Helemaal niet. Ze vonden het enig. Je bent een geweldig voorbeeld voor de meisjes, je laat hen zien dat vrouwen intelligent en mooi en succesvol, en tegelijk ook aardig kunnen zijn. Dat is belangrijk voor hen.'

'Nou, ik heb me geweldig vermaakt. Bedank ze maar namens mij. En jij ook bedankt, Cal.'

'Jij bent het beste dat me in lange tijd is overkomen, Meredith. Ik hoop dat je dat weet.' Het scheen een ernstig moment tussen hen, maar toen ging hij op luchtige toon verder. 'Trouwens, Charlie McIntosh was lang niet zo knap als jij.' Ze lachten allebei. Daarna zei hij dat hij haar op kantoor weer zou zien en vertrok. Toen ze net een paar minuten binnen was, belde Steve haar op.

'Waar heb jij in godsnaam het hele weekend uitgehangen?'

Ze stond verbaasd van zijn toon, het was niets voor hem om zo kwaad te zijn. Maar hun leefomstandigheden vormden voor hen allebei een zware belasting en ze was bereid zich begrijpend op te stellen.

'Ik ben overal en nergens geweest. Vrijdagavond was het diner met de klanten waarover ik je heb verteld. Zaterdag heb ik in de stad huizen bekeken. Gisteravond heb ik bij Cal thuis gegeten. En vandaag ben ik met hen mee geweest naar een rugbywedstrijd. Ik ben net vijf minuten thuis, schat.' Ze vond dat ze hiermee heel goed had uitgelegd waar ze allemaal was geweest, maar toen ze was uitgesproken, was hij nog bozer dan daarvoor.

'Wil je zeggen dat je het hele weekend met hem hebt doorgebracht? Waarom trek je niet meteen bij hem in?'

'Kom nou, Steve, doe niet zo raar. Ik had dit weekend niets anders te doen.'

'Je zou hier zijn.' Hij klonk als ten pruilend kind.

'En jij moest vandaag werken, dus dan kon ik toch niet bij je zijn. Waarom maak je er dan zo'n punt van?'

'Heb je een huis gevonden?' beet hij haar toe. De toon van het gesprek beviel haar helemaal niet en ze vroeg zich af of hij een vervelende dag had gehad of alleen maar moe was. Dat zou haar niet verbazen.

'Nog niet. Maar ik ben aan het zoeken.'

'Zo moeilijk kan het niet zijn. Toen ik daar was, stonden er volop huizen te koop in de krant.'

'Wat ik gezien heb, vond ik niet leuk, Steve. Rustig nou maar. We hebben de tijd en het appartement hier is prima.'

'Misschien moet je daar dan eens wat meer tijd doorbrengen en niet voortdurend bij Cal thuis rondhangen.'

'Kom nou, Steve, doe me een lol. Vrijdagavond ben ik daar geweest voor een zakendineetje en vandaag waren zijn kinderen erbij. Je maakt van een mug een olifant.' Het was voor haar een hele schrik te ontdekken dat hij jaloers was. 'Je hebt een hekel aan kinderen. Dus wat trekt je daar dan zo, of weten we dat allebei al? Is het daar allemaal om begonnen, Merrie? Val je op hem? Ben je daarom drie weken niet thuis geweest? Ben ik gewoon een grote sufferd?'

'Natuurlijk niet. We zijn alleen maar vrienden, lieverd. Dat weet je. Je hebt hem ontmoet. Ik ken hier nog niet zoveel mensen en hij voelde zich schuldig dat hij me dit weekend hier had gehouden.'

'En terecht,' schreeuwde Steve haar bijna toe. 'Hij heeft het weekend met mijn vrouw doorgebracht en ik niet.'

'Schat, rustig nou. Ik heb het je toch gezegd. Volgend weekend kom ik thuis. Tussen mij en Callan Dow is helemaal niets, alleen werk en vriendschap.'

'Daar ben ik niet van overtuigd. Ik heb die vent gezien. Hij is knap, succesvol, charmant en als hij de kans krijgt, versiert hij je, dat kan je zo zien.' Ze wist dat hij niet voor rede vatbaar was.

'Als hij zoiets stoms van plan was, had hij dat wel gedaan toen we samen op reis waren en dan zou ik nu niet voor hem werken. Ik voel er helemaal niets voor om "versierd" te worden. En zo is hij ook niet. Hij is een echte heer, dat weet je best.'

'Ik weet niet meer wat ik weet, maar wat dit ook is, het bevalt me niks. Je leidt een volkomen onafhankelijk leven, alsof je vrijgezel bent.'

'Dat is echt flauwekul, Steve Whitman. Ik doe mijn werk en ik probeer een huis voor ons te zoeken. Dit is voor ons allebei niet gemakkelijk, maar als je je zo belachelijk gaat aanstellen en Cal Dow van allerlei krankzinnige dingen gaat beschuldigen, maak je het nog moeilijker. Hij is mijn baas. Wat verwacht je van me? Dat ik weiger hem te zien?' Wat ze zei was redelijk, maar de situatie stond hem nog steeds niet aan.

'Nee... ik denk het niet... Ik vind het alleen maar afschuwelijk dat je zover weg bent. Het is moeilijker dan ik had gedacht. Ik dacht dat je ieder weekend thuis zou zijn. Ik had niet verwacht dat ik je maar één keer in de maand zou zien. Dit werkt gewoon niet.' Plotseling klonk hij meer verdrietig dan kwaad.

'Dat weet ik, schat. Volgend weekend kom ik thuis, wat er ook gebeurt. Dat beloof ik,' zei ze zachtjes.

'Dat is je geraden ook.'

'Ik kom.'

Toen ze donderdagavond merkte dat ze verkouden werd, sprak ze er met geen woord over. Ze stopte zich de volgende dag vol met pillen en stapte op het vliegtuig. Maar toen ze in New York aankwam, hoestte ze, had ze een denderende hoofdpijn en oorpijn. Toen ze bij het appartement aankwam, zag ze er vreselijk uit. Ze had niet op tijd weg gekund van kantoor en had daardoor de vroege vlucht gemist. Pas om twaalf uur 's nachts landde ze op Kennedy Airport.

Steve had al eten voor haar gemaakt en een fles champagne klaargezet. Om een uur kwam ze de deur binnen en ze wilde niets liever dan naar bed gaan. Ze ging echter bij hem aan tafel zitten,' dronk champagne en veinsde dat ze zich beter voelde dan in werkelijkheid het geval was. Hij zag echter wel dat ze er beroerd uitzag. Hij verlangde er verschrikkelijk naar om met haar te vrijen, maar toen ze in bed stapte, had ze overal pijn. Zelfs haar huid deed pijn en toen hij haar aanraakte, voelde hij dat ze koorts had.

'Arme schat,' zei hij vol medelijden. Hij nam haar temperatuur op en ze had veertig graden koorts. Hij gaf haar een paracetamol en stopte haar lekker in, maar de volgende ochtend voelde ze zich eerder slechter dan beter.

'Je had waarschijnlijk beter niet kunnen gaan vliegen,' zei hij schuldig.

'Als ik niet thuis was gekomen, had je me vermoord,' zei ze hoestend.

'Daar heb je gelijk in. Dat had ik waarschijnlijk gedaan.' Hij glimlachte naar haar.

Het hele weekend lag ze in bed. Zondag was de koorts weg en zondagmiddag maakten ze een wandeling. Hij zag er somber uit, hoewel ze die ochtend eindelijk met elkaar hadden gevrijd. Ze waren geen van beiden vrolijk gestemd. Ze was van plan die avond de laatste vlucht naar San Francisco te nemen. Ze zou dus laat aankomen, maar 's morgens zou ze weer op kantoor zijn.

'Het duurt nog maar zeven weken,' herinnerde ze hem terwijl hij het eten stond te koken. Ze had geen trek. Ze nam een paar kleine hapjes, om hem een plezier te doen.

'Voor mijn gevoel duurt het eindeloos,' zei hij nors. Zo'n gevoel hadden ze allebei, maar ze konden er niets aan doen. Ze moesten hun tanden op elkaar zetten en erdoorheen zien te komen.

Ze was van plan pas over twee weken terug te komen, voor Thanksgiving. Ze hadden afgesproken te gaan eten bij Lucas en zijn vrouw.

Steve bracht haar die avond naar het vliegveld. Voor ze instapte gaf hij haar nog wat aspirine mee. Toen ze hem een afscheidskus gaf, zag ze er nog steeds beroerd uit. En toen hij terugging naar het appartement, was het met hem nog slechter gesteld. Het leven was voor hem nu erg eenzaam, en haar te moeten missen voelde bijna als een lichamelijke pijn. Hij lag in hun bed en moest bijna huilen toen hij de geur van haar parfum en haar shampoo op zijn kussen rook. 'Hoe was het weekend?' vroeg Cal toen ze maandag het kantoor binnenkwam. Ze zag er vreselijk uit en moest voortdurend hoesten en niezen. De vlucht had haar verkoudheid verergerd en ze voelde zich hondsberoerd.

'Afschuwelijk,' zei ze eerlijk. 'Ik was ziek en Steve was verdrietig. Ik was niks waard. Het was gewoon pech dat ik ziek werd voor ik wegging,' zei ze treurig.

'Het spijt me voor je, Merrie. Je moet zien dat je goed voor jezelf zorgt. Dat heen en weer reizen is zwaar voor je en er staan deze week een paar grote vergaderingen op het programma.'

'Dat weet ik. Ik red het wel,' verzekerde ze hem, maar ze voelde zich de hele week ellendig en bracht het volgende weekend in bed door. Het laatste dat ze wilde was dat ze te ziek zou zijn om met Thanksgiving over te komen. Ze wist dat Steve haar dat nooit zou vergeven en ze wilde deze speciale feestdag met hem niet missen.

Cal had haar uitgenodigd om Thanksgiving bij hem en zijn kinderen door te brengen voor het geval ze niet van plan was naar huis te gaan, maar zij had hem verzekerd dat ze die dag in New York wilde zijn, bij haar man.

'Als je maar niet alleen hier zit,' zei hij vriendelijk en ze bedankte hem. Hij was erg aardig voor haar. Hij had er alle belang bij om te zorgen dat ze tevreden was. Hij wilde dat ze voorgoed bij Dow Tech zou blijven.

De week daarop vloog voorbij zonder dat er veel gebeurde. Niemand werkte veel voor de vakantie en woensdagmiddag vloog ze volgens plan naar New York. Haar verkoudheid was over en ze verheugde zich op Thanksgiving. Steve had gezegd dat hij haar van het vliegveld zou ophalen, maar hij was er niet. In het appartement sprak ze een boodschap in op zijn antwoordapparaat en een uur later belde hij haar terug.

'Je zult dit niet geloven,' zei hij grimmig. 'Vanmiddag is er tijdens de spits brand geweest in de metro. En ze hebben iedereen naar ons toe gestuurd. Geen doden, maar ik heb een aantal doodzieke mensen onder handen. Ik kan hier voor morgen niet weg.'

'Zit er maar niet over in,' zei ze opgewekt. 'Ik ben hier. Ik ben hier als je thuiskomt.'

'Morgenochtend moet ik zeker weg kunnen. Een van de andere artsen zal voor mij en Harvey waarnemen, zodat we in ieder geval Thanksgiving kunnen vieren. Arme kerel, ik weet hoe dat is.'

Maar uitgerekend nu kreeg de zesjarige zoon van de plaatsvervanger midden in de nacht een gescheurde blindedarm, en Harvey Lucas noch Steve had het hart hem te dwingen om toch te komen werken. Het doodzieke kind lag uiteraard in een ander ziekenhuis en hij wilde bij hem zijn. En Lucas had zich al de hele week niet lekker gevoeld. Alleen Steven kon de zaak nog redden.

Steve was bijna in tranen toen hij haar opbelde. 'Ik zit hier vast,' zei hij kortaf. 'Ik kan niet weg, Merrie.' Ze aarzelde even. Tegenwoordig was het zo'n probleem als een van hen geen vrij kon krijgen. Bij het minste of geringste barstte de bom. Ze hield zich echter in, om hem te sparen.

'Het geeft niet. Ik breng wel een lekkere maaltijd op je werk.'

'Hoe ga je dat doen?' Hij klonk geschrokken.

'Ik bedenk wel wat,' beloofde ze. En inderdaad verscheen ze om twee uur 's middags met een gebraden kip die ze had gekocht in een delicatessenzaak op Second Avenue, een aardappelsalade, vulling en kruisbessensaus. Ze aten het in zijn kantoor van kartonnen bordjes. Ze had zelfs een pompoenpastei gekocht. Hij keek glimlachend naar hun geïmproviseerde maaltijd en gaf haar een kus.

'Je bent fantastisch,' zei hij, terwijl hij haar in zijn armen hield. Een verpleegster kwam glimlachend voorbij. Ze waren een enig stel samen.

'Je bent zelf ook de beroerdste niet,' zie Meredith glimlachend tegen hem. Ze hadden een heel uur voor zichzelf. Daarna moest Steve naar de operatiekamer voor een patiënt met een schotwond in zijn buik. Zijn patiënten bleven elkaar zelfs met Thanksgiving beschieten.

'Ik kom naar huis zodra ik kan,' beloofde hij. Vrijdagochtend was het dan eindelijk zover, en de drie dagen daarna waren ze ongestoord bij elkaar.

Ze gingen naar de film, liepen hand in hand, vrijden met elkaar en sliepen lang uit. Ze gingen zelfs schaatsen bij Rockefeller Center. Dit was precies wat ze nodig hadden en toen ze zondagavond op het vliegtuig stapte, voelden ze zich allebei als herboren. Hij kuste haar in de vertrekhal en ze zagen eruit als een verliefd jong stel.

'Ik heb een heerlijk weekend gehad, Merrie. Dank je wel,' fluisterde hij.

'Ik ook,' zei zij en ze kuste hem opnieuw. Met moeite maakte ze zich van hem los. Hij had beloofd dat hij het volgende weekend naar haar toe zou komen. Ze hadden nog maar vijf weken voor hij definitief zou overkomen, vier weken zelfs als hij voor de kerst al weg kon. Hun appartement was nog niet verkocht, maar er waren wel mensen die belangstelling hadden en nog moesten beslissen. Maar Thanksgiving had hun allebei de kracht gegeven die ze nodig hadden om de laatste periode van hun schijnbaar oneindige scheiding door te komen. Ze woonde nu al zes weken zonder hem in Californië.

De fijne gevoelens die ze in hun vrije dagen met elkaar hadden gedeeld, hielpen hen de volgende paar dagen door. Meredith liep nog steeds met haar hoofd in de wolken toen hij haar donderdag opbelde.

'Zit je stevig op je stoel?' vroeg hij. Ze had geen idee wat hij zou gaan zeggen. Misschien had hij hun appartement voor de dubbele prijs verkocht. Zoals hij het zei, moest het wel goed nieuws zijn.

'Ja hoor. Waarom?' vroeg ze met een glimlach.

'Ik ben net de baan in Californië kwijtgeraakt.' Ze had het gevoel dat ze door de grond zakte.

'Wat? Dat is toch niet waar, hè? Je neemt me in de maling!'

'Ik neem je niet in de maling. Die vent die wegging, het hoofd, gaat toch niet. Hij heeft zich bedacht. En ze kunnen hem niet dwingen te vertrekken. Zij zijn waarschijnlijk de enige trauma-afdeling ter wereld die overbezet is. Ze kunnen geen ruimte voor me maken.' Zo te horen was hij er kapot van en zij ook. 'Ik heb alle ziekenhuizen die ik heb bezocht afgebeld en het enige dat ze me kunnen bieden is een lage functie bij het eerstehulpteam van het SF General.' Meredith kon de gedachte niet verdragen dat hij zoiets zou moeten gaan doen. De baan in de East Bay was volmaakt geweest. 'Toen ze van East Bay opbelden, gaven ze wel te kennen dat het hun heel erg speet. Maar ze kunnen die man niet vragen om toch weg te gaan, en dat willen ze ook niet. Ze zijn erg op hem gesteld.'

'O shit, Steve. Wat moeten we nu doen?'

'Ik weet het niet. Wachten, denk ik. We kunnen niet anders. Uiteindelijk zal er wel iets vrij komen. En intussen kan ik hier blijven. Lucas was dolblij toen ik het hem vertelde.'

'Dat zal wel. Ik weet niet wat ik moet zeggen, schat. Ik had nooit gedacht dat dit zou gebeuren.' Als ze er niet van overtuigd was geweest dat alles goed geregeld was, had ze de baan bij Callan niet aangenomen. Nu zaten ze in een hopeloze situatie.

Laat in de middag, na een vergadering, vertelde ze aan Callan wat er gebeurd was.

'Dat is verschrikkelijk. Zal ik eens bellen? Misschien kan ik iets voor hem doen.' Maar de volgende dag moest hij tot dezelfde conclusie komen als Steve. Op dit moment scheen er nergens een vacature voor hem te zijn, tenzij hij bereid was een veel lichtere functie aan te nemen. En Cal zei tegen Meredith dat hij niet verwachtte dat Steve dat zou doen. 'Hij zal gewoon geduld moeten hebben.'

Maar het was de afgelopen zeven weken zo moeilijk voor hen geweest. Nu er geen hoop in het vooruitzicht was, zorgde dat voor nog meer stress in hun situatie. En het heen en weer reizen was hun minder gemakkelijk gevallen dan ze hadden verwacht. Meestal kon een van hen niet weg. Ze hadden het gewoon te druk met hun werk.

Meredith zat er de rest van de week over in de put en als ze Steve sprak, klonk hij nog somberder dan zij. Zoals gewoonlijk moest hij het volgende weekend werken. En zij kon pas met Kerstmis weer naar New York komen. Ze was van plan geweest de week tussen kerst en oud en nieuw vrij te nemen, en daarna samen voorgoed naar Californië te gaan. Maar nu stond alles weer op losse schroeven. Het enige dat ze kon doen was hopen dat er snel een baan op een trauma-afdeling zou vrijkomen.

December werd voor hen allebei een doodvermoeiende maand. Cal probeerde een heleboel dingen voor het eind van het jaar rond te krijgen, zodat ze dag en nacht moesten doorwerken. En het ijs en de sneeuw in New York zorgden voor een constante stroom van ongelukken, aanrijdingen, gebroken heupen en frontale botsingen. Alleen de bendeoorlogen schenen door het slechte weer wat te zijn afgenomen. De week voor kerst kregen ze opnieuw een onplezierige verrassing te verwerken. Harvey Lucas had een akelige val gemaakt op het ijs bij zijn huis in Connecticut en had zijn heup en zijn bekken gebroken. Hij zou acht weken niet kunnen werken. Zelfs als Steve een nieuwe baan had gehad, zou hij het ziekenhuis onder deze omstandigheden niet in de steek hebben gelaten. Steve vond dat hij het aan Harvey verplicht was te blijven tot hij was hersteld. Het enige lichtpuntje voor Steve was dat ze een plaatsvervangend trauma-arts hadden ingehuurd, die gedurende deze periode met hem zou samenwerken. Ze heette Anna Gonzalez en ze verdiende haar geld met invalwerk. Steve vond haar een intelligente vrouw. Ze had op Yale gestudeerd en ze was op dit moment de enige die het leven voor hem draaglijk maakte. Ze fungeerde als zijn assistent, terwijl hij Harveys plaats innam als hoofd van de afdeling.

Het enige dat Meredith en Steve nu wisten was dat, wat er verder ook gebeurde, ze nog tien weken van elkaar gescheiden zouden zijn. En Meredith zat nu al meer dan twee maanden alleen in Californië.

'Waar hebben we dit in 's hemelsnaam aan verdiend?' vroeg Meredith, bijna in tranen, toen ze het erover hadden.

'In ieder geval ben je over een week thuis. Ik zal zien dat ik wat vrij neem als je hier bent, Anna zegt dat ze wel voor me wil waarnemen.'

'Bedank haar maar van me,' zei Meredith, die zich sinds ze het nieuws over Harvey Lucas had gehoord, doodellendig had gevoeld.

De dagen daarna deed Meredith alles wat ze doen moest en bereidde ze zich voor om met Kerstmis naar huis te gaan. Ze nam al haar cadeautjes voor Steve mee. Maar terwijl zij een paar dagen voor haar vertrek haar spullen inpakte, werd de hele oostkust getroffen door een hevige sneeuwstorm. Het maakte de zaken voor Steve nog moeilijker. Er gebeurden meer ongelukken, er waren meer botbreuken, hij scheen geen ogenblik meer vrij te hebben.

Meredith was van plan op kerstavond naar de oostkust te vliegen en de avond ervoor kwam ze bij Callan en zijn kinderen eten. Er stond een mooie kerstboom in de huiskamer en in tegenstelling tot New York was het in Californië ironisch genoeg abnormaal warm voor de tijd van het jaar.

'Misschien kan je morgen wel niet weg,' zei Andy onheilspellend toen ze het hadden over het slechte weer in het oosten en over de vele stormen die het land daar hadden getroffen. New York was inmiddels bedekt met meer dan een halve meter sneeuw en Steve had gezegd dat de stad volledig plat lag.

'Ik hoop het niet, Andy,' zei Meredith hartgrondig. Ze had de kinderen net allemaal hun cadeautjes gegeven. Een jurk voor Mary Ellen die ze met gilletjes van blijdschap had ontvangen, een jurk voor Julie met een paar grappige schoenen die volgens haar 'supercool' waren, en een robot voor Andy die met hem kon voetballen en een blikje frisdrank kon leegschenken. 'Steve zal vreselijk teleurgesteld zijn als ik morgen niet thuiskom.' En dat was nog heel zacht uitgedrukt.

'Je zou Kerstmis met ons kunnen vieren,' stelde Julie voor. Ze zouden met Kerstmis bij Cal zijn en een dag later zou hun moeder hen komen ophalen om te gaan skiën in Sun Valley. Ze had hen sinds de afgelopen zomer niet meer gezien en de kinderen verheugden zich er niet echt op. Ze hadden hun bedenkingen tegen haar en dat was ook wel begrijpelijk.

'Ik zou het heel leuk vinden om Kerstmis met jullie te vieren,' zei Meredith, 'maar ik moet naar huis, naar mijn man.' Cal zou met vrienden naar Mexico gaan en ze wist dat hij daar in de tijd dat de kinderen bij hun moeder waren, een jacht had gehuurd. Het enige dat zij wilde was een week in New York zijn, bij Steve. Hun leven scheen op dit moment vol problemen en teleurstellingen en haar zorgen daarover overschaduwden haar plezier in haar werk. In de wetenschap dat ze nog een aantal maanden gescheiden moesten leven, begon ze zich zorgen te maken over haar huwelijk. Cal zag dat ze erover inzat.

Na het eten praatte hij er met haar over. 'Jullie moeten het gewoon even uitzingen tot hij hier iets vindt, Merrie. Hij vindt wel iets. Dat kan niet anders met zijn kwaliteiten.' Hij was bang dat ze zich genoodzaakt zou voelen onbetaald verlof te nemen, of nog erger, om naar haar man terug te gaan.

'Dit is een stuk moeilijker dan we hadden gedacht,' bekende ze hem met een sombere blik.

'Mannen maken dat zo vaak mee. Ze nemen een baan in een andere stad en soms duurt het een jaar voor hun gezin kan overkomen. Er moeten huizen verkocht worden, de kinderen moeten op hun oude school het schooljaar afmaken. Mensen komen dat te boven. En Steve en jij ook. Probeer nou maar gewoon geduldig te zijn.'

'Dat ben ik ook... dat zijn we ook... maar ik heb het gevoel dat ik hem in de steek heb gelaten toen ik hiernaartoe ging. En volgens mij voelt hij dat ook zo. Ik weet niet zeker of hij het begrijpt.'

'Natuurlijk begrijpt hij het. Hij is een grote jongen. Hij weet dat deze baan belangrijk voor je is. En uiteindelijk zal het ook voor hem goed uitpakken. Ik weet zeker dat hij bereid is voor jouw carrière een aantal offers te brengen, Merrie. Hij houdt van je. Vrouwen doen zo vaak dit soort dingen voor hun man. Ze geven alles op, een baan die ze leuk vinden, vrienden, hun huis, om met hun man mee te gaan als die ergens anders gaat werken. Hij moet alleen geduld hebben. Je hebt er goed aan gedaan hiernaartoe te komen, Meredith, en ik ben ervan overtuigd dat Steve dat weet.' Ze was er niet meer zo zeker van wat Steve wist, ze wist alleen dat hij een afkeer had van hoe ze nu leefden. Hij zat door omstandigheden vast in New York en hij scheen te denken dat zij in Californië de tijd van haar leven had. Ze was inderdaad dol op haar baan, maar ze miste het gezelschap van haar man.

'Ik hoop dat hij hier snel een baan vindt, iets goeds, niet iets waarmee hij een enorme stap achteruit gaat, zoals met die baan bij het SF General,' zei ze treurig. Cal legde vol medeleven zijn arm om haar schouder. Hij wilde iets doen om haar op te vrolijken en het enige dat hij kon bedenken was haar haar kerstcadeautje te geven.

'Ik heb een aardigheidje voor je, Meredith. Het is maar iets eenvoudigs.' Terwijl hij dit zei, haalde hij een klein doosje uit zijn zak te voorschijn. En zij had ook iets voor hem. Ze had de oranje doos bij haar tas in de hal laten staan en ze ging hem halen voor ze zijn pakje openmaakte. Toen ze het hem gaf, herkende hij direct de doos en het lint. Het kwam bij Hermès vandaan en ze had het voor hem gekocht toen ze de laatste keer in de stad was.

Ze zaten naast elkaar en begonnen hun pakjes open te maken. Toen ze het hare open had, hapte ze naar adem. Hij had een prachtig gouden horloge voor haar gekocht bij Bulgari. Het was iets dat ze zelf ook zou hebben uitgekozen, als ze zoveel geld had durven uitgeven aan een polshorloge.

'Mijn god, Cal, dat had je niet moeten doen... wat mooi.' Ze deed het om en het paste perfect. Hij was blij dat het naar haar zin was.

Toen opende hij de doos die zij hem had gegeven en hij was al evenzeer onder de indruk. Ze had een mooie leren Hermès aktetas voor hem gekocht. Het leer was zacht en glad en de tas was even stijlvol als hijzelf. Hij was verrukt van het cadeau en gaf haar een dikke kus zodra hij het had uitgepakt.

'Je verwent me, Merrie! Ik vind hem prachtig!' Hij keek stralend naar zijn tas en zij was dolblij met haar horloge en kuste hem terug.

'Moet jij zeggen! Ik heb nog nooit zo'n horloge gehad, Cal.'

'Nou, dat werd dan tijd.' Het was iets dat ze iedere dag kon dragen bij de goed gesneden pakken en combinaties die ze naar kantoor droeg. Het had een zakelijke uitstraling en zag er tegelijkertijd chic en duur uit.

Ze bleven nog een poosje napraten en om elf uur zette hij het nieuws aan om te zien hoe het weer was in het oosten van het land. Er waren verhalen van mensen die ingesneeuwd waren geraakt en al de hele week vastzaten. Naarmate de sneeuwstormen aanhielden, waren alle belangrijke steden en luchthavens een voor een afgesloten. Terwijl zij aan het diner zaten, waren de zaken er niet beter op geworden. Er was weer een groot front overgetrokken en New York, New Jersey, Connecticut en Massachusetts werden bedekt met een verse lading sneeuw.

'Ik vind het vervelend om het te zeggen, Meredith, maar ik vraag me af of je morgen wel weg kunt. Je kunt maar beter eerst naar je vlucht informeren voor je naar het vliegveld gaat.'

'Steve vermoordt me als ik met Kerstmis niet thuiskom,' zei ze somber. De situatie was al verschrikkelijk, maar dit zou het nog erger maken. Ze miste hem echt.

'Jij kunt er niets aan doen als het niet lukt, dat moet hij begrijpen.'

Daarna bracht hij haar naar huis en ze bedankte hem opnieuw voor zijn cadeau. Ze had het horloge nog steeds om en ze glimlachte terwijl ze haar mouw optrok en het opnieuw bewonderde. 'Dank je wel, Cal. Ik vind het echt heel mooi.'

'Daar ben ik blij om,' zei hij glunderend. 'Ik ben blij met mijn aktetas.'

'Wij worden nog de twee chicste mensen van het hele kantoor,' glimlachte ze.

'Wat ga je doen als je niet naar huis kunt?' vroeg hij bezorgd.

'Huilen,' zei ze en lachte toen droevig. 'Wat kan ik doen?

Als ze het vliegveld sluiten of mijn vlucht annuleren, kan ik daar helemaal niets tegen beginnen.'

'Als dat gebeurt, wil ik graag dat je kerstavond bij ons komt doorbrengen. Ik wil niet dat je hier alleen zit.'

'Dank je wel, Cal, dat waardeer ik. Maar hopelijk kan ik morgen weg.'

'Dat hoop ik ook. Maar voor het geval dat... Ik wil niet dat je in je eentje in je appartement gaat zitten treuren.'

'Dat zal ik niet doen, echt niet. Ik ga zitten treuren in jouw huis.' Ze lachten allebei, maar hij wist dat zij niets liever wilde dan weggaan.

Maar hoe graag ze dat ook wilde, de volgende dag sneeuwde het nog steeds, in New York en toen het aan de westkust negen uur 's morgens was en in New York twaalf uur in de middag, werd Kennedy Airport gesloten. Ze slaagde erin Steve te bereiken in het ziekenhuis. Hij was wel teleurgesteld, maar nam het redelijk nuchter op.

'Vroeg of laat kom je hier wel, schat. We moeten Kerstmis gewoon uitstellen tot je er bent. Wat ga je vanavond doen?'

'Ik weet het niet. De Dows hebben gezegd dat ik naar hen toe kon komen als dit zou gebeuren.' Ze had daar geen andere vrienden. Ze had nog geen tijd gehad om andere mensen te leren kennen, ze had het te druk gehad op kantoor. 'In ieder geval heb je kinderen om je heen,' zei hij, maar ze hoorde aan zijn stem dat hij er niet bijzonder blij mee was. Hij kon echter nauwelijks van haar verwachten dat ze op kerstavond alleen zou gaan zitten en hij zei niets tegen haar. Hij zou in het ziekenhuis blijven. Hij had ook geen zin om alleen te zijn. En het personeel moest grotendeels werken. Cal had op het nieuws gehoord dat de vliegvelden waren gesloten en toen hij tegen de middag wegging, herinnerde hij haar aan zijn uitnodiging. Hij zou in de middag wat boodschappen gaan doen met de kinderen en hij vroeg haar rond vier uur te komen, dan zouden ze wel thuis zijn.

Ze arriveerde met een enorme voorraad zoete popcorn en gekonfijte appeltjes en de kinderen vielen daar gretig op aan. Ze zaten rond de boom in Cals huiskamer en hij zette een cd met kerstmuziek op. Ze aten die avond vroeg met z'n allen. Na het eten gingen de kinderen naar hun kamer en Cal stak de open haard aan. Ze zaten met z'n tweeën te praten over Kerstmis en over hun kinderjaren. Hij vertelde haar dat zijn moeder was gestorven toen hij nog een kind was en dat daarna de vakanties voor hem erg moeilijk waren geweest. Zij begon te begrijpen waarom hij het zo moeilijk vond zich aan vrouwen te binden. Hoewel hij het niet precies zo zei, lieten vrouwen hem in zijn ogen altijd op de een of andere manier in de steek.

'Is je vader ooit opnieuw getrouwd?' vroeg ze belangstellend.

'Pas toen ik ouder was. Mijn stiefmoeder en hij zijn heel lang geleden gestorven. Ik heb geen familie, behalve mijn kinderen.'

'Ik heb alleen Steve. Hij heeft ook geen familie. Ik denk dat hij daarom zo graag kinderen wil, om een eigen gezin te stichten. Het zal wel onnatuurlijk van me zijn dat ik ze niet wil.'

'Dat hoeft niet zo te zijn. Misschien is het voor jou wel goed. Maar ik wilde graag kinderen van mezelf. Ik wilde een volmaakt gezin, en dat heb ik nu... Ik heb alleen de verkeerde vrouw gekozen,' zei hij, terwijl hij een handvol popcorn pakte.

'Je kinderen zijn geweldig,' zei ze, terwijl ze ook wat nam. Hij keek naar haar vanwaar hij zat. De kamer was warm en het haardvuur knapte zachtjes.

'Jij bent ook geweldig,' zei hij zacht. Hij had niet verwacht Kerstmis met haar te zullen vieren. Het was leuk om een volwassene te hebben om mee te praten en zij was dankbaar dat ze niet alleen in haar appartement hoefde te zitten. Ze wist niet wat ze met het compliment aan moest en keek hem alleen maar aan. Toen staarde ze in het vuur en dacht aan Steve. Ze miste hem echt. 'Ik wilde je niet in verlegenheid brengen, Merrie... Het spijt me.'

'Dat heb je niet gedaan,' zei ze, terwijl ze hem weer aankeek. 'Ik zat alleen te denken... aan jou... en aan Steve... en hoe verschillend jullie zijn. Jullie zijn allebei erg belangrijk voor me, om heel verschillende redenen. Ik vind het heerlijk zoals wij samenwerken. Er zijn een heleboel dingen aan jou die ik heerlijk vind.' Dit was niet wat ze tegen hem had willen zeggen, maar het was waar. Ze bewonderde hem zeer en ze genoot van zijn gezelschap. Ze dachten over veel dingen hetzelfde en door hun werk en hun stijl hadden ze heel veel met elkaar gemeen. In sommige opzichten meer dan zij en Steve met elkaar gemeen hadden. Een van de dingen die ze aan Steve altijd zo leuk had gevonden, was dat ze zo van elkaar verschilden, ze schenen elkaar aan te vullen. Maar met Cal zat ze op dezelfde golflengte, ze leken zo op elkaar dat ze op een heel prettige manier bij elkaar konden zijn. 'Ik voel me bij jou zo op mijn gemak.'

'Ik heb me nog nooit van mijn leven zo bij iemand op mijn gemak gevoeld als bij jou,' bekende hij. Hij dacht er net zo over als zij. 'Zo zou het huwelijk eigenlijk moeten zijn, maar meestal is het niet zo. Het mijne niet tenminste.'

'Steve en ik zijn altijd elkaars beste vriend geweest. Maar datzelfde gevoel heb ik nu ook met jou.' Ze voelde zich een beetje ontrouw aan Steve toen ze dit zei.

'Misschien is dat niet zo gek, want we brengen heel veel tijd samen door. De meeste mensen brengen meer tijd door met hun zakenpartner en hun secretaresse dan met hun echtgenoot.' Ze moesten daar allebei om lachen en ze nam nog wat popcorn. 'Heb je zin om vanavond met ons naar de kerk te gaan, Meredith? We gaan naar de nachtmis in de Sint Marcus.'

'Dat zou ik leuk vinden.' Zij was altijd naar de kerk gegaan, maar Steven was niet gelovig.

Ze zaten lange tijd met elkaar te praten en om kwart voor twaalf riep hij de kinderen naar beneden. Andy sliep half, maar hij wilde toch mee. Ze reden met zijn vijven in Cals auto naar de Sint Marcus. Toen ze aankwamen, zat Andy achter in de auto te slapen. Cal nam hem in zijn armen en droeg hem de kerk binnen, waar hij hem zachtjes naast zijn zusjes op de kerkbank zette, zonder hem wakker te maken. De meisjes zongen de kerstliederen ernstig mee en Cal en zij deden samen met een gebedenboek en een liedboek. Het was een prachtige dienst. Ze keek hem een paar keer aan en hij glimlachte naar haar. Hij had een diepe, melodieuze stem en hun stemmen klonken samen op terwijl ze 'Stille nacht' zongen. Na afloop liepen ze terug naar de auto. Het was een vreemd gevoel om bij hen te zijn. Het was net of ze deel uitmaakte van zijn gezin. Het was een vreemde illusie en ze zei weinig toen hij haar die avond naar huis bracht. Hij liep met haar mee naar boven en ging met haar het appartement binnen om er zeker van te zijn dat alles in orde was. Toen, zonder een woord te zeggen, trok hij haar in zijn armen en kuste haar. En zonder te aarzelen kuste ze hem terug. Hij hield haar een poosje in zijn armen, maar toen hij haar aankeek, zag hij tot zijn schrik dat ze huilde. 'Het spijt me... Ik weet niet wat er met me aan de hand is, Cal... Ik heb het gevoel dat mijn hele wereld instort, ik maak hier deel uit van een volkomen nieuw leven en ik weet niet eens zeker of ik hier wel thuishoor.'

'Ik had dit niet moeten doen, Merrie... Het spijt me...' Het had voor hen allebei heel even zo goed gevoeld. Maar een kus kon hen een wereld in leiden waarvan ze allebei wisten dat ze er geen recht op hadden. 'Het spijt me echt... Het zal niet weer gebeuren... Ik denk dat ik mijn hoofd even verloor.'

'Ik ook,' zei ze zacht. Er was zoveel aan hem dat ze fijn vond, maar ze had er geen recht op, dat wist ze best. 'Ik denk dat de feestdagen iedereen een beetje gek maken,' stelde ze hem gerust. 'Iedereen gaat nadenken over wat hij niet heeft en vindt dat hij wel zou moeten hebben. Het samenzijn met je kinderen vanavond gaf me bijna het gevoel dat ik een baby wil.'

'Misschien is dat ook wel zo,' zei hij zacht. Maar zij schudde slechts haar hoofd. Wat ze niet tegen hem kon zeggen was dat de baby die ze plotseling wilde, niet van Steven was, maar van hem. En ze begreep dat gevoel niet. Plotseling leek het alsof alles in haar leven op zijn kop stond. Het enige dat ze wist was dat ze terug moest naar Steven, voor ze elkaar kwijtraakten. Voor het eerst was ze bang dat dat misschien zou kunnen gebeuren en dat gevoel joeg haar de stuipen op het lijf.

'Prettig kerstfeest, Merrie,' zei Cal zachtjes voor hij wegging.

'Jij ook prettig kerstfeest, Cal,' antwoordde zij, maar ze waren allebei van slag door wat er was gebeurd. Het was in sommige opzichten gemakkelijk te verklaren. Ze waren allebei emotioneel door de feestdagen en ze was al drie maanden weg bij haar man. Cal had geen belangrijke vrouw in zijn leven. En ze waren allebei eenzaam. Maar ze wisten allebei dat dat onvoldoende reden was om haar huwelijk op het spel te zetten of hun vriendschap te verstoren.

De volgende dag belde ze hem op en vertelde ze hem dat ze niet kon komen.

'Om wat er vannacht gebeurd is?' vroeg hij zacht.

'Ja. Ik denk dat we allebei een adempauze nodig hebben, voor we iets doms gaan doen. Ze zeggen dat het vliegveld over een paar uur opengaat. Als ik uit New York terugkom, zal het wel weer gaan. Laten we het uit ons hoofd zetten, Cal.'

Hij wilde niet dat ze ontslag zou nemen omdat hij iets stoms had gedaan. Het kon hem niet schelen wat hij moest doen of laten, als hij haar maar niet kwijtraakte. 'Het spijt me dat ik zo stom ben geweest. Ik weet hoeveel je van Steve houdt. Ik weet niet wat er opeens met me aan de hand was.' Maar hij wist het wel, net als zij, en ze wisten allebei dat het heel snel moest ophouden. Zij was ervan overtuigd dat als ze er niet meer over zouden praten, het moment voorbij zou gaan en ze het allebei zouden vergeten. Dan konden ze de ongecompliceerde vriendschap hervatten die ze maandenlang hadden gedeeld. 'Ik vind het geen prettig idee dat je met Kerstmis alleen in je appartement zit.'

'Ik red het wel. Echt waar.'

'Het was zo fijn om gisteravond bij je te zijn en met je te praten.' Het was jaren geleden dat hij voor het laatst met iemand over zijn ouders had gepraat.

'Dat raken we niet kwijt, Cal, echt niet. Als ik Steve heb gezien, ben ik weer oké. En jij bent jezelf weer als je je vakantie in Mexico hebt gehad. Ik zei toch, het komt door de feestdagen. Ik zie je weer na nieuwjaar.'

'Weet je zeker dat je het redt, Merrie?' Hij maakte zich zorgen om haar, hij wist dat hij haar van streek had gemaakt. 'Ja, ik weet het zeker. We redden het allebei. Prettig kerstfeest, Cal. Geef de kinderen een zoen van me.' En om de een of andere krankzinnige reden merkte ze, toen ze had opgehangen, dat ze hem miste.

Het was een opluchting toen die avond het vliegveld van New York werd opengesteld. Ze boekte voor de nachtvlucht. Onderweg zat ze steeds te denken aan Cal en aan de stommiteit die ze bijna hadden begaan. Het was genoeg geweest om haar wakker te schudden. Ze wist dat Steve en zij iets moesten doen. Ze konden zo niet blijven doorgaan. Na aankomst nam ze een taxi naar het appartement. De stad leek wel een sprookje, helemaal bedekt met sneeuw. Het was weer zachtjes gaan sneeuwen toen zij de deur van het appartement opende. Het was de dag na Kerstmis, maar ze was tenminste thuis. Toen ze de slaapkamer in liep, was Steve daar, diep in slaap in hun bed. Ze trok haar kleren uit en kroop zachtjes naast hem onder de lakens. En in zijn slaap trok hij haar dicht tegen zich aan en hield haar vast.

11

De week in New York ging veel te snel voorbij. Steve had ook de hele week vrij genomen en ze hadden een idyllische tijd samen. Ze speelden in de sneeuw en gingen sleeën in het park. Ze maakten lange wandelingen en gingen uit eten. Ze vrijden meer met elkaar dan ze in jaren hadden gedaan, alsof ze ernaar hunkerden zich aan elkaar vast te klampen. Toen de eerste paar dagen voorbij waren, praatten ze ten slotte ernstig over hun probleem.

'Wat gaan we doen?' vroeg Meredith als eerste. 'We kunnen zo niet blijven doorgaan.'

'Ik hoop dat dat ook niet hoeft,' zei hij treurig. Nu Meredith bij hem was en duidelijk zo verliefd op hem was, voelde hij zich rustiger dan hij lange tijd was geweest.

'Wil je dat ik mijn baan opzeg? Als je dat wilt, doe ik het,' zei ze eerlijk. Ze waren nu bijna drie maanden uit elkaar en zolang er aan de westkust geen baan voor hem was, was het eind van hun gescheiden bestaan nog niet in zicht.

'Natuurlijk wil ik dat niet. Ik wil wat goed voor je is. Er zal echt wel iets komen,' zei Steve rustig.

'Maar als dat nou heel lang duurt? Stel dat het nog een halfjaar duurt. Of een jaar.'

'Dan komen we daar ook wel doorheen. En als zich geen goede baan aandient, ga ik op een eerstehulpafdeling werken en wacht ik de juiste gelegenheid af terwijl ik daar ben. Dit is geen tragedie, het is gewoon een moeilijke periode. Andere mensen overleven het ook.'

'Sommigen redden het niet,' zei ze met een bezorgde blik. Het voorval met Cal op kerstavond had haar duidelijk gemaakt dat niemand onkwetsbaar was. Hoeveel ze ook van elkaar hielden, het feit dat ze ieder aan een andere kant van het land woonden, hield een reëel gevaar in. Voor Meredith was het een waarschuwing geweest, maar ze was niet van plan het hem te vertellen. Ze wilde hem niet kwetsen.

'Wat bedoel je daarmee?' vroeg Steve met een verwarde blik. 'Ik bedoel dat bij sommige mensen hun huwelijk stukloopt als ze zo leven. Het zet ons allebei behoorlijk onder druk. Het is allemaal niet echt gemakkelijk geweest de laatste tijd.'

'Dat weet ik wel. Maar we kunnen het aan. Het is de moeite waard. Ik wil niet dat je een baan opgeeft waar je van houdt of dat je de kans vergooit die Cal je heeft gegeven. Je vindt het leuk om met hem te werken, het is de meest opwindende baan die je ooit hebt gehad en je verdient er een fortuin mee.'

'Het is het niet waard om jou daarvoor kwijt te raken,' zei ze onomwonden. 'Niets is me dat waard, Steve. Geen baan en geen geld op de wereld zou me dat waard zijn.'

'Dat weet ik,' zei hij, terwijl hij haar in zijn armen trok en haar kuste. 'Over een paar maanden ben ik daar ook en dan kijken we hier lachend op terug. We kunnen het aan, Merrie, echt waar.' Ze had soms het gevoel dat ze bij hem vandaan werd getrokken door een kracht die sterker was dan zijzelf, alsof het lot tegen hen samenspande. Maar ze wilde dat niet tegen hem zeggen. 'Laten we gewoon proberen wat meer weekends bij elkaar te zijn.' In dat opzicht waren de afgelopen maanden een ramp geweest. Zij zat ieder weekend vast in Palo Alto en hij had altijd dienst in het ziekenhuis. Tussen de verkoudheden, vergaderingen, sneeuwstormen en pechsituaties door hadden ze elkaar nauwelijks gezien.

'Ik denk wel dat dat zal helpen,' zei ze bedachtzaam en hij knikte.

'En ik zal alles op alles zetten om werk te vinden in San Francisco. Ik kan de komende twee maanden, tot Lucas zijn heup is genezen, toch nergens heen. Dus we weten dat ik zolang in ieder geval nog hier zit. En misschien is er dan een baan vrij in de omgeving van de Bay.' Hij klonk veel hoopvoller dan hij lange tijd had gedaan. Haar gezelschap had hem enorm opgepept.

'Ik hoop het van harte,' zei ze en met die woorden lieten ze zich weer in hun bed vallen. Ze konden zelfs oudejaarsavond met elkaar doorbrengen zonder gestoord te worden door de trauma-afdeling. Dit was grotendeels te danken aan Anna Gonzalez, die voor hem waarnam. Steve zei dat ze iedereen absoluut verboden had hem te bellen. 'Ik ben haar heel wat dank verschuldigd,' zei Meredith toen ze op nieuwjaarsdag haar tassen inpakte om terug te gaan naar Californië. Ze waren allebei verdrietig dat ze wegging, maar het was een fantastische week geweest en zelfs Meredith had meer vertrouwen in hun relatie dan ze op de ochtend van eerste kerstdag had gehad. Ze had het gevoel dat ze weer veilig waren. En wat hij had gezegd, was waar. Er moest wel een keer een baan voor hem vrijkomen. En zo niet, dan had hij gezegd dat hij toch zou komen, al zou hij de verpleging in moeten, hoewel ze wist dat hij dat niet echt meende.

'Volgende keer als je hier bent wil ik je graag aan Anna voorstellen,' zei Steve tijdens de maaltijd die hij voor haar vertrek had bereid. 'Ze is een heel bijzondere vrouw. Ze komt uit San Juan en ze is in een straatarm gezin opgegroeid. Ze heeft eerst een beurs gekregen voor Yale en toen nog een voor de artsenopleiding. Ze is getrouwd geweest met een rijke rechtenstudent en ik heb begrepen dat zijn familie daar niet erg blij mee was. Uiteindelijk hebben ze hem gedwongen haar te dumpen, maar toen had ze al een baby van hem. Hij heeft haar laten zitten terwijl ze nog met haar studie bezig was, met een pasgeboren baby en zonder geld. Het kind is nu vijf jaar en zij woont in zo'n ellendige flat zonder lift aan de West Side. Ze is een ongelooflijk goede arts. We hebben geluk gehad dat we haar hebben gevonden.'

'Hoe ziet ze eruit?' vroeg Meredith en hij begon te lachen. 'Echt iets voor een vrouw om dat te vragen,' plaagde hij haar.

'Ik ben ook een vrouw.'

'Dat heb ik gemerkt.' Ze hadden net een uur daarvoor met elkaar gevrijd. 'Nog een keer om het af te leren,' had hij gezegd. 'Ze ziet er leuk uit, niet bijzonder mooi. Een beetje mager, een beetje ongedurig, boordevol stress. Ze heeft een kind te onderhouden en ze leeft kennelijk van de hand in de tand, ze doet de ene waarneming na de andere. Ik probeer het zover te krijgen dat ze haar een vaste aanstelling geven. We zouden haar op de afdeling goed kunnen gebruiken. En als ik wegga, zou ze mij kunnen vervangen. Dat zou ze geweldig vinden.'

'Zo te horen is het de deugd in eigen persoon.' Iets aan de manier waarop hij over haar praatte, gaf Meredith een onbehaaglijk gevoel. En de beschrijving die hij van haar uiterlijk had gegeven, vond ze wel erg vaag. 'Hoe oud is ze?'

'Drieëndertig. Ze is geen kind meer. En ze koestert nogal bittere gevoelens over haar ex-man.' Zijn stem klonk vol medeleven.

'Hoeft hij het kind niet financieel te onderhouden?'

'Hij stuurt haar iedere maand tweehonderd dollar. Hij wil haar kennelijk niet eens spreken en hij wil het kind niet zien. Na de scheiding is hij getrouwd met een of ander jong grietje en hij heeft pas een tweeling gekregen.'

'Aardige kerel,' merkte Meredith op en toen realiseerde ze zich dat ze jaloers was. Dat was belachelijk. Steve was niet degene die op kerstavond Cal had gekust. Ze had er nog steeds spijt van dat dat was gebeurd en ze voelde zich er schuldig over omdat ze wist dat Steve dat nooit zou hebben gedaan. Hij was haar altijd trouw geweest en zij hem ook. Maar ze was er ook van overtuigd dat het nooit meer zou voorkomen. Cal wist hoe ze van slag was geweest en ze wist ook dat ze het zelf niet nog eens zou laten gebeuren.

Steve bracht Meredith naar het vliegveld en zoals ze elkaar omhelsden en kusten en vasthielden, zagen ze eruit als een pasgetrouwd stel. Ze had beloofd dat ze over twee weken terug zou komen, hoe druk ze het dan allebei ook zouden hebben. Ze wist nu beter dan ooit dat hun bezoeken van levensbelang waren. Ze gaf hem nog een laatste kus en stapte toen in het vliegtuig. De hele weg naar Californië dacht ze aan hem. Ze voelde zich echter veel beter dan een week geleden, toen ze de dag na Kerstmis was aangekomen.

Kort na middernacht kwam ze aan in haar appartement in Palo Alto en toen ze sliep, droomde ze van Steve. De volgende ochtend was ze al vroeg wakker. Toen Cal haar kantoor binnenkwam, was ze druk bezig. Ze keek blij toen ze hem zag. Hij bleef even in de deuropening staan en zocht in haar gezicht naar tekenen dat ze zich niet bij hem op haar gemak voelde, maar die waren er niet. Ze keek glimlachend naar hem op. Hij zag dat het anders was dan het heel even was geweest. Ze zag er gelukkiger uit dan ze in weken had gedaan en hij was blij voor haar.

'Hoe was het in New York?' Dat hoefde hij niet te vragen. Hij kon het zien.

'Heerlijk. Hoe was het in Mexico?' Ze klonk alsof ze zich volkomen bij hem op haar gemak voelde en hij was opgelucht.

'Warm en zonnig. Heel veel tequila's en margarita's.'

'Geen turista?' Ze lachte naar hem en hij grijnsde. Hij was zo blij dat ze niet boos was of zich niet op haar gemak bij hem voelde nadat hij op kerstavond de stommiteit had begaan haar te kussen. Hij had een belangrijke les geleerd. En hij had geluk gehad. Deze keer. Ze had ontslag kunnen nemen, of kwaad op hem kunnen zijn, maar dat was duidelijk niet het geval.

'Ik denk dat de drank alle bacteriën doodt. Het was heerlijk.'

'Daar ben ik blij om. Hoe is het met de kinderen?'

'Een beetje van streek. Dat zijn ze altijd als ze bij Charlotte zijn geweest. Ze schijnt hen altijd van slag te brengen.'

'Ze zullen wel weer bijdraaien nu ze thuis zijn.'

'Hoe was het met Steve?' vroeg hij voorzichtig, terwijl hij haar kantoor binnenliep met de aktetas die ze hem voor Kerstmis had gegeven. Hij was er heel blij mee. En zij droeg het Bulgari-horloge dat hij haar had gegeven. Toen ze naar New York ging, had ze het in San Francisco achtergelaten om te voorkomen dat Steve er boos om zou worden. Maar nu was alles weer koek en ei tussen hen en de zaken liepen gesmeerd.

'Steve had voor de verandering eens de hele week vrij.' Ze keek blij terwijl ze dit zei. 'En hij neemt die toestand met zijn baan heel redelijk op. Hij zit daar de komende twee maanden toch vast. Ik zal alleen meer moeite moeten doen om in de weekends naar huis te gaan. Over twee weken ga ik weer terug.' Dit herinnerde hem ergens aan.

'Ik heb over drie weken voor het hogere management een verblijf in Hawaï georganiseerd. Ik was al van plan je dat te vertellen. Ik denk dat ze het wel kunnen gebruiken.' Hij gaf haar de data en zij schreef ze snel in haar agenda.

'Lijkt me prima,' glimlachte ze, waarna ze hem eraan herinnerde dat ze over tien minuten een vergadering hadden met de financiële staf.

'Slavendrijver. Waar is mijn margarita? Waar is het strand?' Ze lachte en stak waarschuwend haar vinger op.

'Zet dat maar uit je hoofd. De vakantie is afgelopen. We hebben een heleboel werk te doen, Mr. Dow.'

'Yes, ma'am,' salueerde hij, waarna hij naar zijn kantoor verdween om zijn papieren bij elkaar te rapen.

Na de vergadering werkten ze de hele middag samen en hij kon slechts een minieme verandering ontdekken in de houding die ze tegenover hem aannam. Ze was iets zakelijker, een beetje behoedzamer, maar aan het eind van de dag leek alles weer bij het oude. Toen ze wegging, zwaaide ze vrolijk en zei dat ze hem de volgende ochtend weer zou zien. Het was net of ze hem een klein beetje had buitengesloten, maar hij kon niet zeggen dat ze daar verkeerd aan deed. Hij had veel aan haar gedacht toen hij in Mexico was en hij had zich zorgen gemaakt over hoe het zou zijn als ze elkaar weer zouden ontmoeten. Maar het ergste was dat hij het had gemist om iedere dag met haar te praten en het had hem zelf verbaasd hoe blij hij was toen hij haar die ochtend zag.

Hij nodigde haar uit dat weekend bij hem en de kinderen te komen eten, maar zij zei dat ze te veel werk had. Zaterdag bracht ze door op kantoor en zondag ging ze nog wat huizen bekijken in de stad. Dit keer bood hij niet aan met haar mee te gaan. En toen zijn kinderen vroegen waar ze was, zei hij dat ze het druk had. Ze klaagden dat ze haar niet te zien kregen, maar hij besefte dat het maar goed was dat Meredith en hij wat afstand van elkaar namen. Ze hadden zich korte tijd op gevaarlijk terrein begeven en ze waren er gelukkig goed van afgekomen. Hij wist dat het zo beter was. Maar telkens als hij in het weekend naar zijn aktetas keek, merkte hij tot zijn schrik dat hij haar miste. Hij voelde zich op een vreemde manier nauw met haar verbonden, meer dan hij zich in jaren met iemand verbonden had gevoeld.

12

Anna Gonzalez was op de trauma-afdeling gekomen om met Steve samen te werken, maar toen ze er nog maar twee dagen was, had Steve gemerkt dat ze buitengewoon zelfstandig was. Ze wist wat ze moest doen en ze had haar eigen ideeën. Ze luisterde goed naar zijn aanwijzingen, maar ze hield er ook haar eigen meningen op na. En toen hij na de feestdagen terugkwam van zijn week vrij met Meredith, had Anna inmiddels het respect verworven van iedereen met wie ze werkte. Sterker nog, ze mochten haar.

De ochtend dat hij terugkwam bracht ze hem op de hoogte van alles wat ze had gedaan. Ze had nauwkeurig aantekeningen voor hem bijgehouden en toen hij die doorlas, stond hij versteld.

'Heb jij dat allemaal gedaan?' vroeg hij stomverbaasd. Ze had afdelingsvergaderingen bijgewoond en ze had met het oog op de efficiency een paar dingen anders geregeld. Ze had een paar schema's omgezet en was er toch nog in geslaagd operaties te doen, en een verbijsterend aantal patiënten te behandelen. 'Ga je nooit naar huis, naar je kind?' plaagde hij haar.

'Niet zo vaak,' zei ze een beetje kortaf. Ondanks de vage beschrijving die hij Meredith had gegeven, was ze een knappe vrouw en zag ze er jonger uit dan ze was. Maar als hij bij haar was, merkte hij dat op de een of andere manier niet op. Ze lachte niet veel en ze ging helemaal op in haar werk. Ze had iets zakelijks over zich, maar tegenover hun patiënten was ze ongelooflijk zacht en warm. Ze was duidelijk een vrouw met veel verschillende kanten.

Ze was al voor zijn vakantie komen werken, maar pas in de loop van januari begon hij het gevoel te krijgen dat hij haar kende. Ze was onvermoeibaar en ze was bereid eindeloos te werken. Ze scheen nooit te popelen om naar huis te gaan, hoewel hij uit wat ze zei had begrepen dat ze dol was op haar kind. Toen hij haar vroeg waarom ze bereid was zoveel dagen achter elkaar zolang te werken, keek ze hem recht in de ogen.

'Twee redenen. Ik hou van mijn werk en ik heb het geld nodig.'

'Wat doe je met je dochter als je hier bent?' Ze had iets dat hem intrigeerde. Er was iets hards aan haar, misschien om zich te beschermen. Ze had een harde buitenlaag, maar tegelijkertijd was ze in veel opzichten heel zacht en teder.

'Dan breng ik haar bij mijn buren. Die hebben vijf kinderen en zij vindt het daar fijn.'

'En jijzelf? Heb jij niet af en toe behoefte om naar huis te gaan? We moeten hier allemaal soms weg om te voorkomen dat we gek worden,' zei hij met een vermoeide glimlach. Hij was op dat moment zelf al vier dagen in dienst.

'Jij gaat anders ook niet veel naar huis,' antwoordde ze. Ze had dik, donker haar en zachte, bruine ogen met de kleur van chocola.

'Mijn vrouw woont in Californië,' zei hij bij wijze van verklaring.

'Ben je gescheiden?' Hij schudde zijn hoofd. 'Uit elkaar?' Zij was ook nieuwsgierig naar hem. Er gingen veel geruchten over hem. Mensen zeiden dat hij een goeie kerel was en dat hij een vreemde relatie had met zijn vrouw, maar ze wist niet wat dat precies betekende. Dus vroeg ze het aan hem. Anna Gonzalez was nooit bang om vragen te stellen en iets in haar ogen maakte duidelijk dat ze een antwoord verwachtte. De beste manier waarop Steve haar had kunnen beschrijven was dat ze aan de buitenkant harder en vanbinnen zachter was dan Meredith. In het werk was ze soms nors en kortaf, maar dan zei ze opeens weer iets aardigs dat hem echt raakte. Ze wekte vooral de indruk dat ze erg op haar hoede was. Ze was ooit gekwetst en ze was niet van plan dat nog eens te laten gebeuren. Ze was een vechter, iemand die wist te overleven.

'Mijn vrouw en ik wonen ieder aan een kant van het land,' zei hij met een glimlach en zij lachte om zijn antwoord.

'Is dat een speling van het lot of een bewuste keuze?'

'Allebei. Het betekent dat ik negentig procent van de tijd alleen woon en dat ik gek ben op een vrouw die werkt in een stad die hier drieduizend mijl vandaan ligt en waar ik geen baan kan vinden. Maar ik ben op zoek. Naar een baan. Niet naar een andere vrouw.'

'Het klinkt ingewikkeld,' merkte ze op. Ze zaten in zijn kantoor koffie te drinken uit plastic bekertjes. Ze hadden net een moeilijke buikoperatie verricht. Zij had eindeloos gewerkt en was er ten slotte in geslaagd de kogel te verwijderen. Haar lenige vingers, verfijnde technieken en pure koppigheid hadden de patiënt gered. Steve was er bijna zeker van dat het hem zelf niet gelukt zou zijn.

'Het is inderdaad ingewikkeld,' gaf hij toe, doelend op de wijze waarop zijn vrouw en hij hun leven hadden geregeld. 'We doen dit pas vier maanden. Ze heeft in oktober een baan aangenomen in Californië en de baan die ik daar had gevonden, bleek vorige maand niet door te gaan. Ik zit hier trouwens toch vast vanwege Lucas.'

'Dat klinkt niet best.' Haar ogen boorden zich in de zijne en stonden vol vragen. Ze vond hem een goede chirurg en een interessant mens, hoewel misschien wat zonderling. Soms vond hij het leuk meningen te verkondigen die de verpleegsters op stang joegen.

'Het is inderdaad niet best,' zei hij. 'Zij kreeg een geweldige functie aangeboden en ik heb haar aangemoedigd die aan te nemen. Ik vond direct een baan, ik zou in januari beginnen, maar toen lieten ze me zitten. Eigenlijk is het een ramp, maar ik kan er op het ogenblik weinig aan doen. Het enige dat ik daar onlangs aangeboden heb gekregen is een lage functie op een eerstehulpafdeling waar voornamelijk aambeien en verstuikte enkels worden behandeld, met af en toe een geval van kroep of astma. Ik viel bij het lezen van hun logboek bijna in slaap.'

'Je bent hier verwend,' zei ze nuchter. Ze droeg dezelfde operatiekleren als hij, maar zelfs die konden niet verhullen dat ze een fantastisch figuur had.

'Misschien wel. Misschien heb ik al die probleemgevallen niet meer nodig. Misschien ben ik toe aan iets gemakkelijks. Het zou een opluchting kunnen zijn.'

'Ik betwijfel het. Zo te horen probeer je jezelf daarvan te overtuigen. Hoe kan je hiervandaan ergens naartoe gaan waar je geen uitdaging vindt?' Ze bekeek het heel praktisch. Anna Gonzalez was een zakelijk ingesteld mens. Dat had ze wel geleerd.

'Misschien is het gemakkelijk. Ik wil mijn huwelijk niet kwijtraken.'

'Als je huwelijk goed is, raak je het ook niet kwijt. Zo niet, dan kan je er niets aan doen om het te redden.'

'Rekent u extra voor dit soort advies, dokter?' plaagde hij, en ze glimlachte.

'Nee, ik geef het gratis, omdat ik het zelf niet nodig heb.'

'Ik heb gehoord dat je bent gescheiden,' zei hij eenvoudig en zij knikte.

'Heel erg.'

'Wat bedoel je daarmee?'

'Daar bedoel ik mee dat we elkaar haten en dat ik die schoft nooit meer hoop te zien. Hij heeft me in de steek gelaten toen ik acht maanden zwanger was. Zijn ouders hebben hem een toelage gegeven om dat zo te doen.'

'O, is dat alles?' Steve probeerde er een grapje van te maken, maar de blik in haar ogen maakte duidelijk dat ze diep was gekwetst.

'Hij heeft zijn dochter nooit gezien.'

'Zo te horen boft ze daarmee. Niemand heeft zo'n vader nodig, Anna,' zei hij zacht.

'Nee. Maar iedereen heeft een vader nodig. Hij zal altijd een mysterie voor haar zijn, een fantasiebeeld, een soort verloren held, omdat ze hem niet kent.'

'Misschien leert ze hem op een dag wel kennen. Misschien vindt ze hem.'

'Misschien wel. Ik denk alleen niet dat hij haar dan wil ontvangen. Hij schaamde zich voor mij.' Ze keek nog steeds kwaad terwijl ze erover sprak. Hij had haar slecht behandeld en ze had het hem nooit vergeven.

'Waarom is hij dan met je getrouwd?'

'Ik was zwanger. Hij was een heer. En toen was hij een lafaard.'

'Ach, ieder mens heeft zo zijn kleine zwakheden.'

'Inderdaad.' Het was gemakkelijk om midden in de nacht over het leven te praten. Ze bevonden zich tijdelijk tussen twee werelden, bezig met het helpen van mensen en het redden van levens. De buitenwereld, de wereld buiten hun muren, leek soms tot een andere planeet te behoren. Het enige dat ze hadden was dit, en elkaar. Het vormde vreemde banden tussen mensen. Alsof je op een boot midden op de oceaan zat. Maar Steve voelde met haar mee. Ze klonk gekwetst en kwaad en verbitterd en teleurgesteld. Het enige moment dat haar ogen oplichtten en ze er weer jong uitzag, was als ze het over haar dochter had. Steve wist van Anna dat ze Felicia heette.

Daarna werden ze naar een volgend spoedgeval geroepen en twee dagen later, na een korte periode vrij, waren ze weer samen aan het werk. Het was weekend. Om middernacht hadden ze allebei honger en bestelden ze een pizza. Ze leek vrolijker dan de laatste keer dat ze elkaar hadden gesproken. Hij maakte haar aan het lachen met een paar flauwe grappen en anekdotes over vreemde figuren die ze in de loop der jaren op de trauma-afdeling hadden gehad. 'Heb je een vriend?' vroeg hij, terwijl ze worstelden met de mozzarella op de pizza. Ze lachte om zijn vraag.

'Is dat een serieuze vraag? Wanneer zou ik daar tijd voor hebben? Heeft er iemand die hier werkt een vriend? Hoe doen ze dat?'

'Sommige mannen hebben wel iemand,' zei Steve rustig. Zij glimlachte. 'De vrouwen niet.'

'En jij? Ga jij om met andere vrouwen?'

'Natuurlijk niet.' Hij keek geschokt. 'Ik heb je toch gezegd dat ik getrouwd ben.'

'Ja, met een vrouw uit een ander melkwegstelsel, hier heel ver vandaan. Ik vroeg het me alleen maar af.' Maar ze had gehoord dat hij trouw was en ze waardeerde hem daarom. Ze was blij met zijn antwoord. Ze had meer behoefte aan een vriend dan aan een minnaar.

'Wanneer komt ze hier?'

'Niet vaak genoeg. Ze komt dit weekend.'

'Dat is leuk. Heb je kinderen, Steve?'

'Helaas niet.'

'Waarom niet?' Ze had gezien hoe hij omging met kinderen op de trauma-afdeling en het was duidelijk dat hij ze leuk vond.

'Ze heeft het altijd te druk gehad. Wij allebei, denk ik. Ik kan het haar niet kwalijk nemen. Ze denkt dat ze geen kinderen wil.'

'Als ze dat denkt en als ze dat zegt,' zei Anna zakelijk, 'dan is dat zo. Geloof haar maar. Mannen denken altijd dat ze een vrouw kunnen overhalen, maar dat kunnen ze niet. En als ze het wel doen, maken ze een enorme vergissing.'

'Is dat jou overkomen?' Hij klonk verward. Hij was het niet eens met wat ze zei. Hij dacht nog steeds dat hij Meredith zou kunnen overhalen om een baby te krijgen. Ze was alleen maar een beetje onzeker. Anna kende haar niet. Maar hij had altijd gedacht dat Meredith een geweldige moeder zou zijn, als ze zichzelf de kans zou geven.

'Nee,' antwoordde Anna hem eerlijk. Ze was altijd eerlijk tegen hem. Dat was haar stijl en ze vond hem aardig. 'Ik raakte ongewenst zwanger. Zo simpel is het. We gingen ongeveer twee maanden met elkaar en hup, het was raak. Hij was in paniek. En ik was er ook niet blij mee.'

'Waarom heb je geen abortus laten doen? Dat was veel eenvoudiger geweest.'

'Reuze. Ik ben katholiek. Ik wilde het niet. Ik kon het niet betalen. Ik had altijd gedacht dat ik het zou kunnen als het zou moeten. Maar ik kon het niet. Mijn vader werd gek. Mijn moeder huilde. Mijn zussen hadden medelijden met me. Mijn broers wilden hem vermoorden. Dat was niet direct de leukste tijd van mijn leven. Na mijn opleiding zou ik teruggaan naar Puerto Rico, weet je, om mijn eigen mensen te helpen, de armen te verzorgen. Ik heb een poosje overwogen me te specialiseren in tropische ziekten, maar hier is het beter voor me, op de eerstehulpafdeling. Bovendien is het veel te ingewikkeld om nu terug te gaan naar Puerto Rico. Hier is het gemakkelijker voor me. Voor hen ook. Dan hoeven ze geen uitvluchten voor me te bedenken, of te liegen over Felicia. Mijn vader zegt tegen de mensen dat ik weduwe ben.' Het was verbijsterend wat familieleden elkaar soms aandeden, maar Steve verbaasde zich nergens meer over. Hij had al te veel verhalen gehoord. En haar verhaal verbaasde hem ook niet. Hij had alleen met haar te doen. Ze was onder moeilijke omstandigheden helemaal op zichzelf aangewezen en op de een of andere manier redde ze het. Het stond zover af van Meredith met haar goede baan, haar enorme salaris, het aandelenpakket dat ze voor hen had samengesteld en hun comfortabele appartement. Hij voelde zich schuldig terwijl hij naar haar luisterde. Zijn leven was zoveel eenvoudiger dan dat van Anna. Het liefst wilde hij haar op de een of andere manier helpen, maar hij kon niet veel voor haar doen. Het enige dat hij kon doen was haar ooit een echte baan op de trauma-afdeling bezorgen, in plaats van haar waarnemerschap. 'En jij?' vroeg ze aan hem. 'Denk jij er weleens over iets anders te gaan doen? Een eigen praktijk beginnen? Of misschien werken in een kliniek in een derdewereldland?'

'Alleen in mijn ergste nachtmerries,' glimlachte hij en ze lachte. 'Dit is al erg genoeg. Ik heb geen behoefte aan slangen en parasieten om het nog erger te maken. Wil jij dat gaan doen als je groot bent, Anna?'

'Ja. Ooit een keer. Misschien als Felicia ouder is. Ik kan dat met haar nu niet doen. Mijn specialisatie was infectieziekten. Maar nadat Felicia was geboren, ben ik overgestapt naar eerstehulpwerk en ben ik in New York gebleven. Dat is veiliger.'

'Dat is een deprimerende opmerking. Als je hier nog niet wordt neergeschoten, lukt het je nergens. In het donker op de snelweg is het veiliger dan hier, met al die gekken die eerst elkaar beschieten. Die komen hier terecht en voor je het weet komen ze achter jou aan.'

'Maar Felicia heeft in ieder geval een normaal leven. Dat kan ik haar niet geven als ik in de derde wereld ga werken.'

Dat was waar, maar Steve wist dat het leven voor hen hier ook niet gemakkelijk was.

Ze werkten dagen achtereen met elkaar samen en Steve raakte steeds meer op haar gesteld. De harde beschermlaag was maar dun en daaronder zat een opmerkelijke, gevoelige vrouw. En de verpakking was ook niet slecht. Op een avond zag hij haar weggaan in een spijkerbroek, een T-shirt en een ski-jack. Ze had haar haar los en ze zag er verbluffend mooi uit. Hij durfde zich er nauwelijks een voorstelling van te maken hoe prachtig ze eruit zou zien in echte mooie kleren met make-up. Maar die droeg ze geen van beide. Ze had ze niet en ze wilde ze niet. Ze was een volkomen natuurlijke vrouw met een onvoorstelbaar mooi lichaam, een verfijnde geest en een goed hart.

Half januari waren ze de beste vrienden en hij begon steeds meer op haar te steunen. Zij was iemand op wie je kon rekenen en dat deed hij vaak. Als ze vond dat hij ergens ongelijk in had, pakte ze hem soms hard aan. Ze was niet bang om met hem in discussie te gaan. Maar wat hem het meest verbaasde was dat hij dat leuk aan haar vond. Ze had haar eigen ideeën en die bracht ze met verve naar voren. Soms schreeuwde ze zelfs tegen hem in het Spaans, wat hij erg grappig vond.

Een keer noemde ze hem 'hijo de putana'. Hij bedankte haar en zei dat niemand ooit zoiets moois tegen hem had gezegd. Dit maakte haar razend.

'Ik noemde je een hoerenjong!'

'Shit, Anna, ik dacht dat je zei dat je van me hield.' Hier moest ze om lachen en de ruzie was over. Bovendien, zoals hij haar vaak fijntjes onder de neus wreef, was hij haar meerdere.

'Dat betekent niet dat je maar met me kan sollen,' merkte ze op. Hij nam het luchtig op.

'Dat is jammer genoeg waar. Maar ik kan veel lol hebben door het te proberen,' zei hij met een grijns.

'Jij bent hopeloos.' Ze vond het leuk tegen hem tekeer te gaan, alleen maar om stoom af te blazen, maar het was ook duidelijk hoe graag ze hem mocht en hoezeer ze hem respecteerde.

Ze was blij voor hem toen zijn vrouw overkwam. Maar het was een moeilijk weekend voor Meredith en Steve. Ze probeerden wanhopig het beste te maken van de weinige tijd die ze samen hadden en dat leek met de week moeilijker te worden. De nacht voor Meredith aankwam had Steve aan een stuk door staan opereren en toen hij haar zag, was hij prikkelbaar door gebrek aan slaap. Zij had haar best gedaan om het weekend leuk voor hem te maken. Ze had het zuurdesembrood meegebracht waar hij dol op was, verse krab en twee flessen uitstekende Californische wijn, maar hij was te moe om te eten of te drinken. Tijdens de lunch kregen ze ruzie over een paar kleine dingetjes, en uiteindelijk bleef hij de hele middag in bed liggen. Meredith hing wat rond in huis tot hij wakker zou worden, maar toen het zover was, was het al negen uur 's avonds.

Ze kletsten een paar uurtjes met elkaar, maar hoewel het beter ging dan eerder op de dag, was het duidelijk dat de sfeer tussen hen anders was dan voorheen. Ze voelden zich soms vreemden voor elkaar en ze werden zich er steeds meer van bewust dat ze in verschillende werelden leefden. Het was niet meer zo gemakkelijk om op elkaar in te spelen en het leek wel alsof ze voortdurend met elkaar uit de pas liepen.

Toen Meredith zondagavond terugvloog naar Californië, waren ze allebei somber gestemd en de lekkernijen die ze' uit San Francisco voor hem had meegebracht, stonden nog onaangeroerd in de koelkast. Een uur nadat Meredith was vertrokken, belde Anna op en nodigde Steve uit om bij haar te komen eten. In een opwelling besloot hij het brood en de wijn en de verse krab mee te nemen.

Haar flat was een piepklein geval met nauwelijks genoeg verwarming, een gebarsten ruit die de huiseigenaar had geweigerd te repareren en een legertje kakkerlakken dat overal over de vloer marcheerde. De flat stond net voorbij 102nd Street, maar meer kon ze zich niet veroorloven voor zichzelf en haar dochter. Het schokte hem toen het tot hem doordrong dat ze zo moest leven. Vooral in de wetenschap dat de vader van haar kind zwom in het geld.

'Het is niet erg,' zei ze tegen hem, maar dat was het wel, dat wisten ze allebei. Haar waardigheid en trots en koppigheid raakten hem echter diep. Het kleine meisje was een schatje en leek net een blonde uitvoering van haar moeder. Ze leek sprekend op haar en als haar niet aanstond wat haar moeder zei, stampte ze met haar voet op de grond en zei ze tegen Anna dat ze stout was.

'Ze heeft jouw karakter. Over een paar jaar heb je je handen vol aan haar.'

'Dat weet ik,' glimlachte Anna trots. 'Haar vader was een echte slapjanus, maar hij zag er wel leuk uit.' Steve lachte om de omschrijving. Er moest iets zijn geweest dat Anna in hem had aangetrokken, zijn uiterlijk of zijn hersens of zijn chique afkomst. Anna kennende was het waarschijnlijk niet zijn geld geweest. Daar scheen ze niet veel om te geven. Steve zou hen graag hebben uitgenodigd om bij hem te komen eten, maar hij geneerde zich voor de pracht en praal in zijn appartement. Het was gemakkelijker als hij naar haar toe kwam. Anna was verlegen met de krab en de wijn die hij had meegebracht, maar ze genoot er toch van. Later op de avond praatten ze erover hoeveel stress het gaf dat hij drieduizend mijl bij zijn vrouw vandaan woonde. Anna voelde met hem mee, en toen hij die avond naar huis ging, besefte Steve dat hij veel had gedronken, maar dat ze zich allebei keurig hadden gedragen. Anna en hij waren goede vrienden, meer niet.

Hij miste Meredith toen hij naar bed ging. Hij wilde haar opbellen om te zeggen dat het hem speet dat het weekend was tegengevallen, maar toen hij op zijn horloge keek, zag hij dat ze nog in het vliegtuig zat. Hij overwoog even een boodschap achter te laten op haar antwoordapparaat, maar hij was moe en een beetje dronken en besloot maar te gaan slapen.

Later die week ging hij nog een keer met Anna en Felicia eten, nadat ze de hele dag samen hadden gewerkt. Hij nam hen mee naar een croissanterie dicht bij haar huis, waar ze broodjes en een ijsje aten. Felicia had het geweldig naar haar zin met hen allebei. Na afloop liep hij met hen mee naar huis. Hij las de krant terwijl Anna Felicia naar bed bracht. Het was lekker rustig en ontspannend om bij hen te zijn.

'Je bent een goeie vent, weet je dat,' zei ze, terwijl ze de woonkamer in liep en naast hem op de kapotte bank kwam zitten. 'Je vrouw is gek dat ze je hier zo in je eentje achterlaat.' Ze waren allebei moe, maar zaten behaaglijk in de piepkleine huiskamer. Het was een leuke avond geweest na een lange, zware dag.

'Ze heeft geen keus,' zei hij eerlijk, 'zolang ik geen baan kan vinden in Californië. We hebben allebei geen keus, Anna.' Hij keek somber terwijl hij er weer over nadacht.

'Er moet daar echt iets voor je zijn, Steve,' zei ze vol medeleven. Hij probeerde niet te staren naar hoe ze er in haar T-shirt en legging uitzag. Dat deed er niet toe. De vriendschap die ze deelden was voor hen allebei belangrijk.

'Dat zeg ik ook steeds tegen mezelf. Er moet een baan voor mij zijn in San Francisco, maar tot nog toe is er niets.' Hij had alle ziekenhuizen in San Francisco gebeld om te zeggen dat hij beschikbaar was. 'Ik begin er al bijna aan te wennen.' Maar zijn woorden overtuigden hen geen van beiden. Het hielp ook niet mee dat Meredith de volgende week naar Hawaï was en dat het dus weer twee weken zou duren voor hij haar zou zien.

'Vind je dat niet vervelend?' vroeg Anna, doelend op Hawaï. 'Ben je niet bang dat ze iets begint met die vent waar ze voor werkt?' Ze stelde hem soms vragen die erg ver gingen en waar hij zich niet prettig bij voelde, maar die hem dwongen na te denken. En hij gaf haar altijd eerlijk antwoord, hoe pijnlijk het ook was.

'Soms maak ik me daar zorgen over. Hij ziet er goed uit en eigenlijk mag ik hem wel. Maar ik vertrouw haar. Merrie zou dat niet doen.'

Anna was beleefd genoeg om niet tegen hem te zeggen dat ze dat betwijfelde. Mensen waren mensen en als ze eenzaam genoeg waren, deden ze domme dingen. 'We zijn elkaar nog nooit ontrouw geweest.'

'Dat vind ik zo goed aan jou,' zei ze eerlijk. Ze wist hoe eenzaam hij was en hoe ongelukkig, maar hij had nog nooit met haar geflirt of toespelingen gemaakt of zelfs maar de indruk gewekt dat hij dat zou willen. Merrie had geluk. Misschien hadden ze dat allebei wel. Ze hoopte het voor hem.

'Ik geloof niet in gescharrel met andere vrouwen. Bovendien zou Meredith dat merken. Ik denk dat we dit alleen aankunnen als we eerlijk zijn tegen elkaar.' Het was bijna vier maanden geleden dat ze uit New York was vertrokken en zover uit elkaar wonen was de grootste uitdaging waar ze ooit voor hadden gestaan. Steeds als zij in Californië was, had hij niemand om leuke dingen mee te gaan doen in het weekend, om mee te praten als hij 's avonds thuiskwam, om tegen te klagen als het moeilijk was op zijn werk, om mee te lachen of om 's morgens mee te vrijen. Het was verschrikkelijk moeilijk, maar het was slechts tijdelijk en dat wisten ze. Hij wilde geen domme dingen doen waardoor hun huwelijk voorgoed kapot zou gaan. En dat had hij met zoveel woorden gezegd tegen Anna.

'Nou, zorg maar dat je daar snel een keer naartoe gaat, Steve, voor een van jullie te eenzaam wordt of een keer op een feestje te veel drinkt en de boel verknalt.'

'Dat weet ik,' knikte hij. Sinds Meredith het vorige weekend was weggegaan, had hij steeds lopen denken aan de baan op de eerstehulpafdeling van het San Francisco General. Het werd gewoon te moeilijk om zover uit elkaar te wonen. 'Een paar weken geleden heeft ze aangeboden haar baan op te geven en terug te komen, maar ik wil niet dat ze dat doet. Het is een fantastische baan en het zou niet eerlijk tegenover haar zijn,' zei hij met een zucht.

'Je bent een aardige vent, Steve Whitman. Ik hoop dat ze je waard is.'

'Dat is ze,' verzekerde hij haar. Maar toen hij die avond naar huis ging, moest hij denken aan Anna en het zware leven dat ze leidde in het van kakkerlakken vergeven flatje waar ze met haar dochter woonde. Ze verdiende zoveel beter. Het was moeilijk te verteren hoe onrechtvaardig het soms gesteld was in het leven. Meredith en hij hadden zoveel, en mensen zoals Callan Dow en Anna's ex-man hadden nog meer, en zij had maar zo weinig, bijna niets. En toch scheen ze het niet erg te vinden. Ze geloofde in het goede van wat ze deed.

Toen hij die avond alleen naar bed ging, zoals inmiddels gewoon was geworden, dacht hij na over wat ze had gezegd over Merediths verblijf op Hawaï en of hij dat niet erg vond. En over haar opmerking dat een van hen op een dag misschien te eenzaam zou worden of te veel zou drinken of erger nog, iemand zou ontmoeten die hij of zij aardig' vond. Het vooruitzicht was angstaanjagend, als hij er werkelijk over nadacht. Maar hij wist ook dat dat hem en Meredith in ieder geval nooit zou gebeuren. Toch lag hij die nacht lang wakker. Eerst dacht hij aan Meredith en toen aan Anna en Felicia. Hij was blij dat ze met elkaar bevriend waren. Ze waren in korte tijd veel voor hem gaan betekenen.

13

Het verblijf op Hawaï dat Callan had gepland voor het hogere management van Dow Tech zou vier dagen duren. Hij had geboekt bij Mauna Lani. Meer dan dertig stafmedewerkers waren uitgenodigd en achttien daarvan namen hun echtgenoten mee. Het was een grote groep en het plannen van de arrangementen was te vergelijken met het regelen van het transport van legertroepen bij een invasie. Er moest van alles worden georganiseerd: maaltijden, activiteiten voor de avonden, Hawaïaanse feesten, dinnerparty's, hoelademonstraties en natuurlijk vergaderingen.

Op de dag van vertrek was Meredith zover dat ze iedereen met liefde uit het raam had gegooid. En toen ze zich bij Cal erover beklaagde, vond hij het alleen maar grappig.

'Mensen worden net kleine kinderen als ze ergens heen gaan,' kreunde ze, toen ze de laatste details voor de vergaderingen doornamen. Deze moesten in de ochtend worden gepland, zodat men de rest van de tijd kon gebruiken om te tennissen, te golfen, naar het strand te gaan, het eiland te bezichtigen of te winkelen. De vergaderingen mochten niet al te lang duren en niet zwaar of saai zijn. Eigenlijk was het meer een excuus om iedereen met iedereen kennis te laten maken, maar plotseling waren er verzoeken om speciale kamers, bijzondere maaltijden en in twee gevallen massages.

'Doe maar wat je kunt,' zei hij tegen Meredith en de twee vrouwen die de arrangementen moesten verzorgen. Mere dith was erbij betrokken omdat zij de financiën in de gaten moest houden en hij vertrouwde op haar oordeel.

'We kunnen beter iedereen een cheque geven en een weekend naar Las Vegas sturen,' mopperde Meredith.

'Dat doen we volgend jaar,' beaamde Cal. Hij bleef goedgehumeurd. Hij verheugde zich erop en vond het alleen maar jammer dat hij zijn kinderen niet kon meenemen. Hij kende het hotel goed. Hij was er al eerder samen met hen geweest, en hij wist dat ze het schitterend zouden vinden. Maar deze reis was uitsluitend bestemd voor volwassenen, ook al gedroegen ze zich net als middelbare scholieren die op kamp gingen. Al voor ze vertrokken, was er onenigheid over de indeling van de kamers. Een aantal mensen kende het hotel en had voorkeur op allerlei gebied, zoals het uitzicht, de airconditioning en de ligging van hun kamer.

Meredith had Steve erover verteld en ze had hem gevraagd of hij zin had om mee te gaan. Maar hij had bereikbaarheidsdienst en hij wist dat zij het druk zou hebben. En met zijn rooster kon hij echt niet weg.

'Ik zal je missen,' zei zij door de telefoon, de avond voor ze vertrokken.

'Je zult niet eens merken dat ik er niet bij ben. Zo te horen zul je er je handen aan vol hebben om iedereen tevreden te stellen.' Hij was blij voor haar. Het leek hem een leuke afwisseling en ondanks de soesa eromheen wist hij zeker dat ze het naar haar zin zou hebben. Meredith was een stuk minder overtuigd. Iedereen had zich tot nog toe behoorlijk vervelend gedragen.

Maar op de dag van vertrek, toen ze zich op het vliegveld verzamelden, sommigen gekleed in een Hawaïshirt en anderen in een wit linnen pak, waren ze allemaal in opperbeste stemming. Het leek net een reizende cocktailparty en toen ze eindelijk in de eerste klas van het vliegtuig naast Cal ging zitten, was ze uitgeput. Slechts een handjevol mensen, de topmanagers van het bedrijf, reisde eersteklas. De anderen reisden tweedeklas; ze had een groot blok zitplaatsen tegen een flinke korting voor hen gereserveerd.

'Wil ik weten wat dit ons kost?' vroeg Cal haar met een geamuseerde blik, terwijl de stewardess hun een glas champagne aanbood. Meredith weigerde. Negen uur 's morgens was haar een beetje te vroeg en ze bestelde in plaats daarvan koffie.

'Alleen als ik je zuurstof mag geven bij het opstijgen,' zei ze, terwijl ze een slokje van haar koffie nam.

'Dat dacht ik al. Zeg het maar niet. Het is goed voor de werksfeer, althans, dat is de bedoeling.' Zodra het vliegtuig was opgestegen, ontspande ze zich en liet ze zich met een stapel leeswerk achteroverzakken in haar stoel. Hij mopperde op haar dat ze haar aktetas had meegenomen.

'Ik ga nooit ergens heen zonder mijn aktetas, Cal,' zei ze met een schaapachtig lachje. 'Dan voel ik me zo schuldig.'

'We zullen je moeten inschrijven voor hoeladanslessen om je af te leiden. Ik wil niet dat je tijdens deze reis te hard werkt, Meredith. Je moet er een beetje plezier aan beleven. Dat doet iedereen.'

'Niet als ze hun speciale dieet niet krijgen, of als hun kamer op de verkeerde verdieping ligt of als ze niet naar een Hawaïaans feest kunnen.'

'Dat overleven ze wel.' Ze namen samen de vergaderschema's, de groepen en de discussiepunten door en daarna legde Meredith eindelijk haar papieren weg en liet ze zich door Cal overhalen om naar de film te gaan kijken. Ze hadden een rechtstreekse vlucht naar Kona en daarin hadden ze precies genoeg tijd voor een maaltijd, een snack, de film en een dutje voor ze weer zouden landen. Halverwege de vlucht zag ze hoe Cal peinzend uit het raampje zat te kijken. Ze vroeg zich af waaraan hij zat te denken.

'Alles goed met jou?' vroeg ze zacht.

'Prima.' Hij keek haar aan. 'Ik zat net te denken. We hebben het in korte tijd zover gebracht met dit bedrijf. Ik heb wel geluk gehad.'

'Het is geen geluk, Cal. Je hebt hier hard voor gewerkt.'

'Jij ook de afgelopen vier maanden.' Niemand had ooit harder gewerkt dan zij. Iedere keer als hij eraan dacht, was hij weer dankbaar dat Charlie was weggegaan en dat Meredith bij hem was komen werken. Zij was een van zijn grootste aanwinsten. 'Ik hoop dat jij net zo gelukkig bent met ons als wij met jou,' zei hij dankbaar.

'Dat ben ik ook. Als Steve hier ooit een baan vindt, is mijn leven volmaakt.' Ze keek bedroefd terwijl ze dit zei. Het viel haar zo zwaar dat hij nooit meer deel uitmaakte van haar dagelijks leven. Hij leek nu zo ver weg. En dat was hij ook. Hij was iemand die ze een of twee keer per maand bezocht, als een goede vriend, of een vroegere minnaar. Er waren momenten dat het haar leek alsof hij haar echtgenoot niet meer was. Hij maakte geen deel meer uit van haar dagelijkse bezigheden, hij was er nooit om met haar te lachen of te praten of haar problemen met haar te delen, behalve wanneer ze hem kon laten oppiepen. Hij scheen de laatste tijd steeds minder vaak thuis te zijn. Hij had zonder haar niets anders te doen dan werken.

'Ik weet dat het moeilijk voor je is, Merrie,' zei Cal rustig. 'Ik wou dat ik er iets aan kon doen.'

'Misschien komt dat nog eens. Tot die tijd moeten we zien ons erdoorheen te slaan.' Maar het was niet gemakkelijk. Hij was de enige echtgenoot die niet was meegekomen op de reis. En ze vond het verschrikkelijk dat hij er niet bij zou zijn.

'Het is verrekte jammer dat die baan in de East Bay niet doorging. Dat was stomme pech.'

'Misschien was het het lot,' zei ze filosofisch. 'Misschien komt er binnenkort wel iets.' Ze was nog steeds hoopvol.

'Ik hoop het.' Cal klonk oprecht. Meer dan wat dan ook wilde hij dat zij gelukkig was. Want als zij niet gelukkig was, was er altijd het gevaar dat ze ontslag zou nemen en de gedachte daaraan joeg hem angst aan. Dow Tech en ook hij hadden haar nodig om de financiële kant van zijn bedrijf te runnen. Maar bovenal had hij haar nodig als persoon. Hij vertelde haar alles en deelde al zijn angsten, zijn vrolijke momenten en zijn vertrouwelijkheden met haar. Ze waren bijna partners in het bedrijf. En daar kwam nog iets anders bij. Hij sprak zelfs vertrouwelijk met haar over zijn kinderen. Ze waren elkaars vertrouweling en gezworen vrienden.

'Het is jammer dat hij niet mee kon komen op deze reis. Dat zou jullie allebei goed hebben gedaan,' zei Cal. Hij vond het echt jammer voor haar en hij wist dat ze teleurgesteld was geweest toen Steve zei dat hij niet kon komen.

'Waarschijnlijk is het maar beter zo. Ik zal het toch te druk hebben met mijn werk.' Ze zou drie presentaties houden samen met Cal, en nog een in haar eentje, tijdens een aparte vergadering.

'Zorg wel dat je ook wat tijd overhoudt om plezier te maken. Ik wil niet dat je je over je toeren werkt om het iedereen naar de zin te maken. Laten ze zich zelf maar een beetje vermaken. Je bent hun reisleider niet.'

'Zeg dat maar tegen hen,' lachte ze. 'Je zou hun lijstjes met wensen eens moeten zien.'

'Verscheur die maar. En dat is een bevel.'

'Yes sir,' zei ze en salueerde keurig. Hij grinnikte,

Ze praatten hierna over andere dingen en hij vertelde haar een paar grappige verhalen over eerdere soortgelijke reisjes en over de gekke dingen die mensen deden als ze in een totaal andere omgeving waren zoals deze. Charlie McIntosh had jaren geleden te veel gedronken. Hij was in bed beland met een van de hoelameisjes en deze gebeurtenis was hem altijd blijven achtervolgen. Het verhaal had jarenlang de ronde gedaan. Hij had het altijd ontkend, maar iedereen behalve zijn vrouw wist dat het waar was.

'Ik zal proberen me te gedragen,' zei ze lachend tegen Cal. Hij keek haar enkele ogenblikken peinzend aan en plotseling moest ze aan Kerstmis denken.

'Ik hoop het niet,' zei hij zacht. Ze gaf hem geen antwoord, maar hun gevoelens voor elkaar waren zo diep dat het haar soms bang maakte. In sommige opzichten vervulde Cal de rol van Steve, toen die nog met haar in dezelfde stad woonde. Er was niets dat ze niet aan Cal vertelde. En het ongemakkelijke gevoel dat tussen hen was ontstaan na hun dwaze gedrag op kerstavond, was verdwenen toen ze na nieuwjaar was teruggekomen. Hun gemoedelijke vriendschap was weer terug. Maar er waren momenten dat de kracht van zijn persoonlijkheid haar als een magneet aantrok. Dit was niet per se in romantische zin, maar ze had heel vaak het gevoel dat hun zielen aan elkaar verwant waren. Het was alsof het voorbestemd was geweest dat ze elkaar zouden ontmoeten, zouden samenwerken en een imperium zouden opbouwen. Ze waren net de twee helften van een eenheid die perfect bij elkaar pasten. Soms kon ze het niet begrijpen. Het was nauwelijks te geloven dat ze elkaar niet hun hele leven hadden gekend. Soms voelde dat zo, meer nog dan bij Steve. In sommige opzichten hadden Cal en zij meer met elkaar gemeen. Ze streefden dezelfde doelen na, hadden dezelfde behoeften, dezelfde voortvarendheid, dezelfde hartstocht voor het zakenleven. Steve leefde in een andere wereld, zijn motieven waren in haar ogen zuiverder, hij was een ander soort mens. En hij gaf helemaal niets om geld. Hij begreep niets van haar werk en hij wilde er ook eigenlijk niets van weten. Hij wilde alleen maar dat ze plezier had in wat ze deed. Hoe en waarom ze het deed, was voor hem van geen belang. Maar Cal begreep er alles van. In zekere zin was dat voor haar gemakkelijker. Het vliegtuig landde kort na het middaguur, plaatselijke tijd, en Cal en zij zorgden dat iedereen van het vliegtuig overstapte in de bus naar het hotel. De bagage zou later komen en als er eventueel iets was zoekgeraakt, zou dat worden nabezorgd. Iedereen had de middag vrij en ze zouden pas tijdens het diner weer bij elkaar komen. Er was een Hawaïaans feest voor hen geregeld en na afloop zou er gedanst worden. De vergaderingen stonden pas vanaf de volgende ochtend ingepland. Cal en zij zouden een korte inleidende speech houden en daarna zou er een diapresentatie worden gegeven. Zij had het allemaal georganiseerd en ze hadden er in het vliegtuig over gesproken. Er was die middag verder niets anders te doen dan ontspanning zoeken, naar het strand of het zwembad gaan en daarna samen met de anderen dineren.

'Heb je zin om in mijn kamer te komen lunchen?' vroeg Cal, toen ze incheckten in het hotel. Zijn kamer lag naast de hare en het bleek dat ze samen een terras hadden.

'Ja, dat is goed,' zei ze rustig. 'Ik wil daarna gaan zwemmen. Misschien zien we tot het diner kans aan de anderen te ontsnappen.'

'Lijkt mij een prima idee,' zei hij en droeg daarna haar aktetas voor haar naar haar kamer. Ze zag tot haar verrassing dat ze net als hij een suite had en toen pas drong het tot haar door dat hij persoonlijk haar kamer voor haar had gereserveerd. Er was een grote, fraaie woonkamer, helemaal uitgevoerd in terra-tinten, en een prachtige witte slaapkamer. Het zag eruit als een plaatje in een tijdschrift. Er lagen grote, in een zilverbad gedompelde trompetschelpen op de koffietafel. Ze had een kleine kitchenette en een bar, en toen ze met Cal vlak achter zich de kamer binnenliep, speelde er muziek. 'Dit is adembenemend,' zei ze, kijkend naar de palmbomen die het uitzicht op de oceaan omlijstten.

'Ik dacht dat het wel mooi zou zijn met zonsondergang. En ik wilde je graag naast me hebben, zodat de anderen je niet kunnen lastig vallen.' Hij had het handig aangepakt, want ze zaten allemaal op andere verdiepingen. Het kwam niet eens in haar op dat het misschien vreemd gevonden zou worden dat zij kamers naast elkaar hadden. Er was nooit over hen geroddeld en iedereen wist dat ze getrouwd was. Ze had het vaak over Steve.

Cal ging vervolgens naar zijn eigen kamer en hun bagage arriveerde een paar minuten later. Er was kennelijk niets zoekgeraakt, wat met zo'n grote groep een wonder genoemd mocht worden. Cal had sandwiches voor hen besteld en toen ze naar hem toe kwam, stond alles al klaar op het terras. Hij had zelfs een mai-tai voor haar besteld.

'Ik ga nog dezelfde kant op als Charlie als ik niet oppas,' lachte ze. 'Straks ben ik met de lunch al dronken.'

'Als je achter de hoelameisjes aangaat, Meredith, stuur ik je naar huis.'

'Ik zal proberen dat niet te doen,' zei ze zedig.

De sandwiches waren heerlijk. De mai-tai was te sterk, maar ze nam er kleine slokjes van. Ze bleven een hele poos op het terras zitten, ontspannen genietend van het uitzicht. Ten slotte stond ze op en zei dat ze ging zwemmen.

'Ik wil wel met je meegaan,' bood hij aan. Ze gingen zich allebei verkleden en een paar minuten later kwam ze terug in een bikini met een lang T-shirt eroverheen en op sandalen. Ze zag er zoals altijd uit om door een ringetje te halen. En ook hij zag er in zijn zwembroek met een bijpassend shirt en strandschoenen onberispelijk uit. Ze waren een prachtig stel en niemand zou ooit hebben vermoed dat ze niet getrouwd waren. Ze gingen zo vertrouwelijk met elkaar om en voelden zich zo bij elkaar op hun gemak dat het haast ondenkbaar was dat ze nog nooit met elkaar hadden geslapen. Cal maakte er een opmerking over terwijl ze naar beneden gingen en zij keek verbaasd.

'Denk je echt dat mensen denken dat we getrouwd zijn?' Het idee scheen haar te amuseren. In haar ogen was het een vreemde veronderstelling.

'Ja, dat denk ik. We lijken zelfs op elkaar. We zijn allebei blond, en jouw ogen hebben bijna dezelfde kleur als de mijne. We houden van dezelfde dingen, soms kleden we ons zelfs hetzelfde.' Hij had het al vaker opgemerkt, maar zij schudde haar hoofd en moest lachen om wat hij zei.

'Dat bewijst dat je ernaast zit. Getrouwde stellen lijken nooit zo op elkaar als wij. Die zien eruit zoals Steve en ik, de een donker, de ander blond. En hij interesseert zich totaal niet voor zijn kleren. Ik hou van hem, maar hij ziet er niet uit. Ik had hem kunnen vermoorden die eerste keer dat hij hiernaartoe kwam om met jou kennis te maken, in dat jasje van honderd jaar geleden. Ik probeer het steeds weg te gooien, maar hij is er dol op. Ik heb het nu maar opgegeven en geaccepteerd dat hij het eeuwig zal bewaren. En dragen.'

'Ik vond dat hij er best uitzag,' zei Cal op milde toon. Maar ze had gelijk, Steve en zij vormden een vreemde combinatie. Zij was altijd prachtig gekleed, alles aan haar was tot in de puntjes verzorgd en nergens was iets op aan te merken. Cal vermoedde terecht dat Steve zich beter thuisvoelde in zijn ziekenhuiskleding dan in gewone kleren of een net pak. Hij vroeg zich af of hij wel een pak had. In feite had hij er zelfs meerdere, dankzij Meredith, die ze voor hem kocht, maar hij droeg ze nooit.

Ze gingen naar het strand en een van de strandjongens voorzag hen van strandstoelen en handdoeken. Meredith trok haar T-shirt uit en ging in haar bikini liggen. Hoewel Cal de verleiding nauwelijks kon weerstaan, zei hij niets. Ze zag er in haar zwemkleding onvoorstelbaar mooi uit. Mooier dan hij ooit had kunnen dromen. Hij pakte zijn boek, maar zo dicht bij Meredith met haar zachte huid en haar prachtig gevormde lichaam kon hij zich onmogelijk concentreren op de tekst.

'Vind je je boek niet leuk?' Ze had gemerkt dat hij in de ruimte zat te staren en glimlachte naar hem. Hij had een vreemde uitdrukking op zijn gezicht terwijl hij naar de horizon tuurde. Alsof hij plotseling iets of iemand had gezien die hij hier niet had verwacht.

'Nee... nee... Ik bedoel, ja... het is oké... Ik zat alleen aan iets anders te denken.'

'Is er iets aan de hand?' Ze vroeg zich plotseling af of ze iets had gedaan waarmee ze hem had beledigd, maar hij schudde alleen maar zijn hoofd, stond op en begon in zijn eentje langs het strand te lopen. Ze maakte zich zorgen en liep een paar minuten later langzaam achter hem aan. Ze wilde zich niet opdringen, maar ze had het vreemde gevoel dat hem iets dwarszat. 'Is het goed met je?' vroeg ze toen ze hem had ingehaald. Ze wilde hem niet storen, maar hij had er even zo ontdaan uitgezien dat ze zich zorgen maakte. Dit keer aarzelde hij voor hij antwoord gaf. Hij had met gebogen hoofd langs het strand gelopen, met zijn voeten in het water. Hij keek naar haar op en knikte.

'Het gaat wel, Merrie.' Maar het klonk niet overtuigend.

'Wat is er aan de hand?'

'O, ik weet het niet... het leven, denk ik. Heb jij weleens dat je je opeens afvraagt of je de afgelopen tien jaar hebt geleefd als een blinde, zonder te weten waar je heen ging?'

Ze was verbaasd dat hij er zo ongelukkig uitzag. Het was alsof er plotseling een donkere wolk voor de zon was geschoven. Alles lag opeens in de schaduw, maar dat was niets voor hem.

'Hoe komt dat opeens? Daarnet was je nog zo vrolijk.'

'Dat was ik ook. Nog steeds. Ik heb alleen weleens mijn twijfels over mijn leven. Ik ben zo geconcentreerd bezig met bepaalde dingen, dat ik andere dingen vergeet.'

'Dat doen we allemaal,' zei ze zacht. Ze waren aan het eind van het strand gekomen en gingen naast elkaar in het zand zitten met de branding aan hun voeten, de oceaan voor zich en het hotel achter zich. Er was niemand bij hen in de buurt. 'Je bent de belangrijke dingen toch niet vergeten, Cal. Je hebt fantastische kinderen, een goed leven, een belangrijk bedrijf. Je hebt je tijd niet verdaan.'

'Hoe weet je dat zo zeker? En hoe weten we wat echt belangrijk is? Wie weet haten mijn kinderen me over tien jaar wel om iets dat ik heb gedaan of juist niet heb gedaan, of om iets dat ik niet heb gezien of niet heb begrepen. Vaak denk ik dat ik het bij het rechte eind heb, maar soms vraag ik me af of ik wel goed bezig ben. Soms denk ik dat ik het allemaal verkeerd doe. Wie bekommert zich over vijftig jaar nog om Dow Tech of om al die dingen die ik zo verrekte belangrijk vind? Misschien zijn alleen de mensen van wie je houdt echt belangrijk.' Hij aarzelde en maakte toen de gedachte af die hem in eerste instantie van zijn stuk had gebracht. 'Of het ontbreken van die mensen. Ik heb het de laatste acht jaar zo druk gehad met kwaad zijn op Charlotte, dat er in mijn leven nooit ruimte is geweest voor iemand anders. Ik had alleen ruimte voor mijn woede. Het enige dat mij interesseerde was hoe ze me gekwetst had.' Het was voor het eerst dat hij dit ooit op deze manier tegen haar of wie dan ook zei. 'Weet je, lange tijd heb ik gedacht dat ik haar haatte. Nu heb ik het gevoel dat ik al die tijd heb verdaan aan gevoelens die me geen stap verder hebben gebracht. En wat moet ik nu?'

'Hoe bedoel je: "Wat moet ik nu?"' Ze was geschrokken door wat hij tegen haar had gezegd. Het waren wel serieuze gedachten voor een moment als dit, als je lekker bruin ligt te worden op een strand in Kona.

'Wat moet ik nu? Ik ben eenenvijftig. Ik ben kwaad geweest op iemand die al acht jaar weg is. Ik heb drie fantastische kinderen die straks allemaal volwassen zijn. En mijn hele leven draait om mijn bedrijf.'

'Als je het mij vraagt, zit je een beetje te zeuren, Callan Dow.' Ze was altijd eerlijk en rechtdoorzee tegen hem. 'Je hebt zelfmedelijden. Je bent eenenvijftig, niet negentig. Je hebt nog volop de tijd om dingen anders te doen, als je dat wilt. Niemand zegt dat je de rest van je leven alleen moet blijven, als dat je dwarszit, en je hoeft ook niet kwaad te blijven op Charlotte.'

'Eigenlijk denk ik niet dat ik nog kwaad op haar ben. Misschien is dat wel het probleem. Afgezien van mijn gevoelens voor mijn kinderen is mijn haat voor haar de laatste jaren mijn voornaamste emotie geweest. Wat hou ik over als dat er niet meer is? Misschien niet genoeg, Merrie.'

'Misschien is het tijd om het in een andere richting te zoeken,' zei ze eenvoudig. Ze had er slag van om ingewikkelde gevoelens en situaties snel te ontwarren en direct tot de kern van de zaak door te dringen. Dat was een van de dingen die hij in haar waardeerde in het zakenleven. Maar er waren zoveel dingen die hij in haar waardeerde. Te veel. In sommige opzichten.

'Wat bedoel je daarmee? Waar moet ik het zoeken? Bij mijn kinderen, die mijn hele leven uitmaken tot ze weggaan en hun eigen leven gaan leiden? Bij de een of andere onbelangrijke vrouw waar ik niets om geef en die me al de keel uithangt als ik vijf keer met haar uit eten ben geweest? Of bij iemand die meer geïnteresseerd is in wat ik heb dan in wie ik ben? Merrie, er is niet veel.'

'Dat is flauwekul,' zei ze. Hij keek toe hoe ze haar lange benen over het zand naar het water uitstrekte en met haar tenen in het natte zand speelde. 'Niet iedereen is saai en niet iedereen is op je geld uit.'

'Reken daar maar niet te vast op. En jij?' vroeg hij met een trieste blik in zijn ogen. 'Wat ga jij doen als het misgaat met Steve? Heb je daar weleens over nagedacht?'

'Ik probeer dat niet te doen.' Maar de waarheid was dat ze er de laatste tijd soms wel aan dacht. Het feit dat ze zo ver uit elkaar woonden had een geweldige druk op hen gelegd en er waren momenten dat ze bang was. Ze had het gevoel dat het lot, het noodlot, een kracht die groter was dan zijzelf, hen uit elkaar dreef. Ze had dat nog nooit eerder zo gevoeld en ze vond het vreselijk beangstigend. 'Ik weet niet wat ik dan zou doen,' zei ze eerlijk. 'Steve is al zo lang een deel van mijn leven, dat ik me zonder hem helemaal verloren zou voelen. Hij is goed voor mij en ik hou van hem. Zonder hem zou mijn leven een groot, donker gat zijn.' Zo voelde ze het op dat moment, alsof ze in een afgrond van ellende en angst zou vallen als ze hem zou kwijtraken. Ze vond het afschuwelijk daar zelfs maar aan te denken. Maar ze wist dat als de zaken niet zouden verbeteren en een van hen beiden niet snel actie zou ondernemen, het zou kunnen gebeuren. Dat begon ze zo langzamerhand wel in te zien. Na bijna vier maanden zo ver uit elkaar te hebben gewoond, schenen ze ieder een andere kant uit te gaan, en daar moesten ze snel iets aan veranderen.

'Wat zou je doen als jullie uit elkaar zouden gaan?' Ze vond het al vreselijk om de vraag aan te horen, laat staan om erover na te denken.

'Me van kant maken,' zei ze te snel om het serieus te menen, maar toen dacht ze over de vraag na. 'Ik weet het niet. De brokken bij elkaar rapen en opnieuw beginnen, denk ik. Maar daar zou ik heel wat tijd voor nodig hebben. Net zoals jij er veel tijd voor nodig hebt gehad, Cal. Dat is niet verbazend. Je had veel in dat huwelijk geïnvesteerd, drie kinderen, zeven jaar van je leven... Het is duidelijk dat je in haar geloofde, haar vertrouwde, en zij heeft jou bedrogen. Ik denk dat het je heel wat tijd kost om zoiets te boven te komen, als dat al ooit helemaal lukt.'

'Het heeft me inderdaad veel tijd gekost,' gaf hij rustig toe, terwijl hij op het warme zand naast haar lag en bewonderend naar haar keek. Ze was zich totaal niet bewust van de uitwerking die ze op hem had, en daar was hij dankbaar voor. Zo was het eenvoudiger. Hij was niet van plan dezelfde fout te maken als op kerstavond. 'Misschien wel te veel,' zei hij. 'Ik heb het gevoel dat ik de afgelopen acht jaar heb verprutst. Ik wilde iedereen alleen maar laten zien hoe hard en cynisch ik was, zodat niemand zou weten dat ik pijn had. Maar die pijn was er wel. Te veel en te lang.' Maar terwijl hij het zei, zag hij er al beter uit.

'En nu?' drong ze aan. Hij vond het niet erg dat ze doorvroeg. Hij was altijd open tegen haar.

'Nu wil ik gewoon verder gaan en weer echt gaan leven. Plotseling mis ik alles wat ik al die jaren niet heb gehad en vraag ik me af waar ik in godsnaam ben geweest en wat ik heb lopen denken.'

'En je wilt het nú,' zei ze lachend tegen hem. Net zoals met alles was hij ook hierin ongeduldig. Hij wilde onmiddellijk een oplossing en direct resultaat zien.

'Natuurlijk,' zei hij stralend. Hij voelde zich beter dan hij zich in jaren had gevoeld. Hij vond het heerlijk om met haar te praten. Ze leverde niet alleen een fantastische bijdrage aan zijn bedrijf, maar ze was ook de beste vriendin die hij ooit had gehad. De dag dat hij haar had gevonden, had hij wel onder een gelukkig gesternte gestaan. 'Oké, zoek maar de volmaakte vrouw voor me.' Hij ging met haar om als met een vriendin, want het kon niet anders. Ze kon nog zoveel theorieën bedenken over wat er zou gebeuren als het met Steve zou mislopen, maar hij wist dat ze nog steeds dol op hem was en sterk hechtte aan hun huwelijk. De enige man die ze wilde was Steve, en Cal wilde ze als haar beste vriend.

'Hoort het bij mijn taakomschrijving om jou aan een vrouw te koppelen?' vroeg ze met een geamuseerde blik.

'Natuurlijk. Dat stond in de kleine lettertjes.'

'Geweldig. En waar moet ik haar vinden?'

'Ik mag doodvallen als ik het weet,' zei hij met een jongensachtige grijns. 'Ik heb haar in ieder geval nog niet gevonden. Ik geloof niet dat er al te veel volmaakte vrouwen rondlopen. Volgens mijn kinderen zijn het allemaal kneuzen en saaie trutten. De perfecte exemplaren schijnen zich goed verborgen te houden.' Hij keek haar diep in de ogen. 'Of ze zijn getrouwd.' Ze begreep het compliment en was erdoor geraakt, maar ze zei niets terug.

Ze bleven een poosje zwijgend liggen. Ten slotte stond hij op en trok haar omhoog. Langs het strand liepen ze terug, hand in hand, als twee kinderen. Hij voelde zich beter nu hij met haar had gepraat en toen ze terugkwamen bij hun strandstoelen, zagen ze dat een paar van de anderen ook naar het strand waren gekomen en bij hen in de buurt lagen. Cal zag er echter weer uit zoals altijd en de wolk die even voor de zon was geschoven, scheen te zijn opgelost. Ze bestelden iets te drinken op het strand en praatten wat met de anderen. En na een paar uur gingen Meredith en Cal naar boven om zich te verkleden.

Ze nam een douche en trok een witte, zijden jurk aan met een ketting met turkooizen kralen. Haar pas gewassen haar glansde prachtig en toen Cal haar terugzag, droeg ze een paar witte sandaaltjes met hoge hakken. Ze zag er ongelooflijk mooi uit, maar hij kon niet meer uit zijn hoofd zetten hoe ze er had uitgezien in haar bikini op het strand. Alles aan haar was onvergetelijk en toen ze op het terras dat ze met hem deelde naar hem glimlachte, voelde hij zich inwendig helemaal zacht worden. Ze kende hem zo goed dat hij bang was dat ze het zou zien, maar daar liet ze niets van blijken.

'Klaar voor de strijd?' vroeg hij, terwijl hij haar een glas witte wijn aanreikte. Met het glas in de hand keken ze naar de prachtige zonsondergang. 'Het is prachtig hier, vind je niet?'

'Veel te prachtig.' Het maakte haar verdrietig zoiets moois te zien terwijl Steve er niet was om er samen van te genieten. Er waren zoveel bijzondere momenten die ze nu misten. Sinds hun aankomst had ze hem niet meer kunnen bereiken. Toen ze belde, hadden de verpleegsters haar verteld dat hij sinds de vroege ochtend voortdurend bezig was geweest met opereren. 'Ik zou bijna wensen dat we niet met de anderen mee hoefden en vanavond rustig op het terras samen iets konden eten.'

'Helaas gaat dat niet, lieve meid,' lachte hij. Ze zouden dineren met vijftig personen, die er allemaal op uit waren een leuke en vooral lawaaiige avond te hebben bij het Hawaïaanse feest. Maar hij deelde Merediths wens een rustige avond te hebben.

Zoals altijd was ze tegen iedereen vriendelijk en beleefd. Ze stelde mensen aan elkaar voor die elkaar nog niet kenden, ze hield oog op wat er gebeurde en scheen problemen op te lossen nog voor ze de kans kregen de kop op te steken. Niemand merkte er iets van, behalve Cal. Hij zag alles wat ze deed om te zorgen dat de avond voor alle aanwezigen een succes werd.

'Je bent fantastisch, Merrie, echt waar,' merkte hij op toen ze om middernacht teruggingen naar hun kamers. 'Je beweegt je als een tovenaar door de menigte, je ziet alles, je zwaait met je toverstaf en iedereen is gelukkig. Zelfs ik.' Ze wist dat hij een hekel had aan Hawaïaans eten. Hij had dat een keer tegen haar gezegd toen ze de reis voorbereidden, en zij had gezorgd dat hij een steak kreeg met frites en een salade. Hij had verbaasd opgekeken toen ze het voor hem neerzetten, maar hij had direct geweten wie erachter zat. 'Is er ooit weleens iets waar je niet aan denkt?'

'Hopelijk niet te veel,' zei ze, blij dat hij het had opgemerkt. Het was niet haar taak om al deze dingen te regelen, maar ze vond het leuk om te doen en het was duidelijk dat niemand anders het deed.

'Dankzij jou was het een heerlijke avond. Maar je zal er zelf weinig plezier aan hebben beleefd, je was steeds aan het werk.'

'Ik vond het ook leuk.' De omgeving was spectaculair en er had een ontspannen, feestelijke sfeer geheerst.

'Heb je zin om nog even op het terras te zitten?' vroeg hij en ze knikte. Hij had een fles champagne in zijn bar en hij schonk hun ieder een glas in. Ze had niets meer gedronken sinds het glas wijn dat ze samen hadden genomen aan het begin van de avond. De anderen waren zich allemaal te buiten gegaan aan mai-tai's en ze wist dat er de volgende ochtend een aantal mensen met hoofdpijn zou rondlopen. Maar zij zat fris en helder van geest naast hem in de warme tropische nacht en ook hij was nuchter. Ze zaten daar heerlijk rustig, volkomen bij elkaar op hun gemak. Ze hoefden niets te zeggen, ze genoten alleen maar van het gevoel van voldoening, harmonie en ontspanning.

Na een poosje zette Meredith haar glas neer en zonder iets te zeggen, pakte hij haar hand. Ze glimlachten naar elkaar. 'Dank je wel dat je zo'n goede vriendin voor me bent, Merrie.'

'Je hebt een heleboel voor mij gedaan, Cal.'

'Dit is nog maar het begin.' Ze hadden grote plannen met zijn bedrijf en hij dacht er zelfs over een nieuwe divisie met haar op te zetten. Ze hadden er al maanden over gesproken, maar daar dacht hij niet aan toen hij haar aankeek. Net als zes weken geleden boog hij zich naar haar toe, niet in staat weerstand te bieden aan de aantrekkingskracht die ze op hem uitoefende, en hij kuste haar. Terwijl hij dit deed, voelde hij een elektrische stroom door zijn lichaam trekken en meteen het paniekerige gevoel dat hij iets verkeerds deed. Hij kon zich er echter niet tegen verzetten, evenmin als zij. Haar armen gleden om zijn hals en ze kuste hem. Lange tijd bleven ze zo zitten, met hun armen om elkaar heen. Hij wist dat hij haar opnieuw zijn excuses kon aanbieden, maar deze keer kon hij zich daar niet toe zetten, omdat hij wist dat zijn excuses dit keer niet oprecht zouden zijn. 'Ik zou dit niet tegen je moeten zeggen,' fluisterde hij ten slotte, 'maar ik hou van je, Merrie.' Wat hij zei kwam recht uit zijn hart, uit zijn ziel. Hij wist het al een poos. En zij wist het ook. Ze had het geweten zonder er zich van bewust te zijn en ze knikte. Dat was de kracht die ze had gevoeld en die haar bij Steve vandaan trok. Het was Callan.

'Ik hou ook van jou, Cal,' zei ze zacht. Het was niet alleen begeerte die ze voor elkaar voelden. Het was veel meer. Het was alsof ze deel uitmaakten van één lichaam, één ziel. En wat er verder ook gebeurde, ze wist dat hij op dit moment recht op haar had.

Hij nam haar weer in zijn armen en hield haar vast en iedere vezel van zijn lichaam hunkerde naar haar. Hij had zo lang naar haar verlangd. Ze kuste hem met een hartstocht die ze nog nooit voor iemand had gevoeld, zelfs niet voor haar man. Haar handen gleden onder zijn shirt en voelden zijn borst en hij liet voorzichtig haar witte zijden jurk van haar schouders glijden. Terwijl ze opstond, viel de jurk naar beneden en daar stond ze in haar volle glorie, in haar wit zijden slipje en haar sandalen met hoge hakken. Net als op het strand deed ze hem naar adem happen en een ogenblik later tilde hij haar op en droeg hij haar zijn slaapkamer binnen. Hij legde haar teder op het bed terwijl zij haar schoenen uitschopte. Hij trok zijn shirt en zijn broek uit en nadat hij haar slipje had uitgedaan, bewonderde hij haar schoonheid.

'Je bent ongelooflijk,' fluisterde hij.

'Ik heb dit nog nooit gedaan,' zei ze zacht, met een angstige klank in haar stem.

'Dat weet ik.' Ze had hem al veel eerder verteld dat ze Steve altijd trouw was geweest. Maar dit was anders. Deze behoefte was zo diep en zo sterk dat ze er geen van beiden weerstand aan konden bieden. 'Wees niet bang, Merrie...'

Zijn handen dwaalden overal over haar lichaam en toen hun lippen elkaar ontmoetten, kreunde ze zacht. 'Ik hou zoveel van je... Ik heb nog nooit zo van iemand gehouden,' zei hij en zijn woorden vonden weerklank in alles wat ze voor hem voelde en waarvan ze zich op de een of andere manier al vanaf het begin bewust was geweest. Ze wilde geloven dat dit verkeerd was, maar diep in haar hart kon ze dat niet. En ze wist in het diepst van haar ziel dat dit was waarvoor en voor wie ze geboren was en waar ze moest zijn.

14

De tijd die Callan en Merrie in Hawaï doorbrachten, was half droom, half nachtmerrie. Ze waren geen van tweeën ooit in hun leven zo gelukkig geweest, maar ze wisten allebei dat de verboden vrucht waarvan ze hadden geproefd, hun leven compleet zou veranderen. Meredith had geen idee hoe ze het moest oplossen. Ze twijfelde er geen ogenblik meer aan dat ze verliefd was op Cal, en hij op haar, maar de vraag was wat ze er aan moesten doen en of ze er wel iets aan moesten doen. Ze hadden geen recht op wat ze samen hadden, maar geen van hen kon de gedachte verdragen er een eind aan te maken. De droom was nog maar net begonnen.

'Wat gaan we hieraan doen?' vroeg ze aan Cal toen ze laat op een avond in bed lagen, nadat ze eindelijk aan de anderen hadden weten te ontsnappen. In gezelschap waren ze heel voorzichtig en ze waren ervan overtuigd dat niemand van hun geheim wist. Maar het enige dat ze nu wilden was samen naar hun kamer gaan en vrijen en tot diep in de nacht met elkaar praten. Eén nacht hadden ze gepraat tot vroeg in de ochtend en hadden ze ten slotte nog een paar uurtjes geslapen tot hun vergadering begon.

Ze werkten samen zoals ze altijd hadden gedaan, maar de nieuwe dimensie die ze aan hun relatie hadden toegevoegd, veranderde alles. En door het tijdverschil en Steves werkrooster had Meredith sinds hun aankomst op Hawaï niet meer met hem gesproken.

'Wat wil je hieraan doen, Merrie?' vroeg Cal haar ernstig. Hij lag op zijn zij naar haar te kijken en liet zijn vinger lui langs de welvingen van haar lichaam glijden. Tot nog toe hadden ze momenten van vulkanische hartstocht afgewisseld met eilanden van rust. Maar voorbij het strand waarop ze zich bevonden, lagen gevaarlijk diepe wateren en wachtte hun een storm van angstaanjagende afmetingen. Ze waren zich hier allebei van bewust en Cal zag er gelukkig en vredig uit terwijl hij haar in de ogen keek. Ze wisten dat ze van elkaar hielden, maar meer dan dat wisten ze nog niet. Hij had geen idee welke weg Meredith zou kiezen, de weg naar het verleden of die naar de toekomst. Het was allebei mogelijk en zij dreef langzaam het onbekende tegemoet, zonder te weten waar ze heen ging. Ze was net een schip dat geleidelijk wegdrijft van zijn ankerplaats.

'Ik weet het gewoon niet,' zei Meredith eerlijk. Ze lag dicht tegen hem aan en voelde de verleiding van zijn sterke, warme lichaam. Wat ze voor hem voelde was zo sterk dat het haar nog steeds naar adem deed snakken. 'Ik kan dit Steve niet aandoen, Cal... Ik kan het niet... Ik kan hem niet in de steek laten.' Maar ze kon Cal nu evenmin verlaten, dat wist ze ook. Ze zat gevangen tussen twee werelden en ze had het gevoel dat ze twee kanten op werd getrokken.

'Laten we nu nog geen beslissingen nemen,' zei hij verstandig. Hij probeerde rustig te blijven en haar niet af te schrikken. 'We hoeven nu nog niets te doen. Waarom genieten we hier niet van nu het nog kan?' Ze knikte zwijgend ten antwoord, hij kuste haar en begon toen langzaam weer de liefde met haar te bedrijven.

Als ze op hun kamers waren, konden ze hun handen niet van elkaar afhouden, maar in bijzijn van anderen en tijdens vergaderingen waren ze buitengewoon voorzichtig. Ze hielden de toespraken die ze hadden voorbereid, gaven leiding aan kleine groepen en voegden zich zowel tijdens de lunch als her diner bij de anderen. Zelfs de meest opmerkzame collega had aan de manier waarop ze met elkaar omgingen moeilijk iets bijzonders kunnen ontdekken. Maar wat Meredith in zijn nabijheid vooral voelde was een soort onuitgesproken intimiteit en een grote diepgang. Het was ontastbaar maar onmiskenbaar aanwezig en het versterkte alles wat ze tot nog toe met elkaar hadden meegemaakt. Ze kon zich nauwelijks voorstellen dat niemand anders het kon zien.

'Ze moeten haast wel blind zijn,' zei ze tegen Cal. Ze zaten met een handdoek om zich heen gewikkeld op het terras en zouden zich direct gaan omkleden voor het diner. Ze hadden gezwommen in zee en net hadden ze samen een warm bad genomen en natuurlijk weer gevrijd.

'Mensen zien soms niet wat zich pal voor hun neus afspeelt,' zei hij luchtig, een slokje nemend van zijn martini. Overdag dronk hij niet, maar hij hield van een cocktail voor het eten. Soms deed Meredith met hem mee, maar vanavond niet. Ze wilde een helder hoofd hebben voor de vergadering van die avond. Wat er met hen gebeurde was voor haar al bedwelmend genoeg, ze wilde daar niets aan toevoegen. 'Ben je gelukkig?' vroeg hij, terwijl zij liggend op haar strandstoel samen met hem naar de zonsondergang keek.

'Gelukkiger dan ik verdien.' Wat ze hadden ontdekt was voor hen allebei heel speciaal, maar ze wist ook dat ze het, althans nu nog, hadden geleend, om niet te zeggen gestolen. Vroeg of laat zouden ze de tol moeten betalen. Maar nu nog niet. Op dit moment lag het geluk voor hen voor het oprapen en ze konden daar geen van beiden weerstand aan bieden. De kracht die hen naar elkaar toe had getrokken, was sterker dan zij zelf.

'Je verdient alles wat je wilt,' zei Cal liefdevol en hij boog zich voorover om haar te kussen.

'Soms is dat niet waar,' zei ze zacht. 'Dingen lopen niet altijd zoals je graag zou willen. Ik wou dat we elkaar eerder hadden ontmoet.'

'Ik ook,' zei hij met een zucht, 'maar misschien waren we er dan nog niet aan toe geweest.' Maar dat waren ze nu ook niet. Hij was dan wel vrij, maar zij was getrouwd. 'We doen alles zo goed samen, Meredith.'

'Ja, dat weet ik,' glimlachte ze. 'Net als Fred Astaire en Ginger Rogers.'

'Nee, als Callan Dow en Meredith Whitman. Wij zijn bijzondere mensen, Merrie. Wij allebei. We weten wat we willen en we schikken er niet voor terug om als een paard te werken om het voor elkaar te krijgen. Dat kan nu ook voor ons opgaan, als we dit willen. We zouden samen een geweldig leven kunnen hebben, als we besluiten ons daarvoor in te zetten. Ik wil je nergens toe dwingen. De vraag is: wat wil je? En hoe graag wil je het? Het zal voor jou misschien geen gemakkelijke weg zijn.' Dat was wel heel zacht uitgedrukt, maar het was de eerste keer dat hij aanbood zijn leven met haar te delen, al was het niet duidelijk op welke basis. Als zijn minnares, als zijn vrouw of als zijn vriendinnetje? Ze besefte dat zelfs hij dat misschien nog niet wist.

'Ik wil Steve geen pijn doen omwille van ons, Cal,' zei ze rustig. 'Dat heeft hij niet verdiend.' Ondanks de gevoelens die ze nu voor Cal koesterde, kon ze zich geen leven zonder haar man voorstellen. Hij had al te lang deel uitgemaakt van haar leven om dat op te geven. Hij was deel van haar, van haar lichaam en haar ziel. Het was ingewikkelder dan Cal wist. Ze was met Steven nooit ongelukkig geweest. De omstandigheden hadden hen uit elkaar gedreven, het was geen vrije keuze geweest. De enige keus die ze had gemaakt, was naar Californië te verhuizen en die keus had Steve samen met haar gemaakt, maar ze was er nog steeds niet zeker van of het een goede keus was geweest.

Die avond dineerden ze samen met de anderen en ze bleven er langer bij dan gewoonlijk. Ze dansten onder de sterren en maakten in het donker een wandeling over het strand, waarbij ze alleen maar elkaars hand vasthielden en zachtjes praatten. Buiten hun kamer kusten ze elkaar nooit, uit angst dat iemand hen zou zien.

De volgende ochtend belde Steve haar eindelijk op. Cal was net haar kamer uit gelopen en ze schrok toen de telefoon ging en ze hem aan de lijn kreeg. Meteen toen ze zijn stem hoorde, voelde ze zich ongelooflijk schuldig.

'Hoe gaat het, Merrie?' vroeg Steve opgewekt. 'Heb je het naar je zin?'

'Het is heerlijk geweest tot nog toe,' zei ze. Ze probeerde net zo opgewekt te klinken als hij, maar ze voelde zich een misdadiger terwijl ze dit deed. 'We hebben het erg druk gehad.'

'Dat wil ik wel geloven. Het zal wel zijn alsof je met een stel schoolkinderen op stap bent.'

'Min of meer wel,' lachte ze, maar het was een hol geluid en ze kromp ineen bij de gedachte aan de pijn die ze hem misschien zou bezorgen.

Nadat ze even met elkaar hadden gepraat, zei ze dat ze naar een vergadering moest. 'Ik bel je zodra ik kan,' beloofde ze en hij vergaf haar al bij voorbaat.

'Zit er maar niet over in, schat. Ik weet dat je het druk hebt. Bel maar als het uitkomt.' Alles wat hij zei maakte haar schuldgevoel alleen maar erger en toen ze Cal na hun eerste vergadering tegenkwam, voelde hij dat ze gespannen was.

'Is er iets mis, Merrie?' vroeg hij zacht, terwijl ze met de anderen meeliepen om te gaan lunchen.

'Ik heb Steve gesproken.' Ze zag er ongelukkig uit terwijl ze dit zei en heel even raakte hij in paniek. Hij was als de dood voor wat ze nu zou gaan zeggen. Hij wilde niet dat hun romance zou eindigen.

'Heb je hem over ons verteld?' Hij wist dat dat er uiteindelijk van moest komen, maar in zijn ogen was het nu nog wat aan de vroege kant. Ze waren nog steeds bezig hun weg te zoeken en af te tasten waar ze heen gingen. Dit was voor hen allebei nog erg nieuw en hij vond dat ze wat tijd nodig hadden om zich aan te passen voor ze het aan haar echtgenoot vertelde, al hoopte hij dat ze dat uiteindelijk wel zou doen. Het enige dat hij op dit moment wist, was dat hij als het maar enigszins mogelijk was een toekomst wilde met Merrie, en daar hoorde Steve niet bij.

'Nee, natuurlijk niet,' antwoordde ze. 'Maar hij was zo aardig door de telefoon, ik voelde me afschuwelijk. Cal, hij heeft dit niet verdiend.'

Hij knikte, niet wetend wat hij tegen haar moest zeggen. Toen fluisterde hij: 'Nee, maar wij wel. Misschien hebben wij het verdiend.'

'Niet ten koste van hem,' bracht ze daartegen in. Er was geen ontkomen aan, iemand zou gekwetst worden. Dat kon niet anders. In een situatie als deze konden er niet drie winnaars zijn. Iemand zou verliezen.

'Wat wil je me zeggen?' zei hij met een paniekerige blik in zijn ogen terwijl ze langzaam achter de anderen aanliepen. Hij vroeg zich af of ze hem nu al ging vertellen dat het voorbij was, maar dat kon ze niet.

'Ik wil alleen zeggen dat ik met hem te doen heb. Maar gelukkig weet hij er nog niets van.'

'Ik begrijp het,' zei Cal opgelucht. En toen liepen ze naast elkaar de zaal binnen om te gaan lunchen.

De rest van hun tijd op Hawaï deden ze waarvoor ze gekomen waren. Het verblijf was voor iedereen buitengewoon goed verlopen. En 's nachts ontdekten ze nieuwe werelden in elkaars armen en versterkten ze de band die de afgelopen maanden tussen hen was gegroeid. Toen ze van Hawaï vertrokken, was Meredith zo verliefd op hem dat ze in sommige opzichten wilde dat de wereld in hun geluk kon delen. Maar dat was onmogelijk. Ze moesten meer dan ooit discreet zijn.

Toen ze thuiskwamen, bracht Cal haar naar haar appartement en bracht daar uren met haar door. Toen de telefoon ging, nam ze niet op. Ze wist dat het Steve zou zijn, en ze durfde het gewoon niet aan. De situatie begon haar snel boven het hoofd te groeien.

Toen Cal ten slotte wegging, kon hij zich met moeite van haar losrukken en zodra hij thuis was en zijn kinderen had gezien, belde hij haar op. Deze keer hoopte ze dat hij het zou zijn en nam ze op.

'Ik mis je,' zei hij zacht en ze lachte. Ze waren net twee tieners, tot over hun oren verliefd op elkaar.

'Ik mis jou ook. Wil je straks terugkomen?' fluisterde ze.

'Ik dacht dat je het nooit zou vragen,' zei hij lachend. Hij was zo gelukkig met haar. Hij zei zijn kinderen welterusten, liet hen toen ze naar bed waren over aan de zorg van de huishoudster en was om elf uur weer bij haar terug. De volgende ochtend gingen ze samen naar hun werk. Hij had de huishoudster gevraagd tegen de kinderen te zeggen dat hij een vroege vergadering had, voor het geval ze hem 's morgens niet zouden zien.

'Hoe gaan we dit doen?' vroeg ze, terwijl ze ontbijt voor hem klaarmaakte en hem The Wall Street Journal aangaf. 'Voorzichtig, denk ik. Wijs, verstandig. Langzaam. We moeten hier allebei goed over nadenken, Meredith.' Ze hadden er veel over gepraat en ze wilden allebei langzaam verder gaan. Ze hadden veel om over na te denken. En ze had hem vanaf het begin verteld dat ze niet bij Steve zou weggaan. En hij zei dat hij dat begreep. Dat betekende echter voor hen allebei dat dit kon ophouden. De vraag was alleen hoe lang het nog zou duren, hoe ze het konden doen met de minste schade voor iedereen en of het de moeite waard was. Op dit moment waren ze er allebei van overtuigd dat het de moeite waard was, hoe beperkt hun toekomst ook mocht zijn. En Cal wist dat hij dat moest accepteren, ook al vond hij het niet leuk. Hij wilde Merrie in zijn leven, niet alleen als vriendin en als werknemer, maar als veel meer.

Zoals gewoonlijk brachten ze de dag op het werk samen door. Steve belde haar voor de lunch op. Hij had het druk en rende van de ene operatie naar de andere. Bovendien moest hij nog steeds waarnemen voor Harvey Lucas. Lucas zou naar verwachting nog zeker drie weken of een maand wegblijven. Maar Anna hielp hem nog steeds alle ballen in de lucht te houden. De trauma-afdeling was net een circus en hij reed meestal hoog in de nok op een circusfiets over het slappe koord, jonglerend met brandende fakkels.

Steve had nauwelijks tijd om naar Hawaï te informeren en vroeg al snel of ze in het weekend naar huis kwam. Ze zei dat ze zou komen, maar zodra ze had neergelegd, had ze er spijt van, want op dat moment kwam Cal binnen en vroeg of ze zin had om met hem en zijn kinderen naar Carmel te gaan.

'Ik zou het heel graag willen,' zei ze teleurgesteld, 'maar ik heb tegen Steve gezegd dat ik naar huis zou komen.' Ze zag een flikkering in Cals ogen, maar hij zei niets. 'Misschien moet ik hem opbellen en het uitstellen.'

'Dat moet je zelf beslissen,' zei hij rustig. Hij wilde haar niet te veel onder druk zetten. Maar toen ze erover nadacht, wist ze dat ze niet bij hem weg wilde en dat ze er na alles wat in Hawaï was gebeurd nog niet aan toe was om Steve te zien.

Ze belde Steve die middag terug en vertelde hem dat er op kantoor iets tussen was gekomen en dat ze dat weekend klanten moest bezoeken. Hij zei dat hij het begreep, maar hij klonk niet vrolijk. En toen ze ophing, voelde ze zich weer een misdadiger. Ze deed iets dat ze nog nooit eerder had gedaan. Ze loog tegen hem. Bovendien had ze het idee dat ze precies deed wat Cals ex-vrouw had gedaan en waarom hij haar had gehaat. Ze sliep met haar baas en ze loog tegen haar man. Het was geen opwekkend beeld en toen ze 's avonds in haar appartement waren, begon ze erover tegen Cal. Nadat hij samen met zijn kinderen had gegeten, was hij naar haar toe gekomen en hij was moe. Maar wat ze zei over Charlotte stond hem niet aan.

'Dit is niet hetzelfde, Merrie,' zei hij nadrukkelijk.

'Hoezo is het dan anders? Het is bijna dezelfde situatie.'

'Zij had al iets met hem toen ik met haar trouwde en dat heeft ze me nooit verteld. Na ons huwelijk zette ze die verhouding voort en ook toen we kinderen kregen, bleef ze hem regelmatig zien. We zijn zeven jaar met elkaar getrouwd geweest en al die tijd had ze een relatie met hem, plus nog een aantal jaren ervoor. Ze heeft me nooit verteld wat er gaande was en ze heeft mij voor hem in de steek gelaten. Ik vind dat dat wel heel iets anders is. Ik heb er nooit iets van geweten, pas achteraf ben ik er zelf achter gekomen. Het is een wonder dat geen van mijn kinderen van hem is. Als ze niet allemaal zo op me leken, zou ik me zorgen maken.'

'Dat moet afschuwelijk zijn geweest,' leefde Meredith met hem mee. Ze was echter nog steeds niet blij met de overeenkomsten tussen de beide situaties, en die waren er wel degelijk.

Dat weekend gingen ze met zijn kinderen naar Carmel. Ze logeerden in de Lodge bij Pebble Beach. Zij had een aparte kamer, maar verrassend genoeg bleek geen van de kinderen het vervelend te vinden dat ze bij hen was. Ze hadden haar als vriendin geaccepteerd. Zij ging met de meisjes winkelen, terwijl Cal en Andy golf speelden. Daarna gingen ze naar Platti in Carmel en aten pasta als diner. De gesprekken waren levendig. De kinderen plaagden hun vader met allerlei dingen, zoals zijn haar, zijn manier van kleden, het soort vrouwen dat hij al dan niet leuk vond en zelfs de manier waarop hij golf speelde. Maar het ging allemaal redelijk gemoedelijk. Het was duidelijk dat ze, ondanks de gebreken die ze in hem zagen, toch echt van hem hielden. En ze accepteerden Meredith omdat ze wisten dat ze niet zijn vriendinnetje was en getrouwd was met Steve.

'Het zal wel moeilijk voor je zijn dat je man hier niet woont,' zei Mary Ellen vol medeleven. Meredith schrok ervan. Het was een verrassend volwassen opmerking en ze knikte instemmend.

'Dat is het zeker. Hij probeert een baan te vinden, maar dat is niet gemakkelijk. En op het ogenblik kan hij toch niet uit New York weg, omdat zijn baas een ongeluk heeft gehad,' legde ze uit.

'Hij lapt mensen op die" zijn neergeschoten, hè?' vroeg Andy nadenkend en zij begon te lachen.

'Ja, maar hij doet ook nog wel een paar andere dingen.'

'Mensen schieten zeker veel op elkaar in New York, dat ze daar een aparte dokter voor hebben,' merkte hij op, en ze begonnen allemaal te lachen. Het was een interessante zienswijze waar wel iets in zat en het herinnerde haar er opnieuw aan dat Steve een belangrijk deel van haar leven uitmaakte en dat ze hem niet eeuwig kon blijven ontlopen.

Cal en zij spraken er die avond weer over en ze zei dat ze het volgende weekend absoluut naar huis moest. Maar donderdag bleek dat ze deze keer echt klanten moest ontvangen, die uit Tokio waren overgekomen. Ze wist niet wat ze tegen Steve moest zeggen, want ze had deze uitvlucht al gebruikt voor het weekend dat ze met Cal en zijn kinderen naar Carmel was geweest.

'Alweer niet?' zei Steve verdrietig toen ze hem vertelde dat ze dat weekend niet kon komen. 'Jezus, Merrie, ben je van plan hier ooit nog eens terug te komen? Je weet dat ik hier niet weg kan nu Lucas er niet is.'

'En Anna dan? Kan zij niet voor je waarnemen, dan kan jij naar Californië komen.'

'Dit weekend niet. Ze heeft net zes dagen achter elkaar gewone diensten en bereikbaarheidsdiensten gedraaid. Ze heeft haar kind in geen dagen gezien. Ik heb haar gezegd dat ik in ieder geval tot en met zondag bereikbaarheidsdiensten voor haar zou doen.'

'Dus als ik was gekomen, had je het misschien toch druk gehad. Misschien is het maar goed dat ik niet kan komen.' Haar voorwendsels konden Steve echter niet overtuigen.

'Luister eens, Merrie. Het kan me niet schelen wie waar naartoe gaat. Ik wil je zien. Voor zover ik weet zijn we nog steeds getrouwd. En als dat inderdaad het geval is, wil ik je vaker zien dan één keer per maand, als je het niet erg vindt.' Hij was echt nijdig op haar.

'Ik kom volgende week,' zei ze verontschuldigend.

'Dat zeg je iedere week, en dan bel je me donderdag op om te zeggen dat je klanten moet ontvangen, of dat je naar Hawaï gaat, of dat je gaat vliegeren met Callan Dow. Ik weet niet wat je daar in godsnaam uitspookt, maar ik weet wel dat ik je nooit meer zie.' Hij klonk kwaad en moe en jaloers en ze kon het hem niet kwalijk nemen.

'Het spijt me. Ik weet niet wat ik moet zeggen.' Ze voelde zich afschuwelijk schuldig en een beetje bang door waar ze mee bezig was. Wat ze ook voor Cal voelde en hoe goed het ook was, ze zette haar huwelijk op het spel, daar was ze zich terdege van bewust. Ze kon niet verwachten dat Steve dit zou blijven accepteren.

'Laat maar zitten, Merrie. Ik zie je wel weer een keer. Bel me maar op als je naar New York komt. Ik moet nu weer aan het werk.' Ze had nauwelijks meer de kans om hem gedag te zeggen en de rest van de dag voelde ze zich onplezierig en bleef het door haar hoofd spoken. Ze zei echter niets tegen Cal. Steve was haar probleem. En haar echtgenoot.

Vrijdagavond gaf ze samen met Cal een etentje bij Fleur de Lys. De Japanners waren dol op Frans eten en ze vonden het restaurant uitstekend. Zaterdag namen ze hen mee naar Masa. Ook de vergaderingen verliepen goed en ze waren enthousiast over een nieuw systeem dat Cal bezig was te ontwikkelen. Meredith besteedde al haar tijd aan hen tot ze zondag weer vertrokken. Toen ze Steve die avond opbelde, was hij niet thuis, en zij reed naar Cals huis om daar samen met hem en zijn kinderen te dineren.

Uiteindelijk bleek dat Steve het hele weekend moest werken. Als Meredith er was geweest, had hij haar niet eens kunnen zien. Er kwam weer een sneeuwstorm en de temperatuur daalde dramatisch. De grond was bedekt met een dikke laag ijs en Steve zei dat hij nog nooit zoveel botbreuken had gezien. Hij was dag en nacht bezig met het assisteren van de orthopedisten in de operatiekamer en hij kreeg vier frontale botsingen binnen waarbij kinderen betrokken waren.

Hij had Anna het weekend vrij gegeven, maar toen ze zondagavond eindelijk terugkwam, was hij nog steeds aan het werk en hij was dolblij haar te zien.

'Ik hoorde dat je een fijn weekend hebt gehad.' Ze glimlachte naar hem. Ze had samen met haar dochter in Central Park gesleed op plastic zakken en deksels van vuilnisbakken en ze hadden de grootste pret gehad. 'Bedankt voor de vrije tijd. We hebben genoten.'

'Jij boft maar,' mopperde hij tegen haar. 'Vanaf het moment dat jij vrijdag bent weggegaan, zijn alle oude dames van New York hier geweest met een gebroken kont.'

'Wat een leuke diagnose. Heb je dat ook tegen hen gezegd?'

'Ja. Ze vonden het enig.' Hij lachte naar haar als een boer die kiespijn heeft. Hij was al vanaf donderdag in een slechte stemming.

'Is Meredith nog gekomen?' vroeg ze langs haar neus weg. Ze vroeg zich af of ze ruzie hadden gehad, en of hij haar eigenlijk wel gezien had. Ze had de laatste tijd het gevoel dat het niet erg goed ging tussen hen.

'Nee. Ze moest klanten ontvangen. Alweer,' snauwde hij.

'Je had haar toch niet kunnen zien als ze was gekomen,' zei Anna praktisch, denkend aan al het werk dat hij had gedaan.

'Dat zei zij ook al. Ze had het toch op zijn minst kunnen proberen.'

'Hoor eens, knul. Jullie hebben het allebei druk. Je wist dat dit niet gemakkelijk zou worden als je haar zou laten verhuizen, maar je hebt gedacht dat jullie daar allebei een baan zouden krijgen. Nu dat niet zo is, proberen jullie er allebei het beste van te maken. Zij kan er niets aan doen dat jouw baan niet is doorgegaan.' Wat ze zei was redelijk, maar het ergerde hem dat ze niet zoveel medelijden met hem had als hij graag had gewild.

'Vind je het nodig om het me zo in te wrijven? Of doe je het gewoon voor de lol?' snauwde hij tegen haar. Hij haalde zijn schouders op en even later bood hij haar zijn verontschuldigingen aan. 'Het spijt me. Ik heb een rotweekend gehad. Ik heb sinds vrijdagavond niet geslapen. Ik ben die klotebende hier meer dan zat. Ik mis mijn vrouw. Ik heb het gevoel dat ze nooit meer hiernaartoe wil komen en ik word er gek van.'

'Ga dan naar haar toe,' zei Anna fijngevoelig. 'Aanstaande zaterdag is Valentijnsdag. Ga haar eens verrassen.'

'En als zij nou hetzelfde doet en hiernaartoe komt? Dan loop ik haar mis.' Hij was te moe om te bedenken hoe hij het moest aanpakken, maar Anna niet. En diep in haar hart, ondanks haar harde woorden en haar dwarse buien, was ze toch een romantische vrouw.

'Zeg dan tegen haar dat je dienst hebt en haar niet kunt zien, dan komt ze niet. Dan ga jij naar haar toe en verras je haar... Je weet wel, bonbons, rozen, alles wat je op Valentijnsdag maar kunt bedenken. Heel romantisch. Ze zal het enig vinden.' Anna glimlachte naar hem, wensend dat iemand hetzelfde voor haar zou doen, maar zo iemand was er niet. Al jaren niet.

'Anna,' zei hij stralend, 'je bent een genie.' Die avond boekte hij zijn vlucht. Hij wilde vrijdagmiddag na zijn werk meteen vertrekken. Met het tijdsverschil kon hij in Palo Alto zijn voor zij van kantoor kwam. 'Dank je wel,' zei hij tegen Anna. Hij ging naar huis om wat te slapen en beloofde haar dat hij er 's morgens weer zou zijn.

'Noem me maar Cupido,' riep ze hem na toen hij wegliep. Hij was zo moe dat hij liep te tollen op zijn benen. Ze was blij dat hij niet zelf hoefde te rijden. Ze wist dat hij een taxi zou nemen naar zijn appartement. Hij had het haar nog steeds niet laten zien. Ze vermoedde allang dat hij dat niet wilde omdat het zo luxueus was en omdat hij haar gevoelens wilde sparen. Maar ze wist dat zijn vrouw veel geld verdiende. In plaats van haar uit te nodigen, zocht hij haar soms op in haar flat voor een glas wijn of, als zij die maakte, een burrito. Felicia en hij waren nu de beste maatjes en ze genoten allebei van zijn bezoekjes.

Het was een rustige nacht op de trauma-afdeling en Anna hoefde hem nergens voor te bellen. Ze runde de afdeling goed in haar eentje en de leerling-artsen en verpleegkundigen vonden haar allemaal aardig. Ze hoopte nog steeds dat ze uiteindelijk een vaste aanstelling zou krijgen, maar niets wees daar nog op. Steve scheen nog geen aanstalten te maken om te vertrekken. En toen ze er die nacht over nadacht terwijl ze in zijn kantoor zat, was ze daar blij om.

15

Wat ga jij zaterdag doen?' vroeg Cal vrijdagochtend raadselachtig aan Meredith.

'Niets bijzonders,' zei ze glimlachend. Ze wist wat voor dag het was en wat hij waarschijnlijk in gedachten had. Zaterdag was Valentijnsdag en ze bleef voor de zoveelste keer in Californië voor het weekend. Steve had haar al dagen geleden verteld dat hij moest werken en dat het voor haar geen zin had naar New York te komen. Ze hadden dus ook dit weekend weer afgezegd. Het baarde haar zorgen dat ze zo snel uit elkaar leken te groeien. En ze vond het nog veel zorgwekkender dat het leven dat ze bezig was met Cal op te bouwen, met de minuut vastere vorm kreeg. Ze zagen elkaar bijna iedere avond en wanneer het maar even kon, bleef hij bij haar slapen. Ze at 's avonds bij hem en de kinderen en ging ieder weekend met hen naar basketbalwedstrijden, naar de bioscoop en naar andere activiteiten. Zij begon er steeds meer bij te horen. En hij begon zich steeds meer haar echtgenoot te voelen.

Niemand op het werk had nog iets in de gaten en ze pasten er heel goed voor op dat dit zo bleef. Zijn kinderen schenen ook geen enkel wantrouwen te koesteren. Iedereen ging er kennelijk van uit dat ze nog gewoon vrienden waren, net als toen ze voor hem begon te werken. Maar ze wist dat op een dag iemand hun geheim zou kunnen ontdekken en dan zouden ze een ernstig probleem hebben. Het zou niet prettig zijn als mensen erachter kwamen dat zij haar man bedroog.

'Wat vind je ervan om morgenavond bij Fleur de Lys te gaan dineren?' stelde hij op luchtige toon voor. Ze glimlachte blij.

'Dat lijkt me heerlijk.' Het was een vreemd idee om Valentijnsdag niet met Steve door te brengen en ze voelde zich schuldig dat ze met Cal in San Francisco wilde zijn. Maar het was een feit dat ze op dit moment inderdaad bij Cal wilde zijn en niet bij Steve.

'Kom vanavond naar mijn huis en blijf slapen. Dan huur ik een paar video's en maken we popcorn,' stelde hij voor.

'Zal ik de video's meenemen?' bood ze aan, terwijl ze haar werk in haar aktetas stopte. Ze scheen in het weekend overigens steeds minder werk mee naar huis te nemen. Ze bracht liever tijd met hem door en ze was niet echt in de stemming om 'huiswerk' te maken.

'Ja, doe dat maar. Ik maak eten voor ons nadat de kinderen gegeten hebben,' bood hij aan. Het leek hun allebei een goed plan en Meredith probeerde er niet aan te denken waar ze mee bezig waren. Ze leefden in een fantasiewereld waar ze zich nu heerlijk bij voelden. Het kon zo echter niet doorgaan, vooral niet als Steve een baan zou vinden en naar Californië zou verhuizen. Hoe ze het ook voor zich uitschoven, er kwam een moment dat ze het onder ogen moesten zien. Maar nu nog niet, zei ze tegen zichzelf. Nog niet. Wat ze met Cal deelde was te heerlijk om los te laten. Ze wist dat het egoïstisch van haar was, maar ze kon zich er nog niet toe brengen er een eind aan te maken, hoe schuldig ze zich ook voelde tegenover Steve.

'Ik kom over een paar uur naar je toe,' beloofde ze. Ze wilde een bad nemen en zich ontspannen en ze wilde hem voor ze kwam wat tijd geven met zijn kinderen. Ze vonden het nog steeds leuk als ze kwam en dat wilde ze graag zo houden.

Ze reed, naar het gemeubileerde appartement waar ze nog steeds woonde. Ze had nog geen huis gevonden dat naar haar zin was en ze besteedde er niet al te veel tijd aan om ernaar te zoeken. Ze had een drukke tijd gehad en zolang Steve nog in New York woonde, zag ze er het nut niet van in om in de stad te gaan wonen. Bovendien wilde ze nu in Palo Alto blijven om dicht bij Cal te zijn. Hij had gezegd dat ze het appartement mocht houden zolang ze maar wilde.

Ze liet zichzelf binnen met de sleutel, maar zodra ze haar appartement in kwam, kreeg ze plotseling een vreemd gevoel. Ze voelde meer dan ze zag dat er iets was veranderd. Met een onbestemd gevoel liep ze haar woonkamer binnen en toen ze haar aktetas neerzette, kwam Steve met een enorme bos bloemen haar slaapkamer uit stappen. Ze sprong bijna een halve meter de lucht in toen ze hem zag. Het laatste dat ze verwachtte was Steve hier te zien.

'Wat doe jij hier?' vroeg ze, alsof hij een indringer was. Hij keek haar met een vreemde uitdrukking op zijn gezicht aan, terwijl hij met de bloemen naar haar toe liep.

'Ik dacht dat je het fijn zou vinden om me te zien,' zei hij teleurgesteld.

'Dat ben ik ook.' Ze herstelde zich direct en liep naar hem toe. 'Het is alleen... Ik had niet verwacht... Je zei dat je dit weekend moest werken.'

'Ik wilde je verrassen,' zei hij, terwijl hij de bloemen op de koffietafel legde. Hij sloeg zijn armen om haar heen en ze hoopte vurig dat hij haar weerstand niet zou voelen. Ze had hem niet meer gezien sinds de situatie met Cal was veranderd en ze was doodsbang dat hij iets zou merken. Maar toen hij haar kuste, wist ze zeker dat dat niet zo was. 'Een heel fijne Valentijnsdag, Merrie,' zei hij blij, tevreden met wat hij had gedaan. Aan haar gezicht was duidelijk te zien dat ze hem niet had verwacht en zijn gedachten gingen razendsnel.

'Wat een enorme verrassing!' zei ze dapper, en hij vertelde haar niet dat het Anna's idee was geweest.

'Ik dacht dat ik gemakkelijker hiernaartoe kon komen dan jou los te rukken van je werk hier. Zorg maar dat je dit weekend vrij houdt. Ik wil je morgen mee uit eten nemen.'

Cal ook, dacht ze bijna meteen toen hij het zei. Maar dat was nu niet mogelijk. Ze moest Valentijnsdag vieren met haar echtgenoot. Hij had de moeite genomen helemaal hiernaartoe te komen, dus ze wist dat ze ieder moment van de dag met hem zou moeten doorbrengen. Het leek haar geen onverdeeld genoegen. 'Wat zullen we vanavond eens gaan doen?' vroeg hij stralend. Hij wist wat hij zelf het liefste wilde, maar daarna wilde hij haar mee uit eten nemen of naar de bioscoop gaan.

'Ik weet het niet. Zullen we anders gewoon hier blijven?'

Ze was helemaal van slag en om de een of andere vreemde reden had ze het gevoel dat ze een vreemde moest bezighouden. Nu ze met Cal had geslapen, was haar hele leven uit zijn evenwicht gebracht.

'Ik kan iets koken als je dat wilt,' bood Steve aan, 'of we kunnen een pizza bestellen.'

'Dat is goed, lieverd,' zei ze vriendelijk, 'doe maar wat jij graag wilt. Je zult wel moe zijn.' Dat hoopte ze tenminste, maar ondanks het tijdverschil en de vele dagen achter elkaar werken, zag hij er verbazend monter uit.

'Ik heb geslapen in het vliegtuig, ik voel me juist heerlijk.'

Hij sloeg zijn armen weer om haar heen. 'Ik heb je heel erg gemist.' Ze hadden elkaar vijf weken niet gezien en drie weken lang had ze zichzelf wijsgemaakt dat hij niet bestond. Maar nu was hij onmiskenbaar hier.

'Ik heb jou ook gemist,' loog ze. Met een zenuwachtig, onbehaaglijk gevoel verlegde ze zijn bloemen naar de eettafel en bedankte hem. Maar terwijl hij naar haar keek, had hij het onbestemde gevoel dat er iets tussen hen was veranderd.

Misschien was het de verrassing en had ze wat tijd nodig om die te verwerken.

'Hoe heb jij het deze week gehad?' vroeg hij luchtig.

'Goed.'

'Het lijkt erop dat je sinds Hawaï dag en nacht hebt gewerkt.' Hij had haar gebeld, maar ze had bijna nooit opgenomen. Ze had hem alleen maar gesproken vanuit kantoor, omdat Cal er iedere avond was geweest.

'Het was redelijk druk, ja,' zei ze vaag.

'Neem even lekker een douche, dan kunnen we ons een poosje ontspannen,' zei hij met een glimlach. Ze wist wel wat dat betekende. Soms als ze elkaar een poosje niet meer hadden gezien, voelden ze zich na het vrijen weer meer bij elkaar op hun gemak, maar dit keer bekroop haar bij de gedachte al een paniekgevoel.

'Dat zou ik fijn vinden, maar ik heb slecht nieuws.' Ze bloosde terwijl ze het zei, om verschillende redenen.

'Wat dan?' Hij keek even verschrikt.

'Het is het verkeerde moment van de maand voor vurige romantiek...' Ze probeerde hem zelf de conclusie te laten trekken.

'Ben je ongesteld?' Ze knikte. Het was niet waar, maar ze was zich er plotseling van bewust dat ze niet geconfronteerd wilde worden met de lichamelijke aspecten van haar dubbelleven en de gecompliceerde situatie waarin ze verkeerden. Ze had nog geen tijd gehad om zich erop voor te bereiden hoe het zou zijn als ze hem weer zou zien. 'Dat geeft toch niet,' zei hij glimlachend. 'Daar hebben we ons in onze studententijd ook nooit iets van aangetrokken, of wel?'

Ze keek verbluft en voelde zich in het nauw gedreven. 'Als we zover uit elkaar wonen, moeten we het maar nemen zoals het komt als we elkaar zien.'

'Dank je wel,' fluisterde ze, terwijl hij de slaapkamer in liep om zich uit te kleden en onder de douche te gaan. Zodra ze het water hoorde lopen, pakte ze de telefoon en belde Cal. Hij nam vrijwel meteen op en was blij haar stem te horen.

'Wanneer kom je nou? Ik heb twee steaks gekocht en een lekkere fles wijn.'

'Ik kan niet komen,' zei ze snel.

'Waarom niet? Is er iets mis?' Hij hoorde de spanning in haar stem en hoewel het niet nodig was, fluisterde ze bijna. 'Steve is hier. Hij wilde me verrassen.' Er viel een lange, pijnlijke stilte.

'Ik begrijp het... zo, dat is interessant. Waar hebben we dit genoegen aan te danken... eens denken. Hij komt zeker vanwege Valentijnsdag, voor een beetje romantiek.' Cal probeerde zijn verdriet te verbergen onder een cynische toon. Maar dit was de prijs die hij moest betalen voor zijn relatie met een getrouwde vrouw.

'Ik denk het ook. Ik weet het niet, Cal.' Nu loog ze ook tegen hem. De droom veranderde langzaam in een nachtmerrie, maar ze hadden steeds geweten dat dat zou gebeuren. De afgelopen paar weken hadden ze zichzelf voor de gek gehouden, maar nu werden ze met de werkelijkheid geconfronteerd. De enige die niet wist wat er aan de hand was, was Steven. 'Ik kan morgen niet naar je toe komen,' zei ze triest.

'Kennelijk.' Toen scheen hij zich te herstellen. 'Het geeft niet, Merrie. Ik begrijp het wel.' Ze hadden iedere discussie over de toekomst steeds voor zich uitgeschoven, omdat ze wisten dat ze in hun fantasiewereldje konden blijven leven tot Steve kwam opdagen. Maar nu was hij hier en moesten ze de waarheid met al haar gevolgen onder ogen zien. 'Volgende week gaan we samen dineren en dan hebben we het er wel over. Ik zie je maandag. Hij neemt zondagavond zeker de nachtvlucht?' Zonder het te willen klonk hij hoop 'Dat heeft hij nog niet gezegd.' Ze hoorde geen water meer lopen en wist dat ze moest ophangen. De hele situatie maakte haar verschrikkelijk zenuwachtig. 'Ik bel je op zodra ik kan.'

'Zit er maar niet over in. Ik hou gewoon een rustig weekendje met de kinderen. Maar één ding moet je onthouden.'

'Wat dan?' fluisterde ze.

'Ik hou van je.' Toen ze zijn woorden hoorde, besefte ze dat hij meer was dan ze verdiende. En dat gold ook voor Steve. Het waren allebei goede mensen en ze hield van hen. Maar als ze hun ieder slechts de helft van haar hart gaf, kregen ze allebei minder dan waar ze recht op hadden. Ze werd er gek van.

'Ik ook van jou,' zei ze en op dat moment kwam Steve nog half nat met een handdoek om zich heen de woonkamer binnen lopen. 'Prettig weekend,' zei ze en hing op. Steve keek haar glimlachend aan.

'Wie was dat?'

'Mijn secretaresse... Joan... Ik had haar nodig om dit weekend wat werk voor me te doen.' Er kwam geen eind aan alle leugens en Meredith haatte zichzelf erom. Maar ze kon onmogelijk eerlijk tegen hem zijn. Wat moest ze zeggen? Dat het Cal was en dat ze net tegen hem had gezegd dat ze van hem hield?

'Jullie werken allemaal veel te hard,' verkondigde Steve terwijl hij de keuken in liep en de koelkast opentrok. Hij hield van bier en zij had niets in huis. Ze had alleen een restje witte wijn staan dat Cal had achtergelaten. 'Je bier is op,' zei Steve en hij trok vragend een wenkbrauw op toen hij de wijn zag staan. 'Je drinkt duur spul tegenwoordig. Je drinkt nooit wijn als je alleen bent,' zei hij, maar het was meer een vraag dan een beschuldiging.

'Ik had mensen hier. Die Japanners vorig weekend.'

'Jammer dat je geen sake voor ze hebt gekocht. Dat vind ik lekkerder. We kunnen later wel wat bier kopen.'

'Ik had je niet verwacht, dus ik heb het niet in huis gehaald.'

'Geeft niks,' zei hij met een jongensachtige grijns. Vergeleken bij de gedistingeerde Cal leek hij net een groot kind. Het was vreemd te beseffen dat ze zich bij haar minnaar nu meer op haar gemak voelde dan bij haar man. De afgelopen vier maanden hadden hun geen goed gedaan. 'Zullen we even in bed duiken?' stelde hij met een ondeugende blik voor. Hij nam haar bij de hand en trok haar de slaapkamer binnen. Ze had nog steeds het marineblauwe pak aan dat ze naar haar werk had gedragen, met een gouden halsketting en oorbellen met parels. Ze zag er koel en zakelijk uit en het laatste waar ze op dat moment aan dacht was seks en romantiek. Maar ze kon hem onmogelijk weigeren. Ze had al aangevoerd dat ze ongesteld was, maar daar had hij zich niets van aangetrokken. In de periode voor Cal was ze graag met hem naar bed gegaan als ze elkaar zo'n tijd niet meer hadden gezien. Ze hadden altijd een actief seksleven gehad.

Ze trok haar pak uit, legde het over een stoel, schopte haar schoenen uit, deed haar sieraden af, trok haar panty uit en gleed toen na een kort bezoek aan de badkamer met ondergoed en al in bed. Ze voelde zich net een van die legendarische bruiden die zich opsluiten in de badkamer en weigeren eruit te komen, maar als ze dat had gedaan, had hij gedacht dat ze gek was geworden.

Even hield hij haar alleen maar tegen zich aan, maar ze voelde hoe sterk hij naar haar verlangde en plotseling kwamen al haar gevoelens voor hem weer terug, niet in de vorm van hartstocht, maar van medelijden.

'Wat is er aan de hand, lieverd?' Hij kende haar te goed en hij schrok toen hij merkte dat ze beefde.

Er waren tranen in haar ogen toen ze hem antwoordde. Ze was zo oneerlijk tegen hem geweest. Ze had overal een puinhoop van gemaakt en ze kon het hem niet eens vertellen.

Dat zou hem alleen maar kwetsen. Ze wist niet precies wat ze tegen hem wilde zeggen. Wat kon ze zeggen? Dat ze verliefd was op een andere man en een relatie met hem had? Het zou zo wreed zijn hem dat te vertellen. 'Ik weet het niet.' Ze deed haar best het hem uit te leggen zonder hem te veel pijn te doen. 'Het is moeilijk om elkaar zolang niet te zien en dan zo samen te komen... het voelt vreemd, vind je ook niet?'

'Voor mij niet,' zei hij op tedere toon. Zijn stem was schor van verlangen naar haar. 'Maar vrouwen zijn anders.' Ja, dacht ze bij zichzelf, zoals Cal eens over Charlotte had gezegd: ze zijn fundamenteel oneerlijk. Ze haatte zichzelf om wat ze hem aandeed. En ze vond zichzelf geen haar beter dan Charlotte.

'Het spijt me.' Ze klemde zich aan hem vast als een verdwaald kind en hij hield haar in zijn armen. Hij was haar vriend, haar steunpilaar, haar raadsman geweest, en nu was hij voor haar gevoel een vreemde geworden.

'Het hoeft je niet te spijten, Merrie. Laat me je alleen maar vasthouden.' Hij deed dit een hele poos en uiteindelijk ontspande ze zich, maar toen hij probeerde met haar te vrijen, verstijfde ze en voelde ze zich zo ellendig dat ze zich afvroeg of haar seksuele verlangen voorgoed was verdwenen. Voor hem althans. Met Cal was het sinds Hawaï wel anders. 'Misschien was het toch niet zo'n goed idee je zo te verrassen,' zei hij ten slotte. Hij wilde haar niet dwingen met hem te vrijen, maar hij kon het ook niet verdragen haar niet te hebben. Hij stapte uit bed en liep de kamer door en toen zag hij het gouden horloge dat ze op de tafel had laten liggen. 'Wat is dat?' vroeg hij achteloos, terwijl hij het opraapte. Het was zwaar en het zag er duur uit.

'Mijn horloge,' zei ze, naar hem kijkend.

'Dat zie ik ook wel. Hoe kom je eraan?'

'Het komt bij Bulgari vandaan. Het was een kerstcadeau van Cal.' Het had geen zin ook hierover te liegen. Ze moest ergens eerlijk over zijn.

'Dat is me nogal een cadeau,' zei hij met een zuur gezicht. 'Dat heeft hem een aardige duit gekost.'

'Hij is erg royaal voor zijn werknemers,' zei ze koel. Steve draaide zich naar haar toe, zijn ogen vol pijn en vragen.

'Heb ik reden om te denken dat je meer voor hem bent dan een werknemer?' vroeg hij en toen hun ogen elkaar ontmoetten, schudde ze langzaam haar hoofd. Ze wilde niet dat hij het zou weten en ze ging het hem niet vertellen. Dat wist ze nu zeker. Het zou gemakkelijker zijn geweest hem neer te schieten dan het hem te vertellen. Ze wilde het niet en ze had er de moed niet toe.

'Nee, daar is geen reden voor. Dat horloge heeft niets te betekenen.' Hij knikte en legde het terug op tafel. En de rest van het weekend kwam Cal niet meer ter sprake.

Die avond gingen ze een pizza eten en de volgende dag hingen ze een beetje rond in het appartement. Zaterdagavond nam hij haar mee om samen een hamburger te gaan eten. Dat was zijn manier om Valentijnsdag te vieren. En zaterdagavond vrijde ze dan eindelijk met hem. De vurigheid van vroeger was ver te zoeken en toen hij haar na afloop in zijn armen hield, wist hij dat er iets mis was.

'Die levensstijl van ons doet ons geen goed,' zei hij rustig. 'We moeten er gauw iets aan doen. De zaak gaat snel bergafwaarts, vind je ook niet?' Het was meer de vaststelling van een feit dan een vraag.

'Ik weet het. We moeten gewoon geduld hebben,' zei ze zacht. 'Het eist een te grote tol van ons,' zei hij, terwijl hij uit bed ging om zichzelf een glas bier in te schenken. Ze hadden die ochtend een voorraadje gekocht. Wat hij echter niet wist, was dat de tol al was betaald. 'Als ik thuiskom, ga ik weer bellen en dan zie ik wel wat ik kan vinden. Dit kan zo niet blijven doorgaan.' Ze knikte zonder antwoord te geven en terwijl hij die nacht naast haar lag te slapen, lag zij uren wakker. Ze hunkerde ernaar om Cal te bellen, maar ze durfde niet. Als Steve wakker zou worden en haar zou horen, zou de ramp niet te overzien zijn.

De volgende dag hingen ze wat rond in huis. Ze lazen de krant en hij keek wat voor huizen er werden aangeboden in Pacific Heights. Het ergerde hem dat zij nog geen huis had gevonden, maar zij zei dat ze het te druk had gehad.

'Ik denk dat dat voor ons allebei geldt,' zei hij en opnieuw merkte hij op dat ze vaker heen en weer moesten vliegen. De onwennigheid die ze deze keer hadden ervaren, had hem volkomen van zijn stuk gebracht.

Hij ondernam geen pogingen meer om met haar te vrijen. De vorige nacht was voor geen van hen een groot succes geweest. Ze was na afloop in tranen geweest. Voor hij vertrok, gebruikten ze nog een laat diner op de luchthaven. Hij had geboekt voor de nachtvlucht en toen hij was ingestapt, stond zij nog even naar het vliegtuig te kijken. Voor hij instapte had hij haar gekust en ze had hem stijf vastgehouden. Ze had het gevoel dat ze hem voorgoed kwijt zou raken als hij nu weg zou gaan. Ze wilde hem smeken te blijven, maar de woorden kwamen haar niet over de lippen. Bovendien wist ze dat hij toch niet kon blijven. Hij moest terug naar New York, naar zijn werk daar.

Terwijl het vliegtuig naar de startbaan taxiede, draaide ze zich om en liep weg. De hele weg terug naar haar appartement moest ze huilen. Het was een afschuwelijk weekend geweest. Toen ze thuiskwam en de telefoon ging, dacht ze dat het Cal was en ze nam op. Maar het was Steve vanuit het vliegtuig.

'Eén ding moet je in ieder geval onthouden, Merrie,' zei hij. 'En dat is?' De woorden kwamen haar bekend voor.

'Hoeveel ik van je hou.' Het was precies wat Cal had gezegd toen ze hem vrijdag voor het laatst sprak.

'Ik hou ook van jou,' zei ze met verstikte stem. 'Het spijt me dat het zo'n rotweekend is geweest.' Ze was hem veel meer verschuldigd dan dat, maar het was haar allemaal te veel geweest en ze wist niet wat ze nu met Cal aan moest.

'Zo erg was het niet. We hebben wat tijd nodig om te wennen als we weer bij elkaar zijn. Als ik kan, kom ik over twee weken weer. Wil jij dan proberen het volgende weekend te komen? Het komt wel weer goed, schat. En als ik niet snel een baan vind, kom ik daar naartoe en word ik desnoods taxichauffeur.'

'Dat zou ik nooit willen,' zei ze triest.

'Laten we maar zien wat er gebeurt als Lucas terug is. Dat duurt nog maar twee weken. Misschien pak ik dan gewoon mijn biezen en kom ik naar je toe.' De woorden klonken haar in de oren als een doodvonnis. Ze moest ofwel de consequenties aanvaarden en hem de waarheid vertellen, of haar relatie met Cal beëindigen, en het vooruitzicht een van beide te doen, joeg haar de stuipen op het lijf.

'Ik hou van je, Steve,' zei ze, en dit keer meende ze het. Ze voelde zich doodellendig en verwarder dan ooit. En ze wist dat ze het nog verdiende ook.

'Ik hou ook van jou, lieveling,' zei hij voor hij ophing.

Ze zat een poosje te huilen, niet wetend wat ze nu moest doen.

Een uur later belde Cal haar op. Hij klonk aangeslagen en bekende dat het weekend een nachtmerrie voor hem was geweest. Hij had voortdurend aan haar moeten denken, tot hij er bijna gek van werd. Hij wilde haar niet vertellen hoe jaloers hij was geweest bij de gedachte aan haar, in bed met Steve. Hij wilde nu niets liever dan haar zien.

'Kan ik naar je toe komen?' vroeg hij. Ze wilde zeggen dat het niet kon, maar ze voelde dat ze weer net zo naar hem werd toegetrokken als altijd. Dat gevoel was er gewoon, het viel niet te beredeneren.

'Ik voel me verschrikkelijk,' waarschuwde ze. 'Dit is het ellendigste weekend geweest van mijn leven.'

'Voor mij ook. Laten we proberen er samen overheen te komen.' Ze had geen idee wat ze zou doen als ze hem weer zou zien, of hoe ze zich dan zou voelen. Maar zodra ze de deur opende en hem zag staan, wist ze het. Ze viel in zijn armen en barstte in snikken uit terwijl ze zich aan hem vastklampte. Het enige dat hij kon doen was haar kussen en vasthouden en binnen een paar minuten lagen ze in het bed dat ze de vorige avond met Steve had gedeeld. Maar daar kon ze op dat moment niet eens aan denken. Het enige dat ze wilde was Cal, ze verlangde net zo hevig naar hem als hij naar haar en hij nam haar met alle kracht van de hartstocht die ze voor elkaar voelden. Als twee verloren zielen klampten ze zich aan elkaar vast en zo lagen ze in elkaars armen tot de ochtend aanbrak.

16

'En hoe was het?' vroeg Anna aan Steve toen hij maandagochtend binnenkwam. Hij had een taxi genomen van het vliegveld naar het ziekenhuis. Zoals gewoonlijk zag hij er moe en afgetobd uit en zijn kleren waren gekreukeld.

'Hoe het was?' Hij keek haar even uitdrukkingsloos aan.

'Als ik eerlijk ben, er deugde geen donder van. Ik weet niet wat er mis is, maar volgens mij zo ongeveer alles. Ze gedroeg zich net of ik een vreemde was. En als ze niet weigerde om met me te vrijen, was ze wel in tranen. Ik heb echt een geweldig weekend gehad. Bedankt voor het vragen.' Hij klonk uitgeput en zo zag hij er ook uit.

'Shit.' Anna keek spijtig en vroeg zich af of ze verkeerd had gedaan met haar voorstel zijn vrouw te gaan verrassen. 'Wat denk je dat er met haar aan de hand is?' Anna was geïntrigeerd door wat hij haar vertelde.

'Eerlijk zeggen? Ik weet het niet. Ik denk dat ze te hard werkt. Of misschien wordt ze gek van het alleen zitten. Het is mij een raadsel.'

Er lag een vraag op het puntje van Anna's tong, maar ze durfde hem niet te stellen. Ze vond hem zo aardig dat ze hem niet wilde kwetsen. Maar hij zag dat ze ergens aan liep te denken en schonk zichzelf een plastic bekertje zwarte koffie in.

'Je wilt me iets zeggen, maar je doet het niet. Wat is het?' Ze hadden elkaar in de twee maanden dat ze hadden samengewerkt, goed leren kennen.

'Waarschijnlijk is het een hele domme vraag. Ik wou je vragen of je denkt dat ze een ander heeft. Misschien weet ze zelf niet meer wat ze ermee aan moet en voelt ze zich schuldig.'

'Meredith?' Hij keek haar geamuseerd aan. 'Geen denken aan. We hebben elkaar nog nooit bedrogen. Ik vertrouw haar volledig. Ik denk dat ze neurotisch wordt van het alleen zijn en dat ze daardoor geen zin meer heeft om te vrijen. Een geweldige combinatie.'

'Misschien heeft ze hulp nodig,' zei Anna praktisch.

'Misschien heeft ze mij nodig. En ik zit hier vast. Ik werk me hier een ongeluk en in Californië kan ik geen werk vinden. Het is echt een rotsituatie.'

'Niemand heeft gezegd dat het makkelijk zou zijn.'

'Dank u wel, psychiater, voor dit gratis consult. Vertel me nu maar eens wat er hier dit weekend is gebeurd.' Met een strak gezicht liep hij met haar zijn kantoor binnen, waarna ze de draad van het werk weer oppakten.

'Twee hersenoperaties, een gecompliceerde heupbreuk, drie frontale botsingen waarbij in totaal dertien mensen betrokken waren en vier schietpartijen met twee doden, de anderen konden allemaal de volgende dag weer naar huis. Dat is het zo ongeveer. O ja, en nog twee verstuikte enkels.' Ze noemde het allemaal op alsof het niets was.

'Jezus, dat meen je toch niet?'

'Jawel. Het is een druk weekend geweest. Maar zo te horen hebben we het leuker gehad dan jij.'

'Dat zie je goed.' Maar hij voelde zich beter nu hij weer op zijn werk was. In sommige opzichten was dit normaler, gezonder en hij begreep het beter. Hier kon hij in ieder geval iets betekenen voor mensen.

Anna liet hem de patiëntenkaarten zien en nam alle gevallen met hem door. Hij was onder de indruk van wat ze allemaal had gedaan en hij was dankbaar dat hij bij haar zijn hart had kunnen uitstorten over zijn bedorven weekend.

Ze werkten de hele middag samen, 's Nachts deden ze operaties en dinsdagmorgen ging ze naar huis, naar haar dochter. Zijn dienst zat er 's avonds op en een van de jongere artsen nam het van hem over.

'Heb je zin om bij mij macaroni met kaas en hotdogs te komen eten?'

'Dat is nog eens een opmerkelijke combinatie. Wat vind je ervan als ik voor jou en Felicia een paar steaks meeneem?'

'We hebben geen behoefte aan liefdadigheid, Steve,' zei ze met een beledigd gezicht. 'Als je wilt meeëten wat de pot schaft, kun je komen. Als je iets chiquers wilt, ga je maar naar een restaurant.' Ze was erg trots en ze had meer lef dan de meeste mannen die hij kende. Dat vond hij leuk aan haar. Ze schaamde zich er niet voor dat ze arm was en ze wilde van niemand aalmoezen aannemen.

'Ik wilde niets vervelends zeggen over je kookkunst. Ik ben dol op macaroni met kaas,' zei hij, terwijl hij haar bewonderend aankeek. 'Hoe laat kan ik komen?'

'Kom maar als je klaar bent met werken. Als je wilt, kun je bij mij douchen, maar je mag er ook onverzorgd bij lopen als je je daar lekkerder bij voelt. Je mag komen zoals je bent.' Dat vond hij ook zo fijn aan haar. Ze deed zich niet mooier voor dan ze was en dat verwachtte ze ook niet van hem. Ze was een eerlijk, oprecht iemand.

'Ik zie je rond zeven uur. Zal ik wat bier meenemen, of krijg ik dan weer op mijn donder? Ik hou gewoon niet zo van sinaasappelsap.' Dat was het enige dat ze de vorige keer in huis had.

'Oké, bier mag je wel meenemen. Maar geen wijn of champagne.' Ze wist hoe ruim hij in zijn geld zat, dankzij zijn vrouw, en ze wilde die rijkdom niet met hem delen. Voor haar was dat heel belangrijk.

'Vind je het erg als ik in mijn limo kom?'

'Je doet maar. Kom voor mijn part in je privévliegtuig als je daar zin in hebt.' Ze lachte naar hem en hij wist dat ze hem zijn aanbod om steaks mee te nemen had vergeven. Ze was soms een kruidje-roer-me-niet, maar vanbinnen was ze zo zacht als boter.

'Kan ik mijn helikopter op het dak kwijt?'

'Ach, donder op en ga aan je werk,' snauwde ze en ging naar huis, naar Felicia.

Die avond kwam hij om halfzeven aan bij haar flat aan de West Side. Degene die hem moest aflossen was voor de verandering eens vroeg gekomen en Steve had de gelegenheid aangegrepen om meteen weg te gaan, voor er nieuwe patiënten binnenkwamen en hij alsnog zou moeten blijven.

Toen Anna de deur voor hem opendeed, droeg ze een spijkerbroek en een witte angora trui. Ze zag er knap en zacht uit en haar lichaam, dat anders altijd schuilging achter de ziekenhuiskleding, kwam in de angorawol goed tot zijn recht. Haar spijkerbroek zat haar als gegoten en haar trui vormde zich verleidelijk om haar borsten. Haar haar hing los en ze droeg een paar gemakkelijke, oude sloffen. Felicia huppelde in een schone roze pyjama door de kamer. En de kakkerlakken waren voor de verandering eens nergens te bekennen. De huiseigenaar had ze een paar dagen geleden 'verdelgd', wat volgens Anna meestal maar tien minuten effect had.

Hoewel het eenvoudige kost was, smaakte het eten dat ze voor hem had gemaakt heerlijk. De macaroni met kaas was lekker, de hotdogs waren gigantisch en ze had ook nog maïsbrood gemaakt. Hij had twee verpakkingen met zes flesjes bier meegenomen, zodat hij er een bij haar kon laten, en bij de delicatessenwinkel had hij een chocoladecake gehaald. 'Je hoeft het niet op te eten,' plaagde hij, 'als je het idee hebt dat ik je probeer te kopen.'

'Ik lust wel!' bemoeide Felicia zich ermee.

'Ik help je wel,' zei Steve en gaf haar een dikke plak. Anna grijnsde naar hem. Hij was altijd aardig tegen haar dochter en ze vond het jammer voor hem dat hij zelf geen kinderen had. Ze vroeg zich soms af wat Meredith eigenlijk voor een vrouw was. Ze had soms het gevoel dat Steve zich te veel illusies over haar maakte.

Steve gaf ook Anna een stuk van de chocoladecake en ze waren het er allemaal over eens dat hij heerlijk was.

Om acht uur bracht Anna Felicia naar bed en Steve bood aan haar een verhaaltje voor te lezen terwijl Anna de afwas deed. Toen ze daarmee klaar was, lag Felicia al heerlijk te slapen en kwam Steve het piepkleine keukentje binnen.

'Wat heb je haar voorgelezen?' vroeg Anna nieuwsgierig. Felicia had een aantal lievelingsverhalen.

'Een van mijn medische handboeken. Ik dacht dat je het wel prettig zou vinden als ik haar jong zou beïnvloeden.'

'Erg grappig,' zei ze, terwijl ze haar handen aan een schone handdoek afdroogde. Alles in de flat was kaal, maar keurig schoon. Ze was heel precies en ze had er een gezellig huisje van gemaakt, wat niet eenvoudig was geweest. De verf bladderde van de muren, de kamers waren klein en de ramen keken uit op een ander lelijk gebouw. Haar flat scheen lichtjaren verwijderd van zijn appartement, maar dat had Anna nog nooit gezien.

Hij gaf haar nog een flesje bier en daarna zaten ze op de bank met elkaar te praten en te drinken. Zoals altijd praatten ze over het ziekenhuis en daarna kwam het gesprek op Puerto Rico. Ze gaf toe dat ze het miste.

'Ik mis mijn familie, mijn vrienden. Ik mis zoveel.' Toen vertelde ze over haar dromen. Ze wilde nog steeds een keer naar een derdewereldland gaan en mensen helpen die dat harder nodig hadden dan de leden van jeugdbendes die ze op de trauma-afdeling steeds onder ogen kreeg. 'Misschien komt het er nog eens van,' zei ze, terwijl ze het bierflesje op haar koffietafel zette.

'Het enige dat ik wil is zo gauw mogelijk naar Californië vertrekken,' zei hij. 'Dat is voor mij al derde wereld genoeg. Jij bent een stuk moediger dan ik.'

'Ik ben gewoon niet zo verwend als jij,' plaagde ze hem. Ze beweerde altijd dat ze niet gaf om materiële zaken, maar net als iedereen deed het haar toch wel iets. Het was voor haar alleen niet zo belangrijk als voor sommige mensen die ze kende, of zelfs voor hem, of voor Merrie. Soms probeerde ze hem een schuldgevoel aan te praten, maar dat lukte haar niet.

'Jij bent zo verschrikkelijk politiek correct dat ik er af en toe beroerd van word,' zei hij met een grijns. Hij voelde zich bij haar op zijn gemak en erg gelukkig. De pijn van het rampzalige weekend begon weg te ebben. En hij begon te denken dat het misschien toch niet zo afschuwelijk was geweest als hij eerst had gedacht. Deze keer bracht hij Meredith echter niet ter sprake. Ze praatten alleen maar over zichzelf. Zij vertelde over Yale en over de dromen die ze koesterde voor Felicia.

'Ik wil graag dat ze advocaat wordt. Die verdienen meer dan wij.'

'Een vuilnisman verdient ook meer dan wij. Trouwens, ik dacht dat jij ertegen was om veel geld te verdienen.'

'Niet voor mijn dochter,' glimlachte ze vrolijk. Ze was een goede moeder en een goed mens en Steve mocht haar graag. Bovendien was ze mooi en sexy en hij voelde zich bij haar op zijn gemak.

'En hoe komt het nou dat je geen vriend hebt?' vroeg hij haar na een poosje en ze glimlachte naar hem. Ze waren gewend elkaar met de neus op de feiten te drukken en scherpe vragen te stellen. Maar ze gaven elkaar ook eerlijk antwoord.

'Ik heb er geen tijd voor. Ik werk te hard. Bovendien heb ik al in geen jaren meer iemand ontmoet die ik de moeite waard vind. Alle mannen die ik ken zijn óf hufters, óf ze zijn homo of getrouwd.'

'Dat klinkt aantrekkelijk,' zei hij, terwijl hij ontspannen achteroverleunde op haar bank. 'Wat is er mis met homo's?' plaagde hij haar.

'Ik vind het niet leuk om mijn kleren uit te lenen aan de mannen met wie ik uitga. Ze zien er meestal beter in uit dan ik.'

'Dat zal ze niet gemakkelijk vallen.' Hij gaf haar een bedekt compliment en ze glimlachte. Ze vond het prettig om bij hem te zijn. 'Nou, de homo's hebben we dus gehad. Hufters zijn een beetje ruig, maar soms wel interessant. Ze hebben een bepaalde charme, dat moet je toegeven. En hoe zit het met de getrouwde mannen?'

'Daar zie ik geen heil in,' zei ze eenvoudig. 'Ik speel geen spelletjes meer die ik niet kan winnen. Dat lesje heb ik al vroeg geleerd.' Met Felicia's vader had ze het spel ook verloren. Zijn familie had gewonnen.

'Dat is verstandig,' zei Steve nuchter. 'Zelf heb ik nooit met andere vrouwen gescharreld. Ik vond dat niet eerlijk tegenover Merrie. Bovendien heb ik nog nooit iemand gevonden die ik leuker vond dan haar.'

'Zelfs niet nu ze hier niet is?' Anna's ogen boorden zich in de zijne terwijl ze de vraag op hem afvuurde. Hij probeerde niet te kijken naar haar borsten in haar trui. 'Je bent wel een correcte vent als je trouw kunt blijven aan een vrouw die je een of twee keer per maand en soms nog minder ziet. Dat is indrukwekkend.'

'Alleen maar stom, denk ik.' Hij was een aardige kerel, dat wist ze heel zeker.

'En als je zou weten dat ze jou ontrouw was, Steve?'

'Dat zou nooit gebeuren. Ik ken haar. Ze denkt alleen maar aan haar werk. Haar werk is haar alles.'

'Dat is niet erg sexy,' zei Anna botweg.

'De laatste tijd niet, nee.' Hij was eerlijk tegenover haar. En er was iets triests in zijn ogen toen hij het zei. Hij dacht niet dat Meredith hem bedroog, maar hij had het gevoel dat ze op de een of andere manier terrein verloren, het contact met elkaar kwijtraakten en erger nog, elkaar kwijtraakten. Hij had het het afgelopen weekend in Californië duidelijk gevoeld.

'Je houdt veel van haar, hè?' Hij knikte, maar er was meer, en toen hij haar onderzoekende ogen op zich gericht voelde, groef hij dieper.

'Ik hou van haar. Maar ik moet toegeven dat er iets is veranderd sinds ze is weggegaan. Soms heb ik een gevoel alsof we niet meer getrouwd zijn en alleen maar verkering hebben... of vrienden zijn... of zoiets. We wonen zover uit elkaar, als we elkaar nu zien, is het net alsof ik haar niet kan bereiken. Het is een ellendig gevoel.'

'Dat zal vast wel.' Anna had er haar eigen ideeën over, maar ze wilde hem niet kwetsen, dus ze sprak er niet over. Maar zij kende de vrouwen beter dan hij. Ze begon bovendien de indruk te krijgen dat hij misschien nooit naar Californië zou verhuizen. Het gebeurde gewoon niet en zijn vrouw scheen ook niet bijzonder gebrand te zijn op zijn komst. Maar ook dat zei ze niet tegen hem. Hij was trouwens ook erg verknocht aan de trauma-afdeling en ze zag hem nog niet vertrekken. 'Het is vreemd hoe mensen uit elkaar kunnen groeien. Ik was eens verliefd op een knul en die ging verhuizen. Een jaar lang was ik helemaal door hem geobsedeerd. Ik kon alleen maar aan hem denken. Maar toen ik hem terugzag, was hij net een ander mens. Ik had een fantasiebeeld van hem, dat totaal niet overeenkwam met de werkelijkheid. Hij was eigenlijk een hufter,' bekende ze en hij glimlachte naar haar.

'Hij was in ieder geval geen homo en hij was niet getrouwd. Er zijn echt wel andere mannen, Anna, die niet getrouwd zijn. Misschien zoek je niet goed genoeg.'

'Ze zijn er niet, geloof me. En het is me te veel moeite om ze te vinden.'

'Dat is het echte probleem. Je bent lui.' In het ziekenhuis was ze allesbehalve lui. Maar hij vermoedde dat ze bang was om zich weer aan iemand te binden. Ze had oude wonden en oude littekens die ze wilde beschermen. Ze verstopte zich.

Ze zaten lange tijd met elkaar te praten. Om tien uur geeuwde ze en hij keek op zijn horloge. 'Ik moet gaan,' zei hij, maar hij had helemaal geen zin om naar zijn lege appartement te gaan. Bovendien vond hij het fijn om met haar te praten.

'Dat hoeft niet, hoor. Ik ga meestal pas om een uur of twaalf naar bed.'

'Wat doe je hier dan in je eentje?'

'Meestal lees ik.'

'Dat klinkt eenzaam,' zei hij zacht. Ze waren allebei eenzaam, in een stad vol mensen.

'Soms wel, maar ik vind het niet erg. Eenzaamheid is weleens goed. Het dwingt je om na te denken en dan kom je dingen te weten waar je anders misschien nooit achter zou komen. Ik ben niet bang om eenzaam te zijn,' zei ze dapper.

'Ik soms wel,' zei hij eerlijk. 'Mijn leven was zoveel beter toen mijn vrouw hier was. Nu heb ik niemand om voor naar huis te gaan. Jij hebt Felicia.'

'Dat is waar,' knikte ze. Hij keek haar aan en bijna instinctief raakte hij haar wang aan. Hij was verrast hoe zijdezacht die aanvoelde. Ze was buitengewoon aantrekkelijk en erg sexy. Ze had zich niet teruggetrokken toen hij haar aanraakte, wat hem verbaasde. Het gaf hem moed en hij trok haar zachtjes naar zich toe en kuste haar. Ze hield hem niet tegen.

'Ben ik bezig iets stoms te doen?' vroeg hij fluisterend. 'Ik ben geen homo, maar ik ben wel getrouwd en straks blijk ik misschien ook nog een hufter te zijn.'

'Ik denk het niet,' fluisterde ze terug. 'Ik weet waar ik aan toe ben... en ik ken de regels.'

'Wat zijn die dan?' Hij schrok van haar openheid. Ze waren twee eenzame, hongerige mensen en er stond een bijna onweerstaanbaar maal op tafel. Ze vonden het allebei moeilijk dat te weigeren. En ze voelden zich veilig bij elkaar.

'De regels zijn dat jij houdt van je vrouw en dat je uiteindelijk misschien in Californië belandt,' zei ze eenvoudig.

'Niet misschien, zeker.' Hij wilde haar niet misleiden.

'Ik snap het,' zei ze simpel en ze liet haar hand onder zijn trui glijden. Hij had zijn ziekenhuiskleren nog aan en ze begon voorzichtig zijn broek los te maken. 'Wil je hier vannacht blijven?' vroeg ze en hij knikte. Toen kuste hij haar, harder dit keer. Alles aan haar wekte zijn verlangen op. Het was allemaal zo anders dan het in het weekend was geweest. Dit was lief en zuiver en simpel en eerlijk, en toen hij haar aanraakte, voelde hij haar verlangen en haar hartstocht. Ze maakte zich geen illusies over hem, wilde geen beloftes. Wat ze van hem wilde, lag nu voor het oprapen. 'Laten we naar mijn slaapkamer gaan.' Hij had Meredith nog nooit bedrogen, maar met Anna leek het geoorloofd en hij verlangde heel erg naar haar.

Hij volgde haar naar een kamer die niet veel groter was dan een kast. Er kon net een bed staan en er was maar één lampje, naast het bed. Ze deed het even aan zodat ze zich konden oriënteren. Daarna deed ze het weer uit en draaide ze de deur op slot. Hij kleedde haar in het donker uit en ging met haar op het bed liggen. Hij voelde haar aanwezigheid meer dan dat hij haar zag. Maar er viel precies genoeg licht van de straatlantaarn naar binnen om het silhouet van haar schoonheid te zien.

Er werden tussen hen geen woorden gesproken, er waren geen beloftes, geen leugens, alleen de naakte hartstocht die ze voor elkaar voelden, en toen hij haar nam, kreunde ze en bewoog ze en wond ze hem ongelooflijk op. Hij voelde zich volkomen overspoeld door hartstocht. Het samenzijn met haar was voor hem alsof hij als een kanonskogel werd afgeschoten en toen hij na afloop uitgeput in haar armen lag, zeiden ze lange tijd niets. Toen streelde ze zachtjes zijn haar, als een kind, en ze hield hem dicht tegen zich aan. Hij was lange tijd niet zo gelukkig geweest, langer dan hij zich kon herinneren.

'Ik wil je geen pijn doen, Anna,' zei hij triest. 'Dit kan heel vervelend voor ons aflopen.' Dat was bijna zeker.

'Zo gaat het in het leven. Nu is het goed. Als jij ermee kunt leven, kan ik het ook.' Ze verlangde zo weinig van hem. Ze wilde hem niets afnemen en het enige dat ze hem kon geven had hij nu in zijn armen, maar het was veel meer dan zijn vrouw bereid was hem te geven. 'Zeg het me gewoon maar als het afgelopen is, of als je weg wilt. Je hoeft de deur niet dicht te slaan. Je kunt hem zachtjes achter je dichtdoen.' Maar er waren op dit moment geen deuren die hij wilde dichtdoen. Hij was nog steeds bezig ze open te maken, en terwijl hij haar opnieuw verkende met zijn handen en zijn tong, deed zij hetzelfde bij hem en ze gaf hem een nacht die hij zich nog lang zou herinneren.

17

Na het fiasco van het Valentijnsweekend kreeg Meredith Steve een maand lang niet meer te zien. Callan en zij moesten naar Tokio en Singapore en Steve was kennelijk voortdurend in het ziekenhuis. Ze schenen iedere dag verder uit elkaar te groeien en ze spraken elkaar steeds minder door de telefoon.

Ze was nu vijf maanden weg en had al bijna twee maanden een relatie met Cal. Voor haar gevoel maakte ze meer deel uit van zijn leven dan van dat van Steve. Ze waren voortdurend bij elkaar, op het werk, thuis, 's nachts in haar appartement en in het weekend met zijn kinderen. Half maart keek Andy haar nieuwsgierig aan en stelde haar een vraag die haar even van de wijs bracht.

'Komt je man echt hiernaartoe verhuizen?' Hij wilde niet brutaal zijn, maar hij vroeg het zich gewoon af.

'Ik weet het niet, Andy,' zei ze eerlijk. Het zag er niet naar uit, en ze wist niet of ze het eigenlijk wel wilde. Een week later vroeg Andy aan zijn vader of Meredith zijn vriendin was.

'We zijn gewoon goede vrienden,' legde Cal uit. Mary Ellen trok haar wenkbrauw op, maar zei niets. Ze hielden alleen zichzelf voor de gek. Maar ook Steve sprak nooit meer over zijn vergeefse pogingen een baan te vinden. Hij had zelfs niet geklaagd dat ze in het weekend niet naar New York kwam. Het had haar verontrust als ze erover had nagedacht, maar ze deed haar best dat niet te doen. En Cal stelde haar geen vragen. Hij wilde alleen maar bij haar zijn en hij ging ervan uit dat ze later wel tot een beslissing zouden komen. En hij was er ook nog niet aan toe om haar beloftes te doen. In zekere zin was dit voor hen allebei een perfecte oplossing. Als Meredith Steve soms thuis had opgebeld, zou ze erachter gekomen zijn dat hij niet meer in het appartement sliep. Ze ging er gewoon van uit dat hij in het ziekenhuis bleef slapen. En ze was opgelucht dat ze niet met hem hoefde te praten.

Harvey Lucas was inmiddels al twee weken terug, maar Steve had niet meer gesproken over weggaan. En hij had Harvey gevraagd Anna een vaste aanstelling te geven. Nadat Harvey twee weken met haar had gewerkt, was ook hij van mening dat zij een geweldige kracht was. Ze probeerden haar voorlopig vast te houden, zij het nog op tijdelijke basis.

Toen Meredith uit Singapore terugkwam, zei Steve echter dat hij met haar wilde praten. Hij had er de laatste tijd veel over nagedacht en hij maakte zich zorgen over waar ze mee bezig waren.

Deze keer ging hij niet zomaar naar haar toe, maar vroeg hij eerst of het uitkwam. Hij wilde haar niet verrassen. Eerst klonk ze wat aarzelend, maar ze had geen reden om hem te weigeren. Ze had hem een maand niet gezien en ze wist dat ze hem niet kon blijven ontlopen.

'Wat ga je tegen hem zeggen?' vroeg Cal haar deze keer.

'Ga je het hem vertellen?' Aan de ene kant wilde hij dat ze dat zou doen, aan de andere kant ook weer niet.

'Wat moet ik tegen hem zeggen?' vroeg ze hem eerlijk. 'Dat ik vreemdga? Dat ons huwelijk voorbij is?' Ze wist niet wat ze tegen hem moest zeggen, ze wist zelfs nog niet wat ze er zelf van moest denken.

'Dat moet jij uitmaken, Merrie.'

'Ik wil graag weten waar ik met jou aan toe ben, Cal.'

'Maakt dat verschil?'

'Dat zou best kunnen,' antwoordde zij.

'Ik denk dat je op dit punt je eigen beslissing moet nemen. Ik wil er niet verantwoordelijk voor zijn dat je huwelijk kapot gaat.' Zijn antwoord was voor haar veelzeggend. Het maakte haar duidelijk dat hij een nette vent was, maar ook dat hij net als zij nog in verwarring verkeerde. Hij wist alleen dat hij het geen prettig idee vond dat zij het weekend met Steve zou doorbrengen, maar hij zei er niets over toen ze het hem vertelde. Hij wilde haar niet onder druk zetten en de situatie voor haar nog moeilijker maken.

Toen Meredith Steve weer terugzag, was ze verwarder dan ooit. Hij had zoiets vertrouwds. Maar toen hij deze keer zei dat hij met haar wilde vrijen, zei ze dat ze eerst met hem wilde praten. Ze zaten samen op de bank en ze had nog steeds geen idee wat ze tegen hem zou zeggen. Ze wist alleen dat ze hem niet wilde kwetsen.

'Ik heb een beslissing genomen, Meredith,' zei Steve en ze zette zich schrap voor wat er zou komen. Ze dacht dat hij haar ging vragen om een echtscheiding en ze kon hem daar geen ongelijk in geven. Ze wist nog niet eens wat ze zou zeggen als hij het zou doen. Maar hij verraste haar. 'Ik denk niet dat we nog veel tijd over hebben,' zei hij voorzichtig.

'Als we nog een paar maanden wachten en verder leven zoals we nu doen, denk ik dat het over is tussen ons. We zijn uit elkaar gegroeid, Merrie,' zei hij zacht. 'Ik denk dat we dat allebei wel weten.' Ze knikte bevestigend en vroeg zich af of hij haar zou vragen hoe dat kwam, maar dat deed hij niet. Het schoot door haar heen dat hij het misschien al wist en de woorden niet van haar wilde horen. Maar ze luisterde zwijgend naar wat hij verder te zeggen had. 'Ik ga weg bij het ziekenhuis in New York. Ik heb gesproken met een ziekenhuis hier in de stad. Het is klein, maar degelijk en ze hebben een behoorlijke eerstehulpafdeling. Het is niet veel bijzonders, maar ze hebben een parttimebaan beschikbaar. Ze krijgen veel alledaagse gevallen binnen, botbreuken, mensen met buikklachten, huilende baby's met oorpijn. Als het nodig is, kan ik daar wel een poosje mee leven. Als ik wacht op de perfecte baan, is het voor ons te laat tegen de tijd dat ik hem gevonden heb. Dus als ik terug ben in New York, zeg ik mijn baan op en dan kom ik als de donder hiernaartoe.' Ze was verbijsterd door wat hij zei, maar ze wist net zo goed als hij dat hij dit moest doen als ze hun huwelijk wilden redden.

'Wanneer kom je dan?' vroeg ze, zonder haar gevoelens te laten blijken. Terwijl ze het vroeg, vlogen er allerlei gedachten door haar hoofd. Steves mededeling betekende dat ze een eind moest maken aan haar verhouding met Cal. Ze was er nog niet aan toe om dat te doen, maar het moest.

'Over twee weken,' antwoordde Steve. 'Harvey is terug en Anna kan mijn plaats innemen.' Hij had het Anna nog niet eens verteld. Hij wilde eerst met Meredith praten, maar hij had het gevoel dat Anna het al wist. Het was de afgelopen maand zo goed geweest tussen hen en het was gevaarlijk. Hij wilde er nu een eind aan maken, voor hij haar te erg zou kwetsen. Hij had nu vier weken min of meer met haar samengewoond, en hij wist dat als hij niet van plan was om uiteindelijk een vaste relatie met haar te beginnen, het zowel voor haar als voor Felicia niet goed zou zijn. En hij hield te veel van hen beiden om hun dat aan te doen. Hij viel bij haar in de categorie getrouwde mannen en hij stond op het punt een hufter te worden.

Meredith keek geschokt na wat hij haar zojuist had verteld. 'Twee weken?' Haar stem sloeg over terwijl ze het zei. Maar ze wist ook: het was nu of nooit. Dat wisten ze allebei. En om dezelfde reden, hoewel ze geen van beiden wisten waar de ander mee bezig was.

'Het heeft geen zin om langer te wachten, Merrie. Het ziekenhuis hier kan me dan hebben. Harvey redt het prima zonder mij. Ik denk dat als we het willen, we het het beste nu kunnen doen. Als ik hier kom, zijn we bijna een halfjaar uit elkaar. Dat is verschrikkelijk lang. Te lang als je het mij vraagt.'

'Ik weet het,' knikte ze. Maar ze kon alleen maar denken aan Cal en hoe ze het hem moest vertellen. En hoe erg ze hem zou missen.

'Je kijkt niet erg blij, Merrie,' zei Steve triest. Ze hadden een verschrikkelijk moeilijk punt in hun huwelijk bereikt, dat wisten ze allebei. Maar hij wilde nog een poging doen voor ze het helemaal zouden verprutsen, en ook Meredith was er nog niet aan toe om hem los te laten. 'Denk je dat we nog een kans maken?'

'Ik wil het wel,' zei ze zacht, en ze meende het. Ze wist alleen niet of ze er nog steeds toe in staat was. Maar ze wist dat ze het moest proberen. Vijftien goede jaren was te veel om zomaar weg te gooien, al was ze nog zo smoorverliefd op Cal. Ze vroeg zich af of ze ontslag zou moeten nemen als ze het hem vertelde. Ze had geen idee hoe hij zou reageren. En ze besefte dat ze het hem nu moest vertellen, voor Steve ontslag nam. Als ze haar baan bij Dow Tech kwijtraakte, had het geen zin dat Steve naar Californië kwam. Dan zou zij teruggaan naar New York.

'Laten we het doen, Merrie,' zei Steve en ze knikte. Ze wist niets te zeggen. Ze werd overstelpt door haar eigen emoties. Ze hadden daarna een rustige avond. Ze praatten er samen over en hij voelde dat iets aan haar helemaal was veranderd. Ze leek zo triest en hij voelde haar verdriet en haar verlies, zonder te begrijpen waar het vandaan kwam. Anna had hem een poosje geleden gezegd dat ze dacht dat Meredith een verhouding had met een ander, maar Steve had haar vol overtuiging gezegd dat dat niet waarschijnlijk was. En dat geloofde hij nog steeds.

Ze vrijden niet met elkaar om het te vieren. Ze ervoeren het geen van beiden als iets dat gevierd moest worden, maar het was wel een belangrijke beslissing. Hij ging zaterdag naar het ziekenhuis in de stad, en toen hij weg was, belde ze Cal op.

'Ik moet je spreken,' zei ze. Ze wilde geen verdere uitleg geven en tien minuten later was ze bij hem thuis.

'Wat is er mis?' Hij keek bezorgd en daar had hij ook alle reden toe. Ze vertelde hem kort en zakelijk wat er aan de hand was.

'Steve verhuist over twee weken hiernaartoe. Hij heeft een baan aangenomen bij een klein ziekenhuis, op de eerste-hulpafdeling. Hij denkt dat als hij nu niet komt, het uit is tussen ons, en daar heeft hij gelijk in. Ik heb op het ogenblik niet eens het gevoel dat ik met hem getrouwd ben. Ik voel me getrouwd met jou, Cal. Maar volgens mij wil je dat niet. En ik weet ook niet of ik het wel wil. Ik moet het nog één keer proberen. Als het niet werkt, kunnen we er later nog eens over praten, als je dat dan nog wilt. Maar nu ben ik het aan hem verplicht om te kijken wat er nog over is tussen ons. Ik denk niet dat het veel is, maar we hebben een lange geschiedenis samen. Jij en ik hebben maar twee maanden en een zeer onzekere toekomst. We hebben altijd geweten dat dit uiteindelijk zou gebeuren,' zei ze verdrietig. Hij had geen woord gezegd terwijl ze het hem allemaal uitlegde, maar hij was er duidelijk kapot van. Hoewel hij had geweten dat dit zou komen, was hij er niet op voorbereid. Hij probeerde haar niet op andere gedachten te brengen, bood niet aan met haar te trouwen en zei niet tegen haar dat hij van haar hield. Hij wilde haar niet in verwarring brengen of onder druk zetten. Hij zat er met een schijnbaar onbewogen gezicht bij. Het probleem was echter dat hij na nauwelijks twee maanden ook nog niet wist wat hij wilde. Hij wilde haar, maar hij wist niet onder welke voorwaarden. Een vaste verbintenis was niet zomaar iets en hij wilde op basis van zeven weken hartstocht geen beslissing nemen. Maar terwijl hij naar haar luisterde, had hij toch het gevoel dat zijn wereld instortte. En wat zijn wereld met haar betrof, was dat ook zo.

'Wat ik nu van jou wil weten,' ging ze verder, 'is wat er met mijn baan gaat gebeuren. Wil je dat ik wegga? Ik wil niet dat Steve zijn baan opzegt en gaat verhuizen en dat ik dan vervolgens tot de ontdekking kom dat ik ben ontslagen. Als je wilt dat ik vertrek, neem ik nu mijn ontslag en dan zeg ik gewoon tegen hem dat ik heb besloten terug te gaan naar New York. Wat wil je, Cal?' Ze zei het zo rustig en zo vriendelijk mogelijk. Haar baan was op het ogenblik niet hun grootste probleem en hield hen niet echt bezig.

'Ik wil dat je hier blijft als mijn financieel directeur,' zei hij eenvoudig, met een stem die schor was van emotie. 'Ik wil je niet kwijt.' Ook wat hij met haar had wilde hij niet kwijt, maar hij wist dat hij niet in een positie was om dat tegen haar te zeggen en zij bood niet aan om bij hem te blijven. Ze had haar beslissing genomen. Ze had hem vanaf het allereerste begin gezegd dat ze haar huwelijk niet wilde opgeven en hoe vervelend hij dat ook vond, hij wist dat hij dat moest accepteren.

'Weet je het zeker, Cal?' vroeg ze zacht. 'Dit wordt voor ons allebei erg moeilijk. Het wordt er niet gemakkelijker op als je wilt dat ik voor je blijf werken.'

'Wanneer komt hij hiernaartoe?'

'Op 1 april, over twee weken.'

'Ik wil die maand toch grotendeels in Europa doorbrengen om nieuwe producten te bekijken. Dat geeft ons de gelegenheid om aan de situatie te wennen. Jij kunt in die tijd nadenken over wat je wilt. Misschien houdt hij het hier niet eens zo lang vol.' Hij wilde het niet, maar hij klonk hoopvol.

'Hij zal het echt niet zo gauw opgeven. Ik geloof vast dat hij zal proberen er hier een succes van te maken.' Ze wist echter niet of ze hun huwelijk nog konden redden. 'Het is misschien afschuwelijk dat ik het tegen je zeg, Cal, maar ik hou van je. Op dit moment hou ik misschien meer van jou dan van hem. Maar ik moet erachter komen wat echt is. Mijn huwelijk, of wat het dan ook is dat ik met jou heb. Ik denk dat we geen van beiden weten wat dat is.' Hij sprak haar niet tegen, maar terwijl hij naar haar luisterde, keek hij kwaad. Callan Dow hield er niet van te verliezen en wat hij de afgelopen twee maanden tegen haar gezegd had, was waar. Hij hield van haar. Maar hij had ook steeds geweten dat ze getrouwd was. Ze konden de werkelijkheid niet blijven ontvluchten. En hij was er nog niet aan toe haar vastigheid of een huwelijk aan te bieden.

'Voor hij hier aankomt, vertrek ik naar Europa. En ik wil niet dat je bij Dow Tech weggaat, Meredith. Ik wil dat je dat weet.'

'Dank je wel,' zei ze en stond op. Er stonden tranen in haar ogen, maar ze ging niet naar hem toe en ze klampte zich niet aan hem vast. Ze keek hem enige ogenblikken aan en liep naar de deur. Zijn stem hield haar tegen.

'Wanneer gaat hij nu weg?'

'Morgenochtend,' zei ze, zonder zich om te draaien. Ze had haar hand al op de deurknop en ze voelde een pijnscheut door haar hart gaan toen hij haar de vraag stelde. Ze wilde nog steeds bij hem zijn, maar ze wist dat het niet kon. Nu niet. Niet meer. Niet tot ze wist wat er met Steve zou gebeuren. Misschien nooit meer.

'Ik zal je opbellen,' zei hij en haar hart maakte weer een sprongetje, ondanks alles wat ze tegen hem had gezegd. Ze wilde hem loslaten nu het nog kon. Als het nog kon. Maar ze moesten het in ieder geval proberen.

'Ik denk dat je dat beter niet kunt doen,' zei ze zacht. En hij zei niets, terwijl zij de deur zachtjes achter zich dichtdeed.

Toen ze thuiskwam, zat Steve al op haar te wachten. Hij zag er gespannen uit, maar hij vertelde haar dat hij alles had geregeld met het ziekenhuis in de stad. De rest van de dag maakten ze plannen en praatten ze met elkaar. Maar het hele weekend vrijden ze niet. Dit was geen romantische maar een zakelijke beslissing. Hij vertrok zondagochtend. Hij had veel te doen in New York. En toen hij weg was, zat Meredith somber in haar appartement. Ze moest nu in de stad een plek zoeken waar ze konden gaan wonen en ook daar had ze geen zin in. Ze had hier helemaal geen zin in. Ze wilde niet weg bij Cal. Ze wilde niet bij Steve wonen. Ze wilde alleen maar wat ze de afgelopen twee maanden had gehad, maar ze wist dat ze dat nu moest opgeven. Zondagmiddag zat ze nog steeds over Cal na te denken, toen de bel ging.

Het was Cal. Hij stond daar alleen maar en keek haar aan. En zonder een woord te zeggen trok hij haar in zijn armen en kuste hij haar. Hij zag er net zo ongelukkig uit als zij. Hij had haar willen haten om wat ze had gezegd, en dat was hij ook van plan geweest, maar hij kon het niet. Hij verlangde te hevig naar haar. Zwijgend trok hij haar naar de slaapkamer en zij volgde hem.

'We hebben nog twee weken, Merrie,' zei hij alleen maar. Voor hen klonk het meer als een doodvonnis dan als een belofte. Maar nu konden ze niet stoppen, dat konden ze pas als het moest.

Ze brachten de middag in bed door en sloegen alles in hun herinnering op wat ze binnenkort niet meer zouden hebben. Twee weken. En dan zou het voorbij zijn.

18

Toen Steve in New York terug was, belde hij naar het ziekenhuis om te horen of Anna die dag dienst had. De dienstdoende verpleegkundige controleerde het rooster en zei dat ze tot dinsdag vrij had. Hij hoefde zelf maandagmiddag pas weer te beginnen, dus maandagochtend ging hij naar haar appartement om met haar te praten. Felicia was op school, wat goed uitkwam. Toen hij aanbelde, trof hij Anna alleen thuis. Hij had van tevoren gebeld om te zeggen dat hij eraan kwam en ze was blij geweest hem te horen.

Zodra ze echter zijn gezicht zag, wist ze dat er iets broeide. Hij zag er ernstiger uit dan gewoonlijk en hij leek wat stil toen hij op de bank ging zitten terwijl zij een kop koffie voor hem maakte.

'Mag ik vragen hoe het is geweest?' vroeg ze rustig. 'Of kan ik me beter met mijn eigen zaken bemoeien?' Ze wist niet wat er daar was gebeurd, maar ze kon aan zijn ogen zien dat er iets was veranderd. En hij had haar het hele weekend niet gebeld. Ze wist ook dat hij zondagavond al terug zou zijn en hij was niet naar haar toe gekomen.

'Het was wel goed,' zei hij. Hij pakte de koffiemok van haar aan en zette hem op de tafel. 'Het was niet zo erg als de laatste keer. We hebben veel gepraat.'

'Goed gepraat of slecht gepraat?' vroeg ze. Ze keek hem aan en probeerde de uitdrukking op zijn gezicht af te lezen, maar hij keek behoedzaam. Ze hadden sinds vier weken een relatie en hoewel ze hem goed kende, wist ze dat hij op sommige momenten erg terughoudend was. Vooral als het Meredith en de situatie in Californië betrof. Ze wilde niet bemoeizuchtig zijn, maar ze wilde hem helpen.

'Goed gepraat, denk ik,' antwoordde hij en toen haalde hij adem en nam een sprong in het diepe. Hij wist dat het moeilijk zou zijn, maar het had geen zin het uit te stellen. Ondanks wat hij haar moest vertellen, wilde hij haar bovenal niet kwetsen. 'Anna.' Alleen al de manier waarop hij het woord uitsprak, maakte dat de haartjes in haar nek overeind gingen staan. Ze voelde meer dan ze wist wat er ging komen. 'Ik ga daarheen verhuizen.'

'Dat is geen nieuws,' zei ze rustig. Ze probeerde tijd te rekken om zich een houding te geven.

'Ik bedoel nu. Binnenkort. Over twee weken. Ik neem ontslag.'

'Heb je een baan gevonden?' Ze keek verschrikt zonder het zelf te willen. Haar gezicht had de uitdrukking van een opgejaagd dier.

'Min of meer. Ik heb een ondergeschikte functie aangenomen op een eerstehulpafdeling. Het is niet geweldig. Maar voorlopig is het te doen. Je betekent heel veel voor me,' zei hij voorzichtig. Hij wist echter dat hij haar altijd zou kwetsen, wat hij ook tegen haar zou zeggen. Daarom wilde hij er ook nu een eind aan maken en niet later. Hij had gemerkt dat hij steeds meer van haar begon te houden en daarom had hij besloten zijn beslissing om te verhuizen door te zetten. Hij wist dat de schade die hij Anna toebracht groter zou zijn naarmate hij langer wachtte. En hij wilde stoppen voor hij haar onherstelbaar zou kwetsen. 'Ik moet het nu doen,' zei hij. 'Als ik langer wacht, wordt het alleen maar erger. Ik wil je leven niet nog verder in de war schoppen dan ik de afgelopen vier weken heb gedaan. We leven hier in een droom. Ik vind het een heerlijke droom. Ik wil hier zijn, bij jou, ik wil met je werken, ik wil 's nachts bij je slapen, ik wil spelen met Felicia. Maar dat kan ik niet. Ik ben getrouwd met Meredith en we hebben vijftien jaar achter ons liggen. Hoe beroerd de situatie voor mij op dit moment ook is, ik moet daar naartoe gaan en proberen de zaak weer in orde te maken.'

'Wil zij dat ook?' vroeg Anna. Ze had haar armen over elkaar geslagen en ze zat een beetje in elkaar gedoken, alsof haar maag pijn deed, of haar hart. Steve verafschuwde wat hij haar aandeed.

'Ze heeft ermee ingestemd. Ik denk dat ze net zo goed als ik weet dat alles voorbij is als we wachten. Dit is onze laatste kans. We moeten het proberen op te lossen of we moeten het opgeven. Ik wil niet dat je op me wacht. Je moet ervan uitgaan dat ik daar blijf. Je moet me uit je hoofd zetten.'

Hij zei het zacht maar vastberaden en heel even dacht ze dat de woorden haar zouden doden.

'Dat is niet zo gemakkelijk,' zei ze met tranen in haar ogen. 'Ik kan jou niet zomaar uit mijn hoofd zetten. Je bent soms wel een hufter, maar ik hou van je.'

'Onthou alleen maar dat ik een hufter ben.'

'Dat kan niet al te moeilijk zijn,' zei ze met haar gebruikelijke bravoure, maar hij zag dat ze er helemaal kapot van was. En hij wilde nog niet eens denken aan Felicia. Ook van haar was hij gaan houden, zij was het kleine meisje dat hij nooit had gehad en ze had recht op zoveel meer dan alleen Anna haar kon geven. Ze had een vader nodig. Maar hij kon die taak niet op zich nemen. Hij had al een taak, als echtgenoot van Meredith.

'Ik weet niet wat ik tegen je moet zeggen,' zei hij, zich verslikkend in zijn eigen woorden. 'Ik hou van je. Ik wil bij je zijn. Als ik vrij zou zijn en jij dom genoeg zou zijn om mij te willen hebben, dan zou ik met je trouwen. Maar zoals het nu is, kan ik je niets bieden. Ik bedrieg jou en mezelf door hier te blijven. Ik heb verantwoordelijkheid tegenover Merrie.'

'Ze boft maar,' zei Anna schor. En toen: 'En als het nou niet gaat? Kom je dan terug?'

'Nee,' zei hij en het woord klonk zelfs hem wreed in de oren. Hij wilde haar geen hoop geven. Dat zou niet eerlijk zijn. Want met een beetje geluk zou hij bij Merrie blijven. En zo niet, dan wist alleen God wat er daarna zou gebeuren. 'Als het mislukt,' zei hij, en hij probeerde zichzelf net zo te overtuigen als haar, 'dan ga ik iets heel anders doen. Misschien wat jij voorstelde. Misschien ga ik dan een paar jaar een kliniek runnen in een ontwikkelingsland.'

'Jullie rijke kerels hebben maar geluk,' zei ze bitter. 'Jullie kunnen doen waar je zin in hebt. Jullie hoeven je geen zorgen te maken dat je iemand te eten moet geven, of de rekeningen moet betalen of je kinderen moet onderhouden. Jullie pakken gewoon je spullen bij elkaar en je vertrekt waarheen je maar wilt.' Hij wist dat zij graag zou hebben gedaan waar hij het over had, waarschijnlijk liever dan hij. Maar als zijn poging om zijn huwelijk te redden zou mislukken, leek het hem werkelijk een goed idee dat te gaan doen. Het werd tijd dat hij iets wezenlijks bijdroeg aan de wereld in plaats van kerels op te lappen die elkaar met kogels bestookten.

'Ik ben niet rijk,' herinnerde hij haar. 'Mijn vrouw is rijk. Dat is een heel verschil. En wat zij heeft, is van haar. Ik wil niets van haar hebben, behalve later een keer kinderen. Ik ontneem je iets, Anna, dat heb ik nu een maand lang gedaan. De kans om de goede man te ontmoeten, iemand die met je kan trouwen en voor jou en Felicia kan zorgen, en die je nog meer kinderen kan geven.' Hij wist dat ze meer kinderen wilde, maar op het ogenblik nauwelijks genoeg geld had om haar dochter te onderhouden. 'Ik heb niet het recht je dat te ontnemen. Ik geef het je nu terug. Ik geef je je leven terug, en je vrijheid.'

'Wat nobel,' zei ze triest. 'Heb ik hier nog iets in te zeggen?' Ze begon langzaam kwaad op hem te worden. Wat gaf hem het recht alle beslissingen te nemen, met name een beslissing die haar zo diep trof? Ze hield meer van hem dan ze ooit van een man had gehouden en ze had vanaf het allereerste begin de spelregels geweten. Ze had alleen niet verwacht dat ze zo snel zoveel van hem zou gaan houden. Dat maakte het moeilijk om hem nu los te laten.

'Je hebt geen keus,' zei Steve vastberaden. 'Als je wilt, kun je me haten, of besluiten nooit meer een woord tegen me te zeggen. Maar je kunt niets veranderen aan mijn beslissing daarheen te gaan.'

'Dat had ik ook niet verwacht,' zei ze kortaf, 'en ik zou het ook niet willen. Je bent altijd vrij geweest om te doen wat je wilde en ik ook. Ik wist vanaf het begin wat de afspraken waren. Ik had alleen niet verwacht dat je al zo snel weg zou gaan. Ik had gedacht dat het je maanden zou kosten om een baan te vinden, misschien nog langer. Ik had niet verwacht dat je bereid zou zijn daarheen te gaan als je nog geen baan had, of geen baan die bij je past.' Ze besefte weer hoe graag hij zijn huwelijk met Merrie wilde redden, en Anna dacht niet dat ze het waard was. Maar Steve dacht van wel en daar ging het om. 'Is er nog iets anders dat je tegen me wilt zeggen?' vroeg ze, terwijl ze opstond.

'Nee, eigenlijk niet. Alleen dat ik van je hou, Anna. Ik wil het beste voor je. Ik wil dat je een gelukkig leven hebt, zonder mij.'

'Dat heb ik begrepen. Dat heb ik steeds al begrepen. Je bent me niets verplicht. Ik wil dat je dat weet. Ik heb nooit iets van je gewild, alleen een beetje tijd. Je was een warme deken in de winter.'

'Jij was voor mij meer dan dat. Ik wil dat je dat weet. Ik hou echt van je.'

'En wat dan nog? Je gaat toch weg,' zei ze, terwijl de tranen haar in de ogen schoten. 'Felicia's vader zei ook dat hij van me hield, maar hij had niet het lef om tegen zijn ouders in te gaan. Misschien heb jij niet de moed om in te zien dat je huwelijk al voorbij is.'

'Dat weet ik niet. Daarom ga ik daar naartoe. En als het zo is, moet ik dat onder ogen zien.' Ze knikte, liep langzaam naar de deur en maakte hem open. Hij wilde haar weer in zijn armen nemen, haar kussen en nog een keer met haar vrijen, maar hij hield te veel van haar om haar dat aan te doen. Hij liep langzaam naar de deur en keek naar haar alsof hij haar beeld voorgoed in zijn geheugen wilde griffen. Het zou moeilijk worden de komende twee weken met haar te werken, maar hij kon haar dan in ieder geval nog zien. Hij stapte over de drempel terwijl zij de deur openhield en met een laatste blik op hem deed ze hem zonder nog een woord te zeggen dicht. Hij stond daar enkele ogenblikken, zich afvragend of ze hem weer zou openen. Hij hoorde haar binnen zachtjes huilen, maar hij klopte niet op de deur, belde niet aan en zei niets. Hij stond daar alleen maar. Ze deed de deur niet meer open en na een paar minuten liep hij langzaam naar beneden. Hij dacht na over wat het de afgelopen vier weken voor hem had betekend om daar te zijn. Het was een thuis voor hem geweest, een veilige haven en een toevluchtsoord. En nu had hij haar teruggeworpen in de wereld en zichzelf verbannen naar een onzeker bestaan in Californië.

Hij ging meteen door naar het ziekenhuis, waar hij een uur sprak met Harvey Lucas en hem vertelde dat hij wegging. Harvey was teleurgesteld, maar hij begreep het. Hij zei Steve dat hij dankbaar was dat hij na zijn ongeluk was gebleven. Maar hij wist dat Steve naar Merrie wilde. Het speet hem van de baan op de eerstehulpafdeling die Steve had aangenomen, maar ook dat begreep hij. Als hij met haar getrouwd wilde blijven, moest hij daar zijn.

'Wat heb je trouwens gedaan met Anna Gonzalez?' vroeg hij aan Steve toen het gesprek was afgelopen.

'Niets. Waarom?' Hij voelde zich niet op zijn gemak terwijl hij antwoordde en hij vroeg zich af of Harvey iets had gehoord over hun relatie. Steve en Anna waren er allebei van overtuigd geweest dat niemand ervan wist, en dat vonden ze ook het beste.

'Ze belde vlak voor jij hier aankwam op. Ze zei dat je laatst nogal ruw tegen haar bent uitgevallen toen jullie een verschil van mening hadden, en nu wil ze niet meer werken als jij dienst hebt. Ze heeft me gevraagd het rooster te veranderen en te zorgen dat jullie op verschillende tijden werken. Ik krijg het gevoel dat ze je helemaal niet meer wil zien.' De woorden van Harvey Lucas kwamen op Steve over als een lichamelijke klap. Hij had erop gerekend haar tot zijn vertrek in ieder geval iedere dag te zien en met haar samen te werken. Maar ze had gelijk. Ze wilde alle banden met hem verbreken en als ze dat wilde, moest hij haar daar de gelegenheid toe geven. Hij vroeg zich af wat ze tegen Felicia zou zeggen en wat het kind zou denken. Misschien wel dat alle mannen haar moeder in de steek lieten. Het was geen fraai beeld. Maar het was ook niet fraai hen in de steek te laten, daarvan was hij zich goed bewust.

'Ik denk dat ik weer eens stom bezig ben geweest,' bekende hij Harvey. 'We hadden een paar zware dagen en nachten gehad, zonder slaap, en ik snauwde haar af. We waren het oneens over een diagnose. Zij had natuurlijk gelijk en ik heb mijn excuses aangeboden. Maar ze is een stijfkop. Ze heeft het me, denk ik, niet vergeven. Ze is een fantastische arts, Harvey. Je zult het een genot vinden om met haar te werken.'

'Dat vind ik al. Ik vind het heel jammer om je kwijt te raken, Steve. En natuurlijk zijn mijn kansen om onderzoek te gaan doen verkeken. Ik kom hier nu helemaal nooit meer weg. Het zal ons twee jaar kosten om jou te vervangen.'

'Dat is flauwekul, maar ik ben gevleid. En het spijt me van je onderzoeksproject.'

'Mij ook. Als het niet lukt in Californië, kom dan terug. Ik neem je direct terug en dan ben ik zelf binnen een minuut vertrokken. Ik heb het hier wel gezien.'

'Je vindt het hier heerlijk, dat weet je zelf ook wel.' En toen, peinzend: 'Ik zal het missen.'

'Nee, dat is niet zo, tenzij je erop uitgekeken raakt om ijskompressen op blauwe plekken te leggen. Dat gaat gauw vervelen. Maar je vindt wel iets anders. Hou me op de hoogte.'

'Dat beloof ik.' En toen zei hij zo onbewogen mogelijk: 'Zorg goed voor Anna. Je zult aardiger voor haar zijn dan ik.' Hij kon wel huilen terwijl hij het zei.

'Godzilla zou nog aardiger voor haar zijn dan jij als je vier dagen achter elkaar hebt gewerkt en drie nachten niet hebt geslapen. Jezus, als je zo'n bui hebt, heb ik zelfs een hekel aan je.' Ze lachten en liepen samen naar de operatiekamer. Ze hadden allebei voor die middag operaties op het programma staan en Steve vroeg zich af of hij Anna ooit nog zou zien. Hij dacht het niet. En hij kreeg gelijk.

De twee weken daarna stond hij steeds op andere tijden en andere dagen ingeroosterd dan zij. Hij nam meer vrije tijd op dan gewoonlijk om zijn zaken in orde te maken, spullen in te pakken en mogelijke kopers gelegenheid te geven het appartement te bekijken. Aan het eind van de eerste week had de makelaar iemand gevonden die het wilde kopen, weliswaar tegen een lagere prijs dan ze ervoor hadden willen hebben, maar het kwam in de buurt. Meredith en Steve bespraken het samen en uiteindelijk besloot zij dat het gemakkelijker was het te verkopen dan het onbewoond aan te houden of te proberen het te verhuren. Nog voor hij naar Californië vertrok, was de zaak rond. Hij liet al hun spullen inpakken en opsturen naar Palo Alto en de laatste drie dagen logeerde hij in een hotel. Op zijn laatste werkdag hadden de verpleegsters een feestje voor hem georganiseerd, maar Anna was er zoals gewoonlijk niet bij. De meeste verpleegsters moesten huilen toen hij wegging. Niemand kon zich de trauma-afdeling zonder hem voorstellen.

Op de dag dat hij uit New York wegging, regende het. Hij had zijn dokterstas en nog één kleine koffer bij zich. De rest had hij met de verhuizers meegegeven. Toen hij in het vliegtuig stapte, realiseerde hij zich opeens dat het 1 april was. Maar hij kon alleen maar denken aan het feit dat hij straks Merrie weer zou zien. Hij had Anna de afgelopen twee weken vreselijk gemist, maar hij wist dat hij zowel voor zichzelf als voor haar het beste had gedaan. Als hij was gebleven en zijn relatie met haar had voortgezet, zou het uiteindelijk voor hen allebei erger zijn geweest. Hij wist dat wat hij tegen haar had gezégd, waar was. Zij had recht op meer dan hij haar kon geven. Hij wilde dat zij een fantastische man zou vinden, niet iemand die al getrouwd was en geen hufter. Zij verdiende het allerbeste, dacht hij, terwijl het vliegtuig langzaam in westelijke richting bijdraaide en New York achter hen verdween.

19

In tegenstelling tot Anna en Steve in New York, brachten Meredith en Cal hun tijd tot het allerlaatste moment samen door. Er was een grotere intensiteit tussen hen dan ooit tevoren. Hun laatste weekend brachten ze door in een klein hotel in de Carmel Valley. Twee dagen lang lagen ze met elkaar in bed, maakten ze lange wandelingen, hielden ze elkaars hand vast en kusten ze elkaar, 's Nachts lagen ze na het vrijen uren met elkaar te praten, maar ze spraken niet over de toekomst. Er was voor hen geen toekomst. Er waren alleen deze laatste momenten.

Op de dag van Steves aankomst zou Cal naar Londen vertrekken. De nacht voor zijn vertrek bleef hij tot na middernacht in haar appartement. Zelfs dat zou er binnenkort niet meer zijn. Ze had een appartement gehuurd in de stad en zou vandaar heen en weer gaan reizen naar haar werk.

'Ik zou graag zeggen dat ik hoop dat het goed gaat, samen met Steve,' zei hij toen hij op het punt stond te vertrekken, 'maar dan zou ik liegen. Ik wil niet dat het goed gaat, Merrie. Ik wil dat je bij me terugkomt. Bel me in Europa op om me te vertellen hoe het gaat.' Het ergste was echter dat ze zich geen leven zonder hem meer kon voorstellen. Het meest verwarrende voor haar was dat ze bijna het gevoel had dat Cal en zij getrouwd waren en dat ze hem met Steven zou bedriegen. De relatie die ze met Cal had gehad, was echter een fantasie, een waanbeeld. De tijd had even stilgestaan. Ze waren verliefd op elkaar, maar ze hadden geen echte verbintenis met elkaar. Zij had een verbintenis met Steve en Cal wist dat. Hoewel Cal zei dat hij het begreep, was hij boos op haar dat ze Steve had laten overkomen en dat ze haar huwelijk wilde voortzetten. En hij was boos op zichzelf dat hij haar geen beloftes had willen doen. Maar ze wisten allebei dat het daar nu te laat voor was. Ze moest het met Steve tot een goed einde zien te brengen.

'Ik kan niet vijftien jaar weggooien zonder hem een laatste kans te geven, Cal. Dat kan ik niet doen. Ik zou me altijd afvragen hoe het zou zijn gegaan.' Cal wist dat ze gelijk had, maar ergens irriteerde het hem mateloos dat ze zo rechtvaardig was tegenover haar man. Anderzijds was haar eerlijkheid juist een van de dingen die hij altijd in haar had gewaardeerd.

'Het wordt niks, dat weet je net zo goed als ik,' zei Cal bitter. 'Het is over met hem, Merrie. Accepteer dat nou maar.'

Het viel hun allebei zwaar te accepteren dat ze naar hem terugging en dat de relatie met Cal, op dit moment althans, voorbij was. Haar hart deed pijn bij de gedachte. En Cal was radeloos. Hij was bovendien van mening dat Steve niet de juiste man voor haar was. 'Jullie hebben niets met elkaar gemeen.'

'Genoeg om al die jaren bij elkaar te blijven,' bracht ze ertegen in, maar ze was er zelf ook niet meer van overtuigd.

'Dat was stom geluk, dat weet je best. Jullie hebben jarenlang totaal verschillend werk gedaan. Ik weet niet eens of hij begrijpt wat je doet, of het hem wel iets kan schelen, of hij weet hoe goed je erin bent. Hij is je niet waard.' Het was een pleidooi voor hemzelf, maar ze wist dat ze het toch moest proberen. Ze was het zowel aan Steve als aan zichzelf verplicht, maar in plaats dat Cal haar daarom respecteerde, was hij er woedend over en voelde hij zich afgewezen. Toen hij haar ten slotte in het appartement achterliet, zag hij eruit als een gewond mannetjesdier. 'Pas goed op jezelf, Merrie,' zei hij triest en hij kuste haar nog een laatste keer voor hij wegging. Toen hij weg was, huilde ze uren achtereen en toen Steve de volgende dag aankwam, was ze nog steeds zo van streek dat het leek of ze ziek was. Ze zag lijkbleek en haar ogen waren opgezwollen.

'Ben je ziek?' vroeg Steve bezorgd toen hij haar zag.

'Het is verkoudheid, of een allergie of zoiets.'

'Je ziet er vreselijk uit, lieverd.' Hij gaf haar iets tegen allergie, maar ze wilde het niet innemen. Binnen twee uur had hij overal een chaos geschapen. Zijn kleren lagen in de slaapkamer op de vloer, zijn scheerspullen stonden her en der verspreid op haar aanrecht en hij stond haar eten te koken. Er was niets feestelijks aan zijn komst en hij was teleurgesteld toen hij hoorde dat zij in de stad een appartement had gehuurd. Hij had gewild dat ze een huis zou kopen, of er in ieder geval een zou huren. De avond na zijn aankomst begon hij op haar in te praten over het krijgen van kinderen. Het maakte deel uit van zijn herenigingsplan. Hij dacht dat het de band tussen hen zou versterken.

'Dit is niet het juiste moment om daar zelfs maar aan te denken,' zei ze afgebeten, terwijl ze zich afvroeg waar Cal op dat moment was. Volgens haar berekening was hij zojuist in Londen aangekomen. Ze hadden elkaar echter beloofd niet te bellen en daar probeerde ze zich nu althans aan te houden. Steve was nog niet eens een nacht thuis.

'Dit zou een uitstekend moment zijn om een baby te krijgen,' hield Steve vol. 'Je bent tevreden met je werk, ik krijg het een poosje niet zo erg druk. Als je je de eerste maanden niet zo lekker voelt, ben ik er om je een handje te helpen. En als ik op de eerstehulp blijf werken, kan ik zelfs meehelpen bij de verzorging van de baby.'

'Ik wil geen baby. Nóóit. Begrijp je dat dan niet?' zei ze doodongelukkig. Ze wist nog niet eens zeker of ze hém nog wel wilde, laat staan een baby. 'Een baby gooit mijn hele leven in de war, maakt alles veel te ingewikkeld. Ik wil me niet "een paar maanden" rot voelen. Ik wil het gewoon helemaal niet.'

'Wanneer heb je dat besloten? Definitief, bedoel ik.'

'Dat weet ik niet,' zei ze met een vermoeide blik. Haar zenuwen stonden op knappen. Ze gingen verhuizen, hij was thuis en haar relatie met Cal was voorbij. Het laatste dat ze aan haar ellende wilde toevoegen was een baby. 'Ik geloof dat ik nooit kinderen gewild heb. Jij wilde het alleen niet horen.'

'Leuk om dat nu te weten. Wanneer gaan we verhuizen?' vroeg hij, het gesprek op een ander onderwerp brengend.

'Volgende week,' antwoordde zij en schrok op toen de telefoon ging. Het was iemand die hun een krant probeerde te verkopen waar ze al een abonnement op hadden.

'Over een paar weken zullen onze spullen uit New York er wel zijn.' En aanstaande maandag zou hij beginnen met zijn baan op de eerstehulpafdeling. Meredith had het gevoel dat alles om haar heen op zijn kop stond.

Het was een opluchting toen ze naar haar werk kon, en ze hoefde voorlopig in ieder geval nog niet veel te reizen. De hele week kreeg ze faxen van Cal over potentiële klanten en onderzoekslaboratoria die hij in Europa bezocht. Maar alle faxen waren onpersoonlijk, ze stond gewoon op een verzendlijst. En hij belde haar geen enkele keer op.

Aan het eind van de week was ze helemaal kapot en dat was te zien ook. Ze zag er niet zo onberispelijk uit als anders, haar zenuwen waren uitgeput en ze had het gevoel dat Steves rommel zich als een moeras over hun appartement had verspreid. Ze was vergeten hoe het was om met hem te leven. Het was alsof ze in een studentenhuis woonden. Ze liep voortdurend sokken en overhemden en broeken op te rapen die her en der in de woonkamer verspreid lagen en zijn opvatting van een paar nette schoenen was een nieuw paar Nikes. Plotseling ergerde ze zich er ook aan. Inwendig vergeleek ze alles met Cal, die er zodra hij opstond altijd even keurig bij liep. Alles wat hij deed en aanraakte was even ordelijk als zij.

Zoals was te voorzien, was de verhuizing dat weekend een nachtmerrie. Het nieuwe bed dat ze had gekocht, kwam niet. En de helft van de borden die ze bij Gump had gekocht, waren tijdens de verhuizing gevallen en direct gebroken. Ze konden nergens slapen, hadden niets om op te zitten en hadden niet genoeg spullen om van te eten.

'Kom op, schat, trek het je niet aan. We redden het wel tot de spullen uit New York komen. We eten gewoon van kartonnen borden en ik koop wel een luchtbed.' Zij was de dagen voor het heen- en weergereis naar Palo Alto van start ging, graag anders begonnen. Ze werd al somber bij het vooruitzicht eerst anderhalf uur te moeten reizen voor ze op haar werk aankwam. En zondagavond, toen ze op de kale vloer met hun handen pizza zaten te eten, merkte ze dat ze Cals kinderen miste. Ze zei er echter niets over tegen Steve. Ze kon hem onmogelijk uitleggen wat er in haar omging.

Toen hij met zijn nieuwe baan begon, liepen de spanningen alleen nog maar op. Het bleek dat ze tegen hem hadden gelogen. Hij had de laagste functie van de hele afdeling en ze gebruikten hem als verpleeghulp. Zelfs de verpleegsters hadden nog meer verantwoordelijkheid dan hij. Hij moest de intakes doen en de eerste twee weken deed hij niets anders dan papieren invullen. Hij vond het erger dan hij vertelde en als zij 's avonds laat thuiskwam, doodmoe van haar werk en de rit naar huis, zat hij voor de tv die hij had gekocht, met een stel lege bierflesjes naast zich. Hij zat zo in de put dat hij zelfs niet aanbood eten te koken. Ze leefden op Chinese afhaalmaaltijden, burrito's en pizza's.

'Dit is waardeloos,' zei ze ten slotte op een avond. Hij had een ellendige dag gehad op zijn werk, waar hij niets anders te doen had gehad dan te passen op een kind van vier, wiens moeder bezig was een baby te krijgen. 'Jij haat je baan. Ik haat het heen- en weergereis.'

'En we beginnen elkaar te haten,' vulde hij voor haar aan.

'Dat zei ik niet.'

'Nee, maar je straalt het aan alle kanten uit. Iedere avond als je thuiskomt heb je de pest in, en je viert het bot op mij. Wat is er met je gebeurd?' Ze kon hem echter niet vertellen wat er was gebeurd. De waarheid was dat ze Cal miste, en de overgang naar een leven met Steve was haar moeilijker gevallen dan ze ooit had verwacht. Vijfeneenhalve maand alleen wonen, waarvan tweeëneenhalve maand samen met Cal, had haar op de een of andere manier veranderd. Ze voelde zich niet meer dezelfde persoon als toen ze samen in New York woonden. Alles aan Steve wekte nu haar irritatie op.

'Ik vind het afschuwelijk om te kamperen en op de grond te slapen,' gaf ze toe, 'en ik vind het vreselijk om iedere morgen zo'n eind te rijden om in Palo Alto te komen.'

'En ik haat mijn baan en dit appartement,' voegde hij eraan toe. 'De vraag is, wat vinden we nog leuk aan elkaar? Vroeger vond ik veel dingen leuk aan jou, Merrie. Je intelligentie, je uiterlijk, je geduld, je gevoel voor humor. Maar op het ogenblik ben je zo verdomd ongelukkig, je bent één brok venijn.' Het was waar en toen hij het zei, voelde ze zich meteen schuldig.

'Het spijt me, Steve. Ik beloof je dat het beter wordt.'

Maar het probleem was dat het niet beter werd. En toen Cal na vier weken uit Europa terugkwam, werd het nog erger. Hij behandelde haar als een vijand, als een vreemde. Het was alsof hij in de afgelopen vier weken de deur voorgoed voor haar had gesloten. Ze had gehoopt dat ze vrienden zouden kunnen zijn, zoals ze in het begin waren geweest. Maar ze besefte nu dat er te veel tussen hen was gebeurd. Te veel liefde en hoop en verlies en teleurstelling. Cal was duidelijk kwaad op haar om hoe het was afgelopen. En zijn teleurstelling had zich bij hem vertaald in woede. Hij had in Europa vier weken de tijd gehad om zijn boosheid te voeden. Het was bijna een opluchting voor hem zijn woede iedere dag op haar bot te vieren. Hij scheen ervan te genieten. Hij maakte voortdurend aanmerkingen op haar, vroeg tien keer per dag waar zijn verslagen en ramingen bleven en vocht al haar conclusies en standpunten aan. Tijdens een bestuursvergadering kregen ze een keer bijna openlijk ruzie. Dit was hun nog nooit eerder overkomen en toen ze hem er later op aansprak, voelde ze zich net een viswijf.

'Het kan me niet verrekken als je het niet met me eens bent, Cal. Dat kun je onder vier ogen met me bespreken, je hoeft me niet te vernederen waar iedereen bij zit.'

'Je overdrijft, Meredith,' zei hij kortaf en stormde haar kantoor uit. Maar hij reageerde zelf ook vreemd, iedereen merkte het. Hun collega's wisten niet waarom, maar ze begonnen zich, net als zijzelf overigens, af te vragen of hij haar zou gaan ontslaan. Hij scheen een voortdurende strijd tegen haar te voeren. De werkelijke strijd voerde hij echter met zichzelf, omdat hij haar niet eerder had gevraagd met hem te trouwen. Hij was echter te bang geweest om zich te binden, en anderzijds was hij ook zo dankbaar geweest, dat hij de relatie gewoon had laten doorgaan. Gezien haar loyaliteit aan Steve betwijfelde hij of het voor haar enig verschil had gemaakt, maar hij vroeg zich af of hij zich zelf dan misschien beter zou hebben gevoeld. En bovenal vond hij het verschrikkelijk om te verliezen.

'Zo te zien ben je in een fantastisch humeur,' merkte Steve sarcastisch op toen ze die avond thuiskwam. Dat was precies de druppel die de spreekwoordelijke emmer deed overlopen en nog voor ze haar aktetas had neergezet, barstte ze los.

'Om je de waarheid te zeggen ben ik dat niet,' zei ze venijnig. 'Ik heb een afschuwelijke rotdag gehad. Ik haat mijn leven. En ik heb ook nog een lekke band gehad op de snelweg. En hoe heb jij het vandaag gehad?'

'Beter dan dat, maar het scheelt niet veel. Ik heb aambeien behandeld, ik heb een dot kauwgum uit het oor van een kind gehaald en ik heb een gebroken vinger gespalkt. Ik verwacht dat ik daar de Nobelprijs wel mee verdien.' Hij zat aan zijn vijfde flesje bier, en doordat er in Oklahoma overstromingen waren geweest, waren hun meubelen de laatste twee weken nog steeds niet aangekomen.

'Waarom gaan we niet in een hotel tot ze er zijn?' stelde ze voor toen Steve het haar vertelde.

'Omdat we geen verwende kinderen zijn, we kunnen best een paar weken op de grond slapen. Weet je, vroeger hadden mensen ook geen bedden en banken, en toen wisten ze zich ook te redden.'

'Ik ben het beu om hier te zitten kamperen.' Ze was er gewoon niet voor in de stemming. Niet met hem, en ook niet met iemand anders. En ze was woedend op Cal omdat hij zo vervelend deed. Hij gedroeg zich als een pruilend kind en hij maakte haar op kantoor het leven zuur. Alles in haar leven ging op het ogenblik even moeizaam.

'Ik ben jouw instelling beu.' Steve keek haar aan en zij keek totaal gefrustreerd terug.

'Het spijt me, Steve. Ik kan nu gewoon even niet beter. Ik doe mijn best. Maar het is moeilijk. Dat vervloekte heen en weer reizen breekt me vreselijk op. Waarom gaan we niet op zoek naar een huis in Palo Alto?'

'Omdat niet alles in de wereld om jouw baan draait, Meredith. Als ik hier ooit een fatsoenlijke baan krijg, moet ik dicht bij het ziekenhuis wonen. Het kan niet zo zijn dat ik een uur moet reizen om bij mijn patiënten te komen.'

'Volgens mij kan een kind met een dot kauwgom in zijn oor rustig twee dagen wachten tot je komt.' Het was een vernederende opmerking die helemaal niet bij haar paste en even later stormde Steve het appartement uit. Toen hij terugkwam was hij dronken, en niet alleen van bier. Hij had drie tequilla's en een glas jenever gedronken. Ze zei echter geen woord tegen hem. Ze lag op het luchtbed dat hij had gekocht en deed alsof ze sliep. Maar ze had gehuild vanaf het moment dat hij uit het appartement was weggegaan. Zij wilde niet op deze manier leven. Er was geen kameraadschap, geen medeleven en geen vriendschap meer tussen hen overgebleven. Ze vrijden nauwelijks meer en als ze het wel deden, was het voor hen allebei alsof ze met een vreemde in bed lagen. Ze hadden allebei de laatste tijd beter meegemaakt, maar helaas zeiden ze daar niets over. Ze lagen daar alleen maar, eenzaam en ongelukkig, terwijl de muren tussen hen steeds hoger werden. April was erg, maar mei was nog erger. Ondanks het mooie weer leek hun leven vervuld van onweerswolken. Ze probeerden elkaar zo veel mogelijk te ontlopen. Toen hun meubelen eindelijk kwamen, was het slechts een schrale troost. Het waren overblijfselen uit een wereld die niet meer bestond. Geen enkel stuk scheen goed in het appartement te passen. En wat Meredith betrof zag het appartement er toch al armzalig uit.

Eind mei konden ze elkaar intussen wel vermoorden en zij dacht erover haar baan op te zeggen. Het werd voor haar steeds moeilijker om met Callan samen te werken.

'Wat wil je nou eigenlijk van me?' vroeg Steve op een avond.

'Ik ben hiernaartoe gekomen om ons huwelijk te redden. Ik heb een baan aangenomen die ik verschrikkelijk vind, alleen omdat ik bij je wilde zijn. Alles in New York waar ik om gaf, heb ik opgegeven. En jij bent al kwaad op me vanaf het moment dat ik hier ben aangekomen. Wat heb je toch op me tegen, Merrie?' Het enige dat ze op hem tegen had, was triest genoeg dat hij Callan niet was. Ze had geen hekel aan hem. Ze hield alleen niet meer van hem en ze kon dat niet onder ogen zien. Ze was kwaad op iedereen, vooral op zichzelf, om wat er was gebeurd. Maar de tijd had hen in een woeste stroom meegevoerd en ze kon hem niet meer vinden. Het enige dat ze zag als ze omkeek, waren de armzalige overblijfselen van hun huwelijk.

'Ik heb niets op je tegen, Steve,' zei ze, rustig dit keer. 'Ik ben alleen ongelukkig.'

'Ik ook,' zei hij treurig. De volgende dag zat hij op haar te wachten toen ze van haar werk kwam. Net als vroeger had hij eten voor haar gekookt. En terwijl hij haar aan het eind van de maaltijd een glas wijn inschonk, vertelde hij haar wat hij had besloten. 'Ik ga weg, Merrie,' zei hij zacht. Hij klonk nu meer als de man die ze zich herinnerde. Ze had hem de afgelopen twee maanden nog niet zo gezien. Ze hadden als vijanden tegenover elkaar gestaan. Er was gewoon te veel afstand, de teleurstelling was te groot.

'Waar ga je dan naartoe?' Ze keek onzeker. Maar hij was niet onzeker meer. Hij was eindelijk tot een beslissing gekomen. Hij was er niet blij mee, maar hij voelde zich wel beter.

'Ik ga terug naar New York.'

'Wanneer?'

'Morgen.'

'Morgen? Waarom?' Ze was met stomheid geslagen.

'Omdat het voorbij is. We weten het allebei, maar we hebben gewoon niet de moed om er iets aan te doen. Het werkt niet, voor geen van ons. Ik weet niet wat jij met je werk gaat doen. Dat moet je zelf uitmaken, als het niet goed gaat. Maar ik kan hier niet meer blijven. En we kunnen niet getrouwd blijven.'

'Meen je dat?' Ze stond perplex. Ze had op hem ingebeukt als op een boksbal, maar het was niet in haar opgekomen dat hij haar zou verlaten.

'Ik meen het heel erg.'

'En je baan dan?'

'Ik heb vanmorgen ontslag genomen. Als ik verband ging oprollen bij het Rode Kruis, zou ik me nog nuttiger maken dan hier. Ze zullen me niet missen, geloof dat maar gerust.'

'Ga je terug naar de trauma-afdeling?'

'Dat denk ik niet. Ik heb vandaag een paar mensen in New York opgebeld. Ik wil een poosje wat pro-Deowerk gaan doen, misschien in een onderontwikkeld gebied, zoals Appalachia. Ik weet het nog niet. Ik ga met hen praten als ik terug ben, dan hoor ik wel waar ze me kunnen gebruiken.'

'Je hebt toch altijd een hekel gehad aan dat soort gedoe?' bracht ze hem in herinnering. Hij gaf haar een triest lachje. Ze was nog steeds heel erg mooi, maar ze hoorde niet meer bij hem. Hij was haar kwijtgeraakt toen ze wegging uit New York, en hij had het nooit geweten. Maar nu wist hij het wel. Hij was eindelijk bereid dat onder ogen te zien. Hij moest wel.

'Ik denk dat ik volwassen ben geworden,' zei hij rustig. 'Ik denk dat ik het prettig vind om een poosje dat soort werk te doen. Ik wil graag iets betekenen voor de mensheid, en niet alleen kapotte lichamen oplappen.'

'Maar hoe moet het dan met ons?'

'Ik denk niet dat er nog een "ons" is. Ik weet dat eigenlijk wel zeker. Daarom ga ik weg.'

'Ik wil niet dat je weggaat,' zei ze, terwijl de tranen over haar wangen liepen en ze stak met een blik vol paniek haar armen naar hem uit. Hij was het enige dat ze had op de hele wereld, ze had geen familie en geen vrienden hier. En ze had Cal niet meer. Ze had niemand. Ze had Steve, en die zei tegen haar dat het voorbij was. Het was een angstaanjagend gevoel.

'Ik kan hier niet blijven, Merrie. Dat is voor ons allebei niet goed.'

'Wil je dat ik mijn baan opzeg en met je meega?' vroeg ze, maar hij schudde zijn hoofd.

'Nee, dat wil ik niet. Jij hebt hier je leven. Ik niet. Ik zal altijd voor je klaarstaan. Waar ik ook ben, als je me nodig hebt, kom ik meteen naar je toe. Vijftien jaar vergeet je niet zomaar, Merrie. Maar dit kan ik niet meer. Het is voorbij.'

Hij klonk rustig en opgelucht en hij wist dat als ze aan het idee gewend was, zij ook opgelucht zou zijn. 'Het spijt me, schat,' zei hij zacht.

'Ga niet bij me weg,' fluisterde ze.

'Zeg dat nou niet.' Hij liep om de tafel en legde zijn armen om haar heen, maar wat ze ook zei en wat ze hem ook aanbood, hij was niet van zijn beslissing af te brengen.

'Wanneer ga je weg?' vroeg ze hem weer.

'Morgenochtend.'

'En wat doen we met onze beleggingen en jouw aandeel in het geld voor het appartement? Je kunt niet zomaar weggaan. We moeten dat allemaal uitrekenen. Heb je een advocaat gebeld?' Ze was geschokt door wat hij tegen haar zei.

'Nee, ik heb geen advocaat gebeld. Dat kun jij doen wanneer je maar wilt. En wat onze beleggingen en het appartement betreft, ik wil niets uitrekenen. Jij hebt dat geld verdiend, ik niet. Het is van jou. Ik wil niets, Merrie. Ik wilde jou. Maar dat is allemaal voorbij.'

'Ik kan dit niet geloven,' zei ze, ontzet door zijn woorden. 'Meen je het echt?'

'Ja, ik meen het. We hadden dit maanden geleden al moeten doen, toen je uitvluchten bedacht om niet naar New York te komen. Ik wilde niet inzien wat er gebeurd was, en ik denk jij ook niet.' Hij vroeg niet of er iemand anders was, hoewel hij begon te vermoeden dat dat wel het geval was geweest. Maar nu was er niemand meer. Ze scheen even eenzaam en ongelukkig als hij. En hij vertelde haar niet over Anna. Het was niet meer belangrijk en hij wilde haar niet kwetsen. Voor hem was het huwelijk voorbij en Anna was iemand uit het verleden. Zij had nooit invloed gehad op hun huwelijk. Sterker nog, zij had hem juist gestimuleerd om het te redden. Maar hij wist nu dat niets dat had kunnen doen. Het was een opluchting dat eindelijk te weten.

Meredith lag die nacht snikkend in zijn armen. De volgende ochtend meldde ze zich ziek. Ze bleef bij hem tot hij vertrok en het was een verschrikkelijk moment toen hij het appartement uit liep. Ze huilde hartverscheurend. Hij hield haar lange tijd tegen zich aan, maar toen zei hij dat hij moest gaan. Hij wilde zijn vliegtuig niet missen en er stond beneden een taxi te wachten om hem naar het vliegveld te brengen.

'Ik hou van je, Steve,' huilde ze. 'Het spijt me zo.' Ze was totaal van slag.

'Het spijt mij ook.' Hij kuste haar nog een laatste keer, pakte zijn tas en haastte zich de trap af, naar de taxi. Ze keek uit het raam. Hij zwaaide en toen was hij weg. Zij staarde vol ongeloof voor zich uit. Vijftien jaar van haar leven waren voorbij. Ze had nu niemand meer. Steve niet. Cal niet. Niemand. Ze stond er helemaal alleen voor. Steve was een nieuw leven begonnen. En terwijl ze daar uit het raam stond te staren, had ze het gevoel dat ze niets meer over had.

20

Meredith bleef twee dagen thuis en toen ze ten slotte weer naar haar werk ging, was ze ongewoon stil. Callan deed nog steeds even onaangenaam tegen haar en ze zei niets tegen hem. Haar privéleven ging hem niet meer aan. En ze had hem niets te zeggen, behalve als het zakelijke kwesties betrof. Toen ze de schok van Steves vertrek enigszins te boven was, begon ze te beseffen dat hij gelijk had gehad. Ze hadden zeven maanden lang een lijk met zich meegesleept en dat moest nodig worden begraven.

Toen ze wat tot rust was gekomen, kon ze de situatie beter aan. Steve had haar vanuit New York opgebeld om te horen hoe ze het maakte. Hij had gezegd dat hij bij vrienden logeerde en had haar het nummer gegeven. Maar hoe eenzaam ze zich 's nachts ook voelde, ze belde hem niet op. Hij had recht op zijn nieuwe leven en ze wist dat zij er zelf weer bovenop moest komen.

Ze overwoog haar baan bij Dow Tech op te zeggen en naar New York terug te gaan, maar uiteindelijk besloot ze nog een maand af te wachten om te zien of de situatie met Cal zou verbeteren. Hij was kennelijk nog steeds kwaad op haar, maar ze stelde zich nu duidelijker op. Als hij haar onredelijk behandelde, diende ze hem van repliek en zo langzamerhand drong de boodschap tot hem door en liet hij haar met rust. Hun vriendschap was voorbij, maar het respect dat ze vroeger voor elkaar hadden gehad scheen terug te komen.

Drie weken nadat Steve was vertrokken, vroeg Cal of ze hem wilde helpen een gezellige avond te organiseren voor een stel analisten uit Londen. Ze had weinig zin om 's avonds met hem uit te gaan, maar hij zei dat hij met hen wilde gaan eten in de stad. Zij kon hen daarbij vergezellen. Hij vertelde haar dat hij had gereserveerd bij Fleur de Lys, en dat hij haar op weg daar naartoe zou komen ophalen. Ze zei dat ze hem liever daar wilde ontmoeten, maar hij hield vol.

Het diner verliep erg goed en hij scheen zich te ontspannen. Ze droeg een nieuwe jurk en had die ochtend haar haar laten knippen. Zo langzamerhand begon ze zich meer zichzelf te voelen, niet zoals ze was geweest toen ze verliefd was op Cal, maar zoals ze was voor ze hem had leren kennen. En hij scheen dat aan te voelen. Hij behandelde haar die avond bij het diner met respect en was bijna vriendelijk tegen haar. Na het diner bracht hij haar terug naar haar appartement.

'Hoe gaat het met Steve?' vroeg hij beleefd, terwijl hij zijn auto voor het gebouw stilzette. 'Bevalt zijn nieuwe baan hem?'

'Heel erg,' antwoordde ze en bedankte hem voor het eten.

'Hoe is het met de kinderen?' vroeg ze en hij vertelde dat ze over een paar dagen weggingen om een maand bij hun moeder door te brengen. Het was eind juni en het was zomervakantie. Ze vertelde hem niet hoe erg ze hen had gemist en vroeg niet of ze nog naar haar hadden gevraagd. Zijn kinderen gingen haar niet meer aan en hij had niets meer met haar leven te maken. Ze waren nu gewoon werkgever en werknemer.

'Bevalt het leven in de stad je?' vroeg hij toen ze op het punt stond om uit te stappen.

'Het heen en weer reizen is een beetje vermoeiend, maar ik ben blij met het appartement.' Ook dat was een leugen. Maar hij had niet meer het recht de waarheid te weten. Er waren een heleboel nieuwe dingen waar ze aan moest wennen. Aan het alleen zijn. Aan de echtscheiding. Ze had een advocaat gebeld en was begonnen met de echtscheidingsprocedure. Het was allemaal doodeenvoudig. Steve wilde niets van haar. Hij was met lege handen weggegaan en dat was precies zoals hij het wilde.

'Ik zou het leuk vinden om jullie appartement een keer te zien,' zei hij, terwijl hij haar naar de deur van het gebouw begeleidde. Ze wilde hem vragen waarom, maar ze deed het niet.

'Volgende keer als je in de stad bent, moet je maar iets komen drinken.' Ze zei maar wat. Ze was niet van plan hem ooit uit te nodigen.

'Waar is het?' vroeg hij met een blik omhoog. Het was een aardig gebouw in Pacific Heights, maar veel bijzonders was het niet.

'Op de bovenste verdieping,' zei ze, maar toen realiseerde ze zich dat het appartement helemaal donker was.

'Is Steve op zijn werk?'

'Nee, hij is in New York,' zei ze eerlijk en besloot toen dat het niet uitmaakte of hij nu de waarheid te weten kwam. Het was uit tussen hen. 'Eigenlijk,' zei ze en aarzelde even, 'woont hij hier niet meer. We gaan uit elkaar. Hij is vorige maand vertrokken. Hij is op het ogenblik in New York. Hij gaat pro-Deowerk doen in een ontwikkelingsland.' Callan keek haar aan alsof ze hem een klap in zijn gezicht had gegeven.

'Waarom heb je het me niet verteld, Merrie?'

'Het leek me niet belangrijk.'

'Vroeger zou het wel belangrijk zijn geweest,' verweet hij haar. Hij keek gekwetst dat ze het hem niet had verteld, maar het maakte hem wel duidelijk dat ze niets van hem verwachtte, en dat was ook zo.

'Dat was drie maanden geleden, Cal. En we hadden een afspraak. Als Steve hiernaartoe zou komen, zou het afgelopen zijn. Je hebt nooit gezegd dat je meer wilde. Toen hij wegging, wilde ik me niet aan je opdringen.' Sinds Steves vertrek was ze bovendien tot de conclusie gekomen dat ze meer wilde dan een losse relatie. Ze wilde een echt leven met een man die een verbintenis met haar wilde aangaan. 'Ik vond het niet juist jou op te bellen toen Steve wegging. Bovendien ben je behoorlijk kwaad op me geweest sinds het uit is.'

'Ik was gekwetst. En ik was kwaad op mezelf dat ik zo stom was geweest. Ik was bang om me te binden, Meredith. Misschien was het gemakkelijker om je naar hem terug te laten gaan, hoeveel ik ook van je hield. Bovendien vond je het zelf nodig om dat te doen.'

Ze knikte. Ze kon dat niet ontkennen.

'En als ik het niet had gedaan? Zou het dan anders zijn geweest? Je gelooft niet in vaste relaties, Cal. Dat heb je zelf gezegd. Ik respecteer dat.'

'Je zult het de afgelopen drie maanden niet gemakkelijk hebben gehad,' zei hij zacht, zonder haar bewering over zijn houding tegenover vaste relaties tegen te spreken. Maar wat hij had gezegd over zijn liefde voor haar, deed haar de tranen in de ogen schieten en ze wilde niet dat hij dat zou zien.

'Het was moeilijk. Maar ik heb veel geleerd. Niet alleen over Steve, maar ook over mezelf, wie ik ben en wat ik wil.'

Iets in haar was de laatste drie maanden zachter geworden en hij voelde dat.

'Wat wil je dan, Merrie?' vroeg hij, terwijl hij haar nauwlettend aankeek. Ze leek hem anders en het beviel hem.

'Ik wil veel dingen. Eerlijkheid, en iemand en iets dat echt is. Wat ik heb gedaan was verkeerd. Daar heb ik een prijs voor betaald? Een hoge prijs. Maar ik weet dat ik er voor iemand wil zijn, en ik wil dat er iemand is voor mij. Niet alleen in goede tijden.' Ze glimlachte naar hem, maar van grote afstand. 'Misschien wil ik op een dag zelfs wel kinderen. Daar had je waarschijnlijk gelijk in. Ik geloof niet dat het ooit echt goed is geweest met Steve, in ieder geval was het dat al lange tijd niet meer. We waren te verschillend en ik denk dat ik dat wist.' Toen zei ze nog iets anders dat hem verraste. 'Ik denk erover om terug te gaan naar New York. Ik was van plan het over een paar weken met je te bespreken. Ik hoor hier niet echt thuis.'

'Ik dacht dat je het hier zo fijn vond.' Hij keek alsof zij hem persoonlijk had gekwetst terwijl ze op de stoep met elkaar stonden te praten.

'Dat dacht ik ook. Maar ik denk dat het een verkeerde beslissing was om hiernaartoe te komen.' Het had haar haar huwelijk gekost. Als ze in New York was gebleven, waren ze misschien nog getrouwd geweest, maar daarvoor was het nu te laat. Zij had zich genoodzaakt gevoeld om hier te gaan wonen en Steve en zij waren door onweerstaanbare krachten uit elkaar gedreven.

'Volgens mij zou je er verkeerd aan doen om terug te gaan,' zei hij vol overtuiging.

'Maak je geen zorgen, ik zal ruim van tevoren opzeggen, Cal. Niet zoals Charlie.'

'Dat weet ik wel. Ik dacht aan jou toen ik dat zei.'

'Ik laat je wel weten wat ik uiteindelijk beslis.'

'Ik wil bijdragen aan die beslissing. Laten we erover praten.'

'Nee, laten we dat maar niet doen,' zei ze rustig. 'We hebben niet veel om over te praten, vind je wel?'

'Ik dacht dat we vrienden waren.' Hij keek gekwetst door wat ze tegen hem had gezegd en hij was in verwarring gebracht door alles wat ze hem had verteld. Het was erg veel om in één keer te verwerken.

'Dat dacht ik ook,' zei ze rustig. 'Misschien was dat toch niet zo.'

'Je hebt geweldige dingen voor me gedaan, Merrie. Niet alleen voor mijn bedrijf, ook voor mijzelf. Ik was erg kwaad toen je terugging naar Steve. Dat weet je.'

'Ik weet het,' zei ze triest. 'Je had het recht om kwaad te zijn. Het spijt me dat ik je dat allemaal heb laten doormaken.'

'Ik wist wat ik deed. Ik wist alleen niet hoe het zich zou ontwikkelen. Jij ook niet. Ik dacht echt dat het goed zou gaan tussen jullie. Ik ben verbaasd dat dat niet zo is.'

'Ik miste je te erg,' zei ze eerlijk en glimlachte naar hem. 'Ik ben te veel veranderd sinds ik uit New York weg ben. Ik ben hier een stuk volwassener geworden. Ten dele dankzij jou.'

'Dat begrijp ik. Zou het erg ongepast zijn als ik je zou vragen wat je plannen zijn voor het eten van morgenavond?'

'Niet ongepast,' glimlachte ze, 'maar waarschijnlijk wel onverstandig. We hebben dit allemaal al eens gedaan. We hebben er een punt achter gezet. We zijn eroverheen gegroeid. Waarom zouden we het doen?'

'Omdat ik met je wil praten.' Hij keek haar gespannen aan terwijl hij dit zei.

'Laten we het niet doen. Waar zouden we over moeten praten, Cal? Over jouw afschuw van vaste relaties? Over de redenen waarom twee mensen elkaar niet zouden moeten vertrouwen en niet op elkaar kunnen rekenen? Ik wil daar niet over praten. Ik heb het al eens gehoord. Ik heb de boodschap begrepen. We hebben onze tijd gehad. We hebben het gedaan. We zijn allebei verder gegaan met ons leven. Laten we het daarbij laten.' Ze keek vastbesloten terwijl ze dit zei. 'Je geeft me geen kans.'

Ze lachte zacht. 'Dat is ook mijn bedoeling. Ik wil niet dat je me in de war brengt.' Ze wilde niet opnieuw een losse relatie met hem beginnen en het risico lopen dat ze elkaar zouden kwetsen. Ze voelde zich ouder, wijzer en veel voorzichtiger geworden.

'Laat mij het dan tenminste proberen,' zei hij met een glimlach, en ze zag de man terug op wie ze ooit verliefd was geworden. Maar ze wilde niet meer met hem omgaan. Steve was weg. En Cal was ook weg. Zij wilde hem alleen nog maar zien als de directeur van het bedrijf waarvoor ze werkte. 'Ik bel je morgen op,' zei hij vastberaden. En zij nam zich voor de telefoon niet op te nemen. Ze bedankte hem nogmaals voor het eten en liet hem achter op de stoep, terwijl zij naar boven ging, naar haar appartement. Hij bleef daar staan terwijl zij de lichten aandeed en daarna stapte hij in zijn auto en reed weg. Zij stond bij haar raam en dacht aan hem. Ze ging niet met hem uit eten. Het had geen zin. Voor haar was het voorbij.

Zoals hij had gezegd, belde hij haar de volgende dag op, en zij zei tegen hem dat ze die avond iets te doen had en dat ze het was vergeten. Toen 's avonds laat de telefoon ging, nam ze niet op. Ze had hem niets te zeggen. En er was niets dat ze van hem wilde horen. Ze voelde zich vreemd rustig terwijl ze de telefoon liet rinkelen.

Zondagochtend, toen ze naar buiten ging om een wandeling te maken, stond hij buiten op haar te wachten. Ze schrok.

'Wat doe jij hier, Cal?' vroeg ze met een verwarde blik. Hij lachte een beetje schaapachtig.

'Ik sta op jou te wachten. Aangezien je de telefoon niet opneemt en niet met me uit eten wilt gaan, laat je me geen andere keus dan hier als een jeugdige delinquent rond te hangen.'

'Je had me op kantoor kunnen spreken.'

'Ik wil geen zaken met je bespreken, Merrie.'

'Waarom niet? Daar ben ik goed in.'

'Dat weet ik. Wij allebei. Maar in dit gedoe zijn we niet zo goed. Ik tenminste niet. Ik denk dat jij er wat beter in bent geworden, maar jij hebt meer ervaring. En ik ben niet zo moedig als jij. Om eerlijk te zijn, ben ik de afgelopen negen jaar doodsbang geweest... bang voor alles waar jij voor stond. Liefde, zorgzaamheid, een leven delen met iemand anders, vertrouwen, geloven in elkaar, kwetsbaar zijn... Ik hou van je, Merrie. Kom bij me terug. Leer me hoe ik dit moet doen.' Hij zag er net zo kwetsbaar uit als hij zei dat hij wilde zijn. Ze wilde haar armen naar hem uitstrekken en hem omhelzen, maar ze deed het niet.

'Hoe kan ik je iets leren als ik zelf zo'n puinhoop van mijn leven heb gemaakt?' Er stonden tranen in haar ogen terwijl ze dit zei.

'Je hebt er geen puinhoop van gemaakt. Je hebt de juiste dingen gedaan. Ik denk dat we allebei bang waren. Ik dacht dat ik gek zou worden toen je terugging naar Steve. Ik was net een dolleman in Europa.'

'Ik heb me hier ook niet geweldig gedragen,' bekende ze. 'Ik was een kreng. Arme Steve. Ik heb zijn leven tot een hel gemaakt toen hij hier was.'

'Is hij daarom bij je weggegaan?' vroeg Cal belangstellend. 'Hij is bij me weggegaan omdat hij slim genoeg was om door te hebben dat we niet meer van elkaar houden. Niet genoeg. En hij had genoeg moed om er iets aan te doen. Ik niet. Hij heeft gedaan wat gedaan moest worden. Het heeft alleen even geduurd voor ik dat inzag.'

'En het heeft bij mij even geduurd voor ik inzag hoeveel jij voor mij betekende, Merrie... hoeveel je nog steeds voor me betekent... Ik hou nog steeds van je.'

'En dan? Dan blijven we jaren om elkaar heen draaien, te bang om elkaar de hand te reiken. Ik wil meer, Cal. Dat heb ik nodig.'

'Ik ook. Ik reik je nu de hand. Geef me een kans... laten we het proberen. Deze keer zorgen we dat het werkt. Het was de laatste keer niet zó slecht.'

'En wat dan? Stel dat het werkt?'

'Dan gaan we trouwen,' zei hij. Ze staarde hem aan en probeerde te verwerken wat hij tegen haar zei. Maar hij was nog niet uitgesproken. 'Eigenlijk,' zei hij, en hij zag er angstig maar vastbesloten uit, 'wil ik nu met je trouwen.'

'Waarom?' Ze stond hem op de stoep aan te kijken en vroeg zich af of hij het meende.

'Omdat ik van je hou, daarom. Zo hoort het toch te gaan?'

'Ik weet het niet, Cal. Is dat zo?' Er stonden tranen in haar ogen. Toen trok hij haar naar zich toe en hield haar tegen zich aan.

'Ik ben steeds van je blijven houden. Ik heb een poosje geprobeerd je te haten, maar het ging niet. Ik miste je zo dat ik dacht dat ik eraan dood zou gaan.'

'Ik ook,' zei ze zacht. Hoewel ze het heel graag wilde, was ze bang hem te geloven.

'Trouw met me, Merrie... alsjeblieft...'

'En als het niet goed gaat?' fluisterde ze. Ze had pas nog vijftien jaar van haar leven verloren zien gaan. Het was moeilijk nog ergens vertrouwen in te stellen. Maar diep in haar hart wist ze dat ze wel moest. Ze had geen keus; vanaf het allereerste begin had ze eigenlijk geen keus gehad. Ze was naar hem toe getrokken door zoiets krachtigs, zoiets wezenlijks, dat ze er geen van beiden weerstand aan konden bieden.

'Het gaat goed, echt,' zei hij, terwijl hij haar tegen zich aan hield. 'Dit is voor ons allebei goed, dat weten we gewoon.'

Ze knikte en hij hield haar precies ver genoeg van zich af om haar glimlachend aan te kijken. Toen kuste hij haar. En terwijl ze hand in hand wegliepen, praatte hij enthousiast over hun plannen, en zij glimlachte.

21

Toen Steve in New York was aangekomen, ging hij naar het agentschap waar hij het werk kon vinden waarnaar hij op zoek was. Hij had erover gehoord van een arts die hij nog kende van de universiteit. Het was een klein, sjofel gebouw met een gehavend bord aan de gevel. De vestiging maakte een even beroerde indruk als de oorden waar ze hun cliënten heen stuurden. Ze gaven Steve een brochure, een lange lijst met landen waar ze zaken mee deden en een beschrijving van de banen die ze te bieden hadden. Dit was wat hij zocht en ze vertelden hem dat ze een aantal weken nodig hadden om zijn sollicitatie te verwerken. Hij had echter alle tijd, hij had geen behoefte om overhaast ergens naartoe te gaan. Hij dacht er even over Harvey Lucas op te bellen om hem gedag te zeggen, maar hij was er nog niet aan toe om te praten over Merrie of het fiasco in Californië en besloot het niet te doen.

Hij logeerde bij een oude vriend uit zijn studententijd, en bracht het grootste deel van zijn dagen door met wandelen en het bezoeken van musea. Het was voor het eerst sinds jaren dat hij wat tijd voor zichzelf had. Hij ging naar het strand en bekeek alle films die onlangs waren uitgekomen. En hij dacht er voortdurend over om Anna op te bellen. Maar het leek hem het beste dat hoofdstuk gesloten te houden.

Eind juni belde het agentschap hem eindelijk op. Ze hadden zijn sollicitatie verwerkt en ze hadden verscheidene banen voor hem. Hij kon beginnen in Peru, Chili, Kentucky en Botswana. De banen die ze hem beschreven klonken niet erg comfortabel, maar wel boeiend. Hij koos uiteindelijk voor Kentucky. Hij had niet langer de behoefte Meredith te ontvluchten. Ze vroegen hem over vier dagen terug te komen om de papieren te tekenen. Hij kreeg een contract voor twee jaar.

Nu hij wist dat hij weer zou vertrekken, besloot hij Harvey Lucas op te bellen. En nadat hij dat had gedaan, besloot hij bij Anna langs te gaan. Hij wilde afscheid van haar nemen en haar zeggen dat het hem speet dat hij zo hardvochtig tegen haar was geweest toen hij naar Californië vertrok. Hij was niet van plan weer iets met haar te beginnen, hij wist dat hij daar het recht niet toe had. Hij wilde weten of ze het goed maakte, en hij hoopte Felicia nog te zien. Hij had haar gemist. Hij had hen allebei gemist en hij vond het afschuwelijk dat hij geen afscheid had genomen van Felicia. Hij wist dat het helemaal verkeerd was om zo bij een kind weg te gaan, om zomaar zonder afscheid of verklaring uit haar leven te verdwijnen. En hij voelde zich nog ellendiger over de manier waarop hij bij haar moeder was weggegaan. Het was een warme, zonnige dag in juni. De eerste grote hittegolf had nog niet toegeslagen. De mensen waren nog goedgehumeurd en zagen er vrolijker uit dan gewoonlijk. Hij belde op om te horen of ze thuis was, en de oppas zei dat ze om drie uur uit haar werk kwam. Hij wachtte tot vijf uur en ging toen naar haar toe. Hij had inmiddels besloten dat als hij haar van tevoren zou bellen, ze hem waarschijnlijk niet zou willen zien.

Hij nam de bus naar Broadway en liep in westelijke richting 102nd Street af, tot hij bij het vertrouwde gebouw aankwam. Het zag er in de zomerzon iets beter uit, maar niet veel. Het was nog steeds een afgrijselijk gebouw en hij vond het verschrikkelijk dat zij daar moest wonen. Zijzelf vond dat echter nog veel erger.

Hij stond op het punt aan te bellen bij de onderste verdieping toen twee jongemannen gekleed in T-shirt en spijkerbroek op hem afkwamen. Ze wekten de indruk dat ze hem iets wilden vragen. Een van hen zei iets tegen Steve en hij draaide zich argeloos naar hen toe.

'Sorry, wat zei je?' Hij liep aan Anna te denken en hij was net lang genoeg uit New York weg geweest om te vergeten hoe hij daar op zijn hoede moest zijn.

'Ik zei, geef me je geld, eikel.' Steve staarde hen even aan, niet wetend of hij het hun zou geven of zou proberen hen op andere gedachten te brengen. Terwijl hij nog aarzelde, trok de tweede man een pistool. En hij zag dat de eerste een stiletto in zijn hand had.

'Rustig, jongens, ik zal jullie mijn portemonnee geven, maar er zit niet veel in.' Zijn handen beefden terwijl hij hem te voorschijn haalde. Hij wilde hem geven aan de man met het mes, maar de jongere knul met het pistool keek zenuwachtig.

'Schiet op, man... we hebben niet de hele dag de tijd...' De man met het mes greep de portemonnee en terwijl Steve hem nog aankeek, schoot de ander hem zonder waarschuwing van vlakbij midden in zijn ribbenkast. Steve maakte een geluid alsof hij stikte en raakte instinctief de deurbel aan die hij had willen indrukken. Toen gleed hij langzaam van de trap van Anna's flatgebouw naar beneden en bleef op de stoep liggen.

Hij lag daar met zijn gezicht naar beneden, niet in staat te bewegen. Een voor een gingen de ramen open en hij hoorde mensen ver boven hem schreeuwen. De mannen waren toen inmiddels al weggevlucht, er was niemand om hen tegen te houden.

In de verte hoorde hij stemmen en na een poosje begon er iemand aan hem te trekken, maar terwijl ze hem langzaam omdraaiden om te kijken hoe hij eraan toe was, werd het hem langzaam zwart voor de ogen.

Terwijl hij bewusteloos op straat lag, kwamen de mensen uit het gebouw naar beneden rennen. Zonder dat hij het wist, waren ze Anna gaan halen. Iedereen in het gebouw wist dat zij dokter was. Ze vond hem temidden van een kleine menigte. Ze had haar dokterskoffer bij zich. Ze hadden haar verteld dat er iemand gewond was. Ze had het schot gehoord, maar had er in eerste instantie niet verder bij nagedacht. Ze dacht dat het geluid misschien van een vrachtwagen kwam. Terwijl ze naar hem keek, hoorde ze sirenes. Iemand had de ziekenauto gebeld en toen ze de wond zag en daarna zijn gezicht, besefte ze met afgrijzen dat hij het was en dat hij naar haar toe was gekomen.

Toen de ziekenauto aankwam, hield zij een stuk verband tegen zijn buik en zij vertelde de ambulancebroeders wat ze nodig had. Ze legden hem zo snel mogelijk op een brancard en zij vroeg intussen aan een van de buren om op Felicia te passen.

'Ga je met hem mee?' De ambulancebroeders keken geschrokken. Zij gaf hun de naam van het ziekenhuis waar ze werkte en zij stemden ermee in hem daar naartoe te brengen. Steve was nog steeds bewusteloos en bloedde hevig. En terwijl ze een infuus aanbrachten en Anna de gapende wond bleef dichtdrukken, vroeg ze zich af waarom hij was gekomen. Ze had drie maanden niets van hem gehoord en ze had niet verwacht hem terug te zien.

Toen ze bij het ziekenhuis aankwamen, begon zijn bloeddruk te dalen. Gelukkig had Lucas dienst. Anna legde uit wat er met hem gebeurd was, althans voor zover ze dat wist en Harvey haastte zich naar de operatiekamer om zich klaar te maken. Anna was nog steeds bij Steve en het traumateam had de taak van de ambulancebroeders overgenomen.

'Weet iemand hoe hij heet?' riep een verpleegster hun toe en Anna antwoordde voor hem.

'Het is Steve Whitman.' Haar gezicht zag grauw terwijl ze naar hem keek.

'Wat doet die hier in godsnaam? Ik dacht dat hij in Californië zat,' zei een van de verpleegsters, terwijl ze met een schaar zijn kleren openknipte.

'Nou, blijkbaar is hij hier,' zei Anna kortaf, terwijl ze het team volgde naar de operatiekamer en intussen haar operatiekleren probeerde aan te trekken. 'En hij heeft een gigantisch gat in zijn lijf. Jezus, kunnen jullie niet een beetje opschieten?'

'We schieten op... we schieten op...' Maar Anna zag dat hij hun begon te ontglippen. Ze waren bij de deur van de operatiekamer aangekomen en Lucas stond hen al op te wachten. Hij had zijn mondkapje, zijn operatiekap en zijn handschoenen al aan.

'Hij ontglipt ons, Harvey,' fluisterde Anna, terwijl ze haar handen begon schoon te schrobben. Ze wilde bij Steve blijven, maar ze wilde ook Harvey bijstaan en ze moest schrobben om dat te kunnen doen.

Toen ze weer bij hem terugkwam, was zijn bloeddruk nog verder gedaald en ze hadden al een intubatie bij hem aangebracht. Steve wist niet wat er gebeurd was. Hij was in diepe bewusteloosheid, terwijl de mensen die zijn vrienden waren geweest, vochten om hem te redden.

'Wat is er in godsnaam gebeurd?' vroeg Harvey, terwijl ze de kogel eruit probeerden te halen.

'Ik denk dat hij mij kwam opzoeken,' zei Anna met opeengeklemde kaken, 'en toen heeft iemand op hem geschoten.'

'Je bent een gevaarlijke vrouw,' zei Harvey. Het lukte hem nog steeds niet de kogel los te krijgen en ze pompten zo snel ze konden bloed in zijn lichaam.

'En hij is een hufter,' voegde Anna eraan toe, terwijl de tranen op haar mondkapje drupten. Uiteindelijk smeekte ze Harvey het haar te laten proberen. 'Ik ben hier goed in,' zei ze.

'Dat zeggen ze.'

Zij nam het van Harvey over en groef diep naar de kogel. Ze maakte een grommend geluidje toen ze hem had gevonden. Maar het kostte haar nog eens twintig minuten om hem los te krijgen. Zijn bloeddruk was intussen weer stabiel, maar hij bloedde nog steeds hevig. Ze hadden een uur nodig om de bloeding te stoppen. Maar drie uur nadat hij de operatiekamer was binnengebracht, vroeg Harvey Anna de wond te hechten. Steves toestand was eindelijk stabiel.

'Ik denk dat hij het wel redt,' zei Harvey terwijl ze Steve de recoverkamer in reden en hij keek Anna eens goed aan.

'Je ziet er slecht uit, dokter Gonzalez.'

'Dank u wel, dokter Lucas.'

Ze zag nog steeds grauw en nu het voorbij was, begonnen haar knieën te beven. Toen ging ze naast Steve zitten. Het duurde twee uur voor hij zich begon te bewegen. Hij was nog erg duf, maar toen hij haar naast zich zag zitten, glimlachte hij.

'Anna? Ik kwam je opzoeken,' fluisterde hij.

'Je bent niet ver gekomen.' Ze keek glimlachend op hem neer, terwijl haar ogen zich weer vulden met tranen. Ze had gedacht dat ze hem nooit meer terug zou zien, en toen had ze gedacht dat hij zou sterven voor ze hem konden redden.

'Wat is er gebeurd?' fluisterde hij weer.

'Iemand heeft op je geschoten.'

'Leuke buurt,' zei hij en ze glimlachte door haar tranen heen.

'Wat deed je daar?' Maar ze wist het al voor hij antwoordde.

'Ik kwam afscheid van je nemen.'

'Dat heb je drie maanden geleden al gedaan,' zei ze zacht. Hij doezelde even weg, maar toen opende hij zijn ogen om het gesprek voort te zetten.

'Ik wilde Felicia zien. Ik mis haar.'

'Zij mist jou ook.' Toen besloot ze haar voorzichtigheid te laten varen en hem de waarheid te vertellen. 'Ik ook, ook al ben je een hufter.'

Hij glimlachte naar haar. 'Ik ga scheiden en dan vertrek ik naar Kentucky.'

Anna fronste haar wenkbrauwen toen ze dit hoorde. 'Ik denk dat hij ijlt,' zei ze tegen een van de verpleegsters.

'Ik hoorde je wel. Het is waar... scheiden... Kentucky...' hield Steve met zwakke stem vol.

'Praat niet zoveel... Je kunt het later uitleggen. Ga maar even een poosje slapen,' zei ze zacht. Ze maakte zich nog steeds zorgen om hem.

'Mijn borst doet pijn.'

'Klaag niet zo. Je hebt een fantastische chirurg gehad.' Anna keek hem grijnzend aan en hij keek terug.

'Wie heeft het gedaan?'

'Ik. Je had een kogel ter grootte van een ei in je borst. En nu hou je je mond en ga je slapen, anders geef ik je een dreun.'

'Ik hou van je, Anna,' fluisterde hij zachtjes, maar ze had hem gehoord.

Ze boog zich dicht over hem heen, zodat hij haar kon horen en de anderen niet. 'Ik hou ook van jou.'

'Trouw met me.' Hij viel bijna in slaap, maar ze wist dat hij het meende.

'Nooit,' antwoordde ze. 'Ik ben allergisch voor trouwen.'

'... goed om dat te doen... goed voor Felicia... goed voor mij... goed voor jou... meer kinderen krijgen... een baby...'

'Ik hoef geen baby als ik jou heb om voor te zorgen. Jij bent bewerkelijker dan tien kinderen bij elkaar...'

'Wil je met me trouwen?'

'Nee. Bovendien zit je onder de medicijnen. Je weet niet wat je zegt.'

'Jawel, dat weet ik wel... en ik ben niet getrouwd...' Hij klonk sterker terwijl hij de woorden uitsprak. 'En ik ben geen homo.'

Waar heeft hij het over?' Harvey Lucas kwam kijken hoe het met hem ging en had het laatste stukje van het gesprek opgevangen. 'Wie zegt dat hij een homo is? Hij is geen homo.'

Nee, maar hij is wel een hufter,' zei Anna vastberaden met een blik op Steve. Hij kwam goed bij uit de narcose. Lucas was tevreden en liet hen alleen om hun gesprek voort te zetten. 'Ik dacht dat je voorgoed weg was,' zei ze zacht.

'Dat dacht ik ook... Ik ben terug...'

'Dat zie ik. Waarom blijf je niet hier? Dat van Kentucky moet je me later maar eens uitleggen.' Zelfs in zijn half slaperige toestand herinnerde hij zich dat hij de papieren nog niet had getekend. Hij herinnerde zich een heleboel, dat hij was weggegaan bij Merrie, dat hij was vertrokken uit Californië... dat hij Anna was gaan opzoeken... daarna herinnerde hij zich niet veel meer... tot hij haar zag in de recoverkamer en zijn borst pijn deed.

'Ik hou van je,' zei hij weer, vastbesloten om haar te overtuigen.

'Ik hou ook van jou, maar ga nu een poosje rusten. Ik ben hier. Ik ga nergens naartoe, Steve.' Ze was nog nooit zo blij geweest een gezicht te zien, vooral toen ze wist dat hij het zou redden. Ze had drie maanden lang iedere nacht om hem gehuild. Maar nu was hij haar om wat voor reden dan ook komen opzoeken.

'Waarom trouw je niet met me?'

'Dat is niet nodig. Bovendien heb ik je al gezegd dat ik een hekel heb aan rijke kerels.'

'Ik heb haar alles teruggegeven... Ik ben nu arm...'

'Je bent gek,' zei ze met een glimlach.

'Jij ook,' zei hij. Hij glimlachte naar haar en toen doezelde hij weg terwijl zij naar hem zat te kijken.

'Hoe gaat het met hem? Alles goed?' Harvey kwam langs om zijn vitale lichaamsfuncties te controleren en hij was tevreden met wat hij te zien kreeg.

'Het komt weer helemaal goed met hem,' antwoordde Anna en hij liet hen weer alleen. Steve was in goede handen. Hij had geluk gehad. Maar dat had hij ook wel verdiend. Harvey keek even over zijn schouder toen hij de recoverkamer uit liep en zag hoe Anna Steves hand vasthield en naar hem glimlachte.

'Is dat Steve Whitman daar?' vroeg een van de verpleegsters aan hem. Het gerucht had al de ronde gedaan op de trauma-afdeling.

'Dat is hem zeker.'

'Wat doet die hier?' Iedereen was verbaasd. Ze dachten dat hij nog in Californië zat.

'Herstellen, hoop ik,' antwoordde Harvey Lucas, 'zodat hij zijn oude baan terug kan nemen en ik als de donder kan vertrekken en eindelijk onderzoek kan gaan doen.'

'Komt hij terug?' vroegen de verpleegsters aan de balie aan Harvey.

'Zou best eens kunnen,' zei Harvey met een glimlach. 'Zou best eens kunnen. Wie weet? Er zijn wel gekkere dingen gebeurd.'

En terwijl Anna naast hem zat en keek hoe hij lag te slapen, hield ze zijn hand vast en waakte ze over hem. Het enige dat ze ooit had gewild en waar ze ooit behoefte aan had gehad, was bij hem te zijn. Ze had geen behoefte aan beloftes of trouwringen of geld. Ze wilde alleen maar bij hem zijn. En nu was hij terug. Voor hen allebei waren de nachtmerrie en de eenzaamheid voorbij.

Table of Contents

- Inhoud
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21