De verjaardag
Author: Danielle Steel
Date: 2011-07-19T07:00:00+00:00
Keywords: Romance; Fiction; Chick Lit; Drama; Contemporary Romance; Contemporary; Womens Fiction; Novels; Audiobook; Adult
Description: De beroemde televisiepersoonlijkheid Valerie Wyatt, haar collega Jack Adams en haar dochter April zijn toevallig op dezelfde dag jarig. Dit jaar is een mijlpaal voor alle drie: ze worden respectievelijk 60, 50 en 30.April is een echte carrièretijger en houdt zich liever niet bezig met haar uiterlijk, terwijl haar moeder er alles aan doet om haar ware leeftijd te verhullen. Jack ervaart plotseling dat hij niet de eeuwige jeugd heeft.Ineens staat ieders leven op zijn kop en wordt het een verjaardag om nooit te vergeten: nieuwe relaties ontstaan, vol hoop, liefde en warmte.
Publisher: Luitingh Sijthoff

Inhoud

Valerie Wyatt, een succesvolle styliste en beroemde televisiepersoonlijkheid, wordt zestig. Het belooft een zware dag te worden voor haar: ze doet er alles aan om haar ware leeftijd te verhullen en is tot haar verdriet al jaren alleen door haar drukke baan.

Jack Adams, voormalig topsporter, werkt bij dezelfde televisiemaatschappij als Valerie. Hij staat vooral bekend om zijn seksuele escapades met veel jongere modellen. Op zijn vijftigste verjaardag wordt hij met hevige pijn wakker en besluit hij zijn leven radicaal te veranderen.

Valeries dochter April, eigenares van een beroemd restaurant, is die dag ook jarig: ze wordt dertig en wordt geconfronteerd met haar man- en kindloze bestaan. Haar zaak is haar alles, maar voor hoe lang?

De levens van deze drie mensen worden onverwacht op hun kop gezet door een gewelddadige gijzeling en een kortstondige romance. Dit is een verjaardag om nooit te vergeten: nieuwe relaties ontstaan, vol hoop, liefde en warmte.

Voor Beatrix, Trevor, Todd, Nick,

Sam, Victoria, Vanessa,

Maxx en Zara

'Waarom niet?' Laat dat je antwoord zijn, in de hoop dat het je vreugde en geluk brengt en dat het nieuwe horizonten voor je opent. Moge het leven je gul bedelen en je welgezind zijn, moge je worden omringd door liefde en zachtheid, en moge je je altijd innig bemind weten!

Ik hou zielsveel van jullie!

Mama/d.s.

'Waarom niet?' is hét motto voor een mooi leven. Een
schitterend leven!

Laten we dat trouw blijven, ons leven lang!

d.s.

1

Elk jaar weer zag Valerie Wyatt de eerste november met angst en beven tegemoet; of in elk geval de laatste twintig jaar, sinds haar veertigste. Ze had zich met succes verzet tegen de tand des tijds, tegen het potentiële verval. Niemand zou hebben geraden dat ze die dag zestig was geworden. Ze smokkelde al jaren onopvallend met haar leeftijd, en haar creativiteit in dat opzicht was volstrekt geloofwaardig. People had recentelijk beweerd dat ze eenenvijftig was, op zich al erg genoeg. Aan zestig wilde ze niet eens denken, en ze was dankbaar dat iedereen haar exacte leeftijd leek te zijn vergeten. Valerie deed wat ze kon om verwarring te zaaien. Toen ze veertig werd, had ze voor het eerst haar ogen laten doen, en vijftien jaar later opnieuw. Het resultaat was geweldig. Ze zag er altijd fris en uitgerust uit, alsof ze net terug was van een heerlijke vakantie. De operatie had ze laten uitvoeren in L.A., tijdens het zomerreces. In het jaar dat ze vijftig werd, had ze ook haar hals laten doen, waardoor ze een gladde, jeugdige kaaklijn had, zonder plooien of hangend vel. Haar plastisch chirurg was het met haar eens geweest dat ze geen volledige facelift nodig had. Ze had perfecte jukbeenderen, een goede huid, en met wat ze aan haar ogen en haar hals had laten doen, had ze het beoogde effect bereikt. De botoxinjecties die ze vier keer per jaar liet zetten, droegen verder bij aan haar jeugdige uiterlijk. Bovendien deed ze dagelijks oefeningen en werkte ze drie keer per week met een personal trainer om haar spieren op peil te houden en te zorgen dat de jaren geen vat kregen op haar rijzige, slanke postuur. Als ze dat had gewild, had ze voor ergens in de veertig kunnen doorgaan. Maar dat ging haar te ver; dat zou belachelijk zijn. Ze was tevreden met negen jaar onder haar werkelijke leeftijd. Bovendien had ze een dochter van dertig, dus ze kon de waarheid niet al te ver oprekken. Eenenvijftig was prima.

Het onderhouden van haar uiterlijk kostte veel tijd, inspanning en geld. Ze ontkende niet dat ze ijdel was, maar ze deed het ook voor haar carrière. Valerie had zich in vijfendertig jaar opgewerkt tot een ware stijl- en smaakgoeroe. Na haar studie was ze voor een woontijdschrift gaan schrijven, en het had niet lang geduurd of stijl en smaak waren haar passie geworden. Ze was de hogepriesteres van de kunst een goede gastvrouw te zijn, in de breedste zin van het woord, en van eigenlijk alles wat er in een stijlvol huishouden kwam kijken. Ze bezat licentieovereenkomsten voor tafellinnen en beddengoed, meubels, behang, stoffen, exquise chocola en een mosterdlijn. Ze had zes boeken geschreven over trouwen, inrichten, stofferen en het ontvangen van gasten, en haar televisieprogramma was een waar kijkcijferkanon. Ze had drie bruiloften op het Witte Huis georganiseerd, voor presidentiële dochters of nichtjes, en haar handboek voor de perfecte bruiloft had in The New York Times zevenenvijftig weken op nummer één gestaan op de lijst van non-fictiebestsellers. Haar aartsrivaal was Martha Stewart, maar Valerie vormde een klasse apart, hoewel ze groot respect had voor haar concurrente. Ze waren de twee invloedrijkste vrouwen op hun gebied.

Valerie leefde volledig volgens de principes die ze uitdroeg.

Haar penthouse aan Fifth Avenue, met een weids uitzicht over Central Park en een indrukwekkende verzameling moderne kunst, kon zo op de foto, op alle uren van de dag, en dat gold ook voor haar. Ze was geobsedeerd door schoonheid. Haar publiek wilde een leven zoals het hare, vrouwen wilden eruitzien zoals zij, en jonge meisjes wilden een bruiloft alsof Valerie die had georganiseerd en volgden minutieus de aanwijzingen die ze gaf in haar boeken en in haar programma. Valerie Wyatt was een begrip. Ze was een mooie vrouw, ze had een geweldige carrière en ze leidde een paradijselijk bestaan. Het enige wat in haar leven ontbrak, was een man; ze had al in geen drie jaar meer een relatie gehad. Ook dat was een deprimerende gedachte op de toch al sombere ochtend van haar verjaardag. Want hoe goed ze er ook uitzag, ze was wel degelijk zo oud als op haar rijbewijs stond, en wie wilde er een vrouw van zestig? Zelfs mannen van boven de tachtig wilden tegenwoordig meisjes van in de twintig. En dus had Valerie die ochtend het gevoel dat ze met deze verjaardag definitief was afgeschreven. Niet iets om vrolijk van te worden, en dat was ze dan ook niet.

Ze keek aandachtig in de spiegel terwijl ze zich gereedmaakte om de deur uit te gaan. Ze hoefde pas om twaalf uur voor opnamen in de studio te zijn, en daarvóór had ze twee afspraken. Ze hoopte dat de eerste daarvan haar een beetje zou opvrolijken. Het enige wat haar weerhield van een paniekaanval, was het feit dat niemand haar ware leeftijd kende. Dat kon haar depressie echter niet opheffen. Het beeld in de spiegel stelde haar in zoverre gerust dat ze er nog niet uitzag alsof haar leven voorbij was. Ze droeg haar blonde haar in een chique, perfect geknipte boblijn die haar gezicht omlijstte, en liet het regelmatig verven, in haar eigen, oorspronkelijke kleur. Uitgroei was uit den boze. Haar figuur was nog altijd schitterend. Ze koos met zorg een rode wollen jas over de korte zwarte jurk die haar spectaculair lange benen perfect tot hun recht deed komen, daarbij geholpen door de sexy hoge pumps van Manoio Blahnik. Al met al een geweldige look, modieus, elegant en precies de juiste uitstraling voor de opnamen van haar programma, later die dag.

Toen ze het gebouw verliet, hield de portier een taxi voor haar aan, en ze gaf de bestuurder een adres in de Upper West Side, in een nogal sjofele buurt. Het ontging haar niet dat de chauffeur haar een bewonderende blik toewierp in het achteruitkijkspiegeltje. Peinzend keek ze naar buiten terwijl ze door Central Park reden. De herfst had sinds twee weken zijn intree gedaan in New York, het was kil geworden, de bladeren waren verkleurd, de bomen bijna helemaal leeggewaaid. De rode wollen jas was een juiste keuze geweest en voelde precies goed. Ze naderden de uitgang aan de West Side, de autoradio stond aan, en op het moment dat ze Central Park achter zich lieten, ging er een schok door Valerie heen.

'Sjonge, jonge, wie had dat gedacht?' klonk de stem van de presentator. 'Ik kan het bijna niet geloven, en jullie vast ook niet. Want ze ziet er geweldig uit voor haar leeftijd. Maar raad eens wie er vandaag zestig is geworden! Valerie Wyatt! Is dat een verrassing of niet? Petje af, Valerie! Je ziet eruit als vijfenveertig, en geen dag ouder!' Valerie voelde zich alsof de presentator haar in haar maag had gestompt. Hoe wist hij dat, vroeg ze zich verbijsterd af. Blijkbaar trokken ze dat soort dingen na bij de rijbewijzenadministratie, dacht ze moedeloos. De talkshow was het meest beluisterde ochtendprogramma, dus nu wist heel New York hoe oud ze was. Ze had de neiging de taxichauffeur te vragen de radio uit te zetten, maar wat maakte het nu nog uit? Iedereen wist inmiddels dat ze zestig was. Of in elk geval iedereen in New York. Verschrikkelijk! Wat een vernedering, dacht ze ziedend van woede. Was er dan tegenwoordig niets meer privé? Nee, niet wanneer je zo beroemd was als Valerie Wyatt en al jaren je eigen televisieprogramma had. Ze kon wel janken en vroeg zich af op hoeveel radio- én televisieprogramma's haar leeftijd nog meer zou worden genoemd; in welke kranten er melding van zou worden gemaakt; op welke lijstjes van beroemde jarigen, compleet met hun leeftijd. Misschien konden ze een vliegtuig de lucht in sturen, om haar leeftijd aan de hemel boven New York te schrijven!

Fronsend betaalde ze de taxichauffeur en gaf hem een royale fooi. Een slechter begin van de dag was nauwelijks denkbaar, en ze had toch al niks met haar verjaardag. Die verliep altijd teleurstellend, want ondanks haar beroemdheid, ondanks al haar succes had ze geen man om hem mee te vieren. Ze had geen date, geen vriend, geen man. Haar dochter had het te druk om 's avonds uit eten te gaan, en het laatste wat ze wilde, was een feestje voor vrienden ter ere van het feit dat ze al weer een jaar ouder was geworden! Dus het kwam erop neer dat ze de avond gewoon thuis doorbracht. Alleen. In bed.

Ze haastte zich de vertrouwde stoep op van het ooit voorname, maar inmiddels nogal sjofele herenhuis en struikelde bijna over een afgebrokkelde trede. Bij de deur gekomen drukte ze op de knop van de intercom, alan starr stond er op het bordje naast de bel. Valerie kwam hier minstens twee keer per jaar, en tussendoor belde ze nog wel eens wanneer ze zich verveelde of behoefte had aan een bemoedigend woord. Uit de luidspreker kraakte een stem door de kille novemberochtend.

'Schat, ben jij het?' De stem klonk opgewekt, de eigenaar was duidelijk blij met haar komst.

'Ja, ik ben het.' Er klonk gezoem, en de zware deur sprong van het slot. Valerie haastte zich naar binnen, de trap op naar de tweede verdieping. Het oude huis oogde wat vermoeid, maar het was er wel schoon. Hij stond al in de deuropening op haar te wachten en sloeg met een brede grijns zijn armen om haar heen. Een lange, knappe man van begin vijftig met felblauwe ogen; zijn bruine haar viel tot op zijn schouders. Hoewel zijn sjofele behuizing anders deed vermoeden, was hij redelijk bekend in de stad.

'Gefeliciteerd met je verjaardag!' Hij knuffelde haar met een oprecht blijde glimlach, maar ze maakte zich van hem los en schonk hem een sombere frons.

'Hou alsjeblieft op! Het was net op de radio hoe oud ik ben geworden! Dus nu weet de hele wereld het.' Met een gezicht alsof ze elk moment in tranen kon uitbarsten, liep ze de vertrouwde woonkamer in. Er stonden diverse grote boeddha's en een witmarmeren beeld van Quan Yin aan weerskanten van twee witte banken, met daartussen een zwartgelakte koffietafel. Het rook er onmiskenbaar naar wierook.

'Wat kan het je schelen? Je leeftijd is je niet aan te zien. Het is maar een getal, schat,' stelde hij haar gerust.

Ze gooide haar jas op de bank. 'Het kan me heel erg veel schelen! En ik bén ook echt zo oud, dat is het ergste. Wat heet, ik voel me ineens honderd.'

'Doe niet zo raar.' Alan ging op de bank tegenover haar zitten. Er lagen twee spellen kaarten op de tafel. Volgens iedereen die het kon weten, was Alan een van de beste helderzienden in New York. Valerie verklaarde zichzelf voor gek dat ze naar hem toe ging, maar ze had vertrouwen in althans een deel van zijn voorspellingen, en meestal slaagde hij erin haar op te vrolijken. Hij was een lieve man met een groot hart, een geweldig gevoel voor humor en een praktijk met diverse beroemde cliënten. Valerie kwam al jaren bij hem, en veel van wat hij had voorspeld, was ook daadwerkelijk uitgekomen. Elk jaar begon ze haar verjaardag met een bezoekje aan hem. Dat haalde althans iets van het venijn uit de dag, en als de kaarten gunstig lagen, had ze iets om naar uit te kijken. 'Dit wordt een geweldig jaar voor je,' zei hij sussend terwijl hij de kaarten schudde. Alle planeten staan gunstig. Ik heb de kaarten gisteren al voor je gelegd, en dit wordt absoluut je beste jaar tot dusverre.' Hij wees naar de kaarten. Ze wist hoe het werkte, want ze had het al talloze malen gedaan. 'Pak er vijf en leg ze met de voorkant naar beneden op tafel,' zei hij. Ze zuchtte terwijl hij het spel kaarten naar haar toe schoof. Ze pakte er vijf uit en legde ze neer, waarop Alan ze een voor een omdraaide. Twee azen, een klaverentien, een hartentwee en een schoppenboer.

'Je gaat dit jaar heel veel geld verdienen,' zei hij met een ernstig gezicht. 'Ik zie nieuwe licentieovereenkomsten. En fantastische kijkcijfers voor je programma.' Eigenlijk zei hij elk jaar ongeveer hetzelfde, en tot dusverre had hij gelijk gekregen, maar dat was ook niet zo moeilijk. Haar lifestyle-imperium was een kerngezond bedrijf.

'Wat betekent die schoppenboer?' Ze wisten allebei dat ze op zoek was naar een man in haar leven, al sinds het eind van haar vorige relatie. Valerie was inmiddels drieëntwintig jaar gescheiden en ze had meer tijd en energie besteed aan haar carrière dan aan de liefde. Maar ze miste het dat ze geen relatie had, en ze was teleurgesteld dat zich in al die jaren geen serieuze partner had aangediend. Inmiddels begon ze te denken dat het er misschien nooit meer van zou komen. Dat ze gewoon te oud was. Zeker op een dag als vandaag had ze sterk dat gevoel.

'Ik denk dat een van je advocaten wel eens met pensioen zou kunnen gaan,' zei Alan over de schoppenboer. 'Pak er nog eens vijf.'

Deze keer verscheen de hartenkoning, en de ruitenkoningin. Alan glimlachte.

'Interessant! Ik zie een nieuwe man in je leven.' Zijn glimlach werd breder.

Valerie was niet onder de indruk. 'Dat zeg je al drie jaar.' Ze haalde haar schouders op.

'Geduld, schat. Geduld. Het is de moeite van het wachten waard om de juiste te vinden. Deze man bevalt me wel. Hij is belangrijk, een man met invloed, erg groot, knap om te zien.

Volgens mij leer je hem kennen via je werk.'

Valerie begon te lachen. 'Reken daar maar niet op. Er lopen in het lifestylewereldje erg weinig hetero's rond, en met huwelijken en het organiseren van bruiloften houden ze zich al helemaal niet bezig. Dus ik zal hem ergens anders moeten ontmoeten.'

'Misschien is het een van je producers.' Alan bleef zich op de kaarten concentreren. 'Ik weet zeker dat je hem via je werk leert kennen.' Dat had hij al eerder gezegd, maar het was er nooit van gekomen. Zijn andere voorspellingen klopten wel vaak, maar als het om mannen ging zat hij er de laatste tijd voortdurend naast. 'En volgens mij zou je dochter dit jaar wel eens een baby kunnen krijgen.' Hij draaide de ruitenkoningin om en gaf het spel kaarten weer aan Valerie.

Die glimlachte hoofdschuddend.'Dat lijkt me erg onwaarschijnlijk. April werkt nog harder dan ik. Wat heet, ze heeft niet eens tijd om te daten. Trouwens, ik weet helemaal niet of ze wel een man wil, of een kind.' En Valerie zat er bepaald niet op te wachten om oma te worden. Dat stond niet op haar verlanglijstje, noch zat het in de planning; bij haar dochter gelukkig ook niet. Dus hier sloeg Alan de plank faliekant mis.

'Ik denk dat ze je wel eens zou kunnen verrassen,' zei Alan, terwijl Valerie nog vijf kaarten pakte en de lezing verderging. Zijn voorspellingen kwamen overeen met wat hij haar altijd in het vooruitzicht stelde: succes op zakelijk gebied, een nieuwe man in haar leven, en verder gaf hij haar nog wat goede raad mee voor toekomstige projecten en overeenkomsten en omtrent mensen met wie ze samenwerkte. Maar de nieuwe man kwam telkens opnieuw naar voren. Alan hield er hardnekkig aan vast, en Valerie zuchtte. Je kon nou eenmaal niet alles hebben, werd haar maar al te vaak gezegd. Een droomcarrière én romantiek in je leven, dat was simpelweg te veel gevraagd. Niemand kreeg alles wat hij of zij graag wilde, ook Valerie niet. Net als bij de meeste mensen was het succes haar niet komen aanwaaien, en in haar geval had het haar bovendien haar huwelijk gekost. Terwijl hij opnieuw een aantal kaarten pakte, praatten ze verder en vertelde Alan wat hij voor haar in het verschiet zag. Het meeste was positief. Haar gezondheid zou geen problemen opleveren, en zoals gebruikelijk zou ze niets te klagen hebben over haar kijkcijfers. Hij zag een soort productieovereenkomst in het Verre Oosten, misschien een eigen meubellijn, iets wat haar bepaald geen windeieren zou leggen. Uit de manier waarop hij praatte, bleek dat hij haar graag mocht. Valerie was eerlijk, direct en oprecht. Sommigen zeiden dat ze hard kon zijn, maar dat gold dan vooral haar veeleisendheid en de hoge verwachtingen die ze niet alleen van zichzelf had, maar ook van haar omgeving. Het was geen toeval dat ze het zover had gebracht. Ze had een heel specifiek talent, en bij alles wat ze deed, liet haar intuïtie haar nooit in de steek. Maar dat ze zo hoog was gestegen, was niet in de laatste plaats te danken aan vijfendertig jaar keihard werken. Dat was iets waar Alan haar om bewonderde. En hij hield van haar directheid. Ze speelde geen spelletjes, ze had geen verborgen agenda. Open en eerlijk, dat was ze. En hij had de kaarten niet nodig om te weten hoezeer ze op deze verjaardag van streek was over haar leeftijd. Zestig klonk zo verdomd oud, zei ze een paar keer. En niet alleen dat, tot overmaat van ramp wist nu de hele wereld dat ze die dag zestig was geworden.

Terwijl Valerie zich door Alan de kaart liet leggen in diens appartement in de West Side, kroop Jack Adams letterlijk met tranen in zijn ogen over de grond in zijn slaapkamer. Hij had nog nooit zo'n pijn gehad. Echt nog nooit. Nou ja, misschien een of twee keer in zijn jonge jaren, als football-professional. Maar daarna nooit meer. Hij had een gevoel alsof iemand een tomahawk in zijn rug had gezet. Van daar trok de pijn omhoog naar zijn hoofd, en omlaag naar zijn benen. Hij kon niet staan, laat staan lopen. Moeizaam lukte het hem zich naar de badkamer te slepen, waar hij zich tergend langzaam wist op te trekken, zich vastklampend aan de wastafel. Hij griste zijn telefoon van het badkamermeubel en liet zich schreeuwend van pijn op het deksel van de wc zakken.

'Godallemachtig,' verzuchtte hij, terwijl hij het nummer dat hij moest hebben, opzocht in zijn telefoon. Hij zag eruit als een schipbreukeling, dacht hij toen hij zichzelf in de spiegel zag. En hij voelde zich minstens honderd!

Jack was de avond tevoren naar een Halloween-feestje geweest, waar hij een waanzinnig aantrekkelijk meisje had ontmoet. Hij was verkleed als Superman, zij als Catwoman, in nauwsluitend lakleer met heuplaarzen en snorharen. Ze had een ongelooflijk lichaam, en toen ze haar masker afzette, bleek wat daarachter zat, ook zeer de moeite waard. Ze was model, vertelde ze, maar hij had nog nooit van haar gehoord. Tweeëntwintig, gitzwart geverfd haar, groene ogen. Hij was lang, een meter negentig, maar ze was niet veel kleiner dan hij. En de seks, die nacht in zijn appartement, was je reinste acrobatiek geweest. Ze waren allebei behoorlijk aangeschoten, en hij had in lange tijd niet zoveel plezier gehad. De meisjes met wie hij uitging, behoorden altijd tot hetzelfde type, en zij was geen uitzondering. Ze waren begin twintig, vaak model of actrice, maar iedere willekeurige - jeugdige — schoonheid die hij tegenkwam, paste in het profiel. Jack had er nooit moeite mee gehad om met vrouwen in contact te komen, of hen te doen bezwijken voor zijn charmes. Al op de middelbare school hadden de meisjes zich aangeboden; soms waren het er zelfs te veel geweest en had hij zich er niet goed raad mee geweten. Net als bij snoep kon hij de verleiding nooit weerstaan, dus hij was ook voor Catwoman gevallen. Het enige verschil met al zijn eerdere dates was dat er tijdens de laatste keer dat ze die nacht seks hadden, iets was geknapt in zijn rug, met als gevolg dat hij zich niet meer kon bewegen. Hij had het uitgeschreeuwd van de pijn, waarop Catwoman had aangeboden 911 te bellen. Dat had hij geweigerd, uit pure gêne, en hij had zijn uiterste best gedaan om te doen alsof de pijn al begon te zakken. Vervolgens had hij gezegd dat ze maar beter naar huis kon gaan, en dat had ze gedaan. De rest van de nacht was een marteling geweest, in afwachting van het moment waarop hij zijn chiropractor kon bellen. De telefoon ging over, en zodra de receptioniste hoorde wie ze aan de lijn had, beloofde ze dat ze de dokter onmiddellijk zou waarschuwen. Blijkbaar was zelfs door de telefoon te horen hoe verschrikkelijk hij eraan toe was. Bovendien zei hij dat het om een noodgeval ging. De dokter klonk joviaal, blij om van hem te horen. Jack was al meer dan tien jaar zijn patiënt. 'Wat is er aan de hand? Ik begrijp dat het dringend is?'

'Dat denk ik wel, ja.' Jack kon niet veel meer uitbrengen dan een gefluister. Zelfs praten deed pijn. Net als ademhalen. Hij had visioenen dat hij de rest van zijn leven aan een rolstoel gekluisterd zou zijn. 'Ik weet niet wat ik heb gedaan gisteravond, maar volgens mij heb ik een spier verrekt in mijn rug of zoiets. Of een gewrichtsband gescheurd. Ik kan bijna niet lopen.' Het leek hem niet ondenkbaar dat hij door een verlamming was getroffen. De pijn tartte elke beschrijving. In eerste instantie had hij zelfs aan een hartaanval gedacht. Maar wat het ook was, hij ging eraan kapot.

'Hoe heb je dat voor elkaar gekregen? Hoewel, wil ik het weten?' vroeg Frank Barker plagend. Hij wist dat Jack er een buitengewoon actief seksleven op na hield. Ze maakten er wel eens grappen over, maar daar was Jack op dit moment niet voor in de stemming. Integendeel, hij kon wel janken, besefte zijn chiropractor.

'Nee, ik denk het niet. Heb je even tijd voor me?'

'Hoe lang heb je nodig om hier te komen?' Jack Adams was een erg belangrijke patiënt, en Frank was maar al te graag bereid tijd voor hem vrij te maken, zeker nu het ging om een spoedgeval.

'Twintig minuten,' zei Jack met zijn tanden op elkaar. Hij had geen idee hoe hij buiten moest zien te komen, maar hij zou zorgen dat het hem lukte. Toen hij de verbinding had verbroken, belde hij zijn vaste taxiservice en werkte zich in zijn sportkleren, die nog in de badkamer op de grond lagen. Als het niet anders had gekund, zou hij desnoods in zijn ondergoed zijn gegaan. Misschien moest hij wel naar het ziekenhuis, dacht hij. Nou ja, Frank zou wel raad weten. Frank wist altijd raad. En het was vast niet zo erg als het leek. Dat kon gewoon niet. Hij had ooit een niersteen gehad, en uitgeplast. Dit voelde nog erger.

Tien minuten later stond hij beneden en schuifelde hij heel langzaam, diep voorovergebogen door de lobby. De portier schoot haastig toe en hielp hem in de auto. Op zijn vraag wat er was gebeurd, reageerde Jack met een vaag gemompel. Weer tien minuten later arriveerde hij bij de praktijk van de chiropractor. De chauffeur hielp hem naar binnen, waar het personeel hem naar een spreekkamer bracht. Frank was er binnen vijf minuten. Terwijl die hem onderzocht, kon Jack zich nog steeds bijna niet bewegen. Ten slotte keek de chiropractor op zijn patiëntenkaart en glimlachte.

'Nee maar, Jack! Je bent vandaag jarig! Gefeliciteerd!'

'Hou maar op... Ik wil het niet weten... Vertel me liever wat ik mankeer.' Hij hoopte vurig dat het niets ernstigs was, maar dat was een ijdele hoop, vreesde hij. Want het voelde als iets heel ernstigs. Hij vertelde de arts tot in de details hoe en wanneer het was gebeurd, waarop Frank de verleiding niet kon weerstaan hem een beetje te plagen.

'Tja, dat krijg je met die jonge meisjes, Jack... Daar heb je je handen vol aan!'

'Volgens mij doet ze aan turnen, of ze is een slangenmens. Ik ben toch behoorlijk in vorm, maar ik was er bijna in gebleven! Vertel op, wat is er aan de hand? Heb ik iets gescheurd?' Dat hij er zo aan toe was na een nacht acrobatische seks, maakte dat hij zich stokoud voelde. En tot overmaat van ramp was het ook nog eens zijn verjaardag! En was hij vijftig geworden! Verschrikkelijk! De vraag kwam bij hem op of hij ooit nog seks zou hebben. Zo ja, dan waarschijnlijk nooit meer zoals die nacht.

'Ik stuur je door voor een mri-scan. Want ik heb het vermoeden dat je een scheurtje hebt opgelopen in een tussenwervelschijf. Ik hoop het niet. Het zou ook gewoon een hernia kunnen zijn. We zullen eens kijken.'

'Shit,' zei Jack met een gezicht alsof hij zojuist zijn doodvonnis had getekend. 'Moet ik dan geopereerd worden?' In zijn ogen stond paniek te lezen.

'Dat hoop ik niet. De mri zal uitsluitsel moeten geven. Ik zorg dat je meteen terecht kunt.' Als het om belangrijke patiënten ging, was Frank een meester in het regelen van een plekje in de agenda van laboranten en collega-artsen. 'Eén ding is in elk geval zeker. Ik denk dat je het maar beter een dag - of liever gezegd een nacht - of twee rustig aan kunt doen,' zei hij met een brede grijns toen Jack rechtop ging zitten, ineenkrimpend van de pijn. Jack had die avond wat vrienden uitgenodigd om naar Cipriani te komen, onder wie diverse jonge modellen. Maar het was wel duidelijk dat hij dat zou moeten afzeggen. Het was ondenkbaar dat hij een hele avond aan tafel zou kunnen zitten. En hij moest naar zijn werk, al was het maar even. Op weg naar de dokter had hij gebeld om te zeggen dat hij wat later kwam, maar hij had er niet bij verteld waarom. Totdat hij meer zekerheid had, hield hij zijn toestand liever voor zich.

Toen hij even later, krom als een oude man, het ziekenhuis binnenkwam voor de mri die Frank voor hem had geregeld, werd hij aangeschoten door twee bewonderaars die om een handtekening vroegen. De vernedering nam steeds grotere vormen aan! In zijn glorietijd was hij een van de belangrijkste spelers geweest in de nfl. Als quarterback was hij zes keer uitgeroepen tot mvp, beste speler van het toernooi, hij was twaalf keer uitgekomen in de Pro Bowl, hij had met zijn team vier keer de Super Bowl gewonnen en hij was opgenomen in de Hall of Fame. Maar inmiddels kon hij amper staan of lopen na een wilde nacht met een meisje van tweeëntwintig. Terwijl hij handtekeningen uitdeelde, vertelde hij dat hij een ongeluk had gehad met de auto. Zijn bewonderaars vonden het geweldig hem te zien, ongeacht zijn conditie.

De mri nam anderhalf uur in beslag, en na afloop kreeg hij te horen dat hij geluk had gehad. Voor zover de laborant dat kon zien was de tussenwervelschijf niet beschadigd, maar puilde slechts uit. Dat betekende dat hij niet geopereerd hoefde te worden. Wat hij nodig had, was rust. En fysiotherapie, wanneer de zwelling was geslonken. Een geweldig begin van zijn verjaardag, dacht Jack cynisch. Op zijn eerste dag als vijftigjarige was zijn carrière als fantasierijke minnaar voor wie niets te gek was, abrupt geëindigd dankzij een hernia!

Tegen de tijd dat hij op zijn werk arriveerde, had hij een pijnstiller geslikt. Nog altijd in zijn sportkleren, ongeschoren en met ongekamde haren bood hij een haveloze aanblik. Maar ook al voelde hij zich meer dood dan levend, hij móést de producent spreken over de voorbereidingen van een extra uitzending die ze de volgende dag gingen maken. Sinds hij twaalf jaar eerder, op zijn achtendertigste, een punt had gezet achter zijn footballcarrière gold Jack als een van de belangrijkste sportpresentatoren op de televisie. Hij had met topsport moeten stoppen vanwege een ernstige knieblessure, maar die had destijds niet half zoveel pijn gedaan als wat hij nu voelde. Het was een respectabele afsluiting geweest van een illustere carrière. En ook zijn loopbaan als sportjournalist en televisiepersoonlijkheid schonk hem grote bevrediging. Hij hield van zijn werk, en de televisiemaatschappij, de fans en de kijkcijfers hielden van hem. Hij had een gemak van presenteren waardoor hij nieuwe fans aan de oude toevoegde, en voor vrouwen was hij altijd al onweerstaanbaar geweest, iets wat overigens geheel wederzijds was. Vijf jaar voordat hij stopte met football, was zijn huwelijk geëindigd in een scheiding. Hij had zijn vrouw voortdurend bedrogen, en het was aan Debbie te danken dat ze als vrienden uit elkaar waren gegaan, zoals hij ruiterlijk toegaf. Hij was een waardeloze echtgenoot geweest, en dat wist hij. De verleidingen waaraan hij als superster in de nfl had blootgestaan, waren sterker geweest dan hij en hadden hem zijn huwelijk gekost.

Debbie was binnen een jaar na de scheiding hertrouwd met een van de teamartsen en had nog drie kinderen gekregen, allemaal jongens. Jack en zij hadden één zoon, die inmiddels eenentwintig was en in zijn laatste jaar zat op Boston University. Voor football had hij geen enkele belangstelling, maar hij had bewondering voor wat zijn vader op dat gebied had bereikt. Zijn sport was basketbal, want hij was lang, net als zijn vader, maar een veel betere student dan Jack ooit was geweest. Hij wilde een vervolgstudie rechten gaan doen en was in geen enkele professionele sport geïnteresseerd. Hij keek niet eens football op de televisie!

Jack strompelde de lobby door, werkte zich haast kruipend de lift in en boog bijna dubbel nadat hij op de knop had gedrukt voor de verdieping waar hij moest zijn. Rechtop staan was onmogelijk, en zo kwam het dat hij het gezicht niet zag van de vrouw die na hem in de lift stapte. Hij zag alleen zwarte pumps, een rode jas en welgevormde benen. Maar aan dat soort dingen wilde hij nu niet denken. Misschien was een klooster een goed idee voor zijn toekomst als vijftigplusser.

De vrouw met de zwarte pumps en de rode jas drukte op de knop voor haar verdieping en keerde zich naar hem toe. 'Is alles goed met u?' vroeg ze bezorgd.

'Niet echt, maar ik overleef het wel.' Hij probeerde op te kijken en vertrok zijn gezicht van pijn. Ze kwam hem vaag bekend voor, maar hij kon zich niet direct herinneren waarvan. Toen wist hij het. Natuurlijk, het was die altijd elegante lifestylegoeroe, en hij stond hier dubbelgevouwen als een soort quasimodo, in sportkleren, op slippers, ongeschoren en met ongekamde haren. De pijn was zo gruwelijk dat het hem bijna niet kon schelen. Hij had altijd gevonden dat ze er net iets te perfect uitzag op de televisie, maar de blik van medelijden in haar ogen bevestigde hem in zijn overtuiging dat hij een verschrikkelijke aanblik bood. Gênant, dat was het! Terwijl hij haar aandachtig opnam, ontdekte hij een rode speldenprik aan weerskanten van haar mond; twee nauwelijks zichtbare bloedplekjes. 'Ik heb last van een uitpuilende tussenwervelschijf,' lichtte hij toe. 'En volgens mij hebt u zich gesneden bij het scheren.'

Verschrikt bracht ze haar hand naar haar gezicht. 'O, dat stelt niks voor,' zei ze vaag toen de lift stilhield op zijn verdieping. Het gebeurde niet altijd dat de injecties sporen achterlieten, maar vandaag blijkbaar wel. Nadat ze zich de kaart had laten lezen, was ze op weg naar haar werk haar driemaandelijkse botoxinjecties gaan halen. Maar ze dacht er niet over dat aan hem te vertellen, hoewel ze zich afvroeg of hij het misschien doorhad. Ze had hem ook herkend, want ze zag hem regelmatig in het gebouw van de televisiemaatschappij. Een knappe man, maar vandaag zag hij er verschrikkelijk uit, alsof hij ziek was, of ernstig gewond.

'Hebt u hulp nodig bij het uitstappen?' vroeg ze meelevend. Ze zag aan zijn gezicht dat hij erg veel pijn had.

'Misschien kunt u de deuren openhouden. Want als ik daartussen kom, ben ik bang dat ik mijn armen en benen niet meer kan bewegen. Ik heb gisteravond wat al te uitbundig Halloween gevierd,' zei hij terwijl hij de lift uit schuifelde. Hij had voor die avond ook op een wat al te uitbundig verjaarsfeestje gehoopt, maar dat zat er duidelijk niet meer in. Misschien wel nooit meer, dacht hij spijtig. Hij bedankte haar en de deuren schoven achter hem dicht.

Toen hij eindelijk zijn kantoor had bereikt, waar hij zich onder luid gekreun op de bank liet zakken, kon hij zich nauwelijks meer bewegen. Norman Waterman, zijn favoriete productieassistent, kwam binnen en nam hem verbaasd op. Als jongetje was Norman zijn grootste bewonderaar geweest en hij kende alle statistieken nog beter dan Jack. Hij had zelfs nog al zijn football-kaartjes, en Jack had ze allemaal van een handtekening voorzien.

Allemachtig, Jack! Wat is er met jou gebeurd? Je ziet eruit alsof je onder een trein hebt gelegen.'

'Dat is ook zo. Ik heb gisteravond een ongelukje gehad. Met als gevolg een uitpuilende tussenwervelschijf. Is George er al? Ik moet hem spreken over het programma van morgen.'

'Ik ga hem meteen voor je halen. Trouwens, gefeliciteerd met je verjaardag!'

'Hoe wist je dat?' Jack keek hem geschokt aan.

'Kom op, zeg! Je bent een levende legende. Ik wist op de lagere school al wanneer je jarig bent. Bovendien was het vanmorgen op het nieuws.'

'Mijn verjaardag of mijn leeftijd?' vroeg Jack met een uitdrukking van paniek in zijn ogen.

'Allebei natuurlijk. Trouwens, dat weten de mensen allang. Iedereen die ooit naar football heeft gekeken, weet hoe oud je bent. Je maakt deel uit van de geschiedenis van de nfl.'

'Net waar ik op zat te wachten. Met een beetje pech zit ik de rest van mijn leven in een rolstoel, en nou vertellen ze aan iedereen die het maar wil horen hoe oud ik ben. Nee, daar ben ik echt blij mee!' Tegen de meisjes met wie hij uitging, zei hij doorgaans dat hij negenendertig was, en de meeste waren nog zo jong dat ze zijn carrière niet hadden gevolgd, en dat ze zich ook niet druk maakten over zijn leeftijd. Trouwens, er waren er een heleboel die hem geloofden, en ze vonden het allemaal geweldig om met Jack Adams uit te gaan. Dat ze op het nieuws bekend hadden gemaakt dat hij vijftig was geworden, betekende een ramp voor zijn datingcarrière. Maar dat gold ook voor Catwoman, die hem in één nacht tot een wrak had gereduceerd. Hij voelde zich ellendig. 'Wat ga je doen vanavond om het te vieren?' vroeg Norman nietsvermoedend toen Jack kreunde.

'Ik overweeg mezelf van kant te maken. Ga George nou maar halen, alsjeblieft.'

'Oké, Jack... en nogmaals, gefeliciteerd.' Norman meende het oprecht, maar Jack deed gekweld zijn ogen dicht en gaf geen antwoord. Normans bewondering was roerend, maar het enige wat Jack voor zijn verjaardag wilde, was dat de pijn ophield en dat hij zijn leven terugkreeg. Een leven van seks en vrouwen.

Enkele verdiepingen hoger zat Valerie aan haar bureau monsters te bekijken van stoffen die ze wilde gebruiken voor een programma over een make-over van de woonkamer en een special over het zelf maken van kerstversieringen. Er zaten erg mooie bij. Haar hele bureau lag bezaaid met lappen en foto's. Alles in de juiste volgorde, zoals ze ook haar programma's zorgvuldig voorbereidde. Ze had een drukke week voor de boeg. Bij binnenkomst had ze in de spiegel gekeken, om de plekjes te inspecteren waarover Jack een opmerking had gemaakt. Het waren piepkleine speldenknopjes, en terwijl ze de stipjes wegveegde, bedacht ze dat het erg onbeleefd van hem was geweest om dat te zeggen, zeker gezien zijn eigen uiterlijk. Ze had hem altijd nogal arrogant en vrijpostig gevonden, en zoals hij eruitzag, kon hij meestal rechtstreeks op de cover van Sports Illustrated of gq. Des te groter het contrast met die ochtend, toen hij wel een holbewoner had geleken, of een schipbreukeling. Bovendien had ze aan zijn gezicht kunnen zien dat hij erg veel pijn had. Toen vergat ze hem, terwijl ze aantekeningen maakte voor haar volgende programma's. Ze had nog maar twee uur de tijd voordat ze met haar dochter had afgesproken, om te gaan lunchen bij La Grenouille. De lunch bij het chique Franse restaurant was een jaarlijkse traditie, en tevens het enige wat Valerie aan haar verjaardag zou doen.

Ze was verre van gelukkig geweest toen Marilyn, haar buitengewoon efficiënte secretaresse, kwam vertellen dat haar verjaardag die ochtend ook op de televisie was gemeld. Diverse keren zelfs. Dus niet alleen alle radioluisteraars wisten nu hoe oud ze was, maar ook iedereen die naar het ochtendnieuws keek. Haar geheim lag op straat. En Valerie ontleende geen enkele troost aan de mededeling dat het die dag ook de verjaardag was van Jack Adams, sportjournalist en voormalig quarterback. Valerie nam niet de moeite Marilyn te vertellen dat ze hem die ochtend in de lift was tegengekomen, dubbelgevouwen van de pijn. Het interesseerde Valerie geen zier dat hij ook jarig was, noch hoe oud hij was geworden. Het enige wat telde, was dat zij zestig was en dat de hele wereld dat wist. Veel erger kon het niet worden. De hele wereld wist sinds vandaag dat ze een oude vrouw was, en zelfs de voorspelling van Alan Starr, die haar liefde en succes in het vooruitzicht had gesteld, kon haar niet opvrolijken. Trouwens, ze moest nog maar zien of het allemaal uitkwam. Voorlopig was ze zestig en zat ze diep in de put. Want in Valeries ogen was zestig het nieuwe negentig.

2

Toen April Wyatt die ochtend wakker werd, had ze geen idee wat voor dag het was. Zodra de wekker ging stond ze naast haar bed en slofte ze naar de badkamer. Het was even over vieren. Ze wilde tegen vijf uur op de vismarkt zijn in de South Bronx, en om zes uur op de versmarkt. Ze had een lange lijst van alles wat ze moest inkopen voor haar restaurant. Pas halverwege het tandenpoetsen besefte ze dat ze die dag jarig was. Normaliter deed haar dat niet zoveel, maar dit jaar was ze erdoor uit haar doen. Ze werd dertig, en daar had ze tegen opgezien. Ze had een hekel aan 'ronde' verjaardagen, mijlpalen die je dwongen om jezelf langs andermans maatlat te leggen, en naar traditionele maatstaven gemeten voldeed ze niet aan de verwachtingen. Wanneer je dertig was, werd je geacht getrouwd te zijn, kinderen te hebben en/of een succesvolle baan, en misschien zelfs een eigen huis. April had een restaurant, maar geen man, zelfs geen vriend, en ze was lichtjaren verwijderd van kinderen of zelfs maar de gedachte daaraan. Ze stond tot over haar oren in de schuld bij haar moeder, die het geld had voorgeschoten waardoor April haar droom had kunnen verwezenlijken van een eigen restaurant, dat inmiddels haar grootste geluk vertegenwoordigde. Het liep goed, maar April was nog altijd bezig haar moeder het geld terug te betalen. Die zette haar in dat opzicht nooit onder druk, maar April wilde van haar schuld af. En als het restaurant zo goed bleef lopen, zou het over vijf jaar zover zijn, had ze uitgerekend. Het pand, met boven het restaurant een appartement waar April woonde en waar ze haar kantoor had, stond in het Meatpacking District van New York, nog niet zo lang geleden een achterbuurt. Ze had dan ook uitvoerig moeten verbouwen en restaureren om aan de huidige eisen te voldoen. Daarbij was het restaurant haar enige prioriteit geweest, en ze had bepaald niet met geld gesmeten. In haar privévertrekken kon een blind paard nog altijd geen schade aanrichten.

Dus wat de maatstaven betrof die aan dertigers werden gesteld, kon ze zich beroemen op een eigen bedrijf en een carrière, maar daar hield het mee op. Ze had geen man, geen kinderen, geen eigen huis en een enorme schuld. Maar ze had haar droom verwezenlijkt, en dat maakte haar intens gelukkig. Ze had haar restaurant April in New York' genoemd. Het zat bijna elke avond stampvol, en in de drie jaar sinds de opening hadden ze geweldige kritieken gekregen. Het restaurant was haar kind; iets waar ze zich volledig voor inzette. Het had alles waarvan ze altijd had gedroomd, niet in de laatste plaats een grote kring vaste gasten. Ze waren zeven dagen per week open, April zelf was er dag en nacht. Ze deed de inkoop, ze was chef-kok en kwam bij de gasten aan hun tafeltje, hoewel ze het gelukkigst was in haar keuken. Vooral bij de trouwe bezoekers moest ze echter af en toe haar gezicht laten zien. Ze kocht ook zelf alle wijnen in, waarvan ze een interessante collectie had aangelegd tegen prijzen die heel redelijk genoemd konden worden. Voor haar vaste gasten was April in New York het beste restaurant in de stad.

Al na het eerste jaar van haar studie had ze de universiteit vaarwel gezegd om er een jaar tussenuit te gaan, en hoewel ze daarmee niet voldeed aan de verwachtingen van haar ouders, was ze nooit meer naar de universiteit teruggegaan. Haar vader was hoogleraar middeleeuwse geschiedenis aan Columbia University, maar April was in het jaar dat ze daar had gestudeerd, alleen maar diep ongelukkig geweest. Ze wilde chef-kok worden. Dat was waar ze van droomde. Ze had ook nooit enthousiast kunnen raken voor de passie van haar moeder. Ze gaf niet om lifestyle, haar belangstelling ging uit naar wat er in de keuken gebeurde. Chique bruiloften, een smaakvol ingerichte zitkamer en fraaie tafelschikkingen zeiden haar allemaal niets. Ze wilde de keuken in, om de gerechten klaar te maken waar iedereen van hield.

Na haar afgebroken studie had ze om chef-kok te worden een leerschool van zes jaar gevolgd in Frankrijk en Italië, en uiteindelijk had ze bij een aantal van de beste restaurants in Europa gewerkt. Ze was in de leer geweest bij Alain Ducasse in Parijs, en bij de chef-patissier van La Tour d'Argent. Ze had in Florence en Rome gewerkt, en tegen de tijd dat ze op haar vijfentwintigste terugging naar de States beschikte ze over een schat aan ervaring. Na terugkeer in New York had ze een jaar bij een van de beste restaurants van de stad gewerkt, en dankzij haar moeder had ze vervolgens een jaar de tijd kunnen nemen om haar droomrestaurant op te zetten. Haar eigen restaurant, waar ze van alles het beste wilde serveren, niet alleen delicatessen, maar ook de simpele gerechten die voor veel mensen tot hun favorieten behoorden; eenvoudige maaltijden zonder zware sauzen, naast uitgelezen menu's waar je als gast niet dagelijks, zelfs niet elke week voor in de stemming was. Ze serveerde verrukkelijke pasta, die ze zelf maakte zoals ze dat in Rome en Florence had geleerd. Haar steak tartare deed niet onder voor de Franse. Voor wie ervan hield, stonden er escargots op de kaart, maar ook foie gras, zowel warm als koud, en boudin noir. Ze serveerde onvergetelijke cheeseburgers op zelfgebakken broodjes, de fijnste zalm, macaroni met kaas, gehaktbrood, corned beaf hash zoals je oma die maakte, de lekkerste pizza's, braadstuk en Southern fried chicken, Franse lamsbout met aardappelpuree die smolt op je tong. Het aanbod ging van kaviaar en blini's tot loempia's en dimsum, kreeft uit Maine, krab - in de zomer met zachte schaal - en verrukkelijke garnalen en oesters die ze op de markt zelf selecteerde. Kortom, de kaart was een combinatie van wat de meeste mensen graag aten en wat zij leuk vond om te maken, compleet met een uitgebreide selectie troost-eten, van kippensoep met matseballen tot polenta, pastina, pancakes, wentelteefjes en wafels, op elk uur van de dag, niet alleen bij de brunch op zondag. Ze had de chef-patissier van het Ritz Hotel in Parijs naar haar restaurant gehaald om de heerlijkste gebakjes, desserts en soufflés te maken. Ze schonk wijnen uit de hele wereld, en om haar gasten te helpen bij het maken van hun keuze had ze een uitstekende sommelier in dienst.

Het restaurant was vanaf de opening een doorslaand succes geweest, niet alleen bij haar gasten maar ook bij hun kroost. Op de kinderkaart stonden gegrilde tosti's, die ook bij volwassenen erg in de smaak vielen, hotdogs en hamburgers, kleine pizza's, 'blote pasta' zonder saus, macaroni met kaas, hapklare porties gebakken kip en frietjes zoals April die in Frankrijk had leren maken. Voor het toetje konden de jonge gasten kiezen uit ijs met warme chocoladesaus, bananasplit, wafels met marshmallows en chocolade, milkshakes en frisdrank met een bolletje ijs. Wanneer ouders tegen hun kinderen zeiden dat ze naar April gingen, steeg er een luid gejuich op. En als een volwassene iets van de kinderkaart wilde bestellen, kon dat. Haar restaurant was het soort gelegenheid waar April als kind zelf dolgraag naartoe zou zijn gegaan en waar ze als volwassene van genoot. En dat gold voor iedereen die er kwam.

Ze waren bijna permanent volgeboekt voor de lunch, het diner en de brunch op zondag. In deze tijd van het jaar, in de maand november, serveerde April witte truffels met pasta, risotto of roerei. De witte truffels kostten een vermogen. Er was maar één streek in Italië waar ze groeiden, en ze werden elk jaar vanuit Elba ingevlogen, voor een seizoen dat slechts drie weken duurde. Ook dit jaar had April ze besteld. En ze had ze sinds twee dagen binnen. Alleen echte fijnproevers konden de exquise zwammen waarderen, die onder de grond groeiden en zorgden voor een krachtig aroma wanneer ze over pasta, roerei of risotto werden geschaafd. April zou die avond beginnen met serveren. Dat was een van de dingen die ze leuk vond aan haar verjaardag: dat die gelijk viel met het begin van het wittetruffelseizoen.

April in New York was behalve een doorslaand succes ook haar levensvulling. Ze had voor niets anders tijd of belangstelling. Alleen op een dag als vandaag gaf ze zichzelf de ruimte om stil te staan bij wat er aan haar leven ontbrak. En dat was weliswaar een heleboel, maar ze wilde niets anders dan een restaurant. Ze had in geen vijf jaar een serieuze relatie gehad, en daar had ze ook helemaal geen tijd voor. Toen ze in Parijs woonde, had ze samengewoond met een man die haar sloeg, een chefkok die om de haverklap dreigde bij haar weg te lopen en die zelfs eens met een slagersmes voor haar had gestaan. Ze had er twee jaar voor nodig gehad - plus een psycholoog en anderhalf jaar prozac - om eroverheen te komen. Sindsdien was ze kopschuw en had ze alleen wat kortstondige, oppervlakkige relaties gehad. Het leek erop dat het restaurant voorlopig al haar verlangens bevredigde.

Wat haar schokte en wat haar met de neus op de feiten drukte, was dat ze vandaag dertig was geworden. Dertig leek zo volwassen, of misschien gewoon oud. En ineens vroeg ze zich af of ze ooit zou trouwen en kinderen krijgen, en hoe ze het zou vinden als dat niet gebeurde. Hoe zou ze het vinden als ze in plaats daarvan uiteindelijk alleen een keten van restaurants zou hebben? Ooit wilde ze een tweede restaurant openen, maar zover was het nog niet. Eerst moest ze zorgen dat hier alles perfect draaide. Zelfs na drie jaar waren er nog altijd dingen die voor verbetering vatbaar waren, dingen die ze wilde verfijnen en veranderen. Ze had net een tweede sommelier in dienst genomen, want degene die al sinds de opening bij haar was, had gezegd dat het hem te veel werd, dat hij niet zoals zij zeven dagen per week wilde werken. Het was iets waar April totaal geen moeite mee had. Hard werken hoorde erbij als je een eigen zaak had. En bovendien, ze had geen idee wat ze zou moeten doen als ze een dag vrij nam, dus dat deed ze nooit.

Terwijl ze naar de nieuwe Fulton Fish Market in The Bronx reed, was ze met haar gedachten weer bij haar verjaardag. Haar moeder had altijd gejubeld over het feit dat ze op dezelfde dag jarig waren, maar als kind had April het niet leuk gevonden om 'haar dag' te moeten delen. Inmiddels stoorde haar dat niet meer. Ze besefte maar al te goed dat haar eigen verjaardag dit jaar extra zwaar zou zijn voor haar moeder. Valerie had er maanden tegen opgezien om zestig te worden. Als April al moeite had met dertig, moest haar moeder zestig wel helemaal verschrikkelijk vinden, al was het maar omdat haar succes deels te danken was aan haar jeugdige imago. April had met haar te doen. Bovendien wist ze dat haar moeder het heel erg vond dat er al jaren geen man in haar leven was. In dat opzicht maakte ze zich ook zorgen over April, en dat liet ze regelmatig blijken. April had geen tijd om erover na te denken, het onderwerp kwam alleen op een dag als vandaag bij haar op. Ze was het op slag vergeten toen ze uit haar pick-up stapte en werd opgeslokt door de drukte op de vismarkt, waar ook andere chef-koks bezig waren vis en schaal- en schelpdieren in te kopen voor hun restaurant. Ze was tot bijna zes uur bezig, toen reed ze naar de versmarkt met groenten en fruit, waar ze vervolgens ook nog eens anderhalf uur doorbracht. Het liep tegen achten toen ze terug was in haar restaurant aan Little West Twelfth Street. Daar ging ze met een dampende kom café au lait in de keuken zitten, precies wat ze nodig had na de koude uren op de markt. Ze zette de radio aan en schrok toen ze de presentator van een van de vroege praatprogramma's hoorde vertellen dat haar moeder die dag jarig was en hoe oud ze was geworden. Als Valerie dat hoorde, zou ze zelfs nog meer van streek raken. Gelukkig vertelde hij er niet bij dat Valeries dochter, April Wyatt, ook jarig was en dertig werd. Dat was al erg genoeg zonder dat de hele wereld ervan wist. Haar bekendheid was iets waar ze haar moeder niet om benijdde. Anderzijds, haar moeder genoot ervan, van het succes, het geld, het applaus. Dus dan moest ze de keerzijde van de medaille op de koop toe nemen. April had geen enkel verlangen naar beroemdheid, ze had niet de ambitie om een tweede Alain Ducasse of Joel Robuchon te worden. Het enige wat ze ambieerde, was een restaurant waar iedereen graag kwam en hield van wat ze klaarmaakte. Die ambitie had ze inmiddels ruimschoots waargemaakt.

April had de eenvoud en de aangeboren discretie van haar vader geërfd, en van haar moeder de passie om hard te werken. Er was niemand die zo hard werkte als haar moeder, wist April. Haar vader was veel milder en lang niet zo ambitieus. Hij was geknipt voor een leven als hoogleraar. Zowel haar vader als haar moeder gaf ruiterlijk toe dat hun huwelijk een vergissing was geweest. Het had maar acht jaar geduurd. Toen April zeven was, waren ze gescheiden. Haar moeder was toen al met haar eigen carrière bezig, en haar vader zei dat hij daar niet mee kon omgaan. Hij voelde zich een vreemde in de wereld van zijn vrouw. Inmiddels waren ze goede vrienden, en ze waren ook niet met ruzie uit elkaar gegaan. Het was hun allebei duidelijk geweest dat ze niet de juiste partner waren voor de ander, en Valerie had April altijd voorgehouden dat haar vader een goed mens was. Hij was binnen twee jaar na de scheiding hertrouwd. Maddie werkte als logopediste met kinderen in achterstandssituaties en stond als zodanig heel ver af van Valerie, met haar eigen televisieprogramma, haar schitterende carrière, haar licentieovereenkomsten, haar bestsellers en haar leven in de schijnwerpers. Valerie was nog niet beroemd toen Aprils vader met haar trouwde, maar de ambitie was er al wel geweest, en die had ze gerealiseerd door jarenlang keihard te werken. Maddie en Aprils vader hadden nog twee kinderen gekregen; twee meisjes, Annie en Heather, inmiddels respectievelijk negentien en zeventien. Leuke meiden. Heather sprong in de zomer soms bij in het restaurant en wilde schooljuffrouw worden. Annie had een geniale aanleg voor wiskunde en zat in haar tweede jaar op mit. Het waren allemaal aardige, fatsoenlijke, gewone mensen, en Aprils ouders - daar hoorde haar stiefmoeder ook bij - vonden het enig om bij haar te komen eten. Haar vader kwam vaak op zondagavond met Maddie en Heather, of eerder op de dag, voor de brunch. En wanneer Annie thuis was in de vakanties kwam die ook mee. Net als Valerie was Aprils vader erg trots op zijn oudste dochter. En April vond het heerlijk dat iedereen het goed met elkaar kon vinden. Dat maakte het voor haar een stuk gemakkelijker. Ze kon zich niet voorstellen hoe het was als je ouders elkaar haatten na de scheiding, hoewel ze dat bij vriendinnen maar al te vaak had gezien. Haar enige slechte ervaring was haar ongelukkige relatie met de chef-kok in Frankrijk; wat waarschijnlijk ook de reden was waarom ze daar zo kapot van was geweest. Tot op dat moment had niemand haar ooit akelig, of zelfs maar onaardig bejegend. Ze zei altijd dat ze nooit meer een relatie wilde met een collega en voegde er haastig aan toe dat de meeste chef-koks die ze kende, getikt waren.

Terwijl ze haar café au lait dronk in haar onberispelijke, stille restaurantkeuken, maakte ze aantekeningen voor een aantal extra's op de kaart van die dag. Tijdens het diner zouden ze de pasta met witte truffel serveren. Bovendien hadden ze twee extra visgerechten. En gewoon omdat ze dat leuk vond, zette ze ook een Grand Marnier-soufflé op de kaart.

Het keukenpersoneel begon om negen uur binnen te druppelen om met de mise-en-place te beginnen. De obers kwamen om elf uur, het restaurant ging om twaalf uur open.

Toen April opnieuw de deur uit ging, arriveerde net de eerste souschef. Ze had om negen uur een afspraak bij de acupuncturiste. Daar kwam ze al jaren, twee keer per week, voornamelijk om de spanningen en de werkdruk van een eigen bedrijf beter aan te kunnen.

De acupuncturiste had haar praktijk aan Charles Street, drie straten van het restaurant. In de loop van de jaren waren ze vriendinnen geworden. In tegenstelling tot April was Ellen Puccinelli getrouwd, en ze had drie kinderen. Haar opleiding had ze gedaan in Engeland, bij een Chinese meester, en ze zei dat ze bleef werken om niet gek te worden. En om tijd voor zichzelf te hebben; althans, zonder kinderen. April genoot van haar afspraken, vanwege de ontspanning en vanwege de kans om de laatste nieuwtjes uit te wisselen met een goede vriendin; een vriendin die soms ook diende als luisterend oor en psychotherapeut. Ellen kwam vaak op zondagavond met man en kinderen in het restaurant eten. Ze was vier jaar ouder dan April, en haar drie jongens waren wildebrassen, maar schatten van kinderen. Het echtpaar was inmiddels tien jaar getrouwd. Ellens man was aannemer, en hun leven in New York, met drie kinderen en twee banen, was een soort jongleernummer.

Ellen ontving April met een stralende glimlach toen die binnenkwam in een spijkerbroek en een dikke trui, met aan haar voeten de klompen die ze ook droeg tijdens het koken. Net als April genoot Ellen van haar werk.

April schopte haar klompen uit, deed haar horloge af, trok de dikke trui over haar hoofd en strekte haar lange, ranke lijf uit op de smetteloos beklede behandeltafel. Ellens praktijkruimte was een behaaglijke, gezellige ruimte. De volmaakte plek om te ontspannen. Aprils lange vlecht hing over de rand van de tafel. Ellen was klein van postuur, en met haar korte blonde haar en grote blauwe ogen had ze wel iets van een kabouter. Dat gold ook voor haar kinderen, van wie ze foto's op haar bureau had staan.

'Ben je vandaag niet jarig?' vroeg ze, terwijl ze Aprils pols pakte om haar hartslag te controleren. De hartslag vertelde haar hoe het ervoor stond, waar zich spanning had opgehoopt en welke delen van Aprils lichaam te lijden hadden onder haar zware werk en de lange dagen die ze maakte.

'Ja.' April grijnsde. 'Dat klopt. Toen ik vanmorgen wakker werd, vond ik het nogal deprimerend, maar toen dacht ik, wat kan mij het ook allemaal schelen. Ik ben gelukkig met het restaurant, dus waarom zou ik me zorgen maken over wat ik niet heb?'

Ellen fronste haar wenkbrauwen terwijl ze nog altijd Aprils pols controleerde, maar ze zei niets.

'Zeg het maar,' drong April aan. 'Wat is er aan de hand? Is het mijn lever? Mijn hart? Zijn het mijn longen? Ik had dit weekend een koutje, maar dat was met twee dagen over,' zei ze trots.

'Nee hoor, er is niks bijzonders.' Ellen glimlachte naar haar vriendin. 'Je weerstand zou beter kunnen, maar dat is normaal in deze tijd van het jaar. Ik zal je moxeren.'

April was dol op de warme, krachtige geur van moxa, die Ellen net boven haar buik aanstak, ervoor zorgend dat de huid niet rood of pijnlijk werd. Moxa had een verwarmend, helend effect. Moxeren was Aprils favoriete onderdeel van de behandeling, hoewel ze de naalden ook niet vervelend vond. Ellen was er zo handig mee dat ze haar nooit pijn deed, en April voelde zich daarna altijd heerlijk ontspannen. Sinds haar terugkeer uit Europa liet ze zich behandelen met acupunctuur, en ze zwoer erbij. Bovendien was Ellen erg goed.

'En, zijn er nog nieuwe mannen in je leven?' vroeg ze belangstellend.

April begon te lachen. 'Wel vier! Drie nieuwe obers in het weekend en een sommelier die ik bij Daniël Boulud heb weggekaapt.' Ze grinnikte.

Ellen schudde haar hoofd. 'Ik bedoelde het serieus. Het leven is meer dan alleen maar koken.'

'Ja, dat hoor ik wel vaker.' April deed haar ogen dicht terwijl Ellen de brandende moxa boven haar buik hield. Het voelde heerlijk. 'Daar liep ik vanochtend aan te denken. Vroeger dacht ik altijd dat ik op mijn dertigste getrouwd zou zijn, en dat ik kinderen zou hebben. Nu heb ik geen idee hoe de eerstkomende jaren eruitzien. Misschien komt het er ooit van, tegen de tijd dat ik vijfendertig ben. Vroeger vond ik dertig stokoud. Maar ik voel me nog een kind.' Zo zag ze er ook uit. Net als haar moeder leek April veel jonger dan ze was, en op haar donkere haar na was ze Valeries evenbeeld. Ze hadden dezelfde lichtbruine ogen, dezelfde perfecte, gladde huid. Moeder en dochter hadden het met hun uiterlijk getroffen. April gebruikte nooit make-up. Daar zag ze het nut niet van in. Alles wat ze op haar gezicht smeerde, smolt weg in de hitte boven het fornuis. Dus ze maakte zich alleen op als ze uit eten ging of als ze een date had, maar dat laatste was in geen jaren meer gebeurd.

'Je hebt alle reden om gelukkig te zijn,' hielp Ellen haar herinneren. 'Er zijn maar weinig mensen die op hun dertigste al een goedlopend restaurant hebben. Dus ik vind dat je best trots mag zijn op jezelf.'

'Dank je wel,' zei April zacht terwijl Ellen de moxa weglegde en met de naalden aan de slag ging. Na amper een minuut stopte ze en controleerde nogmaals Aprils hartslag. Ellen bezat een griezelig instinct waardoor ze het onmiddellijk voelde als er iets uit balans was, en ze vergiste zich zelden.

'Is je menstruatiecyclus weer in de war?' vroeg ze nadat ze nog twee naalden had gezet. April glimlachte. Ze was al jaren erg onregelmatig. Dat was een van de symptomen van de spanningen die haar werk met zich meebracht. Haar menstruatie bleef soms maanden uit. Ze was aan de pil, in een poging tot regelmatigheid, en om geen risico te lopen als ze een slippertje maakte, ook al gebeurde dat niet vaak. Sterker nog, ze kon zich de laatste keer al bijna niet meer heugen.

'Ik ben al twee maanden niet ongesteld geweest,' zei ze zonder een zweem van ongerustheid. Als ik het erg druk heb, word ik het soms maanden niet. En het is op dit moment behoorlijk hectisch. We hebben de kaart vorige maand wat uitgebreid.'

'Misschien moet je er toch eens naar laten kijken,' zei Ellen luchtig terwijl ze een paar naalden in Aprils bovenarmen zette.

'Denk je dat er iets niet in orde is?' vroeg April verbaasd.

'Nee, dat denk ik niet,' stelde Ellen haar gerust. 'Maar je hartslag is anders dan anders. Ik voel iets.'

'Wat dan?'

'Wanneer heb je voor het laatst seks gehad?'

'Dat weet ik niet meer. Hoezo?'

'Het is waarschijnlijk onzin... Bovendien slik je de pil... Maar misschien zou je toch even een zwangerschapstest moeten doen. De laatste keer dat je seks had, heb je de pil toen wel geslikt? Of ben je hem vergeten? Misschien wel vaker dan één keer?'

'Denk je dat ik zwanger ben?' April ging geschokt rechtop zitten. 'Dat is krankzinnig. Ik heb inderdaad een tijdje terug seks gehad. Met een vent die ik niet eens aardig vind. Een slimme, akelig bijdehante restaurantrecensent. Om indruk te maken heb ik hem onze beste wijnen laten proeven, en voor de gezelligheid zelf stevig meegedronken. Wat al te stevig, want toen ik de volgende morgen wakker werd lag hij naast me. Zoiets heb ik echt in geen jaren meer gedaan. En tot overmaat van ramp schreef hij ook nog een slechte recensie. Hij vond de kaart kinderlijk en veel te simpel. Ik werkte ver onder mijn niveau en ik verspilde mijn talent. Wat een lul.'

'Iemand niet aardig vinden werkt volgens mij niet als anticonceptie,' merkte Ellen kalmpjes op terwijl April met een verontrust gezicht weer ging liggen.

'Nu ik erover nadenk... volgens mij ben ik de pil inderdaad een keer vergeten. Ik had zo'n kater de volgende dag. En ik had een zere keel. Dus ik hoop dat ik hem heb aangestoken. Ja, zo was het, ik had keelontsteking.' Ineens wist ze het weer, hoewel ze haar uiterste best had gedaan het te vergeten. Het was haar bijna gelukt, maar door Ellens vragen kwam het allemaal weer naar boven.

'Slikte je soms antibiotica?'

'Ja. Penicilline.'

'Dan werkt de pil soms niet goed. Dus ik denk echt dat je het zou moeten controleren.'

'Ik ben niet zwanger,' zei April met grote stelligheid.

'Nee, dat denk ik ook niet. Maar het kan nooit kwaad om het te controleren.'

'Zeg, doe me een lol! Ik ben jarig,' hielp April haar herinneren, en ze begonnen allebei te lachen.

'Ik weet zeker dat het niks is,' stelde Ellen haar gerust, maar die geruststelling kwam te laat. April had zich al in de stress gestort.

'Ik ook,' zei ze opnieuw heel stellig, in de hoop hen allebei te overtuigen.

Daarna hadden ze het over andere dingen, maar Ellen begon er weer over toen April vertrok. Die wilde er niet aan denken, ze wist zeker dat ze niet zwanger was. Tenslotte was er niets wat daarop wees, behalve het uitblijven van haar menstruatie. Maar dat gebeurde zo vaak. Ze nam het zichzelf nog altijd kwalijk dat ze met Mike Steinman in bed was beland. De culinair recensent. Hoe had ze zo stom kunnen zijn? Ze had beter moeten weten. Maar hij was erg aantrekkelijk, en slim. Het was begin september gebeurd, in het weekend van Labor Day, inmiddels twee maanden geleden. Maar tot op dat moment had ze er niet meer aan willen denken.

Op de terugweg naar het restaurant kwam ze langs een drogisterij, en hoewel ze zichzelf voor gek verklaarde, ging ze toch naar binnen om een zwangerschapstest te kopen. Het was jaren geleden dat ze zoiets bij de hand had gehad. In Parijs had ze een keer behoorlijk in de rats gezeten, maar gelukkig was ze niet zwanger geweest. En dat was ze nu ook niet, dat wist ze zeker. Toch kocht ze de test, gewoon om tegen Ellen te kunnen zeggen dat die zich had vergist, en om zichzelf gerust te stellen. Want die zorg kon ze er niet bij hebben.

Thuisgekomen nam ze poolshoogte in de keuken. Alles was in orde, de voorbereidingen voor de lunch lagen op schema. De deuren gingen pas over twee uur open, en ze moest zich gaan verkleden voor de lunch met haar moeder. Het appartement boven het restaurant was buitengewoon schaars gemeubileerd. Het stond er vol met houten kratten, kartonnen dozen en lelijke lampen. De weinige meubels die ze had - een bureau, een bank, een ladekast en een tweepersoonsbed - had ze gekocht bij het Leger des Heils. Ze weigerde haar geld aan mooie spullen uit te geven. Ze richtte er liever de keuken mee in, waarvoor ze de beste tweedehands apparatuur had gekocht die ze had kunnen vinden. Haar moeder had aangeboden het appartement in te richten, maar dat had April geweigerd. Ze kwam alleen boven om te slapen, en om haar administratie te doen. Gasten ontving ze er nooit. In dat opzicht was ze geen kind van haar moeder. Het appartement zag er nog altijd uit als een tijdelijk onderkomen.

Ze controleerde de facturen van de binnengekomen bestellingen en nam een douche. Aan de zwangerschapstest dacht ze niet meer, totdat ze zich stond aan te kleden. Het scheelde niet veel of ze had besloten de test niet te doen, maar dat zat haar toch niet lekker. Ze moest het weten! Nu Ellen de mogelijkheid had geopperd dat ze zwanger was, kon ze er maar beter voor zorgen dat ze zekerheid kreeg. Anders bleef het aan haar knagen. Ze volgde de aanwijzingen voor gebruik, zette de test op de ladekast in haar slaapkamer en ging verder met aankleden; een zwarte geklede broek, een zwarte trui en platte schoenen. Nadat ze haar lange, donkere haar in een vlecht bij elkaar had gebonden, liep ze naar de spiegel om haar lippen te stiften. Toen viel haar blik op de test. Ze pakte hem op, keek ernaar en zette hem weer neer. Ze liep de kamer uit, kwam terug, keek opnieuw. Het kon niet waar zijn. Dat kon gewoon niet. Ze was aan de pil. Ze had hem maar één keer vergeten... of twee keer? Ze was die avond zo verschrikkelijk dronken geweest dat ze het niet meer wist. Maar dit kon niet waar zijn! Het kon gewoon niet. Van een man die ze nauwelijks kende! Sterker nog, een man aan wie ze een hekel had, een man die haar restaurant niet leuk vond en die niets had begrepen van de filosofie daarachter. Ze was nota bene jarig vandaag! Zulke dingen hoorden niet te gebeuren. Maar soms gebeurden ze toch. Ze was zwanger, van een wildvreemde. En wat ging ze daaraan doen? Er was in haar leven geen ruimte voor een kind. Hoe had ze zoiets stoms kunnen doen? En hoe kon het leven zo wreed zijn?

Ze ging in de lege kamer op haar bed zitten, tranen stroomden over haar wangen. Dit was het bed waarin ze seks met hem had gehad. Wat had ze daar nu verschrikkelijk veel spijt van. Ze moest wel erg zwaar boeten voor één ongelooflijk stomme fout.

Met een blik van paniek in haar ogen schoot ze de zwarte jas aan die ze van haar moeder had gekregen. Ze bond de ceintuur heel strak om haar middel, als om te bewijzen dat er niets aan de hand was. Toen pakte ze haar tas en ze liep haastig de trap af.

In plaats van nog even de keuken in te lopen, zoals ze anders altijd deed, liep ze rechtstreeks naar buiten. Daar hield ze een taxi aan, en ze gaf de chauffeur het adres van La Grenouille. Lunchen was wel het laatste waar ze zin in had. Als haar hoofd ergens niet naar stond, was het een feestelijk etentje met haar moeder. Ze besloot niets over de zwangerschap te zeggen, maar tijdens de taxirit maalde de gedachte door haar hoofd dat dit de ergste verjaardag was van haar hele leven.

3

April arriveerde als eerste bij het restaurant waar ze met haar moeder had afgesproken en werd naar het tafeltje gebracht dat die voor hen had gereserveerd. Valerie kwam hier vaak. Dit was haar favoriete restaurant, naast April in New York. Maar La Grenouille was meer haar stijl; elegant, chic en al jaren erg gewild, met schitterende bloemstukken en boeketten, een onberispelijke service en - daar waren April en Valerie het over eens -een uitstekende keuken, de beste in de stad.

April zat in gedachten verzonken, nog altijd in shock, toen haar moeder binnenkwam. Valerie zag er prachtig uit. Ze kuste April met een stralende glimlach op de wang.

'Sorry dat ik te laat ben,' zei ze terwijl ze ging zitten. 'Ik had het razend druk vanmorgen. We zijn nu al bezig met ons kerstprogramma. Gefeliciteerd met je verjaardag! Ik hoop dat je de dag goed bent begonnen.'

April peinsde er niet over haar moeder te vertellen wat ze zojuist had ontdekt. Misschien later, maar nu nog niet. Ze moest het eerst zelf verwerken en besluiten wat haar te doen stond. En misschien vertelde ze het haar moeder wel nooit.

'Ja hoor. Ik was al heel vroeg op de markt, om vis en groente en fruit in te kopen. En vanavond begint het wittetruffelseizoen. Ik heb ze twee dagen geleden binnengekregen. Waarom kom je niet eten dit weekend?' Ze keek Valerie lachend aan. Ze hadden een hechte band. Dat was altijd al zo geweest. En die band was alleen maar sterker geworden sinds April ook een eigen, volwassen leven leidde. Bovendien zou ze haar moeder altijd dankbaar blijven omdat die haar in staat had gesteld haar droom te verwezenlijken. Dat beschouwde ze als een groot geschenk. 'Trouwens, jij ook gefeliciteerd met je verjaardag, mam.'

Valerie bestelde champagne en dempte haar stem terwijl ze haar dochter over de tafel heen aankeek. 'Het was vanmorgen op de radio hoe oud ik ben geworden.' Haar sombere gezicht verried hoe ze zich voelde.

'Ja, ik heb het gehoord en ik dacht wel dat je het erg zou vinden. Trek het je niet aan, mam. Ik vind het echt rot voor je, maar er is niemand die het gelooft. Je ziet eruit alsof je misschien een paar jaar ouder bent dan ik.'

'Dank je wel,' zei Valerie wrang. 'Maar sinds vanmorgen weet iedereen wel beter.'

'Dan zeg je toch gewoon dat het niet klopt; dat ze zich hebben vergist.' April probeerde haar te troosten, maar het lukte haar niet om echt geruststellend te klinken. Daarvoor was ze zelf te zeer van streek.

'Zestig! Het is niet te geloven,' verzuchtte Valerie.

April glimlachte naar haar moeder. 'En ik vind het onvoorstelbaar dat ik al dertig ben.' En zwanger, voegde ze er in gedachten aan toe. Dertig worden was niet het eind van de wereld, maar zwanger zijn van een man die ze amper kende en die ze niet eens aardig vond, was zo ongeveer het ergste wat ze kon bedenken.

'Daar zie je ook niet naar uit,' zei Valerie lachend. 'Al helemaal niet zonder make-up en met je haar in een vlecht.' Ze had haar pogingen om haar dochter zover te krijgen dat ze zich opmaakte, al was het maar een klein beetje, allang opgegeven. Dat was zinloos in haar werk en met haar manier van leven, zei April altijd. Ondanks de opvallende uiterlijke gelijkenis - qua gelaatstrekken en postuur - waren moeder en dochter erg verschillend. De een zag eruit alsof ze zo uit de Vogue was gestapt, de schoonheid van de ander was volmaakt naturel. En dankzij de zorg die Valerie aan haar uiterlijk besteedde, hadden April en zij zusjes kunnen zijn.

Ze dronken elkaar toe met champagne, en de ober kwam hun bestelling opnemen. Hij begroette Valerie met oprechte warmte en feliciteerde haar met haar verjaardag. Toen ze hem vertelde dat haar dochter ook jarig was, glimlachte hij naar April. Valerie bestelde krab, April zwezerik, want die at je nergens zo lekker als bij La Grenouille, vond ze. Het drong ineens tot haar door dat ze de afgelopen twee maanden geen dag misselijk was geweest. Trouwens, ook de andere zwangerschapssymptomen waren haar bespaard gebleven. Haar borsten waren misschien wat gevoeliger dan anders, maar dat had ze toegeschreven aan het uitblijven van haar menstruatie. Nu ze eenmaal wist wat er aan de hand was, kostte het haar moeite aan iets anders te denken. Sterker nog, dat bleek onmogelijk. De helft van wat haar moeder vertelde, ontging haar. De ober schonk haar nog een glas champagne in, en April nam gretig een slok, alsof ze haar zwangerschap op die manier kon ontkennen. Tegen de tijd dat het eten kwam, voelde ze zich een beetje licht in het hoofd. En toen ze waren uitgegeten, nam Valerie haar bezorgd op. April leek wat afwezig, vond ze, alsof ze zich ergens zorgen over maakte. En ze had zichtbaar last van de wijn.

'Zit je verjaardag je dwars? Of is er iets anders aan de hand?' vroeg Valerie met moederlijke bezorgdheid.

April schudde haar hoofd. 'Nee hoor, ik voel me prima.' Ze dwong zichzelf te glimlachen. 'Maar blijkbaar ben ik toch meer onder de indruk van mijn drie kruisjes dan ik had gedacht. Trouwens, ook van de champagne.' Ze dronken Cristal, hun favoriete champagne. April had het niet op de kaart staan, want het was veel te prijzig voor haar gasten. Net als de Château d'Yquem waarvan de ober hun na het eten een glas aanbood, namens La Grenouille. Het was de beste sauternes ter wereld, en April vond dat ze niet kon weigeren, want ze wilde zijn gevoelens niet kwetsen.

'Ik kom straks dronken terug op mijn werk,' zei Valerie lachend.

'Ik ook.' April voelde zich verre van helder, en terwijl ze haar moeder aankeek, wazig van de wijn, flapte ze het eruit, terwijl ze zich zó had voorgenomen het niet te zeggen. 'Ik ben zwanger.' De woorden hingen loodzwaar tussen hen in, terwijl Valerie haar over de tafel heen verbouwereerd aanstaarde.

'Je bent zwanger? Maar... hoe kan dat dan? Hoe... Nou ja, laat ook maar. Van wie? Heb je... Is er... iemand?' Als dat zo was, dan had April daar nooit iets over gezegd. Tenminste, niet tegen haar. Valerie leek met stomheid geslagen. Dit was wel het laatste wat ze had verwacht.

'Nee, er is niemand. Ik ben gewoon stom geweest. Het is twee maanden geleden gebeurd, in het weekend van Labor Day. Ik ken hem amper. Ik heb hem maar één keer ontmoet. En ik weet het zelf ook nog maar net.'

Valerie legde haar hand op de hare. Ze was net zo geschokt als April dat was geweest bij het zien van de test. 'En wat ga je eraan doen? Of eh... Nou ja, waarschijnlijk moet ik zeggen, wanneer ga je het doen?'

'Ik weet nog niet wat of wanneer. Het is voor het eerst dat ik dit meemaak. Ik ben dertig, en ik stond vanmorgen nog te denken dat ik altijd had gedacht dat ik tegen die tijd getrouwd zou zijn en kinderen zou hebben. En nu overkomt me dit. Ik heb geen idee wat ik ermee aan moet, waar ik goed aan doe, wat ik wil.'

'Overweeg je het te houden?' Bij dat vooruitzicht keek Valerie zelfs nog geschokter. Die mogelijkheid was niet eens bij haar opgekomen. Trouwens, dat gold ook voor de mogelijkheid dat April zwanger zou worden van een wildvreemde.

'Ik weet het niet. Ik weet niet eens of ik wel kinderen wil. Maar het is gebeurd. Misschien moet ik er maar gewoon het beste van maken, ook al maakt een kind het allemaal wel erg ingewikkeld.'

'Ga je het aan de vader vertellen?' Valerie had nooit kunnen denken dat ze dit soort vragen aan haar dochter zou moeten stellen. April was van jongs af aan altijd erg verstandig en oppassend geweest. Maar nu was ze zwanger van een man die ze nauwelijks kende. Wat moest dat een nachtmerrie voor haar zijn! Valerie had met haar te doen.

'Dat weet ik ook nog niet. Waarschijnlijk weet hij niet eens meer wie ik ben, of wat er is gebeurd. We waren verschrikkelijk dronken. Allebei. Dus ik denk eigenlijk dat ik het hem maar niet moet vertellen. Dat ik het alleen moet zien te klaren.'

'Is hij aardig?'

'Geen idee. Hij heet Mike Steinman. En hij kwam langs om een recensie over het restaurant te schrijven. Die overigens heel slecht was. Echt verschrikkelijk.'

'Wat? Nadat hij met je naar bed was geweest? Nou zeg, hoe durft-ie?' Valerie keek zo geschokt dat April onwillekeurig moest lachen. Ze voelde zich iets rustiger nu ze haar moeder in vertrouwen had genomen. In plaats van dessert bestelden ze koffie, en geleidelijk aan voelde April zich weer helder worden.

'Het wil nog steeds niet echt tot me doordringen. Ik had destijds keelontsteking, dus ik slikte antibiotica. En volgens mijn acupuncturiste is de pil dan minder effectief. Zij kwam met het vermoeden dat ik zwanger zou zijn. Ik zou het zelf nooit bedacht hebben.'

'Wanneer is het gebeurd?' vroeg Valerie bezorgd. Het nieuws was zo'n schok voor haar geweest - voor hen allebei - dat ze was vergeten hoe lang April al zwanger was.

'Twee maanden geleden. In het weekend van Labor Day,' herhaalde die.

Haar moeder knikte. 'Dan mag je niet te lang meer wachten, als je er iets aan wilt doen.'

'Dat besef ik. Dus ik ga zo snel mogelijk naar de dokter.' Maar wat ze ook deed, het was haar besluit. Ze hoefde niets tegen Mike Steinman te zeggen, tenzij ze besloot dat ze de baby wilde houden. In dat geval had hij er recht op het te weten, ook al verwachtte ze verder niets van hem.

'Wat kan ik doen om je te helpen?' vroeg Valerie.

'Op dit moment niks. Dit is iets wat ik alleen moet doen.'

'Er zijn tegenwoordig heel veel ongetrouwde vrouwen die een kind krijgen, vooral op jouw leeftijd. Het is niet meer zo'n taboe als vroeger. Dus stel dat je besluit het te houden, hoef je niet te trouwen. Zeker niet als je hem niet eens aardig vindt. Alleen... met jouw werk zie ik nog niet hoe je in je eentje voor een kind zou kunnen zorgen.'

'Ik ook niet,' zei April eerlijk. 'Een kind zat niet in de planning.' Het zou waanzin zijn om het te houden. Dat wist ze net zo goed als haar moeder. Maar het besluit was aan haar. En ze wist dat haar moeder haar zou steunen, hoe dat besluit ook uitviel. 'Ik laat het je weten zodra ik eruit ben. Voorlopig kunnen we in elk geval zeggen dat we deze verjaardag niet snel zullen vergeten. Ik had het je eigenlijk pas willen vertellen nadat ik een besluit had genomen.'

'Ik ben blij dat ik het nu al weet,' zei Valerie bemoedigend. 'De beslissing is aan jou. Maar je vader en ik staan achter je, welk besluit je ook neemt.'

'Zeg nog maar niks tegen papa,' zei April met een ongelukkig gezicht. Ze kon zich niet voorstellen hoe ze het hem - en Maddie - moest vertellen. Iedereen zou diep geschokt zijn. Hoewel, misschien ook niet. Maar wat deed het ertoe? Ze moest een besluit nemen dat goed voelde. Dat was het enige wat ertoe deed. En ze was er nog niet uit welk besluit dat zou moeten zijn. Het was allemaal nog zo nieuw, ze kon het nog niet bevatten. Ze wierp een blik op haar horloge. 'Ik moet weer aan het werk.'

Valerie vroeg om de rekening. 'Ik ook,' zei ze, nog altijd hevig uit haar doen door Aprils onthulling.

'Wat doe je vanavond?' vroeg die. 'Uit eten met vrienden?'

'Nee, ik ga vroeg naar bed, mezelf in slaap huilen omdat iedereen weet hoe oud ik ben,' zei ze met gevoel voor zelfspot.

'Heb je zin om te komen eten? We serveren vanavond de truffelpasta. Of risotto, als je dat lekkerder vindt.'

'Nee, ik ben liever gewoon alleen vanavond,' zei Valerie naar waarheid. April begreep het. Met alles waar ze over moest nadenken, zou ze ook het liefst alleen zijn die avond, maar zij moest werken.

'Ik hou van je, mam. Dank je wel dat je zo lief reageerde. Het spijt me dat ik je ermee overviel op je verjaardag,' zei ze dankbaar terwijl ze hun jas aantrokken.

'Het spijt me voor jou dat het is gebeurd.' Valerie benijdde haar dochter bepaald niet om het dilemma waarin ze verkeerde, maar in haar ogen kon ze maar tot één besluit komen. Het was gewoon te veel, een kind en een restaurant, en dat allemaal in haar eentje. Dus volgens Valerie was er eigenlijk geen sprake van een dilemma; er was maar één optie. April kon de baby niet houden. Al helemaal niet als ze de vader er niet bij wilde betrekken. Maar ze respecteerde het recht van haar dochter om haar eigen keuzes te maken. En ze was ervan overtuigd dat April uiteindelijk voor de enig denkbare optie zou kiezen. Bovendien had ze nog geen haast met het krijgen van kinderen, wist Valerie.

'Gezellige dag verder, mam,' zei April verdrietig toen ze elkaar omhelsden op de stoep voor La Grenouille. 'Dank je wel. Voor alles. En er is echt niemand die gelooft dat je al zestig bent.'

'Hm. Als ik dan ook nog maar geen oma hoef te worden,' zei Valerie met een zielig gezicht. 'Want daar ben ik nog niet klaar voor.'

'Ik ook niet,' zei April eerlijk. 'Ik had nooit gedacht dat ik voor dit dilemma zou komen te staan.'

'Tja. Hoe dan ook, nog een fijne verjaardag, lieverd.' Valerie blies haar een kus toe, waarop ze allebei in een taxi stapten en teruggingen naar hun werk.

Weer thuis liep April rechtstreeks door naar boven om zich te verkleden. Vijf minuten later stond ze in de keuken, dankbaar voor de afleiding. Ze werkte de hele middag, deed zelf de voorbereidingen voor het diner, en het liep al tegen middernacht toen ze eindelijk kon gaan zitten. Ze kon zich geen betere besteding van haar verjaardag voorstellen; dankzij alle drukte had ze geen tijd gehad om na te denken, en aan het eind van de dag was ze daar te moe voor.

Ondanks de hoge prijs hadden zeven gasten de pasta met truffel besteld. En de Grand Marnier-soufflés waren verrukkelijk geweest. Het personeel had een verjaarstaart voor haar gebakken en het hele restaurant had 'Happy Birthday' gezongen. Zonder de positieve zwangerschapstest zou ze een heerlijke avond hebben gehad. Maar het lukte haar niet de zwangerschap uit haar hoofd te zetten. Daardoor werd alles ineens anders. April had een gevoel alsof er een loden last op haar schouders drukte. Alsof ze in één dag tien jaar ouder was geworden, door het verschrikkelijke besluit dat ze moest nemen. Terwijl ze de kaarsjes op haar taart had uitgeblazen, had ze vurig gewenst dat alles goed zou komen.

In bed wenste Valerie haar die avond hetzelfde toe. Het leek ineens niet meer zo verschrikkelijk om zestig te zijn. Ze maakte zich zorgen om haar dochter. En toen ze het licht uitdeed, herinnerde ze zich plotseling Alans voorspelling dat April een baby zou krijgen. Er liep een rilling over haar rug. Alan had gelijk gehad; in elk geval over de zwangerschap. Het stond nog te bezien of de baby er inderdaad zou komen. Dat deed haar denken aan de nieuwe man in haar leven die Alan haar had beloofd. Als hij het wat April betrof bij het juiste eind had gehad, dan klopte die voorspelling misschien ook wel. Een nieuwe man in haar leven zou leuk zijn voor de verandering. Maar op dat moment gingen al haar gedachten uit naar haar dochter.

Jack Adams bracht de avond ook in bed door, uitgeteld door de pijnstillers. Cipriani had hij afgeblazen. Hij was bijna kruipend van kantoor naar huis gegaan en meteen in bed gekropen. Voor hem even geen acrobatische seks, en geen modellen van tweeëntwintig om zijn vijftigste verjaardag mee te vieren. Hij lag in bed, gekweld door pijn, en terwijl hij naar de televisie keek, dacht hij terug aan al het plezier dat hij jarenlang had gemaakt, in de stellige overtuiging dat daar voor altijd een eind aan was gekomen. Het was een verschrikkelijke verjaardag geweest. Hij had het gevoel dat hij in de rouw was om zijn jeugd, die de vorige avond abrupt was geëindigd, in de armen van Catwoman. Ze had Superman voorgoed om zeep geholpen. Vijftig worden was net zo erg gebleken als hij had gevreesd. Om niet te zeggen veel erger!

4

Op de dag dat April bij de dokter had afgesproken, ging ze ook weer bij Ellen langs. En ze vertelde al bij binnenkomst dat haar vriendin gelijk had gehad; dat ze inderdaad zwanger was.

'O, wat erg voor je,' zei Ellen meelevend. 'Ik hoopte zo dat ik het mis had. Maar je hartslag voelde zo duidelijk anders dan anders.'

'Je bent echt erg goed, weet je dat?' April ging met een meelijwekkende glimlach op de tafel liggen. 'Ik hoopte ook dat je het mis had.'

'En nu? Wat ga je doen?' vroeg Ellen, bezorgd om haar vriendin.

'Ik heb waarschijnlijk niet veel keus,' antwoordde April verdrietig. Ze worstelde al de hele week met het probleem, en tot welke conclusie ze ook kwam, ze stonden haar allemaal niet aan. Het was de moeilijkste beslissing van haar leven. 'Het restaurant en een kind, dat gaat me nooit lukken. Dus ik zal abortus moeten laten plegen. Ik ga vanmiddag naar de dokter.'

'Ach, zo moeilijk is het nou ook weer niet, één kind, mocht je toch anders besluiten.'

'Jij hebt een man die je kan helpen,' bracht April haar in herinnering. 'Ik niet. Ik ken de vader van het kind amper, dus ik denk niet dat ik het hem zou vertellen.'

'Nou, als het om de kinderen gaat heb ik aan Larry ook niet veel. De zorg komt toch eigenlijk vooral op mij neer, en ik heb er drie. Trouwens, ik heb nog meer vriendinnen die het alleen doen. Sommige zijn zelfs naar de spermabank gegaan omdat ze per se kinderen wilden. Zonder man. In het begin voel je je onzeker, maar uiteindelijk gaat het vanzelf.'

'Ik werk twintig uur per dag. Tenminste, meestal. Zeven dagen in de week. Waar moet ik de tijd vandaan halen voor een baby, of voor een kind van twee? Ik denk niet dat ik het zou kunnen. En misschien kan het wel nooit. Het restaurant is mijn kind.' April wist wat haar te doen stond, of wat ze in alle redelijkheid zou moeten doen. Alleen, daar schrok ze voor terug.

'Je komt er wel uit,' zei Ellen zacht. 'En je moet doen wat voor jou goed voelt.'

'Daar probeer ik nu juist achter te komen.' Maar ze was al dagen van streek, vanaf het moment dat ze had ontdekt dat ze zwanger was. Haar moeder had haar herhaalde malen gebeld, in een poging haar te steunen, maar het was duidelijk hoe zij over de situatie dacht. Valerie vond dat April de zwangerschap moest laten afbreken, en er waren momenten dat April dat zelf ook vond. Maar dan sloeg de twijfel weer toe. Het was een ingrijpend besluit dat ze moest nemen. Ze was dan ook blij dat ze die middag bij de dokter terechtkon. Ze had die hele week weinig anders gedaan dan huilen, zelfs wanneer ze in de keuken aan het werk was. Haar personeel maakte zich zorgen om haar. Sinds haar verjaardag was ze ongewoon stil.

Eenmaal bij de dokter kreeg April alle tijd om over haar dilemma te praten. De dokter reageerde welwillend en meelevend. Behalve dat ze de medische opties met April besprak, opperde ze ook de mogelijkheid van counseling om tot een beslissing te komen. Ze begreep maar al te goed hoe moeilijk April het ermee had. April legde uit dat ze geen relatie had met de vader van de baby; sterker nog, dat ze hem nauwelijks kende. Een onenightstand, meer was het niet geweest, na een avond waarop ze allebei veel te veel hadden gedronken. Dat was niet de manier om een kind te verwekken; zo had ze het niet gewild, en ze had nooit kunnen denken dat het zo zou gaan. Ook dat begreep de dokter. Ze legde April de procedure van een abortus uit en stelde voor een echo te laten maken. Terugrekenend was April in de tiende week van haar zwangerschap, en dat was het moment waarop doorgaans de eerste echo werd gemaakt. April stemde met het voorstel in, en tot haar opluchting kon de echo ter plekke worden gemaakt.

Een assistente bracht haar naar een schemerig verlichte ruimte. Daar moest April drie glazen water drinken en vervolgens twintig minuten wachten, waarin haar werd gevraagd zich uit te kleden en een ziekenhuisschort aan te trekken. Toen ze op de behandeltafel lag, smeerde de laborante gel op haar buik, zette het apparaat aan en bewoog met een metalen staaf over het bewuste gebied, terwijl April naar het scherm keek. En toen ineens was het er, het minuscule wezentje dat zich diep in haar lichaam had genesteld. Ze kon het duidelijk onderscheiden. Het had de contouren van een kindje, maar dan heel klein, en het hartje klopte regelmatig. De laborante zei dat alles in orde was, ze wees het hoofdje aan, de 'bips', zoals ze het noemde, en de kleine uitstulpingen die zich tot armen en benen zouden ontwikkelen. Wat ze zag was een kindje, besefte April. Niet alleen maar een idee, niet een stommiteit die ze had begaan met een wildvreemde. Dit was een klein leven, een wezentje met een hartje, dat uiteindelijk ook een ziel en een brein zou hebben. Kijkend naar het scherm voelde April zich ineens ellendig; de tranen stroomden over haar wangen. Nog nooit had ze zich zo overweldigd gevoeld, en zo alleen, maar tegelijkertijd had ze nog nooit zo'n intense verbondenheid ervaren. Ze voelde zich meegesleurd door een vloedgolf van tegenstrijdige emoties. Niets had haar kunnen voorbereiden op wat ze zou voelen wanneer ze haar kindje zag. Op slag kwam alles wat ze de afgelopen week over de baby had gedacht, in een ander licht te staan.

'Alles is goed.' De laborante klopte haar geruststellend op de arm en gaf haar toen een print van wat ze op het scherm hadden gezien. Met de foto in haar hand kwam April terug in de spreekkamer.

'Ik hou het,' zei ze hees, terwijl ze weer in de stoel voor het bureau ging zitten.

De dokter keek haar aan. 'Weet je het zeker?' vroeg ze.

April knikte. 'Ik weet het zeker. Hoe ik het doe, doe ik het, maar ik ga ervoor zorgen dat het lukt.' Ze kón zich er niet toe brengen de zwangerschap af te breken, en inmiddels wilde ze dat ook niet meer.

'In dat geval zien we je over een maand.' De dokter schonk haar een glimlach en stond op. 'Mocht je toch van gedachten veranderen, we hebben nog wat speling, maar niet veel. Hoogstens een paar weken. Voor het geval je de zwangerschap alsnog wilt laten afbreken.'

Maar na wat ze op de echo had gezien, was het voor April meer dan een zwangerschap. Het was een baby. Het was niet iets wat ze bewust had gewild, maar ze was ruim twee maanden zwanger. In juni was ze uitgerekend. Ze had ineens een kindje en een datum. Verdwaasd en met stomheid geslagen liep ze de dokterspraktijk uit. Het besluit was genomen. En April wist dat ze er niet meer op zou terugkomen.

Ze hield een taxi aan, liet zich naar het restaurant terugbrengen, en eenmaal daar liep ze rechtstreeks naar boven om haar moeder te bellen.

'Ik hou het,' zei ze zacht.

Valerie zat op haar werk. 'Wat hou je, lieverd?' Ze kwam net uit een vergadering en had duizend-en-een dingen aan haar hoofd. 'O. O hemel,' zei ze toen, nog voordat April de vraag kon beantwoorden. 'Echt waar? Weet je dat zeker?' Ze was niet gelukkig met het besluit, dat kon April duidelijk horen.

'Ik heb het gezien, mam! Op de echo. Het ziet er echt al uit als een baby. Ik kan het niet. Het is mijn kind.' Ze huilde terwijl ze het zei, en Valerie kreeg ook tranen in haar ogen.

'Ga je het aan de vader vertellen?' vroeg ze, wanhopig bezorgd om haar dochter.

'Dat weet ik nog niet. Ik weet alleen dat ik het niet laat weghalen. De rest, daar ben ik nog niet uit. Dat komt wel.'

'Oké, duidelijk,' zei Valerie kordaat. 'Laat het me weten als ik iets voor je kan doen. Goddank heb je geen last van misselijkheid. Ik was met jou elke ochtend zo ziek als een hond.' Ze had gehoopt dat April een ander besluit zou nemen, maar ze zou haar keuze moeten accepteren en haar dochter in alles steunen. 'Je weet het echt zeker?'

'Ja, ik weet het zeker,' zei April met vaste stem.

'Wanneer is het zover?' vroeg Valerie angstig.

'In juni,' antwoordde April, en ze glimlachte, voor het eerst in een week.

'Het is allemaal een beetje veel, moet ik bekennen. Zestig worden, én oma, en dat allemaal in één week.' Valerie klonk geschokt. Ze probeerde redelijk te blijven. Tenslotte had April ook een verschrikkelijke week achter de rug. Met een wel erg onverwacht cadeautje op haar dertigste verjaardag. Valerie hoopte tenminste dat het een cadeautje zou blijken te zijn, geen ondraaglijke last. April zou het er hoe dan ook niet gemakkelijk mee krijgen. Tenslotte had ze ook nog een bedrijf dat haar opeiste, en Valerie wist hoeveel het restaurant voor haar betekende. April had al vier jaar lang nauwelijks een sociaal leven, en nu kreeg ze er ook nog een kind bij, zonder een man die haar kon helpen met de verzorging. Valerie had het zo graag anders gezien voor haar dochter. 'Toen jij werd geboren, was ik net zo oud als jij nu,' zei ze nadenkend. 'Maar ik had je vader om me te helpen, en die was geweldig met je.'

'Ik kom er wel uit, mam. Er zijn meer vrouwen die het doen. Het is niet het eind van de wereld.' En misschien, heel misschien, was dit wel een begin; het begin van een nieuw leven voor haar. Ze was bereid te doen wat ze kon om het restaurant en de baby met elkaar te combineren. In het begin kon ze de baby gewoon meenemen naar haar werk. En daarna zou ze opvang moeten regelen. Ze was niet de enige alleenstaande moeder, hield ze zichzelf voor. Als anderen het konden, kon zij het ook.

Vervolgens belde ze Ellen om te vertellen dat ze had besloten de baby te houden. Ellen was dolgelukkig voor haar en zei dat April al haar babykleertjes en haar wandelwagen kon lenen. Tegen de tijd dat ze ophing, voelde April zich een beetje gerustgesteld en iets minder angstig. Ze hoefde het niet allemaal nu al voor elkaar te hebben, zei ze tegen zichzelf. De eerste stap was een besluit nemen of ze het aan Mike Steinman ging vertellen. Maar zover was ze nog niet. En ze was er ook nog niet klaar voor om het aan anderen te vertellen. Ze moest eerst zelf aan het idee wennen. Want het was niet niks. Nadat ze het gesprek met Ellen had beëindigd staarde ze naar de foto van de echo. Ze had nog altijd het gevoel dat het allemaal niet echt was. Ze stopte de foto in de la van haar bureau, deed haar schort voor, schoot in haar klompen en ging naar beneden. Voor het eerst sinds een week met een glimlach op haar gezicht. Iedereen in de keuken was opgelucht dat ze weer de oude was. Ze was nog altijd bang, maar ook opgewonden, en ze hield zichzelf de hele avond voor dat ze nog zeven maanden de tijd had om te bedenken hoe ze het allemaal ging aanpakken.

Die avond in bed dacht Valerie weer aan haar dochter. Ze lag televisie te kijken en al zappend te tobben over Aprils besluit om de baby te houden, toen Jack Adams, de sportjournalist, op het scherm verscheen. Hij interviewde een bekende footballspeler, en Valerie dacht aan hun ontmoeting in de lift, op haar verjaardag, toen hij nauwelijks had kunnen lopen. Ze bleef even hangen. Hij vertelde dat hij recentelijk zijn rug had bezeerd, en hoe gruwelijk veel pijn hij toen had geleden. Inmiddels leek hij hersteld, want hij bewoog zich weer vlot en gemakkelijk.

Valerie glimlachte bij de gedachte hoe anders hij er die ochtend had uitgezien. De soepele presentator op het scherm, die duidelijk humor had en losjes interviewde, leek in niets op de haveloze strompelaar in sportkleren en op slippers. Hij was een aantrekkelijke verschijning, heel wat beter van de tongriem gesneden dan de meeste sportjournalisten. Ronduit een knappe man, moest ze toegeven. Ze herinnerde zich dat het groot nieuws was geweest toen de televisiemaatschappij hem in dienst had genomen. Heel groot nieuws. Bovendien had ze gehoord over zijn reputatie te daten met vrouwen die aanzienlijk jonger waren dan hij. Na hun ontmoeting in de lift was het grappig hem op het scherm te zien. Ze zapte verder, naar een sitcom, waar ze maar met een half oog naar keek, en dacht niet meer aan Jack Adams. Een paar minuten later zette ze de televisie uit, en terwijl ze ook het licht uitdeed, bedacht ze dat ze niet mocht vergeten Alan te bellen, om te zeggen dat hij gelijk had gehad met zijn voorspelling dat April een baby zou krijgen. Op dat moment had ze hem voor gek verklaard, maar inmiddels was gebleken dat hij het bij het rechte eind had gehad. En dat hij erg goed was als helderziende. Met haar gedachten bij Alan en April viel ze in slaap. Ze droomde de hele nacht van haar dochter met een baby in haar armen, terwijl April huilend verzuchtte dat ze een verschrikkelijke vergissing had begaan door het kind te houden, en haar moeder smeekte haar te helpen. Maar Valerie kon niets doen.

Toen ze de volgende morgen wakker werd, was ze ervan overtuigd dat April een enorme fout maakte, maar ze wist ook zeker dat ze haar niet op andere gedachten zou kunnen brengen. Wanneer April eenmaal een besluit had genomen, kwam ze daar zelden op terug. Zo was het ook gegaan met het restaurant, waarvoor ze koppig had geknokt, stapje voor stapje, en alle obstakels onder ogen had gezien, alle uitdagingen overwonnen. Valerie was net zo, en ze had op dezelfde manier gevochten om carrière te maken. Ze was een vrouw die wist wat ze wilde, en dat gold ook voor haar dochter. Het was een talent, geen zwakte, maar in dit geval kon Valerie het gevoel niet van zich af zetten dat April een verkeerde keus maakte. Die ochtend belde ze haar weer, om het er nogmaals over te hebben, nog altijd van streek door de verontrustende droom die ze had gehad.

'Weet je zeker dat je dit echt wilt?' vroeg ze indringend. Het was nog vroeg, April zat achter haar bureau rekeningen door te nemen. Ze was die ochtend om vier uur opgestaan en had al om vijf uur inkopen gedaan op de vismarkt.

'Ja, mam, ik weet het zeker,' zei ze zacht. 'Het is geen keuze die ik bewust zou hebben gemaakt, maar nu het zover is, heb ik geen andere optie. Tenminste, zo voel ik het. Ik ben dertig, ik weet niet of ik ooit nog een kans krijg op een kind. Ik heb in geen vijf jaar een relatie gehad. Tenminste, geen serieuze. Alleen het soort contacten zoals twee maanden geleden, ook al ging het in die andere gevallen niet om wildvreemden. Ik ben altijd aan het werk. Wanneer heb ik de kans om uit te gaan en mannen te ontmoeten? Ik maak dagen van twintig uur. Het heeft geen zin om te wachten op het juiste moment. In mijn leven is het nooit het juiste moment voor een kind. Uiteindelijk wil ik een tweede restaurant openen, en dat betekent dat ik nog harder zal moeten werken.

En stel dat ik een leuke man ontmoet, dan weet ik niet eens zeker of ik zwanger zou willen worden. Ik was er nog niet uit of er in mijn leven ruimte is voor kinderen, en ik had ook nog geen idee of ik een goede moeder zou zijn. Maar nu het eenmaal zover is, kan ik het gewoon niet over mijn hart verkrijgen om ervoor weg te lopen. Stel je voor dat ik nooit meer zwanger word. Stel je voor dat ik nooit de ware ontmoet. Dan heb ik de enige kans op een kind weggegooid. Misschien zou het anders liggen als ik tweeëntwintig was. Maar ik ben dertig. En dat is te oud om iets als dit te weigeren wanneer het je in de schoot wordt geworpen.

Trouwens, ik weet niet eens zeker of ik er op mijn twintigste anders over zou hebben gedacht. Dat kleine wezentje op de echo, met zijn kloppende hartje, is iets waar ik niet omheen kan. Dat is een baby, een echt mens, geen kink in de kabel van mijn planning, geen kortsluiting in het circuit. Het is een mens, en door een ongelooflijk toeval, een gruwelijke stommiteit, is dit me overkomen. Dus ik zal de uitdaging moeten aangaan, ook al vind ik het allemaal doodeng. Ik moet ermee aan de slag en al doende zien dat ik voor alle problemen een oplossing vind.

Gelukkig kijkt niemand er tegenwoordig meer van op als een alleenstaande vrouw een kind krijgt. Dat gebeurt voortdurend. Vrouwen gaan naar de spermabank en krijgen een kind van een man die ze helemaal niet kennen. Ik weet tenminste nog wie de vader is van mijn kind. Hij is slim, hoogopgeleid, hij heeft een goede baan en hij ziet er niet verkeerd uit. Ik mag hem dan een ellendeling vinden, en hij mag dan niet te spreken zijn over mijn restaurant, maar er zijn ergere vaders. Daar zal ik het voorlopig mee moeten doen. Onder de huidige omstandigheden mag ik niet meer verwachten en zal ik de waarheid onder ogen moeten zien. Namelijk dat de verantwoordelijkheid volledig bij mij ligt.'

'Maar je kent hem niet eens,' zei haar moeder verdrietig, waarmee ze hardop Aprils twijfels uitsprak.

'Nee, ik ken hem niet, mam. Ik heb hier niet voor gekozen, en dat zou ik ook nooit hebben gedaan. Maar ik wil er het beste van maken. Ik wil niet het risico lopen dat ik iets doe waar ik de rest van mijn leven spijt van heb. En dat risico bestaat als ik het laat weghalen.'

'Maar stel nou eens dat je er de rest van je leven spijt van hebt dat je het níet hebt laten weghalen?' zei haar moeder, oprecht bezorgd. April sloot even haar ogen en dacht na, toen glimlachte ze. Hoe groot de twijfels van haar moeder ook waren, de beslissing was genomen.

'Dan breng ik de baby bij jou. En dan kun je aan iedereen vertellen dat het jouw kind is en er quasi gegeneerd bij kijken. Denk maar niet dat er dan nog íemand is die gelooft dat je al zestig bent. Dus dat lijkt me de perfecte oplossing.'

'Ik kan er niet om lachen.' Valerie had al besloten dat ze voor geen prijs in het openbaar zou toegeven dat ze oma was. Sommige dingen gingen haar nu eenmaal te ver en waren meer dan ze kon verdragen. Ze wilde alles doen om haar dochter te helpen, maar ze was niet bereid uit te komen voor een kleinkind, als onderdeel van haar imago of als iets wat hoorde bij haar leeftijd. 'Ik wil gewoon dat je weet wat je doet.'

'Dat weet ik niet,' gaf April eerlijk toe. 'Ik heb geen idee! En ik weet ook niet hoe het moet als de baby er eenmaal is. Maar ik doe mijn best. Meer kan ik niet doen. Ik ben echt niet de enige die dit overkomt. Misschien kan Heather me wel komen helpen in het weekend. Of misschien moet ik een au pair nemen.' Ze wist dat ze ook op haar moeder kon rekenen als het nodig was, maar ze wilde proberen het op eigen kracht te doen. Het was haar beslissing, haar kind. Ze was dertig, ze had zich zes jaar alleen staande weten te houden in Europa, ze had een succesvol eigen bedrijf, dus een kind zou ze ook wel aankunnen. Wanneer ze er rustig over nadacht, had ze er alle vertrouwen in. Maar er waren ook momenten dat ze zich net zoveel zorgen maakte als haar moeder. Het was allemaal nieuw voor haar. Gelukkig had ze zeven maanden de tijd om aan het idee te wennen en plannen te maken.

'Ik vind dat je het aan de vader van het kind moet vertellen.' Haar moeder klonk nog altijd bezorgd.

April dacht even na. 'Misschien. Ik heb nog niks besloten. We zijn tenslotte niet echt goede vrienden. Het was stom wat we hebben gedaan. De klassieke onenightstand. Ik heb hem dronken gevoerd omdat ik hem aantrekkelijk vond en slim, en in de hoop dat hij me dan misschien een goede recensie zou geven. En wat is het resultaat? Een kind en een rotstuk. Trouwens, wat zou ik tegen hem moeten zeggen? "Ken je me nog? Je weet wel, van die vernietigende recensie. Die chef-kok met haar veel te simpele kaart, die niet weet wat ze wil, haute cuisine of troost-eten, en die ver beneden haar niveau kookt. Wat zou je ervan zeggen om samen een kind te nemen?" Hij schreef dat ik alleen voor kinderen zou moeten koken, dus misschien kan ik dat als inleiding gebruiken en zeggen dat ik daarom maar heb besloten zelf een kind te nemen. Ik weet niet eens of ik hem aardig vind. Waarschijnlijk niet, afgaande op mijn ervaringen met hem. Ik weet alleen dat hij er leuk uitzag en dat hij erg goed was in bed, voor zover ik me dat nog kan herinneren. Maar ik heb geen idee of ik hem bij ons kind wil betrekken. Misschien is het een zak, misschien heeft hij een hekel aan kinderen, misschien heeft hij nog veel meer trekjes die me niet aanstaan. Ik weet het gewoon niet.'

'En toch heb je besloten die baby te krijgen,' zei Valerie geschokt. 'Het is mij allemaal wat te modern,' gaf ze toe. 'Misschien ben ik wel veel ouder dan ik mezelf toch al vind. In mijn ogen krijg je alleen een kind met een man waar je van houdt. En hoor je hem er als vader bij te betrekken.'

'Dat ben ik met je eens. Maar zo gaat het nou eenmaal niet altijd. Nogmaals, ik ben niet de eerste die dit overkomt. En gelukkig hoef je vandaag de dag niet meer te trouwen met een man die je niet eens aardig vindt, of die je amper kent. Je hoeft niet onder te duiken in een vreemde stad en de baby af te staan voor adoptie. En ik hoef geen abortus te laten plegen als ik dat niet wil. Er zijn tegenwoordig zoveel vrouwen die een kind krijgen van een man die ze niet of nauwelijks kennen. Ik zeg niet dat het ideaal is, ik durf zelfs niet te beweren dat het goed is, maar ik prijs me gelukkig dat ik leef in een wereld, in een maatschappij, in een stad, waar ik dit op mijn manier kan doen. Het is uitsluitend en alleen mijn probleem, en van niemand anders, en ik ben bereid de uitdaging aan te gaan. Ik weet niet of ik de hulp van de vader wel wil, ik weet niet of ik wel wil dat hij zich ermee bemoeit, laat staan dat ik weet of ik een blijvende rol voor hem zie weggelegd. Voorlopig is het mijn baby, niet onze baby. En de enige reden dat ik het hem uiteindelijk misschien toch vertel, is dat ik vind dat hij er recht op heeft het te weten. En dat recht respecteer ik. Maar ik verwacht helemaal niets van hem. Hij heeft me na die nacht niet meer gebeld, hij heeft me zelfs nooit bedankt voor het etentje, dus het is wel duidelijk dat hij ook niks met mij heeft. Als hij in me geïnteresseerd was geweest, had hij wel iets van zich laten horen.' Valerie besefte dat ze gelijk had, en het was iets waar April de hele week over had gepiekerd. Omdat ze na zijn slechte recensie nooit meer iets van Mike Steinman had gehoord, veronderstelde ze dat hij zich geneerde, of dat het hem allemaal niks kon schelen. Dat maakte het nog moeilijker om hem te bellen. Als ze aan het daten waren geweest, had ze het al lastig gevonden, maar onder de huidige omstandigheden wist ze niet of ze hem nu al moest bellen, of na de geboorte van de baby, of gewoon helemaal niet. Ze had hem in elk geval niet willen betrekken in haar besluit of ze de zwangerschap wel of niet zou laten afbreken. Ze wilde niet op hem steunen. Ze had genoeg aan zichzelf.

Ondanks alles had Valerie daar bewondering voor, en ze was bereid ruiterlijk toe te geven dat zij niet zo dapper zou zijn geweest. 'Het is jouw beslissing, lieverd. Ik wil alleen dat je weet waar je aan begint.' Ze zuchtte. 'Wanneer wilde je het aan je vader vertellen?' Valerie klonk opnieuw bezorgd. Ze wist dat Pat, haar ex, het niet leuk zou vinden. Hij was dol op zijn oudste dochter, maar erg conservatief en traditioneel; een buitenechtelijk kind was wel het laatste wat hij voor haar zou hebben gewenst.

'Ik weet het nog niet.' April keek op haar horloge. Ze had die ochtend een bespreking met haar slager, over de bestelling voor de volgende maand, en ze moest de poelier bellen om afspraken te maken voor Thanksgiving. Terwijl ze tobde met het dilemma van de baby had ze de boel een beetje laten versloffen. Dus het was hoog tijd zich weer op het restaurant te focussen. Ze besefte dat ze in de toekomst voortdurend een balans zou moeten zien te vinden tussen het restaurant en de baby. Dus daar kon ze maar beter vast aan wennen, en dankbaar zijn dat ze zich voorlopig nog voor honderd procent aan het restaurant kon wijden. 'Ik moet aan het werk, mam. Je komt toch, hè, met Thanksgiving?'

'Natuurlijk.' De afgelopen drie jaar had April het familiediner ter ere van Thanksgiving in het restaurant georganiseerd, en iedereen vond het geweldig. Maddie hoefde niet meer te koken op Thanksgiving, en Valerie hoefde geen cateraar meer te bestellen als het haar beurt was. Dus sinds drie jaar kwamen Aprils moeder, haar vader en Maddie en haar twee zusjes allemaal bij haar op Thanksgiving. De kaart gold die avond niet; ze serveerde alleen een volledig Thanksgiving-diner. Hetzelfde deed ze op kerstavond, met een kerstdiner. Ze was open met de feestdagen, en doorgaans zat het stampvol. April wilde mensen die eenzaam waren of die nergens anders heen konden, op zulke dagen niet in de kou laten staan. Thanksgiving was over drie weken, en ze zat nu al bijna helemaal vol. Heel even overwoog ze Mike Steinman ook uit te nodigen en bij die gelegenheid het nieuws bekend te maken. Het was een leuke fantasie, of liever gezegd, een interessante, maar het sloeg natuurlijk nergens op om Mike bij een familiebijeenkomst te vragen, en hij zou er niets van begrijpen. Als ze besloot hem te vertellen over de baby, zou ze dat in een gesprek onder vier ogen moeten doen.

'We bellen gauw weer, mam,' beloofde April. 'Nu moet ik echt aan het werk.'

'Ik ook. Vandaag nemen we onze kerstshow op, en ik heb nog duizend-en-een dingen te doen. We gaan het hebben over kerstversiering, kerstmenu's, de boom en ongebruikelijke cadeau-ideeën. We hebben zelfs een jong hondje in het programma. Dat geef ik Marilyn voor Kerstmis, maar dat weet ze nog niet. Het lijkt me leuk om het in het programma te doen.' April kende Marilyn en was ook dol op haar. Ze was al vier jaar lang Valeries productieassistente, maar regelde soms ook haar privé-zaken. Marilyn was tweeënveertig, had geen relatie en was getrouwd met haar werk. April vond de puppy een geweldig idee.

Valerie zat in een rode jurk achter haar bureau, met gouden oorbellen en een parelsnoer, helemaal klaar voor de uitzending. Later die week deed ze nog een kerstshow, toegespitst op bruiloften rond Kerstmis. Daar had ze een verzameling prachtige fluwelen creaties voor klaar hangen.

'Wat is het voor hond?' vroeg April geïnteresseerd. Ze vond het een charmant idee, en de kijkers zouden ongetwijfeld laaiend enthousiast zijn. Haar moeder was briljant met dat soort dingen. Ze zorgde voor humoristische accenten in haar programma's, voor momenten van ontroering. Daardoor ging het om meer dan alleen smaak en lifestyle. Zulke details gaven het programma warmte en een geheel eigen stijl. Daar waren de kijkers dol op.

'Zo'n piepklein yorkshireterriërtje. Hij is echt aanbiddelijk. Ik heb hem vorige week uitgekozen.'

'Het publiek zal het geweldig vinden, mam. En waarschijnlijk veroorzaak je in het hele land een run op dierenwinkels en fokkers, en staan de mensen straks bij de asiels in de rij om een hondje te adopteren.' Valerie glimlachte bij het idee. Ze was erg benieuwd hoe Marilyn zou reageren.

Nadat ze hadden opgehangen, slaakte Valerie een diepe zucht. Wat er gebeurde, stond zo haaks op wat ze altijd voor haar dochter had gewild. Een kind zonder vader. Een kind zonder man om April te helpen, om deze belangrijke periode in haar leven met haar te delen. Valerie wist hoe dapper haar dochter was; daar had ze nooit aan getwijfeld. Ze hoopte alleen dat ze haar dappere besluit niet de rest van haar leven zou betreuren.

5

Op Thanksgiving Day was April al vroeg op, want het koken deed ze in hoofdzaak zelf. Haar keukenpersoneel kwam later en ontfermde zich over de details. Omdat de gasten op Thanksgiving al vroeg aan tafel gingen, had ze haar familie om acht uur uitgenodigd, wanneer de rust in de keuken althans enigszins was weergekeerd.

Valerie kwam zoals altijd een halfuur eerder, met twee tassen gevuld met tafelversiering. Terwijl de andere gasten genoten van hun kalkoen met vulling, zelfgemaakte cranberrysaus en kastanjepuree, toverde zij de tafel van de familie Wyatt om in een kunstwerk. De gasten die vlakbij zaten, sloegen haar bewonderend gade. Valerie zette zilveren kandelaars neer, ze had een kleed meegebracht met bijpassende servetten, geborduurd met kalkoenen, en zoals altijd wist ze er een schitterend geheel van te maken. De meeste gasten herkenden haar, en terwijl ze de tafel deed en April door het restaurant liep, deelde Valerie handtekeningen uit. Er kwamen met Thanksgiving altijd veel kinderen met hun ouders mee, en die kregen van April chocoladekalkoentjes uit eigen keuken. De sfeer was gemoedelijk en feestelijk. April in New York was de perfecte gelegenheid om Thanksgiving te vieren, en er was dan ook een groot aantal vaste gasten die elk jaar terugkwamen. Voor de gelegenheid waren er lange familietafels gemaakt, om plaats te bieden aan zo veel mogelijk mensen.

De groep aan Aprils eigen tafel had elk jaar dezelfde samenstelling. Haar vader en moeder, haar stiefmoeder, haar twee halfzusjes en April zelf zaten helemaal achter in het restaurant, aan een ronde tafel. Ellen kwam altijd om zes uur met haar gezin. Ze gingen net weg toen de Wyatts arriveerden. De twee families kenden elkaar van diverse andere gelegenheden. De kinderen Puccinelli, met hun chocoladekalkoen in de hand geklemd, zagen eruit alsof ze hadden gesmuld. April kon zich nauwelijks voorstellen dat ze over een paar jaar zelf een kind zou hebben van die leeftijd en dat ze bij de volgende Thanksgiving met een baby op schoot zou zitten.

Terwijl ze afscheid nam van de Puccinelli's wisselde ze een veelbetekenende blik uit met haar vriendin. Ellen had ongeveer hetzelfde gedacht; ze vond het oprecht geweldig voor April, en ze voelde zich extra bij de zwangerschap betrokken omdat zij die als eerste had gesignaleerd. April en zij fluisterden nog even, toen keerde April zich glimlachend weer naar haar moeder. Valerie was de afgelopen drie weken met geen woord meer op de zwangerschap teruggekomen. Ze had het zo druk gehad dat ze amper tijd had gehad erover na te denken; bovendien had ze besloten voorlopig te ontkennen dat ze een kleinkind kreeg, in plaats van erover te piekeren. Eén ding tegelijk, hield ze zichzelf voor. Trouwens, April had het zelf ook te druk gehad om erg met haar zwangerschap bezig te zijn. Ze kon zich nog helemaal niet voorstellen hoe het zou zijn wanneer ze haar schort niet meer dicht kon strikken en iedereen kon zien dat ze zwanger was. Hoe dan ook, ze was nu pas dertien weken, en er was nog niets te zien. Dertien weken, drie maanden, nog zes maanden te gaan, rekende ze uit.

Aprils vader arriveerde met zijn gezin toen April en haar moeder de foto's bekeken van het moment waarop Valerie haar assistente de piepkleine yorkie gaf. Marilyn was tot tranen toe geroerd geweest, en terwijl de camera's nog liepen had ze hem Napoleon gedoopt. Het hondje zag er inderdaad aanbiddelijk uit, en de waarderingscijfers schoten omhoog, zelfs al voordat de kerstshow was uitgezonden.

April vond het heerlijk dat Annie er was; ze had haar niet meer gezien sinds augustus, toen haar halfzusje naar Boston was vertrokken. Annie droomde van een baan bij de overheid, waar ze haar uitzonderlijke wiskundetalenten ten volle zou kunnen ontplooien. Haar moeder zei altijd dat ze na de geboorte in het ziekenhuis moest zijn verwisseld. Ze konden in de familie geen van allen rekenen of een fatsoenlijke boekhouding voeren, hoewel April de boeken van het restaurant nauwkeurig en deskundig bijhield. Annie had al sinds haar zesde blijk gegeven van een uitzonderlijk wiskundig talent. April en zij leken erg op elkaar, en Annie had moeiteloos familie van Valerie kunnen zijn, al was het maar omdat Maddie en Valerie uiterlijk sterk op elkaar leken. Daardoor was het voor een buitenstaander moeilijk te zeggen wie bij wie hoorde wanneer de hele familie bij elkaar was. Maddie was weliswaar jonger dan Valerie, maar zag er ook echt uit als tweeënvijftig. De twee vrouwen hadden zusjes kunnen zijn. Er heerste een goede sfeer aan tafel, en er werd levendig gepraat. Maddie vroeg Valerie om raad voor het bereiden van de gans die ze op oudejaarsavond wilde serveren voor een gezelschap collega's van Pat. Valerie hielp haar met het samenstellen van een aantrekkelijk menu met de gans als middelpunt en complimenteerde Maddie met haar kapsel. Jammer dat ze haar haar niet verfde, het was wel erg grijs, dacht ze ondertussen, maar dat zei ze niet hardop. In sommige opzichten leek Maddie ouder dan Aprils moeder. Ondanks de uiterlijke gelijkenis bezat Maddie niets van Valeries uitstraling. Alle vijf vrouwen aan de Wyatt-tafel waren lang en slank en trokken de aandacht. Pat, als enige man in het gezin, was een soort grote, breedgeschouderde teddybeer met vriendelijke ogen en een warme glimlach. Hij genoot van het gezelschap van 'zijn vrouwen', zoals hij hen noemde. Zijn ouders en die van Valerie waren al gestorven toen April nog heel klein was. Dus grootouders waren er niet. April zat tussen haar vader en Heather in. Haar jongere zusje deed volgend jaar eindexamen en hoopte ook naar Columbia University te gaan, net als April destijds. Pat was inmiddels vijfenzestig en gaf er al bijna veertig jaar college.

'Laten we hopen dat je het langer volhoudt dan ik,' zei April plagend met een verontschuldigende blik naar haar vader. Ze wist hoe erg hij het had gevonden toen ze met haar studie was gestopt en naar Europa was vertrokken om te gaan leren koken. Hij had gehoopt dat ze een universitaire studie zou afronden, maar dat was iets wat April nooit had geambieerd. Het lag meer in de verwachting dat zijn jongere dochters in zijn voetstappen zouden treden; beide meisjes deden het goed op school. Zijn tweede gezin was intellectueler en ademde meer een academische sfeer dan zijn eerste. Maar Valerie en hij waren nog altijd erg dol op elkaar en gedroegen zich meer als broer en zus dan als exen. Zelfs na al die jaren was hij nog altijd verbijsterd door de enorme vlucht die Valeries carrière had genomen. Tijdens hun huwelijk was hij totaal overweldigd geweest door haar ambitie en haar gedrevenheid. Inmiddels kon hij erom lachen, maar destijds had hij zich volstrekt onvermogend gevoeld, niet in staat haar bij te houden. Ze hadden er allebei heel wat diepongelukkige jaren voor nodig gehad om tegenover zichzelf en de ander toe te geven dat ze niet bij elkaar pasten. Hij was in zijn tweede huwelijk veel gelukkiger geworden, Maddie was al eenentwintig heerlijke jaren de vrouw die hij nodig had. Maar voor Valerie en hun dochter koesterde hij uitsluitend warme gevoelens, en hij bewonderde zijn eerste vrouw enorm om wat ze had bereikt. Ze was een levende legende, een ster, en dat was haar aan te zien, zelfs tijdens een etentje met de familie. Haar blonde haar was perfect geknipt, ze droeg een beige trui van zachte angorawol waar gouddraad doorheen was geweven, een beige suède broek, sexy Italiaanse laarzen met hoge hakken en diamanten oorbellen. Maddie was gekleed in een buitengewoon klassiek bruinfluwelen pakje. Elke glamour was haar vreemd. De twee meisjes droegen een korte rok met een leuke trui en hoge hakken. Pat keek blij en trots toen April hem twee van haar nieuwe aankopen liet proeven, benieuwd naar zijn oordeel. Hij was altijd onder de indruk van de wijnen die ze overal vandaan wist te halen, van Europa tot Chili, en die ze op de kaart zette voor prijzen die haar gasten zich konden veroorloven. Van de wijnen die hij lekker vond, stuurde ze hem altijd een doosje.

Het diner dat April die avond serveerde, was beter dan ooit. De gesprekken aan tafel waren geanimeerd, en Heather vertelde dat ze een nieuwe vriend had. Annie was al vier jaar samen met een ander wonderkind, ook van mit. April begon zich af te vragen of er op korte termijn verloofd en getrouwd ging worden, maar haar zusje ontkende alles. Pat vond het telkens weer verbijsterend dat er geen nieuwe man was in het leven van zijn ex. Valerie was zo'n prachtige vrouw, maar ze had haar carrière heel lang als haar eerste prioriteit beschouwd. Daardoor had ze wel een hoge prijs betaald voor de roem en het succes, dacht hij onwillekeurig. Want op haar zestigste was ze nog altijd alleen. Dat wenste hij hun dochter niet toe, maar het baarde hem wel eens zorgen. April ging zo op in haar restaurant dat ze, net als haar moeder, nauwelijks een privéleven leek te hebben. Over mannen had ze het nooit. En dat was ook niet zo verwonderlijk, met werkdagen van twintig uur.

Ze zaten nog aan tafel toen het restaurant om elf uur begon leeg te lopen. Annie en Heather waren naar de keuken verdwenen om een praatje te maken met een paar souschefs en andere leden van het personeel die ze kenden, in het bijzonder een aantrekkelijke jongeman uit Frankrijk. April had haar drie ouders een uitzonderlijk goede sauternes ingeschonken uit Napa Valley, die volgens haar moeder niet onderdeed voor de Château d'Yquem, of daar in elk geval erg dicht bij in de buurt kwam. Haar vader viel haar gretig bij terwijl hij een toost uitbracht op hun dochter. Valerie en Maddie dronken met hem mee.

'Bedankt voor al weer een fantastisch Thanksgiving-diner.' Hij schonk April een warme glimlach en boog zich naar haar toe om haar op de wang te kussen.

'Dank je wel, pap.' Ze glimlachte bijna verlegen.

'Volgens mij het beste tot nu toe,' zei hij trots. Hij was Valerie nog altijd dankbaar dat ze April had geholpen met het restaurant. Zelf had hij daarvoor niet de middelen gehad, maar hij zag duidelijk hoeveel talent zijn dochter had, en hij was in de wolken met elke positieve recensie over April in New York. Dat gunde hij zijn dochter. Sinds de opening van het restaurant had hij maar één slechte recensie gelezen. In september. De recensent was duidelijk een lomperd en een snob, iemand die geen oog had voor goed, eerlijk voedsel. Verder had Pat nooit iets negatiefs over Aprils restaurant gelezen. Dus het enige wat hij nu nog zou willen, was dat er een leuke man in haar leven kwam. Hij wilde niet dat ze alleen bleef, omdat ze alles had opgegeven voor haar werk. Trouwens, voor Valerie was het ook nog niet te laat, maar hij kon zich niet voorstellen dat zijn ex zich nog zou schikken naar de wensen van een man. Dat had ze bij hem al niet gekund. Ze had zo haar vaste routine, haar ingesleten gewoonten, en dat was al heel lang zo. Bovendien was ze in alle opzichten zo perfectionistisch dat maar weinig mannen konden voldoen aan de hoge eisen die ze ook aan zichzelf stelde. April was veel minder veeleisend, veel minder strikt, maar ook zij had geen tijd om mannen te ontmoeten. Ze was altijd aan het werk, en het restaurant betekende voor haar als eigenaar een enorme verantwoordelijkheid. Dus tenzij ze de liefde vond bij een van haar souschefs, of bij de sommelier of een ober of iemand van haar leveranciers, zag Pat niet hoe ze ooit een man zou moeten vinden. Hij begon er - niet voor het eerst -over terwijl ze van hun sauternes genoten.

'Neem je af en toe wel eens een dagje vrij, gewoon om te genieten en leuke dingen te doen?' vroeg hij bezorgd. April maakte ongelooflijk lange dagen, maar net als haar moeder leek ze op te bloeien als ze keihard werkte. Zijn tweede vrouw was minder ambitieus en had andere prioriteiten. Pat beschouwde zichzelf als een gelukkig man.

'Nee, daar komt het de laatste tijd helemaal niet van,' gaf April eerlijk toe.

'Zou je dat toch niet eens doen? We kunnen hier niet komen, of het zit stampvol. Ik hoor van iedereen dat ze drie weken van tevoren moeten reserveren. Meer mensen kunnen er niet in, zelfs al zou je dat willen.' Hij wist dat het restaurant een behoorlijke winst maakte en dat ze hard bezig was haar moeder terug te betalen. 'Waarom ga je niet eens lekker op reis? Op vakantie naar Frankijk? Nou ja, vul het zelf maar in. Je kunt niet altijd aan het werk zijn, April. Dat is niet gezond.' Maar hij wist net zo goed als zij hoe het er in de horeca aan toeging; haar restaurant was zo succesvol omdat ze altijd zelf aanwezig was, omdat ze alles in de gaten hield, tot en met de kleinste details, en omdat ze zelfs de tijd nam om een praatje te maken met haar gasten, wanneer ze maar even weg kon uit de keuken. Ze hechtte eraan dat elke avond een paar keer te doen. April stond aan het roer en had de volledige controle, altijd. Haar vader had gelijk als hij zei dat ze daardoor geen tijd had voor een privéleven. Ze was sinds de opening niet meer op vakantie geweest. Ze had in die drie jaar zelfs geen dag vrij gehad, en dat wilde ze ook helemaal niet.

'Uiteindelijk doe ik dat wel, pap. Echt waar. Maar voorlopig kan ik niet weg. Ik heb niemand die de boel in de gaten houdt als ik vrij neem.' Ze zweeg en keek haar moeder aan. Valerie zei niets, maar ze zag dat de blik die April met haar uitwisselde, Maddie niet ontging. Op haar beurt besefte Maddie dat Pat niets in de gaten had. Hij wilde April niet voor de zoveelste keer vragen of ze de laatste tijd nog 'iemand had ontmoet', wist ze. Bovendien kende hij het antwoord op die vraag al. En Maddie wist ook dat Pat het afschuwelijk vond om er elke keer over te beginnen, maar hij maakte zich zorgen. April leek qua ambitie en gedrevenheid verontrustend veel op Valerie. Haar vader hoopte dat ze zou trouwen en kinderen krijgen, maar niets wees erop dat het daar in de naaste toekomst van zou komen. En hij was bang dat het helemaal nooit zou gebeuren, zoals hij zijn tweede vrouw onder vier ogen regelmatig had toevertrouwd.

'Zijn er nog nieuwe ontwikkelingen in je leven?' vroeg hij cryptisch. April wilde al nee zeggen, maar ze aarzelde. Ze wilde het hem zo graag vertellen, maar ze wist niet hoe. Want ze wilde hem niet teleurstellen, ze wilde hem niet van streek maken, en ze wist maar al te goed dat wat ze hem te vertellen had, niet strookte met wat hij zijn oudste dochter toewenste. Toch moest hij het weten. Hij was haar vader. Ze hield van hem. Hij was haar grote voorbeeld, hij stond voor alles wat normaal en degelijk was, voor het concept van een stabiel, liefdevol huwelijk, zoals hij dat had met Maddie. Haar moeder was anders, een stralende ster aan haar firmament, maar haar moeder was niet gewoon, voor Valerie golden niet de normale menselijke maatstaven. Haar succes was gigantisch. Maar dat was niet iets wat April ambieerde, ook al had ze grote bewondering voor haar hardwerkende moeder en ook al was Valerie in dat opzicht wel een voorbeeld voor haar. Toch was het leven zoals haar vader dat leidde, met Maddie en hun dochters, meer Aprils stijl. Ze had nooit beroemd willen worden zoals haar moeder. Voor April was het genoeg dat ze een restaurant had waar iedereen graag kwam, voor een exquis diner of voor een goede maar simpele maaltijd. April was meer een type zoals Maddie dan zoals haar moeder. Maar ze leek vooral op haar vader, en ze vond het belangrijk dat hij respect voor haar had.

'Er is inderdaad een nieuwe ontwikkeling,' zei ze zacht, terwijl haar drie ouders haar afwachtend aankeken. 'Of eigenlijk is het meer een soort verrassing. Een erg grote verrassing. Iets wat ik niet had gepland. Maar zo gaat het soms in het leven.' Pat vroeg zich af of er inderdaad een man in haar leven was, of dat ze een tweede restaurant ging openen, of misschien dat ze onverwacht een hoog bod had gekregen voor April in New York. 'Ik hoop dat je niet in me teleurgesteld zult zijn, pap.' Ze keek hem aan, en er brandden tranen in haar ogen toen ze even haar hand op de zijne legde. Maar hij sloeg geruststellend een arm om haar schouders. Hij hield van haar, wist April. Daar had ze nooit ook maar één moment aan getwijfeld.

'Je hebt me nog nooit teleurgesteld, lieverd. Nog nooit. Ik heb me zorgen gemaakt toen je stopte met je studie, maar je bent uiteindelijk prima terechtgekomen. Dat is het enige waar het mij om gaat. Ik wil dat je gelukkig bent. Vertel, wat is die grote verrassing?' Hij hoopte dat het een man was en niet een tweede restaurant, dat nog meer van haar tijd zou opslokken. Ze had nu al geen moment voor zichzelf.

April aarzelde — een eeuwigheid, leek het wel — en keek naar Maddie en toen weer naar haar vader. Ze wilde haar stiefmoeder ook betrekken in wat ze te vertellen had, want ze was van meet af aan dol op Maddie geweest; die had haar altijd als een eigen dochter behandeld, ook al voordat ze zelf kinderen had gekregen. 'Ik ben zwanger,' zei ze zacht. Ze keek haar vader recht aan, in de vurige hoop dat hij haar de roekeloosheid waardoor het had kunnen gebeuren, zou vergeven; dat hij haar kind daarom geen verwijten zou maken. Maar dat was niets voor haar vader, wist ze.

Pat zweeg geruime tijd, niet goed wetend wat hij moest zeggen, noch wat de volledige draagkracht was van die mededeling. 'Je bent zwanger? Maar ik dacht dat je geen vriend had? Ga je trouwen?' Hij keek een beetje gekwetst omdat ze het hem niet eerder had verteld. Blijkbaar was hun band minder hecht dan hij altijd had gedacht. Hij wierp een snelle blik op Aprils moeder, maar Valerie hield haar ogen neergeslagen en zei niets. Pat keerde zich weer naar April. Maddie keek zwijgend toe.

'Nee, ik ga niet trouwen, en ik heb geen vriend. Dat zou ik je natuurlijk hebben verteld,' zei April met een zucht. Ze boog zich naar hem toe, op zoek naar troost, naar steun. Hij moest de rest van het verhaal nog horen, ook al wist ze dat hij er niet gelukkig mee zou zijn. Maar haar vader had haar nog nooit in de steek gelaten, en dat zou hij ook deze keer niet doen. Tenminste, dat hoopte ze. Tegelijkertijd was ze zich ervan bewust dat zij als ouder bepaald niet blij zou zijn geweest met een dergelijke mededeling. Maar haar moeder had er ook goed op gereageerd. 'Het was een ongelukje,' zei ze eerlijk. 'Met een man die ik amper ken. Ik heb hem één keer ontmoet. We hadden te veel gedronken en toen zijn we samen in bed beland. Vraag me niet hoe, want dat weet ik niet meer. Ik heb net pas ontdekt dat ik zwanger ben. En ik heb de vader sinds die ene keer niet meer gesproken. Dus ik weet nog niet of ik het hem ga vertellen. Ik weet niet eens of ik hem aardig vind. Hij is culinair journalist, en te oordelen naar zijn recensie en afgaande op het feit dat hij nooit meer iets van zich heeft laten horen, vindt hij mij in elk geval niet leuk. Maar ik ben dertig, ik weet niet of ik ooit nog een kans krijg om zwanger te worden, dus ik hou het kind. Omdat ik dat wil,' voegde ze eraan toe, zodat haar vader zou begrijpen dat dit de keuze was die ze had gemaakt, zich bewust van alle risico's, alle problemen die haar keuze met zich meebracht. 'Het is niet iets wat ik zou hebben gewild, en voor alle duidelijkheid, ik ben aan de pil. Maar die ben ik waarschijnlijk een keer vergeten te slikken. Bovendien was ik op het moment dat ik zwanger werd aan de antibiotica, en dan werkt de pil niet goed. Misschien heeft het zo moeten zijn. Hoe het ook zij, ik krijg een baby.' Ze keek naar hem op, gespannen hoe hij zou reageren. Het was hem aan te zien dat hij geschokt was en dat hij zijn best deed het nieuws te verwerken. Over de tafel heen keek hij naar Maddie, die haar stiefdochter bezorgd opnam, en toen weer naar April, nog altijd met zijn arm om haar schouders. Zijn greep was even iets losser geworden.

'Dat is nogal wat. Weet je zeker dat je de baby echt wilt? Want het is niet niks, om het allemaal alleen te moeten doen. Het lijkt me een zware verantwoordelijkheid als je niemand hebt om op te steunen. Je hebt mij, natuurlijk, en Maddie en je moeder, en we zullen doen wat we kunnen om je te helpen, maar het valt niet mee als alleenstaande moeder. Dat zie ik wel bij veel van mijn studentes. Sommige kiezen er bewust voor, andere overkomt het, maar gemakkelijk is het nooit. Ga je dan stoppen met het restaurant?'

April schudde haastig haar hoofd. 'Nee, natuurlijk niet. Waarom zou ik moeten kiezen tussen een kind en het restaurant? Werken en moeder zijn, dat gaat heus wel samen.' Haar moeder had het tenslotte ook altijd gecombineerd. En met succes. Terwijl Valeries carrière aanzienlijk meer van haar had gevergd. Anderzijds, April had altijd op haar vader kunnen terugvallen. Dat zou voor haar kindje niet gelden. Haar kindje zou alleen een moeder hebben, drie grootouders en twee tantes. Toch eigenlijk geen slechte start, vond April.

'Ik weet dat je het kunt,' zei haar vader zacht, terwijl hij er nog altijd moeite mee had te bevatten wat ze hem zojuist had verteld. Het was iets wat hij van April nooit had verwacht, de onenightstand noch de beslissing om het kind te houden. Zou het feit dat ze dertig was geworden, een rol hebben gespeeld in haar keuze, vroeg hij zich af. Had ze een gevoel van nu of nooit? Natuurlijk wist hij dat steeds meer vrouwen kozen voor het alleenstaande moederschap, dus in die zin was Aprils besluit geen volslagen verrassing. Maar het was helemaal niets voor haar! 'Het is een zware taak. Ik zou het afschuwelijk vinden als je er helemaal alleen voor kwam te staan. Dus ik vind dat je met de vader van de baby moet praten. Misschien is hij sympathieker dan je denkt. Misschien wil hij je helpen en bij de opvoeding betrokken worden. Het is tenslotte ook zijn kind. En je zult alle hulp nodig hebben die je kunt krijgen. Het wordt nog een hele kunst om het allemaal voor elkaar te krijgen, zeker als je het restaurant aanhoudt en net zo hard blijft werken als nu. Dan wordt het echt te zwaar voor je.' Veel zwaarder dan hij zou willen voor zijn dochter. Hij had altijd gehoopt dat ze zou trouwen en kinderen zou krijgen, in die volgorde. Dat hoopte toch iedere ouder?

April was hem dankbaar dat hij haar niet veroordeelde om wat er was gebeurd. 'Ik heb overwogen de vader te bellen, maar ik voel me nogal onnozel. Trouwens, ik heb ook geen idee wat ik zou moeten zeggen. "Bedankt voor die slechte recensie, en weet je nog dat we in het weekend van Labor Day samen in bed zijn beland? Stomdronken?" Als hij me daarna nog had gebeld was het misschien anders geweest. Of in elk geval gemakkelijker.'

'Trouwens, volgens mij heb ik die recensie gelezen. Echt een rotstuk. Erg sarcastisch van toon.' Haar vader klonk boos. Pat was vurig loyaal jegens zijn kinderen, en die loyaliteit verwachtte hij ook van anderen. Het was maar al te duidelijk dat Mike Steinman, de bewuste recensent, niet enthousiast was geweest over het restaurant.

'Dat is 'm!' April had zijn kritiek op haar eten en haar werk als vernederend ervaren; zijn mening voorspelde niet veel goeds voor eventuele toekomstige contacten, zeker niet gezien het nieuws dat ze hem zou moeten vertellen. Dat hij sinds die eerste ontmoeting nooit meer iets van zich had laten horen, was ook niet bepaald bemoedigend. Hij had duidelijk geen behoefte aan contact, om welke reden dan ook. Dat maakte het nog moeilijker hem te bellen. Ze kon zich niet voorstellen dat hij er blij mee zou zijn. Trouwens, dat was zij aanvankelijk ook niet geweest. Maar inmiddels begon ze aan het idee te wennen. Voor haar was het niet langer 'slecht nieuws', maar een baby.

'Nou, het is in elk geval groot nieuws.' Haar vader deed zijn best bemoedigend naar haar te glimlachen. 'Het is nogal een verrassing, dat moet ik toegeven. En ik had iets anders voor je in gedachten. Maar als je zeker weet dat je het wilt houden, dan staan Maddie en ik achter je.' Hij keerde zich naar Valerie. Die knikte, met tranen in haar ogen. 'En dat geldt, volgens mij, ook voor je moeder. Dus het ziet ernaar uit dat we een baby krijgen.' Hij wenkte de sommelier, die haastig naar hun tafeltje kwam. Pat vroeg om een fles champagne. 'Wanneer is het zover?' vroeg hij toen de ober was vertrokken om de bestelde fles te halen.

'In juni.' De tranen stroomden over Aprils wangen, terwijl ze haar vader om de hals viel. 'Dank je wel, papa. Jullie allemaal, bedankt.' Ze liet haar blik in het rond gaan en reikte naar haar moeder en Maddie. Die glimlachten haar toe, allebei met tranen in hun ogen. 'Het spijt me dat ik zo stom ben geweest. Dank je wel dat jullie zo lief reageren. Het komt goed, dat beloof ik. En ik ga mijn best doen om net zo'n goede moeder te worden als jullie allebei.'

'Maak je daar maar geen zorgen over, lieverd. Ik weet zeker dat je een geweldige moeder zult zijn,' zei haar stiefmoeder. 'Daar twijfel ik geen moment aan. En een baby'tje in de familie, wat zal dat leuk zijn! Weet je al wat het is, een jongetje of een meisje?' vroeg Maddie belangstellend, terwijl ze over de tafel heen Aprils hand pakte.

'Nee, dat weet ik pas bij de volgende echo, in februari.' Gezien haar leeftijd was een vruchtwaterpunctie, om te controleren of alles in orde was, nog niet nodig. Tot Aprils opluchting. Bij aanstaande moeders van dertig gold nog gewoon de standaardprocedure.

Op dat moment arriveerde de sommelier met de champagne, en Annie en Heather kwamen terug uit de keuken. De sommelier schonk hun ook een glas in en trok zich toen discreet terug. April had blijkbaar iets te vieren met haar familie. Dit was de sommelier die April bij Daniël Boulud had weggekocht. Hij heette Jean-Pierre en hij kwam uit Bordeaux, waar hij zich al heel jong voor wijn was gaan interesseren. Voor het restaurant betekende hij een aanwinst.

'Wat vieren we?' vroegen Aprils zusjes terwijl ze gingen zitten.

April keek hen een beetje gegeneerd aan, maar het had geen zin om geheimzinnig te doen. Vroeg of laat moesten ze het toch weten. 'Ik krijg een baby.'

Haar zusjes zetten grote ogen op. 'Heb je een vriend?' vroeg Heather, verbaasd en een beetje gekwetst omdat haar dat niet eerder was verteld.

April glimlachte. 'Nee, ik heb geen vriend. Alleen een baby.'

'Hoe ben je dan zwanger geworden?' vroeg Heather weer.

April kon haar lachen niet inhouden. 'De ooievaar heeft me een baby gebracht, en ik heb besloten hem te houden. Dus jullie worden tante. In juni.' Ze keek van Heather naar Annie, die haar blik beantwoordde en glimlachte.

Op dat moment hief hun vader het glas. 'Ik wil graag een toost uitbrengen op het nieuwe lid van de familie, dat er volgend jaar met Thanksgiving ook bij zal zijn. En verder moet ik April waarschijnlijk dankbaar zijn dat ze me niet opzadelt met een schoonzoon die ik misschien helemaal niet aardig zou hebben gevonden. Zo'n man die me in de ijzige kou had meegesleept naar football-wedstrijden, of die softbal met me had willen spelen, en iedereen weet dat ik een gruwelijke hekel heb aan softbal. Het enige wat we hoeven te doen, is April omringen met liefde en het nieuwe lid van de familie verwelkomen in ons midden.' Iedereen hief het glas terwijl April opnieuw tranen in haar ogen kreeg. Ze dronk niet van de champagne, want ze mocht geen alcohol, dus ze gaf haar glas aan haar vader. Sinds ze had besloten de baby te houden, had ze geen druppel meer gedronken, en daarvoor alleen maar twee glazen champagne - en een glaasje Château d'Yquem - op haar verjaardag.

'Dank je wel voor jullie steun. Ik ben zo blij met jullie allemaal,' zei ze zacht, waarbij ze haar blik de hele tafel rond liet gaan. Toen het gezelschap niet lang daarna was vertrokken, ging ze naar de keuken om op te ruimen, terwijl de bordenwassers de vaat in de kasten zetten. Het was een prachtige Thanksgiving geworden, en haar familie had verrassend goed gereageerd op haar onverwachte aankondiging. Haar vader was geweldig geweest, haar stiefmoeder even lief als altijd, en het leek erop dat Valerie althans enigszins aan het idee begon te wennen, zolang niemand haar 'oma' noemde. Haar twee zusjes hadden onmiddellijk hun hulp aangeboden. Meer kon ze niet wensen. Met een diepe zucht deed ze ten slotte haar schort af. Doodmoe liep ze naar boven, waar ze uitgeput, ook in emotioneel opzicht, in bed kroop. Ze had veel om dankbaar voor te zijn, wist ze. Haar familie, haar restaurant en nu ook nog de baby, waar ze nooit bewust voor zou hebben gekozen, maar waarmee het vast en zeker allemaal goed ging komen. Tenminste, dat hoopte ze vurig terwijl haar ogen dichtvielen. Ze sliep al voordat haar hoofd het kussen raakte. Het was een lange, enerverende dag geweest.

6

April werd op de ochtend na Thanksgiving al vroeg wakker. In de keuken van het restaurant maakte ze een kom café au lait voor zichzelf klaar. Het personeel was er nog niet, ze had het rijk alleen, wat niet vaak gebeurde. Alles was de avond tevoren netjes aan kant gemaakt, en de tafels waren al opgedekt voor de lunch. Ze dacht aan wat haar vader had gezegd, aan de liefdevolle toost die hij had uitgebracht. En eindelijk nam ze het besluit waarmee ze weken had geworsteld. Ze liep naar boven, naar haar kantoor, om het nummer van Mike Steinman op te zoeken; dat had hij haar gegeven toen hij belde met het voorstel een recensie over haar restaurant te schrijven. Behalve het nummer van zijn toestel op de krant had ze ook dat van zijn mobiele telefoon. Ze belde, en na twee keer overgaan werd er opgenomen. Zijn diepe stem klonk sexy, maar ook alsof hij niet blij was van haar te horen toen ze haar naam noemde. Geen bemoedigend begin, waar ze zich echter niet door liet afschrikken. Ze wilde hem het nieuws niet door de telefoon vertellen, maar hij had er recht op te weten wat er aan de hand was. Dus ze nodigde hem uit nogmaals te komen eten. Hij reageerde aarzelend, en bijna streng.

'Het is te snel voor een tweede recensie,' waarschuwde hij. 'Eerlijk gezegd heb ik spijt van de eerste,' vervolgde hij iets vriendelijker. 'Maar ik vind gewoon dat je de lat hoger zou moeten leggen.' Op basis van wat hij bij haar had gegeten, vond hij dat haar kwaliteiten een beter restaurant waardig waren, en dankzij haar cv wist hij dat ze in diverse beroemde zaken had gewerkt. Afgezien van het meer verfijnde aanbod op de kaart begreep hij niet waarom ze maaltijden wilde serveren die iedereen ook thuis kon klaarmaken. De gedachte achter April in New York was hem duidelijk volledig ontgaan, maar daarover kon April zich niet langer druk maken. Ze wilde geen tweede recensie, het ging haar niet om een betere kritiek, ze wilde hem alleen maar vertellen dat ze samen een kind verwachtten. En als ze elkaar na dat gesprek nooit meer zagen, vond ze dat ook prima. Ze maakte zich geen illusies over een relatie, al was het maar omdat hij nooit meer iets van zich had laten horen. Bovendien had ze hem niet nodig, en dat gold ook voor haar kind. Ze kon rekenen op de steun van haar familie, en ze kon voor zichzelf zorgen én voor een baby, hoopte ze. Die wetenschap maakte het iets gemakkelijker hem te bellen, ongeacht wat hij dacht dat haar motivatie was. Want die was een heel andere dan hij leek te denken.

'Ach, de zaken gaan goed,' zei ze nonchalant, want ze wilde er niet verder op doorgaan. Zijn standpunt verschilde nu eenmaal grondig van het hare, en uit andere recensies die ze van hem had gelezen, was haar duidelijk geworden dat hij een snob was als het om eten ging. Anders dan zij. 'Mensen zijn dol op wat ik maak, en dit is wat ik van meet af aan heb gewild. Dit is het restaurant waarvan ik altijd heb gedroomd. Blijkbaar is niet iedereen ervan gecharmeerd, maar wij en onze gasten zijn er blij mee. Trouwens, ik bel niet voor een nieuwe recensie.' Ze gooide het over een andere boeg. 'Hoe was je Thanksgiving?' vroeg ze, in een poging tot een ontspannen gesprek.

'Ik doe niet aan feestdagen. En ik hou niet van kalkoen.' Het gesprek wilde nog niet echt vlotten. Toen hij na een korte aarzeling de stilte weer verbrak klonk hij wat ongemakkelijk en begon hij over iets wat hem duidelijk ook niet lekker zat. 'Sorry dat ik je na die nacht niet meer heb gebeld. Het was geweldig, maar ik dacht dat je kwaad op me zou zijn vanwege die recensie. Dus vandaar dat ik niets meer van me heb laten horen. Het is een beetje raar, om een hard oordeel te vellen over een restaurant en vervolgens de eigenaar/chef-kok mee uit te vragen. Maar ik vond het echt geweldig met je, en ik besef dat het niet beleefd was om je niet te bellen.' Hij had tenminste het fatsoen zich te generen, en toe te geven dat zijn oordeel erg hard was geweest. Dus hij was niet helemaal achterlijk en ongemanierd, ook al had hij dan geen gevoel. Want daar leek het wel op. Hij klonk erg kil.

'Maak je geen zorgen,' zei April luchtig. 'Ik vroeg me gewoon af of je zin hebt om te komen eten. Het is niet bedoeld als date, ik probeer niet met je aan te pappen, en ik zal je deze keer niet paaien met lekkere wijnen.' Ze moesten allebei lachen om haar bekentenis.

'De wijnen die je me die avond hebt geschonken, waren wel geweldig,' gaf hij toe. Trouwens, dat had hij ook in zijn recensie geschreven. Dat was de enige positieve noot in het hele stuk; dat ze een opmerkelijke wijnkaart had van onbekende, uitstekende en redelijk geprijsde wijnen. Op het eten had hij neergekeken, maar niet op de wijnen. Dat was tenminste iets. 'Trouwens, jij was ook geweldig.' Er kwam wat meer warmte in zijn stem. 'Althans, voor zover ik me daar nog iets van herinner. Volgens mij ben ik in geen jaren zo dronken geweest. De kater heeft drie dagen geduurd.' Hij moest lachen, maar het lachen zou hem ongetwijfeld vergaan wanneer hij hoorde wat er die nacht nog meer was gebeurd, dacht April. De consequenties van hun nacht vol passie zouden heel wat langer duren dan drie dagen. Die zouden hen de rest van hun leven achtervolgen. Of in elk geval de rest van haar leven, als hij elke betrokkenheid afwees.

'Dat geldt ook voor mij,' bekende ze. 'Doorgaans doe ik dat soort dingen niet. De wijn is me naar het hoofd gestegen.' En niet alleen naar haar hoofd. Hij was jonger en knapper gebleken dan ze had verwacht. Vierendertig, vrijgezel en ongelooflijk sexy. Moeilijk te weerstaan, met zoveel drank op.

'Dat is het excuus waar iedereen altijd mee komt,' plaagde hij haar met hun onenightstand. Het was iets waar ze zich allebei voor geneerden, maar ze vond dat ze er telefonisch best redelijk mee omgingen. En dus was ze blij dat ze had gebeld. Haar ouders hadden gelijk gehad. Voor een culinaire snob en een man die na een onenightstand nooit meer had gebeld, klonk hij eigenlijk helemaal niet onaardig.

'Waarom kom je vanavond niet gewoon gezellig eten? Geheel vrijblijvend?' hield ze vol. Hij voelde zich gevleid. April was een mooie vrouw, en er werd niets van hem verwacht, want hij had al gezegd dat hij op zo'n korte termijn niet opnieuw een recensie kon schrijven. 'We zitten helemaal vol, maar als je rond een uur of negen komt, heb ik achterin wel een tafeltje voor je vrij. En ik zal je geen kalkoen voorzetten als je daar niet van houdt. Wat vind je van kreeft?'

'Klinkt goed. Ik probeer eerst even bij de aa langs te gaan,' zei hij plagend. Hij had gevoel voor humor, dacht ze. Dat was tenminste iets.

Ze probeerde zo neutraal mogelijk te klinken om geen verkeerde verwachtingen te wekken, om aan te geven dat ze volstrekt niet geïnteresseerd was in hem als man. Het was de bedoeling dat hij zou begrijpen dat ze alleen maar vrienden wilde zijn. Zelfs dat was waarschijnlijk te veel gevraagd, maar het zou wel fijn zijn, gezien het feit dat ze samen een kind verwachtten.

'Bedankt voor de uitnodiging.' Hij klonk ontspannen. 'Tot vanavond. Ik ben er rond negen uur.' Hij was onder de indruk dat ze hem had gebeld, ondanks de slechte recensie. Maar ze hadden tenslotte een wilde nacht gehad samen. Hij vond haar erg leuk, maar het had hem politiek niet correct geleken haar te bellen nadat hij zulke harde kritiek had geleverd op haar restaurant en op haar kwaliteiten als kok. Het scheelde niet veel of hij had die recensie niet geschreven, in de hoop opnieuw met haar te kunnen afspreken. Uiteindelijk had hij echter besloten dat hij zichzelf als journalist trouw moest blijven. Dat was hij de krant verschuldigd. Dus hij had haar tot zijn spijt moeten opgeven. En hij was blij dat ze nu uit zichzelf belde, ook al begreep hij niet goed waarom. Maar de seks was geweldig geweest, ondanks de enorme hoeveelheid drank die ze hadden genuttigd. Blijkbaar had zij dat ook gevonden, anders zou ze hem, inmiddels drie maanden later, niet hebben gebeld. Wat haar beweegredenen ook waren, hij zag uit naar die avond.

Iets over negenen kwam hij het restaurant binnen. En hij was zelfs nog aantrekkelijker dan April zich hem herinnerde. Ondanks zijn serieuze voorkomen had hij ook iets jongensachtigs. Haar hart sloeg een slag over. Hij zag er sexy uit, innemend en nonchalant, in een oude visserstrui met een spijkerbroek en daaronder bergschoenen. Hij had aan Brown University gestudeerd, had hij haar verteld, met journalistiek als hoofdvak. Zijn droom was een carrière als oorlogscorrespondent, om verslag te kunnen doen vanuit de brandhaarden van de wereld. Maar tijdens zijn eerste buitenlandse opdracht had hij een ernstige vorm van malaria opgelopen, waardoor hij voortijdig terug naar huis had gemoeten. Het had hem een jaar gekost om volledig te herstellen en tegen die tijd was hij ingedeeld bij het culinaire katern, met de opdracht restaurants te beoordelen. Dat had niet zijn voorkeur, hij had liever iets opwindenders gedaan, maar het was een goede baan en inmiddels had hij een reputatie opgebouwd. Zijn voorgeschiedenis was zeker ten dele verantwoordelijk voor zijn scherpe pen. Hij koesterde een zekere minachting voor een aantal van de restaurants waarover hij schreef, en vooral voor veel chef-koks. Maar de krant was buitengewoon te spreken over zijn pittige, vaak bijtende commentaren. Daarmee had hij een eigen stijl ontwikkeld. Hij deed het werk inmiddels tien jaar, en er kwamen veel reacties van lezers op zijn recensies. Dus of hij het leuk vond of niet, het vak was hem op het lijf geschreven.

Bij binnenkomst in het restaurant keek hij om zich heen, op zoek naar April. De eerste kelner bracht hem naar zijn tafeltje, in een rustig hoekje helemaal achterin. Het duurde niet lang of April kwam uit de keuken. Ze had haar schort nog voor en veegde haar handen af aan een doek die ze aan een van de hulpkelners gaf. Bij verschillende tafeltjes bleef ze staan om haar gasten te begroeten. Ze glimlachte toen ze Mike zag en kwam bij hem zitten. Het ontging hem niet dat ze zich duidelijk niet had gekleed voor een date. Ze had haar donkere haar in een paardenstaart bij elkaar gebonden en nonchalant boven op haar hoofd vastgezet. Haar gezicht verried geen zweem van make-up, en onder haar traditionele zwart-wit geblokte koksbroek en witte koksjasje, vol vlekken na een avond achter het fornuis, droeg ze klompen.

Haar gezicht was iets voller dan hij het zich herinnerde, maar het stond haar wel. En toen ze naar hem glimlachte, vond hij haar nog knapper. Haar sprekende, lichtbruine ogen keken een beetje bezorgd terwijl ze hem bedankte voor zijn komst. Ze bestelde een fles Chileense wijn, hij bleef bij de kreeft die ze had geopperd, en als voorgerecht stelde ze pasta voor met witte truffel, want haar korte truffelseizoen was al bijna weer voorbij, vertelde ze. Het leek hem een perfecte maaltijd, heel wat beter dan het gehaktbrood, de gebraden kip en de steak tartare waar ze om bekendstond. Daarvoor was zijn smaak te verfijnd, hij was een kritische eter, maar dat wist ze inmiddels. En de wijnen die Jean-Pierre voorstelde bij de maaltijd waren zelfs nog beter dan wat hij de vorige keer had gedronken.

'Begrijp je nu wat ik bedoel?' vroeg hij, genietend van de pasta. 'Dit is veel beter dan wat je meestal serveert. Waarom zou je hamburgers willen maken wanneer je in Parijs drie sterren bij elkaar zou kunnen koken? Of hier? Je werkt onder je niveau, April. Dat is wat ik probeerde duidelijk te maken met mijn kritiek.' Het was harder overgekomen dan zijn bedoeling was geweest, en dat speet hem nu een beetje, maar hij stond nog altijd achter de strekking van wat hij had geschreven.

'Hoe vaak denk je dat mensen kreeft willen eten?' vroeg April. 'Eens per maand? Eens in de paar maanden? Of misschien alleen bij een speciale gelegenheid? Er is niemand die voortdurend op het hoogste niveau wil dineren. Ik tenminste niet. Dat kan ik niet, en dat wil ik niet. Jij misschien wel, maar voor de meeste mensen geldt dat het iets bijzonders moet blijven. Onze gasten -onze vaste gasten - komen hier een of twee keer in de week, sommige zelfs vaker. Ik probeer zo goed mogelijk te koken, maar dan wel gerechten die ze elke dag willen eten, met af en toe een exotische traktatie, zoals escargots of pasta met truffel. Dit is het soort restaurant waar ik altijd van heb gedroomd. Natuurlijk heb ik de mogelijkheid bijzondere gerechten klaar te maken, en dat doe ik ook. Maar de nadruk ligt op gewoon, goed eten, voor gewone mensen, op gewone doordeweekse dagen. Daar gaat het hier om.' Dat was van meet af aan haar filosofie geweest en die was een succes gebleken. De tafeltjes om hen heen waren de hele avond bezet geweest, en zelfs tegen middernacht kwamen er nog mensen binnen, smekend om een plekje en een kans om van haar keuken te genieten. Dat was Mike niet ontgaan, terwijl ze gezellig praatten over restaurants in Frankrijk en Italië waar ze allebei goede herinneringen aan bewaarden. Net als bij hun vorige ontmoeting besefte hij dat ze wist waar ze het over had, en dat ze ook nog verstand had van wijn.

'Misschien heb ik het destijds niet goed begrepen,' gaf hij toe. 'Ik dacht dat je gewoon gemakzuchtig was, dat je koos voor de weg van de minste weerstand.' Ze moest lachen. Gemakzuchtig was ze bepaald niet. Dat kon iedereen die haar kende, bevestigen.

'Ik wil mijn gasten hun lievelingseten serveren, ongeacht of dat chic of simpel is. Ik wil het restaurant zijn waar mensen elke avond wel naartoe zouden willen. Mijn moeder en ik zijn helemaal weg van La Grenouille, maar ik kan er niet elke dag heen. Hoewel mijn moeder een eind in de buurt komt. Misschien ben ik een simpele ziel, in elk geval simpeler dan mijn moeder en dan jij. Ik heb soms behoefte aan troost-eten, jij niet?'

'Soms,' bekende hij schaapachtig. 'Maar dan ga ik naar een pannenkoekenrestaurant. Als ik echt uit eten ga, wil ik een keuken op niveau,' zei hij, genietend van zijn laatste stukje kreeft. De maaltijd was perfect. Vier sterren, wat hem betrof. Hij zou er een juichende kritiek over hebben geschreven.

'Dat bedoel ik,' hield April vol. 'Hier kun je geweldige pancakes eten, en wafels, en boterzachte aardappelpuree, en macaroni met kaas. Je zou mijn pancakes eens moeten proberen,' suggereerde ze volmaakt serieus, en hij glimlachte om de gedrevenheid die hij in haar ogen las. Ze geloofde oprecht in wat ze deed. Dat had hij de vorige keer niet echt begrepen. Misschien was hij te dronken geweest. Maar dat was haar schuld. Ze had hem overvoerd met wijnen die te goed waren om te weerstaan. Vanavond was hij voorzichtiger. Hij wilde niet wéér te veel drinken en dingen doen waar hij spijt van kreeg. Hij mocht haar graag, en hij kon alleen maar waardering hebben voor de passie waarmee ze over haar restaurant sprak.

'Oké, de volgende keer dat ik medelijden heb met mezelf kom ik pancakes eten.'

'Je bent altijd welkom. En ik trakteer.'

'Het was erg aardig van je om me voor vanavond uit te nodigen. Ik dacht eigenlijk dat je woedend zou zijn om wat ik over het restaurant had geschreven.'

'Dat was ik ook,' zei ze eerlijk. 'Maar uiteindelijk heb ik het naast me neergelegd.'

'Daar ben ik blij om. Ik heb verrukkelijk gegeten vanavond.' Hij begon de filosofie achter haar restaurant eindelijk te begrijpen. En te waarderen. 'Vertel! Waarom heb je me uitgenodigd? Ik heb je gezegd dat ik zo snel na de eerste niet weer een recensie kan schrijven, en het was geen date, zei je. Wilde je de strijdbijl begraven met kreeft en pasta met witte truffel?' vroeg hij geamuseerd. Ze schonk hem een glimlach, zich afvragend of hun kind op hem zou lijken of op haar. Of zou het een combinatie worden van hen beiden? Wat een onwezenlijke gedachte!

'Ik moet je iets vertellen waarvan ik vind dat je het hoort te weten. Verder verwacht ik niets van je. Ik heb niets van je nodig. Maar nogmaals, ik vind dat je het moet weten.' Ze draaide er niet omheen. Hij moest het weten. Dat was alles. Ze was van hem in verwachting, en hij had er recht op te beslissen of hij daar iets mee wilde. En zo ja, wat. Wanneer hij besloot dat hij er niets mee te maken wilde hebben, vond ze dat ook prima. Geen verwachtingen, geen verplichtingen. 'Ik was destijds, in september, aan de antibiotica vanwege een keelontsteking. Toen wist ik dat niet, maar inmiddels is me duidelijk geworden dat de werking van de pil daardoor ongedaan kan worden gemaakt. Bovendien was ik die avond zo dronken dat ik vergeten ben de pil te slikken. Hoe dan ook, ik ben inmiddels drie maanden zwanger. De baby komt in juni. Ik ben er pas vier weken geleden achter gekomen en ik heb besloten dat ik het kind wil houden. Ik ben dertig en ik wil geen abortus. Als je dat niet wilt, heeft het voor jou geen enkele consequentie. Maar ik vond dat je het moest weten, zodat je in elk geval een keus had.' Ze vertelde het zo direct en zo eerlijk mogelijk. Over de tafel heen staarde hij haar aan alsof hij in shock verkeerde. Hij trok wit weg. Zijn haar was net zo donker als het hare, hij had donkerbruine ogen, en zijn gezicht zag zo wit als het tafelkleed.

'Meen je dat echt? En daar kom je nu mee? Je hebt me uitgenodigd om te komen eten om me dat te vertellen? En je wilt het kind houden? Je lijkt wel gek. Je kent me niet eens. Ik kan wel een seriemoordenaar zijn. Of krankzinnig. Of een pedofiel. Hoe kun je nou een kind willen van een vent die je niet kent? Een vent met wie je één keer naar bed bent geweest? Waarom heb je geen abortus laten plegen? Waarom heb je me niet eerder gevraagd wat ik ervan vind? Nu is het al bijna te laat om er nog iets aan te doen.' Zijn ogen schitterden van woede, en even had ze spijt dat ze het hem had verteld.

'Omdat het je niets aangaat dat ik heb besloten het te houden,' zei ze net zo hard. 'Het is mijn lijf, mijn kind, en ik vraag je nergens om! Als je dat niet wilt, hoef je me nooit meer te zien. En eerlijk gezegd kan het me geen moer schelen wat je besluit. Het kind hoef je ook nooit te zien. Het is aan jou. Maar als er ergens op de wereld een kind van mij rondliep, zou ik dat willen weten, zodat ik een bewuste keus kon maken of ik deel wilde uitmaken van zijn leven. Of niet. Dat is de enige reden waarom ik het je vertel. Zonder dat je ook maar ergens toe verplicht bent. Je hoeft mij of het kind niet te onderhouden, je hoeft geen bijdrage te leveren. Ik kan me prima alleen redden, en mocht het niet lukken, dan zijn mijn ouders bereid me te helpen. Wat erg lief van ze is. Maar zij vonden, en dat ben ik met ze eens, dat je er recht op had te weten dat je in juni een kind krijgt. Dat is alles. De rest is aan jou.'

Haar ogen stonden net zo woedend als de zijne, terwijl hij haar een volle minuut zwijgend bleef aankijken. Hij moest toegeven dat het correct van haar was, maar hij wilde geen kind, niet van haar, van niemand. Daar was hij altijd volstrekt duidelijk over geweest. En nu zette zij zijn hele wereld op zijn kop. Nu moest hij ineens besluiten of hij koos voor het vaderschap of niet. Want of hij dat nou leuk vond of niet, ze was zwanger van zijn kind, omdat ze allebei zo stom waren geweest verschrikkelijk dronken te worden en met elkaar naar bed te gaan, en omdat haar pil zijn werk niet had gedaan. Wat een romantiek! Maar ze deed er volstrekt niet sentimenteel over. Ze was gewoon eerlijk en praktisch, ze deed haar best om redelijk te zijn, maar het beviel hem helemaal niet. Hij had er spijt van dat hij haar uitnodiging om te komen eten had aangenomen, en hij had er nog veel meer spijt van dat hij drie maanden geleden met haar naar bed was geweest.

'En wie mogen je ouders dan wel zijn, dat ze zich zo tolerant en ruimdenkend opstellen?' Ze keek hem aan alsof de vraag haar verbijsterde. Maar hij kon zich nauwelijks voorstellen dat er ouders waren die zich bereid verklaarden hun dochter van dertig te steunen waar ze maar konden. Zulke ouders kende hij niet. Al helemaal niet uit eigen ervaring, want hij had zijn vader en moeder al tien jaar niet meer gezien, en als het aan hem lag, zag hij hen nooit meer.

'Mijn ouders zijn heel gewone, aardige mensen,' antwoordde ze ronduit. 'Mijn vader is hoogleraar middeleeuwse geschiedenis aan Columbia University, mijn stiefmoeder is logopediste en bovendien een geweldige vrouw, en mijn moeder is Valerie Wyatt. Ze heeft een televisieprogramma over lifestyle en het organiseren van bruiloften.' Ze zei het alsof het een doorsneebaan was.

Hij staarde haar ongelovig aan. 'Je maakt zeker een grapje? Is Valerie Wyatt jouw moeder? O, maar natuurlijk... Wyatt... Dat ik daar niet eerder aan heb gedacht! Godallemachtig, je moeder bepaalt voor het hele land hoe het er in huis uitziet en hoe je een bruiloft hoort te vieren. Wat vinden zij hiervan? Verklaren ze je ook niet voor gek dat je het kind wilt houden? Hoe ga je dat doen, helemaal in je eentje? Een baby en een restaurant?'

'Dat is mijn probleem. Ik verwacht niet van je dat je komt oppassen en luiers verschonen. Als je dat wilt, kun je altijd langskomen, maar als je dat niet wilt, vind ik het ook prima.'

'En als ik nou eens meer wil?' vroeg hij boos. Hij was inmiddels echt woedend, om wat zij en het lot hem hadden aangedaan. Natuurlijk, het was haar ook overkomen, maar zij had besloten het kind te houden. Dat zou hij nooit hebben gedaan. En hij vond het een volstrekt verkeerde, krankzinnige beslissing. Bovendien vond hij het niet eerlijk om een kind op de wereld te zetten van ouders die niet van elkaar hielden; sterker nog, die elkaar niet eens kenden! Maar in haar ogen was het nog erger om het kind te laten weghalen, en dus had ze besloten het te houden, of hij dat nou leuk vond of niet, of hij erbij betrokken wilde worden of niet. 'En als ik nou eens een echte vader wil zijn en gedeeld ouderschap wil? Ik zeg niet dat het zo is, en het is niet zo. Maar als dat nou eens wel zo was? Zou je dan meewerken aan een situatie van co-ouderschap?'

Ze leek met stomheid geslagen, want die mogelijkheid was niet eens bij haar opgekomen. 'Dat weet ik niet,' zei ze zacht. 'Daar zouden we over moeten praten, om tot een regeling te komen waar we het allebei mee eens zijn.' Het klonk helemaal niet goed. Ze kende hem niet goed genoeg om te weten of ze hem een kind zou toevertrouwen, of een baby, maar er zat iets in. Tenslotte was hij de vader.

'Nou, maak je geen zorgen. Je zult geen last van me hebben, want ik wil geen kinderen. En die heb ik ook nooit gewild. Ik heb een verschrikkelijke jeugd gehad, mijn ouders waren aan de drank en konden hun handen niet thuishouden. Mijn vader en moeder haatten elkaar! En mij! Mijn broer heeft op zijn vijftiende zelfmoord gepleegd. Het laatste wat ik wil, is een gezin. Voor mij geen vrouw en kinderen. Mijn eigen jeugd was al erg genoeg. Dat wil ik een ander niet aandoen. Een maand voordat wij elkaar ontmoetten, heb ik mijn relatie verbroken. Ik hield echt van haar. We waren vijf jaar samen, maar toen zette ze me voor het blok. Ze wilde trouwen, en ze wilde kinderen. Als dat met mij niet kon, dan ging ze op zoek naar iemand anders. Dus dat moest ze dan maar doen, heb ik gezegd. We zijn als goede vrienden uit elkaar gegaan. Ik wil geen kinderen, April. Niet van jou. Van niemand. Ik wil het niet op mijn geweten hebben dat een kind net zo'n verschrikkelijke jeugd krijgt als ik die heb gehad. Ik voel me niet geschikt voor het ouderschap, maar ik wil ook niemand in de steek laten. Als ik dit kind de rug toekeer, als ik weiger ook maar enige rol in zijn leven te spelen, zal het zich altijd afgewezen voelen. Het is niet eerlijk wat je me aandoet. En wat je het kind aandoet. Je kunt wel zeggen dat je je alleen kunt redden, of dat je ouders bijspringen als dat nodig is. Maar hoe ga je je kind uitleggen dat zijn vader niets met hem te maken wil hebben? Heb je daar ooit bij stilgestaan toen je besloot het te houden? Abortus klinkt misschien wreed, maar we hebben niks met elkaar, en dat gaat ook niet gebeuren. Het is niet eerlijk om een kind op de wereld te zetten dat maar door één van de ouders gewenst is.'

'En als we nou wel van elkaar hadden gehouden? Als we getrouwd waren en jij ging dood? Zou ik het kind dan ook dood moeten maken omdat het geen vader meer had?'

Daar zat iets in, maar dat wilde hij niet toegeven. Hij bleef bij zijn standpunt, want daar had hij de vrouw van wie hij hield voor opgegeven. Ze had in vijf jaar tijd twee keer abortus voor hem laten plegen en geweigerd het nog een keer te doen. Zij wilde kinderen. Hij niet. 'Dat ligt heel anders, dat weet je best,' zei hij woedend, ongemakkelijk heen en weer schuivend op zijn stoel. De avond was geëindigd in een nachtmerrie. Dat konden zelfs kreeft en truffels niet goedmaken. Hij wilde haar nooit meer zien. Ze had hem opnieuw weten te paaien, met al weer een verborgen agenda. En wat hem betrof, was het deze keer nog erger dan de vorige. Hem verwennen met de meest uitgelezen delicatessen om hem te vertellen dat ze een kind kreeg dat hij niet wilde, was veel ernstiger dan hem dronken voeren in de hoop op een goede recensie.

'Mike, er zijn zoveel mensen met maar één ouder. En tegenwoordig krijgen heel veel vrouwen kinderen zonder dat ze een man of een vriend hebben. Ze gaan naar de spermabank, ze vragen homovrienden als donor, zodat ze weten wie de vader is. Alleenstaande homo's en lesbiennes adopteren kinderen. Ik zeg niet dat het ideaal is, maar er zijn heel veel alleenstaanden met kinderen. In sommige gevallen mensen die wel een partner hadden. Mensen die zijn gescheiden. Of mensen met een partner die is overleden. Ik heb de baby op de echo gezien, zijn hartje klopte, hij zag eruit als een echt kindje, en op een dag is hij dat ook, een echt mensje. Ik wilde geen kinderen, net als jij. Het zat in elk geval nog niet in de planning. En het zal niet gemakkelijk zijn. Bovendien heb je gelijk. Ik ken je niet. Ik weet niet of je deugt als mens. Maar ik ga dit kind, mijn kind, ons kind, niet laten weghalen omdat je ouders je een rotjeugd hebben bezorgd. Dat vind ik heel erg voor je, en zulke dingen zouden niet mogen gebeuren, maar ze gebeuren soms toch. En nu ik eenmaal zwanger ben, vind ik dat deze baby recht heeft op het leven. Dus ik geef hem die kans, ook al komt het me niet goed uit. Ik ga mijn uiterste best doen. En ik heb drie ouders en twee zusjes, die mijn kind ook met liefde zullen omringen.

Als je meedoet en als je de vaderrol op je wilt nemen, dan vind ik het geweldig. Maar als je dat niet wilt, is het ook goed. Dit is iets wat we geen van beiden hebben gewild en wat ons is overkomen. Ik probeer er het beste van te maken, meer kunnen we niet doen.' Ze was heel verstandig, heel redelijk, maar hij schudde ongelukkig zijn hoofd. Hij had min of meer hetzelfde gesprek met zijn vriendin gevoerd, vóór haar tweede abortus. Haar had hij weten te overtuigen, maar hij zag dat Aprils besluit vaststond. Ze had hem belazerd. Tenminste, zo voelde het.

'Het is ons overkomen, maar we kunnen er nog iets aan doen. Tenminste, als jij voor rede vatbaar bent,' zei hij zacht maar indringend, tegen beter weten in hopend dat hij haar nog tot andere gedachten kon brengen. 'Als je kinderen wilt, dan moet je op zoek gaan naar een vent die ze ook wil. Ik wil niet trouwen, April. Met niemand. En ik wil dit kind niet.' Zij wilde ook niet met hem trouwen, maar toch had ze besloten zijn kind te krijgen. En daar zou ze zich niet van af laten brengen. Dat zag hij in haar ogen.

'Ik was er niet op uit om zwanger te worden,' zei ze met vaste stem. 'En ik ben ook niet op jou uit. Ik verwacht niets van je. Maar de baby komt er. Of jij een rol in zijn leven wilt spelen, of je hem wilt zien, dat is aan jou. Ik zal het je laten weten wanneer de baby is geboren. Dan kun je op dat moment een besluit nemen.'

Ze zag aan zijn gezicht dat hij woedend was, maar vooral bang. Ze had hem geconfronteerd met iets wat hij ten koste van alles had geprobeerd te vermijden; iets waarvoor hij zelfs een vrouw had opgegeven van wie hij oprecht had gehouden.

Hij vertelde haar dat zijn vriendin al een ander had, met wie ze op korte termijn hoopte te trouwen. Ze was vierendertig, en als ze kinderen wilde, dan moest ze daar niet te lang meer mee wachten. Mike had haar liever laten gaan dan aan een gezin te beginnen. En nu overviel April hem met de mededeling dat zijn kind al onderweg was. Hoe kon het leven zo wreed zijn?

Ten slotte stond hij op, nog altijd met een woedende blik in zijn ogen. 'Bedankt voor het diner,' zei hij kil. 'Ook al moet ik zeggen dat het me nogal zwaar op de maag ligt. Ik bel je zodra ik weet wat ik hiermee wil.'

'Het heeft geen haast,' zei ze zacht. Ze stond ook op en keek hem aan. Hij kon niet ontkennen dat ze beeldschoon was, maar dat deed hem op dat moment niets. 'De baby komt pas in juni. Bedankt dat je bent gekomen. Het spijt me dat het voor jou zulk slecht nieuws is.'

Hij knikte, maar zei niets meer en liep met gebogen hoofd naar buiten, zonder nog achterom te kijken. De obers en de sommelier beseften dat ze ruzie hadden gehad. Ze hadden hem herkend als de recensent die drie maanden eerder zo weinig lovend over hen had geschreven. Het was duidelijk dat ze op korte termijn geen positieve recensie hoefden te verwachten.

7

De volgende dag vertelde April haar ouders dat ze met Mike Steinman had gesproken en hoe de ontmoeting was verlopen. Valerie vond het erg spijtig, en Aprils vader reageerde woedend. Hij vond dat Mike ernstig in gebreke was gebleven.

'Pap, hij wil geen kinderen,' zei April kalm, hoewel ze er ook nog steeds door van streek was. Maar er was niets aan te doen. 'Hij heeft gebroken met zijn grote liefde omdat zij kinderen wilde.' Ze probeerde redelijk te blijven, al vond ze Mikes opstelling niet alleen hard maar ook extreem; eigenlijk net als zijn recensie. Zo was hij blijkbaar. En dat was een eigenschap die ze niet kon waarderen, hoe aantrekkelijk en intelligent hij verder ook mocht zijn. Hij moest als kind wel verschrikkelijk slecht zijn behandeld. Dat speet haar voor hem, maar tegelijkertijd vond ze het een slecht excuus voor zijn opstelling in deze situatie.

'Jij zat ook niet op een kind te wachten,' merkte haar vader op. 'Maar je maakt er het beste van. Dan kan hij dat toch ook doen?'

Daar zat iets in. 'Hij wil het niet, pap,' zei ze echter. 'Maar maak je geen zorgen. Ik red me wel.'

'Een hufter, dat is het.'

'Ach, het is heel begrijpelijk dat hij van streek is. Daar heeft hij het volste recht toe,' zei ze zacht. Ze probeerde volwassen te reageren, maar ze had die nacht menige traan gelaten. Mike had zich inderdaad erg onsympathiek opgesteld.

Ze was dan ook met stomheid geslagen toen hij de volgende dag na lunchtijd - de laatste gast was net vertrokken - haar keuken kwam binnenlopen. April zat met Jean-Pierre de inkoop van nieuwe wijnen te bespreken. De sommelier trok zich discreet terug. Hoewel Mikes gezicht nog altijd op onweer stond, leek hij zichzelf beter in de hand te hebben dan toen hij die zaterdagavond de zaak uit was gelopen. De sommelier vroeg zich dan ook af wat er gaande was tussen hem en zijn baas, want dit was duidelijk niet zakelijk, maar persoonlijk.

'Kan ik je even spreken?' vroeg Mike gespannen. Hij had zich niet geschoren en zag eruit alsof hij twee dagen niet had geslapen; er lag een gekwelde, ongelukkige blik in zijn ogen, maar zijn woede leek te zijn gezakt.

'Natuurlijk,' zei ze kalm, en ze ging hem voor naar boven, naar haar kantoor. Ze wees op een stoel, maar hij verkoos te blijven staan. Omdat ze daar geen geld aan had willen uitgeven, was alles in het kantoor stokoud, lelijk, sjofel en tweedehands.

Mike nam April doordringend op. 'Het spijt me dat ik zaterdag zo heftig reageerde. Dat was niet netjes van me. Maar ik was totaal overdonderd. Dit is echt mijn ergste nachtmerrie die werkelijkheid wordt. Ik respecteer je keuze, en ik respecteer het dat je probeert er het beste van te maken. Verwacht alleen niet van mij dat ik dat ook doe. Sorry. Ik wou dat het nooit was gebeurd. En dan denk ik niet alleen aan mezelf, ik denk ook aan jou. Ik wil geen kind, maar ik wil het ook niet op mijn geweten hebben dat ik dat kind in de steek laat, wat het allemaal nóg moeilijker maakt. Als het aan mij lag, liet je abortus plegen. Maar het is duidelijk dat je dat niet wilt, dus ik zal opnieuw bij mezelf te rade moeten gaan. Geef me de tijd om na te denken. Ik neem contact met je op. Meer kan ik op dit moment niet beloven.' Ze keek hem aan, en ze waardeerde het dat hij althans met het probleem worstelde. Het was hem aan te zien hoe zwaar hij het ermee had. Hij was geen hufter, geen slechte vent, maar een man die in zijn jeugd ernstig beschadigd was en die dat een ander niet wilde aandoen. Dus hij wilde gewoon geen kinderen. Zijn gezicht verried dat hij er spijt van had ooit naar het restaurant te zijn gekomen.

'Bedankt dat je er in elk geval over wilt nadenken,' zei April zacht. 'Het spijt me dat het allemaal zo moeilijk is. Voor ons allebei. Zo zou het niet moeten zijn.' Een kind verdiende het niet dat zijn ouders zich diep ongelukkig voelden door zijn komst. En voor haar gold dat ook niet meer. Er waren momenten dat ze zelfs vol verwachting uitkeek naar de geboorte van de baby. Bovendien wist ze dat ze dolgelukkig zou zijn op het moment dat ze haar kindje in haar armen hield. Maar blijkbaar lag dat bij Mike anders. Hij was domweg te angstig om ooit van een kind te kunnen genieten. Ondanks dat schrok hij niet terug voor de verantwoordelijkheid. Dat waardeerde ze en daar respecteerde ze hem om.

'Ik bel je,' zei hij nogmaals, en na een laatste sombere blik haastte hij zich de trap af. Tegen de tijd dat zij de keuken weer binnenkwam was hij al verdwenen. Ze had geen idee wanneer ze weer iets van hem zou horen. Misschien pas na de geboorte van de baby. Als ze ooit nog iets van hem hoorde. Ze was in elk geval niet van plan hem achterna te lopen. Als hij het liet afweten, dan was er niets aan te doen. Gelukkig was ze niet verliefd op hem, hij was 'slechts' de vader van haar kind. Meer zou hij nooit worden.

Die middag bracht ze haar moeder verslag uit van zijn bezoekje.

'Hij doet tenminste zijn best,' zei April grootmoedig.

'Hij mag blij zijn dat je hem niet voor de rechter sleept voor een bijdrage in de kosten,' reageerde Valerie. 'Een andere vrouw zou hem er vast niet zo gemakkelijk vanaf hebben laten komen.'

'Dat kan me niet schelen. Ik reken in elk geval nergens op. Sterker nog, het is misschien wel zo gemakkelijk als hij zich er niet mee bemoeit.' Dat was van meet af aan haar overtuiging geweest, en ze had alleen maar contact met hem gezocht omdat ze vond dat ze dat aan hem verschuldigd was. Zij had haar plicht gedaan, en wat hij er verder mee deed, was aan hem. Ze maakte zich geen illusies en ze koesterde geen verwachtingen.

Na hun laatste gesprek kon Mike dagenlang aan bijna niets anders denken en zich niet concentreren op zijn werk. Hij moest drie nieuwe restaurants beoordelen, maar hij had geen idee wat hij moest schrijven. Hij wist niet eens meer wat hij er had gegeten. Zijn werkelijkheid was veranderd in een vaag soort niemandsland. Hij zat niets ziend achter zijn computer voor zich uit te staren toen Jim, die al jaren zijn vriend en collega was, bij zijn bureau bleef staan en hem grijnzend opnam. Mike had zich al een week niet geschoren, waardoor hij er net zo haveloos en verdwaasd uitzag als hij zich voelde. Zijn gezicht verried een combinatie van wanhoop en grimmigheid.

'Zo erg kan het niet zijn.' Jim leunde tegen Mikes bureau.

'Het is nog veel erger,' zei die met een ongelukkig gezicht. Jim en hij deelden inmiddels vijf jaar een kantoortje op de redactie, en daarvoor waren ze al met elkaar bevriend geweest. Sterker nog, Mike beschouwde Jim als zijn beste vriend. Hij had al eerder overwogen zijn hart bij hem uit te storten, maar daar was hij tot op dat moment te zeer voor uit zijn doen geweest. Door het verschrikkelijke dat hem was overkomen, hardop uit te spreken, werd het angstaanjagend echt en onherroepelijk.

'Je kijkt alsof je wereld is ingestort.' Het was ondenkbaar dat Mike was ontslagen. Jim wist hoezeer hun hoofdredacteur te spreken was over Mikes recensies. En een vriendin had hij op dat moment niet, dus dat kon het probleem ook niet zijn. Jim had geen idee wat er gebeurd kon zijn waardoor zijn vriend zo uit zijn doen was.

'Dat is ook zo.' Mike was duidelijk ontroostbaar. 'Het afgelopen weekend,' vervolgde hij terwijl Jim op de hoek van zijn bureau ging zitten.

'Is er iets met je ouders?' vroeg Jim meelevend. Hij wist dat de verstandhouding tussen Mike en zijn ouders al jaren niet goed was.

'Het zou kunnen. Ik spreek ze nooit meer. Zij bellen mij niet, en de laatste keer dat ik hen heb gebeld was mijn moeder zo dronken dat ze niet eens wist wie ik was. Dus ik ben tot de conclusie gekomen dat ze niet op mijn telefoontjes zitten te wachten.'

Jim knikte. Hij kende de situatie. 'Wat is er dan aan de hand?' Wat hem ook dwarszat, Mike wilde er blijkbaar niet over praten. Dat was ongebruikelijk, want doorgaans namen de twee mannen elkaar over alles in vertrouwen.

'Ik heb in het weekend van Labor Day een recensie geschreven,' begon Mike terwijl Jim zwijgend luisterde. 'Het eten vond ik helemaal niks... Nou, dat is trouwens niet waar. Het eten was prima, maar ik vond dat de chef-kok onder haar niveau werkte. De kaart had het aanbod van een wegrestaurant, maar de kok kon duidelijk beter. Dus ik heb het restaurant afgekraakt.' Zijn gezicht verried dat hij daar inmiddels spijt van had.

'En nu sleept ze je voor de rechter?' veronderstelde Jim.

Mike schudde zijn hoofd. 'Nee. Tenminste, nog niet. Maar zover zou het uiteindelijk wel kunnen komen,' zei hij cryptisch. Jim grijnsde. Als dat het was wat Mike dwarszat, dan hoefde die zich geen zorgen te maken. Er was geen juridische grond om een rechtszaak aan te spannen na een negatieve recensie, als de strekking daarvan was dat Mike het eten niet lekker had gevonden.

'Een recensie kan nooit een reden zijn om je voor de rechter te slepen. Als dat zo was, zou je drie keer in de week naar de rechtbank moeten.' Jim begon te lachen.

'Ze kan me voor de rechter slepen vanwege de alimentatie,' zei Mike plompverloren.

Jims gezicht werd ernstig. Hij nam zijn vriend bezorgd en onderzoekend op. 'Kun je misschien iets duidelijker zijn, want blijkbaar heb ik wat gemist.'

'Ik blijkbaar ook,' bekende Mike. Hij voelde zich een totale idioot. 'Ze had een geweldige wijnkaart, en ik denk dat ik wel zes verschillende flessen heb geproefd. Afijn, we zijn samen ongelooflijk dronken geworden. En het is een waanzinnig aantrekkelijke vrouw. Ik weet niet meer precies hoe het is gebeurd, maar uiteindelijk zijn we in bed beland, en wat ik me daar nog van herinner, was helemaal te gek. Dus ik zou haar ongetwijfeld hebben gebeld voor een date, ware het niet dat ik besloot die slechte recensie toch te schrijven. Zoals ik al zei, ik heb haar restaurant behoorlijk afgekraakt, dus het leek me niet chic om haar daarna nog te bellen. Hoe dan ook, zij liet ook niets meer van zich horen, tot vorige week. Toen nodigde ze me uit te komen eten. Bij wijze van olijftak, veronderstelde ik. Maar het bleek dat ze me wilde spreken om me te vertellen dat ze zwanger is.' Mike zag er bijna ziek uit terwijl hij het zei, en Jim leek met stomheid geslagen.

'En ze wil geld zien?' Dat begreep hij nog wel, maar de rest van het verhaal was hem nogal onduidelijk.

'Nee, geen cent,' zei Mike grimmig. 'Haar moeder is een bekende televisiepersoonlijkheid, en het restaurant loopt geweldig, ondanks mijn recensie. Dus ze wil helemaal niets van me. En ze heeft me ook niet betrokken bij haar beslissing om de baby te houden. Dat had ze zelf al besloten, dus ze wilde me alleen maar vertellen wat er aan de hand was.' Mike keek ongelukkig, het gezicht van zijn vriend stond ontzet. 'Wat ik ook doe, ik doe het nooit goed. Als ik besluit me niet met haar en de baby te bemoeien, ben ik een hufter. Een klootzak die het leven van een onschuldig kind kapotmaakt. Maar het alternatief is dat ik tot mijn nek verzeild raak in een situatie die ik tegen elke prijs heb geprobeerd te vermijden. Ik wil geen kind. Nu niet. En in de toekomst ook niet. Na de jeugd die ik zelf heb gehad, heb ik me jaren geleden al voorgenomen dat ik niet aan kinderen zou beginnen. En nu dit! Ik ken haar nauwelijks! Het is toch niet te geloven, verdomme! En denk maar niet dat ze nog tot andere gedachten te brengen is. Terwijl ik het echt heb geprobeerd. Maar haar besluit staat vast. Ze houdt het kind, en het kan haar geen moer schelen of ik wel of niet meedoe. Sterker nog, ik geloof bijna dat ze liever zou zien dat ik me er niet mee bemoei.' Dat had hij opgemaakt uit de manier waarop April hem het nieuws had verteld. Maar het feit dat ze niets van hem verwachtte, maakte het voor hem in zekere zin nog moeilijker. Ze was zo correct, dat hij met zijn heftige, negatieve reactie een nog grotere hufter leek. Maar het zat nu eenmaal heel diep bij hem. Hij wilde de baby niet.

'Is ze aardig?' vroeg Jim belangstellend, nog altijd verbijsterd door wat Mike hem zojuist had verteld.

'Ik geloof het wel. Het enige waar ik aan kan denken, is die baby die ze me heeft opgedrongen.'

'Als ze niets van je verwacht, geloof ik niet dat je van "opdringen" kunt spreken,' zei Jim op redelijke toon.

'Niet in financieel opzicht, maar door haar besluit de baby te houden, zadelt ze me wel voor de rest van mijn leven op met een verantwoordelijkheid die ik niet wil.' Mikes gezicht verried dat hij er weer kwaad om werd.

'Ach, er zijn ergere dingen,' zei Jim peinzend. Hij was twee jaar ouder dan Mike, al veertien jaar gelukkig getrouwd, en hij had drie kinderen, waar hij dol op was. Hij zei al jaren dat Mike op zoek moest gaan naar een leuke vrouw, dat hij aan kinderen moest beginnen. Iets wat bij Mike onveranderlijk op verzet stuitte. 'Als ze toch heeft besloten die baby te krijgen, waarom probeer je dan niet haar wat beter te leren kennen? Misschien ga je er dan anders over denken. Het is bijna onmogelijk om niet verliefd te worden op je eigen kinderen,' zei Jim. Hij was bij alle drie bij de bevalling geweest, en zijn kinderen hadden zijn leven veranderd. Maar anders dan Mike had hij zich daar nooit tegen verzet, en hij was nog altijd dol op zijn vrouw.

'Nou, daar hadden mijn ouders anders geen enkele moeite mee,' zei Mike met een spijtige grijns in reactie op Jims laatste woorden. 'Het ouderschap is blijkbaar niet voor iedereen weggelegd, en dat besef is waarschijnlijk het enige wat ik met mijn ouders gemeen heb. Ze hadden helemaal geen kinderen gewild, riepen ze altijd. En ik ben zo verstandig dat ik er niet eens aan begin.'

'Het lot heeft anders beslist.' Jim stond op en ging achter zijn eigen bureau zitten. Hij was de belangrijkste kunstcriticus van de krant, en net als Mike moest hij een aantal recensies schrijven, in zijn geval van tentoonstellingen in verschillende galeries. Hij nodigde Mike vaak uit om mee te gaan naar een vernissage, en omgekeerd nam Mike hem regelmatig mee als hij een nieuw restaurant ging beoordelen. Het speet hem dat hij Jim niet had meegenomen bij zijn eerste bezoek aan April in New York. Als hij dat wel had gedaan, was het allemaal niet gebeurd. 'Ik vind dat je er serieus over moet nadenken,' zei Jim zorgvuldig. 'Wie weet, misschien blijkt dit uiteindelijk wel het beste te zijn wat je ooit is overkomen. Er bestaat in dit leven geen groter wonder dan een kind krijgen.'

'Aan wiens kant sta je eigenlijk?' vroeg Mike geërgerd, terwijl hij opnieuw probeerde zich op zijn computerscherm te concentreren.

'Ik sta aan jouw kant,' zei Jim zacht. 'Dit is misschien niet toevallig gebeurd. Gods wegen zijn raadselachtig,' voegde hij er wijsgerig aan toe.

'God heeft hier niets mee te maken,' snauwde Mike. 'Dit is gewoon een kwestie van twee "volwassen" mensen die zich hebben bezat, met als gevolg dat ze er een puinhoop van hebben gemaakt.' Mike was bereid toe te geven dat hij een fout had gemaakt en dat zijn gedrag niet door de beugel kon, maar hij weigerde verantwoordelijkheid te nemen voor het kind.

'De toekomst zal het leren,' zei Jim, waarop hij zich naar zijn eigen computerscherm keerde. De rest van de middag werd er geen woord meer gesproken.

De daaropvolgende drie weken hoorde April niets van Mike, en dat had ze ook niet verwacht. Tegen Ellen zei ze dat het haar niet zou verbazen als hij nooit meer iets van zich liet horen. Hij was zo stellig in zijn overtuiging dat hij geen kinderen wilde, dat zijn oplossing van het probleem best eens totale ontkenning zou kunnen zijn; ontkenning van haar en van de baby. Ze was dan ook verbijsterd toen hij haar in de week voor Kerstmis belde op haar mobiele telefoon. Het was halverwege de ochtend, en ze was bezig voorbereidingen te treffen voor de drukte rond lunchtijd. Ze waren de eerstkomende vier weken, inclusief de feestdagen, volledig volgeboekt. April had zelfs besloten om met Kerstmis en oud en nieuw open te blijven voor hun vaste gasten, die behoefte hadden aan een adres waar ze heen konden.

'April?' Hij klonk somber en gespannen.

'Hé, hallo. Hoe is het?' vroeg ze luchtig, in de hoop hem op te vrolijken.

'Met mij is alles prima.' Hij klonk behalve somber ook gejaagd. 'Het spijt me, maar ik heb slecht nieuws. Ik was op de krant om een stuk in te leveren, en toen brak hier de hel los. Er is iets gebeurd... wat je volgens mij moet weten. Over een paar minuten is het op het nieuws, dus ik wilde je waarschuwen. Er vindt een gijzeling plaats in het gebouw waar je moeder werkt. Het gebouw van de televisiemaatschappij. Het zou gaan om een groep van een stuk of vijf, zes gijzelnemers. Er is nog niet bekend hoe het heeft kunnen gebeuren, en wie de daders zijn. Alle schermen gingen op zwart, en je moeder was op dat moment live in de uitzending.'

Valerie deed een paar keer per week een ochtend- en een avondprogramma. April keek op haar horloge en besefte dat het klopte wat hij zei. Ze had midden in haar ochtendprogramma gezeten.

'Is alles goed met haar?' April was duidelijk in paniek, en Mike had medelijden met haar. Tijdens hun etentje had hij begrepen hoe hecht de familieband was, ook al kon hij zich daar weinig bij voorstellen.

'Ik weet het niet. Zoals ik al zei, alle schermen gingen op zwart. Ik heb begrepen dat de gijzelnemers twee verdiepingen in bezit hebben genomen. Het wemelt in het gebouw van de SWAT-teams. Ze hebben nog geen actie ondernomen. En het is ze gelukt het nieuws een halfuur stil te houden, maar het verhaal kan nu elk moment bekend worden gemaakt. Ik wilde niet dat je het op de televisie zou zien.' Hij klonk bezorgd en vol medeleven.

'Dank je wel,' zei ze, vechtend tegen haar tranen. 'Wat moet ik doen? Kan ik erheen, denk je?'

'Nee, het publiek wordt op afstand gehouden. Dus je kunt beter hier blijven. Ik bel je zodra ik meer weet. Zet je televisie aan. Volgens mij kan er elk moment een ingelaste nieuwsuitzending beginnen.'

'Dank je wel,' zei ze nogmaals, fluisterend. Ze hing op, gek van ongerustheid om haar moeder. Haastig zette ze de televisie in de keuken aan, en het nieuwsverslag was bepaald niet geruststellend. Zes gewapende mannen waren een uur eerder het gebouw van de televisiemaatschappij binnengedrongen en hielden een deel daarvan bezet. Het leek ongelooflijk dat ze daar de kans voor hadden gekregen, maar het was toch gebeurd. Nadat ze hun eerste gijzelaars hadden gemaakt, hadden ze de groep steeds verder uitgebreid, verspreid over twee verdiepingen van het gebouw. Volgens de berichten waren ze zwaarbewapend, met machinegeweren en automatische pistolen. De nationaliteit en de oorsprong van de gijzelnemers waren nog niet bekend, maar het vermoeden bestond dat het ging om een organisatie uit het Midden-Oosten of misschien zelfs terroristen van eigen, Amerikaanse bodem. Alle gijzelaars werden vastgehouden op de twee verdiepingen die de gijzelnemers bezet hielden, en er was nog geen poging gedaan hen te bevrijden, uit angst dat er doden zouden vallen. Toen de bewuste verdiepingen nader werden omschreven, besefte April dat zich op een daarvan de studio bevond vanwaaruit het programma van haar moeder werd uitgezonden. De uitzending was al kort na de intro gestaakt, en dat gold ook voor diverse andere programma's. Op de verdieping in kwestie bevond zich een aantal studio's.

Zonder haar blik van het scherm af te wenden, koos April nerveus het nummer van haar stiefmoeder om te vertellen wat er aan de hand was. Ze zei tegen Maddie dat ze de televisie moest aanzetten. Vijf minuten later belde haar vader, in tranen. Hij was net zo in paniek als April. De situatie deed denken aan 9/11. Wat er gebeurde, was misschien minder dramatisch, maar de potentiële risico's waren enorm. Iedereen was zich bewust van de mogelijkheid van een zelfmoordaanslag, waarbij de bezetters een beginselverklaring zouden afgeven door het gebouw op te blazen. Als dat gebeurde, konden er honderden slachtoffers vallen. Er was ook een mogelijkheid dat de gijzelnemers de televisiemaatschappij wilden gebruiken om hun boodschap te verspreiden. Het was allemaal nog onduidelijk.

Binnen vijf minuten hadden alle overheden en religieuze bewegingen in het Midden-Oosten een verklaring uitgegeven waarin elke betrokkenheid werd ontkend. Hun taxatie was dat het ging om een fundamentalistische splintergroepering, en het leed geen enkele twijfel of iedereen in het gebouw, en misschien zelfs in de directe omgeving daarvan, liep gevaar, als de bezetters genoeg explosieven bij zich hadden om de boel op te blazen. April kon zich niet van de televisie losmaken, ze luisterde met bonzend hart naar de uitzending en ze draaide zich pas om toen ze een hand op haar schouder voelde. Met stomheid geslagen keek ze recht in de ogen van Mike. Hij was naar haar toe gekomen om bij haar te zijn. Hun wacht bij de televisie duurde de hele dag, terwijl crisisteams probeerden contact te krijgen met de gijzelnemers. Tegen zes uur die avond werd het gebouw nog altijd bezet gehouden. Enkele gijzelaars waren erin geslaagd weg te glippen toen de gewapende overvallers al hun slachtoffers op één verdieping verzamelden, om hen beter onder controle te kunnen houden. Daarop hadden de SWAT-teams de verlaten verdieping in bezit genomen, om dichter bij de gijzelaars te zijn, die een verdieping hoger werden vastgehouden. Uit de verklaringen van degenen die het was gelukt te ontsnappen, bleek dat diverse gijzelaars door kogels waren getroffen. In de gangen van de verdieping die de swat-teams in bezit hadden genomen, waren twee lichamen aangetroffen. De identiteit van de slachtoffers was nog niet bekendgemaakt. April bad dat haar moeder niet een van hen was.

Er waren SWAT-teams op het dak van het gebouw, op de verdieping onder de gijzeling, in de lobby, maar niemand durfde in actie te komen, uit angst het leven van de gijzelaars nog meer in gevaar te brengen. De aangrenzende gebouwen waren ontruimd, beneden in de straat wemelde het van de crisisteams, hulpvoertuigen, brandweerlieden en politiemannen, in afwachting van wat er ging gebeuren.

En al die tijd bleef Mike bij April en hield hij haar hand vast. Het restaurant ging gewoon open, maar April bleef in de keuken. Urenlang zat ze voor de televisie, in gedachten bij haar moeder, terwijl Mike zweeg en probeerde haar zover te krijgen dat ze af en toe iets at en een glas water dronk. Hij had intens met haar te doen. Haar gezicht zag spierwit, en hij vroeg zich af of ze door de schok de baby zou verliezen, maar daar durfde hij op dat moment nauwelijks aan te denken. Hij wilde alleen maar bij haar zijn, om haar te steunen. Hoe groot hun meningsverschillen ook waren over het kind dat ze onbedoeld verwachtten, het werd allemaal naar de achtergrond gedrongen door het verschrikkelijke drama dat zich afspeelde. Het leek onvermijdelijk dat er nog meer doden zouden vallen wanneer de SWAT-teams uiteindelijk in actie zouden komen om de gijzelaars te bevrijden. De gijzelnemers dreigden hun gevangenen neer te schieten.

April had geen flauw idee hoe haar moeder eraan toe was. Er was geen enkele communicatie met de verdieping waar de overvallers hun gijzelaars gevangenhielden. Boven het gebouw cirkelden helikopters, en er waren er al diverse op het dak geland. Men durfde een bestorming van de bewuste verdieping nog niet aan, uit angst voor het leven van de gijzelaars.

De eerste duidelijke boodschap van de overvallers kwam even na zeven uur die avond. Het bleek te gaan om een groep wanhopige Palestijnse extremisten, die bereid waren hun leven te geven en hun gijzelaars te doden uit protest tegen recente commando-aanvallen van de Israëli's op de Palestijns-Israëlische grens. De Amerikanen moesten zelf maar eens ervaren hoe dat voelde, aldus de boodschap. De Palestijnse regering ontkende elke betrokkenheid. De overvallers wilden de jarenlange wanhopige positie van hun volk onder de aandacht van de wereld brengen, zelfs als dat betekende dat ze daarvoor onschuldige slachtoffers moesten maken. Hun bereidheid om voor hun zaak te sterven maakte het moeilijk met hen te onderhandelen. Inmiddels hadden alle overheden in het Midden-Oosten uiting gegeven aan hun verontwaardiging en alle hulp aangeboden waaraan behoefte bestond. Diverse afgevaardigden van de Verenigde Naties voegden zich bij het onderhandelingsteam, al was het maar om eventueel als tolk op te treden. Hun komst was een gebaar van goede wil, ze benadrukten dat de overvallers op eigen initiatief handelden, zonder medeweten of goedkeuring van hun overheid. Iedereen was het erover eens dat er niet nog meer doden onder de gijzelaars mochten vallen, terwijl de gijzelnemers hardnekkig en hartstochtelijk volhielden dat ze bereid waren te sterven voor hun zaak, en dat ze er niet voor terugdeinsden daarbij zo veel mogelijk slachtoffers te maken. Ze waren duidelijk niet voor rede vatbaar. Hun aanval op de televisiemaatschappij mocht dan wanordelijk zijn uitgevoerd, hij was angstaanjagend doeltreffend.

April zat alleen maar roerloos, met tranen in haar ogen voor de televisie. Ze had regelmatig telefonisch contact met haar vader en Maddie, en Mike liet haar geen moment alleen. Hij zei niet veel, maar week niet van haar zijde.

Voor het gebouw van de televisiemaatschappij heerste een soort georganiseerde chaos en was de spanning te snijden. Volgens hun verklaring beschikten de gijzelnemers over voldoende explosieven om het hele gebouw op te blazen en waren ze dat ook van plan. Overal stonden hulpvoertuigen van diverse instanties, overal liepen mannen in uniform; SWAT-teams, crisiseenheden, spoedeisende diensten, brandweerlieden, agenten, politie-inspecteurs, brandweercommandanten; er zou zelfs worden overwogen de National Guard in te zetten. En overal liepen diplomaten van de Verenigde Naties, grimmig in hun machteloosheid. Maar die machteloosheid gold voor iedereen. De SWAT-teams waren klaar om aan te vallen, maar er mochten geen fouten worden gemaakt; een bestorming zou snel en uiterst zorgvuldig moeten worden uitgevoerd, en zelfs dan bestond er een reële kans dat alle gijzelaars, of in elk geval veel van hen, zouden omkomen. Niemand was bereid dat risico te nemen met een bevrijdingsactie die niet goed georganiseerd was of die te vroeg kwam. Het werd uit het nieuws gehouden, maar een klein team Israëlische commando's, die normaliter werden ingezet om de ambassadeur te beschermen, was ingeschakeld om advies uit te brengen. De aanwezigheid van de commando's moest geheim blijven, omdat die de woede van de gijzelnemers alleen maar zou aanwakkeren. Het leek alsof de helft van de totale beveiligingscapaciteit van de VN-delegaties uit het Midden-Oosten zich voor het gebouw had verzameld. Niemand wilde met de gijzelnemers worden geassocieerd, niemand wilde een herhaling van 9/11. De spanning was voelbaar; een straat verderop was een crisiscentrum ingericht, waar het wemelde van experts van de cia en de fbi. De gijzelnemers hadden hun actie niet van tevoren aangekondigd. De gijzeling had iedereen verrast, en iedereen aarzelde om in actie te komen, uit angst de situatie nog erger te maken.

Op het moment dat de gijzeling begon, was Jack Adams door stom toeval niet in het gebouw. Hij was op weg geweest naar zijn werk toen hij ontdekte dat hij zijn mobiele telefoon in de auto had laten liggen, dus hij had rechtsomkeert gemaakt. Tegen de tijd dat hij terugkwam, vijf minuten later, was het gebouw verzegeld, en hij was gebleven om te zien of hij kon helpen. Alle politiemensen en leden van de SWAT-teams herkenden hem, en hij dwong hun respect af door niet naar huis te gaan maar te blijven. De hele dag. Met de politie en de SWAT-teams bestudeerde hij plattegronden van het gebouw, en hij overlegde met de beveiligingsfunctionarissen van de televisiemaatschappij, die net zo machteloos stonden als iedereen. Tenzij ze bereid waren de levens van de gijzelaars te riskeren, waren ze aan handen en voeten gebonden. Om zes uur verzamelden de hoofden van alle eenheden zich om een verrassingsaanval voor te bereiden. Daarbij zou gebruik worden gemaakt van de ventilatieschachten om de bewuste verdieping te bereiken. Jack kreeg als enige buitenstaander toestemming om bij het overleg aanwezig te zijn.

Het aantal gijzelaars werd tegen de honderd geschat. In de negen uur dat ze het gebouw inmiddels bezet hielden, hadden de gijzelnemers niemand meer laten gaan, en te oordelen naar de extremistische formulering van hun boodschappen, leek de kans reëel dat alle gijzelaars uiteindelijk zouden worden gedood. Er viel niet met de overvallers te onderhandelen. En er was geen enkele manier om erachter te komen hoeveel slachtoffers er al onder de gijzelaars waren gevallen. De overvallers weigerden daar mededelingen over te doen. Het hoofd van de gezamenlijke SWAT-teams was er om vier uur eindelijk in geslaagd een permanente radioverbinding tot stand te brengen, en er waren tolken ingeschakeld van de vn, maar de boodschappen van de gijzelnemers bestonden vooral uit dreigementen en lange tirades over de situatie in hun land. Diverse vn-onderhandelaars van landen in het Midden-Oosten probeerden met hen te praten, maar het had nog steeds niets opgeleverd.

Tegen acht uur die avond twijfelde niemand er meer aan of onderhandelen had geen zin en de enige manier om de gijzelaars te bevrijden was het gebruik van geweld. De aanvoerder van de SWAT-teams wilde niet veel langer wachten. Andere leden van de teams bestudeerden de plattegronden van het gebouw, samen met de hoofdcommissaris van politie. Jack Adams luisterde mee. Er werd vooral gekeken naar de luchtkokers en de kruipruimten. Ten slotte namen de cia en de fbi het besluit dat de swat-teams om negen uur naar binnen zouden gaan. De president in Washington, D.C., en de gouverneur van de staat New York werden nauwkeurig op de hoogte gehouden. De burgemeester was ter plaatse, samen met een stoet aan diplomaten en een taakeenheid van de vn. Het hele land keek mee via de televisie.

Om kwart voor acht deden de gijzelaars een onbeholpen poging tot het maken van een uitzending. Ze staken opnieuw langdurige tirades af en dreigden het gebouw op te blazen. De gezichten van de mannen waren niet duidelijk te onderscheiden, maar terwijl de beelden van de handbediende camera's schokkerig op en neer bewogen, waren op de achtergrond de angstig ineengedoken gijzelaars te zien. De gijzelnemers boden een grimmige aanblik. Het waren er inderdaad zes, maar ze leken te beschikken over een heel wapenarsenaal, waarvan niemand begreep hoe ze dat het gebouw in hadden gekregen.

April tuurde aandachtig naar het scherm, maar ze kon haar moeder niet ontdekken. Ze had geen idee of Valerie nog leefde. Het enige wat ze konden doen, was afwachten. Mike zei niets, maar hij stond achter haar en masseerde haar schouders. Ze keek dankbaar naar hem op. Het maakte alle verschil van de wereld dat ze iemand bij zich had. Haar personeel wist niet goed wat het ervan moest denken. April had geen vriend, maar er bestond duidelijk een band tussen de bekende recensent en hun baas; een band waarvan het personeel tot op dat moment geen weet had gehad. Wonderlijk genoeg was die band voor April zelf ook volkomen nieuw. Maar ze was Mike dankbaar voor zijn gezelschap, en voor zijn waarschuwing, zodat ze het slechte nieuws van hem had gehoord, en niet van de televisie.

Tegen halfnegen waren alle voorbereidingen getroffen voor de aanval, hoe gevaarlijk die ook zou zijn voor alle betrokkenen, bevrijders zowel als gijzelaars. Het was bijna onvermijdelijk dat er nog meer dodelijke slachtoffers zouden vallen.

Alle omringende gebouwen waren al uren eerder ontruimd, het verkeer was omgeleid, voor het geval dat de gijzelnemers hun dreigement uitvoerden en het gebouw opbliezen. Er waren alleen voertuigen van de hulpdiensten aanwezig, leden van de crisiseenheden, later aangevuld met militaire versterkingen en een handjevol adviseurs. Jack Adams bleef ook paraat en leek overal tegelijk te zijn. Het was niemand duidelijk of hij daar was als journalist, of alleen als bezorgde betrokkene, iemand met vrienden en collega's in het belegerde gebouw. Maar vanwege zijn bekendheid werd zijn aanwezigheid toegestaan. De teams van de cia en swat spraken met hem, en wanneer hij iets kon bijdragen, mengde hij zich in de discussie. Hij wilde mee naar binnen met een van de SWAT-teams, maar daar kon geen sprake van zijn. Dat was een risico dat niemand bereid was te nemen. Het ging om een strak georganiseerde operatie op het hoogste niveau.

Ten slotte was het zover en stonden de SWAT-teams klaar om naar binnen te gaan. Even eerder was de elektriciteit in het gebouw afgesneden, en een paar minuten voor negen ging een groep van veertig buitengewoon goed getrainde mannen via de kelder naar binnen. Anderen waren op het dak geland, en weer anderen kropen via de ventilatieschachten naar de bewuste verdieping volgens een zorgvuldig uitgestippelde strategie, waarbij de bewegingen van alle eenheden nauwkeurig op elkaar waren afgestemd. De mannen waren voorzien van zuurstoftanks en infrarode brillen, en ze droegen kogelvrije vesten en SWAT-overalls. Hun bewapening bestond uit automatische geweren en pistoolmitrailleurs.

Om negen minuten over negen bereikten ze de verdieping waar de gijzelaars werden vastgehouden, volgens de berichten van de weinigen die het was gelukt via de achtertrap weg te glippen. Ze hadden ongelooflijk veel geluk gehad en hadden de bevrijders waardevolle informatie kunnen verschaffen.

Het eerste SWAT-team was met de hulp van zuignappen aan hun schoenen en handschoenen in totale duisternis via een luchtkoker naar boven geklommen vanaf een lagergelegen verdieping.

Vanuit de luchtkoker kwamen ze uit in een gang die er verlaten bij lag, maar vlakbij klonken stemmen. De stemmen spraken Engels. De mannen van het SWAT-team hadden geluk, want ze stuitten op een ruimte waar zestig vrouwelijke gijzelaars werden bewaakt door slechts twee gijzelnemers, die bij de deur stonden. De voornaamste schutter van het SWAT-team slaagde erin de bewakers geluidloos uit te schakelen, terwijl de vrouwen in stomme verbazing toekeken. Het mocht een wonder heten dat niemand begon te gillen. De mannen van het SWAT-team gebaarden de vrouwen hen te volgen. Doodstil en zo snel als het ging, werden ze door drie stel klapdeuren geloodst, en twee verdiepingen lager overgedragen aan een ander team. Veel vrouwen hadden hun schoenen verloren en liepen op kousen. Ondanks hun angst weerden ze zich dapper. Terwijl ze zich de trappen af haastten, konden ze nauwelijks geloven dat niemand hen tegenhield. Ondertussen vroegen hun bevrijders zich af waar de mannelijke gijzelaars werden vastgehouden.

Jack stond in de lobby met een van de commando-eenheden, in afwachting van nieuws van boven, toen de vrouwen door een branddeur kwamen, snikkend en zonder schoenen. Niemand had doorgegeven dat ze bevrijd waren. De meeste leden van het SWAT-team waren boven gebleven om op zoek te gaan naar de mannelijke gijzelaars. Dus er heerste plotseling totale chaos in de lobby toen zestig vrouwen door een handjevol mannen naar de uitgang werden geloodst, waarbij ook de aanwezige commando's te hulp schoten. Net als Jack. Vlak bij hem zakte een van de vrouwen in elkaar. Ze zag eruit alsof ze flauwviel. Hij nam haar in zijn armen en droeg haar naar buiten. Een verslaggever maakte een foto van het moment waarop hij de vrouw overdroeg aan de eerste de beste brandweerman. Vervolgens haastte Jack zich weer naar binnen.

Nog steeds kwamen er vrouwen de trap af, en ineens zag hij Valerie door de branddeur komen. Ze keek hem verbijsterd aan toen ze hem herkende. Op het moment dat hij naar haar en een groepje andere vrouwen toe rende, klonk er een schot. Niemand wist waar het vandaan kwam, en er brak paniek uit.

Een eenzame sluipschutter was via een andere trap naar beneden gekomen toen hij had ontdekt dat de vrouwen waren ontsnapt, en had het vuur op hen geopend. Twee vrouwen sloegen tegen de grond en een commando werd in de arm geraakt, voordat iemand kon reageren. Tegen die tijd had de gemaskerde schutter zich tussen de mensen begeven. De commando's durfden niet op hem te schieten, uit angst de vrouwen te raken die nog altijd gillend probeerden bij de uitgang te komen.

Inmiddels was Jack erin geslaagd Valerie te bereiken. Ze knielde naast een vrouw die in haar hoofd was geschoten. Zonder nadenken trok Jack haar overeind, schermde haar af met zijn lichaam en loodste haar naar de uitgang, waar een politieman haar van hem overnam. Op hetzelfde moment richtten vier van de commando's hun wapen op de sluipschutter en schoten hem neer. In een poel van bloed zakte hij in elkaar, met zijn gezicht naar de marmeren vloer, vlak bij de twee vrouwen die hij had gedood.

Terwijl Jack ongelovig toekeek, begon alles om hem heen te draaien, de gezichten van de vrouwen vervaagden, en hij hoorde een mannenstem iets tegen hem zeggen. Hij kon alleen maar klanken onderscheiden, geen woorden. Opeens zag hij alleen nog maar benen, en voordat hij zich kon afvragen wat er aan de hand was, werd alles zwart om hem heen en verloor hij het bewustzijn.

De vrouwen waren inmiddels naar buiten geloodst, terwijl de achterblijvende commando's naast Jack neerknielden. De sluipschutter had hem in zijn been geschoten en een slagader geraakt, voordat het SWAT-team hem had weten uit te schakelen. Jack werd op een brancard gelegd en in allerijl naar een ambulance gebracht. Ondertussen werden Valerie en de andere vrouwen verzorgd, in dekens gehuld en overgedragen aan de medische eenheden, die al uren stonden te wachten. Valerie zag de ambulance wegrijden zonder te beseffen wie erin lag. Ze had Jack niet in elkaar zien zakken.

In de lobby bedekten brandweerlieden en politiemensen de lichamen van de drie slachtoffers met zeilen. De witmarmeren vloer zat onder het bloed, de lobby bood een gruwelijke aanblik.

Er waren nog geen nadere berichten van boven, maar na enkele seconden kwamen de portofoons tot leven. De mannelijke gijzelaars waren ook bevrijd. Helaas waren er onder hen drie slachtoffers gevallen tijdens de actie, en daarvóór waren al vier gijzelaars door de bezetters gedood. In totaal had de aanval aan elf personen het leven gekost. Dat waren er elf te veel, maar het waren er minder dan de bevrijders hadden gevreesd. De achtergebleven bezetters hadden geprobeerd een bom tot ontploffing te brengen, maar die was door het SWAT-team onklaar gemaakt voordat hij schade had kunnen aanrichten. Het ging om een licht explosief, buitengewoon amateuristisch in elkaar gezet. Alle gijzelnemers waren door de commando's gedood. Ondanks hun primitieve bewapening en rommelige organisatie was hun actie verrassend effectief gebleken.

De mannelijke gijzelaars werden net als de vrouwen naar beneden gebracht en langs het gruwelijke tafereel in de lobby geloodst, naar de wachtende medische eenheden. Diverse swat-teams waren nog boven om het gebouw te controleren op bommen.

Valerie verliet de plek des onheils in een politieauto met gillende sirene. Tegelijkertijd begon een groot deel van de hulpvoertuigen zich op te maken voor vertrek. In hun plaats arriveerden er extra politie-eenheden om puin te ruimen en de verkeerschaos te herstellen. Valerie leende de mobiele telefoon van een van de politiemensen om April te bellen.

Die barstte in snikken uit zodra ze de stem van haar moeder hoorde. Van ontroering en opluchting kwam ze niet verder dan wat onsamenhangend gebrabbel. Valerie zei dat ze moesten worden gedebrieft en dat ze voor onderzoek naar het ziekenhuis werden gebracht. Ze zou bellen zodra ze thuis was, beloofde ze. Maar dat kon nog wel een paar uur duren. Toen haar moeder de verbinding had verbroken, zocht April uitgeput steun bij Mike.

Alles is goed met haar.' Ze snoot haar neus in de papieren zakdoek die hij haar aanreikte. 'Veel meer kon ze nog niet zeggen. Ze belt me later. Ik red me wel weer. Dus als je naar huis wilt...' Ze schonk hem een verontschuldigende blik, maar hij schudde zijn hoofd. Hij bleef tot het bittere eind. Toen ze haar vader belde om te vertellen dat alles goed was met Valerie, barstte ook Pat in tranen uit. Het was voor hen allemaal een verschrikkelijke dag geweest. De gebeurtenissen hadden hen bijna twaalf uur in spanning gehouden. Het was haast niet te bevatten dat zes gewapende mannen erin waren geslaagd het gebouw van de televisiemaatschappij te bezetten; dat ze hadden weten binnen te komen en dat de hele wereld via de televisie getuige had kunnen zijn van hun actie.

Tegen elf uur die avond kwam de bevestiging dat er onder de gijzelaars in totaal elf dodelijke slachtoffers waren gevallen, allemaal werknemers van de televisiemaatschappij. Hun namen zouden pas worden vrijgegeven nadat de familie was ingelicht. Het enige dodelijke slachtoffer over wie Valerie zekerheid had, was haar assistente; Marilyn was een van de twee vrouwen die door de sluipschutter in de lobby waren neergemaaid. Valerie had het zien gebeuren. Terwijl April met haar vader belde, werd Valerie in Bellevue Hospital onderzocht, en lag Jack Adams in kritieke toestand in New York-Presbyterian Hospital.

Hij werd kort genoemd in het nieuws. April zag de uitzending in het restaurant. Jack Adams was aan het eind van de gijzeling door een kogel getroffen, terwijl hij meehielp de bevrijde vrouwen naar buiten te loodsen, aldus de nieuwslezer. Een sluipschutter had hem in het been geschoten en daarbij een slagader geraakt. De voormalige NFL-quarterback was de hele dag ter plekke geweest, had overlegd met de SWAT-teams en andere crisiseenheden, en had zijn hulp aangeboden waar hij maar kon.

Tegen die tijd was het restaurant gesloten en kon April haar wacht bij de televisie eindelijk beëindigen. Mike en zij zagen er allebei doodmoe uit, alsof ze zelf ter plekke waren geweest. Ze kon zich nauwelijks voorstellen hoe haar moeder zich moest voelen, en ze wachtte gespannen op een telefoontje wanneer Valerie het ziekenhuis mocht verlaten. Ze wilde naar haar toe, maar dat kon niet, had Valerie al gezegd. Het was allemaal veel te chaotisch.

Uiteindelijk belde Valerie om kwart over twee 's nachts. Ze zat in een politieauto, zei ze, op weg naar huis. Het was voorbij, het gebouw was weer vrijgegeven, de overvallers waren dood. Onder de gijzelaars waren elf dodelijke slachtoffers gevallen, maar het had veel erger kunnen zijn. Het was verschrikkelijk wat er was gebeurd, voor alle betrokkenen, maar het was geen 9/11. Zes amateuristische extremisten hadden het hoofdkantoor van een televisiemaatschappij weten te bezetten, maar uiteindelijk niets voor hun zaak bereikt en slechts chaos en dood gezaaid. Ook hun eigen regering had haar afschuw uitgesproken over hun actie.

In het gebouw werd met man en macht gewerkt aan uitzendcapaciteit op andere verdiepingen, zodat de programmering de volgende morgen kon worden hervat en het leven zijn gewone loop kon hernemen. Althans, dat was het streven.

'Ik ben over vijf minuten bij je,' zei April tegen haar moeder. Ze ging bij haar slapen, intens dankbaar dat ze dat nog kon doen. Want Valerie had ook een van de dodelijke slachtoffers kunnen zijn. En dat gold voor alle overlevenden. April was tot in het diepst van haar wezen geschokt, en het was Mike die haar erdoorheen had gesleept. 'Ik weet gewoon niet hoe ik je moet bedanken,' zei ze toen ze het restaurant afsloot. Ze slaakte een zucht en ademde diep de koude nachtlucht in. 'Dit was de ergste dag van mijn leven... en de mooiste... omdat ze het heeft overleefd.' Ze durfde er niet aan te denken hoe ze zich zou hebben gevoeld als de gijzelnemers haar moeder hadden gedood. Die gedachte was onverdraaglijk. Ze was intens dankbaar dat het anders was gelopen. 'Bedankt dat je er was, Mike.' Hij was geweldig voor haar geweest, en daardoor had ze een kant van hem gezien die ze niet zou hebben vermoed en die ze anders misschien nooit te zien had gekregen. Nu wist ze dat hij behalve bot en kil ook warm en menselijk kon zijn.

Hij hield een taxi aan. 'Ik ben blij dat ik er voor je kon zijn,' zei hij zacht, bijna net zo uitgeput als zij. 'Trouwens, wat erg van Jack Adams,' voegde hij er, eenmaal in de taxi, aan toe. Hij zou haar bij haar moeder afzetten. 'Jack Adams was mijn held. Als kind droomde ik ervan dat ik later net zo zou worden als hij. Ik hoop echt dat hij het haalt. Het schijnt een goeie vent te zijn. En zo te horen is hij ook echt een held. Hij heeft vrijwillig zijn hulp aangeboden om de gijzelaars naar buiten te krijgen.' April knikte. Ze had met Jack Adams te doen, maar op dat moment kon ze alleen aan haar moeder denken.

Op Fifth Avenue stapte ze uit bij het gebouw waar haar moeder woonde. Mike zou doorrijden naar zijn eigen huis. April bood aan de taxi te betalen, maar hij lachte haar uit.

'Dat red ik nog wel, denk ik,' zei hij plagend. 'Jij betaalt de studie van ons kind, ik de taxi.' Ze glimlachte verlegen. Het was voor het eerst die dag dat de baby ter sprake kwam.

'Afgesproken,' zei ze lachend. Ze had geen idee of hij zonder de dramatische gebeurtenissen van die dag iets van zich zou hebben laten horen. En hij wist het ook niet. Hij had tijd nodig om na te denken over wat er was gebeurd en over de consequenties daarvan. Het was hem nog altijd niet duidelijk of hij daar deel van wilde uitmaken of niet. Maar hij was blij dat hij er die dag voor haar had kunnen zijn; dat ze zoiets afschuwelijks niet alleen had hoeven doormaken. 'Bedankt, Mike.' Ze omhelsde hem. 'Voor mij was jij vandaag de held. Dat zal ik nooit vergeten, wat er verder ook gebeurt. Zonder jou had ik het niet gered.'

'Probeer het nou maar een beetje rustig aan te doen. Je doet het niet, dat weet ik nu al, maar je zou morgen vrij moeten nemen. Het was verschrikkelijk wat je hebt meegemaakt.'

'Ja, dat was het zeker.'

Hij stapte weer in de taxi, en ze wuifde hem na toen hij wegreed. Terwijl de taxi vaart meerderde, legde hij zijn hoofd achterover en sloot zijn ogen. Na alles wat er was gebeurd, had hij enorme bewondering voor de kalme waardigheid waarmee April zich staande had gehouden.

Toen April binnenkwam, was haar moeder ook net thuis. Valerie was nog altijd gekleed in de rode broek en trui die ze voor de uitzending had uitgekozen, met daaronder pantoffels van het ziekenhuis, waar ze zonder schoenen was gearriveerd. Ze beefde toen April haar armen om haar heen sloeg. Om haar schouders lag een ziekenhuisdeken. April had haar moeder nog nooit zo gezien; zo angstig en verfomfaaid, zo diep geschokt.

'Ik hou van je, mam,' zei ze huilend, met haar armen om haar moeder geslagen. Valerie kon alleen maar knikken, met tranen in haar ogen. De spanning was gruwelijk geweest; het besef dat ze elk moment kon worden doodgeschoten, of sterven als gevolg van een explosie. Ze was ervan overtuigd geweest dat ze het geen van allen zouden overleven, en hoewel dat niet in het openbaar was uitgesproken, had een groot aantal van de deskundigen ter plaatse hetzelfde gedacht. 'Kom, dan stop ik je in bed,' zei April toen haar moeder nog heviger begon te beven, snikkend om Marilyn.

April bracht haar naar de slaapkamer en kleedde haar uit alsof ze een kind was. Ze stopte haar in bed, deed het licht uit en ging aangekleed naast haar liggen, boven op de dekens. Zo hield ze haar moeder in haar armen, en uiteindelijk dommelde Valerie in. Ze hadden haar in het ziekenhuis iets kalmerends gegeven, maar April lag nog uren wakker en keek naar haar moeder, streelde haar haar, innig dankbaar dat Valerie nog leefde. Onwillekeurig dacht ze ook aan Mike, en aan hun baby. Ze wist nu in elk geval dat haar kindje een fatsoenlijke vader had; een man met een goed hart, ook al wilde hij geen kinderen. In het besef dat ze haar moeder bijna had verloren, leek de baby haar zelfs een nog kostbaarder geschenk. Het lot bewandelde vreemde wegen. Haar moeder was gespaard gebleven, anderen hadden het niet overleefd. En zij kreeg een kindje van een volslagen vreemde. Terwijl ze haar moeder die nacht in haar armen hield, was ze alleen maar innig dankbaar. En toen de hemel op die koude decembermorgen lichtgrijs kleurde, viel April eindelijk in slaap.

8

Dankzij het kalmeringspilletje dat ze haar in het ziekenhuis hadden gegeven, werd Valerie de volgende morgen pas om elf uur wakker. April had naar het restaurant gebeld om te zeggen dat ze wat later zou zijn. Ze zat in de keuken, met een kop thee en de krant, toen haar moeder uit de slaapkamer kwam, nog in haar nachtjapon, en nog altijd bleek en geschokt. Pat en Maddie hadden die ochtend al vroeg gebeld om te vragen hoe het ging, en April had beloofd dat Valerie hen zou terugbellen zodra ze wakker was.

'Hoe voel je je, mam?' vroeg ze bezorgd. Maar hoe haar moeder zich ook voelde, ze leefde nog. Dat was het enige wat ertoe deed.

'Alsof ik aan een nachtmerrie ben ontsnapt.' Valerie ging aan de keukentafel zitten en pakte de krant. Op de voorpagina stonden foto's van het moment waarop de bevrijde vrouwen het gebouw uit vluchtten. Maar er waren ook foto's van de mannelijke gijzelaars die, omringd door leden van de SWAT-teams en met een blik van paniek in hun ogen, naar buiten werden gebracht. Toen Valerie een foto van Jack Adams zag, herinnerde ze zich dat hij haar had afgeschermd van de sluipschutter om haar de lobby uit te loodsen. In het bijschrift stonden bijzonderheden over zijn verwondingen. Zijn toestand was stabiel, aldus de krant, maar hij was nog niet buiten levensgevaar.

'Het was ook een nachtmerrie,' viel April haar bij, net als haar moeder nog altijd geschokt. 'Het was de langste dag van mijn leven, want ik had geen idee of je nog leefde.'

'Ach, lieverd. Wat moet je het ook slecht hebben gehad. Waar was je?'

'In het restaurant. Ik heb de hele dag in de keuken gezeten, voor de televisie. Samen met Mike Steinman. Hij belde om me te waarschuwen, nog voordat de gijzeling op het nieuws kwam. Op de krant wisten ze het toen al. Hij is naar me toe gekomen en de hele dag gebleven. Totdat we wisten dat alles goed met je was. Hij heeft me hier vannacht afgezet.'

'Hm, dat is een interessante ontwikkeling.' Valerie trok een wenkbrauw op. 'Ik dacht eigenlijk dat je niks meer van hem had gehoord.'

'Dat is ook zo. Maar hij belde omdat hij niet wilde dat ik het van de televisie zou horen. En daarna is hij naar het restaurant gekomen. Hij mag dan een neuroot zijn als het gaat om kinderen, en hij mag dan geen hoge pet ophebben van mijn restaurant, hij heeft het hart op de goede plaats. Hij was echt geweldig gisteren. Dus al hoor ik nooit meer wat van hem, het is leuk om te weten dat hij ook een zachte kant heeft.'

'O, maar die belt wel weer. Dat weet ik zeker.' Valerie slaakte een zucht. Haar hele lichaam deed zeer. De spanning van de vorige dag en de traumatische ervaringen eisten hun tol. Ze voelde zich honderd. 'Weet jij hoe het inmiddels met Jack Adams is?' vroeg ze bezorgd.

'Ik heb niet naar het nieuws geluisterd, want ik wilde je niet wakker maken. Trouwens, pap en Maddie belden. Ik heb gezegd dat je zou terugbellen zodra je wakker was.' Even later belde Bob Lattimer, de grote baas van de televisiemaatschappij, om zich ervan te overtuigen dat alles goed was met Valerie. Als zij dacht dat ze het aankon, gingen ze proberen de volgende dag weer volgens het normale uitzendschema te werken. Vandaag zou er in speciale uitzendingen vooral aandacht aan de gijzeling worden besteed. Dat gaf hun de kans om de lobby en de twee verdiepingen weer op orde te krijgen die de gijzelnemers bezet hadden gehouden.

Nadat ze de verbinding had verbroken liep Valerie naar de woonkamer om de televisie aan te zetten. Op alle zenders waren speciale reportages, en al zappend stuitte ze op Jack Adams die per ambulance werd afgevoerd, gevolgd door livebeelden van Jack in bed, duidelijk verzwakt maar lachend. Hij beweerde hartstochtelijk dat hij geen held was, maar gewoon had gedaan wat hij kon. En dat was niet veel geweest, zei hij. Het ging prima met zijn been, hoewel er een akelig gerucht de ronde deed dat hij dat seizoen niet meer zou spelen en op de reservebank zou zitten. Dat gerucht was volstrekt uit de lucht gegrepen, verklaarde hij met grote stelligheid, en tot vermaak van de interviewer. Daarop werd er teruggeschakeld naar de studio, waar de presentatrice opnieuw verklaarde dat Jack zich tijdens de bevrijdingsactie een held had getoond. Hoewel het natuurlijk niet zo verrassend was dat uitgerekend Jack Adams de vrouwelijke gijzelaars naar buiten had geëscorteerd, grapte ze. Jack had in zijn tijd bij de nfl een reputatie opgebouwd als casanova, en blijkbaar was hij nog niets veranderd. Er werd gelachen in de studio, en Valerie was blij dat hij niet langer in levensgevaar verkeerde. Ze kon getuigen dat hij een held was, want hij had haar in de lobby met gevaar voor eigen leven beschermd tegen de sluipschutter. Dus ze wilde hem bedanken, door bloemen te sturen, of champagne. Om erachter te komen in welk ziekenhuis hij lag, belde ze de televisiemaatschappij. Daar kreeg ze te horen dat hij werd verpleegd in het New York-Presbyterian Hospital.

Toen ze aan April vertelde wat ze van plan was, had die een beter idee. 'Waarom stuur je hem niet een lekkere maaltijd? Hij komt vaak bij ons eten, dus ik kan er wel achter komen wat hij lekker vindt. Als ik me goed herinner, was hij dol op ons gehaktbrood. Maar we kunnen ook kip laten bezorgen, met aardappelpuree. Dan hoeven ze het in het ziekenhuis alleen maar even in de magnetron te zetten.' Valerie was meteen enthousiast, waarop April het restaurant belde om het te regelen.

Daarna belde Valerie de familie van Marilyn om haar deelneming te betuigen. Ze waren er kapot van, en dat maakte de gruwelen van de vorige dag zo mogelijk nog realistischer, zowel voor haar als voor April, en het feit dat zij de gijzeling had overleefd, nog wonderbaarlijker. Marilyns moeder vertelde in tranen dat ze al naar het appartement van haar dochter was geweest om de puppy te halen die Marilyn tijdens de kerstshow van Valerie had gekregen. Ze had besloten het hondje te houden, zei ze. Marilyns tragische dood maakte dat deel van het programma bijna ondraaglijk schrijnend.

Valerie bleef de rest van de dag thuis, in badjas, en probeerde te ontspannen voordat ze de volgende dag weer aan het werk ging. Er was geen reden om langer thuis te blijven, ook al was ze natuurlijk nog altijd diep geschokt en intens verdrietig om de dood van Marilyn. Toen April vertrok, om terug te gaan naar het restaurant, beloofde ze haar moeder bij haar ook iets te eten te laten bezorgen. Er was inmiddels een ober met een taxi onderweg naar het New York-Presbyterian Hospital, met een maaltijd voor Jack en een boodschap van Valerie. Bij het afscheid omhelsden de twee vrouwen elkaar. April vond het afschuwelijk om haar moeder alleen te laten, maar ze moest naar het restaurant, om te zorgen dat daar alles op rolletjes liep.

In de taxi belde ze Mike. Hij klonk alsof hij het druk had.

'Bel ik op een slecht moment?' vroeg ze een beetje aarzelend.

'Nee hoor, maar ik zit voor een deadline, en na gisteren is het hier op de redactie nog altijd een gekkenhuis.'

'Ik wilde je alleen even bedanken omdat je bij me bent gebleven.'

Hij glimlachte bij het horen van de tedere klank in haar stem. 'Ik ben blij dat ik het kon doen. Hoe is het met je moeder?'

'Goed, maar ze is er natuurlijk nog altijd kapot van. Trouwens, ik ook, en ik ben er niet eens bij geweest. Haar assistente was een van de slachtoffers, en daar is ze ook erg verdrietig over.'

'Is alles goed met jou?' Hij vroeg niet rechtstreeks naar de baby, maar het was duidelijk wat hij met zijn vraag bedoelde.

'Ja, ik voel me prima.'

Hij had met haar te doen. Het was niet niks wat ze had moeten doormaken. Zelfs voor hem was het een emotionele ervaring geweest, terwijl hij haar moeder niet eens kende. En het was schokkend te horen dat er elf dodelijke slachtoffers waren gevallen.

Er kwam een idee bij April op, en hoewel ze niet wist hoe hij zou reageren, vroeg ze het toch. 'Mijn familie komt op kerstavond hier eten. Je bent van harte welkom om aan te schuiven als je dat gezellig vindt.' Ze wilde hem niets opdringen, maar door wat er was gebeurd, had ze het gevoel dat ze nader tot elkaar waren gekomen.

'Zoals ik al eerder heb gezegd, ik doe nooit iets aan de feestdagen. Kerstmis was vroeger thuis een verschrikking. Mijn ouders werden altijd dronken en kregen vervolgens slaande ruzie. Dus ik doe liever alsof de feestdagen niet bestaan. Maar toch bedankt.'

'Oké, ik snap het,' zei ze zacht. Ze kon zich niet voorstellen hoe het moest zijn geweest om op te groeien in een gezin als het zijne. Na zo'n verschrikkelijke jeugd was het niet verbazend dat hij geen kinderen wilde.

'Ik bel je na de feestdagen,' beloofde hij. 'Of daarvoor, als ik behoefte heb aan troost-eten.' Hij lachte, want hij begon te begrijpen waarom het restaurant altijd vol zat. April in New York was niet te vergelijken met restaurants als die van Alain Ducasse of Taillevent, terwijl April waarschijnlijk net zo'n getalenteerde kok was. Maar in bepaalde opzichten was wat zij te bieden had, zelfs nog beter. Wat zij serveerde, beantwoordde aan een reële behoefte van haar gasten.

'Geef maar een gil als je dringend behoefte hebt aan pancakes. In noodgevallen bezorgen we ook.' Ze vertelde dat haar moeder net een bestelling had laten afleveren bij Jack Adams in het ziekenhuis. 'Blijkbaar heeft hij haar geholpen buiten te komen. En is hij daarbij zelf gewond geraakt.'

'Behoorlijk ernstig, heb ik begrepen,' bevestigde Mike. Net als April vond hij het nog altijd ongelooflijk dat Valerie er zonder een schrammetje van af was gekomen. Natuurlijk was het ook voor haar een buitengewoon traumatische ervaring geweest, en in de nieuwsuitzendingen werd gewaarschuwd dat de gijzelaars nog geruime tijd last konden houden van posttraumatische stress, maar lichamelijk mankeerde Valerie niets. 'Ik ben erg blij dat alles goed is met je moeder,' zei Mike, en hij liet erop volgen dat hij weer aan het werk moest, want anders miste hij zijn deadline. Hij beloofde nogmaals dat hij spoedig zou bellen. En ook al had April geen idee of hij dat inderdaad zou doen, ze had het gevoel alsof ze vrienden waren geworden. Dat was althans iets. Ze kon zich bijna niet meer voorstellen dat ze minnaars waren geweest, ook al had dat dan maar één nacht geduurd.

Het voelde goed om weer aan het werk te gaan, om terug te zijn in de vertrouwde wereld van het restaurant. De gebeurtenissen van de vorige dag waren zo gruwelijk dat het soms allemaal niet echt leek. Iedereen vroeg naar haar moeder, en April kreeg de bevestiging dat de bestelde maaltijd bij Jack Adams was afgeleverd in het ziekenhuis. Volgens de ober die de bezorging voor zijn rekening had genomen, was Jack er erg blij mee, maar zag hij er nog behoorlijk aangeslagen uit. Hij had een bloedtransfusie gekregen, maar Aprils gehaktbrood en aardappelpuree waren meer waard dan tien zakken bloed, had hij lachend verklaard. De bekende presentator werd omringd door dokters en verpleegkundigen, en er was ook nog een televisieploeg aan het werk geweest, maar ondanks dat had de ober toch bij hem gemogen. Haar moeder kon tevreden zijn, dacht April.

'We kunnen hem morgen wel weer wat sturen,' zei ze tegen haar personeel. Toen ging ze aan het werk. De voorraad verse ingrediënten was danig geslonken, dus ze moest die ochtend naar de vismarkt. Bovendien moest ze beginnen met de Yule logs en de plumpudding, want Kerstmis was al over een paar dagen. Ze had een drukke week voor de boeg. Terwijl ze zich volledig op het werk in de keuken stortte, vergat ze al het andere — Mike, de baby, zelfs de gijzeling. Ze voelde zich prima, blij dat ze weer aan het werk was. Tegen het eind van de middag belde ze haar moeder, maar die nam niet op. April maakte zich geen zorgen. Waarschijnlijk deed Valerie een dutje. Dat was goed voor haar. Toen werd het spitsuur in de keuken en eiste het diner al haar aandacht op. April in New York was weer in vol bedrijf.

Valerie voelde zich een beetje bibberig toen ze die middag, gekleed in een spijkerbroek met een trui en een dikke donzen jas, in een taxi stapte. Ze was van plan geweest thuis te blijven en het rustig aan te doen, maar hoe langer ze erover nadacht, hoe meer ze tot de conclusie kwam dat ze Jack Adams persoonlijk wilde bedanken. Het was haar nog niet helemaal duidelijk wanneer hij door een kogel was geraakt, maar ze herinnerde zich dat hij haar met zijn lichaam had afgeschermd van de sluipschutter toen hij haar naar de uitgang loodste. Ze zag erg bleek toen ze bij het New York-Presbyterian Hospital uit de taxi stapte. Hoewel ze bij wijze van uitzondering maar heel weinig make-up droeg, was ze nog altijd een knappe verschijning.

Alan Starr, de helderziende, had haar die middag gebeld en zich ervoor verontschuldigd dat hij de gijzeling niet in de kaarten had gezien. Dat gebeurde wel eens, legde hij uit, en net als iedereen was hij dankbaar dat ze het drama had overleefd.

Jack had een privésuite op de vipafdeling van het ziekenhuis. Uit voorzorg stonden er twee politieagenten voor de deur. Niet dat er bedreigingen waren geuit aan zijn adres, maar de commissaris van politie wilde geen enkel risico nemen en was die ochtend hoogstpersoonlijk langs geweest. Jack had hem handtekeningen meegegeven voor zijn kinderen en kleinkinderen, en de commissaris bedankt. Door snel optreden van de politie nadat hij in zijn slagader was geraakt, had hij zijn verwonding overleefd.

Toen Valerie op zijn deur klopte, was hij alleen en lag hij te rusten. Een van de agenten had haar onmiddellijk herkend. Zijn vrouw was verslaafd aan haar programma en had al haar boeken, zei hij, maar hij durfde haar niet om een handtekening te vragen. Hij wist dat ze een van de gijzelaars was geweest. De schokkende ervaring was haar nog aan te zien.

'Hallo,' zei ze een beetje aarzelend toen ze haar hoofd om de deur stak. De televisie stond aan, maar Jack leek half in slaap. Even daarvoor hadden ze hem een injectie tegen de pijn gegeven, maar hij was wakker genoeg om haar te herkennen. Er verscheen een glimlach op zijn gezicht.

'Mag ik binnenkomen, of kom ik ongelegen?'

'Je komt helemaal niet ongelegen. Bedankt voor het eten.' Hij probeerde moeizaam iets meer rechtop te gaan zitten, maar ze drukte hem op het hart gewoon lekker te blijven liggen. Ze bleef niet lang, zei ze. 'Ik had niet beseft dat April jouw dochter is. Dat is mijn favoriete restaurant,' zei hij, en hij meende het.

'Van mij ook. Hoe voel je je?'

'Gaat wel. Twee maanden geleden, met mijn rug, was ik er slechter aan toe. Ik ben alleen een beetje duf van de medicijnen. Dat been valt wel mee.' En de pijnstillers deden hun werk. 'Hoe is het met jou?'

'Prima. Nog een beetje bibberig. Het was een angstaanjagende ervaring. Ik kom je bedanken dat je me naar buiten hebt geholpen. Dat was erg moedig van je. En ik vind het afschuwelijk dat je geraakt bent.' Er klonk bewondering in haar stem, en hij glimlachte. Hij hoorde van iedereen dat hij zo moedig was geweest, het verplegend personeel verdrong zich om zijn bed om hem op zijn wenken te bedienen.

'Maak je geen zorgen. Dat komt best goed.' Hij probeerde luchtig te klinken en begon meteen over iets anders. 'Die ochtend in de lift... toen had ik geen idee dat je jarig was. Tot ik het op het nieuws zag. Ik had behoorlijk met mezelf te doen, want ik was ook jarig. En die uitpuilende tussenwervelschijf in mijn rug was verschrikkelijk pijnlijk.'

'Het zag er behoorlijk ernstig uit. Ik had echt met je doen. Hoe is het nu met je rug?'

'O, daar heb ik geen last meer van. Maar vanwege dat been zal ik een tijdje met krukken moeten lopen. Sinds mijn verjaardag zit ik voortdurend in de lappenmand.' Hij begon weer te lachen. 'Dat krijg je als je vijftig bent. Dan gaat het allemaal bergafwaarts.' Hij had haar leeftijd op het nieuws gehoord, dus hij wist dat ze ouder was dan hij, maar dat was haar niet aan te zien. Ze was prachtig. Hij kon zich bijna niet voorstellen dat ze al zo'n volwassen dochter had. Zelfs na wat er de vorige dag was gebeurd, zag Valerie er geweldig uit, ondanks haar bescheiden make-up.

'Praat me niet van verjaardagen. Ik heb de mijne altijd stilgehouden, maar dit jaar vonden ze het nodig om mijn leeftijd van de daken te schreeuwen. Het was op de radio. En op de televisie! Ik kreeg bijna een hartaanval toen ik het hoorde.' Ze slaakte een zucht. 'Na gisteren lijkt het ineens niet meer zo belangrijk. We mogen dankbaar zijn dat we nog leven.' Het was een ontnuchterend besef, voor hen allebei, dat zoveel anderen het gijzelingsdrama niet hadden overleefd. 'Het kan me niets meer schelen hoe oud ik ben.' Ze meende het oprecht.

'Dat heb ik ook. En als ik de aanval van een sluipschutter kan overleven, dan zal het verder ook wel lukken, denk ik dan maar. Maar op de avond van mijn verjaardag dacht ik echt dat het nooit meer wat kon worden.'

'Vertel mij wat.' Ze glimlachte. 'Ik wil je niet te veel vermoeien,' zei ze beleefd, want hij zag er inderdaad moe uit. Er lagen donkere kringen onder zijn ogen, hij was aan twee infuusslangen gekoppeld, en naast hem stond een apparaat waarmee hij zelf de pijnmedicatie kon regelen. Hoewel zijn toestand niet langer kritiek was, zou zijn herstel nog geruime tijd in beslag nemen. Bovendien had hij die nacht op het randje van de dood gezweefd. 'Ik wilde je alleen persoonlijk bedanken.'

'Dat waardeer ik enorm, Valerie.' Het was voor het eerst dat hij haar naam noemde. Toen ze opstond, besefte ze pas hoe lang zijn benen waren onder de dekens. Hij was een grote man, een indrukwekkende verschijning. 'Nogmaals bedankt voor het eten. Zullen we een keer bij April afspreken? Ik mag over een paar dagen naar huis, vóór Kerstmis.'

'Tja, ik zou wel willen aanbieden om voor je te koken...' ze kwam naar het bed toe, en hij keek glimlachend naar haar op, 'en ik weet perfect hoe ik de tafel moet dekken, maar ik ben een waardeloze kok. April is het culinaire talent in de familie.'

'Ik kan redelijk goed koken, tenminste, als ik op mijn benen kan staan. Dus ik denk dat we beter naar April kunnen gaan. Ik bel je over een paar dagen. Bedankt voor je bezoek.'

'Jij bedankt. Je hebt mijn leven gered,' zei ze ernstig, met tranen in haar ogen. 'Ik dacht dat we er geweest waren.'

Hij pakte haar hand. Zijn gezicht stond nu ook ernstig. 'Dat moest ik zien te voorkomen. Toen ik jou en de anderen in de gaten kreeg, heb ik er alles aan gedaan om jullie daar weg te krijgen. En je hebt het gered,' zei hij sussend. Ze knikte en veegde de tranen van haar wangen. Na de gebeurtenissen van de vorige dag, waarbij haar assistente het leven had verloren, was ze nog altijd erg emotioneel. En Jack was geschokt door de dood van Norman, de jonge productieassistent van zijn programma. Het had allemaal diepe indruk gemaakt. Voor hen waren de elf slachtoffers meer dan een reeks namen. De doden waren mensen die ze hadden gekend en die hun dierbaar waren geweest.

'Sorry, ik ben nog altijd uit mijn doen.' Valeries stem beefde.

'Ik ook.' Hij schonk haar opnieuw een glimlach. Er ging iets heel geruststellends van hem uit, vond ze. 'Pas goed op jezelf.' Hij klonk oprecht bezorgd.

'Dat zal ik doen. Jij ook. Kan ik je morgen weer iets laten bezorgen?' Het was het enige wat ze hem kon aanbieden. De hele kamer stond vol met bloemstukken, tientallen andere waren verspreid over de rest van het ziekenhuis.

'O, dat zou ik heerlijk vinden. Ik ben verslaafd aan Aprils appeltaart. En aan haar wafels. En haar gebakken kip.' Er mankeerde niets aan zijn eetlust. 'Bedankt voor je bezoek, Valerie,' zei hij glimlachend. 'En doe het rustig aan. Ga niet te snel weer aan het werk.'

'Je maakt zeker een grapje?' Ze begon te lachen. 'Morgen begin ik weer. Ik moet nog een kerstshow opnemen, voor mijn avondprogramma.'

'Ik blijf thuis tot de Super Bowl. Ze willen koste wat kost dat ik het commentaar verzorg vanuit Miami. Desnoods op krukken.' De Super Bowl was voor hem als sportjournalist het hoogtepunt van het jaar. Net als vroeger, trouwens, toen hij nog professioneel football speelde.

'Nou, doe jij het dan ook maar rustig aan.' Ze liep glimlachend naar de deur, dankbaar en zich bewust van de speciale band die er tussen hen was ontstaan. Tenslotte had ze haar leven aan hem te danken, en het voelde alsof ze goede vrienden waren. Zijn houding was ontspannen, ze voelde zich bij hem op haar gemak. Hij probeerde niet met haar te flirten, maar was gewoon aardig, hartelijk, prettig om mee te praten. 'Pas goed op jezelf, Jack.' Ze stak haar hand op en liep de kamer uit.

Nog lang nadat ze was vertrokken, lag hij aan haar te denken. Ze leek hem een leuke vrouw, en ze was heel anders dan hij had verwacht. Hij had haar wel eens op de televisie gezien, en op basis van wat hij over haar had gehoord, had hij gedacht dat ze nogal gemaakt zou zijn, en krampachtig, maar dat was ze helemaal niet. Ze was geestig, grappig, en ondanks haar bekendheid volstrekt pretentieloos. Bovendien was ze in het echt veel mooier dan op de televisie, en ze stond duidelijk met beide benen op de grond.

Op haar beurt had Valerie altijd gehoord dat hij een charmeur was, een rokkenjager, en ook haar verwachting bleek niet te kloppen. Hij maakte op haar de indruk van een grote, gezellige knuffelbeer, een man met een geweldig gevoel voor humor, die zich bovendien ongelooflijk moedig had getoond.

Terwijl ze terugreed naar haar appartement, en terwijl hij weer in slaap viel, dachten ze allebei hoe leuk het was dat er onverwacht een nieuwe vriendschap in hun leven leek te zijn gekomen. Door de gruwelijke gebeurtenissen van de dag tevoren was er een unieke band tussen hen ontstaan. De band tussen mensen die samen iets onvoorstelbaars hadden overleefd.

Vanuit de taxi belde Valerie het restaurant, om haar bestelling voor de volgende dag te doen. April was verrast dat ze de deur uit was gegaan, maar Valerie vertelde dat ze Jack Adams persoonlijk had willen bedanken; iets wat April erg sympathiek van haar vond. Niet dat het haar verraste. Haar moeder was altijd buitengewoon attent. Nadat ze de verbinding hadden verbroken, vroeg Valerie zich af of hij haar inderdaad zou uitnodigen om bij April te gaan eten. Hij had het ongetwijfeld razend druk, en de vrouwen stonden voor hem in de rij, maar ze vond hem leuk en ze hoopte dat hij zou bellen. Maar ook als hij dat niet deed, bleef ze hem innig dankbaar. Ze dankte haar leven aan hem en aan de SWAT-teams. Ineens leek elke seconde haar kostbaar, en de wereld had haar nog nooit zo mooi geleken, besefte ze toen ze uit de taxi stapte en de chauffeur een royale fooi gaf. Ze schonk de portier een glimlach en nam de lift naar haar appartement, dat ze ook ineens nog meer waardeerde. Ze zag het leven met andere ogen. Het feit dat ze het drama van de vorige dag had overleefd, gaf haar het gevoel dat ze een tweede kans had gekregen. Wat er ook op haar rijbewijs stond, ze voelde zich vijftien. Leeftijd deed er niet meer toe. Ze leefde nog!

9

De dag voor Kerstmis ging Valerie 's morgens naar een herdenkingsdienst voor Marilyn. Er waren al diverse soortgelijke diensten gehouden, voor degenen die minder geluk hadden gehad dan Jack en zij. Ze vond het nog altijd onwezenlijk wat er was gebeurd, maar de herdenkingsdiensten maakten het gruwelijk echt.

Jack had niet aanwezig kunnen zijn bij de dienst voor Norman Waterman. Hij had een lange brief aan de familie gestuurd en daarin, recht uit zijn hart, geschreven hoe geweldig Norman was geweest, hoeveel waardering hij altijd voor hem had gehad, en wat een enorm verlies zijn dood betekende, ook voor hem.

Valerie liep nog over haar assistente te piekeren toen ze na de dienst thuiskwam. Marilyn was een geweldige vrouw geweest, en ze zou haar heel erg missen. Het was bijna niet te bevatten dat iemand die ze zo goed had gekend, er niet meer was.

Tot Valeries enorme verrassing belde Jack haar op de dag van zijn ontslag uit het ziekenhuis. Hij was die ochtend thuisgekomen en belde 's middags om haar een vrolijk kerstfeest te wensen en om haar te bedanken voor alle maaltijden die ze via April had laten bezorgen. Zijn studerende zoon kwam in de kerstvakantie naar huis, vertelde hij; dus hij had iemand om voor hem te zorgen. Hij liep weliswaar nog altijd op krukken, maar kon zich aardig redden. Vandaar dat hij haar uitnodigde om op de dag na Kerstmis bij April te gaan dineren. Of had ze voorkeur voor een ander restaurant, vroeg hij. Ze werden het er echter al snel over eens dat je in heel New York nergens zo lekker kon eten, en bovendien in zo'n prettige, ontspannen sfeer. Over twee dagen stond hij om acht uur met een taxi bij haar voor de deur, beloofde hij. Het bleek dat ze maar een paar straten bij elkaar vandaan woonden. Ze straalde toen ze ophing.

April was bijna met stomheid geslagen toen Mike belde, drie uur voordat haar familie zou arriveren voor het diner op kerstavond. Ze hadden dit jaar heel wat te vieren!

'Het klinkt waarschijnlijk idioot, en het is vast erg onbeleefd,' begon Mike gegeneerd, 'maar ik word helemaal depressief van de feestdagen. Dus ik denk dat ik behoefte heb aan troost-eten.' Dankzij de dag van de gijzeling, die ze samen hadden doorgebracht, en de manier waarop hij haar had gesteund, was er een voorzichtige band tussen hen ontstaan. Hij wist niet hoe hij dat moest zeggen, maar nog meer dan naar troost-eten, verlangde hij ernaar om de mogelijkheid van een vriendschap tussen hen te verkennen.

'Wil je dat ik je iets stuur?' vroeg April glimlachend. 'Waar heb je trek in?'

'Eerlijk gezegd dacht ik aan je uitnodiging om langs te komen voor het kerstdiner, met je familie. Als ik pancakes kan krijgen zou ik dolgraag alsnog van die uitnodiging gebruik willen maken.' Ze schaterde het uit en zei dat ze het enig zou vinden als hij kwam. 'Ik wil erg graag je moeder ontmoeten,' vervolgde Mike. 'Tenslotte hebben we samen een hele dag om haar in angst gezeten. Denk je dat je familie het vervelend zou vinden als ik kwam?'

'Natuurlijk niet,' zei ze zonder ook maar één moment te aarzelen. Sterker nog, ze waren razend nieuwsgierig naar de man die weliswaar de vader was van haar kind, maar met wie ze verder geen enkele relatie had. Dat zei ze echter niet hardop. Het was een krankzinnige situatie. Ze zou haar ouders op het hart drukken geen gênante opmerkingen te maken. Het was erg dapper van hem om te komen, vond ze. Los van het troost-eten waar hij behoefte aan had. Trouwens, er ging niets troostends uit van een ontmoeting met de ouders van een vrouw die je onbedoeld zwanger had gemaakt, en met wie je geen relatie wilde, noch met het kind. Ze was onder de indruk, maar ook nieuwsgierig naar de werkelijke reden waarom hij belde. 'Meen je het serieus?' vroeg ze weifelend. 'Van die pancakes?' Misschien was het maar een grapje.

'Ik ben volkomen serieus. Meestal kruip ik op kerstavond op de bank, en dan kom ik er tot nieuwjaarsdag niet meer vanaf. Dit is een dramatische breuk met de traditie. Dus ik wil het mezelf niet nóg zwaarder maken door me aan een kerstdiner te wagen. Doe voor mij vooral geen extra moeite. Ik ben de Grinch. De echte. Pancakes zou geweldig zijn.'

'Zoals u wenst, meneer Steinman. U krijgt een stapel van mijn overheerlijke pancakes, bereid met karnemelk. Voor u geen plumpudding!'

'Fijn. Hoe laat moet ik er zijn?'

'We beginnen om acht uur.'

'Dank je wel dat ik zomaar op het laatste moment mag aanschuiven. Ik ben best nieuwsgierig naar je familie. Ze weten toch wel van mijn bestaan?' Hij klonk een beetje aarzelend en nerveus.

Ze wilde er niet omheen draaien. Natuurlijk wist haar familie van zijn bestaan. 'Ja, dat weten ze. Maar ze reageerden echt geweldig. Dus maak je geen zorgen. Niemand gaat je het leven zuur maken.'

'Dat is netjes van ze. Als ik in hun schoenen had gestaan, zou ik dat wel doen,' zei hij eerlijk.

'Ach, ze vinden ons waarschijnlijk een stelletje schaamteloze drankorgels die hun verdiende loon hebben gekregen,' zei ze plagend, en hij begon te lachen. Er waren een heleboel dingen leuk aan haar, niet in de laatste plaats de nacht die ze samen hadden doorgebracht. Voor zover hij zich daar nog iets van herinnerde. Maar hij mocht dan dronken zijn geweest, hij was niet blind of achterlijk. Ze was slim, sexy, prachtig, maar ze was vooral aardig, ook al was ze dan zwanger geworden. Dat had hij haar - en het lot - nog niet vergeven. Toch zou het fijn zijn als ze goede vrienden konden worden. Meer leek zij niet te willen. En voorlopig kon hij daar ook mee leven. Aan de baby wilde hij niet denken. Misschien wel helemaal nooit. Dat kon hij nog niet aan. Eén ding tegelijk. Eerst April. De rest, dat zag hij nog wel. Hij was geroerd door het feit dat ze niets van hem wilde, dat ze haar situatie moedig en onafhankelijk onder ogen zag. Ook dat was iets wat hij leuk aan haar vond, en hij kwam steeds meer tot de conclusie dat het niet zo'n slecht idee van haar was geweest om troost-eten op de kaart te zetten. Want dat was precies wat hij op dit moment wilde, geen diner in een driesterrenrestaurant. Hij vond het geweldig om op kerstavond pancakes te eten, en dat gold ongetwijfeld voor een heleboel mensen voor wie de feestdagen geen pretje waren. Hij had Aprils boodschap eindelijk begrepen. Beter laat dan nooit.

April belde zowel haar vader als haar moeder, om hen te waarschuwen dat Mike er zou zijn, en om hun op het hart te drukken niets over de baby te zeggen of over hun situatie. Haar beide ouders zagen zijn komst als een hoopvol blijk van betrokkenheid, maar dat durfden ze niet hardop uit te spreken. Ze wisten hoe gevoelig het onderwerp bij April lag en ze wilden haar niet van streek maken. Maar ze keken er allebei naar uit Mike te ontmoeten, en ze waren benieuwd wat voor indruk hij op hen zou maken. Onderweg naar het restaurant waarschuwde Pat zijn dochters en Maddie dat ze op hun woorden moesten passen. Iets wat ze maar al te graag beloofden.

Hij arriveerde als eerste met zijn gezin, Valerie kwam een paar minuten later binnen. Ze zag er beter uit, maar nog altijd vermoeid na de schokkende beproeving die ze had doorgemaakt. Pat en Maddie omhelsden haar en zeiden hoe blij ze waren haar te zien; Annie en Heather volgden hun voorbeeld. De kerst had er heel anders uit kunnen zien als zij en de andere gijzelaars niet waren bevrijd. Er waren die dag nog diensten gehouden voor een groot aantal van de slachtoffers, en ook in de week na Kerstmis zouden er diverse herdenkingsbijeenkomsten plaatsvinden. Het nieuws besteedde er nog dagelijks aandacht aan, wat een schaduw over de feestdagen wierp.

Het hele gezelschap ging in opperbeste stemming aan tafel, en op dat moment arriveerde Mike, die er in zijn blazer compleet met stropdas heel serieus en respectabel uitzag. Hij had terecht vermoed dat hij zich voor het diner diende te kleden. Valerie was de eerste die hem de hand toestak, en dat deed ze met een stralende glimlach.

'Bedankt dat je April op die verschrikkelijke dag gezelschap hebt gehouden.' Mike beantwoordde haar glimlach. Hij was even met stomheid geslagen, want ze was in het echt nog veel mooier en ze leek veel jonger dan op de televisie. Ze zag eruit als een filmster, en ondanks de verschillen in stijl was de gelijkenis met April maar al te duidelijk. Hij gaf de voorkeur aan Aprils natuurlijke look, maar haar moeder was ook een buitengewoon charmante vrouw om te zien.

'Ik ben blij dat alles goed met u is. Het was inderdaad een verschrikkelijke dag,' zei hij met een blik die verried dat hij haar sympathiek vond. Daarop schudde hij Pat en Maddie de hand, die hem hartelijk begroetten, en ten slotte de meisjes. April had hem tussen zichzelf en Annie gezet. Naast een van haar ouders was waarschijnlijk wat al te heftig, had ze gedacht, want die konden de verleiding misschien niet weerstaan om hem toch persoonlijke vragen te stellen. Maar Mike wekte de indruk alsof hij zich volmaakt op zijn gemak voelde in hun midden. Iedereen was aardig, en ze deden allemaal hun best voor een ontspannen sfeer te zorgen.

Hij sprak met Annie over mit, en met Heather over de colleges waarvoor zij zich had ingeschreven. Met haar vader kwam hij in een interessante discussie terecht over middeleeuwse geschiedenis, waar hij veel van bleek te weten. Hij praatte geanimeerd met Aprils moeder en Maddie, over diverse onderwerpen, en iedereen plaagde hem toen hij pancakes kreeg voorgezet in plaats van braadstuk en Yorkshire pudding, zoals de rest. De pancakes vielen zo in de smaak, dat hij nog een portie bestelde. Zoals gebruikelijk waren de wijnen die Jean-Pierre voor hen had uitgekozen, uitstekend. Tegen het eind van het diner zat de stemming er goed in, en Mike besloot ook mee te doen met het kerstgebak en at zijn bord schoon leeg. Hij was zich schandelijk te buiten gegaan en hij had nog nooit zulke aardige mensen ontmoet als Aprils familie. Haar vader kon het niet laten hem de slechte recensie onder zijn neus te wrijven die hij over het restaurant had geschreven. Mike moest bekennen dat hij zich daar achteraf diep voor schaamde.

'Daar heb ik de plank ontzettend mee misgeslagen,' gaf hij ruiterlijk toe. 'Ik had gewoon niet door wat April met haar restaurant beoogde. Uit alles bleek dat ze een geweldige kok was, en dankzij haar cv wist ik waar ze overal in de leer was geweest, dus ik dacht dat ze onder haar niveau werkte. In plaats daarvan is haar filosofie ronduit geniaal. Kijk maar wat ik net heb gegeten.' Hij gebaarde naar de kruimels van zijn pancakes in ahornsiroop. Dat was precies het kerstdiner waarnaar hij had verlangd. Bovendien moest hij ook erkennen dat ze de beste aardappelpuree maakte en de lekkerste pasta met witte truffel van de hele stad. 'Ooit maak ik het goed,' beloofde hij haar vader, die champagne dronk bij het dessert en duidelijk niet boos meer was. Sommigen genoten van een Yule log, anderen hadden plumpudding, waarvan de alcohol feestelijk in brand was gestoken. De twee meisjes bestelden s' mores, wafels met marshmallows en chocola. Na het diner bood Jean-Pierre de vader van April en Mike een glas cognac aan. De twee mannen konden het beter met elkaar vinden dan April had verwacht.

Haar moeder sloeg een arm om haar schouders. 'Ik vind hem leuk,' fluisterde ze.

'Ik ook,' fluisterde April terug.

Toen hij naar de wc ging waren haar zusjes het erover eens dat hij 'een lekker ding' was. Dat wilde nog niet zeggen dat het alsnog iets zou worden tussen April en hem, maar het was dus niet zo verwonderlijk dat ze met hem naar bed was gegaan. Ze had het alleen te snel gedaan.

Het gezelschap vertrok even na middernacht, en ze waren niet de laatste gasten. Mike bedankte iedereen dat hij erbij had mogen zijn. Hij zei het niet, maar het was de mooiste kerstavond geweest van zijn hele leven. En hij vond Aprils familie erg aardig. Voordat Valerie in haar taxi stapte, vertelde April dat Jack Adams voor de dag na Kerstmis had gereserveerd. Dus blijkbaar ging het goed met hem.

'Dat weet ik.' Valerie keek haar dochter lachend aan. 'We komen die dag samen bij je eten. Hij belde vanmiddag. Het gaat inderdaad goed met hem, ook al loopt hij nog op krukken. Volgens hem komt dat door jouw aardappelpuree en je gehaktbrood.' Ze begon te lachen.

April keek haar verrast aan. 'Heeft hij je mee uit eten gevraagd? Wat leuk.' Ze vertelde haar moeder maar niet dat Jack Adams doorgaans vrouwen bij zich had die half zo oud waren als hij, soms nog jonger. Blijkbaar waren haar moeder en hij vrienden geworden nadat hij tijdens de gijzeling haar leven had gered.

Tegen de tijd dat het hele gezelschap in diverse taxi's was vertrokken, liep April weer naar binnen. In de keuken was alles onder controle, dus ze ging naar boven.

Op het moment dat ze in bed stapte, belde Mike op haar mobiele telefoon. Hij klonk ontspannen en tevreden - helemaal niet als de Grinch.

'Bedankt voor de heerlijke avond. Je familie is echt geweldig. Ze waren allemaal erg aardig tegen me, en dat had niet gehoeven. Ze hadden ook pisnijdig kunnen zijn.'

'Dat zijn ze niet. En ze vonden jou ook aardig,' zei ze eerlijk. 'Heather vindt je een hottie,' zei ze, waarop hij het uitschaterde.

'Ik vind je moeder een hottie. Ze ziet er echt ongelooflijk goed uit.' Hij vermoedde dat ze daar een beetje hulp bij had gehad, maar het resultaat mocht er zijn. Ze leek vijftien jaar jonger dan ze was. En hij had ook genoten van Pat en Maddie. Hij vond hen allemaal aardig. Intelligente, boeiende mensen, die liefdevol met elkaar omgingen en zich uitstekend vermaakten samen. Het was niet moeilijk te begrijpen waarom April zo dol op hen was. Dat was duidelijk wederzijds, en hem hadden ze warm welkom geheten in hun midden. 'Heb je zin om een keer samen uit eten te gaan?' vroeg hij plompverloren en tot Aprils verrassing. 'Het enige probleem is dat jij tegenwoordig mijn favoriete eetadres bent, dus ik weet niet zo goed waar we heen zouden moeten gaan. Hou je van Chinees?'

'Daar ben ik dol op,' zei ze enthousiast.

'Oké, dan bedenk ik wel iets. Of misschien Thais. We zullen zien. Wat vind je van volgende week?'

'Prima. Ik hoor het wel.'

'Geweldig! Welterusten, April. Vrolijk kerstfeest.' En voor het eerst in jaren meende hij het oprecht.

"Vrolijk kerstfeest, Mike.' Met een glimlach hing ze op. Het kon vreemd lopen in het leven. Ze was bijna vier maanden zwanger van hun kind, en hij had haar net voor het eerst mee uit gevraagd. En dat vond ze geweldig.

De dag na Kerstmis stond Jack op het afgesproken tijdstip bij Valerie voor de deur in een Cadillac Escalade SUV met chauffeur. Ze stapte in en ging naast hem op de achterbank zitten. Hij droeg een dikke jas gevoerd met schapenvacht en een coltrui. Ook Valerie had voor nonchalant gekozen. Hij had haar gewaarschuwd dat hij nog altijd moeite had met aankleden. Ze waren allebei in spijkerbroek, met daarop in Valeries geval een kort bontjackje. Een van de leuke dingen van Aprils restaurant was dat je er kon dragen wat je wilde.

In de taxi op weg naar het restaurant waren ze meteen ontspannen aan de praat. Hij had Kerstmis gevierd met zijn zoon, vertelde hij, en die was inmiddels weer vertrokken om te gaan skiën met vrienden. De verstandhouding met zijn ex-vrouw was uitstekend. Ze was kort na hun scheiding hertrouwd, en uit dat huwelijk waren nog drie zoons geboren. Valerie vertelde dat zij het ook geweldig goed kon vinden met haar ex en diens tweede vrouw, met wie hij samen nog twee dochters had gekregen.

Jack gaf ruiterlijk toe dat hij niet echt een goede echtgenoot was geweest. 'Sterker nog, ik was een waardeloze echtgenoot,' bekende hij schaapachtig. 'De verleiding was te groot. En ik was veel te jong. We zijn tien jaar getrouwd geweest, maar ik snap niet waarom ze zo lang bij me is gebleven. Als quarterback, op het toppunt van je succes, leef je in een roes. Ik dacht dat alle vrouwen me geweldig vonden, en misschien was dat ook wel zo. Nou ja, ik heb veel te veel plezier gemaakt. En eerlijk gezegd ben ik dat blijven doen. Totdat mijn laatste verjaardag me aan het denken zette. Misschien wordt het tijd om het leven als snelle jongen vaarwel te zeggen. Misschien kom ik op een leeftijd waarop ik het toch iets rustiger aan moet doen. Het had verdorie niet veel gescheeld of ik had het loodje gelegd, de avond voor mijn verjaardag.'

Ze glimlachte bij de herinnering. 'Je zag er inderdaad behoorlijk beroerd uit, die ochtend.'

'Ik dacht echt dat ik doodging. Ik heb twee weken rust moeten houden met die tussenwervelschijf. Dat is me nog nooit gebeurd. Dus dat kon wel eens een boodschap zijn.'

'En hoe luidt die boodschap?' vroeg ze plagend. Ondanks zijn recente verwonding wekte hij de indruk alsof hij nog altijd genoot van het leven, en van rustiger aan doen leek geen sprake. Het was nog niet eens een week geleden dat hij in zijn been was geschoten, en hij ging alweer uit eten.

'Ik weet niet zeker hoe de boodschap luidt.' Hij keek haar glimlachend aan. '"Scheer je weg naar een klooster," om met Hamlet te spreken? "Of doe het in elk geval wat rustiger aan." Ik heb heel lang de beest uitgehangen. Daar heb ik over nagedacht in het ziekenhuis. We hadden allemaal dood kunnen zijn. Dus ik wil bewuster in het leven staan, kieskeuriger als het erom gaat met wíe ik mijn tijd doorbreng.' De fotomodellen met wie hij uitging, waren beeldschoon, maar oppervlakkig. Het ging nooit verder dan een onenightstand, de ene na de andere. Dat wist hij zelf maar al te goed. Hij had in geen jaren een serieuze relatie gehad. En hij kwam steeds meer tot de conclusie dat hij daar inmiddels wel eens aan toe zou kunnen zijn. Hij had de vrouw die hij zocht, nog niet ontmoet, maar dankzij de gijzelingsactie was het hem duidelijk geworden dat hij het allemaal anders wilde in zijn leven.

Ze waren bij het restaurant aangekomen, en toen April de taxi zag voorrijden, kwam ze naar buiten om hen te verwelkomen en de deur voor Jack open te houden. Ze had een gemakkelijk bereikbaar tafeltje voor hen vrijgehouden. Samen met haar moeder installeerden ze Jack op een bankje en hielpen ze hem zijn gewonde been op een stoel te leggen. Hij zat goed, verzekerde hij hun. Valerie ging naast hem op het bankje zitten. Hoewel hun tafeltje in een rustig hoekje stond, had iedereen hem bij binnenkomst al herkend. Zelfs op krukken vormde hij een indrukwekkende verschijning. Hij was een meter negentig en woog nog altijd ruim honderd kilo. Valerie, die toch bepaald niet klein was, viel bij hem in het niet, en hetzelfde gold voor April. Natuurlijk was Valerie ook door iedereen herkend. Zo ging het altijd.

April was de laatste weken wat zwaarder geworden en ze begon haar taille kwijt te raken, maar dankzij haar onafscheidelijke schort had nog niemand dat opgemerkt. Het zou nog wel even duren voordat haar zwangerschap zichtbaar werd, en als het zover was had ze een hoop uit te leggen, wist ze. Want die zou voor iedereen als een donderslag bij heldere hemel komen.

Jack bestelde die avond al zijn favoriete gerechten. Vooraf krabsalade, gevolgd door dampende kreeft uit Maine. Valerie koos voor een cheeseburger; daar had ze al dagen trek in, zei ze. En ze deelden een dubbele portie van Aprils verrukkelijke Franse frietjes. Na langdurig twijfelen tussen een chocoladesoufflé en een Yule log — een restant van Kerstmis — kozen ze in plaats daarvan voor een gedeelde coupe ijs met warme chocoladesaus. Ze genoten van iedere hap en zwaaiden April uitbundig lof toe.

'Vertel eens wat over je programma,' zei Jack terwijl Valerie en hij het ijs met warme chocoladesaus soldaat maakten. April had bovendien een schaaltje met bonbons - truffels uit eigen keuken — op tafel gezet, vergezeld van verfijnde roomboterkoekjes die ze in Frankrijk had leren bakken. 'Hoe ben je zo'n autoriteit in de lifestyle geworden?'

'Tja, wie zal het zeggen? Ik werkte als interieurontwerper en had zo mijn eigen ideeën over hoe je een tafel mooi kon dekken en hoe je een huis smaakvol kon inrichten. Pat en ik hadden helemaal geen geld toen we net getrouwd waren, dus ik was altijd op zoek naar leuke oplossingen die niet veel kostten. Ik maakte ook veel zelf. Geleidelijk aan werd ik steeds vaker om advies gevraagd door vriendinnen en kennissen. Ik organiseerde af en toe een bruiloft, ik schreef een paar boeken, uiteindelijk kwam ik zelfs op de televisie, en voor ik het in de gaten had was ik dé lifestylegoeroe.' Zoals ze het vertelde, klonk het heel wat eenvoudiger dan het in werkelijkheid was gegaan. Ze had haar vak in de loop der jaren uiterst serieus uitgeoefend, en nog altijd deed ze buitengewoon veel research voordat ze met nieuwe ideeën kwam. Daarnaast werkte ze harder en maakte ze langere dagen dan wie ook; ze legde zichzelf een extreme discipline op en was bereid grote offers te brengen voor haar carrière. Dus het succes was haar niet in de schoot geworpen.

'Aha, net zoals ik in de Hall of Fame ben terechtgekomen.' Hij moest lachen om wat ze had gezegd. 'Ik heb een paar ballen getrapt, wat touchdowns gescoord, en dat was het. Mij maak je niks wijs, Valerie. Niemand weet beter dan ik dat het zo niet gaat. Ik heb keihard gewerkt in mijn jaren bij de nfl, en jij beult jezelf ook genadeloos af, hoor ik van iedereen. Net als je dochter, trouwens. Ze heeft de hele avond nog geen moment gezeten. Dus we weten allebei maar al te goed dat je alleen iets bereikt als je bereid bent harder te werken dan anderen.' Ook als sportjournalist werkte hij nog steeds keihard, en de interviews die ze recentelijk van hem had gezien, waren goed. Hij scoorde uitstekend in de kijk- en waarderingscijfers. 'Ik heb een vraag aan je. Hoe vaak ben je in je leven naar een football-wedstrijd geweest?'

De vraag bracht haar in verlegenheid. Ze wist niets van sport.

'Ik wil een eerlijk antwoord. Denk erom dat je niet tegen me jokt,' waarschuwde hij grijnzend. 'Want dat zie ik aan je gezicht.'

'Een eerlijk antwoord? Ik ben twee keer naar een footballwedstrijd geweest.' En hoewel ze wist dat hij een levende legende was, had ze hem nooit zien spelen.

'Beroeps- of college-football?'

'College. Het was in mijn studietijd.'

'Dan moeten we daar iets aan doen.' Hij dacht even na. Het was wel even omschakelen voor hem, maar waarom ook niet? Ze hadden allebei een tweede kans gekregen in het leven. 'Hoe zou je het vinden om mee te gaan naar de Super Bowl? Je krijgt natuurlijk een eigen kamer,' voegde hij er haastig aan toe. 'Ik moet werken, maar er gaat niets boven de Super Bowl. Dus misschien vind je het wel leuk. Over vier weken is het zover. Dan ga ik naar Miami. Ik hoop alleen wel dat ik me dan wat beter kan redden. Maar zelfs al zou ik nog op krukken lopen, ik moet erheen. Ze willen koste wat kost dat ik de Super Bowl doe.'

Valerie aarzelde slechts een fractie van een seconde. Toen keek ze hem lachend aan. 'Het lijkt me enig. En ik zal proberen voor die tijd een spoedcursus football te doen.'

'Dat hoeft niet. Ik leg het je wel uit als we daar zijn.'

Ze schaterde het uit. 'Ik vertel de kijkers al jaren hoe ze een Super Bowl-party moeten organiseren. Dankzij jou weet ik straks eindelijk waar ik het over heb.'

'Dat werd dan wel tijd. Mijn zoon komt er ook altijd voor over. Ik hoop niet dat je dat vervelend vindt. Het is een geweldige knul, maar hij weet waarschijnlijk nog minder van football dan jij. Hij heeft een gruwelijke hekel aan sport - dat zal wel door mij komen. Maar de Super Bowl vindt hij geweldig. Hij kwam ook altijd toen ik nog speelde. Het moet in zijn ogen wel een ruwe vertoning zijn geweest. Trouwens, dat is het nog steeds. Elke keer dat ik erheen ga, zou ik willen dat ik nog speelde. Het valt niet mee om het allemaal op te geven. Ik heb de Super Bowl vier keer gewonnen met mijn team. Dat is echt het mooiste wat er is. Ik vind nog steeds dat ik op het juiste moment ben gestopt, maar ik mis het soms wel. Nou ja, dat lijkt me logisch. Sportjournalist is ook een fantastische baan, maar zelf op het veld staan is toch anders.'

'Soms heb ik dat gevoel ook, als ik jonge vrouwen zie die nog aan het begin van hun carrière staan,' gaf ze toe. 'Het valt niet mee om ouder te worden.' Ze keken allebei naar April. In hun ogen was ze nog een kind, en in sommige opzichten was ze dat ook.

'Ik heb altijd tegen mezelf gezegd dat ik nog jong was. Maar die laatste verjaardag, dat was behoorlijk schrikken,' bekende Jack.

'Praat me er niet van!' Ze lachte met de nodige zelfspot. 'Ik had moordneigingen tegen de tijd dat ik je die ochtend tegenkwam in de lift. Maar ik had wel met je te doen. Je kon niet eens rechtop staan!'

Hij lachte wanneer hij eraan terugdacht; zijn avond met Cat-woman en de rampzalige ontwikkelingen die daarvan het gevolg waren geweest. 'Dat was mijn laatste flirt met de jeugd, denk ik. Daarna ben ik tot het inzicht gekomen dat het moment was aangebroken om volwassen te worden. De gijzeling was voor mij als het ware een openbaring van waar het in het leven om gaat. Daardoor ben ik gaan beseffen dat ik wel erg veel stomme dingen heb gedaan. Het komt erop neer dat ik mijn huwelijk op de klippen heb laten lopen omdat alles altijd moest wijken voor mijn carrière.' Wat hij zei, raakte een gevoelige snaar bij haar. Hoewel Pat haar nooit iets had verweten, had zij dezelfde fout gemaakt. Ook voor haar was de gijzeling - de angstige uren, de levens die verloren waren gegaan - een openbaring geweest. En ze was tot het besef gekomen dat ze tijdens haar huwelijk bij het merendeel van haar beslissingen niet voor haar man had gekozen, maar voor haar carrière. Ze vroeg zich onwillekeurig af of haar keuzes verkeerd waren geweest, en van sommige had ze ronduit spijt.

'Ik heb mijn huwelijk ook laten mislukken door mijn carrière,' bekende ze somber, maar met haar gebruikelijke eerlijkheid, ook als het om haarzelf ging. 'En ik was met de verkeerde man getrouwd. Ons huwelijk is nooit echt een succes geweest. Pat is geweldig, maar we waren te verschillend. Hij geeft nu eerlijk toe dat ik hem de stuipen op het lijf joeg. Hij wilde meer kinderen, en inmiddels zou ik willen dat ik ze had. Maar ik moest zo nodig een imperium opbouwen, en dus deed ik dat. Daar offer je veel voor op, en ik weet niet meer zo zeker of het dat wel waard was. Ik hou van mijn werk, en ik doe het nog steeds met plezier, maar er is meer in het leven. Helaas moest ik zestig worden om daarachter te komen,' zei Valerie met een openhartigheid die indruk maakte op Jack.

'Zo ervaar ik het ook,' bekende hij. 'Het draait in het leven niet alleen om plezier maken. Als dat alles is, blijf je uiteindelijk met lege handen achter. Of liever gezegd met een hoop fuifnummers en leeghoofdige schoonheden die proberen op je zak te teren. Het is allemaal zo vluchtig. Misschien heb ik mezelf wel een dienst bewezen door op mijn verjaardag door mijn rug te gaan. Door die twee weken in bed - en o, wat had ik een medelijden met mezelf - had ik de tijd om na te denken.'

'Ik denk er de laatste jaren voortdurend aan, maar inmiddels weet ik niet meer hoe ik het anders zou moeten doen,' zei Valerie zacht. 'Ik ben al drieëntwintig jaar gescheiden. April is volwassen. Die heeft me niet meer nodig. Het enige wat ik nog heb is mijn werk, en dat is ook wat ik het beste kan.'

Jack nam haar peinzend op. Wat ze zei, herkende hij maar al te goed. 'Wat jij op dit moment in je leven nodig hebt, is football,' zei hij plagend. 'Volgende maand in Miami dompel ik je onder in de wereld van de Super Bowl. In ruil daarvoor kun jij mij leren hoe ik de tafel moet dekken.' Ondanks zijn milde spot had hij diep respect voor wat ze had bereikt. Iedereen kende haar, iedereen wist waar haar naam voor stond. Ze was dé autoriteit als het ging om smaak en lifestyle. Er was in het hele land geen jonge vrouw te vinden die bij de voorbereidingen van haar huwelijk niet een van Valeries boeken raadpleegde. Het was gemakkelijk om daar minachtend over te doen, maar ze had inderdaad een imperium opgebouwd. Ze was een bedrijf, een ster, een icoon, een levende legende, en dat had ze helemaal op eigen kracht gedaan. Net als hij. Ze behoorden allebei, zij in haar wereld, hij in de zijne, tot de Hall of Fame. Maar ze waren er ook allebei achter gekomen dat roem en succes weliswaar opwindend waren, maar dat ze er toch niet genoeg aan hadden. Pat was al tot die conclusie gekomen toen Valerie en hij uit elkaar gingen; toen hij met Maddie trouwde en nog twee kinderen kreeg, met een vrouw die haar grootste geluk putte uit haar huwelijk en haar gezin. Hij praatte met Maddie over dingen die met Valerie nooit ter sprake waren gekomen. Valeries beslissingen waren bijna altijd eenzijdig geweest, bepaald door haar carrière. Destijds had ze zich erdoor laten meeslepen, en inmiddels kon ze niet meer terug, en was het te laat om dingen ongedaan te maken. Maar althans een deel van de offers die ze had gebracht, van de keuzes die ze had gemaakt, leek haar ineens niet meer zo steekhoudend.

Jack Adams bevond zich in een soortgelijke situatie. Hij had gekozen voor een leven van plezier maken, en daar had hij geen spijt van. Maar inmiddels was hij vijftig, en behalve zijn zoon had hij niemand die echt belangrijk voor hem was. En hij had zichzelf nooit de rust gegund om te hertrouwen, om meer kinderen te krijgen. Dat kon altijd nog, had hij zichzelf voorgehouden, en de vrouwen met wie hij uitging, waren er jong genoeg voor. Veel mannen begonnen op zijn leeftijd - en zelfs nog ouder - aan een tweede gezin. Vooral mannen met een succesvolle carrière. Maar hij had het moeten doen toen hij jonger was, besefte hij inmiddels. Wanneer hij de drie zoons zag uit het tweede huwelijk van zijn ex, besefte hij dat hij ergens in het leven een verkeerde afslag had genomen. Het viel niet mee om op je vijftigste nog een inhaalslag te maken. En op Valeries leeftijd was dat nog moeilijker. Op een dag besefte je ineens dat je alleen was, en dan vroeg je je af hoe dat had kunnen gebeuren. Maar Valerie en Jack wisten allebei maar al te goed waar het fout was gegaan.

'Als je het over mocht doen, zou je dan andere keuzes maken?' vroeg hij.

Ze dacht even na voordat ze antwoord gaf. 'Misschien. Maar misschien ook niet. Waarschijnlijk had ik beter mijn best moeten doen om mijn huwelijk te redden, maar Pat en ik waren zo verschillend. Hij wilde een leven als academicus, een leven waarin alles draaide om de universiteit. Ik niet. Ik gaf niets om de geschiedenis van de middeleeuwen, of om zijn positie aan de universiteit, en ik had geen belangstelling voor zijn studenten. Ik was bezig met mijn eigen carrière. Ik zat als het ware in m'n eentje in een sneltrein, zonder te beséffen dat ik daar helemaal alleen in zat. Trouwens, dat zou me destijds waarschijnlijk ook niet hebben kunnen schelen. Nu denk ik daar anders over. Nu zou ik graag willen dat er iemand naast me zat. Bovendien gaat de trein inmiddels ook niet zo snel meer. Het tempo is nu precies goed, en er is ruimte voor iemand anders aan boord. Ruimte die er vroeger niet was. Ik denk dat ik de meeste spijt heb van het feit dat ik mezelf destijds niet de tijd en de rust heb gegund om na Pat op zoek te gaan naar iemand anders. Ik had het te druk. Maar ineens ontdek je dat je alleen bent, en dat er niemand op het perron staat die nog wil instappen. Je bent veel te snel gegaan en overal langs gevlogen. Ik wil niet dat ik op mijn ouwe dag - als ik écht oud ben - helemaal alleen achterblijf, maar die kans is reëel. Ik heb mijn trein niet vaak genoeg laten stoppen, ik heb anderen niet de ruimte gegeven om aan boord te stappen. En tegen de tijd dat je tot dat inzicht komt, is het meestal te laat om er nog iets aan te doen. Je leidt een leven waar iedereen je om benijdt, en hetzelfde geldt voor je carrière, voor je televisieprogramma, maar wat is het allemaal waard als je uiteindelijk helemaal alleen bent?'

'Het is nog niet te laat, er kan nog gemakkelijk iemand bij je in die trein stappen,' zei Jack zacht, en hij meende het. 'Je bent een mooie vrouw, Valerie. Maar je moet anderen wel de kans geven om aan boord te gaan, en dat betekent dat je snelheid moet minderen.'

Ze knikte. Het was duidelijk dat hij precies wist wat ze bedoelde. Tenslotte had hij, op zijn eigen manier, precies hetzelfde gedaan. 'Ik probeer het echt wel,' zei ze eerlijk. 'Er zijn mensen die zeggen dat je niet alles kunt hebben; een succesvolle carrière én een relatie. Ik heb altijd gedacht dat het wel kon, maar daar heb ik zelf te weinig moeite voor gedaan.'

'Volgens mij kan het allebei. Tegen mij hebben ze dat ook altijd gezegd. "Je kunt niet alles hebben." Maar dat is onzin. Ik denk dat de mensen die dat zeggen, gewoon jaloers zijn. Het kan best allebei, een carrière en een relatie, maar dan zul je je eisen moeten bijstellen. Ik denk dat ik de afgelopen drieëntwintig jaar met elk dom blondje in het hele land op stap ben geweest. Dat is prima als dat is wat je wilt. Maar als je meer wilt dan een dom blondje, dan zul je op enig moment moeten uitstappen, om bij het beeld van de trein te blijven. En dat ben ik vergeten. Ik ben vergeten tijdig uit te stappen. Maar recentelijk ben ik uit de trein gevallen, en ik begin hoe langer hoe meer tot de conclusie te komen dat ik daar blij om moet zijn. Want dat heeft me wakker geschud.'

Valerie knikte. Hij zou inderdaad een keuze moeten maken. Hij zou voor zichzelf duidelijk moeten zien te krijgen wat voor vrouw hij wilde.

Het was een goed gesprek, en ze genoten er allebei van. De avond liep al ten einde toen April naar hun tafeltje kwam. Ze was voortdurend druk geweest, ze had gekookt, ze had zich onderhouden met haar gasten, en terwijl Valerie haar dochter zo bezig had gezien, had ze zich bezorgd afgevraagd of April niet ook te veel tijd, te veel energie in haar carrière stak. Misschien zou de zwangerschap uiteindelijk een zegen blijken te zijn. Want dankzij de baby kwam er een nieuw element in haar leven; dankzij de baby had ze straks niet alleen het restaurant om voor te zorgen, maar ook een kindje, een echt klein mensje. Als Valerie ergens geen spijt van had, dan was het van haar dochter. April was het grootste geschenk van haar leven geweest. En dat was ze nog steeds.

'Hoe gaat het hier?' vroeg April met een blik op de restanten van het ijs met warme chocoladesaus. En zo te zien hadden Jack en Valerie zich de truffels en de roomboterkoekjes ook goed laten smaken. Er was er van elk nog maar één over.

'Kon niet beter. We hebben ons uitstekend geamuseerd. Je moeder leert me de fijne kneepjes van het tafeldekken, en ik heb haar uitleg gegeven over fieldgoals en incomplete passes.' April moest lachen. Het was maar al te duidelijk dat ze het naar hun zin hadden.

'Als ze je maar niet gaat leren koken.'

'Maak je geen zorgen. Daar hebben we jou voor. De kreeft was heerlijk.' April was blij met zijn lof.

Even daarna vroeg hij de rekening. Hij zag er moe uit, besefte Valerie. Zijn been was nog altijd pijnlijker dan hij wilde toegeven, vermoedde ze. Eigenlijk had hij nog niet zo snel de deur uit moeten gaan. Bij hun vertrek leek hij meer moeite te hebben met zijn krukken, hoewel hij zei dat het zijn volle maag was die hem in de weg zat. Maar zijn gezicht verried dat hij uitgeput was.

Toen hij haar voor de deur afzette, bedankte Valerie hem voor het diner. Hij had een heerlijke avond gehad, zei hij, en voor haar gold hetzelfde.

'Ik zal zorgen dat mijn secretaresse je belt over Miami. Om de naam van het hotel door te geven, en de dag van vertrek en wanneer we terug zijn. Dan kun je kijken of het in je agenda past. Een vlucht hoeven we niet te boeken. We gaan met het bedrijfsvliegtuig.' Dat leek haar een heerlijke manier van reizen. Hij was duidelijk een ster, en het leuke was dat voor haar hetzelfde gold. Ze waren gelijkwaardig. Hij zou een geweldige vriend zijn.

'Probeer het een beetje rustig aan te doen tussen kerst en oud en nieuw,' drukte ze hem op het hart.

'Moet je horen wie het zegt.' Hij begon te lachen. 'Hoeveel dagen had jij na de gijzeling ook alweer vrij genomen? Een of twee?' Ze moest ook lachen. Daar zat wel iets in. Ze hadden allebei keihard gewerkt, hun hele leven; wat heet, ze hadden bergen verzet, en dat was niet alleen maar verkeerd. Daar hadden ze hun succes en hun huidige status aan te danken. Maar op dit punt in hun leven vroegen ze zich af hoe hoog de prijs was geweest voor de roem en het succes. En ze hadden allebei — om verschillende redenen - besloten dat ze het rustiger aan wilden doen. Niet dat ze hun werk al wilden afbouwen, ze wilden net genoeg snelheid minderen om een ander in staat te stellen bij hen in de mallemolen van hun bestaan te stappen. Dat hadden ze die avond eerlijk tegenover elkaar toegegeven. Het was interessant om te zien of hun dat ging lukken; of ze de daad echt bij het woord zouden voegen. Als ze vrij kon nemen, zou ze het enig vinden om met hem naar de Super Bowl te gaan. Het was iets wat ze nog nooit had gedaan, en het leek haar geweldig. Ze genoot van het vooruitzicht iets geheel nieuws te doen.

Jack kuste haar op de wang toen ze uit de taxi stapte, en voordat ze naar binnen ging, stak ze haar hand naar hem op. Ze had echt een heerlijke avond gehad. Wie had ooit kunnen denken dat Jack Adams en zij goede vrienden zouden worden?

10

Mike had voor hun eerste date een tafeltje gereserveerd bij een Chinees eethuisje in Chinatown, vlak bij Canal Street. Een onooglijk klein restaurantje, maar het eten was er uitstekend en bereid met een subtiel gevoel voor smaak. Hij was er al eerder geweest, dus hij wist wat hij moest bestellen. April was gefascineerd door de gebruikte combinaties. De kok maakte de verrukkelijkste gerechten met haar en kreeft. Mike had pekingeend besteld toen hij reserveerde, en ook die was perfect klaargemaakt. Ze aten geurige kip, verpakt in papier, gesauteerde haaienvinnen en diverse groentegerechten, waar ze samen van proefden om te raden welke kruiden erin waren verwerkt. Toen ze naar het recept van een vleesgerecht informeerde, omdat ze dat zelf op de kaart wilde zetten, keek de eigenaar haar slechts lachend aan.

'Hun recepten zijn geheim. Die vertellen ze je niet.' Mike grijnsde. Hij was blij dat ze het eten zo lekker vond.

'Zeg nou eens eerlijk,' zei ze, genietend van de verfijnde smaak van ijs bereid met groene thee. 'Dit is toch veel leuker dan oorlogsverslaggever zijn?'

'Soms,' gaf hij toe. 'Maar alleen als het eten zo lekker is als hier. Je hebt geen idee wat ik allemaal voorgezet krijg. Veel chefkoks hebben geen fantasie, en wat ze maken is gewoon niet goed.'

'Dacht je dat ook toen je mij die slechte recensie gaf?' vroeg ze met een weemoedige blik in haar ogen.

De herinnering vervulde hem nog altijd met gêne, en hij hoopte zijn blunder ooit te kunnen goedmaken. 'Nee, ik vond het eten geweldig, maar ik dacht dat je het jezelf te gemakkelijk maakte. Hoe dan ook, met die pancakes op kerstavond heb je me bekeerd. Trouwens, al daarvoor. Tegenwoordig droom ik van je aardappelpuree, en zelfs je macaroni met kaas vind ik verrukkelijk.' Ze had hem op kerstavond verplicht van allebei een beetje te proeven.

'Maar... hier kan ik niet aan tippen. Ik heb altijd al een reis naar China willen maken, om echt Chinees te leren koken.' Er was nog zoveel wat ze wilde. Maar in juni zou haar leven nóg gecompliceerder worden dan het al was. Dus op reis gaan kon ze voorlopig wel vergeten.

Bij het verlaten van het restaurant stelde ze hem een vraag, een beetje aarzelend want ze wist niet of ze er goed aan deed.

'Ik ga morgen weer naar de dokter. Dan ben ik vier maanden. Heb je misschien zin om mee te gaan? Dan kun je de baby zien op de echo en het hartje horen. Ik ben absoluut niet gekwetst als je er geen zin in hebt, maar ik dacht dat je misschien de keus zou willen hebben.' Ze wisten allebei dat hij niet mee wilde, maar ze vroeg het zo aardig, dat hij ineens het gevoel had dat hij geen nee kon zeggen. Ook al had hij geen enkele band met de baby. Het was haar kind, niet het zijne. Tenminste, zo voelde het. Het bestaan van de baby wilde nog altijd niet ten volle tot hem doordringen. En misschien zou hij er wel nooit echt een band mee krijgen. Inmiddels begon haar buik iets boller te worden. Maar dankzij haar koksjasje en haar schort, en dankzij de wijde truien die ze buiten haar werk droeg, was het verder nog niemand opgevallen. Maar hij wist dat de baby er was, dat het kindje groeide en dat het zijn leven uiteindelijk voorgoed kapot zou maken.

'O. Ja, natuurlijk. Ik ga kijken of het lukt. Hoe laat moet je er zijn?' vroeg hij verstrooid, duidelijk slecht op zijn gemak.

'Om vier uur.' Ze gaf hem het adres van de dokterspraktijk, en hij knikte. Dat moest wel lukken, zei hij tegen zichzelf. Wat stelde het nou helemaal voor? Eén bezoekje aan de dokter, dat kon toch geen kwaad?

'Dan zie ik je daar,' zei hij dan ook, en ze keek met zo'n lieve glimlach naar hem op dat er een steek van pijn door hem heen ging; en dat hij er niet bij durfde te zeggen hoezeer hij ertegen opzag, hoe bang hij was dat de baby ineens wel erg echt zou worden als hij hem eenmaal had gezien. Zijn grote angst was dat het de baby net zo zou vergaan als hemzelf. Een kind dat van zijn ouders van alles de schuld kreeg. Of dat de baby net zo ongelukkig zou worden als zijn broer, die de beschuldigingen en het voortdurende geruzie niet had kunnen verdragen en die op zijn vijftiende had besloten dat hij niet verder wilde leven. Zulke dingen zag je niet op een echo, maar ze richtten grotere schade aan dan afwijkingen of misvormingen. Als hij dit kind toeliet in zijn leven, en met het kind ook April, zouden ze dan zijn hart breken? Of zouden ze uiteindelijk tot de conclusie komen dat hij tekortschoot als vader? Dat risico kon hij niet nemen. Met een familie als de hare kon ze zich geen voorstelling maken van het nest waar hij uit kwam. Hij was bang dat hij net zo'n slechte ouder zou worden als zijn eigen vader en moeder. Dat slecht ouderschap erfelijk was. Dat het in zijn genen zat. April had drie ouders aan wie ze een voorbeeld kon nemen, hij had niemand.

Mike bracht haar naar huis. Toen ze voor het restaurant stonden, moest hij onwillekeurig denken aan wat er in het appartement daarboven was gebeurd, vier maanden eerder. Soms — ook die avond weer — kwam hij in de verleiding opnieuw toenadering te zoeken en het deze keer wel goed te doen, zonder te veel drank op, want hij gaf oprecht om haar, en ze verdiende zijn respect. Maar voor een nieuwe start was het al te laat, dacht hij. Zijn kind groeide in haar buik. Hij had al genoeg schade aangericht. Ze hadden allebei een verschrikkelijke vergissing gemaakt. Hij wilde niet opnieuw in de fout gaan. Na een kus op haar voorhoofd vertrok hij. En terwijl ze hem nakeek vanaf de treden naar haar voordeur, vond ze dat hij er verdrietig uitzag. Zou hij inderdaad naar de dokterspraktijk komen, vroeg ze zich af. Maar of hij nu kwam of niet, ze waren in elk geval voorzichtig bezig goede vrienden te worden. Dat was tenminste iets. Ze had een heerlijke avond met hem gehad.

De volgende morgen had ze een afspraak bij Ellen, die opmerkte dat de baby behoorlijk begon te groeien. Ook Ellen kon nog niet voorspellen of het een jongetje of een meisje was, maar dat zou ze in een later stadium kunnen afleiden uit de hartslag, vertelde ze. April hoopte op een meisje. Als ze het kind alleen zou moeten grootbrengen, leek een meisje haar gemakkelijker. Mike had geen voorkeur uitgesproken, want hij wilde geen kinderen.

Ze zaten die dag helemaal vol met de lunch, en bovendien waren er problemen met een van de koelkasten, zodat ze te laat was voor haar doktersafspraak. De monteur kwam binnen op het moment dat zij de deur uit ging. Het was al vijf over vier tegen de tijd dat ze bij de dokter arriveerde. Mike was er nog niet. Ze wist bijna zeker dat hij niet zou komen. Maar terwijl ze werd gewogen, hoorde ze dat er bij de balie naar haar werd gevraagd. Mike! Hij was toch gekomen! Stralend liep ze hem in de wachtkamer tegemoet. Ze was de afgelopen vier maanden negen pond gegroeid. In de vijf maanden die ze nog te gaan had, zou haar gewicht gestaag toenemen en mocht ze nog zo'n twintig pond aankomen.

Mike ging met een gekweld gezicht in de wachtkamer zitten, omringd door vrouwen met enorme zwangere buiken. Tegen de tijd dat ze naar de spreekkamer gingen, was hij spierwit geworden, en hij zag eruit alsof hij elk moment de benen kon nemen. April stelde hem aan de dokter voor, die hem ontspannen en plezierig begroette en instemde met een snelle echo zodat Mike de baby ook met eigen ogen kon zien. April had nog niet gevoeld dat het kindje bewoog, maar volgens de dokter zou dat niet lang meer op zich laten wachten. Mike had zelfs nog nooit zijn hand op haar buik gelegd, en dat zou hij waarschijnlijk ook nooit doen, vermoedde April. Ze hield zichzelf voor dat ze hem niet moest zien als de vader van de baby maar als een belangstellende vriend.

De dokter liet April en Mike alleen met de assistente, en nadat April haar blaas had geleegd en een katoenen schort had voorgedaan, ging ze op de behandeltafel liggen. Terwijl er gel op haar buik werd gesmeerd, zag ze dat Mike zijn gezicht afwendde. Behalve haar lange benen en haar licht bollende buik was er geen bloot te zien. Toen de machine eenmaal aanstond bewoog de assistente de metalen staaf over haar buik tot de baby op het scherm verscheen. Mike staarde er als gehypnotiseerd naar. Het was onmiskenbaar een klein kindje, in foetushouding, maar het hoofdje, de rug, de armpjes en beentjes, de handjes en voetjes waren heel goed te onderscheiden. En het ritmische bonzen van het hartje klonk duidelijk uit het apparaat. Mike keek April verwonderd aan en keerde zich toen weer naar het scherm. Ze glimlachte naar hem, en terwijl de metalen staaf over de koude gel op haar buik bewoog, kon hij het kindje zien dat in haar groeide. De baby die ze samen per ongeluk hadden verwekt, had nog nooit zo echt geleken, vond April. En Mike vond het ook.

Hij zei geen woord toen de assistente hem de foto gaf om mee naar huis te nemen. Hij stelde geen vragen, en toen ze de ruimte verlieten en April achter hem aan liep, zag ze dat hij nog altijd als gehypnotiseerd naar de foto staarde. Ze was blij dat hij was gekomen en hoopte dat zijn angst en zijn boosheid een beetje minder waren geworden.

Weer in de spreekkamer gooide hij de foto van de echo in de prullenbak. Toen keek hij van April naar de dokter. Zijn gezicht glom van het zweet, en hij zag eruit alsof hij moest overgeven, besefte April. Hij keek haar aan. 'Het spijt me,' zei hij schor. 'Ik kan het niet. We maken een ernstige fout, ben ik bang.' Zonder nog een woord te zeggen verliet hij de kamer.

April haastte zich achter hem aan. Hij liep met grote stappen de wachtkamer door en had de deur al achter zich dichtgetrokken toen ze bleef staan, nog altijd in haar katoenen schort. Ze draaide zich om, rende terug naar de spreekkamer en barstte in snikken uit. Toen ze zich omstandig verontschuldigde tegenover de dokter, stelde die haar gerust dat dit soort dingen wel vaker gebeurde. Sommige mannen waren zo geschokt door de verantwoordelijkheid die ze op zich af zagen komen, dat ze maar moeilijk aan het idee van een kind konden wennen. April wist echter dat er in dit geval meer aan de hand was. Bij Mike was het pure doodsangst en een absolute weigering om bij de baby te worden betrokken, op welke manier dan ook. Hij kon het gewoon niet.

De dokter rondde het onderzoek snel af. Alles was prima in orde, zei ze. Tien minuten later stond April huilend weer op straat. Ze nam een taxi naar huis en huilde nog steeds toen Mike haar een sms stuurde. Het was een reusachtige vergissing geweest hem mee te nemen naar de dokter, besefte ze. 'Het spijt me, maar ik kan het gewoon niet,' luidde de tekst van zijn sms. Hij zou haar nogmaals willen zeggen dat ze nooit had moeten besluiten het kind te houden, maar wat had het voor zin? Het was te laat. Er was niets meer aan te doen. Trouwens, dat zou ze ook niet willen. Dat had ze tenslotte ook niet gedaan toen het nog wel kon. Hij voelde zich verraden, door haar en door de grillen van het lot. En April kon het gevoel niet van zich afzetten dat hij deze keer voorgoed uit haar leven was verdwenen.

Geschokt en terneergeslagen ging ze terug naar het restaurant, angstiger dan ze ooit was geweest. Het was inmiddels maar al te duidelijk dat Mike niets met de situatie te maken wilde hebben. Aanvankelijk had ze ook helemaal niet op hem gerekend, maar inmiddels besefte ze dat ze hard bezig was verliefd op hem te worden. Dat had misschien voor een deel te maken met de baby, maar ze vond hem ook echt leuk. En dus was het verschrikkelijk hem plotseling te verliezen, in de wetenschap dat er absoluut niets was wat ze daartegen kon doen.

11

Jack belde Valerie de ochtend na hun diner bij April met de vraag of ze zin had op oudejaarsavond bij hem een film te komen kijken. Hij voelde er niets voor om weer de deur uit te gaan, bekende hij, maar hij had een volwaardige bioscoopruimte in zijn appartement, met een royale verzameling recente films, waarvan hij dacht dat er wel iets voor haar bij zat. Het leek haar een leuk idee, en ze had niets anders te doen. April werkte die avond, zoals altijd, en Valerie hield er niet van om op oudejaarsavond uit te gaan. Thuisblijven en een film kijken met Jack klonk als de perfecte manier om de avond door te brengen. Hij zag er ook naar uit en beloofde dat hij iets te eten zou laten bezorgen. Een beetje uitgebreider dan wat hij van April in het ziekenhuis had gekregen, om de avond extra feestelijk te maken. Maar verder wilde hij het vooral informeel houden, dus Valerie moest gewoon in een spijkerbroek komen als ze dat prettig vond. Voor een rustig avondje thuis hoefden ze zich niet op te doffen. Het voorstel sprak Valerie erg aan. Tegen April zei ze niets over haar plannen voor oudejaarsavond. Zo belangrijk was het niet.

Toen Valerie op de bewuste avond arriveerde, werd ze opengedaan door de verpleegkundige van de thuiszorg. Jack stond met zijn krukken in de keuken en was met het eten bezig. De ernst van zijn verwonding in aanmerking genomen, kon hij zich al verrassend goed redden.

Hij keek op, duidelijk blij haar te zien, en vertelde dat hij had besloten toch zelf te koken. Dus hij had kaviaar besteld, oesters en krabvlees, en daar maakte hij pasta bij. Er stond al een reusachtige schaal met een salade klaar. Het zag eruit als een echt feestmaal, vond ze, terwijl hij Cristal-champagne voor hen inschonk. Zijn gezicht was nog wat bleek, maar verder zag hij er goed uit.

'Nee maar, je bent druk geweest.' Valerie keek hem glimlachend aan. 'Kan ik ook nog iets doen?' vroeg ze, maar zo te zien was alles klaar. Hij had het voorgerecht zelfs al op de borden gedaan.

'Volgens je dochter ben je een gevaar in de keuken,' plaagde hij, en ze begon hardop te lachen. 'Dus misschien kun je maar beter gewoon gaan zitten.' Hij hobbelde voortvarend op zijn krukken door de keuken en maakte af en toe een sprongetje op zijn goede been, om het andere been te ontlasten.

'Ik kan toch wel íets doen? Al is het maar dingen aangeven. Je moet jezelf een beetje ontzien.' Valerie nam hem ongerust op. Hij grijnsde. Doorgaans zorgde hij voor anderen. Hij was het niet gewend dat vrouwen iets voor hem deden. Haar moederlijke, bezorgde blik was nieuw voor hem, maar beviel hem wel.

'Ik voel me prima,' stelde hij haar gerust. 'Maar als je dat wilt kun je de tafel dekken.'

'Ha, dat is iets waar ik goed in ben,' zei ze zelfverzekerd terwijl hij haar de kast met serviesgoed en placemats wees. Hij had serviezen in verschillende kleuren en dessins. Ze koos grijs linnen placemats en servetten met een zilverdraadje erin geweven. Daarmee dekte ze de ronde glazen tafel aan het eind van de keuken, voor het raam met uitzicht op Central Park. Zijn appartement was gigantisch, en het uitzicht schitterend, nog mooier dan het hare. Hij woonde iets verder naar het noorden, maar bovendien veel hoger dan zij. Vanuit zijn appartement keek hij zowel naar het oosten als naar het westen, op de Hudson én de East River, en hij kon over heel Central Park uitkijken. Het was de volmaakte stek voor een vrijgezel. Nadat ze de tafel had gedekt, ging hij haar voor naar zijn met hout betimmerde kantoor om haar zijn prijzenkast te laten zien en alle onderscheidingen aan de muur. Met kinderlijke trots gebaarde hij in het rond, en Valerie was diep onder de indruk. Het waren er ook zoveel!

'De rest zit in de kluis,' zei hij luchtig, terwijl Valerie zijn trofeeën bewonderde en belangstellend keek bij welke gelegenheid hij ze had behaald. Ze vertegenwoordigden een reeks hoogtepunten in zijn carrière, en hij had er nog veel meer, verzekerde hij haar grijnzend. Hij deed haar denken aan een klein jongetje - 'Kijk dan, mama! Kijk dan wat ik kan!' - en dat vond ze aandoenlijk. Maar ze was ook onder de indruk. De vele prijzen deden haar beseffen wie hij was. Een man met een legendarische geschiedenis, die diep vanbinnen een kind was gebleven, en dat vond ze nu juist zo leuk aan hem.

'Je bent echt een beroemdheid.' Ze draaide zich lachend naar hem om. Hij bezat een zekere naïviteit, die haar ontroerde. Natuurlijk, hij pronkte graag met zijn prestaties, maar daar had hij ook alle reden toe.

'Maar u toch ook, mevrouw Wyatt?' Weer die trotse, jongensachtige grijns. 'Jij bent net zo beroemd als ik, Valerie.'

Hun prille vriendschap was in veel opzichten een volstrekt gelijkwaardige relatie. Hij was altijd omgegaan met vrouwen die diep van hem onder de indruk waren, maar die zelf nog niet veel hadden gepresteerd, of alleen model hadden gestaan. Dat was het probleem met erg jonge vrouwen. Ze vormden niet echt een uitdaging, en behalve hun knappe gezichtje en hun fraaie lichaam hadden ze nog niet veel te bieden. Valerie was veel boeiender, en hij had geen enkele moeite met het leeftijdsverschil. Het voelde helemaal niet alsof ze ouder was, en zo zag ze er ook niet uit. Sterker nog, zo op het oog waren ze even oud. Hij zou het tegenover haar nooit toegeven, maar hij had zijn ogen laten doen en hij nam ook botoxinjecties. Het conserveren van zijn jeugdige uiterlijk was niet alleen belangrijk voor zijn carrière als sportjournalist, maar ook voor zijn sociale leven. Hij mocht dan veel ouder zijn dan de meisjes met wie hij uitging, zo wilde hij er niet uitzien. Tenminste, niet érg veel ouder.

Ze liepen samen terug naar de keuken, waar Valerie verderging met tafel dekken. Ze zette zilveren kandelaars neer, stak de kaarsen aan en koos borden met een brede zilveren rand. Alles wat hij in de kast had staan, was smaakvol maar mannelijk, en van de beste kwaliteit. Het was haar niet ontgaan dat de kandelaars en het bestek van Carrier waren. De borden, van Tiffany, waren speciaal in Parijs voor hem gemaakt, met zijn naam op de onderkant. Hij hield van mooie, dure spullen, van het beste wat het leven te bieden had, maar hij had bovendien stijl en smaak. Sinds zijn begintijd als football-speler had hij zich enorm ontwikkeld en was hij echt een man van de wereld geworden. Ondanks dat had hij zijn eenvoud behouden, en dat was wat vrouwen leuk aan hem vonden. Dat hij ondanks al zijn flair volkomen echt en authentiek was gebleven.

Op dat moment kwam hij op zijn krukken aanhobbelen om de tafel te bekijken. 'Prachtig.' Hij knikte goedkeurend. 'Valerie Wyatt die bij mij de tafel dekt! Dat kan lang niet iedereen zeggen. Ik voel me vereerd.'

Ze moest lachen en nam nog een slok champagne. Het beloofde een heerlijke avond te worden, en zo te zien genoot hij ook van haar gezelschap en voelde hij zich volmaakt met haar op zijn gemak.

Ze pakte de borden met het voorgerecht en zette ze op tafel, hij dempte het licht en zette een zacht muziekje op. De verpleegkundige was vertrokken nadat ze Valerie had binnengelaten. Ze waren alleen, en Valerie besefte dat ook zij zich volmaakt op haar gemak voelde. Dat was verrassend, want ze kenden elkaar nauwelijks. Jack Adams was plezierig in de omgang, boeiend, een man van tegenstellingen. Het succes had hem niet bedorven. Als het hem al had veranderd, dan had het zijn horizon verbreed en hem de ogen geopend voor de mooie dingen in het leven. Hij genoot van alles wat hij met zijn geld kon kopen, maar hij was ook geïnteresseerd in mensen. En hij vertelde uitgebreid over zijn zoon, die nog studeerde. Het was duidelijk dat het vaderschap veel voor hem betekende, en dat hij daar zo veel mogelijk tijd en energie in stak.

Ze spraken tijdens het eten ook over kunst. Hij had er oog voor, merkte ze. Direct bij binnenkomst was de indrukwekkende Diebenkorn haar al opgevallen, waarvan ze wist dat die een fortuin waard moest zijn. In de keuken hingen twee Ellsworth Kelly's, die de ruimte extra kleur gaven. Het ene doek bestond uit een baan diepblauw, op het andere was rood de bepalende kleur. Valerie vond ze allebei prachtig. Al etend praatten ze vlot en gemakkelijk. Het was de perfecte oudejaarsavond voor twee goede vrienden. Eerder ontspannen dan romantisch, en dat beviel Valerie wel. Ze had het gevoel dat hij probeerde haar te leren kennen, niet te verleiden. Tenslotte kon hij iedere vrouw krijgen die hij wilde, dus er was geen reden waarom hij haar aan zijn verzameling zou willen toevoegen. Trouwens, daar wilde zij ook helemaal geen deel van uitmaken.

Het eten was verrukkelijk, de pasta verrassend goed. Zelfs de dressing voor de sla kwam niet uit een flesje, maar uit eigen keuken. Ze genoten van de kaviaar, de oesters, de krab, en Valerie liet zich genietend pasta opscheppen. Na wat ze nog maar kortgeleden hadden doorgemaakt, was het bijna ongelooflijk dat ze genoeglijk bij hem in de keuken zaten, genietend van de goede dingen van het leven.

'Gek hè?' merkte hij op. 'Tien dagen geleden ben ik door een sluipschutter in mijn been geschoten, en moet je ons nu zien zitten! Alsof er nooit iets is gebeurd! We eten oesters, en pasta, en we praten over wat het leven te bieden heeft.' Ze trok haar wenkbrauwen op en keek naar zijn krukken. Het was inderdaad wonderbaarlijk. 'De mens is verbazend veerkrachtig, zelfs bij de grootste drama's en de ergste rampen. Het ene moment lijkt het alsof de wereld vergaat, het volgende is, althans voor het oog, alles weer normaal.' Hij maakte een ontspannen indruk, en toen hij glimlachte verried niets in zijn blik welke trauma's hij had doorgemaakt.

'Ik kan nog niet zeggen dat alles in mijn leven weer helemaal normaal is,' bekende Valerie. In het kaarslicht keek ze hem aan. 'Ik heb nog steeds elke nacht last van nachtmerries, en dan heb ik nog geluk gehad.' Ze dachten allebei aan de collega's die ze hadden verloren, aan de elf gijzelaars die het niet hadden overleefd. En iedereen die het wel had overleefd, had er een enorm trauma aan overgehouden, hij ook, al wilde hij dat misschien niet toegeven.

'We mogen ons allebei gelukkig prijzen,' zei hij zacht. Ze was onder de indruk dat hij het zo voelde. En hun vriendschap was een rechtstreeks gevolg van die verschrikkelijke gebeurtenis. Ze herinnerde zich hoe hij de vrouwen naar buiten had geholpen. De geluiden en de geuren van die lobby achtervolgden haar nog steeds en zouden haar misschien wel altijd blijven achtervolgen. Het viel niet mee om ze uit haar gedachten te zetten, hoewel ze wist dat de herinneringen met het verstrijken van de tijd zouden verbleken. Maar zover was ze nog niet. En wat hij ook beweerde, ze vermoedde dat hij het er ook nog steeds moeilijk mee had. Hij prees zichzelf simpelweg gelukkig omdat hij nog leefde, ongeacht de pijn in zijn been.

Om haar af te leiden vertelde hij een paar anekdotes uit zijn tijd als football-speler. Hij las in haar ogen dat ze nog altijd werd gekweld door de herinnering aan die gruwelijk angstaanjagende dag. Zelf wist hij niets meer van wat er was gebeurd nadat de schutter hem had geraakt. Vanaf dat moment totdat hij was bijgekomen in het ziekenhuis, zat er een zwart gat in zijn geheugen. Valerie wist dat er plannen waren hem een onderscheiding toe te kennen wegens betoonde moed. De burgemeester had hem hoogstpersoonlijk gebeld om hem te bedanken voor wat hij had gedaan, en Valerie had het gerucht ook op haar werk gehoord, bij de televisiemaatschappij.

Het gesprek kwam op zijn huwelijk, en hij vertelde waar hij spijt van had, wat hij nog altijd miste, welke momenten hem dierbaar waren geweest, met als hoogtepunt de geboorte van zijn zoon, Greg. Valerie vond het roerend dat hij die dag noemde, en niet de dag waarop hij zijn eerste Super Bowl had gewonnen of in de Hall of Fame was opgenomen. Nee, het mooiste moment van zijn leven was de geboorte van zijn enige kind.

'Datzelfde gevoel heb ik met April.' Dit was het ideale moment om hem te vertellen dat haar dochter een baby kreeg, maar ze deed het niet. Want de baby maakte dat ze zich oud voelde. Het was erg genoeg om zestig te zijn, ze had niet de moed hem te vertellen dat ze bovendien oma werd. Sterker nog, dat durfde ze tegenover zichzelf niet eens echt toe te geven. Het was iets waarmee ze nog in het reine moest zien te komen. Pat deed er niet zo krampachtig over, maar die was gelukkig getrouwd. En een man. Bovendien zat hij volstrekt niet met zijn leeftijd. Dat was iets wat Jack en Valerie met elkaar gemeen hadden, de worsteling om hun leeftijd - en de implicaties daarvan — te accepteren. Tot overmaat van ramp werkten ze allebei in een wereld waarin de jeugd de maat der dingen was. Het viel niet mee om ouder te worden, omringd door mensen die de helft jonger waren dan zij en die popelden van ongeduld om hun plaats in te nemen; mensen die wachtten op het moment dat zij onderuitgingen. Valerie was zich daar in haar werk voortdurend van bewust, en voor Jack gold hetzelfde. In dat opzicht deelde ze talloze ervaringen met hem, veel meer dan ze ooit had gedeeld met Pat, of met de mannen die na haar huwelijk een rol in haar leven hadden gespeeld. Op zijn beurt deelde Jack niets met de meisjes met wie hij uitging. Ze waren vergelijkbaar met de trofeeën aan de muur van zijn studeerkamer. Met de meeste kon hij niet eens een fatsoenlijk gesprek voeren. Zijn enige band met hen was seks. En hoe moest het verder als het in dat opzicht bergafwaarts met hem ging? Dat was iets waarover hij zich grote zorgen maakte.

'Mijn leeftijd heeft me eigenlijk nooit dwarsgezeten,' bekende hij terwijl hij ijs in kristallen kommen schepte, die hij voor hen op tafel zette, nadat zij hem had geholpen de restanten van het diner weg te ruimen. 'Ik heb er nooit zo bij stilgestaan. Ik was altijd de jongste, in elk gezelschap. Maar ineens besefte ik dat de tijden waren veranderd. Plotseling was ik de oudste van het gezelschap. En nu ben ik ineens vijftig. Vijftig! En op de televisie, achter de schermen, én in bed moet ik concurreren met kerels die minstens twintig jaar jonger zijn dan ik. Het maakt niet uit dat ik een roemruchte geschiedenis heb als quarterback, en kasten vol prijzen en trofeeën. Het doet er niet toe dat ik er goed uitzie voor mijn leeftijd. Ik ben wie ik ben, en dat weten ze. En ik weet het ook. Dat is echt angstaanjagend, Valerie, vind je ook niet?' Hij was nog nooit zo openhartig geweest over zijn gevoelens, tegen niemand.

Ze glimlachte weemoedig, terwijl ze hun ijs aten. 'Eerlijk gezegd vind ik vijftig inmiddels bijna benijdenswaardig.'

Hij moest lachen. Ze was net zo openhartig als hij. 'Ik neem aan dat het afhangt van je perspectief.' Hij genoot ervan zo ontspannen en plezierig te kunnen praten. Bij Valerie probeerde hij geen indruk te maken. Ze konden gewoon gezellig in spijkerbroek aan de keukentafel zitten en eerlijk zeggen waar het op stond. Zij was net zo succesvol als hij, misschien wel succesvoller, en ze werden dagelijks met identieke problemen geconfronteerd. In sommige opzichten voelde het vreemd om tegenover een vrouw te zitten die even beroemd was als hij. Tegelijkertijd was die gelijkwaardigheid ook leuk, en nieuw, en iets wat hij nooit eerder had gezocht. Ze mocht dan ouder zijn dan hij, maar zo voelde het niet. En ze zagen er allebei goed uit en bekeken de wereld met dezelfde ogen. Hun prioriteiten waren dezelfde. Ze waren dol op hun kinderen. Voor een deel hadden ze in het begin van hun carrière dezelfde fouten gemaakt, in hun gedrevenheid om vooruit te komen en trouw te blijven aan zichzelf. En zonder dat ze daar bewust naar hadden gestreefd, waren ze allebei beroemd geworden, terwijl ze al tevreden zouden zijn geweest met een bescheiden succes en de erkenning dat ze goed waren in hun vak. Dat doel waren ze ruimschoots voorbijgeschoten. Wanneer succes eenmaal een hoge vlucht nam, was het niet meer te stuiten, en voor roem gold hetzelfde.

'Jij bent een veel grotere ster dan ik,' merkte Valerie op, en het klonk niet alsof ze dat vervelend vond. Integendeel. Jack ontkende het echter uit alle macht.

'Dat is niet waar. Er zijn genoeg mensen die geen idee hebben wie ik ben,' verklaarde hij met grote stelligheid. 'Maar jij bent een begrip geworden. Jouw naam staat voor smaak en stijl in alle opzichten. Bij mij gaat het alleen over football.'

'Gaan we nou ruziemaken over wie het beroemdst is?' vroeg ze, giechelend als een jong meisje. Hij vermaakte zich kostelijk met haar. Dit was zijn leukste oudejaarsavond in jaren.

Ze vertelde over het gerucht dat op hun werk circuleerde; het gerucht dat hij door de burgemeester zou worden onderscheiden wegens betoonde moed. Er verscheen een gegeneerde uitdrukking op zijn gezicht. Als er onderscheidingen werden uitgedeeld, dan hoorden die naar de politie en de SWAT-teams te gaan, zei hij.

Toen ze uitgegeten waren, zette Valerie de borden in de gootsteen. Ze bood aan de vaatwasser in te ruimen, maar dat deed de hulp de volgende morgen, zei hij. Dus nadat ze de restjes in de koelkast hadden gezet, gingen ze naar boven, naar zijn studeerkamer, waar het uitzicht zo mogelijk nog spectaculairder was. Samen keken ze naar de verlichte skyline van de stad, totdat Jack op een knop drukte en er een verduisteringsgordijn naar beneden kwam, zodat ze een film konden kijken. Hij had ook een echte filmruimte, maar de studeerkamer was comfortabeler en gezelliger, zei hij. Er stonden twee grote, gemakkelijke fauteuils, hij stopte een zak popcorn in de magnetron en gaf haar de keus uit diverse films. Het werd er uiteindelijk een die ze nog geen van beiden hadden gezien. Valerie was in geen maanden naar de bioscoop geweest, vertelde ze. Omdat ze nooit tijd had. Ze was 's avonds ook meestal nog aan het werk, voor haar boeken en haar programma.

'Je werkt te hard,' zei hij afkeurend, en dat kon ze alleen maar beamen. 'Ik ruim meer tijd in voor pleziertjes,' bekende hij. 'Tenminste, dat deed ik. De laatste twee maanden, sinds Halloween, ben ik de deur niet meer uit geweest.' Hij trad niet in details, maar Valerie wist dat er toen iets ingrijpends was gebeurd. Hij had destijds gezegd dat hij wat al te uitbundig Halloween had gevierd, en daar kon Valerie zich wel iets bij voorstellen. Jack zou het nooit hebben toegegeven, maar hij had sindsdien nog één keer seks gehad, met een van zijn jonge dates die niet zulke acrobatische toeren uithaalde. Uit angst dat er opnieuw iets fout ging, had hij zich nauwelijks durven verroeren, dus het was voor geen van beiden een succes geworden. Verlamd door bezorgdheid om zijn rug had hij het daarna niet meer geprobeerd. De avond voor zijn verjaardag had zijn leven veranderd. Misschien wel voorgoed, vreesde hij. Op een merkwaardige manier vormden Valerie en hij de twee uitersten van het spectrum, maar het resultaat was in beide gevallen hetzelfde. Hij werd omringd door vrouwen, zij had niemand, maar als puntje bij paaltje kwam waren ze allebei alleen. Het was iets wat ze tot voor kort geen van beiden hadden beseft. Ze waren allebei op hun eigen manier eenzaam, en bezorgd over de toekomst, hoewel ze voor een buitenstaander alles hadden wat hun hartje begeerde en een bijna volmaakt leven leidden.

Genietend van hun popcorn keken ze naar de film die ze hadden uitgekozen. Een romantische komedie over een acteur met duizend-en-een vriendinnen die verliefd werd op zijn arrogante tegenspeelster, een beroemde actrice die vol walging op hem neerkeek en niets met hem te maken wilde hebben. Gedurende de hele film probeerde hij haar ervan te overtuigen dat hij een fatsoenlijke vent was, maar zijn vele ex-liefjes kwamen onophoudelijk binnenvallen, langslopen, klommen naakt door het raam naar binnen of stonden ineens in zijn tuin, met als gevolg dat de arrogante actrice een nog grotere hekel aan hem kreeg. Sommige incidenten waren oprecht grappig in beeld gebracht, en het gebeurde regelmatig dat Jack en Valerie samen zaten te schateren. Het verhaal was vooral herkenbaar voor Jack, die zich moeiteloos kon identificeren met de geplaagde acteur. Vederlichte kost waar ze allebei van genoten, smullend van hun popcorn, grinnikend en lachend om de ongemakkelijke situaties waarin de hoofdrolspeler verzeild raakte. Tot hun grote vreugde had de film een happy end. Daarmee was precies de juiste toon gezet voor een oudejaarsavond van twee goede vrienden die nog herstellende waren van een dramatische ervaring en die probeerden de sfeer luchtig te houden.

'Ik vond hem enig!' zei Valerie toen Jack de gedempte verlichting weer aandeed. Ze zaten knus weggedoken in de grote fauteuils. Jack had Valerie een kasjmier dekentje gegeven, omdat hij zijn appartement minder warm stookte dan de meeste vrouwen prettig vonden. Ze zat zo lekker dat ze helemaal geen zin had om uit haar stoel te komen. 'Ik heb een hekel aan zielige of gewelddadige films en aan alles wat met sport te maken heeft.' Ze had het nog niet gezegd, of ze barstte in lachen uit en begon zich te verontschuldigen.

'Ik heb het gehoord en ik zal het in mijn oren knopen!' Maar hij was niet echt verrast, noch gekwetst. Hij keek met zijn dates vaak een film, en bijna alle vrouwen dachten er net zo over als Valerie. Films over de oorlog, en over sport, en films die erg gewelddadig waren, keek hij altijd in zijn eentje. 'Ik ben ook dol op vrolijke films. Eigenlijk ben ik een watje, want ik hou ook van echte vrouwenfilms met een happy end. Het leven is al moeilijk genoeg zonder films waar je drie dagen depressief van bent. Daar heb ik een hekel aan,' zei hij uit de grond van zijn hart.

'Ik ook,' viel ze hem bij. 'Het liefst wil ik dat alles goed komt.'

'Wat betekent "goed komen" voor jou?' vroeg hij geïnteresseerd. Zichzelf stelde hij die vraag ook regelmatig, en hij had een redelijk duidelijk beeld van wat hij van het leven verwachtte. Hij had het alleen nog niet gevonden, en met het verstrijken van de jaren onderging het doel waarnaar hij streefde, ook subtiele verschuivingen. Op zijn dertigste had hij een andere voorstelling gehad van een happy end dan op zijn veertigste, en inmiddels, op zijn vijftigste, was dat beeld opnieuw veranderd. Dat gold ook voor Valerie.

'Een gelukkig, vredig bestaan, zonder al te grote drama's,' antwoordde ze peinzend. 'Het liefst zou ik mijn leven met iemand delen, als die iemand de ware is. Zo niet, dan blijf ik liever alleen. En ik hoop natuurlijk dat ik gezond blijf, maar dat klinkt wel erg bejaard. Dus laten we zeggen een gelukkig, rustig bestaan met iemand om van te houden, die ook van mij houdt.'

'Dat is ook zo ongeveer wat ik wil.' Hij grinnikte. 'En goede kijkcijfers, niet te vergeten.'

Ze begon te lachen. 'Ja, maar daar denk ik toch minder aan bij het maken van een verlanglijstje voor mijn privéleven.'

'Doe je dat vaak?' Hij keek verrast. 'Zo'n verlanglijstje maken?'

'Nee, niet echt. Soms. In gedachten. Dan probeer ik duidelijkheid te krijgen over wat ik wil. Maar meestal laat ik het me allemaal overkomen en doe ik gewoon wat op mijn pad komt. Die lijstjes maak ik vooral op mijn verjaardag, en met oud en nieuw. Dat soort mijlpalen zet me altijd aan het denken. Maar als ik dan bedenk hoe mijn leven eruit zou moeten zien en waar ik me mee zou moeten bezighouden, klopt het nooit met de werkelijkheid, dus dan stop ik er maar weer mee. Het gaat in het leven nooit volgens het plan dat je in je hoofd had. Nou ja, dat plan is inmiddels een gepasseerd station, neem ik aan.' Ze keek er verdrietig bij; het was een gevoel dat haar de laatste maanden niet meer losliet. Haar zestigste verjaardag had er behoorlijk in gehakt.

'Wat wil je daarmee zeggen?' Hij keek haar niet-begrijpend aan.

Ze haalde diep adem voordat ze antwoord gaf. Maar ze waren vrienden, en ze had het gevoel dat ze eerlijk tegen hem kon zijn. Ze was geen kandidaat voor een romantische relatie, want hij was niet op die manier in haar geïnteresseerd. Trouwens, in geen enkele vrouw van haar leeftijd. Ze waren vrienden, en dat was genoeg.

'Laten we nou eerlijk zijn, op je zestigste ben je als vrouw uitgerangeerd. Mannen van mijn leeftijd willen een date met het soort vrouwen waar jij mee uitgaat. Op een vrouw van zestig zit niemand te wachten, hoogstens een man van negenennegentig. Zelfs mannen van tachtig nemen viagra en gaan op zoek naar een meisje van vijfentwintig. Dat is gewoon zo. De meeste mannen gaan liever met mijn dochter uit dan met mij. Voeg daar mijn succes en mijn bekendheid bij, en mannen weten niet hoe snel ze zich uit de voeten moeten maken. Of ze komen niet eens opdagen. Nee, ik maak me geen illusies meer. Die heb ik ooit wel gehad, maar daar ben ik mee gestopt.'

Ze vertelde er niet bij dat ze in geen drie jaar met een man uit was geweest en dat ze zich niet eens meer kon herinneren wanneer ze voor het laatst seks had gehad. De gedachte was bij haar opgekomen dat ze misschien nooit meer seks zou hebben, en dat stemde haar erg verdrietig. Maar ze kon geen man uit de lucht plukken. Trouwens, ze had al heel lang geen man meer ontmoet die voor een relatie in aanmerking kwam. Ze was gestopt met de blind dates die haar omgeving voortdurend voor haar wilde regelen, met mannen die in het verleden ernstig beschadigd waren geraakt, of die met nog onverwerkte woede rondliepen, of die moeite hadden met wat zij allemaal had bereikt en haar daar zelfs op aanvielen. Dat soort afspraakjes vond ze verschrikkelijk. Ze liepen altijd uit op een teleurstelling. Sterker nog, daar raakte ze gedeprimeerd van, dus ze nam niet eens meer de moeite.

Zonder blind dates waren er geen mannen in haar leven, en dat was al heel lang zo, ondanks de botoxinjecties, ondanks haar verzorgde kapsel, ondanks haar perfecte lichaam, waar ze met haar personal trainer keihard aan werkte, ondanks haar dure kleding. Oud was oud, en dat gold ook voor haar. Tenminste, dat vond ze zelf. 'Ik ga een paar keer per jaar naar een helderziende. Die vertelt me elke keer weer dat ik een geweldige man zal ontmoeten. Volgens mij zegt hij dat alleen maar om me hoop te geven. Want het gebeurt nooit. Althans, het is al heel lang niet gebeurd. Ik was net bij hem geweest, die ochtend toen ik jou tegenkwam in de lift, dubbelgeklapt vanwege de pijn in je rug.'

'Dan heeft hij blijkbaar vlijmscherpe hoektanden,' zei Jack plagend, want ondanks de pijn herinnerde hij zich hun ontmoeting nog heel goed. Valerie had met haar opvallende verschijning diepe indruk op hem gemaakt. 'Je had een paar piepkleine wondjes.'

Ze aarzelde, toen begon ze weer te lachen. Tegen hem kon ze het rustig zeggen. 'Ik had net mijn botoxinjecties gehaald, nadat ik bij de helderziende was geweest. Dus de scherpe tanden waren van mijn dermatoloog.'

Haar openhartigheid trof hem. Voor een vrouw in haar positie was ze verrassend eerlijk. 'Ik doe ook botox,' bekende hij, met dezelfde openhartigheid. 'En wat doet het ertoe, zolang we er goed uitzien? Ik loop er doorgaans niet mee te koop, maar we verdienen ons geld met televisie, en met die hd-kwaliteit van tegenwoordig heb je alle hulp nodig die je kunt krijgen.'

'Nou, inderdaad! De camera maak je niks wijs, dus ik ben tot alles bereid!' Ze begonnen allebei te lachen om hun wederzijdse bekentenissen, die ineens niet meer zo schokkend leken. Zelfs jongere vrouwen en mensen in het onderwijs lieten zich botoxen. Dat was allang niet meer het privilege van filmsterren en de allerrijksten. 'Het is natuurlijk wel een beetje gênant om toe te geven dat je ijdel bent, en volgens mij verklaart mijn dochter me voor gek. Die gebruikt niet eens make-up - waarschijnlijk als reactie op haar moeder - maar mijn succes wordt in elk geval deels bepaald door hoe ik eruitzie, en dat geldt voor jou net zo. Bovendien voel ik me beter als ik er jonger uitzie. Oud worden valt niet mee.' Daar konden ze allebei over meepraten, en ze hadden er met name de afgelopen twee maanden, sinds hun verjaardag, ieder op hun eigen manier mee geworsteld.

'Je bent niet oud, Valerie.' Het was duidelijk dat hij het meende. 'Alleen, boven een bepaalde leeftijd vóélen we ons oud. Dat geldt voor ons allemaal. Het ergste vind ik dat ik het gevoel heb dat ik allerlei mankementen begin te krijgen. Ik vind het afschuwelijk om op de foto te gaan, want als ik die foto vijf jaar later terugzie, blijkt dat ik er toen nog best goed uitzag. Ik weet niet waarom we in dit land zo geobsedeerd zijn met leeftijd, maar het is wel zo. Eigenlijk heeft elke leeftijd zijn problemen. Ik ken vrouwen van vijfendertig die zich al oud voelen.

En ik ben het eens met die helderziende van je. Een dezer dagen kom je een geweldige man tegen. Dat verdien je. En dan geen man van negenennegentig. Of van tachtig. Daar verlies ik het ook van als ze meer geld hebben dan ik. Obsceen, maar zo is het wel.' Hij besefte maar al te goed dat het de jonge vrouwen met wie hij zich omringde, om geld en macht te doen was, dat ze hem daarom aantrekkelijk vonden. Hij maakte zichzelf niets wijs. 'Heb je nooit over een jongere man gedacht? Veel jonger? Een man van een jaar of vijfendertig? Er zijn tegenwoordig heel veel vrouwen met een jongere vriend. Volgens mij is Demi Moore ermee begonnen. Ik ken een vrouw van vijftig met een vriend van tweeëntwintig. En ze vindt het geweldig, zegt ze. Wat ik doe, is eigenlijk hetzelfde. En het is vaak best leuk.'

Valerie schudde haar hoofd. 'Ik zou me volslagen belachelijk voelen. Trouwens, ik ben nog nooit een man van die leeftijd tegengekomen die ik aantrekkelijk vond. Ik vind ze nog te onvolwassen, en ik denk dat ik me alleen maar nóg ouder zou voelen dan ik al ben. Nee, ik hoef niet naar bed met een man die mijn zoon had kunnen zijn. Ik wil een man met wie ik een bepaalde levenservaring deel, een man die de dingen vanuit hetzelfde gezichtspunt bekijkt en voor wie dezelfde dingen belangrijk zijn. Wat heb je gemeen met iemand die zoveel jonger is? Zo'n relatie draait om seks, niet om liefde. Ik ben misschien ouderwets, maar ik wil het allebei. En als ik iets zou moeten inleveren, dan zou het de seks zijn, niet de liefde.' Op dit moment had ze geen van beide, maar ze was trouw aan zichzelf en dat was ze altijd geweest. Het was iets wat Jack in haar herkende.

Ze wist wie ze was en wat ze wilde, ze wist wat ze bereid was op te offeren en wat niet. Het viel echter niet mee de juiste partner te vinden. Het was hem ook niet gelukt, en dus had hij genoegen genomen met seks en een hoop plezier, en een uitpuilende tussenwervelschijf toen het plezier wat al te uitbundig was geworden.

'Volgens mij is het voor niemand makkelijk om een partner te vinden, ongeacht je leeftijd. Kijk nou eens naar al die twintigers en dertigers die proberen een date te krijgen via internet. Dat bewijst wel dat het een stuk moeilijker is dan vroeger. Waarom, dat weet ik ook niet, maar volgens mij is het wel zo. Mensen zijn beter geïnformeerd, en kieskeuriger. Ze zijn allemaal in therapie geweest, dus ze kennen zichzelf beter. Vrouwen willen niet alleen een vent om de rekeningen te betalen, en ze zijn niet meer bereid alles te slikken om maar aan de man te komen. Dat maakt het aanbod aanzienlijk kleiner. En dan zijn er nog de kerels zoals ik die het evenwicht verstoren. Doordat wij met meisjes van in de twintig uitgaan, zijn de iets rijpere vrouwen aangewezen op het type neanderthaler; mannen die bier drinken en televisie kijken; mannen die nooit in therapie zijn geweest, die niet weten wie ze zijn en die het ook niet willen weten, omdat het ze geen moer interesseert.'

'En dus? Wat is de oplossing?' Ze keek hem aan. Het was duidelijk dat hij het probleem perfect begreep, maar hij had er net zomin een oplossing voor als zij.

Hij grijnsde, terwijl hij wat vlottere muziek opzette. 'Seks, drugs and rock-'n-roll,' zei hij plagend. Het was vijf voor twaalf, bijna nieuwjaar. De avond was omgevlogen. 'Ik weet niet wat de oplossing is. Ik vermoed dat je de ware op een dag gewoon tegen het lijf loopt. Puur toevallig. En de ware is altijd anders dan je had gedacht, anders dan je had gewild. Met huizen gaat het net zo. Ik zocht een brownstone in de East Sixties. Naar andere huizen wilde ik niet eens gaan kijken. En toen kwam dit appartement op de markt. Mijn makelaar stond erop dat ik erheen ging. Dus dat deed ik, onder protest, en ik was meteen verkocht. Nu wil ik hier nooit meer weg. We moeten altijd open blijven staan voor wat zich aandient. Dat is volgens mij het geheim van de jeugd en van een goed leven. Altijd open blijven staan, altijd geïnteresseerd blijven, altijd bereid zijn te leren van het leven, nieuwe dingen te proberen, nieuwe mensen te ontmoeten. En wat er verder ook gebeurt, je moet genieten van het leven. Als de ware dan op je pad komt, is het geweldig. Zo niet, dan heb je in elk geval genoten. Het leven houdt op zodra we beginnen ons af te sluiten, zodra we de hoop opgeven en onze opties gaan beperken. Zover wil ik het niet laten komen. Ik wil doorgaan met nieuwe deuren opendoen, tot mijn laatste snik. Wanneer dat ook mag zijn. Morgen, of pas op mijn negenennegentigste. Als je ophoudt met het openen van nieuwe deuren, als je je afsluit voor nieuwe mogelijkheden, kun je net zo goed dood zijn. Tenminste, zo denk ik erover.'

'Ik denk dat je gelijk hebt.' Zijn filosofie sprak haar aan. Door de manier waarop hij in het leven stond, klaagde hij niet over zijn zere been en zeurde hij niet over de dramatische gebeurtenissen die hij ternauwernood had overleefd. In plaats daarvan had hij de draad weer opgepakt en kon hij genieten van een avond met haar. Hij had zich opengesteld voor een nieuw contact, en daar was hun vriendschap uit voortgekomen. Ze vond zijn manier van denken inspirerend.

Op dat moment keek Jack op zijn horloge, hij zette de televisie aan en schakelde naar de viering van de jaarwisseling op Times Square, waar duizenden mensen wachtten op het moment waarop de bal naar beneden kwam, ten teken dat het nieuwe jaar was begonnen. Hij begon te tellen. Het was bijna zover. Tien... negen... acht... zeven... Hij glimlachte, Valerie glimlachte terug... en toen ze bij 'een!' waren sloeg hij zijn armen om haar heen en keek hij haar in de ogen.

'Gelukkig nieuwjaar, Valerie. Ik hoop dat het een prachtig jaar voor je wordt, in elk opzicht!' Hij kuste haar luchtig op de mond en omhelsde haar.

'Jij ook een gelukkig nieuwjaar, Jack,' zei ze, en ze meende het. En terwijl ze elkaar omhelsden dachten ze allebei hetzelfde: het was al een prachtig jaar, want ze leefden nog!

12

Kort na nieuwjaar sprak Valerie met April af om te komen lunchen. Ze had op de dag na oudejaarsavond een fles Cristal-champagne naar Jack gestuurd. 'Dank je wel voor een geweldige oudejaarsavond! Valerie,' stond er op het kaartje dat ze erbij had gedaan. Tijdens de lunch vertelde ze April erover. Ze waren het er allebei over eens dat Jack echt een aardige vent was, ondanks de stijl- en smaakloze pubers met wie hij zich omringde, in de woorden van April. De meeste meisjes met wie hij bij haar kwam eten, zagen eruit als echte golddiggers, maar dat leek Jack niet te storen.

Valerie vertelde dat hij haar had uitgenodigd om mee te gaan naar de Super Bowl, en April was verbijsterd toen ze hoorde dat haar moeder de uitnodiging had aangenomen.

'Maar mam, je hebt een hekel aan sport! Je weet nog minder van football dan ik! En dat is al bar weinig.'

'Dat is zo. Maar hij zei op oudejaarsavond iets wat me aan het denken heeft gezet. Dat je je moet blijven openstellen voor het leven, dat je nieuwe dingen moet blijven doen, nieuwe mensen ontmoeten, nieuwe deuren openen. En volgens mij heeft hij daar gelijk in. Volgens mij is dat het tegengif tegen oud worden en indutten. Ik heb inderdaad niks met sport, maar misschien is zo'n weekend wel heel erg leuk. Waarom zou ik het niet proberen? Hij heeft me uitgenodigd als een goede vriendin, niet als een date. Ik heb gewoon mijn eigen kamer. Dus waarom zou ik het niet doen? Het is weer eens wat anders. Ik wil niet indutten en vastroesten.' Haar dochter was onder de indruk, en Valerie had zelf ook gemerkt dat ze sinds de gijzelingsactie meer openstond voor het leven, dat ze dankbaarder was voor alles wat ze had. Zoveel anderen waren bij de actie omgekomen, terwijl zij een tweede kans had gekregen. Hoe angstaanjagend de ervaring ook was geweest, in sommige - wezenlijke - opzichten betekende die voor haar een bevrijding. De kleine ergernissen leken ineens minder belangrijk, en ze was meer geneigd dingen als een geschenk te zien, zoals haar vriendschap met Jack en de kans om met een voormalig football-idool naar de Super Bowl te gaan. Waarom niet? Misschien was dat waar het om draaide bij het ouder worden, zei ze tegen April. Misschien was dat de filosofie waardoor je je moest laten leiden. Waarom niet? Ook April nam een reusachtige gok door een baby te verwelkomen die onbedoeld was verwekt. Het ging erom het leven ten volle te leven, was Valerie gaan beseffen, in plaats van weg te kruipen in een hoekje, te angstig om iets nieuws te proberen, of onverschillig geworden door vermoeidheid en teleurstelling. De beslissing die April had genomen, was buitengewoon ingrijpend, en ondanks haar bezorgdheid had Valerie diepe bewondering voor haar dochter. Wat niet wilde zeggen dat ze ernaar uitzag om oma te worden. Daar was ze echt nog niet klaar voor. En ze schaamde zich niet om dat tegen haar dochter te zeggen.

'Ik wil dat de baby me tante noemt. Tante Valerie. Of mevrouw Wyatt,' zei ze, en ze begonnen allebei te lachen. 'Zodra het kind me oma noemt, ontken ik elke betrokkenheid. Ik ben er nog niet aan toe om oma te worden. Daar ben ik te ijdel voor.' Ze gaf het ruiterlijk toe, nog altijd een beetje verontwaardigd dat haar dit was overkomen. 'Trouwens, hoe gaat het met je? Hoe voel je je?' April zag er goed uit, maar de verdrietige blik in haar ogen ontging haar moeder niet. Valerie was bang dat het allemaal toch zwaarder bleek te zijn dan April had gedacht. Het viel niet mee om helemaal alleen een kindje te krijgen, om een zwangerschap moederziel alleen te moeten beleven, zonder de vader van de baby. Tenminste, dat vond Valerie, ook al waren er steeds meer vrouwen die daarvoor kozen. Valerie koesterde haar herinneringen aan de tijd waarin Pat en zij naar de komst van April hadden toegeleefd, en ze vond het verdrietig dat haar eigen dochter die ervaring zou moeten missen; dat er geen man in haar leven was die van haar hield en die haar met zorg omringde. In plaats daarvan werkte April nog even hard als altijd. Ze was elke ochtend al om vijf uur op de vismarkt, daarna ging ze naar de slagersgroothandel, en ze draaide werkdagen van twintig uur, zonder iemand die zich om haar bekommerde en die haar pijnlijke rug wreef. Het leek Valerie een zwaar bestaan.

'Een paar dagen geleden voelde ik de baby voor het eerst bewegen! Heel zacht, heel vluchtig, als een vlinder. Ik dacht eerst dat mijn darmen aan het rommelen waren, maar toen wist ik het ineens. Er gebeurt van alles op dit moment.' Haar gezicht verried ontroering, maar ook weemoed, zag Valerie met het alziende oog van de moeder.

'Hoe is het met Mike? Heb je hem nog gezien?' Valerie hoopte vurig dat het antwoord ja zou zijn. Ze vond hem aardig. En misschien kon het, ondanks de slechte start, toch nog iets worden. De wonderen waren de wereld nog niet uit. Maar April schudde haar hoofd.

'Nee, ik heb hem niet meer gezien. En dat is waarschijnlijk mijn eigen schuld. We hadden heel gezellig gegeten bij een Chinees, en toen heb ik hem uitgenodigd de volgende dag mee te gaan naar de dokter, om de baby op de echo te zien. Dat heeft hij gedaan, maar het viel totaal verkeerd. Hij is in paniek de deur uit gelopen, en later kreeg ik een sms dat hij het gewoon niet kan. Hij heeft schijnbaar een verschrikkelijke jeugd gehad, en dat wil hij een ander kind niet aandoen. Een paar maanden geleden heeft hij gebroken met zijn vriendin, omdat ze kinderen wilde. Ik denk dat hij zo beschadigd is dat hij zich nooit echt zal kunnen binden. Die mensen heb je.' Tot dat inzicht was ze inmiddels gekomen.

Er kwam een geërgerde uitdrukking op Valeries gezicht. 'Dat is allemaal heel nobel, treuren om je slechte jeugd. Maar de baby is er nu eenmaal. En jij hebt er ook niet om gevraagd. Je dacht dat je niet zwanger kon worden. Daar had je voor gezorgd. Het was geen roekeloosheid. Je bent niet onvoorzichtig geweest. Het is jullie overkomen. Jullie allebei. Dus hij kan niet voor de situatie weglopen omdat hij er niet mee om kan gaan. Jammer dan als hij er ongemakkelijk van wordt. Hoe gemakkelijk is het voor jou? Ook niet zo, lijkt me. Je hebt een bedrijf dat je draaiende moet zien te houden, je bent zwanger van een kind waar je niet voor zou hebben gekozen, en dat moet je allemaal alleen doen. Dus het is wel erg gemakkelijk de benen te nemen en niets meer van je te laten horen. Dat heb je niet aan hem verdiend. Ik had gedacht dat hij meer verantwoordelijkheidsbesef had.' Ze klonk teleurgesteld. En April zei het niet hardop, maar die teleurstelling voelde zij ook. Toen Mike ermee had ingestemd om samen naar de dokter te gaan, had ze heel even de krankzinnige hoop gekoesterd dat de baby toch iets van hen samen zou worden. Inmiddels was wel duidelijk dat die hoop vergeefs was geweest. Ze had niets meer van hem gehoord sinds die sms nadat hij de dokterspraktijk uit was gelopen. En ze was niet van plan hem te bellen, om zichzelf en de baby aan hem op te dringen. Dat zou heel erg verkeerd zijn, wist ze. Er zat niets anders op dan hem los te laten. Het was haar baby, niet die van hen samen.

'Het was mijn beslissing, mam. Ik heb besloten het kind te houden. Hij niet. Ik heb niet met hem overlegd maar hem voor een voldongen feit gesteld. Hij heeft dit kind nooit gewild.' April was net zo stellig in haar overtuiging als hij, en net zo realistisch. Ongeacht haar gevoelens voor hem was het zinloos aan een dichte deur te blijven kloppen als hij niet hetzelfde voelde voor haar, of voor de baby. Dus dat zou ze ook niet proberen.

Tegen de tijd dat ze vertrok, was Valerie nog altijd zorgelijk gestemd. April liep met een somber gezicht naar de keuken. Ze vond het altijd heerlijk om met haar moeder te praten, maar sinds die laatste keer dat ze Mike had gezien, voelde ze zich behoorlijk down. Ze hadden zo'n gezellige avond gehad. Dat had haar ondanks alles hoopvol gestemd over de kans dat het iets zou worden tussen hen. Maar inmiddels begreep ze dat die kans nihil was. Zij zou altijd de vrouw blijven die hem een kind had opgedrongen, en dat zou hij haar nooit vergeven. De slechte start die ze hadden gemaakt, maakte een relatie onmogelijk.

Jean-Pierre, de sommelier, sloeg haar gade terwijl ze een sinaasappel pakte en aan het werkblad ging zitten om een stapeltje rekeningen te controleren. Er zaten de laatste tijd onzorgvuldigheden in de rekeningen van de slager, dus ze wilde zeker weten dat ze niet te veel betaalde. Ze had al een rekening ontdekt voor varkenshaas en een lamsbout die ze nooit hadden gekregen. Het beviel haar helemaal niet.

'Zal ik een kop thee voor je maken?' vroeg Jean-Pierre. Ze knikte afwezig, volledig verdiept in de rekeningen, die ze met de grootste zorgvuldigheid bestudeerde.

'Ja, lekker.' Ze keek glimlachend op toen hij de mok voor haar neerzette. Hij had vanillethee voor haar gemaakt. Die liet ze rechtstreeks uit Parijs komen. De thee was erg geliefd bij de gasten, en hij bevatte geen cafeïne.

'Hoe voel je je?' vroeg hij zacht. Ze had nog niemand verteld dat ze zwanger was. Zolang ze haar schort voorhad, was er niets te zien, ook al zou dat niet lang meer duren, wist ze. Als je echt goed keek, was er een lichte welving zichtbaar. Voor zover mensen die hadden opgemerkt, dachten ze dat ze was aangekomen. Haar gezicht was ook ronder geworden, maar verder zag ze er nog hetzelfde uit.

'Ik voel me prima,' antwoordde ze, en ze bedankte de sommelier voor de thee. Hij had er ook een koekje bij gedaan, dat ze genietend opat.

'Je werkt te hard,' mopperde hij vriendelijk.

'Dat doen we allemaal.' Ze ontkende het niet. 'En dat is in een goed restaurant onvermijdelijk. Je moet voortdurend aandacht hebben voor de details en je moet er altijd zijn.' Dat gold in elk geval voor haar, en ze was buitengewoon te spreken over de manier waarop hij met de gasten omging en over de suggesties die hij deed. Op zijn beurt had hij grote bewondering voor haar vermogen om de beste wijnen in te kopen tegen redelijke prijzen. Ze deed het geweldig, vond hij, en hij was verrukt van de sfeer in het restaurant, van de filosofie vanwaaruit April werkte, en van de passie waarmee ze kookte. Hij vond haar een opmerkelijke vrouw. Sinds zijn vertrek uit Frankrijk, waar hij bij diverse toprestaurants had gewerkt, had hij nog geen chef-kok ontmoet voor wie hij meer respect had. April was net zo oud als hij, maar dat weerhield hem er niet van haar als zijn idool te zien. Na zijn jeugd en zijn opleiding in Bordeaux woonde hij inmiddels vijf jaar in New York. Hij sprak verrassend goed Engels, en dankzij zijn huwelijk met een Amerikaanse had hij een werkvergunning. Sinds kort waren zijn vrouw en hij gescheiden. Ze hadden samen een zoontje van drie, maar zijn vrouw had Jean-Pierre in de steek gelaten voor een ander; een ober uit Lyon, die in een Frans restaurant in de stad werkte.

'Ik begrijp dat je het nog niet wilt vertellen,' zei hij zacht terwijl April een slokje thee nam. 'Maar de veranderingen zijn me niet ontgaan.'

'In het restaurant?' vroeg ze verschrikt. Ze dacht niet dat er iets was veranderd. Het was geen goed teken als het personeel dingen eerder in de gaten had dan jijzelf. Wat bedoelde hij, vroeg ze zich paniekerig af. Werd er gestolen? Was er iemand die geld pikte uit de kassa? Ging de kwaliteit van de bediening achteruit? Van het eten? Van haar presentatie?

'Ik bedoelde de veranderingen in jou.' Hij wees - tot haar grote opluchting - naar haar buik. 'Je ziet er verdrietig uit,' zei hij zonder eromheen te draaien. 'Ik kan me voorstellen dat dit niet makkelijk voor je is.' Ze wist niet wat ze moest zeggen. Ze wilde nog niet voor haar zwangerschap uitkomen, maar ontkennen kon ook niet. Over een paar weken zou ze het toch aan iedereen moeten vertellen, ook aan hem.

'Ik denk dat ik het maar als een onverwacht cadeautje moet beschouwen,' zei ze met een zucht. 'Zeg alsjeblieft nog niks tegen de anderen. Ik dacht eigenlijk dat je het nog niet kon zien. Voorlopig hou ik het nog even voor me. Er verandert hier niets, maar het gaat toch voor onrust zorgen, verwacht ik. Misschien denken ze dat ik straks minder tijd en aandacht heb voor het restaurant, maar dat is niet zo.' Ze probeerde hem gerust te stellen, maar zijn blik verried dat hij met haar te doen had. Jean-Pierre was een aanwinst voor het restaurant, en ze mocht hem graag, maar verder was ze niet in hem geïnteresseerd. Ze werd nooit persoonlijk met haar personeel, en dat was ze met de sommelier ook niet van plan. Tegelijkertijd was ze zich ervan bewust dat hij voorzichtige romantische gevoelens voor haar had. Iets wat ze bepaald niet verwelkomde.

'Maar het gaat hier niet alleen om het restaurant, wie heeft er straks tijd en aandacht voor jou?' vroeg hij nadrukkelijk.

'O, ik kan prima voor mezelf zorgen.' Ze glimlachte. 'Dat heb ik tot dusverre altijd gedaan.'

'Met een kind zal dat niet meevallen.'

Ze knikte, want ze wist niet goed wat ze moest zeggen en ze voelde zich slecht op haar gemak.

'En hoe zit het met de vader van het kind?' vroeg hij.

Ze haalde haar schouders op. 'Die heeft zijn handen ervan afgetrokken.'

'Dat vermoedde ik al.' Net zoals hij vermoedde dat het Mike was. Hij had gezien hoe April naar hem keek, bovendien was Mike erbij geweest toen haar familie op kerstavond kwam dineren. En het was Jean-Pierre niet ontgaan dat hij zich sindsdien niet meer had laten zien. Dat was geen goed teken. De verdrietige blik in haar ogen verklaarde alles. Ze stond er duidelijk alleen voor, en hij had met haar te doen.

'Als ik je ook maar ergens mee kan helpen, moet je het zeggen,' zei hij teder. 'Ik vind je een geweldige vrouw, en je bent zo goed voor iedereen. We zijn allemaal dol op je.' Hij hield het algemeen, maar zelf was hij hard op weg verliefd op haar te worden. Een klein beetje aanmoediging van haar kant zou al genoeg zijn, maar dat gaf ze hem heel bewust niet. Ze wilde hem geen verkeerde indruk geven, want ze was niet in hem geïnteresseerd. En zo kort na zijn scheiding was hij ook kwetsbaar, net als zij. Waarschijnlijk voelde hij zich eenzaam zonder zijn vrouw en zijn zoontje.

'Dank je wel, maar ik voel me echt prima,' was alles wat ze zei, in de hoop dat hij begreep dat ze het er verder niet over wilde hebben.

'Als je me nodig hebt, weet je me te vinden.' Met die woorden verdween hij naar de wijnkelder. Hij had genoeg gezegd. Hij had haar duidelijk gemaakt dat hij om haar gaf, en dat hij niets liever zou willen dan haar met zorg en liefde omringen. Daar stond ze op dit moment niet voor open, besefte hij, maar misschien kwam dat ooit nog wel. Misschien wanneer de baby eenmaal was geboren. Hij bleef op zijn post. Het deed hem pijn dat ze helemaal alleen was tijdens haar zwangerschap.

Jean-Pierre had het hart op de goede plaats, wist April, maar voor haar was de keuze simpel. Het was Mike of niemand. Ze kon zich niet voorstellen dat ze een relatie zou beginnen terwijl ze zwanger was van een ander. Dat was haar te gecompliceerd. Trouwens, het was allemaal al ingewikkeld genoeg zónder dat. En ze was hoe dan ook in haar eentje beter af, hield ze zichzelf voor. Ze had genoeg aan haar hoofd.

Jack belde Valerie die middag op haar werk. Hij hoorde meteen dat ze het druk had. Ze was in gesprek, vertelde ze, en ze zou hem terugbellen. Hij ging ervan uit dat ze iemand interviewde voor haar show, maar in werkelijkheid zat Valerie achter haar bureau tegenover een jonge vrouw die door Personeelszaken naar haar was doorverwezen als mogelijke opvolgster van Marilyn, haar omgekomen assistente. Ze heette Dawn, en Valerie wist niet goed wat ze met haar aan moest. Dawn had een ring in haar neus en een diamanten knopje net boven haar mond. In haar gitzwart geverfde haar, dat met gel in stijve pieken was gemodelleerd, had ze een lok koningsblauw gekleurd, en haar armen zaten volledig onder de kleurige tatoeages van tekenfilmfiguren. Op de rug van haar handen was een rode roos getatoeëerd. Haar kleding was daarentegen verrassend sober: een nette spijkerbroek, pumps met hoge hakken en een zwart truitje met korte mouwen. Ze was vijfentwintig en zo te horen bepaald niet dom, ze had gestudeerd aan Stanford University, en ze was in bijna alles de volmaakte tegenpool van de assistente met wie Valerie jarenlang lief en leed had gedeeld.

Sinds haar afstuderen had Dawn in Londen gewerkt, vertelde ze; eerst bij de Britse Vogue, en vervolgens bij een woonmagazine, maar het leven in Engeland was te duur geworden, vandaar dat ze naar New York was teruggekomen. Ze had geen televisie-ervaring, maar haar moeder was interieurontwerpster in Greenwich, Connecticut, en Dawn had in haar middelbareschooltijd en gedurende haar studie in de zomervakantie bij haar gewerkt, dus de wereld van de lifestyle was haar niet helemaal onbekend. Bij de Britse Vogue had ze artikelen geschreven voor het woonkatern, en uiteindelijk had ze de overstap gemaakt naar The World of Interiors. Tijdens haar studie was journalistiek haar hoofdvak geweest, en Valerie kon aan alles merken dat ze razend slim was. Ze probeerde zich niet te laten afleiden door Dawns uiterlijk, hoewel haar blik voortdurend werd getrokken naar het diamanten knopje boven haar mond. Ze zag er bepaald niet uit als een doorsneemeisje uit Greenwich, Connecticut. Maar op alle vragen die Valerie stelde, gaf ze een direct en intelligent antwoord. Tegen het eind van het sollicitatiegesprek kon Valerie geen enkele reden bedenken waarom ze Dawn níet zou aannemen, behalve dan haar uiterlijk. Haar daarom afwijzen zou niet politiek correct zijn, wist ze, maar het maakte het gemis van Marilyn des te nadrukkelijker voelbaar.

'Ik vind het erg verdrietig wat er met uw assistente is gebeurd,' zei Dawn zacht terwijl ze opstond. Ze had goede manieren, een scherp verstand, en ze maakte een evenwichtige indruk. Zonder de piercings, de tatoeages en het zwart-met-blauwe haar zou Valerie haar onmiddellijk hebben aangenomen. 'Het valt ongetwijfeld niet mee om na al die jaren met iemand anders te moeten gaan werken.'

'Nee, dat valt inderdaad niet mee,' bekende Valerie met een zucht. 'Het is allemaal zo verdrietig. Zo verschrikkelijk. We hebben elf mensen verloren.' Dawn knikte respectvol en schudde Valerie de hand. Krachtig, zelfverzekerd, maar niet krampachtig, registreerde Valerie. Het beviel haar dat Dawn een gezonde dosis zelfvertrouwen combineerde met bescheidenheid. Dat zette haar aan het denken. Misschien deed het er niet toe hoe ze eruitzag. Haar uiterlijk was bovendien wel verzorgd, ook al stond ze qua stijl oneindig ver van Valerie af.

'O, en ik vind het niet erg om lange dagen te maken,' merkte Dawn nog op. 'Ik heb geen vriend. Ik woon in de stad en ik vind het heerlijk om te werken. Ook in het weekend, mocht dat nodig zijn.' Ze maakte in veel opzichten een goede indruk. Doortastend, intelligent, graag bereid om te werken. Valerie vroeg zich af wat April van Dawn zou vinden en vermoedde dat het oordeel van haar dochter positief zou uitvallen. Maar April kon zich iemand als Dawn in de keuken gemakkelijker veroorloven dan Valerie, die van haar assistente verwachtte dat ze haar gasten ontving en op hun gemak stelde. Anderzijds, als zij haar aardig vond, vonden anderen dat misschien ook, dacht Valerie. Ze deed dapper haar best om niet bekrompen te zijn en ze zei tegen Dawn dat Personeelszaken contact met haar zou opnemen. Daarmee gaf ze zichzelf wat speling. Ze had tijd nodig om na te denken.

Een halfuur later pakte Valerie met een zucht de telefoon.

'En, wat vind je?' vroeg de personeelschef. Dawn was de eerste kandidaat die ze naar Valerie had doorgestuurd; met enige aarzeling, maar haar werkervaring en haar referenties waren uitstekend.

'Volgens mij is ze razend slim, alleen... ze ziet er niet uit! Dat haar, die piercings, die tatoeages! Verschrikkelijk!'

'Ik dacht wel dat je dat zou zeggen. Een groter verschil met Marilyn is nauwelijks denkbaar. Maar ik vond haar wel sympathiek. Hoe dan ook, ik had mijn twijfels, maar het leek me het proberen waard. Ze is precies wat je zoekt, in de verkeerde verpakking.' En zo was het inderdaad. Dawn was een leuke, jonge meid, ze snakte naar werk, en ze had een aantal van Valeries programma's bekeken voordat ze kwam solliciteren, en daar zinnige dingen over gezegd. 'Ik bel haar wel, Valerie, om te zeggen dat we toch iemand anders zoeken. Ze wist dat ze niet veel kans maakte. Dat heeft ze met zoveel woorden tegen me gezegd. Niet iedereen zit te wachten op een assistente met een complete tekenfilm op haar armen. Hoewel, ik vond Tweety en Tinkelbel wel erg schattig.'

'Dat zal best, maar daar krijgt ze spijt van tegen de tijd dat ze vijftig is,' zei Valerie nuchter. 'Toch vind ik dat we haar moeten aannemen,' zei ze tot verbijstering van de personeelschef. 'Ze is leuk, ze is slim, en met Tinkelbel en Tweety moet ik dan maar leren leven. Ik heb iemand nodig die het werk aankan, en volgens mij kan ze dat. Van bruiloften en diners weet ze niets, maar ze heeft ervaring met inrichten en stofferen. De rest leer ik haar wel.' Ze had Marilyn, die onderwijzeres was geweest totdat ze bij Valerie kwam werken, ook alles moeten leren, en een betere assistente had ze zich niet kunnen wensen.

'Meen je dat echt?' klonk het verrast. De personeelschef was diep onder de indruk. Zoveel openheid voor nieuwe ideeën had ze van Valerie niet verwacht.

'Ja, ik meen het. Wanneer kan ze beginnen?'

'Desnoods morgen, zei ze. Maar als jij daar geen bezwaar tegen hebt, stel ik voor dat ze volgende week begint. Dan hebben we de tijd om alle papieren in orde te maken.'

'Dat is ook prima.'

'Ik denk dat je een goede keuze hebt gemaakt,' zei de personeelschef waarderend.

'Ik hoop het. We zullen zien.' Zodra Valerie had opgehangen, belde ze Jack, nog een beetje confuus van haar eigen besluit. Hij verontschuldigde zich dat hij haar tijdens haar werk had gestoord.

'Dat geeft niks,' stelde ze hem gerust. Achteroverleunend slaakte ze opnieuw een zucht. Ze probeerde er niet aan te denken, maar ze miste Marilyn verschrikkelijk. 'Ik zat in een sollicitatiegesprek. Voor een nieuwe assistente.'

'Dat valt vast niet mee,' zei hij medelevend. 'Ze zijn hier bezig met gesprekken voor Normans baan. We hebben nog niemand gevonden. Het is zo triest. Eigenlijk wil ik er helemaal niet aan denken.'

'Vertel mij wat. Hoe dan ook, ik heb haar aangenomen.' Valerie begon te lachen. 'Ook al ziet ze eruit alsof ze rechtstreeks uit een sciencefictionfilm is weggelopen, compleet met piercings en blauw haar. Ze kan zo in Brave New World. Maar ik waag het erop! Ze is afgestuurd aan Stanford, ze heeft geweldige referenties, en ze is niet te beroerd om te werken, desnoods in het weekend. En ze heeft lef! Tatoeages van Tweety en Tinkelbel op haar armen, in kleur, maar denk maar niet dat ze een shirt met lange mouwen aanhad!'

Jack begon te lachen. Hij kon zich bij Valerie geen getatoeëerde assistente voorstellen. 'Goed van je. En wie weet, misschien is ze geweldig.'

'Ik hoop het,' zei Valerie, waarop hij haar uitnodigde om die avond opnieuw een film bij hem te komen kijken. Ze hadden elkaar drie dagen daarvoor nog gezien, maar ze genoot van zijn gezelschap. Bovendien ging het om een film waar ze al in de bioscoop naartoe had gewild.

'Ik ben vrij tot de Super Bowl en ik verveel me stierlijk,' beklaagde hij zich. Het kostte hem nog steeds moeite om op krukken te lopen, en hij zou zijn gewonde been nog een paar weken moeten ontzien. Hij voelde zich opgesloten in zijn appartement, vertelde hij. En hij had de hele dag soapseries gekeken en praatprogramma's over alle soorten narigheid en ellende.

'Jij mag je dan vervelen, ik zit tot over mijn oren in het werk,' zei Valerie. 'De kerst is achter de rug, maar inmiddels zijn we alweer druk bezig voor Valentijnsdag. Bovendien begin ik na oud en nieuw altijd met de voorbereidingen van onze bruilofts-specials. Ik heb het echt razend druk.'

'Dus dat betekent dat je niet kunt?' vroeg hij teleurgesteld. Hij had van haar gezelschap genoten en hij wilde haar dan ook dolgraag weer zien. Ze aarzelde, toen schudde ze haar hoofd. Het was belangrijk om de deuren open te zetten en tijd vrij te maken voor nieuwe vriendschappen. Hij had gelijk.

'Nee, het betekent alleen maar dat ik me beklaag hoe hard ik moet werken. Ik heb net met April geluncht en ze zei dat ik je de groeten moest doen.' En dat je om de haverklap met een nieuwe, bloedjonge vriendin langskomt, dacht ze erachteraan. Maar dat zei ze niet hardop. Tenslotte had hij dat zelf ruiterlijk toegegeven.

'Doe haar de groeten terug. Ik moet nodig weer eens bij haar langs. Die aardappelpuree van haar doet wonderen. Misschien moet ik die gewoon op mijn been smeren.' Hij klaagde nooit over pijn. Valerie bewonderde hem daarom, ook al wist ze dat hij door alle gruwelijke sportblessures wel wat gewend was.

'Ik kan wat bij je laten bezorgen, net als in het ziekenhuis,' stelde Valerie voor.

'Als ik nog drie weken voor de televisie blijf zitten, met aardappelpuree en macaroni met kaas, weeg ik straks tweehonderd kilo. Zo kan ik niet naar de Super Bowl. Dat ziet er niet uit op de buis. Ik word er gek van dat ik helemaal niet mag sporten.' Normaliter was hij erg actief, hoewel hij het twee maanden eerder ook rustiger aan had moeten doen, vanwege de problemen met zijn rug. Hij maakte zich dan ook ernstig zorgen dat hij te dik werd. 'Vind je het wat? Een hapje eten en dan een film kijken?'

'Het lijkt me heerlijk. Maar niet te vroeg graag.' Ze was van plan geweest die avond thuis te werken, maar als ze wat langer op kantoor bleef kon ze nog een hoop doen. Het viel soms niet mee om haar werk te combineren met een sociaal leven, en haar eerste prioriteit was nog altijd haar carrière. 'Een uur of halfnegen? Of is dat te laat?'

'Uitstekend. Dat wilde ik ook al voorstellen. Om zeven uur krijg ik de fysiotherapeut voor mijn been.'

'Oké. Moet ik nog iets meenemen voor het eten?' bood ze aan.

'Nee, dat komt wel goed. Ik laat gewoon iets bezorgen. Daar ben ik heel goed in,' zei hij lachend. 'Tot vanavond.' Hij klonk opgewekt toen hij ophing, en zij was ook blij met zijn uitnodiging. Het was leuk om een goede vriend te hebben met wie ze af en toe een gezellige avond kon doorbrengen. Ze kende een heleboel mensen, maar die hadden allemaal net zo'n volle agenda als zij. Jack had normaliter ook een druk sociaal leven, maar nu hij aan huis gebonden was, zat hij aanzienlijk ruimer in zijn tijd, en na wat hij voor haar had gedaan, was ze graag bereid hem op te zoeken tijdens zijn herstel. Dat was bovendien bepaald geen straf.

Toen ze van haar werk kwam, kocht ze onderweg wat tijdschriften en een boek voor hem. Ze had geen tijd om naar huis te gaan en zich te verkleden. Volgens afspraak stond ze om klokslag halfnegen bij hem voor de deur, een beetje buiten adem en net iets minder tot in de puntjes verzorgd dan anders. Ze had sinds haar lunchpauze haar lippen niet meer gestift en haar haar niet meer gekamd. Daarvoor had ze het veel te druk gehad. Onder haar parka droeg ze een gemakkelijke broek met een trui en platte schoenen, want ze had die dag geen opnamen gehad. Op haar lunch met April na had ze de hele dag achter haar bureau gezeten, razend druk met het nemen van beslissingen en het maken van plannen voor toekomstige shows, met stoffen uitkiezen, onderwerpen selecteren, en de gasten die ze daarbij wilden uitnodigen. Dat deed ze altijd in deze tijd van het jaar, wanneer ze de grote lijn uitzette voor haar show. Wanneer Dawn de volgende week eenmaal was begonnen, zou die haar enorm veel werk uit handen kunnen nemen. Valerie hoopte dat ze inderdaad zo efficiënt zou zijn als ze tijdens het sollicitatiegesprek had geleken.

Jack deed de deur open, in joggingbroek en op blote voeten, steunend op zijn krukken. De verpleegkundige van de thuiszorg was blijkbaar al vertrokken. Uit de keuken kwamen de heerlijkste geuren. Hij had eten besteld bij een Indiaas restaurant, pittig voor hem, minder gekruid voor haar, voor het geval dat ze daaraan de voorkeur gaf.

'Het ruikt hier verrukkelijk,' zei ze terwijl ze haar jas uitdeed. Uit de stereo klonk muziek, en net als op oudejaarsavond volgde ze hem naar de keuken. Hij had royaal besteld, en het was nog warm. Dus nadat Valerie haastig had gedekt, gingen ze aan de tafel in de keuken zitten.

'Ik krijg het gevoel dat ik hier woon,' zei ze plagend, omdat ze inmiddels alles wist te vinden. Ze spraken over haar dag en wat ze allemaal had gedaan. Hij vertelde over een schandaal in de football-wereld dat hij de hele dag had gevolgd. Tegen de tijd dat hij weer aan het werk ging, wilde hij er een programma over maken. Al pratend kwamen ze vervolgens over het reilen en zeilen van de televisiemaatschappij te spreken, altijd een complex onderwerp. Het gerucht ging dat de hoogste baas op het punt stond te vertrekken, wat aanleiding gaf tot verontruste speculaties. Zij hoefden zich echter geen van beiden zorgen te maken over hun positie. Niemand zou het in zijn hoofd halen om de programma's van Valerie Wyatt van de buis te halen, en Jack was de toonaangevende sportjournalist in televisieland. Maar toch, zekerheden bestonden niet in de wereld van de media.

Natuurlijk hadden ze het ook weer over de gijzelingsactie. Die was nog altijd volop in het nieuws. In het Midden-Oosten was door alle officiële bevrijdingsbewegingen geschokt op de actie gereageerd. Ze hadden verklaringen uitgegeven dat zij er niets mee te maken hadden. Sterker nog, ze waren woedend over de schade die hun imago daardoor had opgelopen en ze maakten zich zorgen over de invloed die de actie zou hebben op hun betrekkingen met de Verenigde Staten. Daarnaast hadden ze zonder uitzondering hun medeleven betuigd met de nabestaanden van de slachtoffers. Verder probeerden de president en de gouverneur van de staat New York het publiek gerust te stellen dat zoiets niet nog eens kon gebeuren. Maar ze wisten wel beter. Veiligheid was een illusie. Voor iedereen. En degenen die de actie hadden overleefd, worstelden bovendien met het verlies van de vrienden en collega's die bij de actie waren omgekomen.

Tegen de tijd dat ze waren uitgegeten, liepen ze verzadigd en ontspannen naar zijn studeerkamer, en in het vuur van het gesprek vergaten ze de film. Er dienden zich steeds weer nieuwe onderwerpen aan, gedeelde interesses waarover ze uitgesproken opvattingen hadden. Op enig moment zette Jack een aflevering van Monday Night Football aan die hij had opgenomen. Ze keken een poosje, en hij legde haar een aantal spelsituaties uit, als voorbereiding op hun reisje naar de Super Bowl.

'Je gaat toch nog mee?' vroeg hij ongerust.

Ze schonk hem een stralende glimlach. 'Ik zou het voor geen goud willen missen. April was diep onder de indruk dat ik meeging. Ik moet steeds denken aan wat je zei over het openen van nieuwe deuren, het verkennen van nieuwe dingen. Daar hebben we het over gehad tijdens de lunch.' Opnieuw was ze in de verleiding hem in vertrouwen te nemen over de baby, maar ze deed het weer niet. Ze kon er gewoon nog niet aan wennen dat ze oma werd. Misschien voelde het anders als ze de baby eenmaal in haar armen hield. Maar voorlopig ervoer ze de baby als een aanslag op haar ijdelheid, een bevestiging van haar leeftijd, maar vooral als een reden tot bezorgdheid om April. 'Ze moet tegenwoordig wel erg veel bordjes in de lucht houden,' zei ze cryptisch tegen Jack, zonder verder uit te weiden.

'Dat moet ze altijd. Ze doet het geweldig. Dat restaurant draait met de precisie van een Zwitsers uurwerk. Volgens mij heeft ze dat van jou geleerd.' Hij keek Valerie glimlachend aan. Inmiddels had hij al ervaren hoe georganiseerd ze in alles te werk ging. Zelf was hij wat losser in zijn aanpak, maar hij wist ook een hoop werk te verzetten. Behalve op dit moment. Hij werd stapelgek van het thuiszitten. Die dag was hij hard aan het werk geweest met zijn therapeut in de work-outruimte van zijn appartement. De kogel had meer schade aangericht dan hij had gedacht, en het been was nog altijd pijnlijk en erg zwak.

Tegen de tijd dat hun gesprek eindelijk stilviel, zagen ze tot hun verrassing dat het al twaalf uur was. Valerie trok haar parka en haar wanten aan, en ze zette haar kraag omhoog. Het was koud buiten, en in de loop van de avond was het gaan sneeuwen. De wereld zag eruit als een kerstkaart. Jack keek somber toen ze aanstalten maakte om te vertrekken, maar ze kon aan zijn gezicht zien dat hij doodmoe was.

'Ik vind het erg vervelend dat ik je niet naar huis kan brengen,' zei hij. Als hij dat had gekund, was hij met haar meegelopen. Maar daar kon geen sprake van zijn. 'Misschien moet je een taxi nemen. Het is al laat.' Hij maakte zich zorgen dat ze nog zo laat alleen over straat moest.

Valerie glimlachte. 'Maak je geen zorgen. Ik vind het wel lekker om even een frisse neus te halen.' De stad was zo prachtig in de sneeuw, totdat de straten de volgende dag in een modderige chaos veranderden.

'Bedankt voor je bezoek.' Hij zag er ineens jongensachtig uit. 'Ik vind het altijd leuk als je er bent.' Steunend op zijn krukken trok hij haar naar zich toe. 'Je bent goed gezelschap, Valerie,' zei hij, en hij meende het.

'Jij ook.' Ze glimlachte verlegen, zich ineens bewust van gevoelens die ze niet goed kon duiden. Waarschijnlijk was het niets. Ze vonden elkaar gewoon aardig, ze waren allebei eenzaam en verveeld. Bovendien waren ze allebei geschokt door de nasleep van de gijzeling. Valerie was nog elke morgen nerveus wanneer ze het gebouw binnenliep, en hoewel Jack haar één keer mee uit eten had genomen bij April, leek hij er de voorkeur aan te geven veilig thuis te blijven en was hij er duidelijk nog niet klaar voor om de deur weer uit te gaan. De klap was harder aangekomen dan ze aanvankelijk hadden beseft, maar daar waren ze voor gewaarschuwd. Zo'n traumatische ervaring hakte er bij iedereen enorm in. Volgens de deskundigen moesten ze tot een jaar na dato rekening houden met na-effecten van de verschrikkingen die ze hadden doorstaan.

'Kom je morgen weer?' Hij hield haar jack vast, alsof hij niet wilde dat ze wegging. Ze moest lachen, maar tegelijkertijd was ze geroerd door de blik in zijn ogen.

'Als ik elke dag kom, krijg je gauw genoeg van me,' zei ze plagend.

'We hebben de film niet gekeken. Dat zouden we morgenavond kunnen doen.' Hij klonk plotseling een beetje wanhopig, hoorde ze tot haar verrassing. Dat was niets voor hem. Ze schreef het toe aan posttraumatische stress.

'Ik heb morgenavond een diner van de omroep,' zei ze met een spijtig gezicht.

'O ja, daar had ik ook heen gemoeten,' zei hij geschrokken. 'Maar dat zal niet gaan. Dat lijkt me tenminste niet verstandig. Trouwens, ik heb een hekel aan dat soort diners.'

'Ik ook. Het is een verplicht nummer. Maar ik heb geen excuus. Ik loop niet op krukken. Jij komt er mooi onderuit.'

'Ik bel je,' zei hij. Ze kusten elkaar op de wang, en Valerie vertrok.

Terwijl ze in de vallende sneeuw over Fifth Avenue liep, nog denkend aan Jack, ging haar mobiele telefoon. Dat zou April wel zijn, dacht ze. Die belde vaak laat, na sluitingstijd. Maar het was Jack.

'Hallo,' zei ze. Sneeuwvlokken vielen op haar hoofd en haar wangen. Het voelde heerlijk. 'Ben ik iets vergeten?'

'Nee. Ik moest aan je denken en ik wilde nog even dag zeggen. Hoe is de sneeuw?'

'Geweldig.' Ze grijnsde. Het was lang geleden dat ze op die manier door een man was gebeld. Zomaar, om niks. 'Voor je het weet mag je ook weer naar buiten.' Ze besefte hoe rusteloos hij was en hoe verschrikkelijk hij zich begon te vervelen.

'Valerie, ik vind je echt erg leuk,' zei hij plotseling. 'En ik vind het geweldig om met je te praten, om samen te eten en film te kijken...' Het bleef even stil. 'En je kookt fantastisch.'

Ze begon te lachen. 'Jij ook.' Ze lieten anderen voor zich koken, iets wat haar maar al te vertrouwd was. 'Ik heb het ook erg gezellig met jou.' Ze stond op een hoek, te wachten tot het licht op groen sprong. Aan de overkant van de straat lag Central Park, onder een glinsterend witte deken. Valerie was halverwege zijn appartement en het hare.

'Stel nou eens dat er iets gebeurt tussen ons.'

'Hoe bedoel je?' Ze keek afwezig voor zich uit terwijl het licht versprong. Er was geen verkeer.

'Nou ja, je weet wel. Jongen, meisje, dat werk.' Het klonk aandoenlijk jong, en ze glimlachte.

'Dat zou toch wel een beetje gek zijn, vind je niet? Ik ben veel ouder dan jij. Oud genoeg om de moeder te zijn van de meisjes met wie je uitgaat.' Sterker nog, de grootmoeder. Ze zei het niet hardop, maar de gedachte voelde als een stomp in haar maag. De vrouwen met wie hij uitging, waren veertig jaar jonger dan zij!

'Wat doet het ertoe? Verliefd worden heeft niks te maken met leeftijd. Het gaat om mensen. Die meisjes zijn ook niet van mijn leeftijd. Een vorm van vermaak, meer zijn ze niet. Of dat waren ze. Omdat ik niks beters wist te doen met mijn tijd. Maar jij... jij bent de Super Bowl!' Valerie barstte in lachen uit. 'Die meisjes, dat was... oefenmateriaal, een balletje slaan in de achtertuin.'

'Zo hebben ze me nog nooit genoemd.' Maar ze wist dat het uit zijn mond een compliment was. 'Ik weet het niet, Jack. Ik dacht dat we vrienden waren. En het zou zonde zijn om dat te bederven.'

'Maar als we dat nou eens niet bederven? Als het voor ons allebei goed voelt?'

'Tja, dan zou het natuurlijk anders liggen.' Maar het was te vroeg om dat nu al te weten. Voor hen allebei. En ze wilde geen tijdelijke bevlieging voor hem zijn, tussen zijn doorgaans veel jongere vrouwen door.

'Laten we het in gedachten houden,' zei hij zacht.

Ze antwoordde niet direct, omdat ze niet wist wat ze moest zeggen.

'Wat vind je?' Hij wilde een antwoord, maar ze was nog altijd niet zeker van zichzelf.

'Het klinkt interessant,' zei ze op haar hoede.

'Klinkt het ook als iets wat zou kunnen gebeuren?'

'Misschien.' Ze wilde het niet uitsluiten, maar in theorie was hij te jong, en zij te oud, vond ze, ook al scheelden ze maar tien jaar. In haar ogen was dat toch een enorm verschil, zeker gezien zijn verleden en zijn manier van leven.

'Meer hoef ik op dit moment niet te weten.' Hij klonk tevreden. Zelfs gelukkig.

Toen schoot haar iets te binnen. 'Heb je op dit moment iemand?'

'Nee. Jij?' Hij wist vrij zeker van niet, maar het kon geen kwaad het te vragen. Soms was er op de achtergrond nog een vroegere minnaar, die van tijd tot tijd langskwam voor de seks. Dat was altijd goed om te weten.

'Nee, ik ook niet.'

'Mooi. Dan zijn we allebei vrij. Laten we gewoon afwachten hoe een en ander zich ontwikkelt.'

Maar Valerie vond de situatie plezierig zoals die was. Hun vriendschap was zo ontspannen. Die wilde ze niet inruilen voor het kat-en-muisspel van daten en verleiden. Ze kenden elkaar nog maar kort, toch was hun vriendschap haar al erg dierbaar. 'Ik vind het juist zo fijn dat we gewoon goede vrienden zijn,' zei ze dan ook zacht.

'Ik ook. En voorlopig is dat genoeg. Trouwens, waar ben je nu?'

'Thuis. Tenminste, ik sta voor de deur,' zei ze, een beetje buiten adem van de kou. 'Buiten. Op straat.'

'Ga dan maar gauw naar binnen. Ik wil niet dat je kouvat. Ik bel je morgen. Slaap lekker.'

'Jij ook.'

Ze verbraken de verbinding, en Valerie liep in gedachten verzonken naar binnen. Ze wilde niet dat ze iets onverstandigs deden, iets waar ze later spijt van kregen. Maar ze vond hem leuk, erg leuk. Ineens moest ze denken aan zijn filosofie dat je dapper genoeg moest zijn om nieuwe deuren te openen. Ze had geen idee of ze deze deur ooit zouden opendoen. Ze had zelfs geen idee of ze dat wilde. Maar het was alleen al leuk om te weten dat die deur er was, hield ze zichzelf voor terwijl ze de lift nam naar boven.

13

Valerie zag Jack nog een keer of vijf, zes vóór hun trip naar de Super Bowl. Ze kwam bij hem eten, hij nam haar nogmaals mee naar April, ze gingen voor de verandering ergens een pizza eten en naar een echte film, in de bioscoop; wat ze ook deden, ze vermaakten zich altijd geweldig samen. Ze bezochten een tentoonstelling van moderne kunst in SoHo, waar een kunstenaar exposeerde die Valerie kende, en ze gingen naar een toneelstuk in het Lincoln Center. Ze hadden nooit gebrek aan gespreksstof, ongeacht het onderwerp, en hun band werd steeds hechter. Toch waren ze zich er allebei van bewust dat ze niet te hard van stapel moesten lopen. Want ze hadden nog altijd geen idee of de relatie zich uiteindelijk zou verdiepen.

De opwindendste gelegenheid waarbij Valerie hem zag, was de ceremonie, een week voor de Super Bowl, toen de burgemeester hem de beloofde onderscheiding uitreikte tijdens een plechtigheid in City Hall, die van tevoren al veel aandacht van de media had gekregen. De medaille die Jack in ontvangst mocht nemen, kreeg hij voor betoonde moed in een kritieke situatie, waarin hij zich dienstbaar had gemaakt aan zijn medemens. Behalve de medaille ontving hij een oorkonde. Ook de gouverneur behoorde tot de aanwezigen. Hij was altijd een enorme fan van Jack geweest.

Alle televisiemaatschappijen hadden een nieuwsploeg gestuurd, en Jack had Valerie uitgenodigd als zijn gast. Zijn zoon kwam over uit Boston. Een buitengewoon sympathieke jongeman, vond Valerie. Lang, verzorgd, en net zo knap als zijn vader. Zijn gezicht verried hoe trots hij was toen Jack de onderscheiding kreeg uitgereikt. Valerie had April meegenomen, en voordat Jack met de burgemeester en de gouverneur op de foto moest, hadden ze even de kans om elkaar te spreken. Hij liep inmiddels met een stok. De krukken waren niet meer nodig.

Na de ceremonie vertrok Valerie met April. Jack belde later om haar te bedanken voor haar komst. Het was een ontroerende plechtigheid geweest, en zowel April als Valerie had gehuild. Tijdens de minuut stilte voor de slachtoffers had April alleen maar kunnen denken hoe verschrikkelijk het zou zijn geweest als haar moeder ook was omgekomen. Net als April was Valerie diep onder de indruk van de plechtigheid. In haar wijdvallende donsjas was haar zwangerschap April nog altijd niet aan te zien. Ze was inmiddels bijna vijf maanden zwanger, en ze had al ruim vier weken niets meer van Mike gehoord. Waarschijnlijk zou ze ook nooit meer iets van hem horen, dacht ze. April hield zichzelf voortdurend voor dat ze ook nooit enige betrokkenheid van hem had verwacht. Alleen... inmiddels had ze hem leren kennen, en ze zou het heerlijk hebben gevonden om haar zwangerschap samen met hem te kunnen beleven. Het was allemaal veel emotioneler dan ze had verwacht. Ze huilde wat af, iets wat ze anders nooit deed. En ze voelde zich labiel, kwetsbaar. Dat waren haar hormonen die overuren draaiden, wist ze, maar het bracht haar toch uit haar evenwicht. Volgens haar dokter was dat allemaal heel gewoon, zeker bij een eerste zwangerschap, wanneer je als aanstaande moeder geen vergelijkingsmateriaal had en alles nieuw voor je was.

April zei er iets over tegen haar moeder, na de plechtigheid, in de taxi van City Hall naar het restaurant. 'Ik huil anders nooit.' Ze snoot haar neus.

'Je bent ook nog nooit zwanger geweest, en bovendien van een man die je elke emotionele steun weigert.' Valerie was hevig verontwaardigd over de houding van Mike. Ze had het er diverse keren met Pat over gehad, maar er was niets wat ze konden doen. Pat had haar gevraagd of ze vond dat hij Mike moest bellen, maar Valerie dacht van niet. April zou in alle staten zijn als ze erachter kwam. Dat was iets tussen haar en Mike, zei Valerie. Maar Pat was ook hevig ontdaan. Hij vond het schandalig van Mike om zijn handen ervanaf te trekken. Zo hadden Valerie en hij zich de eerste zwangerschap van hun dochter niet voorgesteld.

April hield zich kranig en klaagde niet. Ze werkte net zo hard als altijd, en Jean-Pierre sprong zo veel mogelijk bij, bijna te veel. Hij was voortdurend alert op haar wensen, maar al te graag bereid haar te helpen. Dat maakte haar ongemakkelijk. Ze wilde er geen misbruik van maken, uit angst dat ze hem aanmoedigde. Bovendien had ze al genoeg aan haar hoofd.

In de taxi sprak ze met haar moeder ook nog over de Super Bowl. April was nog altijd verrast dat Valerie ernaartoe ging, maar ze vond het in haar moeder te prijzen dat ze zich in een onbekend avontuur stortte. Bovendien waren Jack en zij, na alles wat ze hadden meegemaakt tijdens de gijzeling, blijkbaar goede vrienden geworden. April wist dat ze veel tijd samen doorbrachten, maar zocht daar verder niets achter. Ze deelden een verschrikkelijke ervaring en ze waren gewoon goede vrienden. En zo dacht Valerie er ook over. In elk geval voorlopig. Jack en zij zagen elkaar vaak, maar ze hadden nog geen van beiden verder hun nek uitgestoken, en daar was ze blij om. Want ze zou het zonde vinden om zoiets moois kapot te maken, en dat risico was levensgroot.

De aanloop naar de Super Bowl was overweldigend. Er werd in de media onafgebroken aandacht aan besteed. Jack was inmiddels weer aardig ter been, zij het dat hij nog altijd met een stok liep. De televisiemaatschappij had hem weer aan het werk gezet, en in de aanloop naar de Super Bowl deed hij diverse interviews met belangrijke spelers en met de coaches van beide teams. Hij was helemaal terug en overal tegelijk.

Op een dag stak hij zijn hoofd om de hoek van de studio terwijl Valerie bezig was met opnemen. Ze kon niet reageren, dus hij wuifde en verdween weer. Op hun werk zagen ze elkaar nooit; daar hadden ze geen van beiden tijd voor.

Bij Valerie liep alles op rolletjes. Dawn overtrof haar stoutste verwachtingen, en ze had haar blauwe lok inmiddels paars geverfd. Valerie kon er alleen maar om glimlachen. Ze had haar nieuwe assistente al volledig in haar hart gesloten.

Ook voor Jack was het een emotionele ervaring geweest om terug te gaan naar het gebouw van de televisiemaatschappij; emotioneler dan hij had verwacht. Toen hij naar binnen liep, kon hij alleen maar denken aan wat er in de lobby was gebeurd, na de bevrijding van de gijzelaars. Even later was hij bleek en geschokt zijn kantoor binnengekomen. Hij miste Norman. En er waren ook anderen die ontbraken, en die door iedereen werden gemist. Valerie had behalve Marilyn een cameraman verloren. Enkele weken eerder was er in de lobby een dienst gehouden voor de slachtoffers. Daarbij waren alle werknemers met hun gezin aanwezig geweest. Dawn was samen met Valerie naar de dienst gegaan, en ze had gehuild, ook al had ze op het moment van de actie nog niet in het gebouw gewerkt. Door alles wat Valerie over Marilyn had verteld, voelde Dawn een speciale band met haar voorgangster. Iedereen had het er nog erg moeilijk mee, maar ze deden allemaal hun best om de ervaring achter zich te laten en door te gaan. Er werd op het werk niet over gepraat. Daarvoor was het allemaal nog te vers.

De avond voordat ze naar de Super Bowl vertrokken, somde Jack op wat Valerie nodig zou hebben, en hij gaf haar de lijst van alle feestjes waar ze werden verwacht. Er was elke avond iets te doen, en ook overdag werd er van alles georganiseerd. In haar programma had ze op een grappige manier aandacht besteed aan het gebeuren door haar kijkers te vertellen dat ze, na jarenlang tips en adviezen te hebben gegeven voor het organiseren van een Super Bowl-party, nu zelf naar de wedstrijd ging, om alles met eigen ogen te aanschouwen.

Er zouden tijdens het evenement ook beelden van haar te zien zijn. Haar aanwezigheid en die van Jack — en vooral het feit dat ze samen waren - golden als belangrijke mediagebeurtenissen voor de televisiemaatschappij, die dankbaar gebruikmaakte van een dergelijke buitenkans. Jack zou Valerie zelfs een kort interview afnemen in een van zijn uitzendingen. Ze zou zich voor elk optreden, elke party, en natuurlijk voor de wedstrijd zelf, zorgvuldig moeten kleden, want ze zou voortdurend in beeld komen. Ze had drie koffers gepakt. Net als zij zouden ook de hoogste baas van de televisiemaatschappij en zijn vrouw met het bedrijfstoestel naar Miami vliegen.

'Drie koffers?' Jack klonk geschokt. 'Dat meen je niet! Ik heb maar één koffer en ik ben elke avond op de buis.'

'Ja, maar jij hebt geen jassen en schoenen en bijpassende tassen nodig,' antwoordde ze ad rem.

'Allemachtig, Valerie, de meisjes die ik anders meeneem, lopen in een minirok en een topje met van die glittersteentjes.'

'Ja, dat wil ik wel geloven. En als je dat liever doet... Je kunt nog terug.'

'Nee, doe mij maar de jassen met bijpassende tassen. Jij spuugt tenminste niet over me heen omdat je te veel bier hebt gedronken.'

'Inderdaad. Een groot voordeel!' zei ze grinnikend. Ze verheugde zich enorm op het weekend. Het vliegtuig vertrok 's ochtends in alle vroegte naar Miami, waar kamers voor hen waren gereserveerd in het Ritz-Carlton in South Beach. Valerie was in geen jaren in Miami geweest. En de Super Bowl was duidelijk een belangrijke gebeurtenis in het leven van miljoenen Amerikanen. Iets waar zij tot op dat moment, anders dan in haar programma, nooit veel aandacht aan had besteed. Football lag volledig buiten haar belevingswereld. Jack was al weken bezig haar vertrouwd te maken met de spelregels. Ze kende de namen van de belangrijkste spelers, van de beide coaches, en ze was in staat een aantal spelsituaties juist te benoemen, dankzij wedstrijden die hij had opgenomen en die hij eindeloos voor haar had herhaald. Ze had goed opgelet en haar huiswerk gedaan. Greg, de zoon van Jack, kwam met drie vrienden uit Boston en zou hen in Miami ontmoeten, maar hij verbleef in een ander hotel. Zijn zoon mocht dan niets om sport geven, zoals Jack had gezegd, hij vond het nog altijd geweldig om naar de Super Bowl te komen. Dat herinnerde hem aan de tijd toen hij als klein jongetje zijn vader had zien spelen.

Jack kwam haar vrijdagochtend om zes uur met een limo halen, en om zeven uur zaten ze op Teterboro Airport in het vliegtuig; samen met Bob Lattimer, de algemeen directeur, die een ontspannen indruk maakte en er duidelijk zin in had, en Janice, zijn vrouw. Janice kwam uit Texas en wist alles van football. Haar vader was coach geweest van het universiteitsteam, en tijdens de vlucht gaf ze Valerie een vervolgcursus, terwijl ze op haar beurt om tips vroeg voor de bruiloft van haar dochter.

Jack en Bob spraken de hele vlucht over football. Over de ploeg die volgens hun stellige overtuiging ging winnen, over de beste spelers, over de zwakke en sterke punten van beide ploegen. Valerie voelde zich volledig ondergedompeld in de wereld en de regels van het football, terwijl ze Jack over het gangpad heen glimlachend aankeek. In haar witte broek met platte, witte Chanel-schoenen met goudkleurige neuzen, een blauwe kasjmier twinset, een witte kasjmier jas en diamanten oorknoppen zag ze eruit alsof ze zo uit de Vogue was weggelopen.

'Je ziet er prachtig uit!' fluisterde Jack toen ze uit het vliegtuig kwamen, omstuwd door fotografen. Alles was van tevoren geregeld. De televisiemaatschappij wilde zo veel mogelijk van haar twee grote sterren profiteren. 'Bedankt dat je het zo sportief opvat,' zei Jack terwijl ze de vliegtuigtrap afdaalden. Ze wist waaraan ze was begonnen, en daar had ze mee ingestemd. Dus de fotografen waren geen verrassing, ze voelde zich niet in een hinderlaag gelokt. Ze was gewaarschuwd en had zich kunnen voorbereiden. Ook Jack mocht er zijn, in een blazer, een blauw overhemd met het bovenste knoopje los, een grijze broek en schoenen van krokodillenleer. Zonder sokken, want het was warm. Hij zag er sexy uit, volmaakt op zijn gemak, en hij kon zich eindelijk weer in zijn volle, indrukwekkende lengte oprichten. Voor de foto's deed hij de stok even weg. Zoals hij daar stond, naast Valerie, bood hij een rijzige, breedgeschouderde aanblik. Ze spraken even met de pers, waarbij Jack grapte dat Valerie als bezoekende hoogwaardigheidsbekleder cachet aan het gebeuren zou verlenen. Tot hilariteit van de verslaggevers. Niets wees op een romance. Niemand zou zelfs maar op het idee zijn gekomen. Ze waren gewoon twee belangrijke televisiepersoonlijkheden die naar de Super Bowl kwamen, en Jack was, zoals altijd, de belangrijkste verslaggever bij de wedstrijd. Dit was het soort evenement waarbij hij kon schitteren. Valerie vond het geweldig om hem in zijn element te zien, en ze kreeg nog meer respect voor hem toen ze zag hoeveel hij wist en hoe kundig hij zijn werk deed.

Er stond een limousine te wachten, die hen naar het hotel zou brengen. Bob en Janice Lattimer hadden voor het weekend een villa met personeel gehuurd op Palm Island.

De rit van het vliegveld naar het hotel duurde een halfuur. Toen ze bij het Ritz-Carlton arriveerden, was de pers ook daar weer volop aanwezig. Blijkbaar werd het als groot nieuws beschouwd dat Valerie Wyatt naar de Super Bowl kwam. Er werden dat weekend nog meer beroemdheden in Miami verwacht, maar de media-aandacht voor Valerie was enorm.

Op hun programma stond die dag een lunch in The Restaurant, wist ze, en een persconferentie, waar Jack werd geacht te spreken. Zij hoefde niets te doen, behalve aanwezig zijn, en Jack had die middag een aantal besprekingen. Valerie hoopte dat ze dan wat kon winkelen. Tot haar verrassing had Dawn verteld dat ze Miami kende, en ze had Valerie een aantal adresjes gegeven die de moeite waard waren.

De voor Jack gereserveerde suite was enorm , en de hare, aan de overkant van de gang, deed er niet voor onder. Haar zitkamer, met een schitterend uitzicht op Miami en de oceaan, was smaakvol ingericht, en ook de royale slaapkamer was van alle gemakken voorzien. Jack kwam vanaf de overkant even poolshoogte nemen, om zich ervan te overtuigen dat het haar aan niets ontbrak. Het was duidelijk dat hij het druk had en in gedachten al met andere dingen bezig was, maar desondanks bleef hij even attent als altijd.

'Alles goed hier? Is alles naar wens?' vroeg hij bezorgd.

'Het kon niet beter!' Ze keek hem stralend aan. 'Ik voel me schandalig verwend.' Hij was aangenaam getroffen door haar reactie. Sommige vrouwen in een vergelijkbare positie gedroegen zich als diva's, voor wie niets goed genoeg was. Valerie had daarentegen niets dan lof voor alles wat de televisiemaatschappij had geregeld, en ze was duidelijk dolgelukkig met haar suite. 'Kan ik iets voor je doen?' bood ze aan.

'Ja.' Hij liet zich vermoeid in een stoel vallen. Zijn been bezorgde hem last, ook al wilde hij dat niet toegeven, en de reis had meer van zijn krachten gevergd dan hij had verwacht. Hoe goed hij er ook uitzag, hij was duidelijk nog niet de oude. 'In mijn plaats naar die besprekingen gaan. Dan duik ik het zwembad in, en daarna mijn bed.' Ze begon te lachen.

Toen hij een halfuur later terugkwam om haar te halen voor hun eerste afspraak, had ze zich verkleed in een roze zijden jurk met hoge hakken. Sexy, aantrekkelijk, maar smaakvol. Bij de vrouwen die Jack doorgaans meenam, moest hij erop letten dat ze hem niet in verlegenheid brachten met doorkijkjurken; en met strings in het zwembad. Daar hoefde hij bij Valerie niet bang voor te zijn. Hij had het gevoel dat hij in een andere wereld was beland.

Een witte limo bracht hen naar de lunch, en zoals verwacht voerde Jack het woord tijdens de persconferentie, met een vooruitblik op wat de fans konden verwachten en hoe hij dacht dat de wedstrijd zou verlopen. Ook Valerie werd kortstondig voor de camera's gehaald en gevraagd wat ze tot op dat moment van de Super Bowl vond. Geweldig, verklaarde ze enthousiast. Meer hoefde de pers niet te weten.

Na de lunch werd ze gehaald door haar eigen auto, een witte Escalade, en ze liet zich naar Bal Harbour brengen, waar ze al haar favoriete adresjes bezocht, van Dolce & Gabbana tot Dior en Cartier. Het winkelaanbod was geweldig, en ze ging zich te buiten aan drie badpakken, een paar sandalen en twee truien. Eenmaal terug in het hotel liet ze zich masseren.

Jack zag ze om zeven uur pas weer, toen hij langskwam in haar suite en zich kreunend op de bank uitstrekte. Hij was zo lang dat zijn voeten over de rand hingen.

'Ik ben kapot! En het is nog niet eens begonnen!' De komende paar dagen werden een gekkenhuis, wist hij.

'Heb je tijd voor een dutje?' vroeg ze bezorgd. In haar witte badjas zag ze er ontspannen uit na haar massage. Ze had een heerlijke middag achter de rug.

'Niet echt.' Ze moesten over een halfuur naar een cocktailparty, waar een aantal van de beste spelers aanwezig zou zijn, vertelde hij. Dus hij kon geen verstek laten gaan. Jack vervulde een dubbelrol, als oud-speler met een plaats in de Hall of Fame en als toonaangevend sportjournalist. Dat had tot gevolg dat hij overal zijn gezicht moest laten zien. Hij werkte zich al snel weer overeind en ging naar zijn eigen kamer om zich te verkleden. Het liefst was hij bij Valerie gebleven, had hij de roomservice gebeld en televisie met haar gekeken. Maar daar kon geen sprake van zijn.

Toen hij terugkwam, zag hij er chic uit in een zwart kostuum van Prada met een smetteloos wit overhemd. Valerie had gekozen voor een korte zwarte cocktailjurk en pumps met heel hoge hakken. Ze vormden een knap stel, zag hij in de spiegel op weg naar de deur.

'We zien er goed uit samen,' merkte hij op.

'Jij ziet er met iedereen goed uit, Jack.' Ze schonk hem een glimlach.

Hij boog zich naar haar toe en kuste haar op de wang. 'Jij ook, schoonheid. Ik ben blij dat je keus op mij is gevallen.'

'Mis je de minirokken en de glittertopjes niet?'

Hij begon te lachen. 'Nee, niet echt. Trouwens, die jurk is ook behoorlijk kort.' Haar cocktailjapon was inderdaad kort, maar buitengewoon smaakvol, en net als haar pumps deed hij haar benen goed tot hun recht komen.

Bij de cocktailparty aangekomen, gingen ze op in de menigte en verloren ze elkaar uit het oog. De fotografen wisten hen allebei te vinden, ook afzonderlijk. Na een uur vertrokken ze naar een diner in The Forge, waar opnieuw tal van belangrijke spelers met hun vrouw aanwezig zouden zijn, maar ook de eigenaars van de ploegen en eigenlijk iedereen die ook maar iets voorstelde in de stad. Tout Miami was er. Na het diner werd er gedanst, maar de spelers vertrokken onmiddellijk na het dessert. Het liep al tegen enen voordat Valerie en Jack erin slaagden weg te glippen en terug te gaan naar het hotel. Jack zag er doodmoe uit.

'Is alles goed met je?' vroeg ze bezorgd. 'Hoe is het met je been?'

'O, dat gaat wel.' Maar hij had niet gedanst. Dat lukte nog niet. 'Ik ben gewoon moe. Het valt niet mee om de hele avond in touw te zijn. Trouwens, jij ziet er nog net zo uitgerust en fris uit als aan het begin van de avond. Ik snap niet hoe je dat doet,' zei hij bewonderend.

'Ik hoef niet zo hard te werken als jij. Voor mij is dit een weekendje uit. Als toerist.' En zij was niet in haar been geschoten, een maand eerder.

'Bedankt dat je mee bent gegaan,' zei hij toen de limo stilhield voor hun hotel.

'Ik geniet met volle teugen,' zei ze oprecht. 'Het is allemaal nieuw voor me. En je hebt gelijk. Een mens moet bereid zijn nieuwe deuren te openen. Ik vind het hier echt geweldig,' besloot ze enthousiast.

Hij lachte. Ze stapten samen uit de auto. Bij de deur van haar suite kuste hij haar op het voorhoofd. Hij zou graag mee naar binnen zijn gegaan om nog even na te praten, maar hij was te moe. Het was een uitputtingsslag, om van de ene op de andere dag weer aan het werk te gaan, en dan ook nog voor zo'n belangrijk evenement. De kogel in zijn been had een zware wissel getrokken op zijn krachten. Hij sliep die nacht als een blok en ging in alle vroegte naar de work-outruimte van het hotel om zijn spieren los te maken; voorzichtig, zonder zich te forceren, maar de fysiotherapeut had hem een aantal oefeningen voorgeschreven, die hij moest doen. Op de terugweg naar zijn kamer klopte hij op Valeries deur. Ze liep nog in badjas en nachthemd en zei dat ze ook heerlijk had geslapen.

Hun eerste afspraak was een brunch om elf uur, waarbij de televisiemaatschappij een aantal gasten zou ontvangen, gevolgd door een lunch. Daarna zou Jack een aantal van de belangrijkste spelers interviewen. Voorafgaand daaraan deed hij een kort interview met Valerie, waarin ze bekende dat het allemaal nieuw voor haar was, dat ze weinig van football wist, maar dat ze met volle teugen genoot. Terwijl Jack met spelers, coaches en de eigenaars van de ploegen sprak, ging Valerie naar het zwembad. Jack bleef de hele middag aan het werk, en die avond was er opnieuw een geweldige party, georganiseerd door een van de belangrijkste sponsors van het evenement. In haar korte, gouden jurk zag Valerie er schitterend uit. Jack stelde haar aan diverse legendarische spelers voor, onder wie Joe Namath, die ook naar de wedstrijd was gekomen. De Super Bowl was een van die onvergetelijke evenementen waar iedereen bij wilde zijn. Jack was voortdurend in gesprek, hij werd gefotografeerd, hij stelde Valerie voor, hij deelde handtekeningen uit, hij praatte met spelers die hij kende, of hij poseerde met Valerie of met oud-collega's die ook in de Hall of Fame waren opgenomen. Zijn aandacht verslapte geen moment. Valerie sloeg hem bewonderend gade terwijl hij zich door de zaal bewoog. Hij deed het geweldig, hij had voor iedereen een persoonlijk woord, en hij werd door iedereen die hij ontmoette, aanbeden. De televisiemaatschappij had een goede slag geslagen door hem in dienst te nemen, besefte ze. Toen ze hem nog niet kende, had ze niet beter geweten of hij was een van de vele oud-football-spelers. Maar Jack was een icoon in de sportwereld. Er was geen twijfel mogelijk wie van hen tweeën het belangrijkst, het beroemdst was. Het begon eindelijk tot haar door te dringen dat Jack Adams nu al een legende was en dat hij nog vele generaties zou voortleven in de herinnering. Er was niemand die zich over vijftig jaar haar boeken en haar bruiloften nog zou herinneren, maar over Jack zou dan nog altijd worden gesproken. Dat had ze tot op dat moment niet ten volle beseft.

Ze gingen die avond naar drie verschillende party's, verspreid door de hele stad, en ze sloten af met een nachtclub waar ook diverse beroemde filmsterren en rappers tot de gasten behoorden. Het leek wel alsof alle beroemdheden van de hele wereld zich in Miami hadden verzameld. Het liep al tegen drieën toen ze eindelijk terugkwamen in hun hotel. De spelers waren al veel eerder vertrokken; ze moesten vroeg naar bed om de volgende dag fit en uitgerust te zijn. De wedstrijd begon om zes uur en Jack moest rond twaalf uur in het stadion zijn, waar hij de hele middag sfeerreportages en interviews zou verzorgen. Deze keer liep hij met Valerie mee haar suite in. Het was later dan de avond daarvoor, toch leek hij minder vermoeid. Hij voelde zich bijna als vanouds en was weer helemaal in zijn element.

'Wat een avond!' verzuchtte ze, terwijl ze neerploften in haar zitkamer. 'Ongelooflijk! Ik geniet echt met volle teugen!' Ze keek hem stralend aan, want ze had inderdaad genoten op alle party's waar ze die avond naartoe waren geweest. 'Ik denk dat ik mijn kijkers ga vertellen om al die Super Bowl-party's maar te laten zitten en zelf naar de wedstrijd te komen.' Hij begon te lachen, dolgelukkig dat ze het zo naar haar zin had. En ze was voor hem ook zoveel leuker als gezelschap dan de meisjes die hij vroeger altijd meenam. Valerie was een prachtige vrouw. Elegant, intelligent, onderhoudend. Ze had een geweldig gevoel voor humor, ze praatte gemakkelijk met iedereen, en ze werd niet zo rampzalig dronken dat ze met een linebacker begon te flirten, met als gevolg dat zijn vrouw dreigde haar te vermoorden. 'Het is echt een geweldig weekend.' Ze keek hem lachend aan. 'Bedankt dat je me hebt meegevraagd.'

'Daar ben ik erg blij om, want ik vind het ook geweldig dat je er bent.' Tijdens de wedstrijd zou ze in de vipbox zitten, dus hij zou haar pas na het laatste fluitsignaal weerzien. 'Laten we morgenochtend hier ontbijten voordat ik naar het stadion ga. In jouw suite. De rest van de dag ben ik aan het werk.' Zij was van plan het tot de wedstrijd rustig aan te doen en bij het zwembad te gaan liggen. Jack haalde herinneringen op aan vroeger, hoe spannend hij het altijd had gevonden om mee te doen aan de Super Bowl. Sinds hun aankomst in Miami had hij haar verteld dat hij twee keer was uitgeroepen tot mvp, en in zijn studeerkamer in New York had ze bij zijn trofeeën de vier ringen gezien die hij tijdens zijn vier Super Bowls had gewonnen. Nu ze uit eigen ervaring wist hoe groots het evenement was, had het allemaal meer betekenis voor haar. Het had diepe indruk op haar gemaakt om met Jack in het middelpunt van alle aandacht en activiteit te staan.

'Het moet wel erg zwaar voor je zijn geweest toen je destijds moest stoppen en het allemaal moest opgeven,' zei ze meelevend.

'Ik had geen keus.' Er gleed een schaduw over zijn gezicht. 'Mijn knieën waren versleten. Ik was achtendertig, en als ik alles op alles had gezet, had ik het misschien nog twee jaar volgehouden. Op z'n hoogst. Met de kans dat ik in een rolstoel was beland. Dat was het niet waard. Ik heb zeventien fantastische jaren gehad bij de nfl. Dat is veel. Zeventien geweldige jaren. Meer kun je niet wensen als football je passie is. Het is keihard werken, maar ik heb er nooit één minuut spijt van gehad.'

'Het is heerlijk als je dat kunt zeggen.'

Zij hield ook van haar werk, maar ze besefte wel dat wat Jack deed, iets anders was. Zijn leven als beroemdheid verschilde wezenlijk van het hare. Bij hem ging dat gepaard met een glans en een magie die je bijna alleen in de sport tegenkwam. Beroemde popsterren werden ook aanbeden en bewierookt, maar de wereld van sporthelden en hun fans was uniek.

Ze was blij dat ze met hem mee was gegaan en dat ze die wereld met eigen ogen had kunnen aanschouwen. Daardoor was ze Jack en het leven dat hij had geleid, beter gaan begrijpen. Zijn ongelooflijke sterrenstatus in aanmerking genomen, verbaasde het haar dat hij niet onverteerbaar arrogant was geworden. Hij was wel degelijk trots op wat hij had bereikt, maar zonder zichzelf op de borst te kloppen. Het was geweldig wat hij had gepresteerd, dat deden maar weinig mannen hem na, maar daar was hij opmerkelijk gewoon en nuchter onder gebleven. Dat waardeerde ze in hem. Door mee te gaan naar de Super Bowl had ze een geheel nieuwe kijk op hem gekregen, en had ze met eigen ogen kunnen zien hoe serieus hij zijn werk nam. Ze mocht hem erg graag. Hij behandelde haar met respect en had waardering voor wat ze zei en voor wat ze deed. Ze hadden het heerlijk samen. Hij was de perfecte metgezel, voor iedere vrouw.

'En ik heb het hier ook oprecht heerlijk,' zei ze stralend. Deze nieuwe deur was het openen meer dan waard gebleken. Ze had een onbekende wereld betreden, die ze anders nooit te zien zou hebben gekregen. 'Trouwens, heb je Greg al gesproken?' Ze wist dat zijn zoon inmiddels was aangekomen, maar zij had hem nog niet gezien.

'Ja, heel even. Hij komt voor de wedstrijd bij me langs in de televisiebox. Ik interview een paar spelers die hij graag wil ontmoeten. Eigenlijk had ik gehoopt dat we morgenavond samen konden dineren, maar hij moet meteen na de wedstrijd weer weg, en dan is het voor mij nog een gekkenhuis. Dus ik denk dat ik jou ook pas ruimschoots na de wedstrijd weer zie. Ik hoop dat je dat niet erg vindt.'

'Natuurlijk niet. Daarvoor ben je hier. Dat begrijp ik heel goed.' Hun vliegtuig vertrok de volgende dag om middernacht, en ze vermoedde dat hij tot die tijd druk zou zijn met het maken van interviews. 'Ik ben onderhand wel heel benieuwd naar de wedstrijd.' De aanloop ernaartoe was in elk opzicht geweldig geweest. Ze had genoten van alle party's waar ze naartoe was geweest; van alle mensen die ze had ontmoet; van de schitterende kleding, ook van de uitdossing van de supporters; van alles wat zich om het evenement heen afspeelde. En ze had zich verwonderd over het samenspel van football-spelers en andere rechtstreeks betrokkenen en de supporters die hen achterna reisden, zoals ze dat vroeger met Jack hadden gedaan.

'Ik vind het vreselijk om naar mijn eigen kamer te gaan, maar het zal toch moeten,' zei hij terwijl hij zich uiteindelijk overeind werkte. Het was halfvier, en hij moest de volgende morgen weer vroeg opstaan. Er was voor de wedstrijd nog een hoop werk te doen. Dit was wat zijn werk betrof tenslotte het hoogtepunt van het jaar. 'Tot morgen, Valerie,' zei hij gapend. Ze liep met hem mee naar de deur. Daar bleef hij staan, hij keek glimlachend op haar neer en kuste haar op haar mond. Heel voorzichtig, maar toch. Het was bijna een echte kus. Bijna. Niet helemaal. Maar het was ook niet de vriendschappelijke, vluchtige kus die ze van hem gewend was. 'We moeten praten, jij en ik,' zei hij terwijl hij een arm om haar heen sloeg. 'Niet hier, maar wanneer we weer thuis zijn.' Ze knikte, want ze vermoedde wel wat hij bedoelde, en ze was blij dat hij niet te hard van stapel liep. Daar was ze niet klaar voor. Ze was er nog niet aan toe om bij hem in bed te stappen. Ze wilde geen deel uitmaken van het legertje bewonderaarsters, ze wilde geen tijdelijke bevlieging zijn, geen onenightstand. Als het iets werd tussen hen, dan wilde ze dat het echt iets betekende, voor hen allebei.

'We hebben geen haast. Ik moet eerst nog een minirok en een glittertopje te pakken zien te krijgen,' zei ze met een volmaakt serieus gezicht.

Hij begon te lachen. 'Daar zou ik je graag één keer in zien. Met de nadruk op "één keer".' Hij had genoten van de elegante kleding waarin ze zich het hele weekend had gepresenteerd en waarin ze zich in elk gezelschap had onderscheiden. Waar ze ook kwam, ze werd overal herkend, had hij gemerkt.

'Ik zal zien wat ik voor je kan doen,' beloofde ze toen hij zich nogmaals bukte om haar te kussen. Deze keer was het een echte kus. Ze voelde aan alles dat hij het serieus meende, dus ze gaf zich aan hem over en beantwoordde de kus. Hij keek haar bijna geschokt aan toen ze elkaar ten slotte loslieten. Ze waren allebei buiten adem.

'Nou, laat me je één ding vertellen, schoonheid. Wie zo kan kussen, heeft geen glittertopje nodig.'

'Welterusten, meneer Adams,' zei ze zedig, en ze deed de deur open. Hij stak langzaam de gang over. Toen hij achteromkeek las ze zowel tederheid als passie in zijn ogen. Er was dat weekend iets gebeurd tussen hen. Ze waren meegesleept in de algehele opwinding, maar tegelijkertijd hadden ze elkaar goed vastgehouden en was hun gedeelde basis alleen maar steviger geworden.

'Welterusten, mevrouw Wyatt,' antwoordde hij, waarop ze hem een laatste glimlach schonk en zachtjes haar deur dichtdeed.

14

Zoals beloofd klopte Jack de volgende morgen om tien uur op haar kamerdeur, al helemaal klaar om aan het werk te gaan. Hij had een uur om samen te ontbijten, en in die tijd vertelde hij wat hij allemaal nog moest doen voor de wedstrijd. Hij keek ernaar uit en voelde zich duidelijk weer helemaal in zijn element. Behalve pancakes en bacon, nam hij worstjes, muffins, twee glazen sinaasappelsap en een kop koffie. Hij was groot van postuur, en het zou uren duren voordat hij weer aan eten toekwam, wist hij. Valerie vroeg van alles over de wedstrijd, en tegen de tijd dat hij klaar was met ontbijten moest hij weg. Bij de deur kuste hij haar, en het was weer net zo'n kus als die laatste op de avond daarvoor. De spanning steeg, er begon iets te smeulen, en het was waarschijnlijk maar goed dat ze niet nog een nacht bleven, dacht Valerie. Ze wilde zich niet laten verleiden tot iets waar ze later spijt van kregen, omdat ze zich hadden laten meeslepen door de vakantieachtige sfeer. Als ze samen de sprong in het diepe waagden, dan wilde ze dat ze daar allebei goed over hadden nagedacht en dat ze er helemaal achter stonden. Nadat hij haar had gekust, gaf hij haar een liefkozend tikje op haar achterwerk, en toen was hij verdwenen.

Valerie bracht de rest van de dag bij het zwembad door en lunchte daar ook. Omdat ze toch alle tijd had, liet ze zich nogmaals masseren, en voordat ze naar het stadion vertrok pakte ze haar koffers. Naar de wedstrijd droeg ze een witte spijkerbroek en dito T-shirt met rode instappers. Voor het geval dat het die avond afkoelde, nam ze een rode kasjmier trui mee. Gespannen en vol verwachting verliet ze het hotel. Jack had haar zodra hij maar even tijd had gebeld. Zoals gebruikelijk was het een gekkenhuis in het stadion. Hij had nog een stuk of vijf, zes interviews gedaan, vertelde hij. Tegen de tijd dat ze in de auto zat, belde hij opnieuw.

'Ik ben onderweg.' Ze klonk opgewonden.

'Ik kan jou wel zien, maar jij mij niet,' zei hij. 'Dus we zien elkaar vanavond om een uur of elf in het hotel.' Na de wedstrijd had hij nog twee uur nodig voor de nabeschouwing en voor interviews met de winnende ploeg. De winnaar kreeg die avond een party aangeboden, maar Valerie en Jack waren niet van plan daarheen te gaan. Net als Valerie had Jack zijn koffers al gepakt.

Valerie wenste hem succes. Hij zou het geweldig doen, zei ze. April had beloofd ook te zullen kijken, dus ze kon Jack en haar moeder zien tijdens het interview dat ze de vorige dag hadden gedaan en dat tijdens de rust zou worden uitgezonden. Valerie had de televisie thuis zo geprogrammeerd dat het werd opgenomen. Dan konden ze het terugkijken.

Ze was om halfzes bij het stadion van de Dolphins, een halfuur voor het begin van de wedstrijd, met de bedoeling rechtstreeks naar de vipbox te gaan, zodat ze alles rustig in zich kon opnemen. Bij de ingangen van het stadion heerste een enorm gedrang van supporters, en de eerste fans zaten al een uur op de tribune. Er werden souvenirs en hotdogs verkocht, mensen liepen met enorme kannen bier rond, en buitengewoon schaars geklede meisjes stonden al te juichen voor hun team. Het was een luidruchtige menigte. De beveiliging was enorm. Valerie wist van Jack dat de organisatoren tegenwoordig alles in het werk stelden om terroristische aanslagen te voorkomen, iets waar in zijn tijd nog niemand aan had gedacht, maar wat inmiddels een serieuze dreiging was. Het kostte Valerie tien minuten om bij de vipbox te komen. Tegen die tijd was het spectaculaire voorprogramma ruimschoots begonnen. Bob en Janice Lattimer waren er al. Ze zouden tot de volgende dag in Miami blijven en die avond naar de party voor het winnende team gaan. Bob stelde Valerie aan diverse mensen voor, waarop Valerie haar plaats innam en op de monitor zag dat Jack met zijn uitzending begon.

Iedereen ging staan voor het volkslied, gezongen door Stevie Wonder, en twee minuten later was de wedstrijd in volle gang. Er steeg een wild gejuich op van de tribunes toen een van de quarterbacks in de eerste tien minuten al een touchdown scoorde. Janice gaf opnieuw uitleg, zodat het Valerie geen moeite kostte de spelsituatie te begrijpen. Het andere team scoorde een touchdown in de tweede speelperiode, en de ploegen gingen met een gelijke stand de rust in. Het leek wel alsof er een wolk van licht boven het stadion hing, door alle foto's die werden gemaakt en door de wervelende show die werd opgevoerd, compleet met dansers en vuurpijlen, diverse acts van het Cirque du Soleil en een kort optreden van Prince.

Valerie keek naar Jack, die na het interview met haar gesprekken voerde met Joe Montana en Jerry Rice. Toen werd de wedstrijd hervat. Het tempo lag hoog, de spanning steeg, de score veranderde voortdurend, net als de koppositie. Het publiek reageerde uitzinnig. Er klonk gejammer en gejuich, ook in de vipbox, terwijl Jack het commentaar voor de kijkers thuis verzorgde. Valerie keek heen en weer tussen hem en het veld, zonder iets van de actie te missen. Uiteindelijk gaf een fieldgoal de doorslag, waardoor de favoriete ploeg de strijd won, geheel volgens Jacks voorspelling die ochtend aan het ontbijt. Maar het had niet veel gescheeld of de uitslag was anders uitgevallen. Op het veld vielen tranen van vreugde, en van teleurstelling. Valerie keerde zich glimlachend naar de monitor. Jack begon aan zijn nabeschouwing, zag ze. Hij verwachtte een aantal van de spelers voor de microfoon te krijgen, en tot het zover was, vulde hij de tijd met het geven van commentaar op details van de wedstrijd en verrassende spelsituaties. Valerie kon zich bijna niet van de monitor losmaken, en ze was dan ook een van de laatsten die de vipbox verlieten.

Na afscheid te hebben genomen van de anderen, nadat ze Bob Lattimer had bedankt voor de reis en Janice voor haar toelichting, en nadat ze Janice ten slotte succes had gewenst met de bruiloft van haar dochter in juni, liet ze zich terugbrengen naar het hotel. Ze had het een geweldige belevenis gevonden. Toen ze om halftien weer in haar kamer was, zette ze de televisie aan om te zien hoe Jack zijn laatste interviews deed. Om tien uur was de uitzending eindelijk afgelopen, en een halfuur later kwam hij haar suite binnenlopen, nog helemaal euforisch van de wedstrijd. Hij zag er gelukkig uit, maar ook doodmoe. Ze feliciteerde hem met zijn juiste voorspelling en zei dat hij zich uitstekend van zijn taak als commentator had gekweten. En dat hij er, zoals altijd, geweldig had uitgezien op het scherm.

Hij schonk zichzelf een biertje in en ging zitten, om na te praten over de gebeurtenissen van die avond. Twintig minuten later belde hij de portier om te vragen of hun bagage naar beneden kon worden gebracht. Hij was drie dagen onafgebroken in touw geweest. Het ontging Valerie niet dat hij weer een beetje met zijn been trok. Sinds hun aankomst in Miami had hij alleen maar gewerkt, en ze had diep respect voor wat hij had gepresteerd. Tot dat weekend had ze geen idee gehad hoe veeleisend het werk was dat hij deed, net zoals hij weinig of niets van haar carrière had geweten.

In de limo hadden ze het nog steeds over de wedstrijd. Ze waren om halftwaalf op het vliegveld, waar het toestel al stond te wachten. Het zou de volgende dag terugvliegen naar Miami om Bob en Janice op te halen, maar Jack wilde die avond al naar huis. Hij was uitgeput, en Valerie moest werken.

Ze gingen via de trap aan boord, en Jack ontspande pas toen hij eenmaal zat. De stewardess had sandwiches klaarstaan en champagne in de koeler. Ze schonk hun allebei een glas in, en Valerie dronk Jack toe met een liefdevolle glimlach.

'Op de ware held van de Super Bowl! Je hebt het geweldig gedaan!' Hij was geroerd door haar lof en tevreden over het verloop van de uitzending. Bovendien vond hij het fijn te horen dat ze te spreken was over zijn interviews. Hij stak er altijd een hoop werk in en zorgde dat hij goed was voorbereid. Volgens Valerie was dat te zien. Ze was oprecht onder de indruk van de tomeloze inzet waarmee hij zijn werk deed, van de zorgvuldigheid waarmee hij zijn uitzendingen maakte. Voor Valerie was het van het eerste tot het laatste moment een perfect weekend geweest.

Tien minuten nadat ze aan boord waren gegaan, vertrok het vliegtuig, en Valerie bedacht niet voor het eerst hoe comfortabel deze manier van reizen was. Veel comfortabeler dan met een gewone lijnvlucht. Jack keerde zich naar haar toe en pakte glimlachend haar hand.

'Bedankt voor je geweldige gezelschap.' Ze had zich enthousiast getoond, geïnteresseerd, zorgzaam, een geweldige reisgenoot, een echte steun en toeverlaat. Kortom, hij had zich geen beter gezelschap kunnen wensen.

'Sorry dat ik geen glittertopje heb weten te bemachtigen. Volgend jaar!' beloofde ze, en hij begon te lachen.

'Je krijgt mijn stem als mvp.' Hij boog zich naar haar toe en kuste haar, weer net zo hartstochtelijk als die ochtend en de vorige avond. Hun band leek met de dag hechter te worden. Ze kenden elkaar inmiddels een maand. Ze hadden veel samen opgetrokken en leerden elkaar steeds beter kennen. Bovendien hadden ze erg veel plezier samen.

Ze praatten nog wat, maar na een paar minuten viel hij in slaap, en hij sliep aan één stuk door tot de landing. Nadat ze om middernacht uit Miami waren vertrokken, waren ze om drie uur 's nachts weer in New York. Er stond een limo naast de landingsbaan te wachten om hen naar huis te brengen. Een uur later stonden ze voor het gebouw waar Valerie woonde. Hij stond al op het punt haar af te zetten toen hij zei dat hij nog even mee naar boven ging. Hij wilde zeker weten dat ze veilig binnenkwam. Ze lachte hem uit om zijn bezorgdheid. In haar eigen gebouw kon haar niets gebeuren, maar hij hield voet bij stuk. Want waar het hem eigenlijk om ging, was dat hij haar wilde kussen zonder door nieuwsgierige ogen te worden gadegeslagen.

De conciërge zette haar bagage in de hal van haar appartement en nam de lift naar beneden, terwijl Valerie haar jas uitdeed. Toen nam Jack haar in zijn armen. Hij verlangde naar haar, en even later stonden ze weer hartstochtelijk te zoenen. Ze was buiten adem toen hij zijn lippen eindelijk van de hare nam.

'Ik moet je iets vragen,' zei hij zacht, met zijn lippen in haar hals, terwijl hij haar nog altijd dicht tegen zich aan hield. 'Mag ik vannacht hier blijven?' Ze maakte zich van hem los en keek hem onderzoekend aan. 'Als je er nog niet klaar voor bent... We hebben alle tijd van de wereld...' Maar hij verlangde naar haar zoals hij nog nooit naar een vrouw had verlangd. Ze was het wachten waard, maar hij had het hele weekend naar haar gesnakt, meer dan hij ooit naar een date van tweeëntwintig in een minirok en een glittertopje had gesnakt.

'We lijken wel gek,' fluisterde ze tussen de kussen door. Maar zo voelde het niet. Het voelde goed.

'Hoezo gek? Ik vind het volkomen redelijk. Sterker nog, dit is het verstandigste wat ik ooit heb gedaan.'

Ze knikte, want zij voelde het net zo. 'Ja,' was alles wat ze zei, op zijn vraag of hij mocht blijven. Hij belde de chauffeur van de limo, om zijn bagage naar boven te laten brengen en om te zeggen dat hij de auto niet meer nodig had. Zijn koffer kwam vijf minuten later. Jack droeg hem naar haar slaapkamer en zette hem neer. Valerie zat op het bed en keek glimlachend naar hem op. De kamer zag er onberispelijk uit, en er was in geen jaren een man geweest. Op het nachtkastje brandde één lamp, die de kamer in een gedempt schijnsel hulde. Heel teder begon hij haar uit te kleden, en toen ze naast elkaar in het enorme bed lagen, keken ze elkaar aan. Ze had het gevoel dat het zo moest zijn. Dat ze al die jaren op hem had gewacht.

'Ik wil je geen pijn doen,' zei ze zacht. 'Is alles goed met je been?'

Hij knikte, toen begon hij te lachen. 'Ik heb een kogelwond in mijn been, een slechte rug, versleten knieën. Weet waar je aan begint met zo'n gammele oude man.' Maar in haar armen zag hij eruit als een jongen, en zo voelde hij ook. Toen deed ze het licht uit. Ze had altijd hard gewerkt met haar personal trainer, en daardoor zag ze er geweldig uit voor haar leeftijd. Maar ze wilde niet dat hij haar lichaam zou vergelijken met dat van een tweeëntwintigjarige. Op het moment dat hij haar kuste, laaide de passie die in hen smeulde, hoog op. Ze vergaten zijn been en zijn rug, ze hadden zo naar elkaar verlangd dat ze er geen genoeg van konden krijgen en urenlang de liefde bedreven. Zo'n nacht had hij nog nooit beleefd, en terwijl hij met Valerie in zijn armen in slaap viel, wist hij wat het verschil was met al die andere nachten. Hij was voor het eerst in zijn leven echt verliefd. Net als zij.

15

Toen April haar moeder de volgende morgen belde, stond Valerie naakt in de keuken roerei te maken voor Jack. Ze had de eerste portie laten aanbranden en roerde geconcentreerd in de tweede. Ondertussen was Jack verdiept in het sportkatern van de krant. Hij had haar zo laten genieten en haar zo op haar gemak gesteld, dat ze er geen moeite mee had zich naakt aan hem te laten zien.

'Hoe was het?' vroeg April.

'Ongelooflijk,' antwoordde Valerie dromerig, met haar gedachten allang niet meer bij de Super Bowl. Toen moest ze haastig ingrijpen om haar eieren te redden voordat ze ook de tweede portie liet aanbranden. Tegen April zei ze dat ze al een gesprek had op de andere lijn en dat ze zou terugbellen.

Jack kuste haar toen ze de eieren voor hem neerzette, en hij liet loom een hand over haar lichaam glijden. Hij was een uitzonderlijk goede minnaar, en net zo euforisch als zij over hun eerste nacht. Zijn been en zijn rug bezorgden hem geen enkele last, had hij haar bezworen. Hij was maandenlang bang geweest om seks te hebben, maar ineens leek het alsof hij weer alles kon doen wat hij wilde. Hun liefdesspel was echter geen acrobatisch nummer geweest, maar teder en tegelijkertijd zo gepassioneerd dat ze erdoor overweldigd waren. Het had gevoelens in hem losgemaakt die hij nooit eerder had ervaren.

Terwijl hij zijn roerei at, verried zijn gezicht hoe gelukkig hij was.

'Wentelteefjes kan ik beter,' verontschuldigde Valerie zich, en hij begon te lachen.

'Dat zal wel. Ik plaag je maar. De eieren zijn geweldig, net zo geweldig als jij. Trouwens, wat moet jij vandaag allemaal doen?' Hij had een dag vrij genomen om na te genieten van de Super Bowl. Zijn volgende uitzending was pas over twee dagen, dus hij had besloten dat hij het wel even rustig aan mocht doen. Dat had hij verdiend. Al voor het ontbijt had hij een boodschap ingesproken op de voicemail van zijn assistent.

'Ik moet werken,' antwoordde Valerie. En Dawn rekende op haar aanwezigheid.

'Waarom meld je je niet ziek?' opperde hij.

Ze begon te lachen. 'Dat doe ik nooit. Stel je voor dat ze me de laan uit sturen!' Maar dat zouden ze niet doen, wist ze. Bovendien stonden er donderdag pas weer opnamen op het programma. Er lag echter een hoop werk op haar te wachten. Ze had die vrijdag al vrij genomen om naar de Super Bowl te gaan, iets wat ze anders nooit deed.

'Als ze je ontslaan, zal ik voor je zorgen. Trouwens, misschien zeg ik mijn baan wel op.' Hij maakte een grapje. Ze begonnen allebei te lachen. Na hun gepassioneerde nacht was werken wel het laatste waarvoor ze in de stemming waren. Dat was Valerie nog nooit overkomen.

'Nou, dat gaat goed. We zijn inmiddels...' ze keek op de keukenklok. '... vijf uur geleden bij elkaar in bed beland, en we zijn nu al hard op weg om werkloos te worden.'

'Klinkt goed,' zei hij stralend. 'Als je je ziek meldt, kunnen we de hele dag in bed blijven liggen om te vrijen.'

Het klonk verleidelijk, dat moest ze toegeven. 'Misschien kan ik het eigenlijk best een keer doen,' zei ze dromerig. 'Volgens mij ben ik al in geen jaar ziek geweest. Misschien wel in geen twee jaar.'

'Ik vind het een uitstekend idee.' Hij sloeg zijn armen om haar heen en raakte onmiddellijk weer opgewonden.

Tussen hun kussen door reikte ze naar haar mobiele telefoon, en ze sprak Dawns voicemail in, met de mededeling dat ze met een verschrikkelijk zere keel uit Miami was teruggekomen en dat ze die dag in bed bleef. Dat laatste was in elk geval waar, dacht ze, terwijl Jack haar bij de hand nam en haar meetrok naar de slaapkamer. Vijf minuten later lagen ze alweer hartstochtelijk te vrijen, en toen het voorbij was, rustten ze uitgeput in elkaars armen.

'Ik ben te oud voor zo'n jonge man als jij,' zei ze hijgend, volledig buiten adem. 'Dat kan ik niet meer aan.'

Hij was net zo buiten adem als zij. 'Bij jou voel ik me weer een jonge vent.' Hij trok haar dicht tegen zich aan en begon haar te strelen. Even later vielen ze in elkaars armen in slaap, en ze werden rond het middaguur pas weer wakker.

Toen gingen ze samen onder de douche, ze vrijden opnieuw, en daarna maakte Jack in de keuken voor hen allebei een club-sandwich. Ondertussen vertelde Valerie opgelucht dat haar werkster op maandag niet kwam. En dat ze bij wijze van uitzondering de volgende dag ook vrij had genomen. Dus de kust was veilig, ze konden alle remmen losgooien. Na de lunch kropen ze weer in bed en keken ze wat oude films. Valerie had nog nooit een hele dag in bed gelegen als ze niet ziek was. Ze voelde zich lui, genotzuchtig, en verliefd, terwijl ze zich in Jacks armen nestelde.

April belde tegen het eind van de middag. Ze klonk bezorgd. 'Is alles goed met je? Ik belde naar je werk, en daar zeiden ze dat je ziek was. Maar vanmorgen klonk je helemaal niet ziek. Wat is er aan de hand? Je hebt ook niet meer teruggebeld.'

'Het spijt me, lieverd. Ik heb een verschrikkelijk zere keel. Misschien is hij ontstoken.'

'Heb je de dokter gebeld?'

'Nee, nog niet,' zei Valerie met een schuldbewuste blik op Jack, terwijl die loom haar borst omcirkelde met een vinger. Haar lichaam reageerde onmiddellijk. 'Ik zal het doen. Dat beloof ik.'

'Als het inderdaad een ontsteking is, moet je antibiotica slikken,' zei April vastberaden.

'Ik ga meteen bellen. Ik heb de hele dag in bed gelegen.'

'Dat is goed. Je moet zorgen dat je warm blijft. Ik bel straks nog even, om te vragen hoe je je voelt.'

'Maak je geen zorgen als ik niet opneem. Dan slaap ik,' zei Valerie, want ze wilde tijdens het vrijen niet gestoord worden.

'Trouwens, hoe was de Super Bowl? Ongelooflijk, zei je vanmorgen.'

'Dat was het ook.' Ze had gedoeld op Jack, niet op de Super Bowl, terwijl ze de eieren liet aanbranden. Maar de wedstrijd was ook geweldig geweest.

'Ik heb in de keuken gekeken. Jack deed het fantastisch. Zowel zijn commentaren als zijn interviews. Was hij aardig voor je?'

'Erg aardig,' verzekerde Valerie haar met een grijns naar Jack, die naast haar lag. 'Hoe voel je je?'

'Prima. Dik. Ik denk dat het nu wel snel zichtbaar wordt. En dan zal ik het aan iedereen moeten vertellen. En uitleggen. Het liefst hou ik het zo lang mogelijk stil.' Ze was inmiddels bijna vijf maanden zwanger, en in vergelijking met haar vroegere ranke silhouet voelde ze zich enorm.

'Ik denk niet dat je dat nog lang kunt volhouden,' zei Valerie. 'Het gaat niemand iets aan. Je hoeft niks uit te leggen.'

'Volgens mij hebben sommigen hier het al in de gaten.' Dat gold in elk geval voor Jean-Pierre. Hij was uitzonderlijk attent en behulpzaam, en wanneer er iets zwaars getild moest worden, schoot hij onmiddellijk toe. Ze waardeerde zijn hulp, maar zijn nadrukkelijke zorgzaamheid maakte dat ze zich steeds ongemakkelijker voelde. Hoe terughoudend en zakelijk ze zich ook opstelde, hij liet zich er niet door ontmoedigen.

'Ik bel je morgen, lieverd,' zei Valerie.

'Zorg goed voor je keel. Je moet thee met honing drinken. En de dokter bellen.'

'Dat zal ik doen. Bedankt voor je telefoontje.'

Valerie hing op en keerde zich naar Jack, die haar onmiddellijk weer begon te kussen. Hij bleef ook die nacht bij haar, en Valerie verbaasde zichzelf door de volgende morgen naar haar werk te bellen om te zeggen dat ze keelontsteking had en die dag nog in bed bleef.

'Ik moet hiermee ophouden,' zei ze beschaamd, terwijl ze in de keuken zaten, aan een diner dat ze hadden klaargemaakt van wat de koelkast nog te bieden had. 'Ik moet morgen echt weer aan het werk. Mijn hele bureau ligt vol. Het werk stapelt zich maar op.'

'Volgens mij moeten we gewoon allebei ontslag nemen,' zei hij plagend, maar hij moest de volgende dag ook weer aan de slag. Het was heerlijk geweest om twee dagen vrij te zijn, om samen in bed te liggen en te praten, te slapen, te vrijen en televisie te kijken. Valerie had zoiets nog nooit gedaan, maar ze had zich in geen jaren zo ontspannen en gelukkig gevoeld, en dat was haar aan te zien. Ze hoopte dat het voor hem geen bevlieging was, maar zo voelde het niet. Het voelde serieus, voor hen allebei. 'Zullen we vanavond naar mijn appartement gaan?' stelde hij voor. 'Mijn werkster komt nooit op woensdag.' Ze probeerden het zo lang mogelijk stil te houden. Valerie wilde het nog niet aan April vertellen, of aan wie ook. Dit was hun geheim, van Jack en haar, en ze voelde zich nog altijd een beetje ongemakkelijk vanwege het leeftijdsverschil. Bovendien had hij zo'n reputatie als rokkenjager dat commentaar onvermijdelijk was zodra hij zich met een vrouw vertoonde. Tegelijkertijd voelde ze zich helemaal niet ouder dan hij. Ze voelde zich door hem beschermd, ze voelde zich veilig in zijn armen. En in bed verdween het leeftijdsverschil volledig.

Rond tien uur die avond pakte ze een koffertje, ze hing haar kleding waarin ze naar haar werk zou gaan, op een hanger, en ze namen een taxi. Hij had zijn koffer uit Miami nog bij zich. Haar bagage stond onuitgepakt in haar slaapkamer. Het enige wat ze eruit had gehaald, was haar make-up en haar tandenborstel. Ze legde haar spulletjes bij hem in de badkamer, hing haar kleren in de kast en voelde zich meteen helemaal thuis. Toen namen ze een bad in zijn enorme, marmeren kuip.

'Wat gaan we tegen iedereen zeggen?' vroeg Valerie met een peinzend gezicht, terwijl ze na hun bad in de keuken ijs zaten te eten. 'Of moeten we voorlopig gewoon zorgen dat niemand iets in de gaten heeft tot we zelf duidelijkheid hebben?'

'Ik heb allang duidelijkheid,' zei hij kalm. Hij schonk haar een glimlach. 'Ik ben verliefd op je. Ik zou wel een vliegtuigje willen huren, om het in de lucht boven Manhattan te schrijven, maar dat is waarschijnlijk een beetje té. Dus misschien moeten we ons beperken tot een berichtje op bladzijde zes,' zei hij, verwijzend naar de societypagina van The New York Post.

'O, maak je geen zorgen. Ze komen er snel genoeg achter,' zei Valerie. '"Spreken is zilver, zwijgen is goud." Daar geloof ik heilig in. Maar ik weet niet of het in dit geval iets oplost. Alle ogen zijn voortdurend op ons gericht.'

'Dan stel ik voor dat we er gewoon rond voor uitkomen en ervan genieten. Tenslotte hebben we niets te verbergen. We zijn allebei single. Of denk je dat April er moeite mee heeft?'

'Nee, dat verwacht ik niet,' zei Valerie nadenkend. 'Ik zou niet weten waarom. En ze mag je erg graag. Hoe zit het met Greg?' Jacks zoon was jonger dan April. Misschien had hij er wel moeite mee, dacht Valerie.

'Hij vond je aardig, zei hij in Miami. Dus we hoeven ons nergens zorgen over te maken. De kinderen zijn de enigen die ertoe doen. De rest kan naar de pomp lopen.'

Het leek allemaal zo simpel. Veel simpeler dan Valerie ooit had kunnen denken. Ze dacht aan Alan Starr, aan zijn voorspelling op haar verjaardag. Hij had eindelijk gelijk gekregen.

Ze gingen naar bed en stonden de volgende morgen al vroeg op. Jack maakte het ontbijt klaar. Eieren met bacon, die April zo in haar restaurant had kunnen serveren. Het smaakte heerlijk, en na enig overleg besloten ze samen een taxi te nemen naar hun werk. En zo kwam het dat ze ook samen het gebouw binnenliepen, maar dat leek niemand op te vallen of te interesseren. Het was er zoals altijd een komen en gaan van mensen, maar toen hij uit de lift stapte en haar vluchtig kuste, was er niemand die flauwviel, er begon niemand te wijzen of te gillen. Hij schonk haar een glimlach. 'Ik bel je straks.'

Toen ze op kantoor kwam nam Dawn haar bezorgd op. 'Hoe is het met je keel?' Ondanks haar jonge leeftijd had ze de neiging over Valerie te moederen. Ze mocht Valerie erg graag en ze was dol op haar werk. Omgekeerd was Valerie net zo blij met haar.

'Prima. Hoezo?' Valerie keek haar niet-begrijpend aan. Ze was haar smoes om thuis te blijven alweer vergeten. 'O, dat! O, dat gaat al veel beter. Hij was ontstoken. Ik slik antibiotica.' Ze liep rechtstreeks naar haar eigen kamer en ging aan het werk. De volgende dag zouden ze het jaarlijkse valentijnsprogramma opnemen. Erg toepasselijk, dacht ze onwillekeurig.

Jack kwam tijdens zijn lunchpauze naar beneden. Hij voelde zich geweldig. Ze hadden alle andere omroepen verslagen met de kijkcijfers. Iedereen was blij, ze waren allemaal trots op hem.

Valerie moest die avond tot laat werken en beloofde op weg naar huis bij hem langs te komen. Ze was er uiteindelijk om halfnegen en ging niet meer naar huis. Dat deed ze pas de volgende morgen, om zich te verkleden voor haar werk. De werkster was er al en dacht dat Valerie de stad uit was, zoals ze zei. Dat was de enige reden die ze kon bedenken waarom Valerie niet in haar eigen bed zou hebben geslapen. Valerie besefte dat het niet lang meer zou duren of iedereen wist het van Jack en haar. Het was te ingewikkeld om erover te blijven jokken. Maar op dat moment glimlachte ze slechts, en ze zei niets. Voor de opnamen van het programma dat zou worden uitgezonden op Valentijnsdag, koos ze een rood Chanel-pakje. Jack kwam een halfuur later langs, zodat ze samen een taxi konden nemen naar hun werk. Van het ene op het andere moment waren ze onafscheidelijk, maar Valerie vond het heerlijk. Ze genoot ervan een stel te zijn. Op weg naar de televisiemaatschappij vertelde ze over het programma dat ze die dag ging opnemen.

'Wat doen wij eigenlijk met Valentijnsdag? Zullen we bij April gaan eten?' stelde hij voor. Valerie knikte, denkend dat ze haar dochter vóór die tijd zou moeten inlichten, maar ze wist niet goed wanneer.

Dat gebeurde uiteindelijk die zaterdag, toen Valerie op weg naar de kapper bij April langsging voor de lunch. De gelegenheid om openheid van zaken te geven presenteerde zich toen April naar Jack informeerde.

'Jullie zien elkaar wel erg vaak, hè? Niet om het een of ander, mam, maar hij heeft een drukke agenda als het om vrouwen gaat. Ik wil niet dat je voor hem valt en dat hij je verdriet doet. Hij komt hier voortdurend eten met jonge modellen.' Valerie knikte en keek haar dochter peinzend aan. Ze had nog nooit tegen April gelogen, en dat was ze ook nu niet van plan. Tenminste, niet over wezenlijke dingen.

'Om je de waarheid te zeggen bén ik al voor hem gevallen. En misschien gaat hij me verdriet doen, dat weet ik niet. Hij is tien jaar jonger dan ik, maar het lijkt wel alsof dat er niet toe doet. Hij is ook voor mij gevallen.'

April zweeg, niet goed wetend wat ze moest zeggen. 'Is hij lief voor je?' vroeg ze ten slotte zacht.

'Erg lief. Hij is geweldig. Lief, slim, hij behandelt me met respect en hij is heerlijk gezelschap. We kunnen het goed vinden samen. Misschien is het niet voor altijd. Maar dat geldt, volgens mij, voor alles. Het is leuk zo lang als het duurt.' Ze voelde zich schuldig dat haar dit was overkomen en niet April. Haar dochter had ook recht op geluk. En die had het bovendien veel harder nodig. Het was ongelijk verdeeld in de wereld. Zij was zestig en tot over haar oren verliefd, April was alleen, en vijf maanden zwanger van een man die niets met haar of de baby te maken wilde hebben. 'Het spijt me, lieverd. Ik voel me afschuwelijk hebberig. Ik zou veel liever willen dat jij een goede man had om voor je te zorgen.'

'Trek het je niet aan. Ik red me wel,' zei April vastberaden, maar ze zag er moe uit. En ze was verdrietig, al vanaf het moment dat ze Mike voor het laatst had gezien, toen haar idee om samen naar de dokter te gaan op zo'n drama was uitgelopen. 'En ik ben blij voor je, mam,' zei ze oprecht. 'Je verdient het. Jack mag zijn handjes dichtknijpen met je, en je bent nog hartstikke jong. Ik heb altijd gehoopt dat je weer een leuke man zou vinden. Papa is gelukkig met Maddie. Dat recht heb jij ook. En misschien is Jack er eindelijk achter gekomen dat hij van die jonge meiden toch niet echt gelukkig werd.' Dat hoopte ze tenminste vurig, in het belang van haar moeder.

'Nou ja, ik voel me er blijkbaar nog altijd een beetje ongemakkelijk bij. Want ik doe wel alsof het niet zo is, maar ik ben toch echt zestig. En dat is een stuk ouder dan tweeëntwintig.'

'Die jonge meiden begonnen hem waarschijnlijk te vervelen,' zei April wijs. Het kwam als een verrassing, maar ze was blij voor haar moeder. Toen Valerie vertelde dat ze met Jack op Valentijnsdag wilde komen eten, reageerde April enthousiast. 'Ik ga iets bijzonders voor jullie koken,' beloofde ze, en toen Valerie wegging en April haar moeder omhelsde, zei ze nogmaals hoe blij ze voor haar was.

'Wat zei ze?' vroeg Jack toen Valerie die middag bij hem kwam. Sinds hun terugkeer uit Miami waren ze elke nacht samen geweest, in zijn appartement of het hare. Hij had zich een beetje zorgen gemaakt over Aprils reactie. Hoe volwassen ze ook waren, je wist het met kinderen nooit. Hij had Greg die week gebeld om hem te vertellen dat Valerie en hij een stel waren, en zijn zoon had het prima gevonden. Geen enkel probleem. Maar meisjes waren nu eenmaal anders, en Valerie en haar dochter waren erg close, wist hij.

'Ze reageerde geweldig,' stelde Valerie hem gerust, en ze kuste hem. 'En op Valentijnsdag gaat ze iets bijzonders voor ons koken. Ik heb gezegd dat je daar wilde eten.'

'Ik hoop niet dat ze van plan is me te vergiftigen.' Hij leek nog altijd een beetje onzeker.

Valerie lachte hem uit. 'Ik zei toch dat ze prima reageerde. Trouwens, ze heeft genoeg aan haar eigen problemen.'

'O? Wat dan?' vroeg hij bezorgd. 'Het gaat toch wel goed met het restaurant?'

'Met het restaurant gaat het geweldig,' zei ze, zonder verder uit te weiden. Maar Jack was allang blij dat April ook geen moeite had met hun verhouding. Ze hadden het groene licht gekregen. Iedereen die ertoe deed, ging ermee akkoord. Die wetenschap maakte dat hij zich een stuk prettiger voelde. En tot dusverre had verder niemand iets in de gaten, ook al gingen ze veel met elkaar om, ook op het werk. Blijkbaar veronderstelde iedereen dat ze gewoon vrienden waren. Tenslotte was het ook als een goede vriendschap begonnen. Het zou misschien even duren voordat men besefte hoe de vork werkelijk in de steel zat, en dat vond hij prima. Valerie had wel het gevoel dat Dawn iets vermoedde. Haar assistente had er echter met geen woord over gesproken. En zoals hij had gezegd, de goedkeuring van hun kinderen was het enige wat ertoe deed, en die hadden ze.

Op Valentijnsdag gingen ze bij April eten. Die zette hun inderdaad een exquis diner voor, waarna ze even bij hen ging zitten. Daar zat ze nog toen een van de modellen met wie Jack ooit een date had gehad, kwam binnenlopen met een buitengewoon aantrekkelijke, mannelijke collega. Bij hun tafeltje bleef ze staan. Jack moest haar vooral weer eens bellen, zei ze. Valerie keurde ze nauwelijks een blik waardig. Blijkbaar verkeerde ze in de veronderstelling dat hij een dinertje had met vrienden, vooral omdat April er ook bij zat.

'Ik heb je gemist,' koerde ze met een pruillip en met een blik die niets aan de verbeelding overliet. Even later werd April naar de keuken geroepen. Valerie was ongewoon stil nadat ze was vertrokken. Jack kon aan haar gezicht zien dat ze uit haar evenwicht was.

'Trek je van haar maar niks aan.' Zijn toon verried dat het model hem volstrekt onverschillig liet. 'Ik ben maar één keer met haar uit geweest. Ze is gek. En blijkbaar laat ze zich overal voor betalen, want die ene keer heeft ze honderd dollar uit mijn portefeuille gestolen.' Niet alle meisjes waren zo. Sommige waren best aardig. Maar zij was een van zijn ergste dates geweest. Wat een pech dat hij uitgerekend haar die avond moest tegenkomen.

Valerie was zichtbaar geschokt. 'Je bent met haar naar bed geweest. Dat bleek wel uit de blik waarmee ze je aankeek.' Valeries blik was bezeerd, haar uitdrukking gespannen.

Met een zucht nam Jack haar hand in de zijne. 'Lieverd, ik ben zo stom geweest om met de helft van alle modellen in heel New York naar bed te gaan. Maar dat wil niet zeggen dat ik dat nog steeds zou willen. Die tijd is voorbij. Ik hou van jou! En ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan als ik aan het verleden denk. Dit zal vast nog wel eens vaker gebeuren. En reken maar dat ik me elke keer weer doodschaam. Eigen schuld. Ik verdien niet beter. Maar jij wel. Dus ik hoop zo dat er daardoor tussen ons niets verandert, en dat jij er niet elke keer door van streek raakt. Ze hebben nooit iets voor me betekend, ik heb alleen een beetje plezier met ze gemaakt. Wat wij samen hebben, is iets heel anders. Jij bent niet alleen een prachtige vrouw, ik vind je ook geweldig, en ik hou van je.' Hij keek haar zo ernstig en oprecht aan dat ze zich op slag beter voelde en zich bijna een beetje geneerde omdat ze zich zo had laten kennen. Op dat moment kwam April weer bij hen zitten.

'Sorry, een van die ellendige vaatwassers laat het telkens afweten. Ik ben bang dat er een nieuwe moet komen.' Toen pas keek ze haar moeder aan, en ze zag dat Valerie van streek was. Waarschijnlijk door het fotomodel dat Jack had aangesproken. Maar April zag ook hoe verliefd hij naar haar moeder keek. Ze was oprecht blij voor hen.

Jack bedankte haar voor het verrukkelijke diner, en toen ze even later vertrokken, liep April met hen mee naar buiten. Haar moeder zag er inmiddels iets beter uit, maar ze was nog altijd een beetje uit haar doen. April kuste hen en drukte hun op het hart gauw terug te komen. Terwijl ze Jack een zoen op zijn wang gaf, voelde hij haar buik tegen zich aan. Zijn ogen werden groot van verrassing. Ze was zwanger, besefte hij. Toen pas zag hij dat haar schort inderdaad een onmiskenbare bolling camoufleerde. Vragend keek hij haar aan.

'Mam legt het je wel uit,' zei ze verlegen. 'Of heeft ze het al verteld?' Als dat zo was, had ze daar geen moeite mee. Tenslotte hoorde hij nu ook bij de familie.

'Nee, ze heeft nog niks gezegd,' zei Jack zacht. 'Is het goed nieuws of slecht nieuws?' vroeg hij, wijzend naar haar buik.

Ze haalde haar schouders op. 'Ach, een beetje van allebei. Aanvankelijk schrok ik, maar misschien blijkt het uiteindelijk wel het beste wat me ooit had kunnen overkomen. Tenminste, dat hoop ik maar.' De taxi stond al te wachten. Het was koud, en omdat April geen jas aanhad, haastte ze zich weer naar binnen. Jack gaf de chauffeur Valeries adres en verviel daarna in stilzwijgen. Ze zouden die nacht bij haar slapen, want ze pendelden nog altijd heen en weer tussen haar appartement en het zijne.

'Waarom heb je niks gezegd?' vroeg hij ten slotte. Zijn blik verried dat hij zich gekwetst voelde.

'Wat bedoel je?'

'Over April en de baby. Dat ze zwanger is. Trouwens, wie is de vader? Ik wist niet eens dat ze een vriend had.'

'Die heeft ze ook niet.' Valerie zuchtte. 'Het is een ongelukje. Ik heb hem één keer ontmoet. Een aardige vent. Hij is culinair recensent. Maar hij wil er verder niets mee te maken hebben. Niet met haar en niet met de baby. Het schijnt dat ze één keer samen in bed zijn beland, dus April heeft wel erg veel pech gehad. Ze zijn samen dronken geworden, vertelde ze, en tot overmaat van ramp werkte de pil niet, doordat ze op dat moment antibiotica slikte.' Jack had met April te doen. Het viel niet mee om helemaal alleen zwanger te zijn, en dan ook nog leiding te moeten geven aan het restaurant.

'Nou, dat is inderdaad beroerd voor haar. En waarom heb je nooit iets gezegd?' Er lag voor het eerst een verwijtende klank in zijn stem. Schaamde ze zich, vroeg hij zich af. Of had ze gezwegen om April in bescherming te nemen? Daar kon hij zich nog wel iets bij voorstellen. Anderzijds, hij had gedacht dat ze volledig open waren tegen elkaar en dat ze zoiets ingrijpends wel zou hebben verteld. Hij twijfelde er niet aan of ze maakte zich grote zorgen over haar dochter. Het deed hem pijn dat ze niets had gezegd, want hij wilde haar helpen. Hij wilde een deel zijn van haar leven en niet alleen maar vanaf de zijlijn toekijken.

Er brandden tranen in haar ogen toen ze antwoord gaf. 'Weet je nog, dat meisje van vanavond? Dat meisje dat bij ons tafeltje bleef staan? Hoe oud is ze? Eenentwintig? Tweeëntwintig? Hooguit drieëntwintig. Dat betekent dat ik zevenendertig jaar ouder ben! Dat meisje... Dat zijn de vrouwen met wie je uitging. Ik ben single, en op mijn zestigste heb ik iets met een man die tot voor kort uitging met meisjes van in de twintig. En dan verwacht je ook nog dat ik je vertel dat ik oma word? Ik had de oma van dat fotomodel kunnen zijn!' Ze kromp ineen terwijl ze het zei, en er blonken tranen in haar ogen. 'Ik weet dat het onnozel is. Ik weet dat ik ijdel ben. Maar ik dacht dat je me misschien niet meer hoefde als ik het je vertelde. Ik moet er zelf nog aan wennen, en ik wilde er tegenover jou niet meteen over beginnen. Trouwens, het is natuurlijk in de eerste plaats afschuwelijk voor April. Maar dat is niet de reden waarom ik het je niet heb verteld. Ik wilde gewoon niet dat je met een aanstaande oma naar bed ging.' Ze zag er zo zielig en kwetsbaar uit dat hij glimlachte en zich moest beheersen om het niet uit te schateren. Het had dan ook wel iets grappigs. Hij, de casanova die met belachelijk jonge meisjes uitging, met jonge vrouwen zonder hersens maar met een schitterend lichaam, deelde inmiddels het bed met een vrouw die tien jaar ouder was dan hij. En of ze nou oma werd of niet, hij was waanzinnig verliefd op haar.

Hij sloeg zijn armen om haar heen en kuste haar. 'Ik heb het je al eerder gezegd, die meisjes hebben nooit iets voor me betekend. En je leeftijd doet er niet toe. Ik hou van je, ook al word je overgrootmoeder. Ik hou van je, hoe oud je ook wordt en hoeveel kleinkinderen je hebt. Jezus, Valerie, ik ben ook geen twintig meer. Hoewel, dankzij jou voelt het soms wel zo. Maar het gebeurt net zo vaak dat ik naar je kijk en dat ik me de oudste voel van ons tweeën.' Ze lachte door haar tranen heen. Toen kon hij de verleiding niet weerstaan haar een beetje te plagen. 'En ik beloof dat ik je nooit "oma" zal noemen,' zei hij grijnzend.

'O, wat ben jij gemeen!' Ze haalde speels uit en sloeg hem op zijn arm. 'Inderdaad, waag het niet! Als dat kind me ooit "oma" noemt, wil ik het niet meer zien.' Maar ze kroop dichter tegen hem aan en voelde zich al een stuk beter. 'Ik vind het zo erg voor April. Het is echt een afschuwelijke situatie,' zei ze ernstig. 'Ik weet niet hoe ze zich moet redden.'

'Dat gaat haar lukken,' zei hij kalm. 'En wij gaan haar helpen. We kunnen babysitten als het nodig is.' Hij keek Valerie glimlachend aan. 'Het kind kan gewoon Jack en Valerie zeggen, in plaats van opa en oma. Hoewel, ik vind kleinkinderen wel leuk. Niet direct, maar ooit.'

'Precies. Het leek mij ook altijd enig, maar pas tegen mijn tachtigste. Ik wilde het je vertellen, Jack. Echt waar. Ik heb een paar keer op het punt gestaan, maar ik kreeg het niet over mijn lippen. "O, trouwens, ik word oma in juni." Dat klinkt echt verschrikkelijk wanneer je probeert jong en sexy te lijken.'

'Je bént jong en sexy!' stelde hij haar gerust.

'Maar niet zo jong en zo sexy als dat meisje van vanavond,' zei Valerie weemoedig. Ze had zich stokoud gevoeld in vergelijking met het piepjonge model.

'Dat kind is vooral getikt. Stapelgek, dat is ze. En waarschijnlijk aan de drugs. Die keer dat ik met haar uitging, was ze hartstikke stoned. Ik wist niet hoe snel ik weer van haar af moest komen. Dat is nou precies wat ik níet wilde en waar ik zo ver mogelijk bij vandaan wilde blijven. Inmiddels is me dat gelukt, en ik dank God nog elke dag op mijn blote knieën dat ik jou heb. Ik vond zelf ook dat ik stom bezig was, maar ik verveelde me, ik had niks beters te doen. Alles draaide om mijn ego. Maar bij mijn gevoelens voor jou draait het om mijn hart. En om de rest,' voegde hij er met een ondeugende grijns aan toe. Ze waren nog niet thuis, of hij bewees dat het waar was door haar op te tillen en naar de slaapkamer te dragen.

'Pas op voor je rug! Zet me neer! Denk om je been!' protesteerde ze, maar hij lachte haar alleen maar uit.

'Mijn been en mijn rug kunnen me gestolen worden! Je wilt toch niet zeggen dat ik te oud voor je ben?'

'Nee,' zei ze toen hij haar op het bed legde en zich boven op haar liet vallen. 'Ik wil alleen maar zeggen dat ik van je hou.'

'Mooi zo. Want ik hou ook van jou. En nou wil ik niks meer horen over hoe oud we zijn. Dat is allemaal onzin. Het is Valentijnsdag en ik wil met je vrijen. Trek je kleren uit!' Hij begon haar al te helpen. Ze moest lachen, en ineens leek het haar inderdaad allemaal onzin; haar redenen om hem niet te vertellen dat April zwanger was, haar reactie op het meisje in het restaurant. Het deed er allemaal niet toe. Het enige wat ertoe deed, waren zij. En ze vrijden alsof ze weer achttien waren. Ze waren zo moedig geweest een nieuwe deur te openen, en ze hadden het geluk gehad dat ze elkaar achter die deur hadden gevonden.

16

Twee weken na Valentijnsdag stond April op de stoep voor het restaurant om te tekenen voor de aflevering van een nieuwe vaatwasser. Ze had haar schort afgedaan, het was onmogelijk haar toestand nog langer geheim te houden. Iedereen wist inmiddels dat ze zwanger was. Ze had alleen aan niemand verteld wie de vader was, behalve aan Ellen en haar ouders. Het was haar personeel echter wel duidelijk dat ze er alleen voor stond. Ze waren allemaal allerliefst en probeerden haar zo veel mogelijk te helpen. Vooral twee al wat oudere serveersters bemoederden haar en zeiden dat ze een baby shower wilden organiseren. Anderen boden aan dat ze spullen van hen kon lenen, en Jean-Pierre ontroerde haar tot tranen toe door haar een antieke wieg te geven die hij op een garageverkoop op de kop had getikt. Het leek haar allemaal nog zo onwezenlijk, en ook al schopte de baby nu voortdurend, ze kon zich nog niet voorstellen hoe het zou zijn om straks een kind te hebben. Het grootste deel van de tijd probeerde ze er niet aan te denken en wijdde ze zich met hart en ziel aan haar restaurant. Ze was nu precies zes maanden zwanger.

Toen ze met gebogen hoofd achter de mannen met de vaatwasser aan naar binnen liep, werd er op haar schouder getikt. Ze draaide zich om en keek recht in de ogen van Mike. Zijn gezicht stond heel ernstig, heel somber, en hij probeerde uit alle macht niet naar haar buik te kijken. Haar omvang had hem geschokt. Ze zag eruit alsof de baby elk moment geboren kon worden, ook al wist hij natuurlijk wel beter. Maar ze was echt enorm. Haar buik was de laatste paar weken reusachtig uitgedijd, en van verstoppen kon geen sprake meer zijn. Ze was zichtbaar zwanger.

Een beetje ongemakkelijk keek ze naar hem op, niet wetend wat hij kwam doen. En het leek alsof hij dat zelf ook niet wist.

'Hallo,' was alles wat hij kon uitbrengen. En na enige aarzeling: 'Hoe gaat het?'

'Prima,' antwoordde ze neutraal. 'En met jou?' Ze had hem ruim twee maanden niet gezien, sinds de fatale dag waarop hij de dokterspraktijk uit was gelopen en had gezegd dat hij het simpelweg niet kon. Daarna had hij niets meer van zich laten horen, en zij had ook geen contact gezocht. Ze respecteerde zijn recht om zich van de situatie te distantiëren. Tenslotte had ze hem die optie van meet af aan gegeven.

'Met mij ook. Ik heb nagedacht. Heb je tijd om even een stukje te gaan lopen?' Ze knikte. De anderen konden de vaatwasser wel in ontvangst nemen. Jean-Pierre was in de keuken bezig. Hij had zich ontwikkeld tot meer dan alleen haar sommelier en deed een hoop extra karweitjes om haar te helpen. Toen hij Mike in de deuropening zag staan, verscheen er een dreigende uitdrukking op zijn gezicht, en hij weigerde hem te groeten. April liep met Mike naar buiten. Ze had liever niet dat de rest van het personeel hen samen zag en zou horen wat er tussen hen werd besproken. Er kwam nooit een man bij haar langs, dus ze wilde niet dat iemand vermoedde dat Mike de vader was van haar kind. Jean-Pierre had het geraden, maar verder wist niemand het.

'Het spijt me dat ik me zo hufterig heb gedragen bij die dokter,' zei Mike zonder eromheen te draaien. April knikte, maar keek hem niet aan. Ze wilde hem eigenlijk helemaal niet zien, maar haar hart sloeg op hol terwijl ze naast hem liep. En de baby schopte uit alle macht. Ze had al vaker gemerkt dat hij dat deed wanneer ze van streek was of zich ergens druk over maakte, ook als het om leuke dingen ging.

'Dat geeft niet,' zei ze zacht. 'Ik had het je niet moeten vragen. We waren één keer samen uit eten geweest, en ineens wilde ik dat je onze... dat je de baby zou zien.' Ze wilde hem niet kwetsen door te benadrukken dat het hun kind was. Want dat was niet zo. Het was alleen van haar. Zij wilde het. Hij niet. Of misschien moest ze zeggen dat zij de baby had geaccepteerd. Iets wat hij nooit zou doen. Dat had hij duidelijk gemaakt bij de dokter, met de sms die hij haar had gestuurd, en door daarna niets meer van zich te laten horen.

'Ik wilde het zien. Daarom ben ik meegegaan.' Ze bleven staan en gingen op een hoge stoep zitten. Toen pas keek ze hem echt aan, en ze dacht dat haar hart zou breken. 'Die echo maakte het ineens allemaal zo echt dat ik in paniek raakte,' vervolgde hij. 'Ik had het gevoel dat ik het niet aankon.'

'Dat weet ik,' zei ze zacht. 'En het spijt me.'

'Nee, het spijt mij,' zei hij, onverwacht heftig. 'Daarom ben ik hier. Ik heb er twee maanden over nagedacht. We hebben dit geen van tweeën gewild, maar het is toch gebeurd. Misschien heeft het zo moeten zijn. Misschien is het een soort lotsbeschikking. Ik mag dan stomdronken zijn geweest, maar ik vond je geweldig. Daarom ben ik met je naar bed gegaan. En volgens mij ben ik begonnen verliefd op je te worden toen ik je beter leerde kennen en toen ik je familie ontmoette. Maar daardoor raakte ik ook in paniek. Je bent alles wat ik mijn hele leven heb vermeden. Ik heb vijf jaar een vriendin gehad, maar nooit echt van haar gehouden, ook al zei ik van wel. Daarom wilde ik niet trouwen, daarom wilde ik geen kinderen met haar. Jij hebt me nooit ergens om gevraagd. Nooit. Toen ik je liet barsten, wat echt een ongelooflijke rotstreek van me was, heb je me niet huilend, smekend gebeld. Je hebt me geen hate-mails gestuurd, je hebt me niet de huid vol gescholden. Je bent gewoon doorgegaan, je hebt in je eentje de uitdaging onder ogen gezien. Dat vind ik zo ontzettend moedig. Je bent zo integer, zo redelijk. Ik heb de afgelopen twee maanden voortdurend aan je gedacht. En aan onze baby. Ja, het is ónze baby. Het is net zo goed mijn kind als het jouwe, ook al ben ik een lafaard geweest en heb ik je in de steek gelaten. Ik was zo bang dat we net zo zouden worden als mijn ouders. Maar dat gaat niet gebeuren. Het heeft me twee maanden gekost om daarachter te komen. Jij bent zo anders dan mijn moeder, je lijkt in niets op haar. Je bent alles wat zij nooit is geweest, wat ze nooit had kunnen zijn. En ik lijk ook in niets op mijn vader, godzijdank. Daarom gaat het met onze baby niet dezelfde kant op als met mijn broer, die zich op zijn vijftiende van kant maakte omdat niemand van hem hield; omdat niemand ook maar iets om hem gaf. Bij ons is het allemaal heel anders. April, je bent een geweldige vrouw. Ik weet niet of ik je waard ben, maar ik wil het graag proberen. Ik wil zo graag proberen om er samen iets van te maken. Het is natuurlijk de omgekeerde wereld, beginnen met een baby en dan proberen of we elkaar een beetje aardig kunnen vinden. Maar als dat lukt, dan hebben we misschien ooit samen een gezin. En zelfs als het niet lukt, dan nog ben ik de vader van onze baby, wat er ook gebeurt. En wie weet, misschien blijkt wel dat dit het beste is wat ons ooit had kunnen overkomen. Het spijt me dat ik er zo lang over heb gedaan, maar als ik beloof dat ik je nooit meer in de steek laat, wil je het dan een tijdje met me proberen? Misschien kunnen we dan in alle rust beslissen hoe het verder moet.'

'Dat hoeft niet,' zei ze zacht. 'Je bent me niets verschuldigd. We zijn allebei stom geweest toen we dronken bij elkaar in bed belandden.'

'Jij was minder stom dan ik. Jij dacht dat je niet zwanger kon worden. Daar had je voor gezorgd.'

'Maar los van die antibiotica ben ik wel de pil vergeten. Misschien wel twee keer.'

'Oké, dan zijn we allebei stom geweest.' Hij keek haar glimlachend aan. 'En ook al zeg je dat het niet hoeft, ik wil het graag. Ik wil jou beter leren kennen. En de baby.' Zijn blik was onzeker, en zij wist ook niet goed wat ze met hem aan moest. Ze had hem al opgegeven, las hij in haar ogen. 'Wil je me alsjeblieft een kans geven? Niet dat ik die verdien, maar ik wil het zo graag proberen. En als ik in paniek raak, als ik het weer niet aankan, dan zal ik het zeggen. Ik zal je niet nog eens van het ene op het andere moment in de steek laten. Ik ben bij een therapeut geweest, en volgens mij heeft dat geholpen.' Ze was onder de indruk van de moeite die hij had gedaan om te proberen de situatie samen onder ogen te zien. Hulp zoeken bij een therapeut moest een enorme stap voor hem zijn geweest, en ze wilde al bijna zeggen dat ze het met hem zou proberen. Bijna. Want ze was nog altijd onzeker en ze vroeg zich af of hij tot een blijvende betrokkenheid in staat was.

'Ben je hier vanwege je therapeut? Of omdat je het zelf wilt?'

Zijn hart brak bij het zien van de bezeerde blik in haar grote ogen. 'Hij weet niet eens dat ik hier ben. Ik heb het besluit gisteravond genomen.'

Ze knikte. Haar ogen keken recht in de zijne. Ze was blij hem te zien, maar ze wilde niet te blij zijn. Als ze niet zwanger was geweest, zou ze hem waarschijnlijk geen tweede kans hebben gegeven. Maar ze was wel zwanger, en ondanks haar reserves, ondanks haar angsten, hield ze van hem. Daar kwam bij dat de baby een enorme band tussen hen schiep.

'Waarom kijken we niet gewoon hoe het gaat?' zei ze aarzelend. Meer kon ze hem op dat moment niet bieden. Ze wist niet zeker of ze op hem kon rekenen, noch of ze dat wel wilde. Maar ze wilde hem ook niet opnieuw verliezen. En daarbij dacht ze niet alleen aan zichzelf, maar ook aan de baby. Ze wilde dat het lukte tussen hen. Tenslotte had ze een reusachtige investering in hun relatie gedaan, een investering die ze meedroeg in haar schoot.

'Vind je het goed als ik je mee uit eten neem? Of mag ik bij je langskomen in het restaurant?' Ze knikte, en zijn gezicht verried zijn intense opluchting toen ze opstond. Hij wist dat haar bereidheid het weer met hem te proberen, meer was dan hij verdiende. Zoals ze daar stond, zag ze eruit alsof ze een basketbal onder haar shirt had gestopt. Hij glimlachte, en zonder erbij na te denken, legde hij zijn hand op haar buik. Tot zijn verbijstering begon de baby hard te schoppen. 'Wat betekent dat? Vindt hij me aardig? Of is hij boos op me?' vroeg hij plagend, maar tegelijkertijd was hij diep geraakt nu hij de baby had gevoeld.

'Misschien wel allebei.' Er brak een glimlach door op haar gezicht. Het stemde haar gelukkig dat hij terug was, ook al kon ze de angst niet van zich af zetten dat hij opnieuw zou verdwijnen. 'Trouwens, hoe weet je zo zeker dat het een jongetje is?'

'Een meisje vind ik ook prima. Wil jij liever een meisje?'

Ze knikte. 'Een meisje leek me makkelijker als ik het allemaal alleen moest doen.'

Dat begreep hij, en hij knikte ook. Hij deed nog geen beloften, hij opende alleen een deur voor hen beiden. Een deur die hij aanvankelijk niet eens had durven aanraken, maar die hij nu voorzichtig en met veel moeite openduwde. De scharnieren waren in de loop der jaren behoorlijk vast komen te zitten.

Langzaam liepen ze terug naar het restaurant. Daar bleven ze staan. 'Ik bel je. Heb je morgenavond tijd om uit eten te gaan?'

Ze knikte. 'Bedankt dat je bent gekomen. Dat was moedig van je. Erg moedig.' Ze besefte maar al te goed hoe moeilijk het voor hem moest zijn geweest, maar hij was toch gekomen. Wat er ook gebeurde, hij had gedaan wat hij moest doen, of hij had het in elk geval geprobeerd. En hetzelfde gold voor haar, door hem een kans te geven.

'Ik zie je morgen,' zei hij zacht. Hij boog zich een beetje ongemakkelijk naar haar toe om haar op de wang te kussen. Hij legde vluchtig een hand op haar schouder, toen liep hij weg. En terwijl April weer naar binnen ging, speelde er een glimlach om haar mond en veegde ze de tranen weg die over haar wangen biggelden.

Mike hield woord en belde de volgende dag, met de vraag wat ze in deze fase van haar zwangerschap het liefst at. Ze gaf de voorkeur aan niet te sterk gekruid, antwoordde ze, want ze had bijna voortdurend last van maagzuur. Daarop stelde hij een Italiaans restaurant voor waar ze allebei graag kwamen. Hij zou haar om acht uur komen ophalen.

En hij was er prompt om acht uur. Ze wachtte beneden op hem, in het restaurant, en liep naar buiten toen ze hem zag aankomen.

De Italiaan waar ze naartoe wilden, was vlakbij. Dus ze besloten te gaan lopen. Hij informeerde naar haar restaurant, zij vroeg naar zijn werk. Hun gesprekken verliepen niet meer zo ontspannen en gemakkelijk als voorheen. Maar tegen het eind van het etentje, waarbij hij een glas chianti dronk, werden ze wat losser. Hij vertelde vermakelijk over een aantal restaurants die hij had besproken, waaronder een waar ze hadden geprobeerd hem te vergiftigen, zoals hij met grote stelligheid beweerde. Ze spraken over haar familie, en ze vertelde hem over Jack en haar moeder. Aan het eind van de avond bracht hij haar thuis. Ze waren allebei verrast hoe de uren waren omgevlogen terwijl ze zaten te praten. Het was bijna middernacht. Maar ze hadden dan ook heel wat in te halen gehad. Hij nodigde haar uit om het weekend daarop naar een toneelstuk te gaan. De theaterrecensent bij de krant had hem de kaartjes gegeven, en hij dacht dat het een stuk was waar ze wel van zou genieten. Een muzikale komedie die op dat moment stampvolle zalen trok. April was in geen jaren naar het theater geweest.

De week daarop gingen ze naar de film, met daarna een hamburger. Op een middag spraken ze af voor een wandeling in Central Park. En op een zondagavond nodigde ze hem uit om bij haar in het restaurant te komen eten. Hij bestelde opnieuw pancakes, waar ze allebei om moesten lachen. Nadat ze drie weken samen waren opgetrokken, genoten ze opnieuw van elkaars gezelschap zoals voorheen. De stroefheid was verdwenen, en hij legde regelmatig zijn hand op haar buik, want hij vond het geweldig om te voelen dat de baby schopte. Als hij iets tegen de baby zei, kon die hem horen, vertelde April. En dan zou hun kindje zijn stem herkennen wanneer het eenmaal was geboren. Hij wist niet of hij haar moest geloven, maar hij bracht zijn mond vlak boven haar buik en praatte tegen de baby; dat hij maar beter lief kon zijn voor zijn moeder, dat hij heel blij met haar mocht zijn en dat ze een geweldige chef-kok was. Hij was er nog altijd van overtuigd dat het een jongetje was. Op een middag begonnen ze over namen te praten. Hij vond Owen leuk, zij Zoe. Uiteindelijk kwamen ze tot de conclusie dat ze Sam voor een jongetje allebei leuk vonden.

'Sam Wyatt. Dat klinkt goed.' Ze keek glimlachend naar hem op. Ze waren naar de film geweest en kwamen na een gezellige avond laat thuis; het restaurant was al dicht, iedereen was naar huis.

'Ik dacht eigenlijk aan Sam Steinman,' zei Mike.

'Het kan met allebei,' zei ze diplomatiek, want hoe goed ze het samen ook hadden, ze wilde nog nergens op rekenen. Inmiddels hielden ze elkaars hand vast in de bioscoop, ze wandelden hand in hand, en ze zaten zelfs vaak hand in hand wanneer ze uit eten gingen. Maar hij had het nog niet aangedurfd haar te kussen.

'Kom je nog even binnen voor een glas wijn?' vroeg ze. 'Of een kop thee?' Het was een zwoele, ongewoon warme avond in maart. De lente was voelbaar in aantocht. De week daarop was ze zeven maanden zwanger, en ze had het gevoel dat ze met de dag zwaarder werd. Volgens de dokter was het een groot kind.

'Doe maar thee. Cafeïnevrij, alsjeblieft. Die vanillethee vind ik heerlijk.'

'Ja, die is lekker.' Ze glimlachte en deed de deur van het slot. In de keuken deden ze de lichten aan, en April maakte voor hen allebei een kop vanillethee. Daarmee gingen ze op een kruk aan het werkblad zitten. Ze praatten nog wat na over de film die ze hadden gezien — een Poolse film met een dramatische afloop - en waren het in alle kameraadschappelijkheid oneens over de boodschap van de regisseur. April kon moeilijk stilzitten. Dat viel niet mee op zo'n hoge kruk, met een gevoel alsof ze een strandbal op schoot hield.

'Je zit niet lekker,' zei hij bezorgd. Maar ze wilde niet in het restaurant gaan zitten, want de tafels waren al opgedekt voor de volgende dag.

'We kunnen ook naar boven gaan?' stelde ze voor. Sinds de laatste keer dat hij in haar appartement was geweest, had ze twee stokoude, gemakkelijke fauteuils gekocht bij het Leger des Heils. Haar moeder was er bijna in gebleven toen ze de stoelen zag. Als ze die oude rommel wegdeed, kreeg ze van haar nieuwe stoelen, had Valerie aangeboden. Maar April was dol op de fauteuils, zoals ze dol was op al haar oude, haveloze meubels. Ze hoefde geen mooiere, had ze gezegd.

Een beetje aarzelend volgde Mike haar de trap op. Eenmaal boven gingen ze met hun thee in de grote, gemakkelijke stoelen zitten. Het was een heerlijke avond geweest, dacht Mike, en zonder erbij na te denken, zonder zich af te vragen of ze daar wel klaar voor waren, boog hij zich naar haar toe en kuste haar. Het was iets waar hij al weken naar verlangde, maar wat hij tot die avond niet had gedurfd. Hij liet zich op zijn knieën naast haar stoel vallen en sloeg zijn armen om haar heen.

'April, het spijt me echt heel erg. Ik ben zo verschrikkelijk stom geweest,' zei hij fluisterend. Hij wilde het goedmaken, hij wilde wel alles doen om te zorgen dat het weer goed werd tussen hen. Toen hij haar nogmaals kuste, sloeg ze haar armen om hem heen, en ze beantwoordde zijn kus met volle overgave.

'Ga je met me naar bed?' vroeg ze hem.

Hij was verbijsterd. 'Wil je dat?'

Ze knikte, want ze wilde dat hij bij haar kwam liggen, dat hij hun baby tussen hen in voelde. Ze wilde dat hij haar in zijn armen hield. Meer verlangde ze niet van hem.

Hij kuste haar weer, en ze begonnen langzaam hun kleren uit te trekken. Toen kropen ze samen in haar heerlijke, grote bed. Hij had er maar één keer eerder in gelegen, en dat had hun leven voorgoed veranderd.

Haar lichaam was prachtig, vond hij. Ze was nog even rank en slank als altijd, op de enorme welving van haar buik na. Hij streek er met zijn handen overheen en voelde de baby weer schoppen. Toen trok hij haar tegen zich aan en strekte zich naast haar uit. Het duurde echter niet lang of hij merkte tot zijn afschuw dat hij opgewonden raakte en hartstochtelijk naar haar verlangde. Maar deze keer kwam het niet door de drank, deze keer was het niet alleen maar lust. Deze keer ging zijn verlangen veel verder. Deze keer werd het ingegeven door liefde.

'Het spijt me,' fluisterde hij in haar lange donkere haar. Ze had haar vlecht losgemaakt, zodat die over haar schouders uitwaaierde.

'Het is goed.' Ze wilde hem leiden, maar hij trok zich terug, bang dat hij haar pijn zou doen. Ze draaide zich om en glimlachte naar hem terwijl ze met haar vingers langs zijn gezicht streek. 'Toe maar. Het kan geen kwaad,' zei ze weer.

'Maar doen we de baby dan geen pijn?'

Ze schudde glimlachend haar hoofd. 'Het mag nog.'

Hij was heel voorzichtig, maar hij verlangde wanhopig naar haar. Alle gevoelens die hij jaren had verdrongen, kwamen naar boven, en terwijl hij zich overgaf aan zijn liefde voor haar, voelde ook zij zich door zijn liefde meegevoerd. Hun liefdesspel was teder, en tegelijkertijd intens zinnelijk en erotisch. Uiteindelijk vergaten ze de baby en lieten ze zich overweldigen door hun passie. Na de ontlading lagen ze vredig in elkaars armen.

De stilte in de donkere kamer werd plotseling verbroken toen hij begon te lachen. 'O, April, ik hou van je! Maar volgens mij zijn we stapelgek. We hebben twee keer gevrijd. De eerste keer stomdronken, en nu, bij de tweede keer, ben jij zeven maanden zwanger. Misschien dat we het ooit nog eens als normale mensen doen.' Hij was een beetje geschokt door wat ze hadden gedaan, maar hij had ervan genoten.

'Ach, voor mij voelde het behoorlijk normaal,' zei ze giechelend. Een geluid als van zilveren klokjes in de duisternis, dacht hij.

'Ik doe het vanavond niet nog eens,' waarschuwde hij. 'Want dan wordt de baby boos.'

Tijdens het vrijen had de baby zich niet bewogen. April had het gevoel dat hij sliep. En toen Mike haar weer begon te strelen en toen het verlangen opnieuw bezit van hem nam, dwong ze hem zijn woorden terug te nemen.

17

Tot hun grote verbazing ontwikkelden Mike en April in de weken daarop een bijna normale routine in hun relatie. Hij was elke avond bij haar, en tegen het eind van april trok hij bij haar in. 's Ochtends ging hij naar zijn werk, en zijn vrije tijd bracht hij voor een belangrijk deel in het restaurant door. Als dat nodig was, hielp hij een handje mee in de keuken. April straalde wanneer ze naar hem keek. Iedereen was blij haar zo gelukkig te zien. Iedereen, behalve Jean-Pierre, en dat stak hij niet onder stoelen of banken. Het deed hem pijn om April en Mike samen te zien. Hij gedroeg zich als een versmade minnaar. Tot ergernis van April, want dat was hij niet. Hij maakte deel uit van het personeel, meer niet. En dat hij verliefd op haar was, dat kon zij niet helpen. Ze probeerde zijn gedrag te negeren. Ze had zichzelf niets te verwijten. Ze was altijd eerlijk tegen hem geweest. Haar hart behoorde Mike toe. En Mike? Die vond dat ze eruitzag alsof ze een tweeling verwachtte. Ze werd met de dag zwaarder.

April vertelde haar moeder dat hij terug was. En Valerie vertelde het aan Pat. Jack was blij voor haar, maar hij hoopte wel dat Mike zich betrouwbaar zou tonen en haar niet nog eens in de steek liet. Op een zondagavond ging hij samen met Valerie bij hen dineren. Ondanks zijn aanvankelijke scepsis gaf hij achteraf toe dat hij Mike een aardige kerel vond.

'Een intelligente vent, lijkt me. Ik hoop alleen dat hij goed voor haar is en niet weer de benen neemt.'

'Dat hoop ik ook.' Valerie keek bezorgd. Ze had net een hele uitzet aan babymeubeltjes besteld voor haar kleinkind. Jack had haar ermee geplaagd, maar ze begon langzaam maar zeker aan het idee te wennen.

Begin mei hadden Jack en zij een reis naar Europa op het programma staan. Over een paar dagen was het zover. Ze bleven een aantal weken weg, waarin ze onder andere Londen en Parijs zouden bezoeken en een lang weekend Venetië hadden geboekt. Jack had het over hun huwelijksreis. Het was voor hen allebei de perfecte tijd van het jaar om weg te gaan; zij had in die periode geen opnamen, en hij had een aantal weken vrij. Ze pendelden nog altijd heen en weer tussen de twee appartementen en konden maar niet besluiten waar ze wilden wonen. Dus waar ze de nacht doorbrachten, hing af van hun stemming en van hun agenda voor de volgende dag. Voorlopig lieten ze het maar zo.

Valerie had aanvankelijk getwijfeld over de reis, vanwege Aprils zwangerschap. Maar die had erop gestaan dat haar moeder met haar geen rekening hield, en nu Mike bij haar was ingetrokken, maakte Valerie zich niet meer zoveel zorgen. Bovendien beloofde April dat ze zou bellen mocht de baby zich te vroeg aandienen, zodat Valerie naar huis kon komen.

De avond voordat ze vertrokken, dineerden Valerie en Jack nogmaals met April en Mike. Valerie vertelde over de meubels die ze voor de babykamer had besteld, en drukte de ontroerde April op het hart te wachten met bevallen tot ze terug was. Het maakte haar nog altijd een beetje nerveus dat ze zo ver weg ging.

April en Mike hadden het erover gehad of hij bij de bevalling zou zijn. Hij wist het nog niet zeker, want hij was bang dat het hem te veel zou worden. April drong niet verder aan, ook al hoopte ze dat ze hem bij zich zou hebben. Zo niet, dan had Ellen aangeboden haar bij te staan.

Valerie belde April terwijl ze op weg was naar het vliegveld en drukte haar op het hart goed voor zichzelf te zorgen en te bellen zodra er problemen dreigden. Hoogzwanger als ze was, zag April er ineens erg kwetsbaar uit. Ze was al over vijf weken uitgeteld. Het ging plotseling erg snel allemaal. Als alles volgens plan verliep, was Valerie twee weken voordat de baby werd geboren, weer thuis.

Die middag had April een afspraak bij de dokter, waar ze te horen kreeg dat alles prima in orde was. April had haar verteld dat Mike sinds een maand terug was, en de dokter was erg blij voor haar. De baby had inmiddels het juiste gewicht en lag in de goede houding. Er werd opnieuw een echo gemaakt. Doordat de baby met zijn ruggetje naar voren lag, konden ze het geslacht niet zien, maar April besloot niet nogmaals een echo te laten maken. Het zou een verrassing blijven wat het was, en dat deed er ook niet toe, zolang het kindje maar gezond was. Zelf hoopte ze nog altijd op een meisje, Mike op een jongetje. In dat laatste geval zouden ze het Sam noemen. Maar April hield vol dat de baby een meisje was, en dus Zoe zou gaan heten.

Op weg naar huis ging ze bij Ellen langs voor een kop thee. Het liep al tegen het eind van de middag, en Ellen had net even pauze tussen twee patiënten. Ze was blij haar vriendin te zien en vertelde iets over drukpunten en wat April kon doen om de weeën op te wekken, mocht de baby op zich laten wachten. April was er voor haar gevoel helemaal klaar voor. Ze begon al weeën te krijgen als ze te lang doorwerkte of de hele dag op haar benen stond. Dat was normaal, had de dokter gezegd, en het betekende niet dat de baby te vroeg zou komen of dat er iets niet in orde was. April vroeg zich bezorgd af wie er zou koken wanneer zij in het ziekenhuis lag. Ze was er niet helemaal gerust op dat haar souschefs zich zonder haar zouden weten te redden.

'Ik zie het voor me: jij die in de keuken ligt te bevallen terwijl je ondertussen met de bestellingen van je gasten bezig bent,' zei Ellen lachend.

'Dat sluit ik helemaal niet uit. Misschien kan ik de baby 's avonds na sluitingstijd krijgen, dan ben ik voor de lunch weer op de been.' April grijnsde.

'Je bent ertoe in staat!' zei Ellen terwijl ze haar uitliet. April liep terug naar het restaurant om verder te gaan met de voorbereidingen voor het diner. Het meeste werk had ze al gedaan voordat ze naar de dokter ging.

Ze glimlachte bij de gedachte dat haar moeder en Jack inmiddels in Parijs waren aangekomen. Jack was een heerlijke verrijking van Valeries leven gebleken. Ze was niet van plan met hem te trouwen, zei ze. Dat was ook nergens voor nodig. Ze waren allebei tevreden met de status-quo, en ze hadden geen van tweeën behoefte om hun relatie officieel te maken. Voor hun gevoel waren ze getrouwd. Ze waren al sinds december onafscheidelijk. Jack had gezegd dat dit na zijn huwelijk zijn langste relatie was. Voor Valerie gold hetzelfde. En het was verreweg de beste relatie. Voor hen allebei.

Die avond was het extreem druk in het restaurant. Mike was er niet. Hij zat elders in de stad uitgebreid te dineren voor een recensie. April vond het leuk om af en toe met hem mee te gaan, maar die avond hadden ze zoveel reserveringen dat ze niet gemist kon worden. Het restaurant liep beter dan ooit, ze waren al een maand van tevoren volgeboekt. Als het zo goed bleef gaan, kon ze haar moeder al eerder terugbetalen dan ze had gehoopt.

Overal in de keuken werd hard gewerkt, alle tafels zaten vol, en een van de souschefs was druk in de weer met de pannen. April stond met haar rug naar hem toe. Plotseling klonk er een kreet, en toen ze zich omdraaide, zag ze een wand van vuur oprijzen van het fornuis. De vlam was in een van de pannen geslagen, en vervolgens in een stapel handdoeken, die onmiddellijk in lichterlaaie stonden. Een van de souschefs gooide ze op de grond en begon er uit alle macht op te stampen. Maar terwijl hij dat deed, laaide het vuur op het fornuis nog hoger op. Een van de obers, die op dat moment in de keuken was, greep de brandblusser en richtte het apparaat op het fornuis. In haar paniek rukte April hem het ding uit handen om het blussen zelf ter hand te nemen. Maar het lukte haar niet het vuur te doven. Integendeel, het werd alleen maar erger. Mensen gilden, Jean-Pierre kwam de keuken binnenstormen en probeerde April bij het vuur vandaan te trekken. Ze duwde hem weg en richtte het blusapparaat op de brandhaard, maar inmiddels stond de hele keuken in vuur en vlam en vluchtten de gasten het restaurant uit.

April kon in de verte de brandweerauto's al horen aankomen, maar het duurde te lang. Jean-Pierre en de anderen riepen dat ze naar buiten moest gaan, maar dat wilde ze niet. Haar restaurant - haar eerste liefde, haar kind - ging in vlammen op, en ze wilde het niet in de steek laten. Het vuur was door de openstaande deur overgeslagen naar het eetgedeelte, en in de verte klonken de sirenes steeds luider. Ze had een gevoel alsof haar armen en de bovenkant van haar handen ook in brand stonden. Plotseling - eindelijk! - stonden er mannen met slangen in de keuken, en van het ene op het andere moment was er overal water. En rook. Een man in een zwarte jas droeg April naar buiten. Ze voelde zich licht in het hoofd. Van alle kanten aangestaard werd ze op de stoep gelegd en kreeg ze een zuurstofmasker op haar gezicht gedrukt. Terwijl ze wanhopig probeerde overeind te komen, zag ze dat de vlammen binnen nog altijd hoog oplaaiden, ondanks de krachtige waterstralen waarmee ze werden bestreden. Het restaurant zou volledig in de as worden gelegd, besefte ze snikkend, terwijl twee obers naast haar knielden om haar te beletten overeind te komen.

De brandweer belde om een ambulance, en ze hoorde iemand roepen dat ze zwanger was. Ze wilde niet naar het ziekenhuis! Ze wilde weer naar binnen! Ondertussen huilde ze nog altijd onbeheerst. Een paar minuten later arriveerde de ziekenwagen, en terwijl ze zich uit alle macht verzette, omdat ze niet wilde dat de ambulanceverpleegkundigen haar meenamen, viel ze flauw.

Inmiddels had een van de obers Mike gebeld, met de mededeling dat het restaurant in brand stond, dat het er alle schijn van had dat het in de as zou worden gelegd, en dat April met een ambulance werd afgevoerd, maar dat nog niet duidelijk was naar welk ziekenhuis.

Mike belde in paniek 911, waar hij te horen kreeg dat hij bij het Weill-Cornell brandwondencentrum moest zijn. April! Zij was het enige waar hij aan kon denken. Aan haar en de baby. Volgens de ober had ze zelf geprobeerd het vuur te blussen en had ze geweigerd het pand te verlaten tot ze door brandweerlieden naar buiten was gedragen.

Mike stormde het restaurant uit dat hij werd geacht te recenseren. Buiten hield hij een taxi aan, en nog geen tien minuten later was hij in het ziekenhuis. April lag op de Eerste Hulp, aldus de receptioniste. Hij vertelde dat ze acht maanden zwanger was.

'Dat weten we,' zei ze beheerst. 'Er is al een verloskundige bij haar.'

'Heeft ze weeën?' vroeg hij in paniek. Misschien zou ze de baby verliezen, dacht hij geschokt. Of misschien liep haar eigen leven gevaar. Hij had geen idee hoe ernstig haar verwondingen waren.

'Niet dat ik weet,' antwoordde de verpleegkundige achter de balie.

'Ik wil naar haar toe!' zei hij wanhopig.

'Ze ligt in behandelkamer 19C.' De verpleegkundige wees naar een stel dubbele deuren. Mike aarzelde geen moment. Enkele ogenblikken later stond hij in een grote ruimte, tussen mensen met schotwonden, hartaanvallen en verwondingen aan het hoofd, omringd door familie en ziekenhuispersoneel. Toen zag hij haar. Ze was buiten bewustzijn, ze lag aan een infuus en ze kreeg zuurstof toegediend. Haar haar zat nog in een vlecht, haar enorme buik wees omhoog, en er waren twee dokters en een verpleegkundige bezig om de brandwonden op haar handen en haar armen te behandelen.

'Ik ben haar man,' zei hij zonder er zelfs maar over na te denken, want zo voelde het. 'Hoe is het met haar?' April zag lijkbleek, en via een monitor werden de vitale functies van de baby gecontroleerd. De hartslag klonk krachtig.

'Ze heeft erg veel rook binnengekregen. En bovendien heeft ze tweedegraads brandwonden op haar armen opgelopen. Hoe ver is de zwangerschap?' vroeg de verloskundige bezorgd.

'Vijfendertig weken.'

'Het zou kunnen dat ze weeën krijgt. Met de baby is alles goed. Uw vrouw heeft wat ademhalingsproblemen. En als de moeder het zwaar heeft, gebeurt het soms dat de baby besluit ter wereld te komen.' Mike wist niet of hij moest vloeken of huilen. Het liefst zou hij haar door elkaar schudden omdat ze had geprobeerd zelf de brand te blussen. Wat had haar bezield? Maar ze zag er zo ziek uit, ze leek zo zwak, zoals ze daar lag, dat hij niet boos op haar kon blijven. In plaats daarvan stond hij daar maar, met tranen in zijn ogen, en keek machteloos toe. Ze waren meer dan een uur met haar bezig, en toen ze eindelijk bijkwam, begon ze te hoesten en te braken. De verloskundige rapporteerde dat ze regelmatig, om de tien minuten, weeën had. Haar vliezen waren weliswaar niet gebroken, maar de situatie baarde iedereen zorgen. Het enige goede nieuws was dat de hartslag van de baby krachtig bleef.

Ze hielden haar de hele nacht op de Eerste Hulp. Mike zat bij haar. Ze was te ver heen om met hem te praten, bovendien had ze een zuurstofmasker op haar gezicht, maar ze was zich bewust van zijn aanwezigheid. Ze had iets gekregen om ervoor te zorgen dat de weeën stopten, en tegen de ochtend was alles weer rustig. April zag er verschrikkelijk uit, en de hele kamer waar ze lag, stonk naar rook. Het zuurstofmasker moest ze nog tot de avond ophouden, zowel in haar eigen belang als in dat van de baby.

Mike had Aprils vader gebeld om te vertellen wat er was gebeurd. Pat en Maddie kwamen die middag naar het ziekenhuis. Ze waren eerst langs het restaurant gegaan en brachten fluisterend verslag uit. Het zag er verschrikkelijk uit, zeiden ze, net als April. Die avond belde Mike haar moeder in het Ritz Hotel in Parijs. Hij had van April niet eerder mogen bellen, omdat ze Valeries reis niet wilde bederven. Tegen de tijd dat hij Valerie aan de telefoon kreeg, was het middernacht in Parijs. Hij vertelde wat er was gebeurd en dat April inmiddels buiten levensgevaar was. Van het restaurant was weinig meer over, maar met haar dochter kwam het weer helemaal goed, en dat gold ook voor de baby. Ze zou het waarschijnlijk een paar weken rustig aan moeten doen, om te voorkomen dat de baby te vroeg werd geboren.

'O wat erg! Hoe is het gebeurd?' Valerie klonk geschokt, en Mike hoorde Jack op de achtergrond vragen stellen. Ze was van streek dat Mike niet onmiddellijk had gebeld, maar ze kende haar dochter goed genoeg om te weten dat ze haar moeder niet ongerust had willen maken. Dus ze veronderstelde terecht dat April hem had verboden al eerder contact op te nemen.

'Ik weet het niet.' Mike klonk uitgeput. 'Ik ben er niet bij geweest. Volgens mij is de vlam in de pan geslagen.' Er waren die dag al verschillende leden van het personeel in het ziekenhuis langs geweest. Van het restaurant was bijna niets meer over, zeiden ze, zowel door de vlammen als door de waterschade. April had gedaan wat ze kon om het vuur te doven en er zelfs haar leven voor gewaagd, maar het was vergeefs geweest. Natuurlijk was ze verzekerd, maar het zou een reusachtig karwei zijn om het restaurant te herbouwen. April zou er kapot van zijn, wist Mike. Het belangrijkste was echter dat ze de baby niet had verloren. Mike had de hele nacht gevreesd dat ze met het verlies van hun kindje zouden worden gestraft, omdat ze het aanvankelijk niet hadden gewild. Maar zover was het niet gekomen. Hij was zo dankbaar dat zowel April als de baby nog leefde, dat de rest hem allemaal niet kon schelen.

'Ik kom naar huis.' Valerie klonk vastbesloten. 'Morgenochtend. Met de eerste vlucht,' zei ze, terwijl Jack instemmend knikte. Mike verzekerde haar dat met April alles goed was. Ze had alleen wat lichte brandwonden, en natuurlijk was ze erg geschrokken. Hij begreep echter maar al te goed dat ze naar huis wilde komen. Valerie vroeg of April aanspreekbaar was, en Mike gaf haar de telefoon. Het zuurstofmasker was net verwijderd. Meer dan een schor gekras kon April niet uitbrengen, maar ze verzekerde haar moeder dat alles goed met haar was, en ze bezwoer Valerie dat het onzin was om terug te komen. Alles was prima met haar, verklaarde ze resoluut, en Mike zou hen op de hoogte houden. Ze zouden voorlopig in Mikes appartement gaan wonen, en April gaf Valerie zijn nummer. Ze wilde absoluut niet dat Jack en haar moeder voortijdig terug naar huis kwamen. Dat was nergens voor nodig, zei ze nogmaals.

Zodra ze had opgehangen keerde Valerie zich naar Jack en barstte in tranen uit, overweldigd door de schok en door ongerustheid. Het duurde geruime tijd voordat ze weer enigszins kalmeerde.

'Wat is er gebeurd?' vroeg Jack terwijl hij haar in zijn armen hield. Op basis van wat hij van het gesprek had meegekregen, wist hij dat het ernstig was. Maar April leefde nog.

'Het restaurant is afgebrand,' vertelde Valerie. 'April heeft geprobeerd het vuur zelf te blussen, en daarbij heeft ze brandwonden opgelopen. En het scheelde niet veel of de baby was al geboren.'

'Ik zal de receptie bellen, om te zien of ze onmiddellijk een terugvlucht kunnen boeken!' Jacks gezicht stond net zo bezorgd als het hare.

'April wil niet dat we terugkomen,' zei Valerie, nog altijd in zijn armen. 'Volgens Mike is alles goed met haar, en hij heeft beloofd ons op de hoogte te houden. Ze klinkt verschrikkelijk, maar ze is niet in levensgevaar, en met de baby is ook alles goed. Misschien moeten we afwachten hoe het er morgen voor staat. Als we naar huis komen raakt ze misschien nog meer van streek.' Valerie kende haar dochter. En April klonk niet alsof ze op stel en sprong naar huis moesten komen, moest ze toegeven. Maar verschrikkelijk bleef het. Het verlies van haar restaurant zou een enorme klap zijn voor April. Maar er zat niets anders op dan geduld oefenen terwijl het werd herbouwd.

'Jij mag het zeggen,' zei Jack. 'Wat wil je? Blijven of teruggaan?' Hij kuste haar, en Valerie knikte dankbaar. Uiteindelijk werden ze het erover eens dat ze een dag of twee zouden wachten, om te zien hoe het met April ging, voordat ze een besluit namen.

Mike stond naast Aprils bed en keek op haar neer. Hij wist niet of hij haar moest wurgen of kussen. Het enige wat hij wist, was dat hij intens opgelucht was dat alles goed was met haar en de baby.

'Hoe kon je dat nou doen? Hoe kon je nou proberen zelf het vuur te blussen?' Er brandden tranen in zijn ogen.

'Het spijt me zo... Ik... ik dacht dat ik het wel uit kon krijgen, maar het ging te snel, en het was te heet. Ze waren iets aan het karamelliseren, en dat ging mis.'

'Het had niet veel gescheeld of de baby was al geboren,' zei hij, en haar hand ging instinctief naar haar buik. 'Je had weeën om de tien minuten. Ze hebben je medicijnen gegeven om te zorgen dat ze stopten,' stelde hij haar gerust, maar hij was vastbesloten haar niet meer uit het oog te verliezen tot de baby er was. 'Ik heb gisteravond gelogen,' zei hij toen. 'Dus daar moet je iets aan doen.'

'Wat heb je dan gezegd?' Ze was nog wel een beetje wazig, maar het ging al een stuk beter. Haar wangen hadden weer wat kleur, en de pijn in haar armen en haar handen viel wel mee, zei ze. De brandwonden waren minder erg dan de dokters aanvankelijk hadden gevreesd. Ze had erg veel geluk gehad, en hij ook. Hij had haar kunnen verliezen.

'Ik heb gezegd dat ik je man ben. En dat wil ik in alle eerlijkheid kunnen zeggen.' Hij kuste haar. Er kleefde nog altijd een rooklucht aan haar haren, maar dat kon hem niet schelen. 'Wil je met me trouwen, April? Laten we het doen voordat de baby er is. Dat zou ik zo leuk voor hem vinden.'

'Voor haar,' verbeterde ze hem grijnzend. Toen werd ze weer ernstig. 'Je hoeft echt niet met me te trouwen omdat ik zwanger ben.'

'Ik wil met je trouwen omdat je een gevaar bent voor jezelf en omdat ik je in de gaten wil houden. De volgende keer dat je probeert eigenhandig een keukenbrand te blussen, krijg je ongenadig op je donder, April Wyatt. Nou, wat wordt het? Doe je het?'

Ze keek hem lachend aan. Hij had gelijk. Ze waren allebei hartstikke gek. Maar dat waren ze van meet af aan geweest, vanaf die allereerste nacht. 'Ja, ik doe het!' zei ze. 'Het lijkt me geweldig. Maar mag ik niet wachten tot ik weer dun ben? Dan kan ik een mooie jurk aan. Want ik ben van plan dit maar één keer te doen.'

'Ik ook. En het kan me niet schelen wat je aantrekt, al is het een beddensprei. Laten we het doen voordat je uitgerekend bent.'

'Ik heb altijd een junibruid willen zijn!' zei ze stralend. Ze kon bijna niet geloven dat hij haar ten huwelijk had gevraagd. Het voelde als een droom.

'Je bent gek. Misschien hou ik daarom wel zoveel van je. En je hebt lef! Godallemachtig, wat heb jij een lef!' zei hij, doelend op haar pogingen om de brand te blussen. Enerzijds bewonderde hij haar om haar moed, anderzijds zou hij haar wel door elkaar willen schudden omdat ze zo roekeloos was geweest.

'Mag ik je telefoon? Om mijn moeder te bellen?' Ze bracht nog altijd niet veel meer uit dan een schor gekras, maar haar ogen straalden. Hij koos het nummer van het Ritz en gaf haar zijn telefoon, opgelucht dat ze er zo gelukkig uitzag. Die nacht had ze op sterven na dood geleken. En ook de baby had ernstig gevaar gelopen.

April vroeg om te worden doorverbonden met de kamer van haar moeder. Valerie nam onmiddellijk op, bang voor nog meer slecht nieuws. Toen ze Aprils stem hoorde, slaakte ze een zucht van verlichting.

'Hallo, mam,' klonk het schor. 'Ik ben verloofd.'

'April? Wat is er? Je klinkt alsof je stoned bent! Wat krijg je voor medicijnen?' vroeg Valerie, die nog amper de kans had gekregen het verschrikkelijke nieuws van de brand te verwerken.

'Geen idee,' antwoordde April naar waarheid. Ze wist niet wat er in het infuus zat, maar ze voelde zich inderdaad licht in het hoofd. 'We gaan trouwen.'

'Wanneer?'

'In juni, voordat de baby er is.' Ze straalde en ze hield Mikes hand vast terwijl ze het zei.

'Kun je het alsjeblieft een beetje rustig aan doen tot ik weer thuis ben?' vroeg Valerie, op van de zenuwen. 'Eerst krijg ik te horen dat je zwanger en wel hebt geprobeerd een brand te blussen, en vervolgens bel je om te zeggen dat je verloofd bent. Ik wil dat je niks meer onderneemt tot ik terug ben. Je mag alleen maar slapen en op de bank zitten.' Toen verscheen er een glimlach op haar gezicht, want dit was tenminste goed nieuws. En het leek haar een juiste beslissing. Ze mocht Mike graag. Ondanks zijn valse start was ze altijd blijven hopen dat hij tot inkeer zou komen. 'Mag ik de bruiloft organiseren?' vroeg ze.

April begon te lachen. 'Natuurlijk.'

Jack gebaarde, waarop Valerie knikte. 'Jack zegt dat we de bruiloft in zijn appartement kunnen houden. Dat is wat ruimer,' zei ze stralend.

'Ik vind het allemaal prima,' zei April. Praten kostte haar nog altijd moeite. 'We willen het klein houden, met maar een paar mensen. Later kunnen we een groot feest geven, als de baby er eenmaal is. Dan kan ik ook weer een leuke jurk aan.' Toen kwamen er tranen in haar ogen. Want het was allemaal zo angstig wat er was gebeurd, en ze maakte zich nog altijd zorgen om de baby. 'Ik hou van je, mammie. Het spijt me dat ik zo stom ben geweest. Ik zal het nooit meer doen.' Ze klonk als een klein meisje, en ondertussen keek ze smekend op naar Mike.

'Dat weet ik, lieverd.' Valerie kreeg ook tranen in haar ogen, terwijl Jack haar hand pakte. 'Laten we hopen dat zoiets nooit meer gebeurt.' Ze wist maar al te goed dat April nog in shock verkeerde en dat ze hevig van streek zou zijn tegen de tijd dat ze besefte hoe groot de schade aan het restaurant was. 'Wees nou maar braaf en doe het kalm aan. Je moet je voorbereiden op je huwelijk, en op je baby. Zorg dat je goed uitgerust bent.'

'Dat zal ik doen,' beloofde April. Ze verbrak de verbinding en gaf Mike zijn telefoon terug. Nadat hij haar nogmaals had gekust, viel ze met een glimlach om haar mond weer in slaap.

18

April mocht de volgende dag naar huis. Alles was goed met de baby, ze had geen weeën meer, en het zuurstofgehalte in haar bloed was weer op het normale niveau. Ze was nog schor van de rook, maar op het verband om haar armen en haar handen na was er niets meer aan haar te zien. Van alle kanten kreeg ze te horen dat ze ongelooflijk veel geluk had gehad, en daar was ze zich van bewust. Helaas gold dat geluk niet voor het restaurant.

Mike nam haar mee naar huis, maar weigerde er onderweg langs te gaan om de schade in ogenschouw te nemen. Twee dagen later kon hij haar echter niet meer tegenhouden. Snikkend liet ze haar blik over de ravage gaan. De brandweer had de grote spiegelramen kapotgeslagen om de slangen naar binnen te krijgen. Alles stond onder water, overal lag glas. Uiteindelijk had het water meer schade aangericht dan het vuur. April had geen idee waar ze met het herstel zou moeten beginnen. Maar Larry, de man van Ellen, schoot haar te hulp. Hij kwam de schade taxeren en zei dat hij het karwei wel voor zijn rekening wilde nemen. Met inschakeling van een aantal onderaannemers moest het karwei in drie, uiterlijk vier maanden geklaard kunnen worden. Dat betekende dat ze op 1 augustus weer open kon; als het tegenzat op Labor Day, begin september. Daar viel mee te leven, zei ze, en de schade zou worden vergoed door de verzekering. Het ging om een simpele keukenbrand, er was geen sprake van brandstichting. De herbouw betekende echter wel dat ze drie, misschien zelfs vier maanden geduld zou moeten hebben.

Ze was dan ook somber gestemd toen ze teruggingen naar het appartement van Mike, die haar er voor de zoveelste keer aan herinnerde dat het allemaal veel erger had kunnen zijn. En met Larry als toezichthouder op het project was het restaurant in goede handen. Ze wist niet goed wat ze met het personeel aan moest, maar bood aan iedereen in dienst te houden. De enige die besloot terug te gaan naar zijn vorige baan, was Jean-Pierre. Dat leek haar een juiste beslissing. Sterker nog, ze was opgelucht door zijn ontslag. Zijn gevoelens voor haar maakten de werksituatie erg moeilijk, zowel voor hem als voor haar. Ze was verliefd op Mike, niet op Jean-Pierre, ongeacht wat de sommelier misschien had gehoopt. Dus hoe jammer het ook was dat hij niet wilde blijven, het was beter zo.

Mike probeerde zo veel mogelijk thuis te blijven om bij haar te zijn. De verloskundige had gezegd dat ze het een week rustig aan moest doen, om te voorkomen dat ze opnieuw voortijdig weeën kreeg. Bovendien kon ze nu toch niets doen. Larry overlegde namens haar met diverse onderaannemers, en het restaurant moest volledig worden leeggehaald. Het was nog niet zeker, maar het zag ernaar uit dat de hele inventaris ongeschikt was voor hergebruik.

Toen ze op een middag in bed aan het restaurant lag te denken, schoot het haar te binnen dat Larry die middag om drie uur had afgesproken met een elektricien. Mike was op de krant, en ze voelde zich prima. Dus waarom zou ze de hele dag in bed blijven liggen? Ze trok een spijkerbroek en een t-shirt aan, vlocht haar haar en verliet het appartement. Toen Mike haar op haar mobiele telefoon belde, zei ze dat ze in bed lag. Op Third Avenue liep ze een Walgreens binnen om een paar tuinlaarzen te kopen. Tien minuten later was ze bij het restaurant, tegelijk met Larry en de elektricien. Ze stond met een verdrietig gezicht voor de deur en haalde haar sleutels tevoorschijn om hen binnen te laten. Larry had een setje reservesleutels van haar gekregen, en hij was dan ook verrast haar te zien. Want hij wist dat ze werd geacht rust te nemen.

'Ik dacht dat jij thuis in bed lag,' zei hij wantrouwend, waarop hij haar voorstelde aan de elektricien. Gedrieën gingen ze naar binnen, waar de scherpe brandlucht hen deed kokhalzen. Het water reikte tot boven hun enkels. 'We moeten eerst zien dat we de boel droog krijgen,' zei Larry. De kelder, met de wijnvoorraad, stond ook onder water. De flessen lagen niet op de grond maar in rekken, dus waarschijnlijk verkeerden ze nog in goede staat. April daalde de keldertrap af terwijl Larry de elektricien wegwijs maakte. Ze slaakte een zucht van verlichting toen ze zag dat de wijn inderdaad schadevrij was gebleven. Moeizaam werkte ze zich de trap weer op.

Ze stonden in de keuken toen haar mobiele telefoon opnieuw ging. Het was Mike.

'Wat ben je aan het doen?'

'Niks,' zei ze onschuldig. Op hetzelfde moment klonk er een enorm gekraak toen de elektricien een stuk betimmering wegtrok.

'Wat was dat?' vroeg Mike bezorgd.

'De televisie,' antwoordde ze haastig, terwijl ze een eindje bij de mannen vandaan liep, zodat hij hun stemmen niet zou horen.

'Ik ben wat later thuis, want ik moet nog iets doen,' zei hij geheimzinnig.

'Dat is prima. Ik doe het gewoon rustig aan hier,' zei ze, terwijl ze over een berg puin klauterde.

'Ik weet het niet, maar ik heb zo'n gevoel dat je iets voor me verbergt,' zei hij toen er weer een stuk betimmering naar beneden kwam, met nauwelijks minder kabaal dan het eerste. April had hem bijna verteld waar ze was, maar ze durfde niet.

'Maak je geen zorgen. Ik voel me prima, Mike. Echt waar.'

'Ik vertrouw je voor geen cent.'

Ze begon te lachen, want hij had gelijk. 'Ik hou van je. En ik zie je vanavond.' Hij was allerliefst voor haar geweest na de brand, maar hij kon niet de hele dag bij haar zijn. Hij had zijn werk, en die avond moest hij op pad voor een recensie. Het restaurant waar hij op de avond van de brand de deur uit was gestormd, moest hij ook nog beoordelen. Maar hij had nog geen tijd gehad om een afspraak te maken, en hij vond het afschuwelijk om haar 's avonds alleen te laten.

'Tot vanavond. En denk erom dat je het rustig aan doet. Kan ik nog iets voor je doen?' Hij was een en al behulpzaamheid, niets was hem te veel. Nu hij eenmaal had besloten ervoor te gaan, was hij ook een en al bezorgdheid. Door de brand had hij doodsangsten uitgestaan en was hij pas goed gaan beseffen hoeveel zij — en de baby — voor hem betekende. Sindsdien beschouwde hij elke minuut die ze samen doorbrachten als een kostbaar geschenk.

'Ja, zorgen dat mijn restaurant weer in bedrijf is,' zei ze somber, met een blik om zich heen.

'Dat is een kwestie van tijd. Je hebt gehoord wat Larry zei. Uiterlijk op Labor Day kun je weer draaien. Met een beetje geluk misschien al over drie maanden.' Hij wist hoe ongeduldig ze was, en hoe verschrikkelijk ze het vond wat er was gebeurd. Maar het had allemaal veel erger gekund. Zij en de baby hadden wel dood kunnen zijn.

'Dat kan ik me haast niet voorstellen als je ziet wat een puinhoop het is,' zei ze.

'Hoe weet je dat?' vroeg Mike, op slag weer wantrouwend.

Ze riep zichzelf haastig tot de orde. 'Eh... dat zei Larry. Ik had hem net aan de telefoon. Samen met de elektricien.'

Hij geloofde haar niet. Sterker nog, zijn instinct vertelde hem waar ze was. Ze kon toch al geen vijf minuten stilzitten, en wegblijven van haar restaurant, dat zoveel voor haar betekende, lukte haar gewoonweg niet.

'Dus de heropening wordt uitgesteld?' vroeg hij bezorgd.

'Nee, dat hebben ze niet gezegd. Ik zie alleen niet hoe ze het in drie maanden voor elkaar moeten krijgen. Maar Larry houdt vol dat het kan. Of anders uiterlijk in vier maanden. Hij heeft me beloofd dat we met Labor Day in elk geval weer open zijn.' Ze zuchtte. Vier maanden. Het leek haar een eeuwigheid.

'Beschouw het als zwangerschapsverlof. Terwijl Larry en zijn mannen het restaurant in zijn oude glorie herstellen, heb jij een paar maanden de tijd voor de baby. Het is voorbij voordat je er erg in hebt. Trouwens, in de zomer is het toch altijd rustig.'

'Hoe kom je daar nou bij?' Ze klonk beledigd. 'Dan komt iedereen eten die níet in het weekend de stad uit gaat. En onze vaste gasten blijven in de zomer doordeweeks ook gewoon komen.'

'O, sorry. Nou ja, je zult dit jaar de zomer toch vrij moeten nemen. Of in elk geval het grootste deel van de zomer. De baby zal er wel voor zorgen dat je je niet verveelt. Misschien kunnen we in juli een paar weken naar Long Island gaan.' Hij probeerde ideeën te opperen om haar op te beuren, maar ze wilde er niets van weten. Ze wilde dat April in New York weer openging, zo snel als dat menselijkerwijs mogelijk was.

'Dat zal niet gaan, denk ik,' zei ze voorzichtig. Ze wilde hem niet kwetsen, maar ze was niet van plan zich in haar voornemens te laten dwarsbomen. 'Ik moet hier blijven, om toezicht te houden op de verbouwing.'

'Ik had het kunnen weten.' Hij lachte. 'Maar probeer het voorlopig niet te overdrijven. Je kunt gaan kijken, maar je mag niet tillen. Ik wil niet dat je je bezeert, April.' Ze was in het zicht van de haven, om het zo maar eens te zeggen. De baby zou al over vier weken geboren worden. De tijd vloog om nu ze samen waren. Het was pas twee maanden geleden dat hij zijn verantwoordelijkheid had genomen, maar hij had niet zorgzamer en liefdevoller kunnen zijn als de baby gepland was geweest. De situatie maakte hem nog altijd nerveus, ook al raakte hij er niet meer van in paniek. De therapeut, naar wie hij nog altijd toe ging, had hem enorm geholpen. Mike had met volle overgave voor April gekozen. En voor de baby. Hij praatte er vaak over met zijn vriend Jim, die zei dat hij trots op hem was. 'Ik zie je vanavond!' Na die woorden verbrak hij de verbinding.

Mike had zijn ouders ook gebeld met het nieuws van de baby. Het was voor het eerst in jaren dat hij contact zocht, en het gesprek verliep net zo rampzalig als hij had gevreesd. Zijn moeder was dronken, zo dronken dat ze zijn stem niet herkende. In de baby was ze niet geïnteresseerd. Ze vroeg niet eens of hij getrouwd was. Zijn vader was niet thuis, dus hij gaf zijn mobiele nummer, maar ze hadden hem nooit meer teruggebeld. Nadat hij er met zijn therapeut over had gesproken, besloot hij de deur naar dat deel van zijn leven voorgoed dicht te doen. Zijn ouders waren nog niets veranderd, en hij had April en de baby, en de kans om samen gelukkig te worden.

April liep terug naar Larry en de elektricien, die zei dat hij voor een betere installatie kon zorgen dan waar ze tot op dat moment mee had gewerkt. Hij legde uit wat hij van plan was. Het zou wel iets duurder uitkomen, maar dat was het ruimschoots waard, besloot April. In de nieuwe installatie werden meer veiligheidsvoorzieningen ingebouwd, en bovendien zou ze een grotere capaciteit hebben dan met het oude systeem. De elektricien schatte dat hij twee maanden nodig had, en hij kon over twee weken beginnen, vertelde hij, nadat hij een ander karwei had afgerond. Larry had hem nogal onder druk gezet. Hij had verteld dat April alleenstaand was, en zwanger, met het restaurant als enige bron van inkomsten. Om haar te helpen schrok hij er niet voor terug alle registers open te trekken. April bedankte hem uitbundig nadat de elektricien was vertrokken.

'Wat vind je?' vroeg ze hem recht op de man af. 'Denk je dat we de boel echt weer draaiende kunnen krijgen?' Haar kennende, twijfelde hij daar geen moment aan. Als ze eenmaal iets in haar hoofd had, liet ze zich door niets en niemand tegenhouden, ongeacht de obstakels die ze onderweg tegenkwam.

'Het wordt er alleen maar beter op,' beloofde hij, en hij verzekerde haar opnieuw dat het karwei kon worden geklaard in de periode die hij had genoemd. 'Ik ken je, April,' zei hij plagend. 'Je krijgt de baby, je brengt het restaurant weer in bedrijf, je stelt je kandidaat voor de functie van burgemeester, en in juli open je een tweede restaurant in de Hamptons. Trouwens, misschien is dit een goed moment om je daar eens in te verdiepen. Je zegt al heel lang dat je ooit een tweede zaak wilt, dus waarom besteed je deze periode niet aan het verkennen van potentiële locaties?'

'Ik wil eerst zorgen dat April in New York weer draait,' zei ze ongeduldig. Op dat moment belde haar moeder.

'Word jij niet geacht thuis in bed te liggen?' vroeg Valerie geschokt toen April vertelde waar ze was.

'Eigenlijk wel, ja,' gaf ze toe. 'Maar daar word ik gek van. Er is zoveel te doen, en bovendien wilde ik horen wat de elektricien ervan vond. Het komt allemaal goed, zegt hij.'

'Ja, maar het komt niet goed met jou en de baby als je niet voldoende rust neemt.' Ze klonk net als Mike, en April wist dat ze gelijk hadden. Maar ze konden niet van haar verwachten dat ze zich nergens mee bemoeide. Daarvoor was er te veel gaande.

'Ik doe geen gekke dingen, mam. Dat beloof ik. En ik voel me prima.' Ze was nog altijd een beetje schor van de rook die ze had ingeademd, maar dat was het enige. Verder was ze weer helemaal de oude, en de baby was ook weer druk aan het schoppen. Ondanks alles was haar buik verder gegroeid. Ze zag er nu echt uit alsof ze een basketbal onder haar shirt had gestopt. Voor het overige was er niets veranderd. Omdat ze in het restaurant zwaar werk deed en voortdurend in beweging was, had ze een uitstekende conditie.

Toen April ernaar vroeg, vertelde Valerie dat Jack en zij met volle teugen genoten van hun reis. Ze praatten nog wat, en na een paar minuten ging April weer op zoek naar Larry, die bezig was met een inventarisatie van de schade in de keuken. De apparatuur moest allemaal vervangen worden. Voor zover het vuur de boel niet had vernield, had het water alles onbruikbaar gemaakt.

'Volgende week wordt de boel leeggehaald,' zei Larry. Hij had zijn ogen goed de kost gegeven en al een werkplan opgesteld. 'Daarna moeten we zorgen dat we de zaak droog krijgen. Als ik jou was, ging ik op pad voor nieuwe apparatuur. Het kost tijd om alles bij elkaar te krijgen.' Ze knikte. Voor de opening van April in New York had ze destijds een soortgelijk traject afgelegd. Deze keer zou het nog moeilijker zijn, want er was zoveel schade die eerst hersteld moest worden. Larry beloofde echter dat hij er spoed achter zou zetten. De volgende dag had hij weer in het restaurant afgesproken, met andere onderaannemers. April zei dat ze ook kwam. Ze was een beetje misselijk. Larry had haar verboden ook maar iets te tillen, maar ze had last van de rooklucht die nog altijd in het pand hing.

Nadat ze Larry had bedankt, sloten ze af en nam April een taxi terug naar Mikes appartement. Toen hij die avond om acht uur thuiskwam, lag ze braaf op bed. Ze had haar haar gewassen, zich grondig afgeschrobd om de rooklucht kwijt te raken en zich vervolgens heel licht met zijn aftershave geparfumeerd. Ze had bijna geen eigen spullen in zijn appartement. Alles lag nog in het appartement boven het restaurant, en waarschijnlijk zou ze het meeste moeten weggooien omdat het naar brand rook. Haar moeder zou ongetwijfeld dolblij zijn dat haar tweedehands meubilair met de vuilnisman meeging.

Mike kwam glimlachend de slaapkamer binnen, maar toen hij zich over haar heen boog om haar te kussen, vertrok hij zijn gezicht. 'Je stinkt!'

'Pardon?' zei ze gekwetst. 'Het is toevallig wel jouw aftershave die je ruikt.'

'Die ruik ik niet. Je stinkt naar natte barbecue. Probeer me maar niet wijs te maken dat je de hele dag in bed hebt gelegen,' mopperde hij. Maar ook zonder de rooklucht zou hij hebben geraden waar ze was geweest. Als hij wilde dat ze thuisbleef, zou hij haar moeten vastbinden.

'Het spijt me.' Ze keek hem smekend aan. 'Maar ik móét erheen, Mike. Er zijn zoveel dingen waar ik een besluit over moet nemen.'

'Wat zei Larry?' vroeg hij, terwijl hij zich op de stoel naast het bed liet vallen.

'Hij denkt nog steeds dat het moet lukken voor Labor Day, en we hebben vanmiddag met de elektricien gesproken. Die gaat voor nieuwe schakelpanelen zorgen, anders geplaatst, makkelijker om mee te werken, en met meer voltage. En - niet onbelangrijk - veiliger.' De brand was niet door kortsluiting ontstaan, maar dat had wel gekund, en dan zou het allemaal nog veel erger zijn geweest. April bracht verslag uit van alles wat ze hadden besproken, en ze vertelde dat ze de kelder had gecontroleerd, en dat haar wijnvoorraad geen schade had opgelopen. Toen ze was uitgesproken, gooide hij een paar velletjes papier op het bed. Ze ving ze op in de lucht. 'Wat is dat?'

'Lees maar. Ik ben benieuwd wat je ervan vindt. Het is voor de krant van zondag.' Dat was de dag waarop zijn belangrijkste recensies werden geplaatst. De drie uitgeprinte bladzijden zouden in de krant een kolom over de lengte van een hele pagina vullen, wist ze. Soms besprak hij in één recensie twee restaurants, maar wanneer het besproken restaurant erg goed was, of wanneer hij dat om een andere reden gerechtvaardigd vond, besprak hij er maar een. 'Ik heb mijn eindredacteur volledig openheid van zaken gegeven over onze relatie. En die heeft vervolgens het groene licht gekregen van de hoofdredacteur. Dus het is volstrekt eerlijk gegaan.'

'Het navolgende is behalve nieuws, ook een recensie,' begon de column.

Voor diegenen onder u die dat nog niet hadden gehoord of gelezen, meld ik nog maar even dat er deze week brand is geweest in de keuken van restaurant April in New York. Er zijn geen gewonden gevallen, maar het interieur heeft ernstige schade opgelopen. Inmiddels is er al een begin gemaakt met het herstel, en het restaurant zal zijn deuren in augustus hopelijk weer kunnen openen. Zo niet, dan zal de heropening uiterlijk in het weekend van Labor Day plaatsvinden. Voor wie verslaafd is aan de maaltijden die chef-kok en eigenaar April Wyatt serveert, zal het niet meevallen om cold turkey te gaan, zelfs al is het maar voor drie maanden.

Vorig jaar september schreef ik een weinig lovende recensie over April in New York. Omdat ik bekend was met Wyatts referenties, ergerde ik me aan haar in mijn ogen wel erg simpele kaart, met alledaagse gerechten als romige aardappelpuree, macaroni met kaas, gehaktbrood waar football-sterren zoals Jack Adams hun vingers bij aflikken, en pancakes - niet alleen voor kinderen, maar ook voor volwassenen. Ik schamperde over frisdrank met ijs, maar schreef ook dat de hamburgers en frietjes een uitstekende reputatie genoten. In mijn ogen kwam het erop neer dat een wereldkok als Alain Ducasse, bij wie April Wyatt in Parijs twee jaar in opleiding is geweest en waar ze zich uiteindelijk heeft opgewerkt tot zijn eerste souschef, bij McDonald's ging werken. Dat was de vergelijking die ik maakte. Ik wist niet goed hoe ik April in New York moest plaatsen. Een restaurant met pizza, bananasplit en matse-ballensoep op de kaart. Toegegeven, je kunt er ook lamsbout eten, en escargots, zoals je ze verder alleen in Parijs geserveerd krijgt.

Hoe dan ook, als recensent past mij het boetekleed. Want zoals iedereen weet die er het liefst dagelijks zou eten - en sommigen doen dat ook - had ik er bij mijn eerste bezoek helemaal niets van begrepen. April in New York is niet alleen een restaurant waar je exquis gaat dineren - de kreeft is er perfect, net als de sole meunière, en geen Italiaanse kok maakt een betere ossobuco dan April Wyatt; ze heeft ook in Italië stage gelopen en kwam na zes jaar Europa met een schat aan kennis en ervaring terug naar huis. April in New York is ook een soort tweede thuis, waar gasten kunnen genieten van de gerechten die hun dierbaar zijn en waarmee ze zijn opgegroeid; waar wie een slechte dag heeft, zich kan laven aan troost-eten, waarvan je zou willen dat je moeder het nog voor je kon maken, en dat ik bij de mijne nooit kreeg. April in New York is een restaurant waar de keuken je uitdaagt, verleidt, prikkelt, opwindt, en waar je ziel troost vindt, afhankelijk van je stemming. De vis is er niet alleen vers, maar wordt perfect en uitgelezen klaargemaakt. De gebraden kip en de Southern fried chicken smelten in je mond, en hetzelfde geldt voor de aardappelpuree die erbij wordt geserveerd. In het truffelseizoen maakt April de beste pasta of risotto met witte truffel die ik ooit heb gegeten. De wijnkaart heeft een collectie redelijk geprijsde, bijzondere wijnen die ik nog nergens overtroffen heb gezien; wijnen afkomstig uit Chili, Australië, California en Europa. Met haar restaurant heeft April Wyatt een magisch koninkrijk gecreëerd, waar alles in dienst staat van het ultieme genieten. Daarbij beantwoorden de sfeer die ze schept en de troost die ze biedt, ook aan andere behoeften. Mensen zijn graag bereid een maand van tevoren te reserveren. En u kunt erop rekenen dat uw kinderen zullen smeken om mee te mogen. Vergeet dan niet de Grand Marnier-soufflé te bestellen.

Zoals ik al zei, bij mijn eerste bezoek heb ik de plank volledig misgeslagen. Sindsdien ben ik er diverse malen geweest en ben ik gaan inzien hoe dramatisch ik ernaast zat met mijn aanvankelijke oordeel. U raadt nooit wat ik er met Kerstmis heb gegeten. Terwijl anderen smulden van gans, fazant, wildbraad, kreeft, kalkoen, rosbief en Yorkshire pudding, met als dessert Yule log, plumpudding of chocoladesoufflé, deed ik me te goed aan de lekkerste pancakes die ik ooit heb gegeten. Met ahornsiroop. En weet u waarom? Omdat ik nog niet ontbeten had? Nee, omdat ik de feestdagen verschrikkelijk vind, en omdat April Wyatt ze dragelijk voor me maakte met het troost-eten dat ik nodig had. Pancakes en als toetje ijs met warme chocoladesaus, roomboterkoekjes en chocoladetruffels zoals ze die bij Ducasse had leren maken. April in New York is een ervaring die u niet mag missen! U zult echter tot het eind van de zomer moeten wachten. En tegen degenen die nu al lijden aan ernstige ontwenningsverschijnselen zou ik willen zeggen: geef de moed niet op! Uiterlijk in het weekend van Labor Day draait April in New York weer op volle toeren!

Er liepen tranen over Aprils wangen toen ze hem de drie velletjes teruggaf. Ze wist niet wat ze moest zeggen. Hij had niet alleen zijn eerdere kritiek ingetrokken, maar bovendien de meest verbijsterende recensie geschreven die ze ooit had gelezen. Een ongelooflijk verhaal, maar hij geloofde er voor honderd procent in. Bovendien was er geen woord van gelogen. Toen hij het schreef, had hij zich afgevraagd hoe de hoofdredactie zou reageren wanneer bekend werd dat hij met April verloofd was. Dus hij had open kaart gespeeld, en de hoofdredactie was desondanks enthousiast gebleven over het stuk. Hij was oprecht in zijn overtuiging dat April in New York zich een van de beste restaurants in de stad mocht noemen, om de redenen die hij had opgesomd. Haar kwaliteiten bleven niet onbenut, ze gebruikte ze juist buitengewoon geraffineerd, maar zonder enige pretentie, om exquise gerechten te serveren aan wie dat wilde, en om gasten die daar niet voor kozen, te onthalen op simpele, gezonde kost. Waar anders trof je sportmensen, filmsterren, foodies en zelfs zesjarigen onder één dak, stuk voor stuk genietend van wat ze aten. Dat kon alleen bij April in New York. En ook als hij niet toevallig verliefd op haar was geweest, zou hij haar keuken geweldig hebben gevonden en zou hij bewondering hebben gehad voor haar durf, voor de manier waarop ze haar overtuiging trouw bleef, zelfs tegenover geharde restaurantrecensenten en culisnobs zoals hij.

'Dank je wel. Dank je wel!' bracht ze fluisterend uit. Ze sloeg haar armen om zijn hals. Hij had precies gedaan wat ze destijds, na zijn eerste bezoek, had gehoopt. En dit was zelfs nog beter dan een objectieve beoordeling van haar kaart en haar wijnen. Dit was een column die recht uit zijn hart kwam, en waarin hij ook de filosofie achter haar restaurant belichtte. Bovendien had hij zelfs vermeld wanneer de heropening werd verwacht. Een betere recensie had ze zich niet kunnen wensen. Terwijl ze hem knuffelde, schoot haar ineens iets te binnen. Ze maakte zich los uit zijn omhelzing en keek hem bezorgd aan. 'Heb je daar echt geen problemen mee gekregen? Toen je vertelde dat... Nou ja, over ons?' Mike schudde lachend zijn hoofd, dolgelukkig dat ze er zo blij mee was. Haar reactie was precies zoals hij had gehoopt. Dit was hij haar verschuldigd. Zijn eerdere kritiek was onnodig scherp geweest.

'Het is allemaal waar,' zei hij eenvoudig. 'De waarheid is de beste rechtvaardiging. Heel New York heeft het over je restaurant. Dat is iets om trots op te zijn. En na de heropening wordt het alleen maar nóg beter. Als ik jou was, zou ik van deze periode gebruikmaken om nieuwe gerechten te proberen, om nieuwe dingen op de kaart te zetten, en om ervan te genieten hoe je droom opnieuw gestalte krijgt. Je hebt niets om je zorgen over te maken, en er was voor mij geen enkele reden om me tegenover de hoofdredactie te verontschuldigen, of het zou mijn onnozele, onwetende, buitengewoon pretentieuze eerste recensie moeten zijn. Je had recht op rectificatie.'

Ze werkte zich overeind in kleermakerszit en keek hem stralend aan. 'Dit is het mooiste cadeau dat je me had kunnen geven,' zei ze, geroerd door zijn gulheid en door de fraaie bewoordingen van zijn recensie.

'Nee, dat is dat!' Hij wees naar haar buik. 'En het is ook het mooiste wat je mij had kunnen geven, hoewel ik ook daar in eerste instantie behoorlijk stompzinnig op reageerde. Trouwens, wanneer gaan we trouwen?'

'Wat vind je van het weekend van Memorial Day? Dan heeft mijn moeder twee weken de tijd om alles te organiseren. Hoewel, haar kennende denk ik dat ze aan vijf minuten ook genoeg heeft. En Memorial Day is een week voordat ik uitgerekend ben.' Het was een beetje krap, maar het leek haar de beste oplossing.

'En als de baby nou te vroeg komt?' vroeg hij bezorgd. Hij wilde getrouwd zijn voordat het zover was. Dat vond hij belangrijk.

'Dan nemen we het kind gewoon mee naar de bruiloft,' zei April. Hij begon te lachen. Wat een geweldige vrouw was ze toch. Dat had hij direct geweten, al bij hun eerste ontmoeting. Maar daarna had hij het erbij laten zitten. Gelukkig had zij dat niet gedaan. Want dat was niets voor haar. April liet het er nooit bij zitten. Ze nam haar verantwoordelijkheid, ze was doortastend, in alles wat ze deed. Zelfs nu, na de brand. 'Trouwens, wie wil je er allemaal bij hebben?' Ze vergat steeds het te vragen, en haar moeder had haar gemaild over het aantal gasten.

'Niemand. Wij samen. Mijn ouders heb ik in geen tien jaar meer gezien, en blijkbaar kan ze dat niet schelen en zijn ze nog steeds voortdurend dronken.' Sinds zijn telefoontje had hij niets meer gehoord, en hij was op het punt gekomen waarop hij hen voorgoed achter zich had gelaten. Hij wilde niet achteromkijken, maar vooruit, naar zijn leven met April. 'O, en ik wil mijn vriend Jim en zijn vrouw er graag bij hebben. Jim is van meet af aan een voorstander geweest van onze relatie en van de baby. Al eerder dan ik.' Voor de brand waren Jim en zijn vrouw twee keer bij April komen eten, en ze mocht hen allebei erg graag.

'Kunnen we op huwelijksreis?' vroeg ze, opgewonden als een klein meisje.

Hij begon te lachen. 'Ja, naar het ziekenhuis. Je kunt nu niet op reis, gekkerd. Weet je wat? Laten we dat weekend naar een chic hotel gaan. En dan doen we alsof we ergens anders zijn. Of we zijn gewoon in New York, maar we gaan ervan genieten alsof we het allemaal voor het eerst zien.'

'Ik zou zo graag met je naar Italië gaan,' zei ze met een spijtig gezicht. Dan konden ze gaan eten bij alle restaurants waar ze los van elkaar al eerder waren geweest, en er samen van genieten.

'Dat zouden we in augustus kunnen doen, voordat je weer opengaat.'

'Maar hoe moet dat dan met de baby?' Ze was van plan borstvoeding te geven. Dat zou geen probleem zijn, omdat ze de baby de eerste maanden gewoon bij zich kon houden in het restaurant.

'Die nemen we mee. Met lekker eten kun je bij kinderen niet vroeg genoeg beginnen,' zei hij plagend. 'Dat lijkt me een goed plan. Maar eerst moeten we nog even trouwen, de baby krijgen en het restaurant heropenen.' Hij zei het alsof het allemaal niks voorstelde.

April begon te lachen, maar toen werd ze weer ernstig. 'Ik ben bang dat het allemaal niet zo simpel is. De bruiloft misschien nog wel, dankzij mijn moeder. Maar de heropening van het restaurant wordt een hele klus. En ik maak me ernstig bezorgd hoe ik dit eruit moet zien te krijgen.' Ze wees naar de basketbal die op haar dijen rustte. Hij knikte begrijpend. Haar buik was inderdaad enorm. April was weliswaar lang, maar ook tenger gebouwd, en het leek bijna niet voor te stellen dat zoiets enorms haar lichaam gemakkelijk zou kunnen verlaten. 'Ben je nog steeds van plan om erbij te blijven?' vroeg ze bezorgd. Dat had hij weliswaar gezegd, maar ze wist dat hij er als een berg tegen opzag.

Mike knikte peinzend. 'Ik denk het wel. En dat wil ik ook.' Maar hij was bang dat hij het verschrikkelijk zou vinden om April te zien lijden. Ze praatte er zelden over, maar naarmate de bevalling dichterbij kwam, werd ze steeds bezorgder. Net zo bezorgd als hij.

Terwijl April kookte, praatten ze verder over hun reis naar Italië. Ze maakte pasta primavera van wat er nog in de koelkast stond, met daarbij een salade van frisee met bacon en gepocheerde eieren. Tegen de tijd dat ze die avond naar bed gingen, waren ze het eens over Florence, Siena, Venetië, Rome, Bologna en Arezzo, waar April een restaurant wist waar ze beslist naartoe moesten. Aanvankelijk hadden ze eerst naar Parijs willen vliegen, maar ze besloten dat te bewaren voor een andere reis, want in augustus was alles dicht. Eenmaal in bed, nadat April opnieuw had gedoucht om de brandlucht af te spoelen, sloeg ze haar armen om hem heen en bedankte ze hem nogmaals voor de geweldige recensie. Hij was dolblij dat hij het stuk eindelijk had geschreven, want dat had hij al heel lang willen doen. En dit had hem het juiste moment geleken.

'Larry vindt dat ik de mogelijkheden zou moeten onderzoeken van een tweede restaurant,' zei ze geeuwend terwijl ze het licht uitdeed.

Mike keek haar vol afschuw aan. 'Eén vrouw, één restaurant en één kind, meer kan ik echt niet aan,' zei hij eerlijk, en dat was voor hem al heel wat. Hij was de afgelopen vier maanden enorm veranderd, meer dan hij ooit had durven hopen. 'Kunnen we het daar voorlopig bij laten?'

Ze knikte stralend, dankbaar voor alles wat ze samen hadden. Zelf was ze ook nog niet klaar voor een tweede restaurant. Ze had haar handen vol aan het herbouwen van haar eerste en voorlopig enige.

'Denk je dat we nog meer kinderen krijgen?' vroeg ze terwijl ze naast hem lag. Ze begreep niet hoe Ellen zich staande hield met haar drietal. Zelf was ze enig kind, maar ze vond het leuk om te zien hoe haar halfzusjes met elkaar omgingen. Soms was ze zelfs een beetje jaloers op hen.

'Ik weet het niet,' antwoordde hij oprecht. 'Laten we eerst maar eens zien dat we deze baby op de wereld zetten.' Dat leek hem al een enorm karwei. Hij sloeg een arm om haar heen en trok haar dicht tegen zich aan. Ze was een vrouw die bergen verzette en de wereld wilde veroveren. Zelf was hij aanzienlijk minder voortvarend en sneller ontmoedigd, maar hij nam een voorbeeld aan haar en was een snelle leerling. Terwijl hij haar in zijn armen hield, voelde hij de baby schoppen. Het was bijna niet voor te stellen dat ze over een maand ouders zouden zijn. Een geweldig vooruitzicht, vond hij, maar als hij er te veel over nadacht, maakte het hem bang. April was veel rustiger. Met zijn armen om haar heen en met zijn gedachten bij alles wat er ging komen, viel hij in slaap. April keek naar hem. Er speelde een glimlach om haar mond. Uit hun krankzinnige onenightstand was ondanks alles iets moois voortgekomen. Iets prachtigs.

19

Na de eerste schrik vanwege de brand en na de geruststellende woorden van April en Mike dat ze echt niet naar huis hoefden te komen, genoten Jack en Valerie met volle teugen van hun verblijf in Parijs. Ze waren allebei dol op het Ritz, waar ze ieder afzonderlijk al eerder hadden gelogeerd. Naast een aantal favoriete restaurants van hen samen bezochten ze er ook een paar op Valeries voorstel, omdat ze Jack ermee wilde laten kennismaken. En April had hun nog een paar minder bekende adresjes aan de hand gedaan. Wanneer ze bij hun hotel werden gesignaleerd, werden ze af en toe door paparazzi op de foto gezet. Want ook al gold hun sterrenstatus vooral in Amerika, het publiek in Europa kende hen wel degelijk.

Behalve van Parijs genoten ze van elkaar. Jack verwende Valerie met een gouden armband en een bontjasje waar ze op slag verliefd op was geworden toen ze het in een etalage had gezien. Hij verraste haar ermee in het hotel, nadat hij nog even een ommetje had gemaakt, zogenaamd omdat hij behoefte had aan frisse lucht. Het leven met hem was een aaneenschakeling van liefdevolle attenties, en Valerie ontdekte een kant van zichzelf waarvan ze nooit had geweten dat ze die bezat. Misschien wel voor het eerst in haar leven dacht ze niet aan haar werk, maar alleen aan haar geliefde.

Terwijl ze zaten te eten bedacht Jack dilemma's die hij haar voorlegde. Als de televisiemaatschappij haar dwong te kiezen tussen hem en haar werk, hoe zou haar keuze dan uitvallen? Kortom, hoeveel hield ze van hem?

'Dat is niet zo moeilijk,' antwoordde ze plagend. 'Ik zou mijn programma nooit opgeven en met jou een stiekeme verhouding beginnen, met afspraakjes in goedkope motels in New Jersey.' En wat zou hij doen, vroeg ze op haar beurt, als hij voor de keuze werd gesteld tussen de sportverslaggeving en haar? Of tussen zijn plaats in de Hall of Fame en haar?

'De sportverslaggeving zou ik er onmiddellijk voor laten schieten. De Hall of Fame... dat zou me meer moeite kosten,' zei hij, doordacht formulerend. 'Ik heb jarenlang keihard gewerkt om die plek te verdienen.'

Soms voerden ze ook serieuzere gesprekken, over hun plannen met hun werk wanneer ze ouder werden. Tenslotte waren ze werkzaam in een bedrijfstak waar alles draaide om jong en een jeugdige uitstraling.

'Barbara Walters is altijd mijn grote voorbeeld geweest,' vertelde Valerie. 'Ze heeft haar hele carrière aan de top gestaan, zonder ooit te verslappen. Terwijl ze moest concurreren met mannen, leeftijdgenoten, maar ook jongere vrouwen. Toch is ze nog steeds de allerbeste in haar vak. Bovendien mag ik haar echt erg graag.'

'Is dat wat je wilt? Altijd maar blijven werken? Vergis je niet. Om je aan de top te handhaven, zoals Walters dat heeft gedaan, moet je voortdurend een keiharde strijd leveren. En ik weet niet of het dat allemaal wel waard is,' zei Jack. Ze hadden die avond gekozen voor een knus restaurant op de Rive Gauche dat April hun had aanbevolen. Hun gezamenlijke favoriet was nog altijd Voltaire, aan de Seine, maar daar hadden ze die avond geen tafeitje kunnen krijgen. Tout Paris wilde erheen, en alleen de crème de la crème slaagde erin een plekje te bemachtigen.

'Dat heb ik wel steeds gedacht,' antwoordde Valerie op zijn vraag of ze altijd maar wilde blijven werken. 'Ik heb niks anders.' Toen verbeterde ze zichzelf. 'Of liever gezegd, ik had niks anders, voordat ik jou leerde kennen. April is een volwassen vrouw, met een eigen leven. Nu meer dan ooit. Met een restaurant, een man en straks ook een baby. Dus wat had ik moeten doen met de volgende dertig jaar, als me nog zoveel tijd gegeven is? Of desnoods met de komende tien jaar? Ik heb altijd gedacht dat werken de oplossing was. Maar dat dacht ik op mijn dertigste ook al. Blijkbaar ben ik gewoon een werkpaard. Maar als ik eerlijk ben, moet ik toegeven dat ik daar soms niet meer zo zeker van ben.' Ze was gelukkig met Jack, zo gelukkig als ze nog nooit was geweest, maar toch kon ze haar carrière niet voor hem opgeven; dat zou ze niet willen. Want hoe moest het dan als een van beiden besloot toch alleen verder te gaan? Als het niets werd tussen hen? Die kans bestond altijd. Zelfs in de beste relaties traden soms veranderingen op, en ze stonden nog maar aan het begin. Dus ze was niet bereid haar carrière voor hem op het spel te zetten, en dat wist hij. Ze had te hard gewerkt voor wat ze uiteindelijk had bereikt om dat voor een man in de waagschaal te stellen, en ze vond ook niet dat iemand dat van haar kon vragen. Ze was echter wel bereid om zich zo veel mogelijk aan hem aan te passen, binnen het kader van het werk en het leven waarvoor ze had gekozen.

Hij stelde haar een verrassende vraag. Het was een vraag die bij haar ook een paar keer was opgekomen, maar ze had er, net als hij, geen antwoord op. 'Vind jij dat we zouden moeten overwegen om te trouwen? Niet nu meteen, ooit?' Ze waren allebei oud genoeg om te weten wat - en wie - ze wilden. Valerie had altijd gedacht dat ze uiteindelijk zou willen hertrouwen, maar inmiddels was ze daar niet zo zeker meer van. Ze hield van hem, daar was geen twijfel over mogelijk, maar was het nodig om die liefde officieel te maken? Kinderen kwamen er niet meer. Ze hadden allebei een boeiende carrière. Ze hielden van elkaar. Maar wat moesten ze nog bewijzen? En tegenover wie?

'Ik weet het niet. Wat vind jij?' vroeg ze met een schuchtere glimlach. Het was niet niks wat hij ter discussie stelde, nog los van het feit dat zij tien jaar ouder was dan hij. Stel dat hij ooit verliefd werd op een jongere vrouw. Het verdriet van een scheiding wilde ze niet nog eens meemaken, zeker niet op haar leeftijd. Dat zou ze niet kunnen verdragen. 'Ik ben er heel dubbel over. In principe geloof ik in het huwelijk en waar dat voor staat. Daar heb ik altijd in geloofd. Maar in deze fase van ons leven vraag ik me af of het allemaal wel de moeite loont. Hebben we nou echt een papiertje nodig om elkaar onze gevoelens duidelijk te maken? Trouwens, het is net als met elk contract, zodra een van de twee ervanaf wil, hou je dat niet tegen. Wie weg wil, gaat weg, met achterlating van een gigantische puinhoop.'

Hij dacht er net zo over. 'Ik zou met je trouwen als dat voor jou belangrijk was,' verklaarde hij liefdevol. En misschien zou het er ooit van komen, maar zover waren ze nog niet, daar was ze heel duidelijk in geweest. 'Ik sta ervoor open,' vervolgde hij. 'Maar voor mij hoeft het niet. En ik ben het met je eens als het om scheiden gaat. Inmiddels zijn mijn ex en ik goede vrienden, maar de scheiding was afschuwelijk. Een keihard gevecht om Greg, over de omgangsregeling, en over het verdelen van het geld en de spullen, want ik was toen al bekend, met het bijbehorende salaris. Bovendien was ik pisnijdig omdat ze een ander had; omdat ze me had bedrogen met de dokter van onze ploeg. En zij was op haar beurt in alle staten vanwege alle meisjes waarmee ik haar had bedrogen. Het was echt een verschrikkelijke tijd, en ik vind het nog altijd verbijsterend dat we nu zo goed met elkaar omgaan.'

'Bij Pat en mij ging het een stuk soepeler,' vertelde Valerie. 'We hadden allebei nog geen geld, we wilden April samen opvoeden, en Pat had Maddie nog niet ontmoet. Hij was er wel kapot van. De scheiding was niet zijn idee. Hij wilde gewoon getrouwd blijven, voornamelijk omdat hij niet wilde toegeven dat ons huwelijk op een mislukking was uitgelopen. Maar ik wilde weg. Ik wist dat ik niet op de goede plek zat. Zijn leven als hoogleraar, met alles wat daarbij hoorde, vond ik oersaai. Wat acht jaar eerder een logische keuze was geweest - of had geleken - voelde inmiddels verkeerd. Ik had me ontwikkeld tot een ander dan de vrouw met wie hij destijds was getrouwd. We pasten niet meer bij elkaar. We waren te verschillend. Ik had het gevoel dat hij me remde in mijn carrière, en hij voelde zich door mij meegesleept, gedwongen zich bezig te houden met dingen die hem niet interesseerden. Dus we waren allebei ongelukkig.' Ze kon zich niet voorstellen dat het met Jack en haar net zo zou gaan. Om te beginnen waren ze volwassen, met ieder een eigen carrière. En als ze iets wilden veranderen, dan was het dat ze allebei probeerden het wat rustiger aan te doen, of in elk geval vonden dat het daar tijd voor werd. Hoewel, zelfs daar was ze niet eens helemaal zeker van. Ze draaiden al zo lang mee in de snelle wereld van de televisie dat ze eraan gewend waren geraakt. Het zou niet gemakkelijk zijn iets te veranderen aan hun leven in de schijnwerpers, en dat hoefde ook nog niet. Hun werk leidde niet tot onderlinge conflicten.

'Misschien moeten we alles gewoon laten zoals het is,' zei Jack nuchter. 'Er is geen enkele druk om te trouwen. Er bestaat niet zoiets als een verjaringswet. Zolang jij geen haast hebt, kunnen we het altijd nog doen als we dat willen. Ik heb in elk geval geen haast. Want we willen geen kinderen meer.' Hij keek haar lachend aan. Ze waren allebei volmaakt tevreden met hun huidige relatie, in alle opzichten. Zelfs het leeftijdsverschil baarde Valerie niet meer zoveel zorgen als in het begin, en hij had zich er nooit druk over gemaakt. Het verschil tussen vijftig en zestig leek ineens te verwaarlozen, niet alleen voor henzelf, ook voor de mensen om hen heen. Wat maakte het uit? Ze voelden zich in elk opzicht gelijkwaardig. 'Zolang iets goed gaat, moet je het vooral zo laten.' Hij glimlachte weer, en Valerie vond het fijn dat hij eventueel openstond voor een huwelijk, maar dat hij er geen behoefte aan had. Net zomin als zij. Hun kinderen leek het niet uit te maken. De pers had hen diverse keren samen betrapt, maar niemand maakte zich er druk over of ze misschien iets hadden samen. Niemand toonde zich geschokt door de mogelijkheid van een relatie tussen hen. Ze pasten wel bij elkaar; ze werkten voor dezelfde televisiemaatschappij, ze waren allebei toonaangevend in hun vak, en ze vermaakten zich geweldig samen. Wat kon een mens nog meer wensen? 'Hoe denk je over samenwonen?' vervolgde Jack in het kader van hun plannen voor de toekomst. 'Is dat iets wat je ooit zou willen?' De afgelopen maanden waren ze heen en weer blijven pendelen, want ze wilden geen van beiden hun eigen appartement opgeven, en bovendien waren ze het erover eens dat het voor een dergelijke stap nog veel te vroeg was. Het was gewoon leuk om over het vervolg van hun relatie na te denken, om te brainstormen over wat ze zouden willen, om te ontdekken waar hun grenzen lagen, en om plannen te maken voor de toekomst. Hij was erg verknocht aan zijn appartement, en dat gold ook voor haar. Hij zou er geen bezwaar tegen hebben als ze bij hem introk, dat zou hij zelfs leuk vinden, maar zijn appartement opgeven was geen optie. En dat was het voor haar voorlopig ook niet. Het was een afhankelijkheid die ze niet wilde. En waar ze misschien wel nooit toe zou kunnen besluiten.

'Ik weet het niet,' zei ze peinzend. 'Oké, ik ben niet met mijn appartement getrouwd, maar ik woon er wel met erg veel plezier. Hoe dan ook, ik zou het natuurlijk ooit kunnen verkopen.' Ondertussen genoot ze ervan bij hem te zijn, afgewisseld met de nachten - een paar keer per week - dat ze bij haar sliepen omdat het beter uitkwam met haar werk. Ze waren allebei de redelijkheid zelve en toonden een verrassende mate van bereidheid zich aan te passen aan de ander. 'Stel dat er ooit iets vrijkomt bij jou in het gebouw, dan zou ik mijn appartement kunnen verkopen en dichter bij je kunnen gaan zitten.'

Het idee beviel hem wel. Uiteindelijk was er voor alles een oplossing. Ze waren nog niet op grote obstakels of uitdagingen gestuit, hun reis verliep volmaakt. Er was niets wat op hen drukte, geen van beiden dwong de ander een bepaalde richting uit, ze hadden geen ruzie, zelfs geen verschil van inzicht. Er was voor allebei voldoende bewegingsvrijheid. Voorlopig verrijkten ze elkaars leven alleen maar, zonder daar iets voor te hoeven inleveren. Het leek ideaal. Zij was erg netjes en ordelijk, hij maakte nogal wat rommel, maar verder waren er geen problemen, en zij vond het niet erg om zijn spullen op te ruimen zodat alles netjes bleef. Soms schaamde hij zich voor zijn rommel, maar hij beweerde dat hij het gewoon niet zag; netheid zat niet in zijn genen. En dus raapte Valerie 's avonds zijn kleren op en hing ze op een haakje, ze legde zijn was waar die hoorde en ze ruimde voortdurend zijn papieren op. Haar stoorde het niet, en hem kon het niet schelen. Sterker nog, het gaf hem het gevoel dat er voor hem werd gezorgd en dat er van hem werd gehouden.

Tijdens hun verblijf in Parijs wandelden ze langs de Seine, ze gingen naar een kunsttentoonstelling in het Grand Palais, ze dronken thee in het Plaza Athénée Hotel, en ze neusden in de antiekwinkeltjes op de Rive Gauche. In St. Germain des Prés dronken ze koffie bij Les Deux Magots. Ze liepen gearmd de hele stad door en bleven staan om elkaar te kussen zodra ze daar aanleiding toe zagen. Parijs was een stad waar je voortdurend mensen zag die elkaar kusten. Het openlijk tonen van gevoelens van liefde leidde daar niet tot opgetrokken wenkbrauwen. Integendeel, het werd zelfs aangemoedigd. Valerie had nog nooit zo'n romantische week met een man doorgebracht, en ze vonden het allebei jammer toen ze naar Londen moesten vertrekken.

In de vijf dagen die ze daar verbleven, gingen ze naar het theater, ze bezochten een antiekshow, Jack nam Valerie mee uit winkelen in New Bond Street, en hij kocht een paar zilveren vogeltjes bij Asprey, de beroemde juwelierszaak. Eenmaal in Londen belde Valerie haar assistente om te beginnen met de voorbereidingen van Aprils bruiloft. Dawn vond het geweldig dat ze mocht helpen. April had met nadruk verklaard dat ze het klein wilden houden, met alleen het personeel van het restaurant, en Ellen en Larry. Mike vond dat hij zijn eindredacteur hoorde uit te nodigen, en daarnaast zijn vriend Jim met zijn vrouw, en een collega die April nog niet had ontmoet. Natuurlijk zouden Pat en Maddie ook van de partij zijn, met Annie en Heather. Al met al nog geen veertig gasten, Ellens drie jongens meegeteld. Dat was gemakkelijk te doen in Valeries appartement. Jack had gul het zijne aangeboden, maar dat wilde ze hem niet aandoen.

Valerie gaf Dawn opdracht de beste cateraar in te schakelen die ze kon vinden, zodat April niets te klagen had over het eten. Verder vroeg ze Dawn een rechter te bellen die ze kende, om de huwelijksplechtigheid te voltrekken, en de bloemist bij wie ze altijd haar bloemen bestelde. Valerie wilde vijf ronde tafels, elk voor acht personen, in de woonkamer, met muziek van een klein kamerorkest. Er zou niet gedanst worden, want April wilde een bruiloft met aansluitend een lunch, waarvoor de gasten rond het middaguur zouden arriveren. Het was een organisatie waar Valerie haar hand niet voor omdraaide. Ze slaagde er zelfs in uitnodigingen te laten drukken, die persoonlijk zouden worden bezorgd. Tegen de tijd dat Jack en zij naar Venetië vertrokken, was alles geregeld. Jack stond erop het bruidspaar later een groot feest aan te bieden, na de geboorte van de baby en de heropening van het restaurant. Valerie en April waren geroerd door zijn aanbod. Maar voor de bruiloft was de simpele plechtigheid, gevolgd door een lunch in het appartement van haar moeder, het enige wat ze wilde; en meer kon Mike waarschijnlijk niet eens aan. Hij was toch al op van de zenuwen, al verklaarde hij met grote stelligheid dat hij het ook zo wilde. April was in de zevende hemel. Tijdens een van haar afspraken grapte ze tegen Ellen dat ze op haar dertigste uiteindelijk toch getrouwd zou zijn, met een succesvolle carrière en een baby, precies zoals ze vroeger altijd had gedacht. En niet omdat het zo hoorde. Nee, ze was tot over haar oren verliefd op de man met wie ze ging trouwen; en dat ze samen een kindje kregen, maakte haar innig gelukkig. Ellen was dolblij voor hen.

De dagen in Venetië waren de fijnste van de hele reis, vonden Jack en Valerie. Het licht in mei was prachtig, het weer perfect, het eten veel te lekker. Wanneer ze weer thuis was, ging ze een tijdje op water en brood, zei Valerie. Ze voeren in een gondel door de kanalen, ze bezochten kerken, ze kusten elkaar onder bruggen en ze zwierven te voet door de hele stad. Op een ochtend namen ze de boot over de lagune naar Hotel Cipriani om daar te lunchen, en de dag erna bezochten ze de glasblazerijen op het eiland Murano. Ze kochten er een kandelaar voor zijn keuken. Volgens Valerie zou die prachtig combineren met de Ellsworth Kelly's en Jack liet zich overtuigen.

Op de laatste dag lunchten ze bij Harry's Bar, ze voeren voor het laatst in een gondel onder de Brug der Zuchten door, en ze brachten hun laatste nacht door in het Gritti Palace Hotel, waar ze na het bedrijven van de liefde het balkon op liepen om uit te kijken over Venetië bij maanlicht.

'Wat kan een mens nog meer wensen? Het is volmaakt.' Jack sloeg een arm om Valerie heen en trok haar dicht tegen zich aan. De trip was inderdaad volmaakt geweest. 'Ik beschouw dit als onze huwelijksreis.' Hij keek haar glimlachend aan. Ze knikte. Trouwen was niet nodig. Ze hadden alles wat ze zich maar konden wensen, en het belangrijkste was dat ze elkaar hadden.

20

April kwam dagelijks naar het restaurant, om te overleggen met aannemers en om te zien hoe de mensen die Larry had ingehuurd, het puin verwijderden en alles sloopten wat brand- of waterschade had opgelopen. De kelder was inmiddels droog, en het weinige van de inventaris dat gered had kunnen worden, stond daar opgeslagen. De herbouw van het restaurant leek nog altijd een reusachtig karwei. Larry had alle mankracht ingehuurd die hij nodig had, en hij kwam zelf diverse malen per dag langs om toezicht te houden, tussen zijn andere werk door. April was er van de vroege ochtend tot het eind van de middag. Ze deed wat ze kon, en er waren voortdurend beslissingen die ze moest nemen, keuzes die ze moest maken. Mike maakte zich zorgen dat ze te hard werkte en te veel deed, maar zoals gebruikelijk was ze niet te stuiten.

Toen hij op een dag tussen de middag bij haar langskwam met een lunchpakket, ontdekte hij tot zijn afschuw dat ze met een koevoet betimmering stond weg te breken. Ze liep nog altijd op de rubberlaarzen die ze bij Walgreens had gekocht, met op haar hoofd een helm, geleend van een van de werklui. Met haar enorme buik die over haar spijkerbroek hing, haar gezicht onder het vuil en haar enorme werkhandschoenen bood ze een opmerkelijke aanblik, worstelend met de planken die ze van de muur trok en op de grond liet vallen.

'Wat ben je in godsnaam aan het doen?' riep hij toen ze de koevoet weglegde. Ze kon hem amper verstaan, doordat de werklui de keukenvloer te lijf gingen met een pneumatische boorhamer. 'Als je niet oppast, krijg je dat kind zo meteen hier!'

'Sorry,' zei ze, maar ze keek niet alsof ze zich schuldig voelde. Het liefst zag ze hem zo snel mogelijk weer vertrekken, zodat ze verder kon met haar werk.

'Je wilt het misschien niet horen, maar ze redden het ook wel zonder jou. Bij dit soort projecten worden doorgaans geen vrouwen ingezet die in de laatste weken van hun zwangerschap zijn.' Ze nam haar helm af en streek met een hand over haar gezicht terwijl ze hem grijnzend aankeek. Want als ze eerlijk was, moest ze bekennen dat ze het heerlijk vond om de handen uit de mouwen te steken, en Mike wist dat. Ze zou zich door niets hebben laten stuiten of afremmen. April was alleen maar gelukkig zolang ze kon werken. Ze ging op een stapel stenen zitten, en hij schoof naast haar en gaf haar het broodje dat hij voor haar had meegebracht.

'Bedankt, ik rammelde van de honger,' zei ze. Op dat moment stopte er een bestelbus voor de deur, waarvan de chauffeur naar haar toe kwam. Ze verwachtte nog meer elektrische apparatuur en hoopte dat die nu werd afgeleverd.

'Ik heb babymeubels voor April Wyatt.' De chauffeur wees naar zijn bus. 'Besteld door Valerie Wyatt.' Haar moeder had er iets over gezegd voordat ze op reis ging, besefte April. Ze was het helemaal vergeten.

'Ik woon hier niet meer,' zei ze, om zich heen gebarend naar de ravage. 'Kunt u de spullen op een ander adres bezorgen?'

'Hier in de stad?' De chauffeur was duidelijk onaangenaam verrast.

'Ja. Het is hier niet zo ver vandaan.'

De chauffeur knikte. Het was duidelijk dat hij de spullen op dit adres niet kon afleveren.

'Het was fijn geweest als u ons had gebeld,' mopperde hij, maar hij was al bezig Mikes adres op te schrijven. 'Is daar iemand om de boel in ontvangst te nemen?' Nee, daar was op dat moment niemand. Mike ging terug naar zijn werk, en April had nog een hoop te doen in het restaurant.

'Kan het om vier uur?' vroeg ze aan de chauffeur. Die knikte met tegenzin, liep terug naar zijn bestelbus en reed weg. Tegen die tijd zou ze toch te moe zijn om nog iets te doen, dus dan was ze wel thuis, dacht April. Ze was al sinds acht uur die ochtend in touw.

'Hoeveel is het?' vroeg Mike terwijl ze haar broodje at. Hij had een kleine woonkamer en dito slaapkamer, een minuscuul kantoortje en een keukentje ter grootte van een kast. Er kon niet veel meer bij. Of liever gezegd, er kon niks meer bij. Maar April wilde haar moeder niet kwetsen. En de baby moest toch ergens in slapen. Ze wist dat haar moeder een wiegje had gekocht en 'nog wat spulletjes' voor haar vertrek naar Europa. April had bijna alles wat ze nodig had van vrienden geleend, en de rest had haar moeder gekocht, inclusief een fraaie babyuitzet van Saks, die ook elk moment kon worden bezorgd. Kortom, ze was er helemaal klaar voor. En in haar eigen, zo goed als lege appartement boven het restaurant zou het geen probleem zijn geweest om ruimte te maken voor de meubels die haar moeder had laten bezorgen. Bij Mike zou dat wel eens lastig kunnen worden.

'Ik weet het niet precies, maar zodra we weer bij mij terechtkunnen, gaat het toch allemaal weer hierheen.' Hij had besloten zijn appartement op te geven. Als hij daar bleef wonen zag hij haar nooit. Ze was altijd aan het werk, en ze wilde de baby bij zich hebben in het restaurant. Dus zodra haar appartement weer leefbaar was gemaakt, en zodra beneden bij de verbouwing het ergste achter de rug was, zouden ze terug verhuizen. 'Maak je geen zorgen. Ik regel wel wat,' stelde ze hem gerust. 'Het zijn babyspullen. Zoveel ruimte zullen die toch niet innemen?'

Ze was er echter niet op voorbereid dat haar moeder een complete babykamer had besteld! Toen de chauffeur om vier uur bij Mike voorreed, kwam er eerst een wieg naar boven, gevolgd door een ladekast, een soort tafel om het kind op te verschonen, een speelgoedkist, een schommelstoel voor haarzelf en een stuk of vijf, zes ingelijste aquarellen van Winnie de Poeh, voor aan de muur. Valerie had aan alles gedacht, in het besef dat April het niet zou kopen. Ze was als de dood geweest dat haar dochter haar babyuitzet bij het Leger des Heils zou halen.

'Allemachtig,' fluisterde April geschrokken toen de chauffeur het laatste boven bracht. Het ledikantje moest nog in elkaar worden gezet. Ze vroeg de chauffeur of hij dat wilde doen, maar daar had hij geen zin in. Hij zweette als een pakpaard nadat hij alles de trappen op had gesjouwd, en het was inmiddels zo vol in het appartement dat de chauffeur de schommelstoel en de speelgoedkist in de keuken had gezet. Mike zou in alle staten zijn, dacht April. Ze had geen idee wat ze ermee aan moest, hoe ze moest zorgen dat het er allemaal in paste. En ze wilde haar moeder niet kwetsen door de spullen terug te sturen. Bovendien, in haar eigen appartement paste het allemaal prima. Maar hier was het een regelrechte ramp.

Toen de chauffeur eenmaal was vertrokken, slaagde ze erin de onderdelen van het ledikantje naar de slaapkamer over te hevelen. De schommelstoel sleepte ze daar ook naartoe. Met een beetje geluk paste het ledikantje tussen het bed en de muur. De rest was een probleem.

Ze schoof de witte ladekast met schulpranden in een hoek van de woonkamer, met de commode ernaast. Mike had geen salontafel, dus ze zette de speelgoedkist voor de bank, met de aquarellen erachter, omdat ze die nergens anders kwijt kon. Want ze dacht niet dat Mike erop zat te wachten dat ze zijn Ansel Adams-foto's verving door aquarellen van Winnie de Poeh. Toen ze haar blik in het rond liet gaan, moest ze toegeven dat de woonkamer er niet uitzag. De witte babymeubeltjes waren schattig. Tenminste, ze zouden schattig zijn geweest in een babykamer. Zoals ze er nu bij stonden, was het geen gezicht, en in de slaapkamer zouden ze over de schommelstoel moeten klimmen om in bed te stappen. Een hindernisbaan van babyspullen, maar er was niets aan te doen.

Mike was op niets voorbereid, en ze dacht dat hij erin zou blijven toen hij die avond thuiskwam. Hij had zich voorgesteld dat er misschien ergens in een hoek een luiermand zou staan, of een klein ledikantje. In plaats daarvan stond zijn hele slaapkamer vol met dozen - de onderdelen van het ledikantje dat ze nog in elkaar moesten zetten - en werd hij aan alle kanten omringd door babymeubeltjes. Hij zag eruit alsof hij ging hyperventileren, en dat scheelde ook niet veel.

'Heeft een baby zoveel spullen nodig? Dat kan toch helemaal niet?' April zei maar niet dat de rest de komende weken door vrienden zou worden gebracht; een sterilisator, pyjamaatjes, luiers, de wandelwagen die ze van Ellen zou lenen, een kinderstoel van een van de serveersters, een autozitje dat een van de hulpkelners niet nodig had, en een heleboel dingen waarvan ze nog niet eens weet had. Bovendien had Ellen gezegd dat ze ook een plastic babybadje nodig zou hebben. Daar had April helemaal niet aan gedacht. Mike liet zich op de bank vallen, staarde naar de speelgoedkist, en kreeg het Spaans benauwd.

'Sorry voor de chaos.' April keek hem verontschuldigend aan. 'Maar voor je het weet, zitten we weer boven het restaurant.'

De baby had in één enkele middag bezit genomen van zijn huis, en voor het eerst voelde Mike zich weer net als die middag bij het zien van de echo. April zag het aan zijn gezicht, en de schrik sloeg haar om het hart.

'Zo kunnen we toch niet leven? Jezus, April, die baby weegt misschien zes, zeven pond. Waarom heeft zo'n klein kindje zoveel spullen nodig?'

Haar moeder had ingeslagen alsof ze een programma over babykamers ging maken, besefte April. En de spullen waren prachtig, maar ze hadden volledig bezit genomen van Mikes piepkleine vrijgezellenappartement. Daardoor besefte hij pas goed hoezeer het piepkleine mensje dat ze verwachtten, bezit zou nemen van zijn leven, op een manier waarvan hij zich -zelfs in zijn ergste paniek — geen voorstelling had kunnen maken.

'Laten we het ledikantje in elkaar zetten. Dan lijkt de slaapkamer niet meer zo vol,' stelde April voor. Sterker nog, ze moesten het wel in elkaar zetten, anders konden ze niet naar bed. Want dat werd in beslag genomen door het matrasje, de stootranden en een baldakijn, bespannen met wit oogjeskatoen. 'Ik zal je helpen.'

'Besef je wel dat ik twee linkerhanden heb?' vroeg hij ongelukkig. 'Ik kan nog geen schroevendraaier van een hamer onderscheiden, en instructies begrijp ik nooit. Wanneer ik iets heb gekocht en thuis ontdek dat ik het nog in elkaar moet zetten, gooi ik het uiteindelijk maar gewoon weg. Ik ben volslagen atechnisch. Om dit soort spullen in elkaar te zetten, moet je bouwkunde hebben gestudeerd.'

'We komen er samen wel uit,' zei ze sussend.

'Ik snak naar een borrel!' Hij liep naar de keuken om zichzelf een glas wijn in te schenken. 'Wat is dat?' vroeg hij toen hij terugkwam, wijzend naar de commode. Zijn gezicht verried behalve chagrijn ook paniek.

'Dat is om de baby op te verschonen,' zei ze enigszins gegeneerd.

'Waarom kan dat niet gewoon op schoot? Of op de grond? De Olympische ruiterploeg moet het doen met minder spullen dan ons kind.' April had voor zichzelf alleen maar een bescheiden tas met spullen bij zich, en er hingen drie jurken bij hem in de kast. Het enige wat ze droeg, was een spijkerbroek met een t-shirt en rubberlaarzen.

Ze liep naar de slaapkamer om met het ledikantje te beginnen. Maar toen ze het karton had losgetrokken en de instructies bekeek, besefte ze dat Mike gelijk had. Het in elkaar zetten zou een stuk ingewikkelder zijn dan ze had gedacht. Een paar minuten later kwam Mike binnen. Hij zette zijn glas wijn neer, en zonder iets over de schommelstoel of de puinhoop te zeggen, liep hij naar haar toe en sloeg zijn armen om haar heen terwijl zij nog worstelde met de dozen.

'Het spijt me. Het overviel me. Trouwens, jou ook. En je hebt al genoeg aan je hoofd met het restaurant, zonder dat ik het allemaal nog erger maak.' Hij wist dat ze de dag tevoren met schade-experts van de verzekering had gesproken, en dat het een erg moeizaam gesprek was geweest. 'Geef mij die instructies maar.' Hij bestudeerde ze, toen ging hij zijn gereedschappen halen.

Het kostte hun twee uur, waarin ze diverse keren een valse start maakten, zodat ze de boel weer uit elkaar moesten halen, maar uiteindelijk kregen ze het voor elkaar. Het ledikantje stond, het matrasje lag erin, de stootranden versierd met kleine lammetjes zaten erop, en zelfs de baldakijn was vastgeschroefd. April en Mike zagen eruit alsof ze een marathon hadden gelopen toen ze zich op het bed lieten ploffen.

'Vergeleken met dit kan bevallen alleen maar meevallen!' Het was er nog niet uit, of hij had er spijt van. Verdrietig keek hij haar aan, en ineens miste hij het restaurant, om de reden die hij in zijn recensie had genoemd. 'Ik wil troost-eten,' zei hij met een ongelukkig gezicht. April werkte zich lachend overeind.

'Dat kan geregeld worden.' Ze kuste hem en liep naar de keuken. Mike bleef liggen en zette de televisie aan. Een kwartier later verscheen April in de deuropening. 'Het restaurant mag dan buiten gebruik zijn, maar je hebt mij nog. Monsieur est servi.' Ze boog zo diep als haar enorme buik dat toestond.

Hij volgde haar naar de woonkamer, waar ze de kleine ronde tafel had gedekt. Er lag een stapel van haar overheerlijke pancakes op zijn bord. Daarnaast stond een kannetje warme ahornsiroop. En ze had voor zichzelf ook een stapeltje gebakken.

'O...' verzuchtte hij, als een dorstende in de woestijn. 'Dat is precies wat ik nodig had.' Zonder verder nog iets te zeggen, ging hij zitten, en hij begon gretig te eten. Ten slotte leunde hij innig tevreden achterover. 'Dank je wel.' Hij leek eindelijk weer gekalmeerd. 'Misschien komt het allemaal wel goed.' Hoofdschuddend keek hij om zich heen. 'Ik had geen idee dat baby's zoveel spullen nodig hadden.'

'Ik ook niet,' zei ze eerlijk. Omdat ze het zo druk hadden met andere dingen, hadden ze er geen van beiden echt over nagedacht.

'Nou ja, het doet er ook niet toe,' zei Mike nuchter. 'We gaan hier toch weg, en jouw appartement is gelukkig een stuk groter.' Dat vond zij ook een hele opluchting; ze zou het verschrikkelijk hebben gevonden als ze nog lang zo krap hadden moeten wonen. Ze hoopte dat ze in juli terug konden naar haar huis; dat beneden dan het zwaarste was gedaan, zodat ze niet dag en nacht stof hoefden te happen, want dat zou ook niet goed zijn voor de baby. Van te veel meubels op een te kleine oppervlakte mocht Mike dan stapelgek worden, baby's hadden er gelukkig geen last van.

Hij hielp haar met de afwas, en toen gingen ze terug naar de slaapkamer. Ze poetsten hun tanden, kropen onder de dekens en keken naar de schommelstoel aan hun voeteneind en naar het volledig opgetuigde ledikantje naast hun bed. Het was allemaal prachtig wat Valerie had gekocht, maar veel te veel.

'Wat een gek idee dat er straks iemand in dat ledikantje slaapt,' zei hij zacht. Hij keek naar haar in het maanlicht dat door het raam naar binnen viel. Ze konden niet meer bij het raam komen om de jaloezieën dicht te doen, tenzij ze in het ledikantje gingen staan.

'Ja, dat is een gek idee.' Ze knikte. Toch was de baby nu wel heel erg echt voor haar. Hij stuiterde alle kanten uit, waarschijnlijk door de pancakes en de suiker in de siroop. Het was haar opgevallen dat hij extra beweeglijk werd als ze zoetigheid had gegeten.

Hij zei niets meer, maar nam haar in zijn armen, bijna geschokt dat hij nog zo vurig naar haar verlangde terwijl ze hoogzwanger was. Ze was zo zacht, zo vrouwelijk dat hij niet van haar af kon blijven. Hij wist niet of dat normaal was, en hij was bang dat het voor haar misschien niet prettig meer zou zijn, maar zijn verlangen ontroerde haar, en wond haar nog altijd op. Ze vrijden in het maanlicht, en heel even vergaten ze de baby terwijl ze zich aan elkaar vastklampten en zich lieten meevoeren door hun passie.

21

Toen Valerie en Jack uit Europa terugkwamen, hadden ze het meteen razend druk. Valerie moest knopen doorhakken over een aantal licentieovereenkomsten, er moesten plannen worden gemaakt voor nieuwe programma's, en er lag een aanbod van haar uitgever voor een nieuw boek. Bovendien moest ze de laatste details voor Aprils bruiloft regelen en de bruidstaart bestellen. Jack had het al net zo druk.

Op de avond van hun thuiskomst spraken ze met April, die vertelde dat er een voortvarend begin was gemaakt met de herbouw van het restaurant, al was de ravage nog altijd enorm. Hoe dan ook, ze klonk alsof ze gelukkig was. En ze zag vol spanning uit naar de bruiloft. Valerie bracht verslag uit van alle details die Dawn al had geregeld vóór haar terugkeer. Ze was buitengewoon tevreden over haar assistente, die ze in tientallen telefoontjes vanuit Europa had verteld wat er moest gebeuren.

Hun agenda die week was onverbiddelijk, maar tegen het eind van de vrijdagmiddag had Valerie het gevoel dat ze alles weer onder controle had. De eerste dagen na terugkeer van een reis waren altijd verschrikkelijk. Die middag was het haar gelukt de taart te bestellen, nadat April precies had duidelijk gemaakt wat ze wilde. Een taart met een zacht glazuur met amandelspijs en een vulling van chocolade en mokka met een vleugje sinaasappel. De bakker was er niet gelukkig mee, maar hij had toegezegd de taart volgens Aprils aanwijzingen te zullen maken. Als April de tijd had gehad, zou ze het zelf hebben gedaan. Bovendien kon ze nog geen gebruik maken van haar eigen keuken. Hoe dan ook, Valerie verzekerde haar dat het allemaal in orde zou komen.

Na een lange dag ging Valerie die vrijdag rechtstreeks van haar werk naar Jack. Ze zouden het weekend bij hem doorbrengen. Het pendelen beviel nog altijd prima, hoewel het hun leven wel extra hectisch maakte. Naar aanleiding van de foto's die van hen in Parijs waren gemaakt, had de People die middag naar haar kantoor gebeld met de vraag wat er tussen hen speelde. Dawn had goed gereageerd, alsof het allemaal niets bijzonders was en zonder verder uitleg te verschaffen. Uiteindelijk zouden de media echter toch wel achter hun relatie komen.

Valerie was al eerder thuis dan Jack, en toen hij binnenkwam viel het haar op dat zijn gezicht behoorlijk ernstig stond. Ze lag in bad en hij ging somber op de rand van de kuip zitten. Aanvankelijk zwijgend. Toen kuste hij haar.

'Had je een rotdag?' vroeg ze meelevend, want het was niets voor hem om zo somber te kijken. Ze legde vluchtig haar hand op de zijne.

'Ja, zo zou je het kunnen noemen. Het gebruikelijke gedoe als je op reis bent geweest. Dat is je straf voor alle leuke dingen die je hebt gedaan.' Hij glimlachte, maar hij keek niet echt blij. Valerie drong niet verder aan, in de veronderstelling dat hij uiteindelijk uit zichzelf wel zou vertellen wat hem dwarszat.

Dat gebeurde pas de volgende dag, toen ze op zaterdagmiddag een eindje gingen wandelen in Central Park om te genieten van het prachtige, warme meiweer. Hij was erg zwijgzaam, maar toen ze op een bankje ging zitten keerde hij zich naar haar toe en gooide het eruit.

'Ze willen dat ik voor mijn werk naar Miami verhuis.' Hij was er duidelijk kapot van, want ze wisten allebei wat dit voor hen betekende. Zij maakte haar programma in New York, en het was ondenkbaar dat ze voor hem zou verhuizen. Natuurlijk konden ze in het weekend heen en weer reizen, als ze dat per se wilden, maar dat zou toch niet hetzelfde zijn.

'Waarom?'

'Geen idee! Volgens de directie is het zinniger om daar te zitten dan hier. Het zou een promotie betekenen, met meer werk als commentator, niet alleen bij football-wedstrijden. Ik hou van mijn werk en ik neem aan dat ik gevleid zou moeten zijn. Verhuizen naar Miami zou meer geld opleveren, meer status.' Hij aarzelde. 'Maar ik wil jou niet kwijt. Ik ben gelukkig met wat wij samen hebben. Ik hou van je. Een langeafstandsrelatie... dat valt niet mee. Meestal wordt het een mislukking. En ik wil op mijn leeftijd niet meer heen en weer moeten reizen. Bovendien wil ik niet in Miami wonen.' Zijn gezicht verried hoe verschrikkelijk hij ermee zat.

'Heb je nee gezegd?' vroeg Valerie zacht, in de vurige hoop dat hij het aanbod had afgewezen. Ze had niet het recht hem onder druk te zetten of zich te bemoeien met zijn carrière, en dat zou ze ook niet doen. Maar ze wist dat het niet goed zou zijn voor hun relatie als hij verhuisde. En ze kon niet met hem meegaan, want ze was nog niet zover dat ze haar programma voor hem wilde opgeven. Net zomin als ze van hem verwachtte dat hij voor haar zou stoppen met werken, of een promotie zou laten lopen. Dat kon ze hem niet aandoen. Het aanbod dat hij had gekregen, kwam op een buitengewoon ongelukkig moment en zou ingrijpende gevolgen voor hen hebben, want ze kon zich niet voorstellen dat hij het zou afslaan. Zelfs al had Miami als woonplaats niet zijn voorkeur.

'Ik heb gezegd dat ik erover zou nadenken,' antwoordde hij. 'En dat zal ik ook doen. Blijkbaar waren de dilemma's waar we in Parijs een spelletje van maakten, niet zo denkbeeldig als we toen dachten. "Wat zou je doen als je een baan kreeg aangeboden waarvoor je de ander moest opgeven? Of in elk geval ernstig tekort doen?" Ineens is het zover. Ik kan natuurlijk nee zeggen, maar dat zullen ze me niet in dank afnemen,' zei hij peinzend. 'Wat vind jij? Wat zou jij doen?' In zijn worsteling om de juiste beslissing te nemen was hij oprecht geïnteresseerd in haar mening.

'Dat zijn twee afzonderlijke vragen,' antwoordde ze zacht. 'Wat ik ervan vind? Ik vind het verdrietig, want ik wil niet dat je weggaat. We hebben het geweldig samen. Misschien is het allemaal te gemakkelijk gegaan, misschien was het te mooi om waar te zijn en is het leven niet zo simpel. En wat ik zou doen? Dat weet ik niet. Echt niet. Ik zou mijn carrière niet in gevaar willen brengen, maar ik zou jou ook niet kwijt willen. Dus ik ben blij dat ik de keus niet hoef te maken. Trouwens, ik zou ook niet in Miami willen wonen. Het is leuk voor een weekend, langer niet. Maar als je werk dat van je eist, als daar het grote geld zit, als je daar promotie kunt maken, dan moet je het doen. Je bent te jong om al met pensioen te gaan.' En dat gold ook voor haar. 'Wat je ook doet, ik heb er begrip voor, en we gaan proberen er het beste van te maken. Ik zou op vrijdagavond naar Miami kunnen vliegen en maandagochtend vroeg de eerste vlucht terug nemen. Er zijn genoeg mensen die dat doen. Politici forenzen permanent tussen Washington, D.C., en hun eigen staat, desnoods helemaal aan de Westkust. Directeuren van grote bedrijven doen het om in het weekend bij hun gezin te kunnen zijn. Het zal niet gemakkelijk zijn, maar het kan wel, als we het echt willen.' Ze meende wat ze zei, en hij was duidelijk diep geroerd. 'Je moet doen wat het beste voor jou is,' vervolgde Valerie. 'En hoe het dan verder moet met ons, daar komen we wel uit.' Maar diep vanbinnen was ze bang dat hij in Miami te veel alleen zou zijn, dat hij opnieuw bezweek voor de oude verleiding en uiteindelijk weer het gezelschap zou zoeken van domme blondjes en veel te jonge fotomodellen. Dat maakte haar onzeker, maar daar zei ze niets over. Het zou niet eerlijk zijn om hem daarmee te confronteren. Hij werd al genoeg onder druk gezet door zijn werkgever. Niet dat hij zijn baan zou verliezen als hij niet op het aanbod inging, maar het zou zijn carrière bepaald geen goed doen. Ongeacht je functie werd er van je verwacht dat je bereid was van standplaats te veranderen als dat van je werd gevraagd. Dat gold zelfs voor grote sterren zoals Jack. Hij ervoer het als een stomp in zijn maag. Het was allemaal zo voorspoedig gegaan tussen Valerie en hem, en nu gebeurde er dit.

Ze liepen langzaam terug naar het appartement. Er werd nauwelijks gesproken, want ze hadden allebei veel om over na te denken. Ook de rest van het weekend was hij erg zwijgzaam, en Valerie bood aan naar haar eigen huis te gaan, maar dat wilde hij niet. Hij wilde haar bij zich hebben. Toch had Valerie het gevoel dat ze hem al kwijt was.

Bij hoge uitzondering vrijden ze die avond niet. In plaats daarvan lagen ze met de armen om elkaar heen in bed. Jack maakte een eenzame, angstige indruk. Op zondag besprak hij het aanbod met zijn agent en zijn advocaat. Zijn agent zei dat de beslissing aan hem was en dat hij geen repercussies verwachtte als hij het aanbod niet aannam, zijn advocaat adviseerde hem naar Miami te verhuizen. Uiteindelijk lag de keuze bij hem.

Valerie ging op zondagmiddag naar het restaurant, waar ze met April had afgesproken. Die was in haar eentje aan het werk, nog altijd druk met opruimen en weggooien. Voor haar moeder nam ze even een paar minuten rust, voornamelijk om over de bruiloft te praten. Over een week was het al zover, en April zag er vol spanning naar uit, hoewel Mike weer erg gestrest leek over de baby, vertelde ze. Het begon nu allemaal wel heel echt te worden, vooral met alle babymeubeltjes in zijn appartement. Bovendien had Ellen inmiddels het badje en de wandelwagen gebracht.

'Laat ik niet merken dat hij niet komt opdagen op de bruiloft!' zei Valerie dreigend.

'Hij komt wel,' stelde April haar gerust. 'Hij vindt het gewoon allemaal doodeng. Trouwens, als ik eerlijk ben, ik ook. Het is een enorme verandering.' Niet alleen de baby, ook het feit dat ze gingen trouwen. Het leven plaatste je voortdurend voor grote veranderingen. Relaties, baby's, huwelijken, en dan was er in hun geval ook nog de brand. Het viel niet mee om met alles in het reine te komen. Op haar beurt had Valerie ook haar zorgen. Ze zei tegen April niets over de mogelijkheid dat Jack naar Miami zou verhuizen, want ze wilde haar dochter daar niet mee belasten. April had genoeg aan haar hoofd met Mike, de brand en de baby. Ze was over twee weken uitgerekend. Dus het huwelijk was op het nippertje.

Op zondagavond gingen Jack en zij naar de film. Een beetje afleiding zou hun goeddoen, hadden ze besloten. Ze aten een pizza bij een restaurant dat John's heette, maar omdat ze allebei somber waren wilde het gesprek niet echt vlotten. Die avond ging Valerie alleen naar haar eigen appartement. Het was voor het eerst in maanden dat ze niet bij elkaar sliepen. Valerie had het gevoel dat hij ruimte nodig had, en dat zei ze ook. Bovendien — en dat zei ze niet - konden ze er maar beter vast aan wennen om alleen te slapen als hij ging verhuizen. Het aanbod van de televisiemaatschappij had geleid tot een stap terug in de relatie, en dat was pijnlijk. Ze waren allebei bang voor de gevolgen van zijn eventuele verhuizing naar Miami. Valerie deed echter haar uiterste best om hem in geen enkel opzicht onder druk te zetten. Maar ze was verdrietig, en dat ontging hem niet. Trouwens, dat gold ook voor hem. Zo was het leven nu eenmaal. Dit soort dingen gebeurde, ook als je net de man of vrouw van je dromen had gevonden. Er kon zich altijd iets voordoen wat zelfs de gelukkigste relatie in de waagschaal stelde. Ze hoopten dat het hun niet zou overkomen, maar het kon, en daar waren ze nu al verdrietig van.

In de week daarna zagen ze elkaar weinig, ook al sliep ze wel bij hem. Want ze wilde niet dat hij zou denken dat ze bezig was afstand van hem te nemen. Dat was niet zo, ze had het alleen druk, met als gevolg dat ze 's avonds pas zo laat thuiskwam dat hij al bijna sliep. Dan stapte ze bij hem in bed, hij sloeg zijn armen om haar heen, en ze vielen in slaap. Hoewel ze zich voornamen om te vrijen, kwam het er niet van. Ze hadden altijd haast, ze moesten altijd naar een bespreking, naar een vergadering. Valerie had geen idee hoe zijn beslissing zou uitvallen, en ze vroeg er niet naar. Eigenlijk wist ze vrij zeker dat hij zou gaan. Als ze in zijn schoenen had gestaan, zou ze dat waarschijnlijk ook hebben gedaan. Tenminste, dat dacht ze, helemaal zeker wist ze het niet. Het was ondenkbaar dat je jaren werkte aan een carrière, een reputatie, en dat vervolgens allemaal opgaf omdat je niet wilde verhuizen. Er waren nu eenmaal offers die je bereid moest zijn te brengen. En soms, in het allerergste geval, betekenden die offers dat je mensen moest opgeven. Misschien was dit zo'n geval. Zij had destijds haar huwelijk op het spel gezet voor haar carrière, ook al was ze toen veel jonger geweest en had haar carrière nog in een pril stadium verkeerd. Zou ze diezelfde keuze vandaag de dag weer maken? Ze wist het niet. En ze was blij dat de beslissing niet bij haar lag. Ze benijdde Jack niet. Bovendien was de invloed op zijn carrière niet te voorspellen. Zou hij zijn loopbaan schaden door niet te gaan? Was hij straks aanzienlijk beter af als hij wel ging? Dat wist niemand. Daarnaast ging het niet alleen om geld. De televisiemaatschappij hield alle troeven in handen. Andere maatschappijen wilden Jack dolgraag hebben, maar bij zijn huidige werkgever zat hij al twaalf jaar. Valerie gaf Jack alle ruimte die hij nodig had om tot een besluit te komen, en hoe zijn beslissing ook uitviel, ze leefde met hem mee en ze stond achter hem, had ze hem op het hart gedrukt. Ze hielden van elkaar, daar twijfelde ze niet aan, maar wat dat betekende voor de harde werkelijkheid, wanneer het er echt op aankwam, zou moeten blijken. Ze probeerde er zo volwassen mogelijk mee om te gaan. Dat was het enige voordeel van het ouder worden. Je was beter in staat teleurstellingen te verwerken, omdat je daar inmiddels ervaring mee had.

In de week van de bruiloft was April nog elke dag op de bouwplaats te vinden. En Mike had het druk op de krant. Alles was in gereedheid voor de komst van de baby, zijn appartement barstte bijna uit zijn voegen, en dat gold ook voor April. Zo zag ze eruit, en zo voelde ze zich. 's Nachts had ze moeite met slapen, dus ze liep rond en vouwde spulletjes op voor de baby -piepkleine truitjes en pyjamaatjes, mutsjes en dekens en sokjes en truitjes. Een paar dagen eerder had ze in een vlaag van nestdrang alles gewassen. Daar had ze drie trappen voor op en neer moeten lopen, maar dat kon haar niet schelen. Mike zei op de krant tegen Jim dat ze zich een beetje vreemd begon te gedragen, maar volgens Jim hoorde dat erbij. Daar hadden alle vrouwen last van tegen het eind van de zwangerschap, verklaarde hij. In afwachting van de baby waren ze koortsachtig in de weer om hun nest in gereedheid te brengen. Soms probeerde Mike de spanning te ontvluchten door te doen alsof het allemaal niet waar was. Bovendien stelde het hem gerust dat hij de situatie met Jim kon bespreken. Zijn vriend was tenslotte ervaringsdeskundige. Hij had het allemaal al drie keer meegemaakt, en zijn vrouw was net weer zwanger, dus dat was iets wat ze deelden, ook al kon Mike zich nauwelijks voorstellen hoe het zou zijn om één kind te hebben, laat staan vier.

Hij had bij wijze van huwelijksreis een kamer gereserveerd in het Carlyle Hotel. Ze zouden maar één nacht blijven. Meer kon hij zich niet veroorloven. Hij was de kamer gaan bekijken, omdat hij wilde dat alles perfect zou zijn. Daarbij had hij niet verteld dat de bruid negen maanden zwanger was. En hij hoopte vurig dat ze de eerste huwelijksnacht niet in het ziekenhuis zouden doorbrengen. Iets wat niet geheel denkbeeldig was. Volgens de dokter was April er klaar voor, en ze had al vaak weeën. Mike smeekte haar telkens weer om het rustig aan te doen op de bouw, maar zoals gebruikelijk wilde ze niet luisteren. Ze sjouwde met hout, ze hanteerde het breekijzer, ze bracht rommel naar de container. En ze zeulde zelfs met bakstenen. April was nu eenmaal een werkpaard, en ze had geen idee hoe het anders kon. Daar had Mike zich inmiddels bij neergelegd.

Toen ze haar moeder sprak, op de dag voor de bruiloft, besefte April dat Valerie ergens mee zat.

'Is er iets, mam?' vroeg ze bezorgd.

'Nee hoor, lieverd, ik heb het gewoon druk.' Maar ze klonk eerder somber dan alsof ze het druk had. Later die avond begon April er tegen Mike over.

'Ik vraag me af of alles goed zit tussen Jack en haar.'

'Waarom zou het niet goed zitten?' Bij hun laatste ontmoeting hadden Valerie en Jack eruitgezien alsof zij het aanstaande bruidspaar waren.

'Ach, dat weet je nou eenmaal nooit,' zei April veelbetekenend.

Wonder boven wonder had ze een jurk gevonden voor de bruiloft die haar paste. Ze was met Ellen gaan winkelen, en bij Barney's waren ze geslaagd met een soepel vallend, witzijden jurkje met een korte, wijde rok en een haltertopje waarin haar schouders goed tot hun recht kwamen - het enige onderdeel van haar lichaam dat er níet uitzag alsof het elk moment kon exploderen. Bij de jurk zou ze sandaaltjes met hoge hakken dragen en een boeket van lelietjes-van-dalen die haar moeder uit Parijs had laten invliegen. Niet de traditionele uitmonstering van een bruid, maar in haar situatie was de jurk perfect. Pat zou haar weggeven, Ellen was haar eerste bruidsmeisje, geassisteerd door Aprils halfzusjes. Maddie had identieke jurken voor hen weten te vinden van hemelsblauw linnen, en April was haar stiefmoeder dankbaar voor haar hulp. Haar moeder verzorgde alle witte bloemen in het appartement - orchideeën, rozen en nog meer lelietjes-van-dalen.

Vrijdagavond was het hele appartement in gereedheid gebracht, en Valerie bracht de nacht door bij Jack, zoals ze dat de hele week al had gedaan. In haar eigen huis was het haar te druk. Bovendien logeerde Dawn er om te helpen bij de voorbereidingen van de bruiloft. Alle genodigden hadden laten weten dat ze zouden komen, op twee obers na, die bij hun eigen familie werden verwacht voor een speciale gelegenheid. Verder kwam iedereen, inclusief Mikes eindredacteur, Jim met vrouw en kinderen, en de derde bevriende collega die Mike had uitgenodigd. Bij gebrek aan iemand van zijn eigen familie, had hij Jack gevraagd om getuige te zijn, iets waardoor deze geroerd was.

Op de avond voor de bruiloft viel het Valerie op dat Jack een rustige, tevreden indruk maakte, en het akelige gevoel kwam bij haar op dat hij had besloten alleen verder te gaan, zonder haar, en naar Miami te verhuizen. De blik waarmee hij naar haar keek, had iets bitterzoets. Paniek dreigde haar te overweldigen, maar ze zei niets. Omdat ze van hem hield, was ze hem dat verschuldigd. Als hij bij haar wegging, zou ze dat moedig onder ogen zien, nam ze zich voor. Misschien had hij uiteindelijk toch niet voor een langeafstandsrelatie gekozen. Misschien wilde hij het niet proberen en gewoon een streep zetten onder de relatie voordat hij verhuisde. Ze zei niets, maar die avond in de badkamer liet ze haar tranen de vrije loop. Toen hij bij haar in bed kroop, had ze zichzelf weer in de hand. Maar terwijl ze vrijden, kon ze de gedachte niet van zich af zetten dat het misschien de laatste keer was. Het zou niet meevallen om iemand te verliezen die haar zo dierbaar was. Ze hield zichzelf echter voor dat ze er niet aan onderdoor zou gaan. Al was het maar omdat ze geen keus had.

In bed, naast het ledikantje, hadden Mike en April het die avond over hun bruiloft. Eigenlijk hoorden ze de nacht voor de grote dag niet samen door te brengen, wist ze, maar ze kon nergens anders heen. Haar moeder sliep bij Jack, in het appartement stond alles klaar voor de bruiloft, bij haar vader was geen ruimte, en Mike wilde bij haar zijn en had geen zin alleen naar een hotel te moeten gaan. Zo kwam het dat ze samen in zijn bed lagen te fluisteren in het maanlicht, aan de vooravond van hun bruiloft.

'Zie je ertegen op?' vroeg ze zacht. Ze waren net twee kleine kinderen die lagen te giechelen in het donker.

'Een beetje,' bekende hij. In het donker was het gemakkelijker om dat te zeggen, ook al schaamde hij zich er niet voor het toe te geven.

'Ik ook. Of eigenlijk zie ik er vooral tegen op om de baby te krijgen. Stel je voor dat het zoveel pijn doet dat ik het niet aankan?' Dat was haar grootste angst. Dat ze gek werd van de pijn of dat ze zichzelf totaal niet meer in de hand had waar Mike bij was. Ze vond het gênant als hij haar zo zou zien.

'We gaan ervoor zorgen dat je een heleboel pijnstillers krijgt,' beloofde hij. 'Andere vrouwen komen er tenslotte ook doorheen.' Hij hoopte dat ze het niet te zwaar zou krijgen. Toen ze in het ziekenhuis lag, na de brand, had hij doodsangsten uitgestaan, en hij zag als een berg op tegen de pijn die ze nu zou moeten doorstaan. Daar waren ze allebei bang voor.

'Mijn moeder heeft echt keihard gewerkt aan de bruiloft,' zei April, terwijl ze tegen hem aan kroop, met zijn arm om haar schouders. Dat verbaasde hem niet. De Wyatt-vrouwen werkten altijd hard, wat ze ook deden, en deinsden nergens voor terug. Het was een van de dingen die hij in hen bewonderde. April was net zo gewetensvol als haar moeder. In het restaurant deed ze het werk van tien kerels, zelfs nu ze negen maanden zwanger was, maar ze leek er niet onder te lijden.

'Ik weet zeker dat het prachtig wordt,' zei hij toegeeflijk. Hij was inmiddels gewend aan het ledikantje met de witte baldakijn naast zijn bed, en hij vroeg zich niet voor het eerst af hoe het zou zijn als er iemand in lag. Of als April in de schommelstoel zat, met hun kind aan de borst. Ze zou een vertederende aanblik bieden, dat wist hij nu al.

Toen hij zich eindelijk omdraaide en ze dicht tegen hem aan kwam liggen, voelde hij de baby tegen zijn rug schoppen. Het ging maar door, en hij viel in slaap op het zachte ritme, zich afvragend hoe zij erin slaagde ook maar één oog dicht te doen.

22

De ochtend van de bruiloft waren April en Mike allebei op van de zenuwen. Het huwelijk was een grote stap, en de ingrijpende beslissing die ze daarmee namen, alles wat erbij kwam kijken, alle gevolgen voor de rest van hun leven deden de spanningen hoog oplopen. Mike zou zich gereedmaken in zijn eigen huis, Aprils jurk hing al in het appartement van haar moeder. Ellen kwam haar halen met een taxi. April wist dat Valerie een kapper en een manicure voor haar had besteld.

'Tot straks!' Ze kuste Mike ten afscheid. Hij had zich net gesneden bij het scheren, dus zijn hele gezicht zat onder de stukjes wc-papier, om het bloeden te stelpen. 'Probeer jezelf niet van kant te maken vóór het grote moment,' zei ze plagend. Hij keek haar woedend aan, maar barstte toen in lachen uit.

'Ja, ik ben zenuwachtig. Dus ga maar gauw, voordat ik me bedenk.' Ze waren het klassieke moetje, met een bruid die na een onenightstand inmiddels negen maanden zwanger was. Ze moest er onwillekeurig weer om lachen toen ze met Ellen in de taxi zat.

'Mike is een goeie vent,' verklaarde Ellen met grote stelligheid op weg naar Valeries appartement. Daar werden ze opgewacht door Dawn. Ze waren ondertussen allemaal gewend aan haar uiterlijk, met haar heftige punkoutfits, haar piercings en haar tatoeages. Ter ere van de bruiloft had ze de lok in haar haar lichtblauw geverfd. De samenwerking met Valerie had er niet toe geleid dat ze zich conservatiever was gaan kleden. Valerie vond het niet erg, want Dawn was ongelooflijk efficiënt en had tijdens de voorbereidingen van de bruiloft bewezen dat ze duizend-en-een dingen tegelijk kon doen.

Ellen had haar jurk al aan, in dezelfde lichtblauwe kleur als die van Aprils zusjes. Maar de hare was kort, net als die van April, en de zusjes van de bruid gingen in het lang. Valerie had gekozen voor lavendelblauw, als verwante tint. Ze had na enig zoeken een organdie cocktailjurk gevonden die ze wel geschikt vond voor de moeder van de bruid.

Op het moment dat April bij het huis van haar moeder aankwam, verliet Valerie het appartement van Jack. Hij sliep nog, en ze legde een briefje voor hem neer waarin ze schreef dat ze van hem hield en dat ze hem over een paar uur op de bruiloft zou zien. Ze wist niet goed waarom, waarschijnlijk vanwege het naderende besluit over Miami, maar elke dag die ze samen deelden, voelde alsof het hun laatste zou kunnen zijn. Dat stemde haar verdrietig, maar ze verdrong haar bezorgdheid terwijl ze zich naar haar eigen appartement haastte. Daar was de manicure in de keuken al bezig met de nagels van April en Ellen. Als je niet naar haar buik keek, waar al het extra gewicht zich concentreerde, zag April er helemaal niet zwanger uit. Ze Was minder aangekomen dan het toegestane aantal kilo's.

'En, hoe gaat het hier?' vroeg Valerie terwijl haar assistente haar een kop koffie gaf. In haar spijkerbroek met een t-shirt en sandalen zag ze er bijna net zo jong uit als haar dochter. De dag tevoren had ze Alan Starr gebeld om de kaart te leggen voor de bruiloft, en hij had gezegd dat alles prima zou gaan. Naar Jacks beslissing over Miami had ze hem niet gevraagd. Ze had het slechte nieuws nog niet willen weten. Trouwens, daar had ze Alan niet voor nodig. Zonder helderziend te zijn wist ze zelf ook wel dat Jack geen andere keus had dan te gaan.

April kreeg doorzichtige lak op haar nagels, en ze zou haar haar losjes laten invlechten met lelietjes-van-dalen. Valerie keek in haar koelkasten; alle bloemen waren er. De laatste bestelling was die ochtend al heel vroeg bezorgd, en de hele woonkamer was versierd met witte rozen en orchideeën. De vijf tafels waren gedekt met flonkerend kristal en glanzend zilver. Er was een pad vrijgehouden waarover April met haar vader naar de rechter zou lopen aan het eind van de kamer, waar Mike op haar stond te wachten. Het zou een kleine, traditionele bruiloft worden, ondanks de ongebruikelijke omstandigheden en ondanks het feit dat Valerie maar twee weken de tijd had gehad om alles te regelen. Maar daar was ze goed in, en Dawn was een snelle leerling. Een halfuur later arriveerde de taart, gevolgd door Heather en Annie, die hun jurk bij zich hadden. Valerie bracht hen naar de logeerkamer. Vijf minuten later kwamen ze alweer naar buiten, op zoek naar hun zus. Die zat in bad, in de roze marmeren badkamer van haar moeder, en rees als een hoogzwangere Venus op uit het water.

Haar zusjes staarden naar haar buik. Allemachtig, je bent echt gigantisch!' verzuchtte Heather verbijsterd.

'En bedankt,' zei April lachend. 'Ik hoop alleen dat ik het eind van de plechtigheid haal.' Ze had de hele ochtend al weeën, maar dat kwam ongetwijfeld van de zenuwen. De baby wist dat het een belangrijke dag was. Zijn ouders gingen trouwen. Valerie glimlachte toen April dat tegen haar zei.

'Probeer het vol te houden tot na het aansnijden van de bruidstaart,' drukte ze haar dochter op het hart, waarop ze allebei begonnen te lachen.

Tegen elven waren alle vrouwen in hun eigen kamer bezig zich klaar te maken, waar ze keurig op tijd, geheel gekapt en gekleed weer uit tevoorschijn kwamen. Ellen en Aprils halfzusjes hadden hun haar bescheiden laten stylen en zagen er beeldig uit in het lichtblauw. Valerie liep in haar lavendelblauwe organdie nog van alles te regelen, terwijl ze ondertussen haar parels omdeed. Maddie arriveerde in sober marineblauw en vroeg of ze nog iets kon doen. Dawn hield zich op de achtergrond. Ze was gekleed in een kort, staalblauw jurkje met daaronder schoenen met plateauzolen en hoge hakken.

Toen iedereen zover was, gingen ze naar Valeries slaapkamer, waar April op hen wachtte. Ze zag er schitterend uit in haar wijd uitlopende, witzijden jurk. De kapper had de bloemen precies volgens Valeries instructies door haar haar gevlochten. Om tien voor twaalf gaf Dawn alle vrouwen hun boeket.

De rechter was er inmiddels ook en wachtte met een glas champagne in de woonkamer. Hij was een oude vriend van Valerie en maar al te graag bereid dit voor haar te doen. Vijf minuten later arriveerden de mannen. Jack, Pat, Mike, en Jim en Ed van de krant. Dawn speldde een witte roos op hun revers, Mike kreeg een lelietje-van-dalen, zoals die ook in het boeket en het haar van zijn bruid waren verwerkt. Hij stond stijf van de stress.

'Nog even volhouden, makker. Het is voorbij voordat je er erg in hebt,' plaagde Pat, en ze lieten zich allemaal een glas champagne aanreiken terwijl ze met de rechter praatten. Mike zag eruit alsof hij wel een borrel kon gebruiken. Pat maakte zich van het groepje los en verdween naar zijn dochter.

De rest van de genodigden begon om klokslag twaalf uur te arriveren, en tegen halfeen was het gezelschap compleet. April en haar vader zaten zachtjes te praten in Valeries slaapkamer.

'Je ziet er prachtig uit,' zei Pat tegen zijn dochter. Ze was een echte bruid, ondanks haar toestand. Een echte, stralende bruid. Uiteindelijk had het allemaal goed uitgepakt.

Valerie had geen tijd om zelfs maar een woord met Jack te wisselen toen de gasten eenmaal begonnen te arriveren. Ze glimlachte naar hem vanaf de andere kant van de kamer, en heel even wenste ze dat zij het waren die gingen trouwen. Dan wist ze tenminste zeker dat ze hem niet zou verliezen. Hoewel, huwelijksbeloften waren ook geen garantie, dat wisten ze allemaal maar al te goed.

Om twaalf uur vijfendertig zette het kleine kamerorkest Handels Water Music in en kwam April aan de arm van haar vader de kamer binnen, voorafgegaan door haar zusjes. Mike hield zijn adem in. Ze zag er prachtig uit, en toen ze zich naar hem toe keerde, straalde ze.

Valerie, Pat en Maddie stonden op de eerste rij, met Jack recht achter Valerie. Ze draaide zich een paar keer naar hem om, en dan legde hij teder zijn hand op haar schouder en drukte die liefkozend. Ten slotte boog hij zich naar voren. Alles komt goed,' fluisterde hij. Ze wist niet wat hij bedoelde. Met April? Met hen? Omdat ze helemaal vooraan zat, kon ze het hem niet vragen. Daar zou ze mee moeten wachten tot na de plechtigheid. Dus ze knikte slechts en ze fluisterde Pat in zijn oor dat hun dochter er prachtig uitzag. Toen nam de rechter het woord, en na een kort toespraakje verklaarde hij dat April en Mike vanaf dat moment man en vrouw waren. Ze kusten elkaar, en toen was het de beurt aan de genodigden om het stralende bruidspaar geluk te wensen.

April en Mike hadden tranen in hun ogen. De bescheiden plechtigheid was volmaakt geweest.

'Je hebt het geweldig gedaan,' zei Jack toen Valerie zich na de ceremonie naar hem omdraaide.

'Dank je wel,' zei ze, en in haar ogen las hij de spanningen van de afgelopen week. Dat ontroerde hem. 'Ik ga niet naar Miami,' zei hij ronduit, want hij wilde haar geen moment langer in onzekerheid laten. Hij had het besluit de dag tevoren al genomen, maar wilde er eerst nog een nachtje over slapen. Die ochtend, voor de bruiloft, had hij telefonisch overleg gepleegd met zijn agent en zijn advocaat.

'Je gaat niet?' Ze keek hem stralend aan. 'Meen je dat echt? En je carrière dan?' vroeg ze bezorgd. Ze durfde niet te vragen wat de doorslag had gegeven. Het feit dat hij niet in Miami wilde wonen? Of hun relatie? Trouwens, het deed er niet toe. Hij ging niet. Ze kon wel huilen van opluchting terwijl ze haar armen om hem heen sloeg en hem kuste.

'Mijn carrière zal het wel overleven. Ik ben niet van plan mijn leven volledig overhoop te halen. Waar het op neerkomt - en daar waren we het allebei over eens — is dat er een moment aanbreekt waarop je bereid moet zijn offers te brengen. Tot dusverre heb ik mijn carrière altijd vóór mijn privéleven laten gaan. Dat wilde ik in dit geval niet. Het is tijd om het anders aan te pakken.' Ze keek hem verbaasd aan. Dus hij had het voor haar gedaan. Hij had een promotie en een hoger salaris opgegeven voor haar. Het ergste was dat ze niet wist of zij in zijn plaats diezelfde keuze zou hebben gemaakt. Maar Jack had het gedaan. En de volgende keer, als zij voor de keuze zou worden geplaatst, zou ze het misschien ook doen. Want hij had gelijk. Er kwam een moment waarop je besefte dat het in het leven niet alleen draaide om je carrière, om een ambitie waarvoor alles moest wijken.

Terwijl hij haar aankeek, wist Jack dat hij de juiste keuze had gemaakt. Hoe hun toekomst samen er ook uitzag, hij had het juiste besluit genomen. Voor zichzelf. En voor haar.

'Ik was er zo zeker van dat je zou gaan,' zei ze fluisterend. 'Voor mijn gevoel was ik je al kwijt.'

Hij schudde heftig zijn hoofd. 'Nee, je bent me niet kwijt. Ik weet ook niet of je me ooit kwijt zou kunnen raken. We hebben samen een gijzeling overleefd. Dat heb ik allemaal moeten doormaken om jou te vinden. Je dacht toch niet dat ik dat zomaar zou weggooien?' En terwijl ze elkaar in de ogen keken, vermoedde ze dat voor haar hetzelfde gold. Ze hadden allebei een ontwikkeling doorgemaakt, er waren dingen veranderd. Hun leeftijd deed er niet meer toe, het ging om wat ze nastreefden, om wat echt waarde voor hen had. Jack was dolgelukkig dat hij niet naar Miami ging, maar bij haar bleef, in New York. De televisiemaatschappij zou zich erbij moeten neerleggen. Zijn werkgever had het verlies van Valerie nooit kunnen compenseren.

'Dank je wel.' Ze kroop dicht tegen hem aan. 'Dank je wel.' Toen voegden ze zich bij de anderen, en het werd een gezellige middag met April en Mike, hun vrienden en collega's en het personeel van het restaurant.

De laatste gasten vertrokken om vier uur, na een uitstekende lunch en een aantal ontroerende toespraken, onder andere van Aprils vader, die zei hoe trots hij op haar was en die verklaarde dat dit het mooiste moetje was waar hij ooit was geweest. Hilariteit alom.

Toen April aan het eind van het feest haar boeket naar haar gasten gooide, mikte ze krachtig en met een geoefend oog op haar moeder.

Valerie schrok ervan toen ze het ving. 'Wat moet ík daarmee?' vroeg ze aan Jack. Die moest lachen om haar schrik en haar verwarring. Haar gezicht verried dat ze het boeket het liefst zou teruggooien naar haar dochter. Ze was er duidelijk nog niet klaar voor.

'Gewoon bewaren,' zei hij luchtig. 'Je weet nooit wanneer we het nodig hebben. Als ze me nog eens vragen om naar Miami te verhuizen, dwing ik je misschien wel om met me te trouwen en mee te gaan.' Hij presenteerde het niet als een dilemma, en zij protesteerde niet dat ze er niet over piekerde. Ze was diep geroerd dat hij voor haar had gekozen. Maar ze wist dat hij het ook voor zichzelf had gedaan.

Toen was het moment aangebroken dat April en Mike naar het Carlyle vertrokken. Nadat ook de laatste gasten afscheid hadden genomen, trok Valerie haar schoenen uit en keek stralend op naar Jack. Het was een prachtige bruiloft geweest, een magische dag, niet alleen voor de bruid en de bruidegom. Hij sloeg zijn armen om haar heen, en terwijl hij haar kuste, drukte ze zich met een diepe zucht van verlichting tegen hem aan. Ze was doodsbang geweest dat ze hem zou verliezen, maar ze had het moedig onder ogen gezien. Het gaf haar een gevoel alsof ze haar eigen Super Bowl had gewonnen, en ze besefte hoe gelukkig en gezegend ze was.

April en Mike hadden ter ere van hun eerste huwelijksnacht in het Carlyle roomservice besteld en lagen een film te kijken. April was dolgelukkig maar doodmoe, en in bed praatten ze uitvoerig na over hun trouwen. Ze waren het erover eens dat het een heerlijke dag was geweest. Valerie had hun een volmaakte bruiloft gegeven. April keerde zich grijnzend naar haar man.

'En het is me gelukt om de baby nog niet te krijgen!' zei ze trots, alsof dat haar prestatie was. Bij wijze van uitzondering bewoog de baby nauwelijks, alsof hij ook doodmoe was. Het was een gedenkwaardige, maar lange dag geweest, voor hen allemaal.

'Probeer hem vannacht ook nog niet te krijgen. Zolang we deze kamer hebben moeten we ervan genieten.'

'Ik doe mijn best, maar ik kan niks beloven.' Haar jurk hing over een stoel, maar de lelietjes-van-dalen zaten nog in haar vlecht. Ze was nog steeds de bruid, en nog niet klaar voor het moederschap. Tenminste, die nacht nog niet. Die nacht wilde ze genieten van hun huwelijksreis.

'Heb je weeën?' vroeg hij bezorgd.

'Niet erger dan anders. Ik denk dat we het wel gaan redden vannacht.'

Hij ontspande, en hoewel hij dolgraag met haar zou hebben gevrijd in hun eerste huwelijksnacht, durfde hij het niet aan.

Ze was bijna uitgerekend, hij was bang dat ze door het vrijen de bevalling op gang brachten; daar waren ze op dat moment allebei veel te moe voor. Dus in plaats van te vrijen genoten ze van de omeletten die de roomservice had gebracht en keken ze films. Voordat ze gingen slapen belde April haar moeder, om haar nogmaals te bedanken. Het viel haar op hoe blij Valerie klonk.

'Volgens mij is alles weer in orde,' zei April tegen Mike, die al begon weg te dommelen. Ze wist zeker dat haar moeder ergens mee had gezeten, maar wat het ook was geweest, het was blijkbaar opgelost. En daar was ze blij om, want ze wilde dat haar moeder gelukkig was. 'Ik vraag me af of ze ooit nog gaan trouwen,' zei ze peinzend, maar Mike gaf geen antwoord. Die was al in diepe rust en snurkte zacht.

23

Alsof dat de gewoonste zaak van de wereld was, ging April op de dinsdag na het weekend van Memorial Day weer aan het werk in het restaurant. Ze had nog net zoveel energie als anders, ook al was ze misschien een beetje trager geworden. Iets wat de meeste mensen niet eens zouden hebben opgemerkt. Maar Mike zag het. Ze leek ook wat vermoeider, en het kostte haar 's ochtends meer moeite uit bed te komen. Toch ging ze door. En toen het vrijdag werd, plaagde hij haar dat die baby er nooit ging komen; dat het allemaal een truc was geweest om hem te strikken voor het huwelijk. Ze waren inmiddels zes dagen getrouwd en erg gelukkig.

Vrijdagmiddag na zijn werk ging hij bij haar langs. April was met de loodgieter en de elektricien in de heringerichte keuken bezig. Ze had een gloednieuw fornuis gekocht, en terwijl ze de gebruiksaanwijzing bekeken, was ze laaiend enthousiast. Mike naderde haar van achteren en sloeg zijn armen om haar heen.

'Hoe is het?' vroeg hij opgewekt. Hij keek uit naar hun weekend samen, en misschien werd de baby die zaterdag of die zondag wel geboren. Zaterdag was de dag waarop ze officieel was uitgerekend, maar baby's kwamen zelden precies op tijd. Het kon best zijn dat ze nog twee weken geduld moesten hebben, had de dokter gezegd. Iets wat April niet erg zou vinden. Ze had meer dan genoeg te doen.

Het ontging hem niet dat ze met twee handen haar rug ondersteunde terwijl ze met de elektricien stond te praten. Toen ze het restaurant verlieten, vroeg hij ernaar. Ze had die ochtend een spier verrekt, zei ze, dat was alles. Ze besloten een eindje te gaan lopen. April wreef over haar buik en het kostte haar meer moeite dan anders om hem bij te houden. Ten slotte bleef ze staan, en ze greep zijn arm. Er was iets aan de hand. Ze zag er ineens anders uit, ook al verklaarde ze hardnekkig dat alles prima in orde was.

'Wat is dit dan?' vroeg hij wantrouwend toen ze opnieuw bleef staan.

'O, gewoon kramp. Ik heb wat planken naar de container gesjouwd.' Hij sloeg hoofdschuddend zijn blik ten hemel, maar de baby was volgroeid. Hij mocht geboren worden. 'Daar heb ik al de hele dag last van,' voegde ze eraan toe.

Hij begon te lachen. 'Weet je wat ik denk? Ik denk dat je de waarheid gewoon niet onder ogen wilt zien. Is het geen moment bij je opgekomen dat je misschien bent begonnen met bevallen? Ik heb er geen verstand van, maar je hebt alle symptomen.' Om op alles voorbereid te zijn had hij er de laatste tijd veel over gelezen. Ze had pijn in haar rug, ze had 'kramp', maar dat waren waarschijnlijk weeën, en tijdens die weeën had ze moeite met lopen. Hij hield een taxi aan en stelde voor dat ze naar huis gingen. Op hetzelfde moment klapte ze bijna dubbel van de pijn. Een wee, nu wist hij het zeker. Ze kon niet meer lopen en ze kon niet praten.

'Heb je die krampen geklokt?' vroeg hij toen ze in de taxi zaten.

'Ik heb mijn horloge niet om. Dat heb ik vanmorgen op het aanrecht laten liggen.'

'O, April,' verzuchtte hij, een kalmte veinzend die hij niet voelde. Van het ene op het andere moment was hij in paniek. Misschien kwam de baby wel in de taxi, of straks thuis, als hij met haar alleen was. Wat moest hij dan doen? Hij haalde diep adem en probeerde rustig te praten. 'Ik denk dat de baby in aantocht is. Laten we naar het ziekenhuis gaan, dan kunnen ze daar even kijken.'

'Doe niet zo gek!' Weer een pijnscheut. En toen ze opnieuw geen woord kon uitbrengen, leek zijn suggestie ineens zo gek niet meer. Nu ze erover nadacht, besefte ze dat ze die kramp de hele dag al had. En haar rug deed inmiddels echt pijn. Ze was zich bewust van een loodzwaar, drukkend gevoel. 'Misschien heb je gelijk,' zei ze zacht. Ze keek hem met grote ogen aan en omklemde krampachtig zijn arm toen hij tegen de taxichauffeur zei dat hij hen naar het ziekenhuis moest brengen, in plaats van naar huis. Vervolgens begon hij de weeën te klokken. Ze kwamen regelmatig, om de drie minuten. Haar ogen werden groot van angst toen hij haar dat vertelde. 'Volgens mij ben ik er nog niet klaar voor,' zei ze nerveus.

'Jawel, je bent er wel klaar voor,' zei hij sussend terwijl ze hem nog altijd met grote ogen aankeek, plotseling ook bezorgd om hem.

'Is alles goed met jou? Red je het? Als het echt begonnen is... blijf je dan bij me? Of wil je dat ik Ellen bel?'

Hij aarzelde geen moment. Ze was zijn vrouw, het was hun kind. 'Natuurlijk blijf ik bij je. Maak je geen zorgen. Ik ga het redden. En jij ook.' Hij hield haar hand stijf vast en ging door met het klokken van de weeën. Ze waren zwaarder en langduriger geworden sinds ze in de taxi waren gestapt. 'Het is maar goed dat ik je ben komen halen. Anders had je de baby misschien in het restaurant gekregen! Op de grond! Had je dan helemaal niet in de gaten wat er aan de hand was?'

Ze schudde haar hoofd. 'Ik had het veel te druk. Dus ik dacht dat ik vanmorgen gewoon een spier had verrekt.'

'Nou, dat was het dus niet.' Hij keek afwezig naar buiten, en toen hij besefte dat ze dreigden vast te raken in de vrijdagavondspits, zei hij tegen de chauffeur haast te maken. 'Ik denk dat de baby in aantocht is.'

'Nee toch, hè? Alsjeblieft! Niet in mijn taxi!' De chauffeur keek hem in het achteruitkijkspiegeltje smekend aan, en Mike spoorde hem nogmaals aan meer haast te maken. April zei niks meer, haar gezicht was vertrokken van pijn terwijl ze zich aan hem vastklampte.

'Wil je dat ik je moeder bel?' vroeg Mike, en ze knikte. Ze twijfelden geen van beiden meer. De baby was in aantocht. De weeën werden steeds heftiger en volgden elkaar in razend tempo op. Waarschijnlijk was ze al sinds die ochtend bezig. Mike belde Valerie. Die zei dat ze Pat zou bellen, en dat ze dan naar het ziekenhuis zouden komen om het heuglijke nieuws af te wachten. Mike hoopte vurig dat het heuglijke nieuws niet al in de taxi werkelijkheid werd.

De chauffeur reed naar de ingang van de Eerste Hulp. Op het moment dat de auto tot stilstand kwam, werden Aprils ogen groot van angst. 'Ik geloof dat ik moet overgeven,' zei ze, plotseling misselijk en in paniek. Mike schudde zijn hoofd. Hij had zijn huiswerk gedaan, dus hij wist wat dat betekende. De baby kon nu echt elk moment komen. 'Haal een verpleegster!' riep hij naar de chauffeur. 'Of een dokter!' De taxichauffeur rende het ziekenhuis in, en amper een minuut later kwam er een verpleegster met een rolstoel naar buiten. Een grote Afro-Amerikaanse vrouw met een hoofd vol piepkleine vlechten in uniform. Ze begroette April met een brede glimlach.

'Kom maar,' zei ze voortvarend. 'Dan helpen we je uit de taxi. Papa, help ook eens een handje,' zei ze tegen Mike, die haastig knikte.

'Volgens mij komt het al,' zei April, inmiddels volslagen in paniek.

'Nee, zover is het nog niet.' De verpleegster klonk heel stellig. 'Kom eerst maar eens mee naar binnen. We gaan niet in een taxi bevallen. Dat wil je echt niet. Veel te veel rommel!'

April moest lachen, ondanks de pijn. Samen met Mike hielp de verpleegster haar in de rolstoel. Mike betaalde de chauffeur de dubbele ritprijs, bedankte hem en haastte zich achter de verpleegster aan, die April in de rolstoel het ziekenhuis in reed. April begon te huilen toen ze op de behandeltafel werd geholpen. De verpleegster vroeg haar naar de naam van haar verloskundige en zei tegen een collega eerst de dienstdoende verloskundige in het ziekenhuis te bellen en daarna Aprils eigen dokter. Tegen April zei ze vervolgens dat ze haar ging toucheren. Geholpen door Mike trok ze April haar spijkerbroek en haar t-shirt uit, ze hesen haar in een ziekenhuisschort en hielpen haar weer op de tafel.

'Niet persen!' waarschuwde de verpleegster, nog altijd met een glimlach. Mike voelde zich gerustgesteld door haar warme, competente uitstraling. Het ging ineens allemaal erg snel.

'Ik pers niet,' zei April met haar tanden op elkaar. 'Maar ik zou het wel willen. De baby duwt echt erg hard. Het doet ontzettend pijn. Kan ik daar iets voor krijgen?' Ze keek smekend naar Mike, die zich naar de verpleegster keerde. Nadat die April had getoucheerd, keek ze hen beiden glimlachend aan.

'Ik denk dat de baby er met een paar minuten is, voordat we de anesthesist zelfs maar kunnen oppiepen. Je hebt tien centimeter ontsluiting, en volgens mij heb je dat al een tijdje. Is het je eerste kindje?'

April knikte.

'Wat was je aan het doen dat je het niet eerder hebt gemerkt?' Ze had het uiteinde van de tafel weggehaald en beugels aangebracht, waar ze Aprils benen voorzichtig in legde, terwijl die haar in pure doodsangst aanstaarde.

'Ik was bezig oude planken naar de container te brengen. De baby mag nog niet komen. Ik ben er nog niet klaar voor!' riep ze, behalve angstig plotseling ook boos. Ze verloor de controle, maar Mike, die naast haar stond, was als een rots in de branding.

'Jawel hoor, je bent er helemaal klaar voor,' zei de verpleegster kalm. 'Dat krijgen we hier niet vaak. Een aanstaande moeder die niet in de gaten heeft dat de bevalling is begonnen omdat ze met hout loopt te sjouwen. Werk je soms in de bouw?' vroeg ze met een brede grijns. Ondertussen legde ze voortvarend de benodigde instrumenten klaar, waarbij ze April geen moment uit het oog verloor.

'Nee, ik heb een restaurant.' Aprils gezicht vertrok opnieuw van pijn door een zware wee, maar ze gaf geen kik. Mike was met stomheid geslagen door wat er gebeurde, en door de snelheid waarmee het proces zich voltrok.

De verpleegster keerde zich weer naar hem. De dokter was er nog niet, maar zo te zien lukte het ook prima zonder hem. 'Wil je het hoofdje van de baby zien, papa?'

'Kun je dat al zien?' vroeg April glimlachend. Toen kreeg ze weer een wee, de pijnlijkste tot op dat moment. Terwijl Mike haar schouders vasthield, zag hij de bovenkant van het hoofdje van de baby, bedekt met donkere krulletjes. Op het moment dat de pijn wegzakte, verdween het hoofdje weer.

'Oké, papa, jij houdt het ene been vast, ik neem het andere. En mama, bij de volgende wee pers je zo hard als je kunt, je houdt je adem in, en over twee minuten heb je je baby in je armen. Zet 'm op!' De volgende wee had alweer ingezet, April perste, en terwijl ze dat deed bewoog de baby gestaag naar voren en schoot recht in de handen van de verpleegster. Op hetzelfde moment slaakte April een langgerekte, zachte kreet. Hevig geschrokken keek Mike haar aan, maar ze glimlachte door haar tranen heen. De verpleegster hield hun kindje in haar armen en gaf het aan Mike zodra ze het had schoongeveegd en in een deken gewikkeld.

'Jullie hebben een zoon,' zei ze, en op dat moment kwam de dokter binnen. Haar eigen dokter had het niet op tijd gehaald, en de dienstdoende arts in het ziekenhuis kon niet veel meer doen dan de navelstreng doorknippen. Mike besefte geschokt dat ze twintig minuten daarvóór nog in het restaurant waren geweest. De baby was zeven minuten na hun aankomst in het ziekenhuis geboren. De taxichauffeur besefte niet half hoeveel geluk hij had gehad.

Met de baby in zijn armen boog Mike zich over April heen en legde het kindje op haar borst. Ze streelde het en keek op naar Mike. Ze lachten elkaar toe, maar ze hadden ook allebei tranen in hun ogen.

'Sam.' April sprak fluisterend de naam van hun kind.

'Ik wist dat het een jongen was,' zei Mike trots. De kleine Sam was nog niet gewogen, maar hij was een stevige baby. Acht pond, schatte de verpleegster, en bijna zonder hulp ter wereld gekomen. April zei dat het haar allemaal reuze was meegevallen. Mike sloeg zijn blik ten hemel. Zo gemakkelijk had het er niet uitgezien, vond hij. Maar het was inderdaad niet zo verschrikkelijk geweest als hij had gevreesd. Terwijl hij zijn zoon ter wereld zag komen, had het wonder van een mens die werd geboren uit een ander mens hem ten diepste geraakt.

De verpleegster was even de kamer uit gelopen terwijl de dokter hielp bij de uitdrijving van de placenta en de navelstreng doorsneed. 'Er is een complete oploop in de gang,' meldde de verpleegster bij terugkeer. Ze keek April aan. 'Allemaal mensen die vragen naar April Wyatt. Ben jij dat?' vroeg ze met de moederlijke glimlach waarmee ze niet alleen April maar ook Mike had gerustgesteld.

'Dat was ik,' zei April stralend, met de baby in haar armen. Mike stond naast het bed en keek trots op hen neer. 'Ik heet inmiddels April Steinman, want we zijn afgelopen zaterdag getrouwd.'

De verpleegster begon te lachen. 'Kijk eens aan. Wat geweldig. We zullen je een beetje opfrissen, en mogen ze dan binnenkomen?'

April keek vragend naar Mike. Die knikte, in het besef dat dit de gelukkigste dag was van zijn leven, zelfs al had hij even daarvoor nog doodsangsten uitgestaan. En hij hield meer van April dan ooit. Dus hij vond het prima dat haar familie binnenkwam. Tenslotte was het nu ook zijn familie. Net als Sam. Voor altijd.

'Oké,' zei April. Ze beefde, dus ze legden een warme deken over haar heen. De verpleegster had haar benen uit de beugels gehaald. Het beven was normaal, zei ze. Dat duurde niet lang en het zou vanzelf ophouden.

Even later kwam haar hele familie binnen. Haar vader en Maddie, Annie en Heather, en haar moeder met Jack. De kamer stond ineens vol blije, opgewonden mensen die druk tegen April en Mike begonnen te praten en de kleine Sam wilden zien. Aprils stralende gezicht verried dat ze in de zevende hemel was met de baby in haar armen en met Mike die naast haar stond en die haar vertelde hoeveel hij van haar hield, terwijl iedereen hen gelukwenste. Valerie hield Jacks hand vast en keek met tranen in haar ogen naar de baby. Ineens besefte Mike dat alles goed was. Ineens besefte hij hoe ver hij het leven dat hij als kind had geleid, achter zich had gelaten. In zijn nieuwe leven werd hij omringd door mensen die van elkaar hielden, en die zelfs van hem hielden. En er was op de hele wereld geen kind zo welkom als de kleine Sam.

Na een paar minuten vertrok de familie weer. April en Mike kusten elkaar, toen boog hij zich over hun zoon en fluisterde: 'Gefeliciteerd met je verjaardag, lieve Sam.'

Wat al die maanden eerder nog onmogelijk had geleken, was werkelijkheid geworden. De verjaardag waar sommigen als een berg tegen op hadden gezien, was het begin geweest van het mooiste wat hun had kunnen overkomen.

Table of Contents

- Inhoud
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23