Kaleidoscope
Author: Danielle Steel
Date: 1987-01-02T08:00:00+00:00
Keywords: Romance; Fiction; Chick Lit; Contemporary; Drama; Contemporary Romance; Adult; Novels; Adult Fiction; Family
Description: When a beautiful young Frenchwoman and a brilliant American actor meet in wartime Paris, their love begins like a fairy tale but ends in tragedy. Suddenly orphaned, their three children are cruelly separated. Megan, the baby, adopted by a family of comfortable means, becomes doctor in the rural Appalachia. Alexandra, raised in lavish wealth, marries a powerful man whose pride is his pedigree and who assumes that Alexandra is her parents' natural offspring. Neither of them has the remotest suspicion that she is adopted, or what turbulent tragedy lurks in her past. And Hilary, oldest of the Walk
Publisher: Guid Pub

Inhoud

Sam Walker, Amerikaans soldaat, ontmoet na de bevrijding in Parijs de lieftallige Solange. De twee zijn meteen tot over hun oren verliefd, waarna Sam en Solange al snel trouwen. Niets lijkt een gelukkige toekomst in Amerika in de weg te staan.

Sams onbezonnen daden eisen echter hun tol en hij stort zijn gezin in het ongeluk.

Hun drie kinderen worden wreed gescheiden en worden daardoor gedwongen veel te jong hun eigen weg te gaan.

Zullen zij er ooit in slagen de familie weer te herenigen?

Deel een

Solange

Aan drie zeer bijzondere zusjes:

Samantha, Victoria, en Vanessa,
dierbare kleine dametjes,
en hun heel grote zuster, Beatrix,
die zo mooi is,
en hun drie grote broers,

Trevor, Todd, en Nicky,
die ook heel bijzonder zijn.

Moge ieder van jullie gezegend worden
met een goed leven, en een goede toekomst,
een goed hart, en goede mensen die van jullie houden
en van wie jullie veel houden.

Mogen jullie altijd veilig zijn, en sterk,
en gelukkig... en samen!

En moge iedere draai van de kaleidoscoop
jullie vreugde brengen!

De eerste draai, die de onze was
bracht jullie bij ons, één voor één,
speciale geschenken, innig geliefde, dierbare mensen.

En moge jullie eigen draai je liefde brengen,
en bloemen... nooit demonen...

Houdt elkaar vast, geliefden,
geeft elkaar kracht, en lachen
en goede tijden en liefde... zoals wij die eens
aan jullie gaven.

Met mijn liefde, voor jullie en je vader,
en met die van ons, voor elkaar,
en jullie.

Met geheel mijn hart.

DS

kaleidoscoop

het eerste,
flikkerende moment
van leven,
als een diamant
in de zee,
glinsterend
in de middagzon
helder verlichte
en glanzende vlam.

een gloednieuwe naam,
een schijnend licht,
dan een flauwe draai
en donkerste nacht
komt
voor de eerste
maal,
dan gelukkige rijmpjes
en tedere verzen,
harten die ergens thuis horen
tot men staat,
alleen,
vanaf de helderste
zonsopgang
tot de diepste schemer,
van ochtendzon
tot avondlijke dromen,
fantastische plannen,
en levens
die soms
verkeerd gaan,
zoveel stralende hoop
zoveel plotselinge beweging
van licht
naar donker
van grimmig
naar groots
van vreugde
naar verdriet,
altijd wachtend
op morgen
en een wending
van het lot,
een straal van hoop...

met de kleinste
goocheltoer,
de wijziging
van alle levensplannen
en al hun ruimte...

alles met een kleine draai
van de kaleidoscoop
van het leven.

1

De regen viel in stromen op de vierentwintigste december 1943, daar ten noordoosten van Napels, en Sam Walker zat ineengedoken in zijn eenmansgat met zijn regencape dicht om zich heen getrokken. Hij was eenentwintig en was voor de oorlog nooit in Europa geweest. Dit was een rotmanier om de wereld te zien en hij had er meer van gezien dan hij ooit gewild had. Sinds november 1942 was hij al overzee, had eerst gevochten in Noord-Afrika en had deelgenomen aan de Operatie Toorts tot mei '43. Hij had Afrika vreselijk gevonden met de dodelijke hitte en de woestijnwinden en de zandstormen die je halfblind maakten, en je rode ogen gaven die nog dagen daarna brandden, zodat de tranen aanhoudend over je wangen liepen. Maar dit was erger. Zijn handen waren zo verstijfd dat hij nauwelijks de sigarettenpeuk die zijn kameraad hem als kerstcadeau had gegeven, kon vasthouden, laat staan aansteken.

De wind van de bergen ging dwars door je botten, het was de ergste winter die Italië ooit had meegemaakt, dat zeiden ze althans, en plotseling verlangde hij naar de verzengende hitte van de woestijn. Hij had Sicilië bereikt in juli, met de 45ste Infanterie, die bij Clarks Vijfde Leger was ingedeeld, en na Sicilië hadden ze in oktober gevochten in de slag om Napels. En daarna de slag bij Termoli, maar de laatste twee maanden kropen ze over rotsen en door greppels naar Rome. Ze verstopten zich in schuren als ze die tegenkwamen, stalen wat ze aan voedsel konden vinden, vochten voor iedere centimeter tegen de Duitsers, en bloedden bij iedere stap die ze verzetten.

'Shit...' Zijn laatste lucifer was doorweekt en zo langzamerhand ook de peuk, die zijn enige kerstcadeau was geweest. Hij was eenentwintig en toen de Japanners Pearl Harbor aanvielen, zat hij in Harvard. Harvard - de gedachte eraan zou hem aan het lachen hebben gebracht als hij niet zo hondsmoe was geweest.

Harvard... met zijn ideale leven en zijn goede oude binnenplaats en zijn frisse jonge gezichten die er zo zeker van waren dat ze op een dag de wereld zouden besturen. Als ze eens wisten... Het was nu moeilijk te geloven dat hij er eens deel van had uitgemaakt. Hij had zo verdomd hard gewerkt om er te komen. Hij was een 'stadse' jongen uit Somerville, en zijn leven lang had hij ervan gedroomd naar Harvard te gaan. Zijn zuster had hem uitgelachen; het enige da; zij wilde, was trouwen met een van de jongens uit de hoogste klas van haar middelbare school - het kwam er niet op aan wie - en er hadden genoeg jongens in haar bed auditie gedaan om er een uit te kunnen zoeken. Ze was drie jaar ouder dan Sam en was al getrouwd geweest en weer gescheiden toen Sam uiteindelijk in Harvard aankwam. Na zijn schooltijd had hij een jaar lang allerlei klusjes gedaan. Toen hij vijftien was, waren zijn ouders omgekomen bij een auto-ongeluk op een tocht naar Cape Cod, en hij was bij Eileen en haar achttienjarige 'echtgenoot' ingetrokken. Sam was vier maanden voor Eileens vroegere man vertrokken en ze hadden elkaar daarna nog maar zelden gezien. Eenmaal had hij haar opgezocht om afscheid te nemen, toen hij drie dagen onder dienst was. Ze werkte in een bar, had haar haar lichtblond geverfd, zodat hij haar in het begin nauwelijks herkende in het vage licht. Eerst was ze pijnlijk verlegen geweest, maar ze had hetzelfde sluwe licht in haar ogen dat hij zich herinnerde en waar hij altijd zo'n hekel aan had gehad. Eileen zocht naar nummer één, en haar broertje had nooit veel voor haar betekend.

'Nou, veel geluk...' Ze bleef hem onhandig aanstaren in een donkere hoek van de bar, terwijl hij zich afvroeg of hij haar als afscheid een kus moest geven. Ze scheen er echter op gebrand te zijn weer aan het werk te gaan en had hem verder niets meer te zeggen. 'Laat me weten waar je zit...'

'Ja... in ieder geval... zorg goed voor jezelf.' Hij had het gevoel gehad of hij weer twaalf jaar was, toen hij haar goedendag zei, en hij herinnerde zich alle dingen die hij niet prettig had gevonden van zijn zuster. Het was moeilijk te bedenken wat hij wél prettig vond. Het had altijd geschenen of ze twee mensen waren die uit verschillende werelden afkomstig waren, met een verschillend leven, bijna van verschillende planeten. Ze had hem als kind gemeen geplaagd, had hem verteld dat hij geadopteerd was en hij had haar geloofd tot hun moeder haar op een dag met een zweep had geslagen, en Sam op haar zielige, dronken manier had gezegd dat Eileen loog. Eileen loog altijd, ze loog om alles, en indien mogelijk gaf ze Sam de schuld van wat ze gedaan had. En meestal geloofde hun vader haar. Sam voelde zich een vreemde tussen hen, de grote, stoere vader die zijn leven lang op een vissersboot had gewerkt, de moeder die te veel dronk en de zuster die de hele nacht uitging. Soms had hij in bed gelegen en zich voorgesteld hoe het zijn zou om deel van een 'echt' gezin uit te maken, het soort gezin met warme maaltijden op tafel, en schone lakens op bed... een gezin van de Beacon Hill misschien... dat 's zomers altijd naar Cape Cod ging. ...een gezin met kinderen en honden en ouders die veel lachten. Hij kon zich niet herinneren dat hij zijn ouders ooit had zien lachen of glimlachen of elkaars hand vasthouden, en soms vroeg hij zich af of ze dat wel eens gedaan hadden. In stilte had hij een hekel aan hen vanwege het kleurloze leven dat ze leidden en vanwege het leven waartoe ze hem hadden veroordeeld. En zij op hun beurt hadden een hekel aan hem vanwege zijn goede cijfers, zijn helder verstand, zijn hoofdrollen in de toneelstukken op school, en de dingen die hij tegen hen zei, over andere levens, andere werelden, andere mensen. Eens had hij zijn vader toevertrouwd dat hij op een dag naar Harvard wilde en zijn vader had hem aangestaard of hij een onbekende was. Dat was hij ook, voor hen allen. Toen hij ten slotte echt naar Harvard ging, was het een droom die uitgekomen was en de beurs die hij had gewonnen, was de gift van zijn leven geweest... een heel leven... en toen die magische eerste dag, nadat hij er zo lang en zo hard voor had gewerkt, en toen drie maanden later was het plotseling voorbij.

De regen kletterde op zijn bevroren handen en hij hoorde voor het eerst een stem naast zich. Hij keek over zijn schouder.

'Vuurtje nodig?'

Hij knikte, opgeschrikt uit zijn herinneringen, en toen hij opkeek zag hij een lange blonde man met blauwe ogen en rivieren van regen die van zijn magere wangen stroomden. Ze zagen er allemaal uit of ze huilden.

'Ja... dank je...' glimlachte Sam en een ogenblik dansten zijn ogen zoals ze jaren geleden hadden gedaan. Eens, eeuwen geleden, was hij vol streken geweest. Hij had ervan gedroomd het middelpunt en de inspiratie van de toneelclub van Harvard te worden. 'Gezellige kerst, hè?'

De andere man glimlachte. Hij zag er ouder uit dan Sam, maar zelfs Sam zag er nu ouder uit dan hij was. Na Noord-Afrika en de Italiaanse Campagne voelden ze zich allemaal oud, en er waren erbij die er ook naar uitzagen. 'Arthur Patterson.' Hij stelde zich formeel voor en Sam begon hard te lachen toen een windvlaag hen beiden tegen de zijkant van het mansgat blies.

'Charmant oord, hè, Italië? Ik heb er altijd al naartoe willen gaan. Een echte fijne vakantie.' Hij keek om zich heen alsof hij mooie meisjes in badpakken zag, en stranden met een eindeloos aantal beeldschone lijven, tot Patterson onwillekeurig begon te grinniken.

'Ben je hier al lang?'

'O, zo'n duizend jaar ongeveer. Vorig Kerstmis was ik in Noord-Afrika. Fantastische plek. We werden uitgenodigd door Rommel.' Dankbaar nam hij een vuurtje van de lange blonde man, stak de sigarettepeuk aan en kon twee goede trekken doen voor hij zijn vingers brandde. Hij had hem zijn nieuwe vriend ook willen aanbieden, maar er was niet voldoende tijd. De regen doofde de halve centimeter die nog over was en hij keek zijn weldoener verontschuldigend aan. 'Tussen twee haakjes, ik ben Sam Walker.'

'Waar kom je vandaan?'

Hij wilde zeggen Harvard, gewoon ter wille van vroeger, maar dat had al te gek geklonken. 'Boston.'

'New York.' Alsof dat er nog op aankwam. Niets kwam er nog op aan, het waren namen van plaatsen die niet bestonden. De enige die bestonden waren Palermo, Sicilië, en Salerno, en Napels, en Rome, hun uiteindelijk doel, als ze het ooit nog eens bereikten.

De lange blonde man keek om zich heen en kneep de ogen half dicht in de wind en regen. 'Ik was jurist voordat dit allemaal begon.'

Sam zou onder de indruk zijn geweest, maar net zoals de plaatsen waar ze vandaan kwamen, waren ook de mensen die ze waren geweest niet meer belangrijk. 'Ik wilde toneelspeler worden.' Het was iets dat hij aan bijna niemand had verteld, zeker niet aan zijn ouders voor zij stierven, of aan zijn zuster daarna, en slechts aan een paar vrienden, maar zelfs die hadden hem uitgelachen. En zijn leraren hadden hem verteld dat hij iets moest gaan studeren dat meer de moeite waard was. Geen van hen begreep echter wat toneelspelen voor hem betekende, wat er gebeurde als hij het toneel opstapte. Het was als een tovermacht die zich uitstrekte vanuit zijn ziel en hem veranderde in de persoon die hij speelde. Verdwenen waren de ouders aan wie hij zo'n hekel had, de zuster die hij verachtte, en ook al zijn eigen angsten en onzekerheden verdwenen met hen. Maar niemand scheen dat te begrijpen. Zelfs niet in Harvard. Mannen van Harvard werden geen toneelspeler, ze werden arts en jurist en zakenman. Ze kwamen aan het hoofd van corporaties en stichtingen, ze werden ambassadeur... hij lachte zachtjes in zichzelf. Je kon er verdomd zeker van zijn dat hij nu al een ambassadeur was, met een geweer in zijn hand, de bajonet er steeds op vastgemaakt, zodat hij die door de darmen van zijn vijanden kon steken zoals hij het het afgelopen jaar keer op keer had gedaan. Hij vroeg zich af hoeveel mannen Patterson had gedood en hoe hij erover dacht, maar dat was een vraag die je niemand stelde, je leefde alleen maar met je eigen gedachten en herinneringen aan de vertrokken gezichten en starende ogen als je je bajonet weer uit hen trok en die afveegde op de grond. Hij keek op naar Arthur Patterson met de ogen van een oude man en vroeg zich even af of een van hen tweeën het volgende kerstfeest nog beleven zou.

'Waarom wilde je toneelspeler worden?'

'Hmmm?' Hij schrok van de ernstige blik in de ogen van de ander, toen ze beiden neerzonken om te gaan zitten op een rots die in de modder bij hun voeten was geplant, terwijl het water in het eenmansgat om hen heen kolkte. 'O, dat... Christus, ik weet het niet... het leek me toen zo interessant.' Maar het was meer dan dat, veel meer dan dat, het was de enige keer dat hij zich heel voelde, dat hij zich machtig voelde en zeker van zichzelf Maar dat kon hij die vent niet vertellen. Het was belachelijk over dromen te praten als je op kerstavond in een eenmansgat zat. 'Ik zat in de zangclub van Princeton.' Het was een absurde uitwisseling en Sam Walker begon plotseling te schateren.

'Realiseer je je wat een idioten we zijn? Om te praten over zangclubs en toneelclubs en Princeton, terwijl we hier in zo'n verdomd eenmansgat zitten? Besef je dat we volgende week waarschijnlijk niet eens meer in leven zijn, en dan vertel ik je dat ik toneelspeler wilde worden...' Hij zou plotseling willen huilen, door het lachen heen. Het was allemaal zo verdomd vreselijk, maar het was echt, zo echt dat zij het konden proeven en voelen en ruiken. Hij had een jaar lang niets anders geroken dan de dood, en hij werd er misselijk van. Dat werden ze allemaal, terwijl de generaals hun aanval op Rome bedachten. Wie gaf er in vredesnaam nou een cent om Rome? Of Napels of Palermo? Waar vochten ze voor? Vrijheid in Boston en New York en San Francisco? Ze waren al vrij, en thuis reden de mensen naar hun werk en dansten in de uso en gingen naar de film. Wat wisten zij voor de duivel van dit alles? Niets. Absoluut en verdomde niets. Sam keek op naar de lange blonde man en schudde zijn hoofd, zijn ogen vol wijsheid en verdriet, het plotselinge lachen verdwenen. Hij wilde naar huis, het deed er niet toe naar wie... zelfs naar zijn zuster, die hem geen enkele maal had geschreven nadat hij uit Boston vertrokken was. Hij had haar tweemaal geschreven en toen besloten dat het de moeite niet waard was. De gedachte aan haar maakte hem altijd boos. Ze had hem alle jaren dat hij een tiener was in verlegenheid gebracht, net als zijn moeder... en zijn flegmatieke, zwijgzame vader. Hij haatte hen allemaal en nu was hij hier, alleen, met een vreemde die in de zangclub van Princeton had gezeten, maar hij mocht hem nu al.

'Waar ben je op school geweest?' Patterson scheen zich wanhopig aan het verleden vast te klampen, zich de tijd van vroeger te willen herinneren, alsof het denken eraan hen er naar terug zou brengen, maar Sam wist wel beter. Het heden was hier, midden in het vuil en de bevroren regen van het eenmansgat.

Sam keek hem met een scheef lachje aan en wenste dat hij nog een sigaret had, een echte, niet een centimeter van die van iemand anders. 'Harvard.' In Harvard had hij echte sigaretten gehad, iedere keer dat hij ze wilde hebben - Lucky Strikes. De gedachte eraan deed hem bijna in huilen uitbarsten van verlangen.

Patterson leek onder de indruk. 'En je wilde toneelspeler worden?'

Sam haalde zijn schouders op. 'Ik denk het... Ik ging door in Engelse literatuur en zou waarschijnlijk ten slotte ergens les zijn gaan geven, en de toneelstukken voor de school hebben geschreven en geregisseerd voor snotapen van knulletjes.'

'Dat is nog niet zo'n gek leven. Ik ging naar St. Pauls en daar hadden we een geweldige toneelclub.' Sam staarde hem aan, en vroeg zich af of hij het echt meende... Princeton, St. Pauls... wat deden ze hier allemaal? Wat deed wie dan ook van hen hier? Vooral de jongens die hier gesneuveld waren.

'Getrouwd, jij?' Sam was nu nieuwsgierig geworden; als een kerstengel die bij hem op bezoek kwam, leek hij in alle opzichten anders en toch was het of ze bepaalde dingen gemeen hadden.

Arthur schudde het hoofd. 'Ik had het te druk met de opbouw van mijn carrière. Ik werkte voor een advocatenfirma in New York. Maar toen ik er acht maanden was, tekende ik hiervoor.' Hij was zevenentwintig en zijn ogen waren ernstig en droefgeestig, terwijl die van Sam ondeugend glinsterden. Het haar van Sam was zwart en dat van Arthur blond, en hij was van gemiddelde lengte met krachtige schouders, lange benen en een soort energie die Arthur scheen te missen. Alles aan Arthur Patterson was meer teruggetrokken, aarzelender, rustiger, maar ja, Sam was ook jonger.

'Ik heb een zuster in Boston - als ze zich tenminste niet heeft laten vermoorden door een of andere kerel in een bar.' Het scheen belangrijk informatie over elkaar uit te wisselen, alsof ze er misschien nooit meer de kans toe kregen en ieder van hen wilde dat er iemand was die hem kende. Ze wilden dat iemand hen kende voor ze stierven, vrienden maken, in de herinnering blijven bestaan. 'We hebben nooit met elkaar kunnen opschieten. Ik ging nog naar haar toe voor ik vertrok, maar ze heeft geen enkele maal geschreven sinds mijn vertrek. En jij? Zusters? Broers?'

Arthur glimlachte voor de eerste maal na lange tijd. 'Ik ben enig kind, van enige kinderen. Mijn vader stierf toen ik weg was, op school, en mijn moeder is nooit hertrouwd. Dit is heel erg voor haar. Ik merk het in haar brieven.'

'Vast wel.' Sam knikte en probeerde te bedenken wat voor iemand Arthurs moeder was, probeerde zich haar voor te stellen: een lange, magere vrouw met wit haar dat vroeger blond was geweest, waarschijnlijk uit Nieuw-Engeland. 'Mijn ouders zijn omgekomen bij een auto-ongeluk toen ik vijftien was.' Hij vertelde Arthur niet dat het geen verlies was geweest, dat hij een hekel aan hen had gehad, en dat ze hem nooit hadden begrepen. Het zou veel te sentimenteel hebben geklonken en het was nu niet belangrijk meer. 'Heb je iets gehoord over waar we van hier naar toe gaan?' Het was tijd weer aan de oorlog te denken, het had geen zin te veel in het verleden te leven. Daar kwam je nergens mee. De werkelijkheid was hier, ten noordoosten van Napels. 'Gisteren hoorde ik iets over Cassino, dat is aan de andere kant van de bergen. Dat wordt pas gezellig om te bereiken.' Dan konden ze zich zorgen maken over sneeuw in plaats van over regen. Sam vroeg zich af welke andere martelingen hun te wachten stonden in de handen van de generaals die hun leven nu in bezit hadden.

'De sergeant zei iets over Anzio gisteravond - aan de kust.'

'Machtig.' Sam lachte gemeen. 'Misschien kunnen we gaan zwemmen.' Arthur Patterson glimlachte, hij mocht die openhartige jongen uit Boston wel. Je voelde dat onder de verbittering die door de oorlog was ontstaan, er een licht hart en een helder verstand huisden, en hier was tenminste iemand met wie hij praten kon. De oorlog was voor Arthur op veel manieren moeilijk geweest. Verwend als jongen, te veel beschermd als jongeman, vooral na de dood van zijn vader, en grootgebracht in een overbeschaafde wereld door een moeder die hem aanbad, al deze dingen maakten dat de oorlog een brute schok voor hem was geweest. Hij had in zijn leven nooit ongemakken gekend, had nooit gevaar gelopen of was hij bang geweest, en dat alles gebeurde aan één stuk door sinds zijn aankomst in Europa. Hij bewonderde Sam dat deze het zo goed overleefde.

Sam haalde de K-voorraden te voorschijn die hij had bewaard als snoepje voor Kerstmis en opende ze met een wrang gezicht. De zuurtjes had hij al aan een paar kinderen uit de buurt gegeven. 'Zin in wat kerstkalkoen? De saus is een beetje zwaar, maar de kastanjes zijn verrukkelijk.' Hij bood het armzalige blikje met een weids gebaar aan en Arthur moest erom lachen. Hij mocht Sam heel graag. Hij vond alles plezierig aan hem, en voelde instinctief dat Sam het soort moed had dat hijzelf niet bezat. Hij wilde alleen in leven blijven en naar huis gaan, naar een warm bed, en schone lakens, en vrouwen met blond haar en mooie benen die in Wellesley of Vassar hadden gezeten.

'Dank je, ik heb al gegeten.'

'Mmm...' mompelde Sam overtuigend, alsof hij fazant at onder het glas, 'fantastische cuisine, vind je niet? Ik had me nooit gerealiseerd dat het eten in Italië zo goed was.'

'Wat is dat, Walker?' De sergeant was zojuist langs hen gekropen en stopte om de twee aan te kijken. Hij had geen problemen met Sam, maar hield een oogje in het zeil, de jongen had te veel vuur voor zijn eigen bestwil en had zijn leven al meer dan eens op een dwaze manier op het spel gezet. Patterson was iets anders, geen lef, en te veel van die verdomde beschaving. 'Je hebt een probleem?'

'Nee, sergeant. Ik zei juist hoe heerlijk het eten hier is. Zin in een warm biscuitje?' Hij stak hem zijn half lege tinnetje toe en de sergeant gromde.

'Hou op. Walker. Niemand heeft je hier op een party uitgenodigd.'

'Verdomme... dan heb ik de invitatie niet goed gelezen.' Hij lachte, niet ontmoedigd door de strepen en boze blikken van de sergeant en at zijn portie op, terwijl de sergeant langs hen kroop in de stromende regen en toen over zijn schouder keek.

'Morgen gaan we verder, heren, als jullie wat tijd af kunt nemen van je vele sociale bezigheden.'

'We zullen ons best doen, sergeant... onze uiterste best...' Grinnikend ondanks hemzelf ging de sergeant verder en Arthur Patterson rilde. De sergeant bewonderde Sams vermogen om te lachen en andere mensen aan het lachen te brengen. Het was iets dat ze allen wanhopig nodig hadden, vooral nu. En hij wist dat er nog moeilijker tijden voor hen lagen. Misschien dat zelfs Walker dan niet meer zou lachen.

'Die kerel zit me aldoor op mijn nek, sinds ik hier ben,' klaagde Arthur tegen Sam.

'Dat hoort bij zijn charme,' mompelde Sam die intussen in zijn zakken voelde naar een andere peuk, voor het geval hij er een had vergeten. En toen, als een geschenk van de drie koningen, haalde Arthur een bijna hele sigaret te voorschijn. 'Mijn god, man, hoe ben je daaraan gekomen?' Zijn ogen werden groot van begeerte toen Arthur haar aanstak en Sam overhandigde. 'Ik heb niet meer zoveel tabak gezien sinds de sigaret die ik vorige week van een dode Duitser heb afgepakt.' Arthur rilde bij het idee, maar hij bedacht ook dat Sam daartoe in staat was. Het lag gedeeltelijk aan de botheid van zijn jeugd en gedeeltelijk aan het feit dat Sam Walker moed had. Zelfs nu hij daar rustig in het eenmansgat zat, en gekke grappen maakte en praatte over Harvard, voelde je dat.

Ze sliepen die nacht tegen elkaar aangedrukt en de regen was de volgende morgen een stuk minder. De daarop volgende nacht sliepen ze in een schuur die ze hadden overgenomen na een onbelangrijke schermutseling en twee dagen later gingen ze op weg naar de rivier de Voltumo. Het was een beestachtige tocht die meer dan twaalf manschappen kostte, maar tegen die tijd waren Sam en Arthur dikke vrienden. Het was Sam die Arthur letterlijk voortsleepte toen die hem bezwoer dat hij niet meer lopen kon en het was Sam die hem redde van een sluipschutter die hen allen had kunnen doden.

Toen de invasies bij Nettuno en Anzio mislukten, kwam het gewicht van de doorbraak door de Duitse linies bij Cassino, bij Sams en Arthurs divisie te liggen. En ditmaal werd Arthur gewond. Hij kreeg een kogel in zijn arm en eerst dacht Sam dat hij dood was, toen hij zich naar hem omwendde op het ogenblik dat het schot langs hen floot. Arthur lag met bloed overal op zijn borst en met glazige ogen toen Sam zijn hemd openscheurde en ontdekte dat zijn arm getroffen was. Hij droeg Arthur achter de linies naar de artsen en bleef bij hem tot hij er zeker van was dat het goed met hem ging. Daarna ging Sam terug en vocht tot de laatste schuilplaats, maar de beproeving had iedereen neerslachtig gemaakt.

De volgende vier maanden waren een nachtmerrie. In totaal sneuvelden er 59 000 mannen bij Anzio. Sam en Arthur hadden het gevoel dat ze door iedere centimeter modder en sneeuw in Italië hadden gekropen toen de regens bleven aanhouden en ze zich een weg naar het noorden baanden, naar Rome. Arthur was weer snel zover opgeknapt dat hij dienst moest doen en Sam was verrukt dat hij hem weer bij zich in de buurt had. In de weken voordat Arthur beschoten was, hadden ze een band gekregen waar geen van beiden over sprak, maar die door allebei intens werd gevoeld. Ze wisten beiden dat het een vriendschap was die de tand des tijds kon doorstaan, ze leefden samen in een hel en dat was iets dat geen van de twee ooit zou vergeten. Het betekende veel meer dan alles wat er in hun verleden was gebeurd, en op dat moment zelfs meer dan wat er in de toekomst kon gebeuren.

'Vooruit Patterson, kom eens overeind met je luie kont.' Ze hadden zitten rusten in een vallei ten zuiden van Rome in de niet aflatende mars om Mussolini te verslaan. 'De sergeant zegt dat we over een half uur verder moeten.' Patterson kreunde en bewoog zich niet. 'Luie schijtlaars, je hebt niet eens hoeven vechten in Cassino.' In de weken nadat Arthur getroffen was, hadden ze geworsteld voor Cassino, en hadden gevochten tot de gehele stad één puinhoop was. De rook was zo dik geweest dat het werkelijk een paar uur had geduurd voor ze konden zien dat het enorme klooster volslagen was verwoest en vrijwel verdwenen door granaatvuur. Sindsdien waren er geen grote gevechten meer geleverd, alleen waren er aanhoudend schermutselingen met de Italianen en Duitsers. Maar sinds de veertiende mei, nadat ze zich bij het Achtste Leger hadden gevoegd en de Garigliano en Rapidonrivier hadden overgestoken, werden hun inspanningen opgevoerd. De volgende week waren alle manschappen uitgeput. Arthur zag eruit of hij een week lang zou kunnen slapen als Sam het hem zou toestaan.

'Overeind, man, hup!' Sam stootte hem aan met zijn voet. 'Of wacht je op een uitnodiging van de Duitsers?'

Arthur tuurde omhoog naar hem met zijn ene oog, en wenste dat hij nog even kon blijven dommelen. Zo nu en dan had hij nog last van zijn wond en hij was sneller vermoeid dan Sam, maar dat was vóór de wond ook al zo geweest. Sam was onvermoeibaar, maar Arthur hield zich voor dat hij ook jonger was. 'Pas op, Walker... zo dadelijk klink je net als de sergeant.'

'Hebben de heren een probleem?' Hij scheen altijd aan te komen zetten op het minst geschikte ogenblik, alsof hij een zesde zintuig had voor wanneer zijn mannen over hem praatten, en in niet direct flatterende termen. Zoals gewoonlijk was hij achter Sam opgedoken, en Arthur, met een schuldige blik, krabbelde snel overeind. De man had de griezelige hebbelijkheid hem altijd aan te treffen als hij op zijn onaangenaamst was.

'Moet je weer rusten, Patterson?' Shit. Die man was nooit tevreden. Ze hadden weken lang gemarcheerd, maar de sergeant scheen, evenmin als Sam, nooit moe te worden. 'De oorlog is bijna voorbij en als je lang genoeg wakker blijft, kun je ons nog zien winnen.' Sam grinnikte, en de korzelige sergeant keek hem aan, maar er was een entente tussen de twee mannen, een wederzijds respect dat Arthur volkomen ontging. Hij dacht dat de man in al zijn vezels een rotvent was, maar wist heimelijk dat Sam hem aardig vond.

'Denk jij ook over een lekker slaapje, Walker of kunnen we jullie lang genoeg op de been houden tot jullie ons in Rome inhalen?'

'We zullen het proberen, sergeant... we zullen ons best doen,' lachte Sam lief terwijl de sergeant over zijn hoofd heen naar de anderen brulde.

'Voorwaarts marrrs!!!...' Hij rende naar voren om de mannen aan te sporen en tien minuten later trokken ze verder naar het noorden. Arthur had het gevoel dat ze nooit meer stilstonden tot de vierde juni, toen hij, te uitgeput voor woorden, letterlijk over de Piazza Venezia in Rome wankelde, bedolven onder de bloemen en gekust door schreeuwende Italianen. Overal om hen heen was lawaai en gelach en zingen en de kreten van zijn eigen mannen, en Sam, met een baard van een week, juichte verrukt naar hem en naar iedereen die hij maar zag.

'We hebben het gehaald! We hebben het gehaald! We hebben het gehaald!' Er stonden tranen van vreugde in Sams ogen, net zo als in de ogen van de vrouwen die hem kusten, dikke vrouwen, dunne, oude, jonge, vrouwen in het zwart en in lompen, in schorten en kartonnen schoenen, vrouwen die in een andere tijd misschien mooi waren geweest, maar nu niet meer, na alle verwoestingen van de oorlog. Maar voor Sam waren ze allemaal even mooi. Een van hen stak een grote gele bloem in de loop van zijn geweer en Sam hield haar zo lang en stevig in zijn armen dat Arthur het pijnlijk vond om te zien.

Die avond aten ze in een van de kleine trattoria die voor hen geopend waren, samen met zo'n honderd andere soldaten en Italiaanse vrouwen. Het was een feest van opwinding en voedsel en zingen, en een paar uur lang leek het voldoende beloning voor alle ellende die ze hadden doorgemaakt. De modder en het vuil en de regen en de sneeuw waren bijna vergeten. Maar niet lang. Ze hadden drie weken van feestvieren in Rome en toen liet de sergeant hun weten dat ze vertrokken. Sommige mannen bleven in Rome, maar Sam en Arthur hoorden daar niet bij. In plaats daarvan zouden zij deel gaan uitmaken van Bradleys Eerste Leger bij Coutances in Frankrijk en een tijdlang hielden ze zich voor dat dat geen moeilijke klus zou worden. Het was vroeg in de zomer en in Italië en Frankrijk zag het platteland er verrukkelijk mooi uit, de lucht was warm en de vrouwen verwelkomden hen, samen met een paar Duitse scherpschutters.

Ditmaal redde de sergeant Sams huid en van zijn kant wist Sam twee dagen later het gehele peloton te behoeden voor een hinderlaag. Maar over het geheel was het een gemakkelijke mars achter het Duitse leger dat midden augustus in volle terugtocht was. Ze moesten optrekken door Frankrijk, zich voegen bij de Franse divisie van generaal LeClerc en naar Parijs marcheren. Toen het woord door de gelederen filterde, vierde Sam het in stilte met Arthur.

'Parijs, Arthur... ouwe schurk! Daar heb ik nu altijd al heen willen gaan!' Het was alsof hij was uitgenodigd om in de Ritz te logeren en naar de Opera en de Folies-Bergère te gaan.

'Stel je er niet te veel van voor, Walker. Je hebt het misschien niet gemerkt, maar er is een oorlog aan de gang. Alle kans dat we niet lang genoeg leven om Parijs te zien.'

'Dat vind ik nou zo fijn van jou, Arthur. Je bent altijd zo optimistisch en vrolijk.' Maar niets kon Sams opgewektheid terneerslaan. Het enige waar hij aan dacht, was het Parijs waarover hij jaren lang had gelezen en gedroomd. In zijn gedachten was er niets veranderd, het zou er allemaal nog zijn, het wachtte op hem, en op Arthur. Hij kon nergens anders over praten terwijl ze marcheerden door steden en dorpen vol opwinding aan het eind van vier jaar van barre bezetting. Sam was geobsedeerd door de droom van zijn leven, en zelfs de opwinding van Rome was vergeten nu ze zich de twee volgende dagen een weg vochten naar Chartres en de Duitsers ordelijk terugtrokken naar Parijs, alsof ze hen naar hun doel en wat volgens Arthur totale ondergang betekende, leidden.

'Je bent gek. Heeft iemand je dat ooit wel eens gezegd, Walker? Gek. Volslagen gek. Je doet of je op vakantie gaat.' Arthur keek hem in volmaakte ongelovigheid aan terwijl Sam maar ratelde tussen het doden van Duitsers door. Hij vergat zelfs hun zakken na te kijken om te zien of er sigaretten te vinden waren, zo opgewonden was hij.

In de vroege uren van de vijfentwintigste augustus werd Sams droom bewaarheid. En in een griezelige stilte, met ogen die hen vanuit alle ramen gadesloegen, marcheerden ze Parijs binnen. Het was volkomen anders dan hun overwinningsmars door Rome. Hier waren de mensen bang, omzichtig, en ze kwamen niet gauw uit hun huizen of schuilplaatsen. Maar toen kwamen ze langzamerhand te voorschijn en plotseling waren er juichkreten en omhelzingen en tranen, niet veel anders dan in Rome, alleen duurde het wat langer.

Om twee uur dertig die middag had generaal Von Choltitz zich overgegeven en was Parijs officieel bevrijd door de geallieerden, en toen ze vier dagen daarna tijdens de overwinningsparade over de Champs-Elysées marcheerden, huilde Sam onbeschaamd onder het lopen met zijn kameraden. De gedachte aan hoe ver ze waren gekomen en hoeveel ze hadden bereikt, en dat ze het Parijs van zijn dromen bevrijd hadden, bracht hem buiten adem. En de kreten van de mensen die langs de straten stonden, maakten dat hij nog meer huilde toen de troepen vanaf de Arc de Triomphe naar de Notre Dame marcheerden voor een dankdienst. Sam realiseerde zich dat hij nooit zo dankbaar voor wat dan ook in zijn leven was geweest als nu voor het feit dat hij de oorlog tot nu toe had overleefd en dat hij in deze opmerkelijke stad was gekomen om de mensen vrijheid te brengen.

Na de dienst in de Notre Dame verlieten Arthur en Sam diep bewogen de kathedraal en liepen langzaam de Rue d'Arcole af. Ze hadden de rest van de middag vrij en een ogenblik kon Sam zelfs niet bedenken wat hij wilde doen, hij wilde gewoon lopen en alles indrinken en glimlachen tegen de mensen. Ze stopten voor een kop koffie in een kleine bistro op een hoek en kregen een klein stomend kopje cichorei dat iedereen dronk en een schaal met biscuitjes van de vrouw van de eigenaar die hen beiden op de wangen kuste. Toen het tijd werd om te vertrekken, wilde ze niet dat ze betaalden, hoe ze er ook op aandrongen. Arthur sprak een beetje Frans, maar Sam kon zijn dank alleen door gebaren uitdrukken en de vrouw nog eens kussen. Ze wisten maar al te goed hoe groot de voedselschaarste was en de gift van een paar biscuits was als baren goud, aangeboden aan een vreemde.

Sam was sprakeloos van ontzag toen ze de bistro uitliepen. Misschien was de oorlog toch niet zó vreselijk geweest. Misschien was het allemaal de moeite waard. Hij was tweeëntwintig, en had het gevoel of hij de wereld veroverd had, althans het gedeelte dat erop aankwam. Arthur keek op hem neer en glimlachte. Om de een of andere reden had Rome meer indruk op hem gemaakt. Misschien omdat hij daar ook vóór de oorlog een tijdje had doorgebracht, en Rome was een zeer speciale plaats voor hem, zoals Parijs voor Sam scheen te zijn, ook al was hij er nooit eerder geweest.

'Ik wil nooit meer naar huis, weet je dat, Patterson? Klinkt idioot, hè?' Terwijl hij dat zei, zag hij een jonge vrouw voor hen lopen en zijn aandacht was afgeleid toen Arthur antwoordde. Ze had vlammend rood haar, naar achteren getrokken in een knoet in haar nek, en een marineblauwe jurk die zo oud was dat ze glom, maar die al de mooie lijnen van haar figuur goed deed uitkomen. Ze hield haar hoofd trots geheven, alsof ze niemand ergens voor hoefde bedanken - ze had de Duitsers overleefd en was nu niemand meer iets schuldig, zelfs niet de Amerikanen of de geallieerden die Parijs hadden bevrijd. Alles wat ze voelde werd uitgesproken door haar houding en Sam tuurde naar haar mooi gevormde benen en wiegende heupen toen ze haar volgden de straat door. Alle conversatie met Arthur was vergeten.

'...vind je niet?' vroeg Arthur.

'Wat?' Sam kon zich niet concentreren op wat hij zei. Het enige dat hij zag, was het rode haar en de slanke schouders en de trotse manier waarop ze zich bewoog. Ze bleef staan op de hoek, liep toen de brug over de Seine over en sloeg de Quai de Montebello in. Sam volgde haar onbewust.

'Waar ga je naar toe?'

'Ik weet het nog niet.' Zijn stem was gespannen, zijn blauwe ogen stonden ernstig alsof er iets vreselijks zou gebeuren als hij haar ook maar een ogenblik uit het gezicht verloor.

'Wat doe je?'

'Hmmm?...' Hij keek Arthur heel even aan en versnelde toen zijn pas alsof hij doodsbang was het meisje kwijt te raken. En toen plotseling zag Arthur haar ook. Hij zag haar nog juist op tijd toen haar gezicht naar hen toegekeerd was, alsof ze hen nu achter zich voelde. Ze had een gezicht als een camee, met een crème-blanke huid, fijne trekken en enorme groene ogen die hen een voor een doordringend aankeken. Toen bleef haar blik op Sam gevestigd, alsof ze hem wilde waarschuwen op een afstand te blijven.

Hij was verlamd door zijn gebrek aan Franse kennis en de vernietigende blik die ze hem toewierp, maar toen ze verder liep, volgde hij haar nog vastbeslotener dan eerst. 'Heb je ooit zo'n gezicht gezien?' vroeg hij Arthur zonder hem aan te kijken. 'Ze is de mooiste vrouw die ik ooit gezien heb.' Ze had een uitstraling die gemakkelijk de aandacht in beslag nam en een kracht die je zelfs op een afstand kon voelen. Dit was geen meisje dat bloemen naar de geallieerde troepen gooide, of bereid was haar armen om de dichtstbijzijnde soldaat te slaan. Ze was een vrouw die de oorlog had overleefd en er niet over dacht er ook maar iemand voor te bedanken.

'Het is een mooi meisje,' gaf Arthur toe. Hij voelde dat zijn woorden tekort schoten, maar was ook vrij verlegen door Sams hardnekkig volgen van iedere stap die ze zette. 'Ik geloof niet dat ze het prettig vindt dat we haar achterna lopen.' Dat was heel zacht uitgedrukt.

'Zeg iets tegen haar.' Sam was volkomen onder haar betovering toen de afstand tussen hen kleiner werd.

'Ben je gek? Dat was niet direct een vriendelijke blik die ze daarnet op ons wierp.' En samen keken ze toe hoe ze in een winkel verdween, terwijl zij hulpeloos op het trottoir stonden.

'Wat nu?' Arthur vond het pijnlijk om een vrouw in een Parijse straat te achtervolgen. Bevrijding of niet, het scheen nogal penibel en hij hield er niet van.

'Laten we hier op haar wachten. Laten we haar uitnodigen voor een kop koffie.' Plotseling wenste hij dat hij het schaaltje biscuits had bewaard. Ze was vreselijk mager, waarschijnlijk had ze in geen jaren zoiets gezien, en ze verdiende ze. Het enige dat hij had gedaan, was zich al kruipend op zijn buik een weg vechten door Noord-Afrika en Italië, en op zijn knieën door Frankrijk marcheren. Verdomme, wat was dat in vergelijking met het overleven van de Duitse bezetting, vooral voor een vrouw. Plotseling wilde hij haar voor alles redden wat haar ooit was overkomen en alles wat nu nog kón gebeuren, met die duizenden soldaten van de geallieerde troepen die als een idioot door Parijs renden.

Toen ze uit de winkel te voorschijn kwam, droeg ze twee eieren in een mandje en een brood en ze wierp hen een kennelijk geërgerde blik toe toen ze hen buiten op haar zag wachten. Haar ogen vlamden en ze zei iets direct tegen Sam dat hij niet verstond. Hij draaide zich snel om naar Arthur voor een vertaling.

'Wat zei ze?' Het was duidelijk dat het niets liefs betekende, maar zelfs dat leek er nu niet op aan te komen. Ze had tenminste iets tegen hen gezegd en er was een flauwe blos op Arthurs wangen toen hij geërgerd naar Sam keek. Dit was niets voor hem. Over het geheel genomen had hij zich in Rome en overal waar ze kwamen behoorlijk gedragen, op een enkel kneepje en wat omhelzingen en kussen na, maar dit was iets nieuws, en Arthur was er absoluut niet zeker van dat hij het prettig vond.

'Ze zei dat ze, als we nog een stap dichterbij komen, naar onze bevelvoerende officier zal gaan om ons te laten arresteren. En echt. Walker, ik geloof dat ze het meent.'

'Zeg tegen haar dat jij generaal bent,' grinnikte Sam. Hij scheen iets van zijn zelfverzekerdheid en goede humeur terug te krijgen nu zijn wanhoop verdween. 'Christus... zeg tegen haar dat ik verliefd op haar ben.'

'Zal ik haar gelijk ook maar een reep en een paar zijden kousen aanbieden nu ik toch bezig ben? In godsnaam, Sam, kom tot jezelf en laat het kind met rust.' Ze liep op dat moment een andere winkel binnen en het bleek dat Sam niet van plan was weg te gaan. 'Kom nou...' Arthur probeerde hem over te halen om te vertrekken, maar zonder succes. Ze kwam de winkel uit toen ze er nog over stonden te ruziën en ditmaal kwam ze recht op hen af en bleef zo dicht voor hen staan dat Sam bang was om flauw te vallen, enkel door de schok zo dicht bij haar lichaam te zijn. Haar huid was zo crèmekleurig dat hij zijn hand wilde uitsteken om haar arm aan te raken, terwijl zij hen woedend aansprak in haar zeer beperkte Engels.

'Ga uit! Ga terug! Ga weg!' zei ze, maar ondanks haar eigenaardige woordkeus begrepen ze de boodschap best. Ze keek of ze hun een klap zou geven, vooral Arthur, alsof ze verwachtte dat hij de verstandigste was en iets kon doen aan Sam. 'C'est compris?'

'Nee...' Sam begon gelijk aan een opgewonden gesprek. 'Niet compris... ik spreek geen Frans... ik ben een Amerikaan... Ik heet Sam Walker en dit is Arthur Patterson. We wilden alleen maar even goedendag zeggen en... ' hij gaf haar zijn meest charmante glimlach, en iets in haar ogen was boos en gekwetster dan alles wat Sam had kunnen begrijpen, alles wat hij ooit had gevoeld of ervaren, en hij had wanhopig veel medelijden met haar.

'Non!' Ze zwaaide met haar armen naar hen. 'Merde! Voilà! C'est compris?'

'Merde?' Sam wendde zich met een lege blik naar Arthur voor een vertaling. 'Wat betekent merde?'

'Schijt.'

'Heel aardig.' Sam glimlachte alsof ze hen voor de thee had uitgenodigd. 'Hebt u zin een kop koffie met ons te gaan drinken... café?' Hij lachte nog tegen haar toen hij Arthur vroeg, 'Christus, Patterson, hoe moet ik haar uitnodigen voor een kop koffie? Zeg toch iets, wil je?'

'Je m'excuse...' zei Arthur verontschuldigend. Hij probeerde zich iets van zijn school-Frans te herinneren, maar het meeste daarvan leek verdwenen te zijn nu hij tegenover die ongelooflijk uitziende Française stond. Sam had gelijk. Ze was het mooiste meisje dat hij ooit had gezien. 'Je regrette... mon ami est très excité... voulez vous un café?' zei hij ten slotte ongelukkig, nu hij haar plotseling ook niet wilde laten gaan. Haar antwoord was een regelrechte belediging.

'Quel sacré culot... bande de salopards... allez-vous faire...' En toen, met tranen in haar ogen, schudde ze plotseling haar hoofd en rende langs hen heen. Ze nam de weg terug die ze gekomen was en had haar hoofd nu gebogen, al waren haar schouders nog even trots als eerst. Ze liep sneller in schoenen waarvan ze konden zien dat ze versleten en te groot voor haar waren, net als de donkerblauwe jurk die er uitzag of ze van haar moeder was geweest.

'Wat zei ze, Arthur?' Sam rende al achter haar aan en baande zich snel een weg door een groep soldaten die uit het niets te voorschijn gekomen leek te zijn.

'Ik denk dat ze op het punt stond te zeggen dat we konden barsten. De rest begreep ik niet goed. Ik denk dat het argot was.'

'Wat is dat? Een dialect?' Sam keek ogenblikkelijk bezorgd, want Frans was al gecompliceerd genoeg zonder te moeten piekeren over dialecten, maar hij maakte zich nog meer zorgen over het feit dat hij haar zou kunnen verliezen in de mensenmenigte op straat.

'Het is een Parijs' spraakgebruik.' Ze was een kort straatje ingeschoten, de Rue des Grands-Degrés, en bleef staan voor een deur, waardoor ze even later verdween. Daarna sloeg ze de deur met een bons achter zich dicht. Sam stopte en zuchtte met een overwinnaarsgrijns.

'Waarom kijk je zo vrolijk?' vroeg Arthur.

'We weten nu waar ze woont.' De rest zou gemakkelijk zijn.

'Hoe weet je dat ze niet bij iemand op bezoek is?' Arthur was gefascineerd door de intensiteit van Sams hartstocht. Hij had zelf nooit iets dergelijks gevoeld, maar had ook nooit iemand gezien als zij. Ze was echt heel mooi.

'Ze komt vroeg of laat te voorschijn. Dat moet wel.'

'En ben je van plan hier de hele dag op haar te blijven wachten? Walker, je bént gek.' Arthur schudde verslagen het hoofd. Hij wilde niet al zijn tijd in Parijs doorbrengen met het rondhangen voor de huisdeur van een of ander meisje... een meisje dat kennelijk niet met hem wilde praten, terwijl er duizend anderen waren die opgetogen zouden zijn om hun alle soorten dankbaarheid en hartstocht te tonen. 'Ik blijf hier verdomme niet de hele dag staan... als je denkt...'

Sam was perplex. 'Ga dan maar. Ik zie je later wel. In het café waar we koffie dronken.'

'En jij blijft hier gewoon wachten?'

'Goed gezien.' Hij stak een sigaret op en leunde op zijn gemak tegen de muur van wat hij aannam dat haar gebouw was. Hij dacht erover om naar binnen te gaan, maar dat kon wachten. Waarschijnlijk kwam ze wel weer buiten... uiteindelijk... en hij was vast van plan om te blijven wachten.

Arthur stond woedend op het trottoir en probeerde hem ervan te overtuigen dat hij iets constructievers met zijn tijd moest doen, maar het hielp niet. Sam was niet van plan weg te gaan. Vreselijk geïrriteerd gaf Arthur het op en besloot ook te blijven hangen, deels omdat hij Sam niet alleen wilde laten en deels omdat hij haar ook fascinerend vond. Binnen een uur kwam ze naar buiten met een paar boeken in een zak van geknoopt touw. Haar haar hing nu los en ze zag er nog mooier uit dan een uur geleden. Ze zag hen onmiddellijk toen ze de deur uitkwam en wilde een stap terug in huis zetten, maar besloot dat niet te doen. Met het hoofd hoog liep ze langs hen en Sam raakte haar arm met een nauwelijks te voelen hand om haar aandacht te vragen. Eerst keek ze of ze hen wilde passeren, maar toen bleef ze staan en keek hem aan met felle groene ogen. De blik die ze hem gaf, sprak boekdelen, maar ze keek ook of ze begreep dat het geen zin had te proberen iets te zeggen omdat hij het niet zou begrijpen, en bovendien wilde hij dat niet.

'Zou u iets met ons willen gaan eten, mademoiselle?' Hij maakte het gebaar van eten en zijn ogen hielden de hare vast. Er was iets dwingends in de manier waarop hij haar aankeek, alsof hij haar wilde doen begrijpen dat hij haar niet zou kwetsen of op de een of andere manier van haar wilde profiteren. Hij wilde alleen naar haar kijken... haar zien... en misschien zelfs zijn hand uitsteken en haar aanraken. 'Oui?'

Hij keek haar jongensachtig hoopvol aan en ze schudde haar hoofd.

'Non. Oké?' Haar Franse accent in dat ene woord klonk vertederend en hij glimlachte terwijl Arthur de uitwisseling gadesloeg, niet in staat iets te zeggen in zijn beperkt Frans. Het meisje had iets dat hem sprakeloos maakte. 'Nee...' Ze herhaalde het gebaar dat Sam had gemaakt om eten aan te duiden en schudde haar hoofd.

'Waarom?' Hij worstelde om het woord in het Frans te vinden. 'Pourquoi?' Plotseling keek hij in paniek naar haar hand. Misschien was ze getrouwd. Misschien zou haar man hem vermoorden. Maar er was geen ring. Ze scheen ontzettend jong, maar misschien was ze weduwe.

'Parce que,' zei ze langzaam, zich afvragend of hij haar zou begrijpen, maar bijna zeker dat hij dat niet deed, 'je ne veux pas.' Toen zei Arthur fluisterend:

'Ze zegt dat ze niet wil.'

'Waarom?' Sam keek gekwetst. 'We zijn aardige kerels. Alleen maar een lunch - eten...' Weer maakte hij het gebaar van eten, '...café... oké? ...vijf minuten?' Hij hield de vijf vingers van zijn ene hand omhoog. 'Oké?' Hij stak beide handen uit, met de palmen naar boven in een gebaar van hulpeloosheid en vrede en ze keek plotseling vermoeid toen ze haar hoofd schudde. Ze zag eruit of ze daar jaren van had gehad, jaren van soldaten die haar lastig vielen, van vreemdelingen in haar eigen land.

'Geen Duitser... geen Amerikaan... geen... geen café... geen...' Ze maakte weer het nu bekende eetgebaar.

Sam vouwde smekend zijn handen en een minuut lang leek het of hij in tranen zou uitbarsten. Maar ze stond er tenminste nog en luisterde naar hem. Hij wees naar zichzelf en Arthur. 'Noord-Afrika... Italië... nu Frankrijk...' Hij deed of hij schoot, hij maakte een pantomime van Arthurs gewonde arm en keek haar intussen smekend aan. 'Eén café... vijf minuten... alsjeblieft...'

Ze scheen er ditmaal bijna spijt van te hebben toen ze haar hoofd schudde en zich omdraaide. 'Non... je regrette...' Toen liep ze snel weg en ze tuurden haar na. Zelfs Sam volgde haar niet meer. Maar toen Arthur begon te lopen, wilde Sam hem niet volgen.

'Kom nou, man, ze is weg, en ze wenst ons niet te zien.'

'Het kan me niet schelen.' Hij klonk als een teleurgestelde schooljongen. 'Misschien verandert ze wel van gedachten als ze terugkomt.'

'Het enige dat dan anders zal zijn, is dat ze misschien haar vader en zeven broers meebrengt die je tanden uit je mond slaan. Ze zei nee tegen ons en ze meende het, laten we nou niet de hele dag verknoeien door hier te blijven staan. Er zijn nog een miljoen andere vrouwen in Parijs die allemaal dolgraag hun dankbaarheid aan de helden van bevrijders willen tonen.'

'Dat kan me geen bliksem schelen.' Sam bewoog niet. 'Dit meisje is anders.'

'Daar heb je verdomde gelijk in.' Arthur werd eindelijk boos. Heel boos. 'Ze zei tegen ons dat we moesten opkrassen. En ik persoonlijk ben van plan haar raad op te volgen, hoe mooi haar benen ook mogen zijn. Ga je mee of niet?'

Sam aarzelde even en volgde toen, maar met kennelijke spijt. En waar ze die dag ook heengingen, het enige waaraan hij kon denken was het mooie meisje met het rode haar in de Rue d'Arcole met groene ogen vol vuur en verdriet. Er was iets aan haar dat hem niet losliet en die avond na het eten liet hij Arthur met drie meisjes aan hun tafel achter, en glipte stilletjes weg om langzaam haar straat af te lopen, alleen om bij haar in de buurt te zijn. Het was krankzinnig zoiets te doen, en hij wist het, maar hij kon het niet laten. Hij wilde haar nog een enkele maal zien, al was het maar uit de verte. Het was niet alleen haar uiterlijk, ze had meer. Iets wat hij niet kon definiëren of begrijpen, maar hij wilde haar leren kennen... of althans zien. Hij móest.

Hij stopte in een cafeetje aan de overkant van de straat en bestelde een kop van de bittere koffie die iedereen zwart en zonder suiker dronk. Hij tuurde naar haar voordeur en zag haar tot zijn verbazing de straat door lopen met haar tas van touw nog steeds vol boeken, zag haar langzaam de treden voor haar huis opgaan en daar even blijven staan, terwijl ze naar de sleutel in haar tasje zocht en over haar schouder keek, alsof ze er zeker van wilde zijn dat niemand haar volgde. Sam sprong op, gooide een handvol munten op de tafel en rende de straat over. Ze keek op, geschrokken. Het leek of ze weg wilde rennen, maar toen bleef ze uitdagend staan. In bezet Parijs had ze onheilspellender mannen onder ogen gezien dan Sam en ze keek of ze klaar was om er nog een te weerstaan. Maar haar ogen waren meer moe dan boos toen ze hem aankeek.

'Bonjour, mademoiselle.' Hij zag er nu schaapachtiger uit dan eerst en ze schudde haar hoofd, als een moeder die een schooljongen een standje geeft.

'Pourquoi vous me poursuivez?'

Hij had er geen idee van wat ze had gezegd en ditmaal had hij geen Arthur op wie hij kon rekenen, maar ze sprak meer Engels dan hij oorspronkelijk dacht. Ze herhaalde haar vraag met haar zachte, wat hese stem. 'Waarom doe je dat?'

'Ik wil met je praten.' Hij sprak zacht alsof hij de elegante armen streelde die licht huiverden in de koele avondlucht. Ze had geen vestje aan, alleen de lelijke, oude blauwe jurk.

Vaag wuifde ze naar de mensen op straat, alsof ze hem die aanbood in plaats van haarzelf. 'Veel meisjes in Parijs... blij praten Amerikanen.' Haar ogen werden hard. 'Gelukkig praten Duitsers, gelukkig praten Amerikanen...' Hij begreep haar.

'En jij praat alleen met Fransen?'

Ze glimlachte en haalde de schouders op. 'Franse mensen praten, Duitsers ook... Amerikanen...' Ze wilde hem vertellen hoe Frankrijk zichzelf verraden had, hoe gemeen het was geweest, maar er was geen mogelijkheid dat alles te zeggen met het kleine beetje Engels dat ze kende. En per slot van rekening was hij een vreemde.

'Hoe heet je? Ik heet Sam.'

Ze aarzelde lang, dacht eerst dat hij die niet hoefde kennen, en haalde toen de schouders op alsof ze in zichzelf praatte. 'Solange Bertrand.' Ze stak echter haar hand niet uit toen ze zich voorstelde. 'Je gaat?' Hoopvol keek ze hem aan en hij gebaarde naar het café aan de overkant.

'Eén kop koffie, dan ga ik? Alsjeblieft?'

Even dacht hij dat ze weer boos zou worden, toen liet ze voor de eerste maal haar schouders hangen en scheen te aarzelen.

'Je suis trés fatigúee.' Ze wees naar de boeken. Hij wist dat ze op dit moment niet naar school kon gaan, alles was in de war.

'Ga je gewoonlijk naar school?'

'Lesgeven... kleine jongen in huis... heel ziek... tuberculose.'

Hij knikte. Alles aan haar leek hem nobel. 'Heb je geen honger?' Ze scheen hem niet te begrijpen en hij maakte weer dat eetgebaar en ditmaal begon ze te lachen met prachtige tanden en een glimlach die zijn hart een slag deed missen.

'D'accord... d'accord...' Ze hield haar hand op, met gespreide vingers. 'Cinq minutes... vijf minuten.'

'Dan moet je snel drinken en de koffie is flink heet...' Hij had het gevoel dat hij vloog toen hij de tas van haar overnam en haar naar de overkant van de straat naar het café geleidde. De eigenaar begroette haar alsof hij haar kende en scheen geïnteresseerd in het feit dat ze er was met een Amerikaanse soldaat. Ze noemde hem Julien en ze babbelden nog even voor ze een kop thee bestelde, maar ze weigerde iets te eten tot Sam wat voor haar bestelde. Hij vroeg om wat kaas en brood en ondanks haarzelf verslond ze het. Hij merkte toen voor het eerst, toen hij haar eens goed bekeek, hoe mager ze was. De trotse schouders waren voornamelijk beenderen en ze had lange elegante vingers. Voorzichtig nipte ze van de hete thee en scheen dankbaar voor de dampende drank.

'Waarom doe je dit?' vroeg ze hem toen ze haar thee op had. Ze schudde langzaam het hoofd. 'Je ne comprends pas.'

Zelfs aan haar kon hij onmogelijk uitleggen waarom hij zich zo gedrongen voelde om met haar te praten, maar vanaf het eerste ogenblik dat hij haar zag, wist hij dat hij niet anders kon.

'Ik weet het niet zeker.' Hij keek peinzend en ze scheen het niet te begrijpen. Hij wierp zijn handen omhoog om te tonen dat hij het zelf niet wist. En toen probeerde hij het uit te leggen: hij raakte eerst zijn hart aan en toen zijn ogen. 'Ik voelde iets zodra ik je de eerste maal zag.'

Ze scheen dat af te keuren en wierp een blik op de andere meisjes in het café met Amerikaanse soldaten, maar hij schudde snel het hoofd. 'Nee, nee... zo is het niet... meer...' Hij wees 'groter' aan met zijn handen, en ze keek bedroefd naar hem alsof ze wel beter wist.

'Ça n'existe pas... dat bestaat niet.'

'Wat niet?'

Ze raakte aan haar hart en wees 'groter' aan, op dezelfde manier als hij. 'Heb je iemand verloren in de oorlog?' Hij vond het akelig om het te vragen. 'Je man?'

Langzaam schudde ze het hoofd en toen, zonder te weten waarom, vertelde ze het hem. 'Mijn vader... mijn broer... de Duitsers maken hen dood... mijn moeder doodgaan aan tuberculose... Mijn vader, mijn broer, dans la Résistance.'

'En jij?'

'J'ai soigné ma mère... ik... zorg, ziek mijn moeder...'

'Jij zorgde voor je moeder?' Ze knikte.

'J'ai eu peur...' Ze wuifde met haar hand, geërgerd over zichzelf en probeerde angst aan te duiden, 'de la Résistance... omdat mijn moeder, zij me erg nodig heeft... Mijn broer was zestien...' Haar ogen vulden zich met tranen en zonder erbij na te denken stak hij zijn hand uit en pakte die van Solange, en wonder boven wonder stond ze het toe, althans voor een ogenblik, tot ze haar hand wegtrok om nog een slok thee te drinken, waardoor ze wat op adem kon komen van de emoties van het ogenblik.

'Heb je nog meer familie?' Ze keek hem niet begrijpend aan. 'Meer broers? Zusters? Tantes en ooms?'

Ze schudde het hoofd, haar ogen stonden ernstig. Ze was de laatste twee jaar alleen geweest. Alleen tegen de Duitsers. Ze gaf les om voldoende te verdienen om in leven te blijven. Ze had dikwijls over de Résistance gedacht nadat haar moeder gestorven was, maar ze was te angstig, en haar broer was zo'n zinloze dood gestorven. Hij was niet roemrijk gestorven, maar omdat hij verraden was door een van hun Franse buren. Iedereen scheen te collaboreren en verrader te zijn. Op een handje vol loyale Fransen na, en die werden opgejaagd en afgeslacht. Alles was veranderd. En Solange veranderde mee. Het lachende, bruisende meisje dat ze eens was geweest, was een smeulende, boze, afstandelijke vrouw geworden. En toch... deze jongen had op de een of andere manier een hand uitgestoken en haar geraakt, en ze wist het. Erger nog, ze vond het prettig, het maakte dat ze zich weer een mens voelde.

'Hoe oud ben je, Solange?'

'Dix-neuf...' Ze dacht een ogenblik na en probeerde het goede getal in het Engels te vinden. 'Negentig,' zei ze zacht en toen lachte hij om haar en schudde zijn hoofd.

'Nee, ik denk van niet. Negentien?' Plotseling realiseerde ze zich wat ze had gezegd en begon ook te lachen. Ze was plotseling weer jong, en mooier dan ooit. 'Je ziet er geweldig uit voor negentig.'

'Et vous?' Ze stelde hem dezelfde vraag.

'Tweeëntwintig.' Het was plotseling als een jongen-en-meisjeuitwisseling zoals overal, behalve dat zij zoveel van het leven hadden gezien. Zij in Parijs, en hij met zijn bajonet om Duitsers te doden.

'Vous étiez étudiant?... student?'

Hij knikte. 'In een plaats die Harvard heet, bij Boston.' Hij was er nog steeds trots op, zelfs nu. Vreemd genoeg scheen het er met haar nog steeds op aan te komen, en hij was dubbel trots toen hij een lichtje van herkenning in haar ogen zag.

'Arvard?'

'Heb je ervan gehoord?'

'Bien sûr... natuurlijk... als la Sorbonne, nee?'

'Dat zal wel.' Hij was blij dat ze het kende, en ze glimlachten tegen elkaar. De thee en het brood en de kaas waren al lang op, maar ze scheen er niet meer zo op gebrand om naar huis te gaan. 'Kunnen we een afspraak maken voor morgen, Solange? Een wandeling maken, misschien? Of een lunch? ...diner?' Hij besefte hoeveel honger ze nu had, hoe weinig voedsel ze waarschijnlijk kreeg en hij vond het zijn plicht haar te voeden.

Ze begon met haar hoofd te schudden en wees op het boek in haar tas. 'Daarna? ...of ervoor? ...alsjeblieft ...ik weet niet hoe lang ik hier zal blijven.' Er werd al gesproken over hun vertrek uit Parijs en een opmars naar Duitsland en hij kon de gedachte niet verdragen dat hij haar moest achterlaten. Nu niet... nog niet... en misschien nooit niet. Het was zijn eerste smaak van kalverliefde en hij was volkomen onder haar betovering als hij in de groene ogen tuurde die nu zoveel zachter leken, en zo vol wijsheid.

Ze zuchtte. Hij drong zo aan. En ondanks haarzelf mocht ze hem. De hele bezetting was ze nooit met wat voor Duitser dan ook bevriend geraakt, en zeker niet met een soldaat, en ze zag niet in waarom dat na de bevrijding anders zou zijn en toch... en toch was deze jongen anders.

Ze wist het.

'D'accord,' antwoordde ze.

'Kijk niet zo opgewonden,' plaagde hij haar en ze keek verward toen hij glimlachte en haar hand weer greep. 'Dank je.'

Langzaam stonden ze op en hij bracht haar naar de deur aan de overkant van de straat. Ze schudde formeel zijn hand en bedankte hem voor de maaltijd, en toen sloot de zware deur zich met een resolute klank achter haar. Terwijl Sam langzaam door de straten van Parijs liep, had hij het gevoel of zijn leven in niet meer dan een paar uur volkomen veranderd was. Hij was er niet zeker van hoe, maar hij wist dat er een reden was waarom deze vrouw... dit meisje... dit buitengewone wezen... in zijn leven was gekomen.

2

'Waar was je gisteravond?' Arthur gaapte toen ze samen zaten te ontbijten in de eetzaal van het hotel waar ze ingekwartierd waren. Het was Hôtel Idéal in de Rue Saint-Sebastien; de troepen waren overal in Parijs in soortgelijke hotels ingekwartierd. Arthur zelf had een bijzonder gezellige avond gehad, die eindigde met te veel wijn, maar niet te veel vrouwen.

'Ik heb gegeten met Solange,' zei Sam langs zijn neus weg toen hij zijn koffie dronk. Hij probeerde het te laten klinken als een gewoon afspraakje, hoewel zij beiden wisten dat dat niet zo was.

'Wie is dat? Iemand die je hebt opgepikt nadat je me in de steek had gelaten?'

'Niks hoor.' Sam keek hem recht in de ogen, met zijn beroemde ondeugende grijns. 'Je herinnert je haar wel... we kwamen haar gisteren tegen in de Rue d'Arcole... rood haar, groene ogen... aardige benen... loopt prachtig...'

'Meen je dat?' Hij keek verbijsterd en begon toen te lachen, het was duidelijk dat Sam hem voor de gek hield. 'Een moment geloofde ik je echt. Maar serieus, waar ben je geweest?'

'Ik zei het toch. Bij Solange.' En ditmaal keek hij of hij het meende.

'Walker, meen je het? Dat meisje? Waar in godsnaam heb je haar gevonden?'

'Voor haar huis. Ik ging terug, voor het geval dat, en ze kwam net thuis. Ze geeft les aan een kind met tuberculose.'

'Maar verdomme, hoe weet je dat? Als ik me goed herinner sprak ze alleen Frans met ons, en dan nog wel argot.' Arthur was perplex.

'Ze spreekt een beetje Engels. Niet veel, maar genoeg. Behalve het feit dat ze me vertelde dat ze negentig was, konden we geweldig goed met elkaar opschieten.' Hij glimlachte met de lach van een bezitter tegen Arthur. Het sprak vanzelf dat Solange nu zijn vriendin al was en toen Arthur hem aankeek, voelde hij een steek van spijt dat hij niet had doorgezet. Sam had iets, net als alle mensen zoals hij. Het was onveranderlijk in dit leven: zij wonnen alle prijzen.

'Hoe oud is ze?' Hij was nu nieuwsgierig. Net als Sam wilde hij alles over haar te weten komen.

'Negentien.'

'En haar vader kwam niet met een slagersmes achter je aan?'

Sam schudde rustig het hoofd. 'Haar vader en broers zijn gedood door de Duitsers, haar moeder stierf aan tuberculose. Ze is alleen.'

Arthur leek onder de indruk. Ze hadden dus echt een gesprek gevoerd.

'Zie je haar weer?'

Sam knikte en glimlachte toen veelbetekenend tegen zijn vriend. 'Ja, en ze weet het nog niet, Patterson, maar na de oorlog gaan we trouwen.' Arthurs mond viel bijna open terwijl hij naar zijn vriend staarde, maar ditmaal nam hij zelfs niet de moeite tegen hem te zeggen dat hij gek was, omdat hij plotseling voelde dat Sam het meende.

Die avond ontmoetten Sam en Solange elkaar weer en gingen samen eten, en nu vertelde ze hem wat het betekende om in Parijs te wonen toen de Duitsers er waren. Op een meer subtiele manier was het erger dan wat hij had doorgemaakt, en ze was weerloos geweest. Ze had van leugen en bedrog moeten leven, moest voorkomen dat ze gearresteerd en gemarteld of alleen maar verkracht zou worden door de Duitsers, die het gevoel hadden dat Parijs en alle vrouwen die er woonden hun bezit waren. En nadat haar vader gestorven was, moest zij haar moeder onderhouden. Ze hadden nauwelijks voldoende eten gehad, en ze had bijna alles aan haar moeder gegeven. Uiteindelijk waren ze hun flat kwijtgeraakt, en haar moeder was in haar armen gestorven, in een gehuurde kamer - de kamer waar ze nu nog woonde. Die kamer was vol afschuwelijke herinneringen en droevige spoken, maar ze had geen enkele andere plek om naar toe te gaan. En na alles wat ze in de oorlog had meegemaakt, was er niemand meer die ze vertrouwde. Het verraad van haar broer was de laatste slag voor ieder gevoel dat ze eens had gekoesterd voor Frankrijk en haar mede-Fransen.

'Ik zou willen dat je naar Amerika kwam,' zei hij, terwijl hij toekeek hoe ze zat te eten. Hij bleef maar schotels bestellen en was voldaan dat het op ging.

Ze haalde de schouders op in antwoord op zijn uitnodiging, alsof het een onmogelijke droom was, zelfs niet de moeite waard om over te denken. 'Heel ver...' Ze gebaarde en verklaarde toen in het Frans:

'C'est très loin.' Op alle mogelijke manieren, dacht ze.

'Niet zó ver.'

'En jij? Terug naar 'Arvard na de oorlog?'

'Misschien.' Als het dan nog van belang was. Hij kon zich moeilijk voorstellen dat hij weer naar school zou gaan. Misschien zou hij uiteindelijk toch proberen aan het toneel te komen. Hij en Arthur hadden er veel over gepraat, die nacht in het eenmansgat. Daar leek het toen wel zinvol. Maar je kon nauwelijks bedenken wat zinvol zou zijn als je eenmaal thuiskwam. De dingen waren dan heel anders. 'Ik wil toneelspeler worden.' Hij toetste het bij haar om te zien wat ze zeggen zou, en ze leek erdoor geboeid.

'Toneelspeler?' En toen knikte ze, alsof ze het goed begreep en hij zou haar zo een kus willen geven. Hij lachte maar tegen haar en ze begreep niet precies waarom, en toen bestelde hij een schaal met vruchten, de eerste die ze in maanden had gezien, of zelfs maar van had gedroomd. Zijn edelmoedigheid maakte haar verlegen, al leek het anderzijds vanzelfsprekend, alsof ze oude vrienden waren. Het was moeilijk je voor te stellen dat dit pas hun tweede maaltijd was samen.

Hun vriendschap scheen op te bloeien tijdens wandelingen langs de Seine, als ze stopten bij kleine bistro's en cafés om te praten en te eten en later om elkaars hand vast te houden. Sam had Arthur in deze dagen nauwelijks gezien en toen ze elkaar weer aan het ontbijt ontmoetten, vond Sam het niet plezierig wat hij te zeggen had. Patton was twee dagen na hun overwinningsparade op de Champs Elysées de Maas overgestoken en was de dag daarna al in Metz aan de Moezel, op weg naar België. Het was onwaarschijnlijk dat ze nog veel langer in Parijs mochten luieren. Op drie september werd Brussel door de Engelsen veroverd en de volgende dag Antwerpen ook.

'Ze kunnen onze luie kont daar nu iedere dag heen jagen, Sam, let op mijn woorden,' zei Patterson somber over zijn koffie en Sam wist dat hij gelijk had, maar hij wilde zo dolgraag bij Solange blijven. En op de dag dat Brussel door de Engelsen was ingenomen, was hij naar haar kamer gegaan, had teder de oude blauwe jurk uitgetrokken, die van haar moeder was geweest, en had voor het eerst echt met haar liggen vrijen. Tot zijn verbazing en verrukking had hij ontdekt dat ze nog maagd was. Naderhand had ze in zijn armen gelegen met tranen van geluk op haar wangen toen hij haar kuste. En Sam was wanhopiger verliefd dan ooit.

'Ik houd zoveel van je, Sam.' Haar stem klonk hees en zacht toen ze zorgvuldig de woorden uitsprak.

'Ik van jou ook, Solange... ik ook...' Hij kon de gedachte dat hij haar verlaten moest niet verdragen en wist dat zij het ook verschrikkelijk vond. scheen nu zoveel afhankelijker van hem, zo vol vertrouwen en open. Maar twee weken later kreeg hij zijn orders. Ze gingen naar het Duitse front, daar was uiteindelijk nog een oorlog uit te vechten, maar het eind was nu althans in zicht. Iedereen was er zeker van dat als de rest van Europa bevrijd was, Duitsland snel zou vallen... misschien zelfs met Kerstmis, beloofde hij haar laat op een nacht toen hij haar fijne lijf met gretige vingers boetseerde. Ze had vlees van een satijn dat hij nooit eerder had aangeraakt, en haar dat als zegenrijk vuur over haar schouders en haar borsten viel als hij haar kuste.

'Ik houd van je, Solange... o god, wat houd ik veel van je.' Hij had nooit iemand gekend als zij. Zeker niet in Boston, of waar dan ook sindsdien. 'Wil je met me trouwen als de oorlog voorbij is?' Haar ogen stonden vol tranen toen hij het haar vroeg en ze antwoordde niet. Hij dwong haar hem aan te kijken, en de tranen druppelden langzaam over haar wangen alsof zij iets wist waar hij geen idee van had. 'Wat is er, schat?'

Ze kon zich nauwelijks dwingen de woorden te zeggen en in het Engels was het nog veel moeilijker. 'Veel dingen veranderen in de oorlog, Sam...' Hij hield van de manier waarop ze zijn naam uitsprak, hij hield van de manier waarop ze ademde en sprak en rook. Hij hield van alles aan haar met een hartstocht die hem regelrecht de hemel in scheen te schieten. Nooit eerder had hij de emoties gevoeld die zij hem bracht. 'Je gaat weer naar 'Arvard... après... en...' Ze haalde hulpeloos de schouders op, 'je zult Parijs vergeten.' Wat ze in werkelijkheid bedoelde, was dat hij haar zou vergeten en hij bleef haar in verbazing aankijken.

'Geloof je echt dat ik je zou kunnen vergeten? Geloof je echt dat dit een soort soldatenpleziertje is? Verdomme, ik hóud van je!' Voor het eerst zag ze hem boos en hij was heftiger dan ooit onder het vrijen. 'Ik houd van je. Begrijp je dat? Dat is alleen maar belangrijk! En als de oorlog voorbij is, neem ik je mee naar huis. Zul je komen?'

Ze knikte langzaam, nog steeds niet in staat te geloven dat hij haar werkelijk zou willen hebben als de oorlog voorbij was... als hij tenminste bleef leven. Ze kon de gedachte daaraan niet verdragen. Ze had iedereen verloren in de oorlog en misschien zou ze hem nu ook nog verliezen. Het was voldoende om haar bang te maken van hem te houden, en toch kon ze er, net als hij, onmogelijk mee ophouden. Het was een hartstocht die groter was dan zij beiden.

Sam had het gevoel of zijn ziel uit hem werd gerukt. Op de dag dat hij uit Parijs vertrok, kwam ze afscheid van hem nemen en zij en Sam waren allebei sprakeloos van de tranen toen hij haar ten slotte het gaan. Arthur had hem nog nooit zo gezien als toen de troepen wegmarcheerden van de Porte Saint-Cloud. Sam moest zich dwingen niet om te kijken, anders was hij misschien gedeserteerd. Hij kon het niet verdragen toen hij haar zag staan terwijl hij wegmarcheerde. Ze snikte de laatste keer dat hij haar zag.

Toen ze de Ardennen bereikten, vocht Sam met nog meer vuur dan vroeger. Het was alsof hij dacht dat hoe harder hij vocht, hoe eerder hij terug kon naar Solange om haar mee naar huis te nemen. Maar eind september vervaagde de droom, niet de droom van Solange, maar de droom dat de oorlog voorbij zou zijn met Kerstmis. De Duitsers waren niet zo verzwakt als iedereen had gedacht en ze vochten meedogenloos. Aken viel pas aan het eind van oktober, en dat gaf Sam en Arthur en hun kameraden weer wat hoop. Maar in Arnhem hadden ze niet zoveel geluk, en toen zette de winter in, en de doordringende winden en de vrieskou herinnerden Sam en Arthur aan de vorige winter, die ze in de Italiaanse loopgraven hadden doorgebracht.

Van november tot december vochten ze in bittere kou en sneeuw en ze hadden het gevoel dat ze nooit verder kwamen. Hitler had nieuwe pantserbrigades ingezet en het leek of de tanks maar bleven komen.

'Christus, geloof je zo'n shit?' Sam zag er uitgeput uit toen hij en Arthur op een avond in het donker zaten, hun handen bevroren, hun voeten gevoelloos, hun gezichten tintelend van de kou. Het was de eerste maal dat Arthur hem zo ontmoedigd zag. Het enige waarover hij sprak, was over kerstfeest met Solange, en het was al lange tijd voor iedereen duidelijk dat dat niet zou gebeuren.

Op de zestiende december begon de slag bij de Bulge en ruim een week beukten de Duitsers op de geallieerden. Pas toen de lucht op de drieëntwintigste helder werd, konden de geallieerden een begin maken met tegenaanvallen en zelfs toen was een overwinning van de geallieerden onzeker. Het was nog ontmoedigender toen ze hoorden dat op zeventien december negentig krijgsgevangenen door de Duitsers bij Malmedy waren gedood, een onwaarschijnlijk harteloos gebaar dat alle ethiek van de oorlog schond, als zoiets er tenminste nog was.

En op kerstavond zaten Sam en Arthur naast elkaar in een met sneeuw gevulde loopgraaf, probeerden warm te blijven en deelden hun rantsoenen.

'Ik weet het niet, Patterson... ik geloof dat de kalkoen vorig jaar beter was. Vind je dat we naar een nieuwe kok moeten uitzien?' Maar ondanks de woorden die zo typerend voor Sam waren, waren zijn ogen glazig van vermoeidheid en hij had een baard van een week op zijn magere wangen. Hij scheen tien jaar ouder geworden te zijn sinds hij uit Parijs vertrokken was, misschien omdat er nu zoveel voor hem op het spel stond.

Hun sergeant was gesneuveld tijdens het Ardennen-offensief en plotseling merkte Sam dat hij hem miste... Solange... zelfs zijn zuster in Boston, van wie hij nog steeds niets had gehoord.

'Ik vraag me af wat je uitvoert in Parijs?' Sam sprak de woorden bijna tot zichzelf terwijl hij aan Solange dacht, en als Arthur niet tot in zijn botten verkleumd was geweest, zou hij om Sam gelachen hebben.

'Aan jou denken waarschijnlijk. Bofferd!' Hij herinnerde zich nog steeds hoe mooi ze was, en wenste dat hij even vasthoudend was geweest als Sam en met haar gesproken had. Hij sprak tenslotte Frans, maar... dat was stom. Ze was nu Sams meisje.

'Zin in een stuk chocoladecake?' Sam stak hem een stuk keiharde biscuit toe dat hij al een week in zijn jack had gedragen en Arthur wees het met een wrang gezicht af. 'Wacht je op de soufflé? Ik kan je geen ongelijk geven.'

'Houd op, ik krijg er honger van.' Maar in werkelijkheid waren ze te koud om te eten, te koud en te vermoeid en te bang.

De Duitsers trokken zich pas twee dagen later terug en de slag bij de Bulge was eindelijk voorbij. In maart veroverden ze de brug bij Remagen in de buurt van Bonn, en in april kwamen ze samen met het Negende Leger in Lippstadt en gingen door, maakten 325 000 Duitse krijgsgevangenen bij de Ruhr, zodat het er ten slotte naar uitzag dat het eind naderde. En op vijfentwintig april in Torgau, ontmoetten hun troepen de Russen. Twee weken daarvoor was Roosevelt overleden en dat nieuws maakte iedereen verdrietig, maar de mannen aan het front waren erop gebrand te winnen en naar huis te gaan. De slag om Berlijn was begonnen en op twee mei was het in Berlijn eindelijk stil. Op de zevende mei gaf Duitsland zich over en Arthur en Sam stonden elkaar aan te kijken, terwijl de tranen over hun gezicht stroomden. Was het voorbij? Was dat mogelijk? Van Noord-Afrika naar Italië naar Frankrijk, en nu Duitsland, het gaf hun het gevoel of ze de halve wereld hadden doorkruist en dat hadden ze ook. Ze hadden haar bevrijd.

'Mijn god, Sam...' fluisterde Arthur toen ze het nieuws hoorden. 'Het is voorbij... ik geloof het niet.' Het gaf Arthur een raar gevoel van nostalgie dat dat ogenblik nooit terug zou komen, maar even later waren ze dankbaar dat het zo was. Hij gooide zijn helm in de lucht en brulde een geweldige juichkreet, maar het was niet aan Arthur dat hij nu dacht. Het was aan Solange... hij ging naar huis! En hij zou haar meenemen, zoals hij het haar acht maanden geleden had beloofd.

3

Het leger had hem drie dagen verlof gegeven voordat hij in mei 1945 naar de Verenigde Staten werd verscheept. Sam ging regelrecht naar Parijs, waar hij Solange aantrof zoals hij haar verlaten had. Er was zo'n opluchting op haar gezicht te lezen toen ze hem zag, dat het gemakkelijk te zien was wat haar gevoelens waren en de drie dagen vlogen sneller voorbij dan ze hadden kunnen dromen.

Ditmaal huilde ze tranen met tuiten toen hij haar aan het station achterliet om terug te keren naar Berlijn, en vandaar naar de Verenigde Staten voor zijn ontslag uit de militaire dienst. Hij had erover gedacht met haar te trouwen vóór hij uit Parijs vertrok, maar daar kwam te veel bureaucratie aan te pas en het zou gemakkelijker zijn om met haar in de Verenigde Staten te trouwen. Hij had beloofd dat hij haar aan het eind van de zomer zou laten overkomen. Maar eerst moest hij wat geld verdienen. Hij had al besloten niet naar Harvard terug te gaan en wilde zijn geluk beproeven als toneelspeler. Maar hij was bereid alles te doen om het geld voor Solanges overtocht bij elkaar te krijgen. Hij wilde haar op een toeristenvisum laten komen, en haar trouwen op het moment van aankomst. Hij kon de gedachte aan de maanden zonder haar nauwelijks verdragen.

Arthur had Sam overgehaald in New York bij hem in te trekken tot hij een flat vond, en het enige waar Sam aan denken kon was zich ergens te vestigen.

'Huil niet, schat, ik beloof het... niet later dan september.' Dat gaf hem vier maanden om alles te organiseren en voldoende geld te sparen om haar te onderhouden. Hij was drieëntwintig jaar, hij had de oorlog overleefd, en had de wereld nu bij haar staart.

'Ik houd van je, Sam!' riep ze toen de trein vertrok en ze wuifde zo lang als hij haar zien kon.

'Leuk meisje heb je, soldaat,' zei een bewonderende sergeant toen ze zich in de trein installeerden en Sam knikte alleen maar. Hij wilde per se met niemand over Solange praten en was nu niet direct gelukkig met de bewonderende blikken van de andere soldaten. Ze was een mooie jonge vrouw, maar ze was meer dan dat. Ze was nu van hem.

De trein kwam om middernacht op het station van Berlijn aan en Sam ging terug naar zijn kwartier om naar Arthur te zoeken. Arthur had zich beziggehouden met de Duitse meisjes. Hij scheen een uitgesproken voorkeur te hebben voor lange blondines. Hij was in de zevende hemel in Duitsland en Sam plaagde hem er aanhoudend mee, maar toen hij die avond arriveerde, was Arthur er niet, en Sam ging naar bed met zijn hoofd vol gedachten aan zijn toekomstige bruid en het leven dat ze in New York zouden delen. En voor hij het wist, was het de volgende ochtend acht uur. Twee dagen later vertrok hij uit Duitsland, terwijl Arthur twee weken later naar huis zou gaan.

Sam werd overgevlogen naar Fort Dix, New Jersey, om af te monsteren. Vandaar nam hij de trein naar New York en toen hij op het Penn Station uitstapte, kreeg hij de indruk dat hij op de maan geland was. Na drie jaar in Europa, vechtend in het vuil en de modder en de regen en de sneeuw, scheen het ongelooflijk weer thuis te zijn en mensen bezig te zien met het leiden van een normaal leven. Hij kon zich nauwelijks aanpassen, zelfs niet in het hotelletje aan de West Side en hij was wanhopig eenzaam en verlangde naar Arthur en Solange als hij over de trottoirs sjokte, agenten en toneelscholen afliep en naar een baan zocht die hem intussen zou helpen lichaam en ziel bij elkaar te houden.

Het leger had hem honderdvijfentachtig dollar gegeven toen hij afmonsterde en zijn geld slonk zienderogen. Het was een grote opluchting toen Arthur twee weken later thuiskwam en Sam bij hem en zijn moeder kon intrekken. Hij had haar voordien niet willen lastigvallen. Maar het was een vreugde weer met Arthur samen te zijn, niet alleen vanwege het geld dat hij uitspaarde, maar vooral omdat er eindelijk iemand was met wie hij praten kon. Ze praatten uren in de slaapkamer die ze deelden, als twee jongetjes, hoewel Arthurs moeder er dikwijls over klaagde dat ze hen kon horen en een afkeurende uitdrukking op haar gezicht had wanneer ze met Sam sprak, wat niet vaak gebeurde. Het was alsof de oorlog op de een of andere manier Sams schuld was geweest en hun gelach en de verhalen die ze ophaalden hielpen slechts om te bewijzen dat ze een fijne tijd hadden gehad, en alleen waren weggebleven om haar de vreselijkste pijnen te doen. Het was een opluchting toen Arthur iets voor zichzelf vond en Sam daar bij zich liet logeren. Tegen die tijd had Sam een baan als kelner bij P.J. Clarke op de Third Avenue en had zich ingeschreven aan een toneelschool in de Eenendertigste Straat West, maar had nog geen rol aangeboden gekregen. Hij begon zich af te vragen of het allemaal niet een hopeloze droom was, toen hij eindelijk een auditie kreeg voor een show in een klein theater achter Broadway. Hoewel hij de rol niet kreeg, voelde hij zich er wat dichter bij dan eerst en hij wist waar hij in de fout was gegaan. Hij besprak alles uitgebreid met zijn leermeester en toen er aan het eind van juli weer een auditie was, kreeg hij ditmaal een figurantenrol in een andere show in een klein theater. Hij schreef erover aan Solange of het een belangrijke overwinning was. Maar het was voor beiden veel opwindender toen hij in september eindelijk genoeg geld kon sturen om haar te laten overkomen. Het was precies genoeg voor de reis, met een paar extra dollars om wat kleren te kopen. Hij had haar uitvoerig uitgelegd dat ze moesten leven van zijn salaris als kelner en van fooien en dat ze het een tijdlang heel moeilijk zouden hebben. Maar hij twijfelde geen ogenblik - hij wilde dat ze bij hem was.

Ze arriveerde op zesentwintig september per toeristenklas op de De Grasse, dat nog steeds het enige schip was dat van Le Havre uitvoer sinds het eind van de oorlog. Sam stond naar de dekken te turen met een verrekijker die Arthur hem gegeven had. Hij bekeek ieder gezicht dat hij kon zien en raakte een ogenblik in paniek, bang dat ze de overtocht niet gemaakt had.

En toen... op een lager dek, zag hij een witte jurk en een wit hoedje, en daaronder het rode haar waar hij zoveel van hield en het gezicht waar hij naar verlangd had. Hij wuifde uitbundig, maar er stonden veel te veel mensen op de kade en hij wist dat ze hem niet had gezien.

Het duurde uren voordat Solange de douane gepasseerd was en hij moest ongeduldig blijven wachten. Het was een stralende, zonnige dag, warm op de kade, en met een lekker windje. Toen, plotseling, was ze vrij en vloog in zijn armen, haar hoed scheef en tranen stromend over haar wangen. Hij kuste haar en hield haar in zijn krachtige armen en huilde ook. Het was het ogenblik waarnaar hij zo wanhopig verlangd had en hij lachte van opluchting en vreugde en kuste haar.

'O god, Solange, wat houd ik veel van je.' Het was een hartstocht die bijna te groot was voor redenatie of maten. Hij kon zich niet van haar losrukken en miste bijna al zijn toneellessen toen ze pas was aangekomen. Ook vond hij het moeilijk iedere avond om vijf uur aan het werk te gaan. Hij had een kleine studio voor hen gevonden in Oost New York, onder een verhoogde trein en iedere avond, hoe koud het ook was, liep ze met hem mee naar zijn werk. En om half drie, als hij thuiskwam, bracht hij iets te eten voor haar mee, want ze bleef altijd wakker om op hem te wachten. Nadat ze hadden liggen vrijen, gingen ze eten, soms om vier uur 's morgens. En met Kerstmis drong ze er ten slotte opaan dat hij ernst moest maken met zijn carrière en echt eens aan zijn toneelspelen moest gaan denken. Het leek hem nog een verre droom toe en zij was veel reëler, maar hij wist dat ze gelijk had. Soms ging ze mee naar zijn toneellessen en kwam onder de indruk van zijn talent, zoals iedereen trouwens in zijn klas, maar zijn leraar was genadeloos en eiste steeds meer van hem. 's Morgens las hij toneelstukken en keek in de kranten of er audities waren.

Ze zagen Arthur ook van tijd tot tijd, maar minder dan Sam gewild zou hebben. Het was moeilijk omdat Sam 's nachts werkte en Arthur nu een vaste vriendin had. Het was een meisje dat voor de oorlog een graad aan Vassar had gehaald, met een nasale stem en glad blond haar dat ze in pagekop droeg. Ze scheen niet buitengewoon ingenomen te zijn met Sam en vond altijd wel een gelegenheid om Sam aan te duiden als 'de kelner'. Bovendien liet ze iedereen duidelijk blijken dat ze Solange niet kon uitstaan, tot grote verlegenheid van Arthur. En als ze alleen waren, bestempelde ze Sam en Solange altijd als 'de zigeuners'.

Ze heette Marjorie en was niet onder de indruk van Arthurs oorlogsverhalen of van het feit dat Solange de bezetting van Frankrijk had overleefd en haar gehele familie verloren had. Ze had in de oorlog vrijwilligerswerk gedaan voor het Rode Kruis en de Jongerenbond en was ervan overtuigd dat dat veel nobeler was geweest. Kennelijk was ze op haar achtentwintigste doodsbang dat ze nooit zou trouwen. Er waren veel van dat soort meisjes na de oorlog, meisjes die al jaren geleden getrouwd zouden zijn als de beste mannen niet overzee hadden gevochten, zoals ze beweerden. En ze bewerkte Arthur steeds om haar status te veranderen. Maar Arthur had zijn eigen problemen. Zijn moeder was niet in orde geweest, zei hij tegen Sam, en ze maakte zich bezorgd over een huwelijk met Marjorie. Hij was terug bij zijn oude advocatenfirma en deed het er goed, maar was bang dat zijn moeder overstuur zou raken omdat zij vond dat hij een jonger iemand moest zien te vinden... of iemand die anders was... of helemaal niemand. Sam had haar gezien zoals ze was toen hij bij hen logeerde en hij had medelijden met Arthur en de druk die hij iedereen op zich uit liet oefenen. Zijn moeder wilde haar greep op hem houden en via hem uit de tweede hand leven. En ze zag alle vrouwen, en zelfs zijn vrienden, als concurrenten. Ze wilde haar zoon voor zichzelf houden en probeerde te bewerkstelligen dat hij zich schuldig voelde voor ieder moment dat hij niet bij haar doorbracht.

'Il manque de courage,' had Solange botweg over Arthur gezegd toen ze in de Verenigde Staten was aangekomen. Ze gebaarde met haar armen toen ze op een nacht zaten te babbelen bij een van hun drie-uur-'s nachts-maaltijden. 'Hij heeft geen... lef!' Ze keek triomfantelijk omdat ze het juiste woord had gevonden. 'Geen moed... geen... courage.'

'Hij heeft een heleboel moed, Solange. Hij is alleen niet zo flink als hij zou kunnen zijn.' En zijn moeder had hem in een wurgende greep, maar dat zei Sam niet.

'Voilà,' stemde ze in. 'Geen moed. Hij zou met Marjorie moeten trouwen als hij dat wil of anders au revoir zeggen of misschien,' voegde ze er ondeugend aan toe, 'zou hij haar een pak slaag moeten geven.'

Sam had gelachen bij het idee, maar kon het niet oneens met haar zijn.

'En hij zou tegen zijn moeder moeten zeggen... merde!' Daar lachte Sam nog harder om. Ze konden uitstekend met elkaar opschieten, in bed en erbuiten, hadden meestal dezelfde kijk op de dingen. Solange had een hart van goud en was hem met haar hele hart toegewijd. Ze was zelfs dol op Arthur en dat betekende veel voor Sam. Hij had Solange begeleid toen ze drie dagen na haar aankomst met de De Grasse in het stadhuis trouwden en had voor haar papieren gezorgd. Ze noemde hem haar grand frère, haar grote broer, en keek hem met haar grote groene ogen vol liefde aan, en hij keek of hij met blijdschap voor haar wilde sterven.

Uiteindelijk kreeg Marjorie haar zin en in het voorjaar van 1946 vierden ze een eenvoudige bruiloft in Philadelphia, waar zij vandaan kwam. Volgens Sam had Arthur de ene moeilijke vrouw omgeruild voor de andere, maar dat zei hij niet. Arthurs moeder was te ziek om te komen, ze zei dat haar hart eenvoudig niet sterk genoeg was om haar toe te staan te reizen, en ze was thuisgebleven op advies van haar arts.

Ook Solange en Sam waren thuisgebleven, maar in hun geval kwam dat omdat ze niet waren uitgenodigd. Arthur had het eindeloos uitgelegd: het was een simpele bruiloft, met alleen de meest intieme vrienden van Marjorie, te ver... te gecompliceerd... ze zouden het zeker niet prettig hebben gevonden...

Iedere keer dat hij Sam zag, praatte hij er krampachtig over, maar Solange zag de aankondiging in de krant. Het was een bruiloft voor vijfhonderd gasten in de St. Peter's Episcopal Church in Philadelphia, met een receptie in de Philadelphia Club. Arthur had de aankondiging ook gezien en bad maar dat de Walkers die gemist hadden.

'Dat was niet aardig van Arthur, Sam.' Solange was gekwetst en teleurgesteld voor Sam, maar Sam scheen er wonderbaarlijk veel begrip voor te hebben.

'Het is de schuld van Marjorie, niet van hem.'

'Quand même...' Toch... bevestigde het slechts wat ze eerder gezegd had. Arthur had geen lef en Sam vermoedde dat Marjorie hun vriendschap ernstig zou verstoren.

De tijd gaf hem geen ongelijk, en hij en Arthur ontmoetten elkaar voor een lunch, soms met Solange, maar Arthurs vrouw was er nooit bij. Ze had aangekondigd, nu de trouwring stevig om haar vinger zat, dat ze rechten wilde studeren en niet van plan was kinderen te krijgen, pas veel later. Arthur was nog duizelig van die klap. Hij had zo snel mogelijk op kinderen gehoopt en zij had die hoop tijdens hun verloving steeds gevoed.

Maar Sam en Solange hadden genoeg om hun eigen leven te vullen zonder zich ook nog zorgen te maken over Arthur en zijn bruid. Solange ging volkomen op in Sam, nacht en dag, en moedigde hem steeds aan om alle aandacht aan zijn acteren te geven. In de herfst van 1947 kende ze ieder toneelstuk op Broadway, baande zich een weg in repetities wanneer het maar mogelijk was en las ieder vakblad en iedere beschikbare aankondiging, terwijl Sam iedere dag naar de toneelschool ging en naar alle audities waar ze hem op opmerkzaam maakte. Het was een gezamenlijke inspanning en deze had eerder succes dan ze verwachtten.

Zijn grote doorbraak kwam vlak na Kerstmis. Hij kreeg een hoofdrol in een stuk dat in een klein theater achter Broadway speelde en kreeg buitengewoon goede recensies, die hem het respect van de critici opleverden. Het stuk stopte na vierenhalve maand, maar de ervaring was van onschatbare waarde. Die zomer werkte hij aan het zomertoneel in Stockbridge, Massachusetts, en terwijl ze daar waren, besloot hij zijn zuster op te zoeken. Het was pijnlijk te beseffen dat in de drie jaar sinds hij terug was uit de oorlog, hij nooit had geprobeerd haar op te sporen, en Solange gaf hem een standje voor zijn gebrek aan familiegevoel. Tot ze Eileen en Jack Jones ontmoette. Toen begreep ze wat beter waarom hij hen liever negeerde. Hij spoorde haar op vanuit haar oude buurt en ontdekte dat ze met een ex-marinier was getrouwd, die hen begroette met een niet aflatende stroom schunnige moppen. Eileen zei heel weinig en was waarschijnlijk meer dan een beetje dronken toen ze daar in haar zitkamer zaten in een lelijke straat, in een lelijke voorstad van Boston. Haar haar was blond gebleekt met donkere haarwortels en haar jurk zat zo strak dat ze evengoed niets had kunnen aantrekken, wat haar echtgenoot kennelijk zou hebben toegejuicht. Het was moeilijk te geloven dat zij en Sam ook maar in de verte familie van elkaar waren, en ze vonden het een opluchting toen Sam en Solange ten slotte vertrokken. Sam ademde diep de frisse lucht in en keek zijn vrouw met een mengeling van droefheid en teleurstelling aan.

'Zo, lieverd, dat is mijn zuster.'

'Ik begrijp het niet... Wat is er met haar gebeurd?' Het verbaasde Solange nog steeds. Zij was juist mooier geworden naarmate ze ouder werd en ze kleedde zich uitstekend ondanks hun beperkte inkomen. Ze zag er uit als een actrice of als een zeer geslaagde mannequin.

'Ze is altijd zo geweest,' legde Sam haar uit. 'We hebben nooit met elkaar kunnen opschieten.' Hij zuchtte. 'Ik moet je eerlijk zeggen dat ik haar nooit heb gemogen.'

'Wat erg.' Het was een opluchting hen achter te kunnen laten. Beiden wisten dat zij geen verlies in hun leven betekende. Maar het verlies van een veelvuldiger contact met Arthur was iets dat hen beiden speet. Hij kwam die zomer eenmaal naar het zomertoneel om Sam op te zoeken en was diep onder de indruk van de uitvoering. En natuurlijk maakte hij alle soorten verontschuldigingen voor Marjorie, die het vreselijk vond dat ze niet mee had kunnen komen, maar die, veronderstelden ze, bij haar ouders in hun zomerhuis bij Philadelphia op bezoek was. Ze begon in de herfst aan haar rechtenstudie aan de universiteit van Columbia en wilde dolgraag nog wat vakantie hebben voor het cursusjaar begon. En natuurlijk vroegen Solange en Sam niet verder.

Maar in september werden Arthur en Marjorie veel minder belangrijk. Sam kreeg een aanbod voor zijn eerste grote rol en Solange was zo opgewonden dat ze eropuit ging en een dubbele fles champagne kocht die ze samen leegdronken. Het was de hoofdrol in Wilderness, en dat beloofde een van de belangrijkste stukken van Broadway te worden. Het was een fantastische rol voor Sam en ze waren allebei door het dolle heen van opwinding. Arthur behandelde de contracten, Sam zei tegen P.J. Clarke dat hij dat najaar niet meer terugkwam, en ze begonnen bijna onmiddellijk aan de repetities. Het stuk had een goed steuntje in de rug en werd geregisseerd door een van Broadways meest geslaagde regisseurs. Sam Walkers carrière werd gelanceerd en hij zou die winter in goed gezelschap zijn. Rex Harrison zou verschijnen in Anne van de Duizend Dagen in de Schubert, met Joyce Redman. Henry Fonda en David Wayne speelden in Mister Roberts in de Alvin en Anne Jackson begon op de zesde oktober aan Tennessee Williams' Summer and Smoke in het Music Box Theater. Dit werd een jaar dat ze zich altijd zouden herinneren.

Arthur nodigde hen beiden uit voor een lunch in de '21' om het te vieren. Hij verklaarde dat Marjorie al college liep en niet mee kon komen, en Solange had haar eigen aankondiging. Ze had het Sam de vorige avond al verteld en hij was wild enthousiast. Plotseling hadden ze alles wat ze wilden hebben. Hij en Solange kregen een baby. Die zou in april komen en tegen die tijd was Sam gewend aan het toneelstuk. Alles was gewoon volmaakt en Arthur zat tijdens de lunch weemoedig naar hen te kijken. Hij was pas tweeëndertig, maar leek de laatste tijd veel ouder geworden. Hij had ook kinderen gewild, maar tegen de tijd dat Marjorie haar rechtenstudie had afgerond, zou ze drieëndertig zijn en dan wilde ze aan een carrière beginnen. Hij was realistisch genoeg om te weten dat hij nooit een kind zou hebben, en om de een of andere reden maakte dat de baby van Sam en Solange nog belangrijker.

'Ik benijd jullie beiden.' Niet alleen de baby, maar alles wat ze hadden: de liefde die zo duidelijk was, de opwinding over Sams carrière. Alles scheen voor hen te beginnen. Sam was zesentwintig en Solange drieëntwintig. Het scheen lichtjaren verwijderd van de dag waarop ze haar voor het eerst hadden gezien, na de bevrijding van Parijs. Ze was zo elegant en zacht en nog mooier geworden, en ze scheen aanhoudend vol leven en vrolijkheid.

En de opwinding verminderde niet tijdens dat najaar toen Sam dag en nacht het toneelstuk repeteerde en perfectioneerde. 's Avonds kwam hij uitgeput thuis, maar nooit te uitgeput om met Solange te vrijen of haar te vertellen over de spelers of de veranderingen in het stuk. Zijn eerste tegenspeelster was Barbara George, een grote ster op Broadway en ze leerde hem veel. Dat alles vertelde hij Solange met vuur in zijn ogen en met zijn lach die maakte dat ze zoveel van hem hield.

De première was op negen december, de dag na Rex Harrison in het stuk van Anderson, en de recensies over Sam waren nog beter dan degene die hij eerder had gehad. Het was moeilijk te geloven... meer dan dat... ongelooflijk... Hij had het gemaakt!

4

De baby werd geboren toen ze nog volop genoten van zijn enorme succes op Broadway. Solange had het volmaakt uitgerekend, de weeën begonnen op zaterdagavond nadat het doek voor de laatste maal was opgegaan en de baby werd om tien uur de volgende ochtend geboren in het Doctors Hospital op de East End Avenue. Het was een natuurlijke geboorte. Ze hadden een meisje, dat in de armen van haar moeder nestelde, met het donkere haar van haar vader en de groene ogen van haar moeder toen Sam haar voor het eerst zag. Hij was erdoor overweldigd: hoe mooi ze was, en hoe mooi Solange er uitzag, vermoeid maar trots, alsof ze nu een belangrijk geheim kende en hard had gewerkt om het te leren.

De volgende dag was Arthur hun eerste bezoeker en zijn ogen werden vochtig toen hij door het raam naar de baby keek. Ze hadden haar Hilary genoemd, en Solange hield van die naam, al was het moeilijk voor haar hem uit te spreken. Ze had nooit de 'H' leren zeggen en noemde haar 'Ilary', en ze fluisterde tegen haar in het Frans als ze de baby brachten om gevoed te worden. Ze hadden Arthur gevraagd peetvader te zijn en hij was er zeer door getroffen, maar in plaats van Marjorie vroeg Sam zijn eerste tegenspeelster, Barbara George, als peetmoeder.

De doopplechtigheid had plaats in de St. Patricks Cathedral met alle pracht en praal die erbij hoorde. De baby droeg een prachtige kanten doopjurk die haar peetmoeder in Bergdorf Goodman voor haar had gekocht. En Solange droeg een nieuwe nertsmantel en een diamanten ring die Sam gekocht had omdat ze een baby had gekregen. Hun levensomstandigheden waren veel verbeterd sinds zijn rol in Wilderness en ze verhuisden naar een grotere flat aan de Lexington Avenue. Hij was niet luxueus, maar veel aardiger dan die onder de verhoogde trein aan de Third Avenue. De baby kwam thuis in haar nieuwe kamer, die uitzag op een achtertuintje, en Sam en Solange hadden een eigen gezellige kamer en een ruime zitkamer om hun gasten te ontvangen. Er scheen een niet aflatende stroom mensen naar hun flat te komen: nieuwe vrienden, voornamelijk toneelspelers, en mensen uit het stuk van Sam. Solange vond het niet erg hen om haar heen te hebben, integendeel, ze hield ervan.

Het stuk had een looptijd van een vol jaar en stopte na Kerstmis 1949. Binnen een maand had Sam al veel aanbiedingen en toen hij er ten slotte een uitkoos, had hij nauwelijks tijd om adem te halen bij Solange en Hilary voor hij naar de repetities ging. Hilary was toen negen maanden en kroop overal rond. Ze verscheen aan zijn voeten in de badkamer als hij zich stond te scheren, en 's morgens onder de eettafel als hij zijn koffie dronk, met een aanhoudend refrein van 'Da Da Da's' dat hem verrukte. Hij wilde gauw nóg een kind, hopelijk een jongen, maar Solange wilde nog wachten. Ze was tevreden met de kleine Hilary en wilde haar alle aandacht geven. Ze was een toegewijde moeder en scheen Sam zelfs nog meer liefde te geven nu de baby geboren was. Het was alsof haar voorraad liefde voor hem vertienvoudigd was.

Het moederschap had haar uiterlijk zeker geen kwaad gedaan. Ze was ongelooflijk mooi nu en de pers begon steeds meer over haar te praten als Sam Walkers fantastisch mooie vrouw. Ze was meer dan eens geïnterviewd, maar bracht de aandacht altijd terug naar Sam. Dan praatte ze over wat een goed acteur hij was. En de critici waren het meer dan ooit met haar eens na de opening van het nieuwe stuk. Dit liep twee jaar en toen het eindelijk stopte, besloot Sam een poosje vrij te nemen, en Solange was bijna ogenblikkelijk weer zwanger. Negen maanden later werd er weer een dochter geboren, ditmaal roodharig als haar moeder, precies op de avond van de première van Sams nieuwe toneelstuk. Solange vloog met Arthur naar het ziekenhuis, juist toen het doek werd opgehaald. Ze vond het vreselijk dat ze Sams première niet kon bijwonen, maar ze haalde het nauwelijks naar het ziekenhuis, en kneep in Arthurs hand terwijl hij de chauffeur smeekte sneller te rijden. Alexandra werd tien minuten na haar aankomst geboren op een brancard vlak voor de verloskamer. De baby schreeuwde direct en Solange leunde zacht kreunend achterover, uitgeput door de inspanning. Arthur kwam naar haar toe zodra ze goed en wel in bed lag en plaagde haar ermee dat ze nog net wat tijd hadden vóór de laatste maal het doek werd opgehaald. Solange vond het een heerlijk idee en wenste dat ze inderdaad terug kón gaan. In plaats daarvan liet ze hem beloven dat hij Sam mee zou brengen en Arthur vertrok en beloofde haar de volgende dag terug te komen.

Sam kwam pas de volgende ochtend in het ziekenhuis. Hij legde haar uit dat hij aan eindeloze party's met de spelers had vastgezeten en deed of hij de gekwetste blik in haar ogen niet zag. Ze had de hele nacht op hem gewacht en hij had haar zelfs niet opgebeld. Hij bracht een opvallende armband met smaragden voor haar mee, maar toch had ze stilzwijgende vragen over waar hij was geweest en ze was wanhopig gekwetst omdat hij haar niet gelijk was komen opzoeken. Hij was de laatste tijd veel minder attent, omdat het stuk zo veeleisend was, zei hij. Ze wist dat zijn rol de moeilijkste van allemaal was, maar toch... voor haar was hun baby belangrijker. Maar het enige waarover hij kon praten was zijn tegenspeelster. Hij scheen geobsedeerd door haar. En het was Arthur die Solange en de baby uit het ziekenhuis kwam halen en thuisbracht, omdat Sam aan het repeteren was. Hij scheen aanhoudend uit te moeten gaan en hoewel ze niets tegen Sam zei als hij 's nachts laat thuis kwam, merkte ze het altijd. Ze merkte vooral de doordringende geur van parfum van een andere vrouw en al zei ze het niet tegen hem, ze wist dat hun huwelijk de laatste tijd anders was. Als gevolg daarvan voelde ze iets hols in haar eigen leven, een leegte die een constante pijn was, en alleen Arthur scheen het te begrijpen. Hij was de enige met wie ze kon praten. Hij had zelf ook problemen. Hij wilde nog steeds kinderen, maar Marjorie wilde er niet van horen. En van zijn kant vond Arthur Sam een verdomde dwaas, maar hij zei het nooit. Hij deed slechts zijn best Solange op te fleuren tijdens hun vele lunches. Het was niet fair een vrouw te kwetsen die zo verliefd op haar man was. En hij betrapte zich er dikwijls op dat hij wenste dat hij het van Sam gewonnen had, jaren geleden, maar nu was het te laat. Solange was met Sam getrouwd en ze aanbad hem.

'En jij, Arthur, hoe staat het met jou, ben je gelukkig? Ach, nee, natuurlijk niet,' antwoordde ze voor hem en hij ontkende het niet. Hoe kon iemand gelukkig zijn met een vrouw als Marjorie? Ze was een zelfzuchtige, ambitieuze ijsberg. 'Je zou haar moeten dwingen een kind te krijgen als jij ze graag wilt.' Ze keek ernstig en hij lachte. Het was onmogelijk Marjorie tot iets te dwingen wat ze niet wilde. Onmogelijk voor hem in ieder geval. Hij was niet dat type man.

'Je kunt een vrouw niet dwingen een kind te krijgen.' Hij glimlachte spijtig. 'Je zou alleen een ongelukkige moeder krijgen en uiteindelijk een ongelukkig kind. Niet zoals die van jou.' Het waren ideale cherubijntjes, haar kinderen Hilary en Alexandra, en hij was dol op hen. Hilary was nog steeds even donker als Sam, terwijl Alexandra helderrood haar had en grote groene ogen. Arthur glimlachte tegen Solange en zag de droefheid op haar gezicht. Ze wist waar Sam mee bezig was, zoals iedereen in New York, ze had de geruchten gehoord en er stonden telkens verhalen over hem in de kranten.

'Hij is een verdomde idioot. Hij is eenendertig en heeft de wereld in zijn hand... en een vrouw voor wie de meeste mannen hun rechterarm zouden willen geven.'

'Wat zou ik met een rechterarm moeten doen?' Ze glimlachte filosofisch, en zag er buitengewoon Frans uit. 'Ik wil zijn hart, niet zijn arm... of al die kostbare juwelen. Ik weet altijd wanneer er iets mis is... dan komt hij thuis met dozen vol diamanten.'

'Dat weet ik.' Arthur fronste. Hij adviseerde Sam nog steeds op het gebied van zijn financiën en had er al een tijd lang op aangedrongen dat Sam geld moest sparen. Maar Sam speelde nog steeds, hij genoot van de eerste schok van zijn succes. Hij kocht en kocht en kocht: speelgoed voor de meisjes, bont en juwelen voor zijn vrouw, kleren voor zichzelf, en dure cadeaus voor de vrouwen met wie hij zich inliet. Er waren er verschillenden van wie Arthur het wist en hij keurde allen af en hoopte altijd maar dat Solange niets over hen te weten kwam. Maar hij voelde dat het ditmaal anders was, het was de eerste maal dat hij het gevoel had dat ze echt ongelukkig was.

'Ik weet niet wat ik moet doen, Arthur. Ik weet niet of ik een scène moet maken, hem zeggen dat ik weet wat er gebeurt, of dat ik rustig moet afwachten tot het voorbij is. Omdat het gauw voorbij zal zijn. Zo gaat het altijd met Sam... en dan komt hij weer thuis bij mij.' Ze glimlachte, een glimlach die Arthur zo op de knieën had gekregen als hij had gestaan en als die voor hem bestemd was geweest, maar dat was niet zo.

'Je bent een verstandige vrouw, Solange. De meeste Amerikaansen zijn niet zo. De meeste vrouwen in dit land worden stapelgek als ze denken dat hun man een vriendin heeft. Ze huren detectives, stellen een eis tot echtscheiding in, pakken hem voor wat hij waard is...' Zij was verbazingwekkend.

Maar ze glimlachte alleen weer, dat wijze lachje dat zei dat ze duizend jaar oud was, al zag ze eruit als twintig. 'Ik wil geen "dingen", Arthur. Ik wil alleen mijn man.' Het was duidelijk dat ze hem aanbad. En Arthur benijdde zijn vriend, en niet voor de eerste maal. Hij had zich altijd afgevraagd wat er gebeurd zou zijn als hij achter Solange aangezeten had, als hij die dag in de Rue d'Arcole met haar gesproken had. Wat als... het was iets wat hij zich dwaas genoeg een leven lang bleef afvragen. Het kwam er nu echter niet meer op aan. Sam was de gelukkige. Gelukkiger dan hij zelf wist. De rotvent.

'Ik veronderstel dat hij weer tot rust zal komen.' Solange zuchtte en dronk haar wijn op. 'We hebben tegenwoordig met iedere tegenspeelster een probleempje, maar uiteindelijk krijgt hij genoeg van hen. Het is moeilijk voor hem, hij voelt zich zo betrokken bij het stuk... het theater is een hard leven voor hem. Het is zo vreselijk veeleisend.' Ze keek of ze oprecht geloofde wat ze zei, maar Arthur schudde zijn hoofd.

'Zo veeleisend is het nu ook weer niet. Hij is verwend. Verwend door het succes, door de vrouwen die hij ontmoet... en door jou, Solange. Je behandelt hem als een god, o mijn hemel.'

'Dat is hij ook - voor mij. Hij betekent alles voor me.' Haar enorme ogen zochten die van Arthur en haar woorden sneden hem door de ziel. 'Probeer het dan uit te houden. Hij komt weer thuis. Hij speelt alleen maar. Zolang je dat begrijpt, is het misschien niet zo belangrijk.'

Ze knikte. Het was een goed advies. En ze was altijd bereid om te wachten. Ze zou liever sterven dan hem verliezen.

De verhouding duurde uiteindelijk zes maanden en eindigde bruut, met een poging tot zelfmoord van de vrouwelijke ster. Hierna verliet ze het stuk, om redenen van een 'slechte gezondheid' en Sams leven keerde tot het normale terug. Het was tot op zekere hoogte ongevoelig van hem, maar Solange was opgelucht toen ze het merkte, want nu was de bedreiging voorbij. Het was toen 1954 en hij bleef nog een jaar bij het toneelstuk en keerde zoals gewoonlijk weer terug naar zijn vrouw en kinderen. Het stuk had langer gelopen dan een van de andere stukken en ze waren allebei treurig toen het voorbij was. Hij nam haar en de kinderen daarna mee naar Europa en ze brachten de zomer door in Saint-Tropez. Dat was iets waarover hij zo vaak gepraat had. Hij was er in de oorlog geweest en hij had altijd terug willen gaan.

Ze stuurden Arthur een ansicht uit Saint-Tropez en nog een uit Cannes, en gingen toen op een kleine pelgrimstocht naar Parijs. Solange liet de kinderen zien waar zij als klein meisje gewoond had. Het was emotioneel voor haar om terug te gaan. Ze was tien jaar geleden vertrokken en had hier pijnlijke herinneringen, maar ook gelukkige. Hilary was pas zes, maar Solange hoopte dat ze van de reis zou genieten, en Alexandra was nog maar een baby. Ze hadden een kinderjuffrouw meegenomen om te helpen met de kinderen. Het was wel heel verschillend van de manier waarop Solange Frankrijk had verlaten, met haar kaart voor een stoomboot in haar zak en nauwelijks geld genoeg om te eten. Toen ze wegging, had ze drie jurken en twee paar schoenen en de hoed op haar hoofd, plus een oude, versleten mantel die van haar moeder was geweest. En nu kwam ze met een koffer vol kleren. Ze hadden eerste klas gereisd op de Liberté en logeerden in de Ritz in Parijs. Sam nam haar mee naar Givenchy en Chanel en Dior om kleren voor haar te kopen en naar Cartier, waar hij erop stond haar een nieuwe diamanten armband te geven.

'Maar ik heb het niet nodig, Sam!' protesteerde ze lachend toen hij de armband met kracht om haar arm deed. Hij was weer even vol liefde als hij altijd was geweest en hij had haar verwend alsof ze zijn nieuwe maîtresse was. Hij had de laatste jaren zeer dure gewoonten aangenomen, wat Solange soms bang maakte. Net als Arthur wilde ze dat hij geld ging sparen voor hun kinderen.

'Ieder meisje heeft een diamanten armband nodig, Solange.'

'Maar ik heb er al drie.' Ze trok haar arm lachend terug en schudde het hoofd. 'Non chéri, je ne veux pas! Ik wil dat je ons geld bewaart.' Hij leek even geërgerd toen hij haar een blik toewierp.

'Je klinkt net als Arthur.'

'Nou, hij heeft gelijk. We moeten aan de kinderen gaan denken.'

'Mooi.' Hij wees naar een andere armband in de etalage en beduidde de verkoopster dat ze die moest halen. 'We nemen er twee.'

'Ah non, Sam! Quand même voyons!' Sinds haar terugkeer naar Parijs sprak ze als vanzelf weer Frans, en ze vond het prettig Hilary zo gemakkelijk met mensen te horen praten. Solange sprak alleen Frans met de twee meisjes, en Hilary was volkomen tweetalig. Alexandra sprak nog helemaal niet, maar als ze begon, zou zij ook Frans spreken. In bepaalde opzichten had Solange haar vaderland niet helemaal verloochend. Het was goed weer terug te zijn. Er waren plaatsen en herinneringen die haar hart nog steeds verwarmden en toen ze die avond over de Place Vendôme liepen, met de lichten en het beeld van Napoleon, voelde ze een jubel in haar hart die er niet meer was geweest sinds ze Parijs verliet.

Die avond dineerden ze in Maxim's en de volgende dag in La Tour d'Argent. De dag daarop vertrokken ze uit Parijs, maar eerst gaf Sam haar twee diamanten armbanden en een nieuwe ring. Solange probeerde hem te weerhouden, maar ze wist dat het hopeloos was. Toen ze op de boot zaten, terug naar de Verenigde Staten, dacht ze eraan wat een heerlijke reis het was geweest. Toch was het prettig om terug te gaan eh prettig om weer thuis te komen. New York was nu haar thuis. Ze woonde er al tien jaar en de stad betekende een heleboel voor haar. Ze hadden een fiat aan de Sutton Place, met een schitterend uitzicht over de rivier en beeldige kamers voor de meisjes. Het was een split-level flat waarin ze ruimte hadden om iedereen te ontvangen, en Marilyn Monroe had een flat bij hen in de buurt. Ze was een vriendin van Sam en bracht altijd enige tijd bij hem door als ze in New York was, maar Solange wist dat ze nooit een verhouding hadden gehad. Ze mocht Marilyn graag, het was een amusant meisje en ze zei steeds tegen Solange dat ze filmactrice moest worden, iets dat Solange alleen maar aan het lachen maakte.

'Eén ster in de familie is genoeg!' zei ze altijd met haar nog steeds hoorbaar Franse accent.

Dat najaar kreeg Sam een aanbod voor een rol in een nieuw toneelstuk, maar hij weigerde. Hij vond het geen voldoende uitdaging voor hem. En hij verraste iedereen door zijn toestemming in een film te spelen.

Ze gingen naar Hollywood voor de film. Solange vond de film heel goed, maar Sam was niet tevreden en hij was opgelucht toen hij terug was in New York en aan de repetities voor een nieuw stuk kon beginnen. Het was januari 1956. Hij voelde zich weer geheel in de ban van zijn werk en binnen twee maanden was hij ook in de ban van zijn eerste actrice. Ditmaal kon Solange het nauwelijks meer verdragen. Ze ging geregeld met Arthur lunchen en vaker dan ze wilde huilde ze op zijn schouder. Arthurs huwelijk bestond nog slechts voor de vorm, Marjorie had altijd bezigheden elders en zijn moeder was het jaar ervoor, toen zij in Californië waren, gestorven. Hij scheen plotseling vreselijk eenzaam, even eenzaam als Solange zich voelde, ondanks Sams ontkenningen en nieuwe geschenken. En hij was altijd extra lief tegen zijn dochters als hij zich schuldig voelde.

'Waarom? Waarom doe je me dat aan?' Ze zwaaide op een ochtend aan het ontbijt met het roddelblad van de krant naar hem.

'Je stelt je weer van alles voor, Solange. Dat doe je iedere keer als ik aan een nieuw toneelstuk ga werken.'

'Aaa.. Ze gooide de krant in de gootsteen. 'Dat komt omdat je iedere keer dat je aan een nieuw stuk begint, met je eerste actrice naar bed gaat. Moet je ook aan haar werken? Kan een van de andere spelers dat niet doen? Je doublé misschien. Zou je dat niet tot een van zijn plichten kunnen maken?'

Sam lachte tegen haar en trok haar naar zich toe, trok haar op zijn schoot en duwde zijn neus in het schitterende rode haar dat mooier was dan ooit. 'Ik houd van je, dommerdje.'

'Noem me geen dommerdje. Ik ken je maar al te goed, meneer Walker. Je kunt mij niet voor de gek houden. Absoluut niet!' Ze schudde haar vinger tegen hem, maar om de een of andere reden vergaf ze hem altijd. Hij dronk te veel, en als hij dat deed kwam hij soms vijandig en dreigend thuis, maar het was onmogelijk voor haar boos op hem te blijven. Ze hield te veel van hem. Te veel voor haar eigen bestwil, zei Arthur, en misschien had hij gelijk. Dit was het enige aan Sam dat ze zou willen veranderen: zijn andere vrouwen. Van de rest hield ze gewoon. Dat voorjaar werd ze weer zwanger en de baby werd even na Kerstmis geboren, toen Sam in Californië zat. Het was weer een meisje en ze noemden haar Megan. Opnieuw bracht Arthur haar naar het ziekenhuis en het duurde twee dagen voor Solange Sam ergens in Californië had opgespoord. Ze had de geruchten gehoord en wist wat hij in Hollywood uitvoerde. Maar ditmaal had ze er genoeg van en dat zei ze ook toen hij terugkwam naar New York, toen de baby drie weken oud was. Ze dreigde zelfs van hem te willen scheiden, wat niets voor haar was.

'Je vernedert me voor de hele wereld... je zet me voor aap, en je verwacht maar dat ik het accepteer. Ik wil scheiden, Sam.'

'Je lijkt wel gek. Je haalt je van alles in je hoofd. Met wie heb je nu weer gepraat? Met Arthur?' Maar hij keek bezorgd.

'Arthur heeft hier niets mee te maken. Het enige dat je hoeft te doen, is een krant lezen. Het staat in ieder blad van hier tot Los Angeles. Ieder jaar, iedere maand, iedere film, ieder toneelstuk, een nieuwe pop, een nieuwe actrice, een nieuwe vrouw. Je hebt het te lang gedaan. Je hebt niet anders gedaan dan spelen en je bent zo onder de indruk van jezelf dat je denkt dat je het jezelf schuldig bent. Dat is prachtig, oké, maar ik ben mijzelf ook wat schuldig. Ik ben mijzelf een echtgenoot schuldig die van me houdt en bereid is me trouw te zijn.'

'En jij?' Hij probeerde de rollen om te keren, hoewel hij wist hoe ze hem adoreerde. 'En al die lunches met Arthur dan?'

'Ik heb niemand anders om mee te praten, Sam. In ieder geval haalt hij er geen kranten bij om hun te vertellen wat ik heb gezegd.' Ze wisten beiden dat ieder ander dat wel zou doen. Ze had geen ongelijk.

Uiteindelijk was ze de vrouw van Sam Walker. En hij was nu een ster.

'In ieder geval kan ik uithuilen op zijn schouder.'

'Terwijl hij tranen plengt in jouw soep. Jullie zijn het zieligste stel dat ik ooit heb gezien. En vergeet niet wat ik je heb gezegd, Solange. Ik wil geen echtscheiding. Punt. Dus vraag het me niet nog eens.'

'Ik hoef het je niet te vragen.' Het was de eerste maal dat ze hem openlijk bedreigde.

'O nee?' Er klonk iets van angst in zijn stem, zorgvuldig gemaskeerd, maar ze hoorde het.

'Het enige dat ik heb te doen, is je te laten volgen. Ik had zo langzamerhand al vijftig maal van je kunnen scheiden.'

Hij had de huisdeur achter zich dichtgesmeten zonder nog iets te zeggen en was de volgende dag weer naar Californië vertrokken. De repetities van het stuk kwamen een maand achterop, maar ze vergaven Sam Walker altijd.

Toen hij terugkeerde, waren de dingen nog even stormachtig. Solange wist met wie hij naar de Westkust was geweest en had er nu eindelijk genoeg van. Toen hij op een avond thuiskwam, zat ze op hem te wachten en toen ze hem beschuldigde, werd hun ruzie zo luidruchtig dat Hilary er wakker van werd. Alexandra's kamer was verderop in de hal en Megan was toen pas elf maanden, maar Hilary was acht. En ze herinnerde zich alles. De ambulances en de politie... de sirenes... en haar moeder die werd weggedragen onder een laken... ze herinnerde zich wat ze hadden gezegd... en dat haar vader huilde toen ze hem meenamen. Hij had haar niet eens bij de deur zien staan kijken. En ook herinnerde ze zich dat het kindermeisje oom Arthur had opgebeld.

Hij was bijna ogenblikkelijk daarna gekomen, zijn gezicht asgrauw. Hij kon niet geloven wat ze hem hadden verteld. Het moest een vergissing zijn, dat moest... dit was onmogelijk. Hij wist dat ze al een tijdlang problemen hadden, maar Sam adoreerde haar, net zoals zij van hem hield. Het was een liefde die dikwijls alle redelijkheid te buiten was gegaan, een liefde die hem alles vergaf, een liefde die had gemaakt dat hij haar koppig volgde door de Rue d'Arcole vanaf het eerste begin. Het was een liefde die iedereen ontroerde die bij hen kwam... een liefde die... Hij kon het gewoon niet begrijpen toen hij in hun flat zat en de portier de krant boven bracht en discreet op hun voordeur klopte. Maar het stond er allemaal toen Arthur een bevende hand uitstak om de krant aan te nemen. Het stond er allemaal... het eind van een droom... het eind van een leven... Sam had haar vermoord.

Deel twee

Arthur

5

De deur naar de politiecel waarin Sam was vastgezet, sloeg hard achter Arthur dicht toen hij wachtte om Sam te spreken te krijgen. Sam was ingesloten in het zeventiende politiedistrictsbureau aan de Eenenvijftigste Straat Oost en het was al twaalf uur 's middags toen ze Arthur eindelijk bij hem toelieten. Ze hadden hem tot dan ondervraagd, uren en uren achter elkaar, hoewel dat niet nodig was geweest. Hij had alles toegegeven. Hij had zitten snikken. Hij had met glazige ogen voor zich uitgekeken... hij had zich iedere minuut van die eerste uren in Parijs herinnerd. Hij begreep niet waarom hij het gedaan had. Hij wist dat hij dronken was geweest... ze had hem bang gemaakt door te zeggen dat ze hem wilde verlaten. Maar toch... hij kon niet begrijpen waarom hij het had gedaan, behalve omdat hij haar niet wilde verliezen en ze had gezegd... ze had gezegd... Met een wanhopige blik keek hij op naar Arthur toen deze bij hem werd gebracht. Sam scheen hem bijna niet te zien.

'Sam... Arthurs stem was hees. Hij had de hele ochtend gehuild. En nu strekte hij een hand uit om Sams arm aan te raken, alsof hij hem terug wilde halen van de rand van een afgrond. Sam keek alsof hij zelf wilde sterven. Hij stond midden in de cel, nadat ze hem daar hadden achtergelaten, en staarde alleen maar naar Arthur.

'Ik heb haar vermoord, Arthur... ik heb haar gedood.' Hij scheen hem bijna niet te zien... alleen haar gezicht toen hij haar wurgde... het rode haar waar hij zoveel van hield... waarom? Waarom had hij het gedaan? Waarom had ze al die verschrikkelijke dingen tegen hem gezegd? Hij keek als een blinde naar zijn vriend, terwijl de tranen weer over zijn wangen rolden.

'Ga zitten, Sam... kom nou.' Arthur hielp hem omzichtig om op een van de twee rechte stoelen te gaan zitten die tegenover elkaar aan een smalle, bekraste tafel stonden. 'We moeten praten.' Sam scheen nauwelijks tot een samenhangend gesprek in staat, maar ze moesten met elkaar praten. 'Wil je praten over wat er gebeurd is?'

Sam keek hem alleen maar aan. Het was allemaal veel te eenvoudig. 'Ik heb haar gedood.'

'Dat weet ik, Sam. Maar wat gebeurde er daarvoor? Provoceerde ze je?' Hij moest een goede advocaat voor hem vinden, en voor hij dat deed, moest hij weten waartegen ze zouden opboksen. Nu was Sam niet alleen zijn beste vriend, maar ook indirect een cliënt. 'Heeft ze je geslagen?'

Sam schudde zijn hoofd, zijn ogen stonden ver en vaag. 'Ze zei een heleboel vreselijke dingen... ze was ontzettend boos...'

'Boos?'

Sam tuurde naar de grond, herinnerde zich Solanges woede. Hij had haar nooit zo gezien. Hij wist dat hij ditmaal te ver was gegaan. En hij was wanhopig bang haar te verliezen. Maar dat was toch gebeurd... de enige vrouw van wie hij hield... Hij keek verslagen op naar Arthur. 'Ze wist dat ik weer een verhouding had... het betekende niets... dat deed het nooit...'

'Behalve voor Solange, Sam.' Zijn stem was kalm, en hij moest eraan denken dat hij nu Sam verdedigde en niet Solange.

Sam keek hem als antwoord eigenaardig aan en zweeg lange tijd.

'Dreigde ze dat ze van je wilde scheiden?'

Hij knikte, maar toen moest hij de lucht ophelderen. Hij moest het hem vragen. Hij moest het weten, het was in zekere zin de reden geweest waarom hij haar had vermoord. Afgezien van het feit dat hij dronken was geweest en zijn zelfbeheersing had verloren en omdat alles wat ze zei zo vreselijk was, en hij doodsbang was dat ze het meende en dat hij haar zou verliezen. 'Ze zei dat jij en zij een verhouding hadden. Is dat waar?' Zijn ogen keken doordringend in die van zijn vriend en Arthur keek bedroefd terug.

'Wat denk je?'

'Ik had er nooit eerder aan gedacht. Ik weet dat jullie erg bevriend waren... jullie gingen dikwijls samen lunchen...'

'Maar heeft ze dat ooit verborgen gehouden?' Zoals alle goede advocaten kende hij het antwoord voor hij de vraag stelde.

'Nee... ze vertelde het altijd... ik geloof tenminste van wel...'

'Denk je niet dat ze probeerde het jou betaald te zetten, alle pijn die je haar gedaan had? Hoe moest ze het anders doen?'

Nu, in het heldere daglicht, wist hij dat. Maar de nacht tevoren, in het vuur van zijn hartstocht, had Sam haar geloofd. Hij was gek geworden... en had haar daadwerkelijk gedood. De gedachte eraan deed de paniek naar zijn keel stijgen als een hand die uit zijn binnenste omhoog kwam om hem te wurgen, en hij wist dat hij het verdiende. Hij verdiende te sterven voor wat hij Solange had aangedaan. Hij begon weer te huilen en Arthur greep hem bij de schouder.

'Wat moet er nu met de meisjes gebeuren?' Plotseling keek hij Arthur weer in paniek aan.

Arthur had er de hele ochtend over gedacht. 'Ik weet zeker dat je geld genoeg hebt om hen te laten verzorgen terwijl dit hangende is.' Ze hadden een kindermeisje en een dienstbode in de flat. Hun leven was zo luxueus op de Sutton Place.

Sam keek zijn vriend somber aan. 'Hoeveel gaat me dat allemaal kosten?' Het had Solange het leven gekost en nu... Arthur moest steeds weer vechten tegen zijn gevoelens. Hoe had hij haar dat kunnen aandoen? En toch, Sam was zijn vriend, meer dan dat, hij was bijna zijn broer. Ze hadden naast elkaar de oorlog overleefd, Sam had hem de bergen over gedragen en naar de artsen gebracht toen hij gewond was bij Cassino. Ze hadden Parijs bevrijd en Rome. Parijs... en de Rue d'Arcole waar ze haar voor het eerst hadden gezien. Alles was zo met elkaar verweven, en nu ging het niet meer alleen om Sam en Solange, maar er waren dochters om aan te denken. Hilary, Alexandra en Megan. Maar Arthur probeerde zijn gedachten te bepalen tot Sams vraag. Sam wilde weten hoeveel de verdediging hem zou gaan kosten. 'Het hangt ervan af wie je kiest om je te verdedigen. Ik moet er eens goed over nadenken wie ik je kan aanraden, maar je moet de beste hebben die er is. Het wordt een belangrijk proces en alle sympathie zal wel uitgaan naar Solange. Je hebt vaak de kranten gehaald met je vriendinnen, Sam, en dat is niet zo best voor je.'

Maar Sam schudde beslist het hoofd. 'Ik wil niemand anders. Ik wil dat jij me verdedigt.' Hij keek Arthur aan en Arthur huiverde bijna zichtbaar.

'Dat kan ik niet.' Zijn stem kraakte in die cel vol echo's.

'Waarom niet?'

'Omdat ik je vriend ben. En ik ben geen strafpleiter.'

'Dat kan me niet schelen. Jij bent de beste die er is. Ik wil niemand anders. Ik wil jou.' Zijn ogen stonden vol tranen, het was allemaal zo afschuwelijk, niet te geloven, en toch was het gebeurd, het was echt. Hij had het écht gemaakt. Hij had een nachtmerrie tot werkelijkheid gemaakt. Arthurs gezicht was plotseling bedekt met een laagje zweet. Het was allemaal al erg genoeg, maar om hem dan bovendien nog te verdedigen! Hij kon het gewoon niet. 'Ik denk niet dat ik het doen kan, Sam. Ik heb geen ervaring op dat gebied. Het zou een geweldig nadeel voor je zijn. Je kunt het niet doen...' Je kunt het ons geen van beiden aandoen... O God, alstublieft. Hij wilde huilen. Maar Sam was onvermurwbaar.

'Je moet. Voor mij, voor de meisjes... voor Solange... alsjeblieft...' Voor Solange? Christus, hij had haar vermoord. Maar het ergste van alles was dat Arthur wist dat Solange zou willen dat hij alles deed wat Sam wenste. Hij wist beter dan wie ook hoe wanhopig veel ze van hem gehouden had.

'We moeten er allebei nog eens over denken, maar ik ben ervan overtuigd dat het een vreselijke fout zou zijn. Je hebt de béste advocaat nodig, Sam, niet een procureur in belastingzaken die je erbij hebt gehaald uit een of andere misplaatste trouw. Ik kan het niet doen! Ik kón het gewoon niet!' Het was de meest emotionele uitspraak die Sam ooit van hem had gehoord, maar toch wilde hij dat Arthur hem verdedigde. 'Maar nu iets belangrijkers. Is er iemand die je voor de meisjes wilt laten zorgen?'

Sam dacht erover na en schudde het hoofd. Er was niemand met wie ze bevriend waren, alleen met Arthur, en de duizenden kennissen die ze in de theaterwereld hadden. Maar Solange had geen echte vriendin gehad. Ze was volkomen opgegaan in het leven van Sam, zijn kinderen en zijn carrière. Ze had nooit tijd voor iemand anders, en had geen bijzondere interessen.

'Familie die ik moet opbellen?' Hij wist dat hij het zou moeten weten na de jaren die ze samen in Europa hadden doorgebracht, maar kon het zich plotseling niet herinneren. Hij wist dat Sams ouders dood waren, maar wist niet meer of er nog iemand was, of hij een ver familielid moest bellen, maar Sam schudde het hoofd.

'Niemand die van belang is voor de meisjes. Er is een zuster in Boston, maar bel haar in godsnaam niet.'

'Waarom niet?'

'Ik heb haar in geen jaren gezien, het laatst vóór Hilary geboren werd. Ze is een echte zwerfster. Vergeet haar maar.'

Maar Arthur kon zich nu niet veroorloven iemand te vergeten. Misschien was een tante precies wat de meisjes nodig hadden. 'Hoe heet ze? Voor het geval dat. Je weet het nooit in een situatie als deze...'

'Eileen. Eileen Jones. Ze is getrouwd met een ex-marinier, die Jack heet. En ze wonen in Charlestown. Maar geloof me, je zou een vreselijke hekel aan hen hebben.' Sam stond op en liep de cel door om uit het getraliede raam te turen.

'Ik ben niet van plan ze voor het weekend uit te nodigen, maar hemel, op het ogenblik zouden een paar familieleden wel handig zijn.' Hij had drie dochters, van wie twee praktisch nog baby's en hij had niemand op de wereld om voor hen te zorgen, behalve een kindermeisje en een dienstbode... en Arthur...

Toen wendde Sam zich om en keek Arthur aan. 'Kan ik hen zien?' Zijn ogen vulden zich weer met tranen. Zijn engeltjes... zijn baby's... hoe had hij hen zoiets kunnen aandoen? Hij had hen beroofd van hun moeder, een moeder die hen zou hebben verzekerd van een gelukkige jeugd en een ideaal leven, een moeder die hen nooit in de steek liet, die er altijd was voor hen, die hun iedere kus gaf, ieder bad, die ieder spelletje met hen deed en hun ieder verhaal voorlas, die met hen fluisterde als ze ze 's avonds in bed stopte, met gegiechel en gekietel en geknuffel, en nu... De gedachte alleen al deed hem huiveren. Hij vroeg zich af of hij zelf wel voor hen zou kunnen zorgen als hij weer vrij kwam. Maar het had geen zin daar nu over na te denken. Het zou wel moeten.

Maar Arthur stond hem nu aan te kijken. 'Wil je werkelijk dat ze hierheen komen?'

'Ik geloof van niet.' Sams stem was niet meer dan een gefluister. 'Ik dacht alleen... ik wilde proberen het uit te leggen... in ieder geval aan Hilary.'

'Dat kun je later doen. Allereerst moeten we je hieruit krijgen.'

'Denk je dat je dat kunt?' Het was de eerste maal dat Sam het hem vroeg, en Arthur hield niet van het vooruitzicht.

'Ik denk dat iemand anders meer kans zou hebben om het gedaan te krijgen dan ik.'

'Het kan me niet schelen. Ik heb je al gezegd, Arthur, ik wil alleen jou om me te verdedigen.'

'Ik denk dat het een moeilijk gevecht zal worden... voor elke advocaat. Laat ik eerlijk tegen je zijn, Sam.' Hij vond het vreselijk de woorden uit te spreken, maar hij moest hem tenslotte de waarheid vertellen. 'Je zult het over de boeg van krankzinnigheid moeten gooien... een misdaad uit hartstocht. Je hebt alles al toegegeven. Het is allemaal even pasklaar en de afgelopen vijf jaar heb je een rotreputatie voor jezelf opgebouwd.' Het was waar, ze wisten het beiden en Arthur had hem altijd al willen zeggen wat een verdomde idioot hij was, maar om een andere reden. Hij had het vreselijk gevonden omdat het Solange pijn deed, en zo nodeloos, maar anderzijds waren ze vrienden en het succes van Sam was zo snel gekomen dat Arthur het vermoeden had dat het moeilijk voor hem was ermee om te gaan. Hij was nu pas vijfendertig, en was een grote ster geworden toen hij even in de twintig was. Dat was een heleboel om te verwerken en aan te kunnen en hij had er een prijs voor moeten betalen. Maar zij ook... meer dan Sam ooit had geweten. Er was zoveel van Solange dat hij nooit gemerkt had, hij ging zo op in zichzelf en zijn carrière dat hij de laatste jaren buitengewoon egocentrisch en verwend was geworden. Zelfs zijn dochters schenen het te weten. Kort geleden zei Alexandra zelfs tegen Arthur: 'We moeten onze papa altijd in de watten leggen als hij thuis is, anders wordt hij heel boos. Onze papa heeft veel aandacht nodig.' Het was waar en Solange had hun uitgelegd en geleerd dat ze uit zijn buurt moesten blijven als hij moe was, of ze liet hen iets lekkers brengen, zoals chocolaatjes waar hij van hield, of een bordje verse vruchten, en iets koels om te drinken of ze moesten een versje zingen dat ze hun geleerd had alleen voor hem. Het gehele huishouden was erop getraind om om papa te draaien.

En nu hadden ze zowel Solange als Sam verloren. Arthur dacht die middag aan dat alles toen hij na zijn bezoek aan Sam naar zijn kantoor terugging. Hij kwam zelf op het idee hun peetouders op te bellen en te zien of hij hun belangstelling niet kon wekken. Met Sam in de gevangenis en Solange weg hadden ze nu niemand anders dan Arthur. Maar de peetouders waren gekozen vanwege hun belangrijke namen en mooie gezichten, over het algemeen bekende toneelspelers, en geen van hen had echt belangstelling voor de kinderen. Ze hadden meer belangstelling in een babbeltje met Arthur over het nieuws, waarom Sam het had gedaan, of hij gek geworden was, of Solange iets had gedaan om hem te provoceren, en over wat er ging gebeuren en wanneer de zaak zou voorkomen. Maar niets over de kinderen, en dat bracht hem weer terug bij af en bij hemzelf als de enige van wie ze afhankelijk waren tijdens Sams afwezigheid. Maar hij hield de naam van hun tante in zijn achterhoofd, voor het geval dat. Voorlopig zou hij Sams instructies echter volgen en haar niet bellen.

Het volgende dat hij deed, was de bankrekening van Sam nagaan, zodat hij zijn zaken kon behandelen. Hij was geschokt over wat hij aantrof. Er was oneindig veel minder dan hij had verwacht. Sam gaf alles uit wat hij verdiende, voornamelijk aan zijn stijl van leven en aan zijn vriendinnen. In feite had hij al geld geleend met zijn toekomstig salaris voor het volgende toneelstuk als onderpand, en afgezien van een kleine hoeveelheid contant geld op zijn lopende rekening, stak hij tot over zijn oren in de schulden. Er was nauwelijks genoeg om het kindermeisje en de dienstbode de eerstvolgende maanden, tot na de rechtszitting, te betalen. Het was een afschuwelijke situatie voor de kinderen en Arthur herinnerde zich dat Solange al jaren geleden iets dergelijks tegen hem had gezegd. Ze had altijd gewild dat Sam aan de meisjes zou denken en wat geld opzij zou zetten. Maar in plaats daarvan kocht hij diamanten armbanden en bontmantels voor haar en God alleen wist hoeveel hij aan zijn andere vrouwen had uitgegeven. Hij stond bekend als een royaal man, en had nooit ergens op beknibbeld toen hij het zich eenmaal kon veroorloven. Maar het gevolg was dat hij tienduizend dollar op de bank had staan en tienmaal zoveel aan schulden had. Het was verbazingwekkend hoe weinig je van je vrienden wist, en Arthur wenste dat hij jaren geleden ernstiger met hem gepraat had. Hij had nooit beseft dat Sam zo onverantwoordelijk was. Nu betekende het een ramp voor zijn kinderen.

Arthur had geprobeerd er met Marjorie over te praten en beklaagde het lot van de meisjes in de hoop dat ze wat gevoel voor hen zou tonen. Maar hij was teleurgesteld toen hij ontdekte dat ze slechts koude woorden voor hen had, en opmerkte dat ze ongetwijfeld net zulke zigeuners waren als hun ouders. Ze scheen absoluut geen medelijden met hen te hebben.

De eerstvolgende dagen zag hij zijn vrouw nauwelijks. Hij had zijn handen vol aan Sam en de meisjes, terwijl de pers hen aanhoudend lastigviel, zelfs de kinderen. Ook moest hij de begrafenis van Solange regelen. Er was niemand anders om het te doen.

De begrafenis zou na drie dagen plaatshebben. Ze lag twee dagen opgebaard en op de derde dag werd de dienst gehouden. Het verbaasde Arthur dat er zoveel mensen kwamen, hoofdzakelijk uit respect voor Sam, maar er waren ook veel mensen bij die haar hadden gekend en haar graag hadden gemogen. 'Ze was een allerliefst meisje...' hoorde hij talloze mensen zeggen '...beeldschoon... wist niet hoe gelukkig hij was... had ook actrice moeten worden... wilde altijd dat ze fotomodel voor me werd... allerliefst met haar kinderen... schat van een meisje... gelukkige man om zo'n vrouw te hebben... ze was door en door Frans... ongelooflijk kind... begrijp niet waarom hij het deed... ze was idolaat van hem...' Het ging maar door en Arthur zat op de eerste rij met de meisjes en hun kinderjuffrouw en probeerde niet te huilen toen de deksel op de kist werd geschroefd. Hilary zat stokstijf naast hem en eenmaal liep ze naar de kist en keek naar Solange, toen kuste ze haar en keerde naar haar plaats terug met een verstijfde uitdrukking van verdriet op haar gezicht, alsof ze gevoelloos was door haar immense pijn. Arthur mocht haar echter niet aanraken. Feitelijk wilde ze niemand in de buurt hebben. Ze hield alleen de hand van Alexandra stijf vast en beantwoordde al haar vragen over waarom mama lag te slapen in die doos bedekt met witte rozen. Arthur had zelf alle bloemen betaald, hij had hun fondsen niet verder willen plunderen, zelfs niet voor de uitvaartdienst van hun moeder.

Alexandra vond dat Solange er precies zo uitzag als Sneeuwwitje na het eten van de appel en ze vroeg telkens aan Hilary wanneer ze nu weer wakker werd... en of papa zou komen om haar te kussen. 'Nee, ze blijft zo slapen, Axie.' Haar stem was heel zacht toen de organist het Ave Maria in de kerk speelde.

'Waarom?'

'Daarom.' Ze siste tegen haar: 'Nu stil zijn.' Ze hield de hand van haar zusje nog steviger vast en haar gezicht werd doodsbleek toen ze de kist van haar moeder langzaam langs zag rollen. Ze bleef zwijgend staan, maar stak plotseling haar hand uit en trok twee witte rozen uit de zware deken van bloemen die de kist bedekte en gaf er een aan Alexandra.

Alexandra begon te huilen en fluisterde dat ze wilde dat mammie wakker zou worden en dat ze niet kon ademen nu de kist dicht was. Het was of ze wist dat haar moeder dood was, maar geen van hen kon het onder ogen zien. Zelfs de kleine Megan begon te huilen alsof zij het ook begreep, en het kindermeisje moest haar mee naar buiten nemen waar ze kon jammeren in de winterzonneschijn. Het leek zo ongerijmd om haar op zo'n mooie dag te begraven, maar misschien ook niet... alles aan Solange was altijd vol licht en bloemen en zonneschijn geweest, vanaf haar vlammend rode haren en de schitterende groene ogen tot aan het lenige lijf dat altijd in beweging was.

Arthur bracht de kinderen terug naar de flat en ging toen zelf naar het kerkhof om te zien of alles goed verliep. Daarna ging hij door naar Sam op het Rikers Island. Hij bracht één witte roos van de kist voor hem mee, net zo een als Hilary aan Axie had gegeven.

Arthur zag er heel lang en mager en bleek uit toen hij de cel binnenkwam in zijn donkere kostuum en met zijn gleufhoed in de hand. Hij zag eruit als een boodschapper van de Dood en tot op zekere hoogte was hij dat ook. Sam keek naar hem op en beefde.

'Ik dacht dat je die zou willen hebben.' Hij stak Sam de witte roos toe, die hem met bevende hand aanpakte.

'Hoe gaat het met de meisjes?'

'Ze zijn heel flink. Hilary houdt hen bij elkaar. Het lijkt wel of ze de rol van Solange als hun moeder heeft overgenomen.'

Sam viel op een stoel neer en hield zijn hoofd in zijn handen. Hij had nog steeds de roos vast die Arthur voor hem had meegebracht, maar die had de geur van dood en verdriet en begrafenissen. Er was geen vreugde meer in zijn liefde voor haar of in zijn leven; hij had het gevoel of alles voorbij was. En in belangrijke mate was dat ook zo. Hij lag dag en nacht in zijn cel, en dacht alleen aan Solange. Zelfs zijn dochters leken nu ver weg. Hij vroeg zich af of ze hem later zouden haten, als ze de volle omvang begrepen van het feit dat hij hun moeder had vermoord. Het zou elke band met hen onmogelijk maken. Alles was nu onmogelijk. En het leven was niet langer de moeite waard. Hij had al iets dergelijks tegen Arthur gezegd, maar die vertelde hem dat hij nu aan de meisjes moest denken. Hij had zijn verplichtingen tegenover hen. Maar wat had hij hun te geven? Zijn schulden? Zijn schuldgevoel? Zijn slechte gewoonten? Zijn overweldigende wroeging omdat hij de enige vrouw van wie hij hield, had gedood? Hij was ervan overtuigd dat ze het nooit zou begrijpen.

'Ik heb eens over de meisjes nagedacht, Sam.' Arthur schraapte zijn keel en bad dat Sam niet met hem zou gaan vechten. 'Ik zou graag alle juwelen van Solange willen verkopen zodat ze wat geld hebben om op terug te vallen. Jij zult heel wat nodig hebben voor het honorarium van je advocaat, vooral als ik je kan overtuigen om een ander te nemen. In mijn geval hoeven we alleen mijn firma te voldoen voor de tijd die ik eraan gegeven heb. Ik wil er persoonlijk of direct niets van hebben.' Het laatste wat hij wilde was geld verdienen aan het verdedigen van Sam. Maar hij wilde het nog steeds absoluut niet. Sam had de enige vrouw van wie hij hield en die hij bewonderde, in feite bijna aanbad, vermoord, en hoe bevriend ze ook mochten zijn, of hoe stevig hun band ook was, het was bijna onmogelijk voor Arthur hem te verdedigen. Hij had geprobeerd het uit te leggen, maar Sam wilde niet luisteren.

'Wat vind je ervan als ik de juwelen verkoop?' Hij keek neer op Sam, die met een doodsbleek gezicht, bedekt met een stoppelbaard, naar hem opkeek.

'Best. Als het de meisjes kan helpen, zie dan maar dat je ze kwijtraakt. Wil je de sleutels van de safe bij de bank?'

'Die heb ik al gevonden. Solange had alles opmerkelijk goed in orde.' Sam knikte slechts, niet in staat hem te antwoorden. Het was niet verwonderlijk dat ze dat had. Ze was een opmerkelijke vrouw. Maar dat wisten ze beiden. En het kwam er nu niet meer opaan... ze was weg... in de kist die Arthur pas een paar uur geleden in de grond had zien zakken. De gedachte daaraan was nog om hem heen, en Sam kon het aura van verdriet dat hij nog bij zich droeg, voelen.

'Ik zal er van de week voor zorgen.' Hij wilde zoveel mogelijk geld in contanten voor de meisjes, en voor Sams fonds voor de verdediging. De rechtzaak was bepaald in de maand juni, nog maanden ver weg, en Arthur wilde er zeker van zijn dat er geen problemen voor de meisjes waren. En ze zouden ook geld nodig hebben voor kostbaar psychiatrisch onderzoek van Sam. Arthur wilde pleiten voor krankzinnigheid, de enige mogelijke verdediging, gezien de omstandigheden en zijn bekentenis.

Het was een eindeloze periode. De kinderjuffrouw die ze hadden, was niet direct aardig. Solange had haar kinderjuffrouwen nooit met zorg uitgezocht omdat ze toch altijd in de buurt was, en omdat zijzelf zoveel mogelijk voor de kinderen zorgde, dus de charme en vaardigheid van een meisje waren nooit erg belangrijk. Kerstmis was ondraaglijk. Nu beide ouders er niet waren, leken de kinderen nu al kleine wezen.

Arthur nam Alexandra en Hilary mee uit lunchen op eerste kerstdag, maar het was eerder iets neerslachtigs dan iets vrolijks. En Alexandra merkte het. Haar ogen schoten ernstig heen en weer tussen de twee en toen keek ze op naar Hilary met verdriet en verwarring.

'Waarom ben je zo nijdig op oom Arthur?'

'Dat ben ik niet.' Hilary hield haar ogen op haar bord gevestigd en wierp toen even een woedende Wik op haar zusje.

'Wel waar. Je haalde je hand weg toen hij die vast wilde houden.'

'Eet je kalkoen nu maar, Axie.'

Hilary scheen de kerstliederen gespeeld door de violen in het Palm Court van de Plaza niet op te merken. Ze was verdiept in haar eigen gedachten en het speet Arthur dat Marjorie niet was meegegaan. Ze had een lunch in de Colony Club met een andere juriste. Hij had haar gesmeekt om mee te gaan, maar ze had botweg geweigerd.

'Ik ben niet in die kinderen geïnteresseerd, en jij moet ze ook niet mee uit nemen. Je bent geen familie van ze, ze moeten zich gewoon aanpassen aan de werkelijkheid van hun situatie.'

'Als je acht en vijf bent? Het is Kerstmis! God, dat is toch het minste dat we kunnen doen.'

'Ik wil er niets over horen. Als jij zo graag voor nobele heiland wilt spelen, hoef je mij niet mee te slepen.' Daarmee was ze de kamer uitgegaan, dus was hij alleen gegaan, met Hilary en Alexandra.

Marjories meedogenloze houding tegenover de kinderen was niet meer dan een extra bewijs van de hekel die ze aan de Walkers in het algemeen had, en meer speciaal van haar afkeuring van zijn veelvuldige lunches met Solange. Het was niet dat ze jaloers was. Het was meer dat ze haar vleierige Franse manieren afkeurde, en het feit dat Sam toneelspeler was, al was hij ook nog zo geslaagd.

Sam had absoluut geen contact met de kinderen die kerstdagen. Hij mocht hen niet opbellen, en had dat ook niet gewild, hij was veel te depressief om aan ook maar iemand te denken behalve aan Solange en waarom hij haar gedood had. Hij kon het zelfs niet verdragen aan de kinderen te denken.

Arthur had geprobeerd foto's van hen mee te nemen naar Sam, maar hij was deze dagen zo teruggetrokken, praatte alleen over Solange en het verleden en maakte steeds weer een lijst van zijn zonden en fouten en overtredingen. Hij was als een oude man wiens gehele leven achter hem ligt. Het was moeilijk voor Arthur hem enige belangstelling voor het proces bij te brengen. Hij scheen zich niet op te winden over zijn verdediging en zei dikwijls dat hij het verdiende gestraft te worden, wat voor Arthur nauwelijks bemoedigend was.

De rest van de winter gleed als een kwelling voorbij. Hilary scheen het huishouden meer dan bekwaam te leiden, en met de jongere kinderen ging het goed, hoewel Hilary aanhoudend een blik van pijn en verdriet in haar ogen had. Het maakte Arthur bang. Maar ze wilde geen troost van hem, in feite was ze sinds de dood van haar moeder niet meer naar hem toegekomen. Hij herinnerde haar eraan dat hij haar peetvader was en dat hij heel veel van haar hield, maar ze bleef beleefd staan luisteren en antwoordde nooit. Ze was een eigenaardig, afstandelijk kind, ongewoon stil nu Solange er niet meer was, en ze sprak over haar vader alsof ze hem niet langer kende, alsof hij jaren voor haar moeder gestorven was. Het was duidelijk dat ze diep getroffen was door wat er was gebeurd en het kostte moeite je te realiseren dat ze pas acht was. De tragedie had een stempel op haar gezet en het was pijnlijk te beseffen hoeveel ouder het haar had gemaakt.

Arthur probeerde zo vaak mogelijk met hen te gaan eten en hij maakte zich zorgen over de betaling van hun hulp, hun voedsel en de flat. Kleine Megan was een paar maal ziek geweest en er waren doktersrekeningen en rekeningen van nieuwe schoenen. Het meeste geld dat afkomstig was van de juwelen van Solange was opgegaan aan de verdediging van Sam, en wat er over was, was nauwelijks genoeg om hun situatie te verbeteren. En hun schaarse inkomen werd steeds minder. Er waren tijden dat hij zich afvroeg of Hilary het wist. Ze dwong iedereen om zuinig te zijn, en had zelfs geleerd haar eigen kleren te verstellen, tot Arthurs grote verbazing. Megan was Hilary al als haar moeder gaan beschouwen.

Toen het voorjaar aanbrak was Sam dertig pond afgevallen en alle psychiatrische onderzoekingen waren beëindigd. De doktoren die hem hadden gezien, zeiden allen dat hij leed aan een diepe depressie. Ze waren ook bereid te verklaren dat hij, in de hartstocht van een ogenblik Solange had gedood en misschien krankzinnig was geweest toen hij dat deed, hoewel ze hem nu geestelijk gezond, normaal en intelligent vonden. Zijn enige probleem was een zeer begrijpelijke depressie. Arthur kreeg bijna het gevoel dat hij hem niet bereiken kon en Sam deed niets om hem te helpen bij het voorbereiden van zijn verdediging. Hij scheen geen belangstelling te hebben voor Arthurs inspanning, hoewel Arthur maandenlang dag en nacht aan de zaak werkte, soortgelijke zaken uit het verleden opzocht, naar onjuiste technische details op zoek ging en wanhopig naar een nieuwe invalshoek uitkeek.

De zitting zelf was een nachtmerrie. De officier van justitie was snel en zelfverzekerd en hij had iedere zwerfster, iedere hoer en ieder sterretje gevonden met wie Sam ooit geslapen had. Het werd een parade van vrouwen die de revue passeerde, die getuigden van het feit dat hij te veel dronk, soms agressief werd als hij dronken was en absoluut zonder moraal was. En het portret dat de aanklager van Solange schilderde was zo dat Arthur het er onmogelijk mee oneens kon zijn. Ze werd beschreven als een intelligente vrouw, geestig, met charme en een bijna heilige toewijding aan haar echtgenoot, die altijd al het mogelijke voor hem deed, hem hielp bij de ontwikkeling van zijn carrière, hem gelukkig wilde maken en ook buitengewoon goed voor hun drie dochtertjes zorgde. Men beweerde dat ze hun huis uitstekend bestierde, zich verre hield van alle Broadway- en Hollywood-ondeugden waar de meeste vrouwen van sterren in vervielen en het kon vierkant gezegd worden dat ondanks uitgebreid onderzoek naar het feit, de aanklager niemand had kunnen vinden die zei dat Solange ooit haar man bedrogen had. Men beweerde dat ze hem absoluut trouw was geweest. De officier van justitie wees er dan ook op dat Sam hoegenaamd geen reden had om haar te doden. Het was geen crime passionnel, er bestond geen enkele rechtvaardiging om zich als een krankzinnige te gedragen of tijdelijk krankzinnig te zijn, hij had haar gewoon als een woesteling, zonder nadenken, gemeen vermoord. Hij probeerde zelfs een aanklacht voor moord in de eerste graad te bewerkstelligen door te suggereren dat hij met voorbedachten rade te werk was gegaan, dat hij vrij wilde zijn om al die andere grietjes te versieren. Arthur probeerde daarentegen aan te sturen op doodslag, door erop te wijzen dat het een ongelukkig voorval was geweest. Maar ten slotte, na een overleg van nog geen dag en een proces van meer dan drie weken, was de uitspraak van de jury moord. Arthur had het gevoel of er een muur op zijn hoofd was gevallen, en Sam werd de rechtszaal uitgeleid, vaag en met glazige ogen. Hij had duidelijk een shock. Zijn depressie was aanzienlijk verergerd tijdens het proces en het was moeilijk geweest hem enig gevoel te laten tonen toen hij in de verdachtenbank zat, of mensen te laten geloven dat hij echt van zijn vrouw gehouden had. Maar hij was te zeer verdiept in zijn eigen schuld en depressie om nog enige schijn van emotie op te brengen en Arthur was bang geweest dat hem dat bij de jury veel kwaad zou doen.

Arthur vroeg of hij zijn cliënt onmiddellijk na de uitspraak in de politiecel kon opzoeken, maar Sam weigerde hem te zien en een verzoek van Arthur hem naderhand in zijn cel te bezoeken, werd afgewezen. Arthur vertrok, wanhopig en gefrustreerd. Hij had het gevoel dat hij Sam volkomen in de steek had gelaten. Maar hij had hem gewaarschuwd en gesmeekt een echte strafpleiter te nemen. Op weg naar zijn flat verweet Arthur zichzelf dat hij Sam had toegestaan hem te dwingen Sam te verdedigen. Hij dronk twee glazen pure whisky, dacht erover naar de meisjes te gaan, maar wist toen dat hij hen niet onder ogen durfde komen. Marjorie had een boodschap achtergelaten dat ze niet thuis zou komen eten en terwijl hij aan zijn bureau zat, bedacht hij dat dat goed uitkwam. Ze was toch al niet op Sam gesteld geweest en wat Arthur nu werkelijk nodig had, was de warme aanraking en onvoorwaardelijke liefde van Solange, dat hadden ze allemaal nodig en daar had Sam hen van beroofd. Een lang moment vroeg Arthur zich af of de jury misschien toch gelijk had gehad, en terwijl hij huiverde bij die gedachte, rinkelde de telefoon. Het was een gevangenbewaarder die zei dat hij nieuws had over Arthurs cliënt. Misschien wilde Sam hem uiteindelijk toch zien, dacht Arthur toen hij op zijn horloge tuurde bij het zomerse avondlicht. Het was kwart over acht, en hij was uitgeput en tamelijk dronken, maar voor Sam wilde hij er natuurlijk heengaan.

'Uw cliënt heeft een uur geleden zelfmoord gepleegd in zijn cel, meneer Patterson. We hebben hem zojuist gevonden.'

Arthur voelde dat zijn hart stilstond, proefde de gal die opsteeg. Hij moest overgeven of flauwvallen of misschien gewoon doodgaan. 'Wat?' Het was nauwelijks een gefluister. De bewaker herhaalde dezelfde woorden en Arthur zakte rillend neer op een stoel. Zijn gehele lichaam trilde. 'Mijn god, waarom hebben jullie niet op hem gelet?' Hij was al maanden depressief, ze hadden eraan moeten denken. In feite had een van de psychiaters hen nog gewaarschuwd. Maar niemand had eigenlijk gedacht... en nu waren ze allebei weg. Het was bijna meer dan Arthur kon verdragen... zijn enige vriend... en de enige vrouw van wie hij echt had gehouden. En nu moest hij aan de meisjes denken. Wat moest hij in godsnaam met hen beginnen? Hij moest het echt eens ernstig met Marjorie bespreken als ze thuiskwam. Ze hadden nu niemand meer. Sam en Solange waren beiden weg; hun dochtertjes waren nu werkelijk wezen.

6

'Ben je niet goed bij je hoofd, Arthur?' Marjorie staarde hem aan in volslagen ongeloof. Ze keek alsof hij zojuist al zijn kleren in het openbaar had uitgetrokken. Hij had zitten wachten tot ze thuis was. Ze reageerde nauwelijks toen hij haar van Sams zelfmoord vertelde. Wat haar verbijsterde, was Arthurs voorstel Hilary, Alexandra en Megan in huis te nemen. Het was de enig mogelijke oplossing die hij kon bedenken. Ze hadden geen geld en geen familie, en met een grotere flat en een inwonend dienstmeisje, konden hij en Marjorie het gemakkelijk aan - als ze het goedvond. 'Ben je gek? Wat moeten we in godsnaam doen met drie kleine kinderen? We hebben zelf nooit kinderen willen hebben, waarom zouden we ons leven op zijn kop zetten ter wille van de kinderen van vreemden?'

Hij slikte, probeerde helder te denken en wenste dat hij tot de volgende ochtend had gewacht. Hij had te veel gedronken en was bang dat zijn argumenten haar niet zouden overtuigen. 'Sam Walker was mijn beste vriend. Hij heeft mijn leven gered in de oorlog... die kinderen zijn geen vreemden voor ons, Marjorie, ook al wil je dat graag geloven.'

'Maar heb je enig idee van de verantwoordelijkheid als je één kind hebt, laat staan drie?'

'Hilary is als een moeder voor ze. Ze maakt het allemaal heel gemakkelijk voor je, Marjorie. Echt.' Hij had het gevoel of hij weer zestien was en zijn moeder smeekte of hij een auto mocht hebben, en toen ook de slag niet gewonnen had. 'En ik heb altijd kinderen gewild. Jij was degene die beweerde dat je kinderen én een carrière niet aankon...' Hij probeerde verwijtend te kijken, maar het scheen haar niet te kunnen schelen. Ze voelde geen schuld, alleen gerechtvaardigde verontwaardiging.

'Ik wil géén drie kinderen opnemen. We hebben geen ruimte, geen tijd en onze levensstijl is er ook ongeschikt voor. Jij hebt het even druk als ik. En bovendien zou het opvoeden van drie meisjes ons een fortuin kosten. Nee, vergeet het maar, Arthur. Stop ze in een tehuis.' De tragedie was, terwijl Arthur luisterde hoe ze zich klaarmaakte om naar bed te gaan, dat ze het meende.

Hij probeerde het de volgende morgen aan het ontbijt opnieuw. Maar zonder succes. Ze had haar besluit genomen, en hij had niet de kracht of de vindingrijkheid, dat te veranderen.

'Ik wil geen eigen kinderen, waarom zou ik dan wel die van een ander willen hebben? En nog wel van hèn! Mijn god, Arthur, ik heb altijd geweten dat je blind was, maar ik heb nooit gedacht dat je ook dom was. De man is een moordenaar, nog afgezien van de rest, kun je je voorstellen wat voor eigenschappen die kinderen hebben geërfd? En hun moeder...' Arthur keek haar dreigend aan toen ze weer begon, maar ze had het zo druk met haar eigen woorden dat ze het niet merkte. 'Ze zag er altijd uit als een Franse hoer, vond ik. God alleen weet wat ze allemaal in de oorlog heeft uitgevoerd voor ze Sam Walker aan de haak sloeg.'

'Zo is het genoeg, Marjorie. Je weet niet waar je het over hebt. Ik was erbij toen Sam kennis met haar maakte.'

'In een bordeel?' vroeg ze gemeen, en plotseling stond hij op het punt haar een klap te geven, maar het had geen zin. Ze had gewonnen. Hij zou Sams kinderen niet bij zich in huis kunnen nemen.

'Ik zal geen bordelen met je gaan bespreken, Marjorie, en ik kan je verzekeren dat Solange nooit in één bordeel binnen is geweest. Het spijt me dat je niet meer gevoel kunt opbrengen, Marjorie. Je stelt me geweldig teleur.' Maar het kon haar geen barst schelen. Ze ging naar haar werk zonder verder nog een woord tegen Arthur te zeggen.

Wat haar betreft was het zijn probleem. Hun ouders waren zijn beste vrienden. Hij was Hilary's peetvader. De kinderen waren geen vreemden voor hem, wat Marjorie ook mocht zeggen. Ze waren vlees en bloed en hij hield van hen.

En Sam en Solange hadden ook van hen gehouden. Het was wanhopig belangrijk voor Arthur dat ze niet het gevoel zouden krijgen dat ze in de steek werden gelaten. Het idee een adoptie voor hen aan te vragen, klonk barbaars, maar hij wist gewoon niet wat hij anders zou moeten doen. En de week daarop werden de dingen nog gecompliceerder, toen zowel het dienstmeisje als de kinderjuffrouw aankondigden dat ze vertrokken. Ze waren lang genoeg onder afschuwelijke omstandigheden gebleven. Ze wilden een echt tehuis met ouders voor de kinderen, en een echtpaar dat thuis was, niet een vermoorde vrouw en een echtgenoot die in de gevangenis had gezeten. Ze schenen diep verontwaardigd over het schandaal dat hun was aangesmeerd en hadden opvallend weinig medelijden met de kinderen.

Voor Arthur betekende het dat hij nieuwe mensen moest zien te vinden om voor hen te zorgen, iets dat vreselijk gecompliceerd leek. Ten slotte, aan het eind van de week, haalde hij de naam te voorschijn die Sam hem gegeven had van zijn zuster, Eileen Jones. Hij vroeg zich af of hij haar nog zou kunnen vinden in Boston. Maar hij dacht dat, als het hem lukte, hij haar misschien kon overhalen een tijdje voor hen te zorgen. Dan kon hij de flat op de Sutton Place afzeggen, en dat spaarde hen een boel geld uit. Ze waren trouwens bijna door hun geld heen. Als hij ze echter bij hun tante liet logeren, kreeg hij tijd om een andere regeling te treffen, of Marjorie ervan te overtuigen dat ze hen echt in huis moesten nemen. Hoe dan ook, hij had tijd nodig, en als ze bij de zuster van Sam logeerden, kreeg hij de adempauze die hij nodig had. Meer dan alles wilde hij Marjorie ervan overtuigen dat wat hij wilde juist was, en niet krankzinnig zoals ze bleef beweren. Het vereiste wat aanpassingen, maar het waren drie mensjes, en zeker de moeite waard om je voor aan te passen, ook al dacht zij van niet. Maar wat dan? En als zij hen niet in huis haalden, wie dan wel in vredesnaam? Arthur was zo bezorgd.

Maar eerst moest hij hun tante zien te vinden, en erachter komen of zij hen wilde hebben, al was het alleen maar deze zomer. Ze kon toch niet zo slecht zijn als Sam had beweerd. Tenslotte was ze zijn zuster en bloed was dikker dan water. Hij liet zijn secretaresse de informatie in Boston opbellen en uiteindelijk kwamen er in Charlestown een Jack en Eileen voor den dag. In een voorstad met een marinewerf. Zijn secretaresse vertelde hem dat de buurt aan het water lag. Het leek ideaal voor een korte vakantie en Arthur belde haar ogenblikkelijk op. Ze klonk verbijsterd toen ze Arthur hoorde en ze zei dat ze over het proces en de daarop volgende zelfmoord gelezen had. Ze deed niet bijster emotioneel over zijn dood en vroeg Arthur botweg of hij geld had nagelaten.

'Niet veel, ben ik bang en daarom bel ik op.' Hij besloot recht op zijn doel af te gaan, er was niemand anders tot wie hij zich nu kon wenden. 'Zoals u misschien weet, hadden Sam en Solange drie kleine meisjes, Hilary, Alexandra en Megan en op het ogenblik is er letterlijk niemand die hen in huis kan nemen. Ik wilde u vragen over de mogelijkheid om... om te zien of u misschien interesse hebt voor hen - om hun een thuis te geven, tijdelijk of blijvend, wat u het beste uitkomt.'

Er was verblufte stilte aan de andere kant. En toen kwam haar scherpe stem die niets had van de beschaving van haar broer. 'Heilige goedheid. Houd je me voor de gek, man? Drie kinderen? Ik heb zelf niet eens kinderen. Waarom zou ik die onderkruipsels van Sam willen hebben?'

'Omdat ze u nodig hebben. Als u ze deze zomer bij u kunt houden, heb ik tijd om een geschikt thuis voor hen te vinden. Maar op het moment kunnen ze nergens heen.' Hij probeerde een beroep te doen op haar meegevoel, maar Eileen Jones had plotseling een ander idee.

'Betaalt u als ik ze in huis neem?'

Arthur zweeg, maar slechts een seconde. 'Ik kan u in ieder geval genoeg geven voor de onkosten gedurende de tijd dat ze bij u zijn.'

'Dat bedoelde ik niet, maar dat neem ik ook wel.'

'Ik begrijp het.' Arthur kon begrijpen waarom Sam niet op haar gesteld was, maar er was niemand anders tot wie hij zich wenden kon. 'Zou driehonderd dollar voldoende zijn als tegemoetkoming voor u, mevrouw Jones? Honderd voor ieder kind?'

'Voor hoe lang?' Ze klonk achterdochtig. Achterdochtig en hebzuchtig.

'Tot ik een tehuis voor hen heb... een paar weken, een maand, misschien de zomer.'

'Niet langer dan dat. Ik houd er hier geen weeshuis op na, hoor. En mijn man zal het niet prettig vinden.' Maar ze wist dat hij de driehonderd dollar wel prettig zou vinden en ze hoopte dat ze nog wat meer uit Arthur kon persen.

'Hebt u ruimte voor ze, mevrouw Jones?'

'Ik heb een logeerkamer. Twee van hen kunnen samen in een bed slapen en we bedenken wel wat voor de derde.'

'Dat zou dan Megan zijn. Zij heeft een kinderbedje nodig. Ze is net een jaar oud.' Hij wilde haar vragen of ze wist hoe ze een baby moest verzorgen. Hij wilde haar zoveel vragen, maar durfde het niet. Hij had geen keus. Hij moest maar vertrouwen dat ze het zo goed mogelijk zou doen ter wille van Sam. En de kinderen waren zo schattig, hij was er zeker van dat ze verliefd op hen zou worden zodra ze hen zag.

Maar het was heel wat minder dan liefde op het eerste gezicht toen Arthur de drie kinderen naar Charlestown reed. Hij had Hilary de dag tevoren uitgelegd dat ze die zomer bij hun tante Eileen zouden gaan logeren. Hij zei tegen het dienstmeisje dat ze al hun spullen moest inpakken en vertelde hun rustig dat zij en de kinderjuffrouw vrij waren om te vertrekken nadat de meisjes die ochtend weg waren. Hij stelde Hilary en Alexandra voor hun lievelingsspeelgoed mee te nemen. En hij zei tegen niemand dat hij de flat afsloot en alles zou verkopen zodra de kinderen vertrokken waren. Ze waren beter uit met de kleine som die hij uit de verkoop van de meubels kon halen en zonder dat hun weinige bezit aan geld nog verminderd werd door de huur van een flat aan de Sutton Place. Sams schulden waren astronomisch en er kwam nergens geld vandaan voor hen. Hij was blij dat hij van de flat en de twee bedienden af was.

Hilary keek hem achterdochtig aan toen hij haar vertelde over de tocht naar Boston. Haar grootste liefde voor hem scheen bekoeld na de dood van haar moeder, maar het was moeilijk te zeggen of dat enkel haar manier was om pijn uit te drukken of dat ze nog een andere reden had.

'Waarom stuur je ons weg?'

'Omdat het daar prettiger voor jullie zal zijn dan hier. Je tante woont in Boston aan het water. Het is er in ieder geval koeler, en je kunt hier niet de hele zomer in New York blijven zitten, Hilary.'

'Maar we komen toch terug, hè?'

'Natuurlijk.' Hij voelde een golf van schuld en angst over zich heenspoelen. Zou ze kunnen zien dat hij loog?

'Waarom vroeg je dan aan Millie al onze spullen in te pakken?'

'Omdat ik dacht dat jullie ze misschien nodig konden hebben. Wees nu niet onredelijk, Hilary. Het zal voor jullie allemaal plezierig zijn de zuster van je vader te leren kennen.'

Hilary stond heel stil in het midden van de kamer, in een geel organdie jurkje met een witte piqué rand. Haar glanzend zwarte haar - als dat van Sam - droeg ze keurig in twee gladde vlechten, haar grote groene ogen waren even wijs als die van Solange waren geweest, haar witte sokjes waren vlekkeloos en haar leren schoenen met riempjes glommen als spiegels. Ze bestudeerde hem alsof ze wist dat hij iets voor haar verborg. Op een vreemde manier maakte ze hem bang; ze was zo wijs en zo koel en beschermde haar zusjes op zo'n felle manier. Het nieuws van de zelfmoord van haar vader had ze stoïcijns opgenomen. Ze had nauwelijks gehuild en had Alexandra getroost door te zeggen dat papa naar de hemel was gegaan om bij mama te zijn. Het leek allemaal erg moeilijk te begrijpen voor Alexandra, ze was tenslotte pas vijf, maar Hilary maakte alles eenvoudiger voor haar, zoals ze voor iedereen deed. Het was alsof Solange haar had achtergelaten om tijdens haar afwezigheid voor iedereen te zorgen.

'Waarom hebben we tante Eileen niet eerder ontmoet? Vond papa haar niet aardig?' Ze had een even groot waarnemingsvermogen als haar moeder en kon geen onzin velen. De manier waarop haar ogen over hem gleden deed hem zo aan haar moeder denken.

'Ik geloof niet dat ze erg bevriend waren, Hilary, maar dat wil nog niet zeggen dat ze niet aardig is.'

Hilary knikte. Ze was bereid haar oordeel op te schorten. Tijdelijk. Maar je kon gemakkelijk zien wat ze dacht toen ze in Charlestown aankwamen.

Het huis was in een donkere straat, klein en van hout, zonder luiken, die waren er in de ijzige winden van vorige winters afgewaaid. De verf was overal afgebladderd, het tuintje stond vol onkruid en twee van de stoeptreden waren gebroken. Het was niet direct een veelbelovend welkom toen Hilary de stoep opliep met Alexandra aan de hand en de baby in Arthurs armen. De kinderjuffrouw was meegekomen voor de tocht, maar zou met Arthur naar New York terugkeren.

Hij belde, maar zonder succes, en besefte ten slotte dat ook de deurbel kapot was. Toen klopte hij hard op het raam. Hij kon de ogen van Hilary op zich voelen rusten en haar zwijgende vraag waarom ze hier waren gekomen. Hij durfde haar niet aan te kijken, hij zou de ogen van Solange die naar hem opkeken niet kunnen verdragen, gevuld als ze waren met zwijgend verwijt en niet geuite woede.

'Ja?' Eindelijk klonken er voetstappen en een vrouw met blond, touwig haar, rukte de deur open. Ze was gekleed in een gerafelde, vuile badjas. 'Wat willen jullie?' Ze tuurde met kennelijke ergernis naar het gezelschap op de stoep, een sigaret uit haar ene mondhoek hangend, de ogen half dichtgeknepen tegen de rook. Toen realiseerde ze zich wie ze waren. Ze glimlachte ongemakkelijk, en een fractie van een seconde leek ze op Sam, maar nauwelijks. Je moest zoeken naar de gelijkenis. 'Mevrouw Jones?' De moed zonk Arthur in de schoenen, en het werd er niet beter op toen hij de zitkamer binnenkwam. Er stonden een kapotte bank, drie wiebelige stoelen waar het vulsel uitstak, een koffietafel die betere dagen had gekend en een kleine kunststof eethoek, terwijl de televisie in de verte stond te brullen. Het huis zag er van binnen nog erger uit dan aan de buitenkant. Eileen Jones besteedde kennelijk niet veel tijd aan de huishouding.

Het was zaterdagmiddag en er was een honkbalwedstrijd aan de gang op de radio, die stond te schreeuwen tegen Gabby Hayes in, die op de televisie bezig was. Het lawaai was oorverdovend, en de kinderen waren er verbijsterd door. Iedereen stond onhandig midden in de kamer en keek de anderen aan.

'Zin in een biertje?' Ze keek naar Arthur, de kinderen negeerde ze. Het was moeilijk te geloven dat dit de zuster van Sam Walker was. Hij was altijd zo onberispelijk verzorgd, zo'n knappe man, en hij had zoiets indrukwekkends en krachtigs, een grote aantrekkingskracht. Je voelde je ogenblikkelijk tot Sam aangetrokken en samen met Solange waren ze een verblindend paar geweest. Maar deze vrouw was een parodie van alles wat goedkoop en verslagen en lelijk was. Ze leek veel ouder dan haar negenendertig jaar en de verwoesting door de drank had al vroeg haar tol geëist. Misschien was ze eens aantrekkelijk geweest, maar al het knappe in haar uiterlijk was al lang verdwenen. Ze zag er alleen hard en verbitterd en lelijk uit. Het geverfde haar was dun, vuil en ongekamd, vlak onder haar oren afgeknipt en hing slap en vet om haar hoofd. Ze had de schitterende blauwe ogen van Sam, maar deze waren dof geworden, met vreselijke wallen eronder van het vele drinken. Haar huid was gelig en haar middel dik van het bier, terwijl haar benen er uitzagen als tandestokers. Ze was helemaal anders dan de meisjes ooit hadden gezien en Arthur realiseerde zich dat Hilary geschokt en vol afgrijzen naar haar staarde.

'Dit is Hilary.' Hij probeerde haar aan te moedigen naar voren te gaan en de vrouw een hand te geven, maar ze bewoog niet. 'En Alexandra,' die de lucht van verschaald bier opsnoof waarvan de kamer doordrongen was. Ze trok een vies gezicht toen ze Hilary's duidelijke afkeuring zag. 'En dit is Megan.' Arthur wees op de baby die met grote ogen naar de verlopen blondine keek. Zij was de enige die zich niet bezorgd scheen te maken over het zomerverblijf bij hun gastvrouw. De twee anderen keken doodsbenauwd en Hilary moest vechten tegen haar tranen toen ze het kamertje zag waar ze moesten slapen. Eileen Jones nam hen er zonder plichtplegingen mee naar toe, wuifde in de richting van het doorgezakte smalle bed dat onopgemaakt in een hoek stond. Het kamertje zelf was niet meer dan een smalle cel, nauwelijks groot genoeg voor het bed dat erin stond, met tegen één muur een wieg gedrukt die eruitzag of hij van de vuilnishoop van iemand anders vandaan kwam, waar Eileen hem ook gevonden had, kort nadat Arthur had opgebeld.

'We halen de lakens voor het bed later wel.' Ze glimlachte onnatuurlijk tegen haar oudste nichtje. 'Misschien kun je me helpen.' En toen keek ze Arthur zonder grote belangstelling aan. 'Heeft wel de ogen van haar moeder.'

Arthur keek verbaasd. 'Kent u Solange?' Solange had de vrouw nooit genoemd tegenover hem.

'Ik heb haar eenmaal ontmoet. Sam speelde hier toen ergens in de buurt.'

En toen herinnerde Arthur het zich plotseling. Solange had haar verschrikkelijk gevonden, maar Sam ook. Ze waren langs gekomen toen hij aan het zomertoneel in Stockbridge was, na de oorlog. Het scheen lichtjaren geleden, maar dat deed alles op het ogenblik. Arthur keek om zich heen met een brok in zijn keel, het was verschrikkelijk de meisjes hier achter te laten. En een ogenblik haatte hij zijn vrouw die de kinderen hiertoe veroordeeld had. Hoe kon ze zoiets doen? Maar ze wist het niet, bedacht hij, toen hij zijn eigen schuldgevoelens en wrok aanvocht. Hij moest zich dwingen er niet aan te denken en dat deze regeling alleen gold voor de zomer. En dan... dat was het grote probleem. En dan wat? Marjorie was onverzettelijk. En hij had al overal zijn voelhorens uitgestoken naar mensen die wilden helpen, mensen die hen misschien in huis wilden nemen, mensen die zelf een groot gezin hadden, of mensen die zelf geen kinderen hadden maar ze graag wilden hebben. Hij had met al zijn partners van de advocatenfirma gesproken.

Hilary stond nog steeds onhandig in de deuropening van wat hun kamer zou zijn en staarde neerslachtig naar hun nieuwe behuizing. Er was geen kast, geen kist voor hun spullen, er was zelfs geen stoel, lamp of een tafel. Er hing een kaal peertje van de zoldering dat vlak bij de deur bungelde.

'Heb je het geld?' Eileen draaide zich naar hem om, en Arthur die zich verlegen voelde om haar het geld in bijzijn van de meisjes te overhandigen, zocht in zijn jasje naar een enveloppe.

'Dit is een redelijke som voor hun uitgaven.'

Daar ze minder beschaafd was dan Arthur, opende ze de enveloppe en gleed er met haar vingers doorheen. Hij had haar duizend dollar gegeven, het honorarium inbegrepen, en als ze haar kaarten goed speelde, en hun de eerste twee maanden alleen macaroni en kaas gaf, hield ze heel wat geld over. Ze glimlachte vrolijk tegen de kinderen, nam een slok bier, en groette Arthur terwijl ze met een perfecte zwaai de sigaret in de gootsteen mikte. Dat deed ze dikwijls. 'Uitstekend, meneer Patterson. Als we problemen hebben, bellen we wel.'

'Ik was van plan hen over een paar weken te komen opzoeken als u en uw man daar geen bezwaar tegen hebben, om te zien hoe ze het maken.' Hilary keek hem vol ongeloof aan. Hij liet hen werkelijk hier achter, in dat vuil en die bierflessen en het onopgemaakte bed... en die verschrikkelijke vrouw. En als ze eerst al teruggetrokken was geweest, was ze nu ijskoud toen hij vertrok. 'Ik bel over een paar dagen op, Hilary, en wees niet bang om mij te bellen als je iets nodig hebt.' Ze kon alleen een knikje geven. Ze kon niet geloven dat hij hen dit aandeed, na al het andere dat hij had gedaan. Een ogenblik zou ze hem wel willen vermoorden. Maar in plaats daarvan keek ze neer op Alexandra, die zachtjes stond te huilen.

'Doe niet zo stom, Axie. Het wordt best leuk. Weet je nog dat oom Arthur vertelde dat we naar de oceaan zouden gaan?'

'O ja?' Eileen lachte schor toen ze de auto hoorden wegrijden. 'Waar ga je dat doen? Op de scheepswerf?' Ze lachte weer. Duizend dollar was een verdomd goede prijs voor een paar vervelende maanden, en met een beetje geluk zou het niet zó erg zijn. De baby zou wel een lastpak zijn, en die van vijf zag eruit als een huilebalk, maar de oudste scheen alles onder controle te hebben. Met wat geluk zorgde die wel voor alles. Misschien kon ze zelfs wel koken en het huis schoonmaken. Eileen viel op de bank voor de tv met een nieuw blikje bier en stak een sigaret op. Misschien konden zij en Jack ergens gaan eten.

'Neem me niet kwalijk.' Hilary stond verlegen naast de televisie met de baby op haar arm. 'Waar zijn de lakens voor ons bed?'

'Ergens achter op de plaats, denk ik. Kijk maar of je ze vinden kunt.' Ze sprak verder geen woord tegen hen toen Hilary alles rustig in orde bracht. Ze vond gescheurde lakens, maar ze waren tenminste schoon, en ze legde die op het bed, maar er waren geen kussens en geen deken. En ze legde een geïmproviseerd laken in de wieg, en stopte dat tussen het bed en de muur, uit angst dat de wieg zou omtuimelen als ze dat niet zou doen. Hij was gebroken, zoals ze al verwacht had.

Toen waste ze Alexandra's gezicht en nam haar mee naar de badkamer, gaf Megan een schone luier en zorgde dat ze alle drie wat water kregen, toen ze eenmaal stilletjes in hun nieuwe kamer om zich heen keken.

'Het is hier zo lelijk,' fluisterde Alexandra, bang dat de dame met de sigaretten en het bier haar zou horen. 'Is ze echt een zus van papa?'

Hilary knikte. Het was moeilijk te geloven en niet prettig om over na te denken, maar ze was hun tante en ze zaten die zomer aan haar vast. Er was geen plaats om hun speelgoed op te bergen en de kleren die het kindermeisje had ingepakt, moesten in de koffers blijven. Het was vijf uur voor Eileen hen weer zag en zoals ze al verwacht had, had Hilary alles onder controle.

'Neem me niet kwalijk.' Ze stond voor haar met haar glanzende donkere haar en grote groene ogen, als een miniatuur woordvoerster. 'Kunt u mijn zusjes iets te eten geven? Ze hebben allebei honger.' Eileen had er geen ogenblik aan gedacht. Er was niets in huis. Ze opende de koelkast maar daar lagen alleen wat biertjes, een paar rottende citroenen en oudbakken brood. Als het enigszins kon, aten Eileen en Jack niet thuis, het enige wat ze er deden, was drinken.

'Best kind, welke van de drie ben jij?'

'Hilary.' Er was iets afstandelijks in haar ogen, alsof de laatste negen maanden haar hadden gebroken. Ze was pas negen jaar oud en had al meer pijn en verdriet gehad dan de meeste mensen in hun hele leven. 'Kun je voor me naar de winkel gaan en wat voor jezelf te eten halen? Een paar blikjes tonijn zullen wel goed zijn.'

'Tonijn?' Hilary keek of ze het woord nog nooit gehoord had. Op de Sutton Place was ze gewend aan warme maaltijden die het dienstmeisje had klaargemaakt en haar moeder voor die tijd. Dikke soepen, heerlijke saus, en half doorbakken biefstuk, en chocoladecake met ijs.

'Tonijn? Vis?'

'Ja. Hier is geld.' Ze overhandigde haar een paar dollars alsof ze verwachtte dat Hilary een heel diner kon klaarzetten met twee dollars. Zelfs Hilary wist dat dat onmogelijk was. Haar kinderjuffrouw gaf haar meer wanneer ze alleen maar een ijsje ging kopen. 'De winkel is op de hoek, je kunt hem niet missen. En koop nog een biertje voor mij, wil je?' Ze was altijd bang dat ze niet genoeg zou hebben, ook al had ze meer dan voldoende.

Hilary nam haar zusjes mee, alleen al omdat ze bang was dat er iets met hen kon gebeuren als ze dat niet deed. De winkel zag er al even ongunstig uit als al het andere om hen heen. De meeste huizen bestonden uit afbrokkelende baksteen, of uit hout beschilderd met verkleurde, afbladderende verf. En alles in de buurt zag er afgeleefd uit, verslagen en gebroken. Hilary kocht twee blikjes tonijn, een potje babyvoedsel, een brood, wat mayonaise, boter, zes eieren, een karton melk en een blikje bier voor hun gastvrouw. Hilary dacht dat ze daar iets wat op een vrij behoorlijke maaltijd leek van kon maken en de rest van de eieren en het brood kon ze voor het ontbijt van de volgende ochtend gebruiken. Maar toen ze de voordeur binnenkwam, worstelend met de boodschappen en Megan, en met Alexandra nog steeds aan de hand, stelde Eileen haar twee vragen.

'Waar is mijn bier?'

'Ik heb het hier in de tas.'

'Geef het dan,' blafte ze tegen Hilary, en Axie begon zachtjes te huilen. Ze vond mensen die tegen haar of haar zusjes schreeuwden, verschrikkelijk. Hun moeder deed het nooit, en zelfs het kindermeisje schreeuwde niet tegen hen, hoewel ze haar niet erg aardig vonden en ze lelijke dingen over hun ouders zei.

Hilary gaf Eileen zo gauw mogelijk het bier. Eileen keek haar woedend aan en stelde gelijk de tweede vraag. 'Waar is het wisselgeld?'

Hilary gaf haar drie cent, maar Eileen smeet het terug en raakte de baby met een van de munten vlak bij haar oog. 'Wat haal je in je hoofd, een biefstuk voor jezelf kopen? Het is hier geen Park Avenue, hoor je. Waar is verdomme de rest van het geld?' Ze scheen de duizend dollar vergeten te zijn die Arthur haar juist voor dat doel had gegeven.

'Ik moest toch eten voor hen kopen,' legde Hilary uit. 'En er was niets voor het ontbijt voor morgenochtend.'

'Als ik wil dat je iets koopt voor het ontbijt, zeg ik het wel. Begrepen? En geef een volgende keer niet zo verdomde veel geld uit.'

Hilary was verbijsterd over wat ze hoorde, en haar handen trilden toen ze het eten voor hen klaarmaakte. Met het gemak van een deskundige zette ze binnen tien minuten iets te eten voor hen neer. Een zachtgekookt ei en geroosterd brood en babyvoedsel voor Megan en sandwiches met tonijn en mayonaise voor haarzelf en Axie, en voor alle drie een groot glas melk, dat ze dankbaar opdronken. Ze hadden honger en waren uitgeput na de autotocht uit New York, en de emotionele schok van Eileen en Charlestown.

Hilary bood haar tante niets te eten aan, en Eileen toonde niet de minste belangstelling voor wat ze deden. Hilary liet hen in hun eigen kamertje eten. Het gelijktijdige geloei van de radio en de televisie maakte het onmogelijk om te praten en Eileen maakte hen alle drie even bang, zelfs de baby. Maar net toen Hilary hun borden in de gootsteen zette en ging afwassen, kwam Eileens echtgenoot thuis en Hilary werd nog angstiger toen ze hem zag. Hij was een enorme, zware man met geweldige armen en machtige schouders en hij droeg een werkbroek en een hemd. De wolk van sterke drank om hem heen bereikte haar zelfs in de keuken. Hij begon te gillen naar Eileen op het moment dat hij binnenkwam, maar voordat hij haar kon slaan, wuifde ze met de enveloppe en toonde hem wat hij dacht dat al het geld was. Vijfhonderd dollars. Hij begon schaapachtig te lachen en vermoedde geen ogenblik dat zijn vrouw de helft had verstopt in een stapel oude kousen waar ze haar eigen geld bewaarde.

'Woeoeoe... baby! Kijk eens. Is dat even boffen?' Hilary stond naar hem te kijken lang voordat hij haar had gezien. 'Waar is dat voor?'

'Die daar.' Ze wees vaag naar achteren en plotseling ontdekte Jack Hilary in de keuken.

'Wie is dat?' Zijn gezicht was zonder uitdrukking en Hilary merkte dat hij een ongelooflijk dom gezicht had en ogen die haar aan een varken deden denken. Ze haatte hem vanaf het eerste moment, hij was nog erger dan Eileen, en gemener.

'Weet je nog die kinderen van mijn broer over wie ik je vertelde?'

'Die zijn ouwetje koud heeft gemaakt?'

'Ja. Die. Ze kwamen vandaag.'

'Hoe lang moeten we ze houden?' Hij keek niet direct blij en nam Hilary op of ze een stuk vlees was. Hij scheen hun komst niet als goed nieuws te beschouwen, ondanks het buitenkansje.

'Een paar weken, tot die advocaat iets voor hen vindt waar ze kunnen wonen.'

Dat was het dus. Hilary hoorde het nieuws en huiverde. Arthur had hun voor het vertrek niets uitgelegd en ze vroeg zich plotseling af wat er met de flat zou gebeuren.

Maar Eileen lachte tegen haar man terwijl Hilary naar hen stond te kijken. Ze dacht niet aan de kinderen in de achterkamer, het was of ze niet bestonden. En voor de familie Jones deden ze dat ook niet. 'Hé baby, laten we vanavond gaan dansen.' Ze leken er volgens Hilary allebei te dronken voor, maar Jack Jones scheen het idee wel aan te staan. Hij had een olieachtig gezicht en dun wordend haar, en dikke handen die er uitzagen als rosbief.

'Kunnen we de kinderen alleen laten?'

'Natuurlijk. Waarom niet? De oudste doet alles.'

'Alles?' Hij lonkte naar zijn vrouw en ging dichter bij haar staan, en Hilary voelde met een rilling dat wat hij voorstelde niet te pas kwam, maar Eileen lachte om hem en trok hem naar zich toe.

'Kom nou, jij ouwe geile zeeman... Christus, ze is pas negen...' Eileen lachte tegen hem toen hij zijn mond hard op de hare drukte en een dikke hand in haar badjas stak.

'En hoe oud was jij de eerste keer?'

'Dertien,' zei ze preuts, maar ze wisten beiden dat ze loog en toen ging ze met een schorre lach nieuw bier halen en zag dat Hilary stond toe te kijken. 'Wat doe jij daar voor de duivel, ons bespioneren, klein onderkruipsel?'

'Ik was alleen... ik was aan het afwassen na het eten... het spijt me... ik...'

'Ga naar je kamer!' schreeuwde ze en ze sloeg de deur van de koelkast met een klap dicht. 'Verdomde kinderen.' Ze wist dat het echt lastig zou worden voor ze hen weer kwijtraakte, maar zo lang Jack het niet te lastig vond, waren ze goed voor het geld.

Het echtpaar Jones ging die avond om acht uur de deur uit. Megan en Alexandra lagen al te slapen in hun smalle, benauwde kamertje, maar Hilary lag in het donker aan hun moeder te denken. Zij zou hun nooit zoiets als dit laten overkomen. Nooit. Zij zou Eileen de les hebben gelezen, en haar kinderen mee terug naar huis hebben genomen, en ergens, op de een of andere manier zou ze een veilige plaats voor hen hebben gevonden, en dat stond Hilary nu te doen, ze wist het zeker. Ze moest een manier vinden, en een plaats waar ze heen konden... en voldoende geld om het te doen. Ze zou zorgen dat er niets met haar kleine zusjes gebeurde. Ze zou alles doen om hen te beschermen. En intussen moest ze hen weghouden van Jack en Eileen, ze moest hen bezighouden, buiten in dat tuintje met onkruid, of in hun kamertje. Ze zou hun maaltijden klaarmaken, hen in bad stoppen en voor hun kleren zorgen. Ze lag in bed van alles te bedenken tot ze in slaap viel. Ze werd de volgende ochtend pas wakker toen Megan haar om kwart over zes wekte met een vuile luier. Megan was een vrolijk kind met het rode haar van haar moeder dat in koperkleurige krullen om haar gezichtje hing en met de blauwe ogen van haar vader, zoals Hilary zelf het donkere haar van haar vader en de groene ogen van haar moeder had. Maar het was Alexandra die echt precies op hun moeder leek. Het deed Hilary soms pijn als ze zag hoeveel Axie op Solange leek, en hoe ze precies als hun moeder klonk wanneer ze giechelde.

Ze zorgde voor het ontbijt voordat Jack en Eileen wakker werden en bracht hen buiten om te gaan spelen, nadat ze hen gekleed had in dezelfde blauwe jurkjes. Zelf had ze een rode jurk aangetrokken met een schortje. Die had haar moeder voor haar gekocht voor ze stierf en hier hield ze het meest van. En het troostte haar die nu te dragen en aan haar moeder te denken.

Het was al twaalf uur toen Eileen Jones eindelijk in de deuropening verscheen en hen met boze blikken aankeek. Ze zag eruit of ze ziek was en als de kinderen ouder waren geweest, hadden ze geweten dat ze een vreselijke kater had.

'Kunnen jullie apen je mond niet dichthouden? Je maakt lawaai genoeg voor de hele buurt. Christus!' De gazen deur sloeg met een klap dicht en ze ging weer naar binnen, waar ze haar pas na de lunch weer terugzagen. Ze bleef de gehele dag in huis, hing voor de televisie en dronk bier en Jack scheen ergens anders heen te gaan om te drinken. De enige verandering in die week was dat Jack vroeger vertrok en werkkleren droeg. Hij zei zelden iets tegen hen, behalve dat hij een enkele keer als grapje tegen haar zei dat ze er op een dag aardig uit zou zien. Zij wist nooit wat ze antwoorden moest. Eileen sprak helemaal niet tegen hen. En het leek eeuwen te duren voor ze iets van Arthur hoorden. Een week nadat hij hen daar achtergelaten had, belde hij op om te vragen hoe het allemaal ging. Hilary praatte mechanisch en zei dat ze het goed maakten, maar het was iedereen duidelijk dat dat niet het geval was. Axie leed aan nachtmerries en Megan werd midden in de nacht wakker. De kamer was verstikkend heet en het voedsel liet alles te wensen over. Hilary deed wat ze kon ter compensatie, maar ze kon niet alles doen. Tenslotte was ze een kind van negen en ze verdronk langzaam aan in diepe wateren.

Maar daar vertelde ze niets van aan Arthur.

'Het gaat best.' Maar ze klonk moe en weinig enthousiast. 'Over een paar dagen bel ik je weer.' Maar dat deed hij niet. Hij had zijn handen vol op het kantoor met een moeilijke zaak en probeerde nog steeds Sams zaken te regelen en iemand te vinden om voor de meisjes te zorgen, maar in augustus was het duidelijk dat dit niet zou lukken. En hij had het opgegeven te proberen zijn vrouw te overtuigen. Uiteindelijk had ze gezegd dat het ging om haar of de kinderen. De teerling was geworpen. Arthur nam ze niet in huis.

7

Aan het eind van de zomer kwamen twee van Arthurs collega's in stilte en volkomen onverwacht naar hem toe en boden aan zijn probleem op te lossen.

De eerste die dat deed was een van de oudste partners in de firma. George Gorham zou binnenkort gepensioneerd worden, maar was pas een jaar geleden met een buitengewoon aantrekkelijke, mondaine jonge vrouw getrouwd die even in de twintig was. Margaret Millington was een van de mooiste debutantes geweest in het jaar dat ze voor het voetlicht verscheen en had daarna iedereen versteld doen staan door het buitengewoon goed te doen in Vassar. Maar toen liet ze het sjabloonachtige patroon achter zich en in plaats van met een van de jongelui te trouwen, zoals haar ouders verwachtten, werd ze verliefd op George Gorham. Een weduwnaar, veertig jaar ouder dan zij en in alle opzichten ideaal voor haar. Alleen kon hij geen kinderen krijgen. Hij was eerlijk tegenover haar geweest en ze had verklaard dat het er niet op aankwam. Maar hij was bang dat ze het eens zou missen en hij wilde haar niet verliezen. En de kleine Alexandra zou de leegte tussen hen kunnen vullen. Hij had het er met Margaret over gehad alle drie de Walker-kinderen te adopteren en zo het gezin intact te houden, en hoewel het een nobele daad leek, scheen het hun toch wat overdreven toe. Hij voelde zich niet jong genoeg meer om zich over een kind van Megans leeftijd te ontfermen en een kind zo oud als Hilary zou, als ze geadopteerd werd, problemen kunnen geven. Maar een vijfjarige leek hun ideaal en Margaret was in extase.

En op dezelfde dag dat George Arthur benaderde over het adopteren van Alexandra, kwam David Abrams ook voor een privé-gesprek met Arthur. Hij was pas vierendertig en hij en zijn vrouw Rebecca waren beiden procureur, hoewel Rebecca voor een andere firma werkte met meer liberale neigingen. Zij waren aan het eind van hun studie getrouwd en hadden geprobeerd een kind te krijgen sinds het laatste jaar dat ze rechten studeerden, maar zonder succes. Ten slotte hadden ze gehoord dat de situatie hopeloos was. Rebecca kon geen kinderen krijgen. Het was een harde slag voor hen geweest, vooral omdat ze hadden gehoopt op een paar kinderen, maar nu dachten ze dat ze heel blij zouden zijn met één baby, meer konden ze zich op dat moment niet permitteren. Evenals de Gorhams hadden ze er kort over gedacht alle drie te adopteren, maar ze vonden dat ze zo'n zware last niet aankonden. Wat ze wel wilden, was Megan, de baby, aannemen.

Zo bleef alleen Hilary over. En Arthur bleef zitten met een enorm probleem. Moest hij de kinderen scheiden? Had hij het recht dat te doen? Maar Sam had Solange vermoord en door dat te doen, had hij het leven van hen allen verwoest. Misschien kon Arthur hen alleen maar individueel redden. De Gorhams waren fantastische mensen, en beiden hadden veel geld. Arthur twijfelde er geen ogenblik aan of Alexandra zou alles krijgen wat ze nodig had, en uit wat George had gezegd, bleek duidelijk dat ze veel van haar zouden houden. Bovendien woonden ze in de buurt, en Arthur kon een oogje in het zeil houden, al was dat niet nodig bij George en Margaret Gorham.

En hoewel Rebecca en David Abrams in minder comfortabele omstandigheden verkeerden dan George, waren het zeker twee hardwerkende jonge mensen, met een veelbelovende carrière voor de boeg. Ze hadden familie in New York, dus was het onwaarschijnlijk dat ze ver uit zouden zwermen, en ook hier zou Arthur de beschermengel van Megan kunnen zijn.

Maar het was Hilary over wie hij het meest piekerde. Wat moest er nu met haar gebeuren? Het was een verschrikking dat noch de Gorhams noch de familie Abrams bereid waren een tweede kind aan te nemen, en toen hij er nog eens naar vroeg, waren ze heel resoluut toen ze zeiden dat ze het niet deden. Hij praatte er nog een keer met Marjorie over, maar haar antwoord was een keihard 'nee'. En hij voelde dat hun verhouding in gevaar zou komen als hij bleef aandringen. Dat maakte echter dat Hilary nergens heen kon, maar moest blijven waar ze was, bij de familie Jones in Boston, als die haar tenminste wilde houden. Als alles verkocht was, bleef er nog ongeveer tienduizend dollar van Sams nalatenschap over en Arthur dacht aan de mogelijkheid die aan Eileen Jones aan te bieden voor de verzorging en voeding van Hilary zo lang dat mogelijk was. Het was beter dan niets, maar niet veel en hij voelde zich ongelukkig met die oplossing toen hij de laatste regelingen trof voor de anderen. De papieren werden in orde gemaakt, en beide echtparen waren hevig opgewonden. Rebecca had het plan een maand met werken op te houden en Margaret en George maakten plannen voor een reis naar Europa met hun nieuwe dochter, in het najaar. George was al naar de grootste speelgoedwinkel, fao Schwarz gegaan en Alexandra's nieuwe kamer zag eruit als een speelgoedzaak, terwijl Rebecca zoveel truitjes en sneeuwpakjes en ondergoed had gekocht dat het voldoende was voor een vijfling. Ze hadden heel veel geluk, die twee kleine meisjes en hun aankomst werd met ademloze opwinding afgewacht. Maar Hilary bleef een zorg voor Arthur.

Half augustus had hij een kort gesprek met Eileen Jones om haar de situatie uit te leggen. Ze antwoordde botweg dat ze haar voor tienduizend dollar voor onbepaalde tijd zou houden, maar ze zag niet in waarom ze haar moest adopteren. Ze kon gewoon bij hen blijven wonen. En koken en schoonmaken, hoewel ze die details niet voor Arthur invulde. Het was alsof ze een inwonende dienstbode kreeg, ze liet haar trouwens nu al alles doen en Hilary was zo doodsbenauwd voor haar dat ze alles deed wat haar gezegd werd. Ze had Alexandra eens een harde klap in haar gezicht gegeven voor een onbenullig vergrijp dat ze nooit uitlegde en de baby was meer dan eens geslagen als ze de televisie of de radio aanraakte, of zich de kamer uit waagde, iets dat moeilijk was niet te doen, het was zo'n klein kamertje voor hen drieën, vooral voor een baby die nog geen twee was en niet begreep dat ze gevangen zat in haar hok.

Maar in ieder geval wilde Eileen Hilary houden zo lang ze maar de tienduizend dollar contant in handen kreeg. Het werd een zeer winstgevend zaakje voor Eileen. En ditmaal zou ze Jack vertellen dat ze tweeduizend dollar had, en er acht voor zichzelf houden, terwijl ze tegen Arthur een lang en nietszeggend verhaal ophing dat ze het ter nagedachtenis van haar broer deed.

'Ik dacht dat u niet om hem gaf.'

'Hij was toch mijn broer... en ze is nog steeds zijn dochter. Bovendien is het best een aardig kind en ze kan goed werken.'

'Kinderen zijn lastpakken.' Jack wist het uit de eerste hand. Zijn vorige vrouw had er drie en die hadden hem stapelgek gemaakt. 'Maar als jij voor haar zorgen wil, is dat jouw probleem, niet het mijne. Zolang ze me maar niet voor de voeten loopt.'

'Dan geef je haar maar een mep.'

'Ja.' Dat scheen hem goedgunstig te stemmen en hij vond het goed dat Eileen haar hield. En die nacht sloot ze zich op in de badkamer, keek haar andere geld na dat er nog steeds was, en berekende dat ze met de achtduizend die ze van de cheque van Hilary zelf hield, bijna tienduizend dollar had verstopt tussen haar jarretelgordel en haar nylons. Het gaf een fijn gevoel, voor het geval ze ooit nog eens besloot weg te lopen van haar man. En misschien nam ze het kind dan wel mee, maar misschien ook niet. Het hing ervan af of ze van enig nut was, anders moest Jack maar zien hoe hij haar te eten gaf, of kon die advocaat haar terugnemen. Ze was het kind niets schuldig, maar het kind haar wel. Tenslotte had zij toegestemd haar te houden, ja toch? Ze was haar een boel schuldig, vanuit Eileens standpunt. En Eileen haar niets.

Arthur arriveerde somber kijkend met een kinderjuffrouw die hij voor die dag had gehuurd, en schrok toen hij zag hoe mager Hilary was en hoe bleek de anderen waren na hun zomer in Boston. Ze leken wel kleine verschoppelingen en hij hoopte maar dat ze gezond waren. Hij vroeg Hilary mee naar buiten te gaan zodat ze even konden praten. Hij wilde weten hoe het in werkelijkheid met haar ging, maar ze vertelde niets. Het was alsof ze een nog grotere afstand tussen hen had gebracht, en hij vermoedde zelfs niet hoe ze hem haatte omdat hij hen in deze hel had achtergelaten. Ze had twee maanden lang geprobeerd voldoende voedsel voor haar zusjes bij elkaar te rapen, was nauwelijks in staat hen te voeden, laat staan zichzelf, op de schamele toelage die Eileen haar gaf. Ze had gewassen, geschrobd, gekookt, op de baby gepast, en hen aanhoudend beschermd tegen dreigende klappen van hun tante en oom. En 's avonds zong ze hen in slaap en hield hen in haar armen als ze om hun moeder huilden. Arthur wist niets van dat alles toen hij Hilary's gezicht bekeek en zich afvroeg waarom ze zo afstandelijk was.

En nu moest hij haar het nieuws vertellen waar niemand haar op had voorbereid. Haar zusjes gingen weg, en zij niet. Ze zouden nooit meer samen zijn, behalve bij een bezoek, als de nieuwe ouders dat toestonden, en Arthur wist al dat de Abramsen daar niets voor voelden. Ze wilden niet dat Megan iets te weten kwam over haar vroegere leven, haar ouders, of zelfs haar zusjes. Ze stapte een nieuw leven binnen. Voorgoed.

'Hilary...' begon hij onhandig, toen ze op de achterstoep van het huis zaten, bij het portiek voor de was, met het onkruid dat hun benen kraste en de vliegen die om hen heen zoemden. 'Ik... ik dacht... ik heb... je een paar dingen te vertellen.' Hij wilde haar van alles vertellen, behalve wat hij zeggen moest. Hij wist hoe ze aan hen gehecht was, maar het was zijn schuld niet dat het zover gekomen was, hield hij zichzelf steeds voor. Hij had zijn best gedaan... als Marjorie maar bereid was geweest hen in huis te nemen...

'Is er iets aan de hand, oom Arthur?' Misschien ging hij haar vertellen dat ze niet teruggingen naar hun fiat, maar Eileen had hun al gezegd dat die weg was en ze had zich aangepast. Zo lang ze maar samen waren, dat was het enige dat er opaankwam, zelfs hier. Ze keek hem met haar grote groene ogen aan, en hij had het gevoel of Solange een hand uitstak en hem aanraakte, maar het maakte enkel dat hij zich nog slechter voelde.

'Ik... je zusjes gaan een poosje weg.' Er was geen andere manier om het haar te vertellen, behalve direct.

'Megan en Axie?' Ze keek geschrokken en verward toen ze haar bekende smaragdgroene blik weer op hem richtte.

'Waarom? Waarom gaan ze waar naartoe?'

'Omdat.' O god, alstublieft, laat me haar dit niet aandoen. Zijn hart was vol van beklemmend verdriet. Maar hij moest het zeggen. 'Omdat, Hilary, er geen mogelijkheid is om jullie langer bij elkaar te houden. Je tante vindt niet dat ze het kan, en er is ook niemand anders die het zou kunnen. Megan en Alexandra gaan naar twee heel aardige gezinnen in New York en blijven bij hen wonen. En jij blijft bij je tante in Boston.' Het zou gemakkelijker zijn geweest een mes door haar hart te steken en toen hij de tranen uit haar ogen zag rollen, benijdde hij Sam het gemakkelijke lot dat die had gekozen en hij haatte hem plotseling voor dat alles. 'Hilary, toe... schat, ik heb het geprobeerd, echt...' Hij stak een hand naar haar uit, maar ze ontsnapte en schoot door het onkruid naar de voorkant van het huis, alsof ze misschien al weg konden zijn, terwijl ze hem toeriep: 'Nee, nee, dat laat ik je niet doen!'

Ze rende naar binnen en holde zonder enige uitleg naar hun lelijke kamer, waar ze de twee meisjes naar zich toetrok. Ze had hen achtergelaten toen ze op bed aan het spelen waren en liet Axie op Megan passen. Ze hield hen dicht tegen zich aan, terwijl de tranen over haar wangen stroomden omdat ze zich zo wanhopig en hulpeloos voelde en wist dat er geen mogelijkheid was om tegen hem te vechten. Ze kon nergens heen, ze had geen geld om hen mee te nemen, en niemand om haar te helpen en ze was pas negen jaar oud. Maar dit konden ze haar niet aandoen... dat konden ze toch niet... zij waren alles wat ze had... haar moeder en vader hadden haar verraden... en oom Arthur... en haar oom en tante hadden een hekel aan haar en zij aan hen... het enige dat ze op de wereld had waren Megan en Axie.

'Wat is er, Hillie?' Alexandra keek naar haar op met haar grote blauwe ogen, en Megan begon te huilen toen Hilary haar te stijf vasthield, dus liet ze die gewoon los en klampte zich vast aan Axie.

'Ik houd van je... dat is alles... ik houd gewoon van je... met mijn hele hart. Zul je je dat altijd herinneren, Axie?'

'Ja.' Het stemmetje klonk nuchter, alsof ze al wist dat er iets belangrijks gebeurde. Ze hadden samen veel doorgemaakt, en hadden een bijzondere band, alsof ze elkaars stemmingen en de mogelijke gevaren aanvoelden. 'Gaat er weer iets ergs gebeuren, Hillie? Zoals mama en papa? Ga jij ook weg in een kist?'

Ze begon te huilen en Hilary schudde snel het hoofd. 'Nee, nee, wees maar niet bang, Axie. Oom Arthur wil jou en Megan meenemen op een reis naar New York om een paar vrienden van hem op te zoeken.' Ze wist dat ze het gemakkelijk voor hen moest maken, hoe pijnlijk het ook voor haarzelf was. Maar voor Megan was het natuurlijk het eenvoudigste. Ze zou huilen als ze werd weggehaald van haar zusjes, maar ze zou zich nooit iets herinneren... nooit... en Hilary zou hen nooit vergeten. Ze zou hen bij zich dragen de rest van haar leven, en op een dag zou ze hen terugvinden. Ze zwoer het voor haarzelf toen ze Alexandra in haar armen hield en Arthur en de kinderjuffrouw die hij had gehuurd even later in de deuropening verschenen.

'We moeten gauw gaan, Hilary.'

Ze knikte, verblind door tranen, en plotseling begon Alexandra te jammeren. 'Ik wil Hilli niet alleen laten.' Ze klampte zich vast aan haar hand en Hilary, die nu haar eigen tranen afveegde, kuste haar liefkozend.

'Je moet voor Megan helpen zorgen, anders wordt ze bang. Oké? Zul jij voor haar zorgen in mijn plaats?'

Alexandra knikte door haar tranen heen. Wat ze haar ook vertelden, ze wist dat er iets vreselijks ging gebeuren en toen Hilary haar spullen pakte, was ze er zeker van. Eileen bleef uit de buurt. Ze was zo opgewonden over de nieuwe groene biljetten die Arthur haar gegeven had, dat het enige dat ze kon doen was gaan zitten in de afgesloten badkamer en ze tellen. De meeste ervan ging ze verstoppen voor Jack, maar ze wilde ze eerst nog eens allemaal samen bekijken.

Dus was Hilary alleen toen ze hielp om Alexandra en Megan in de auto te zetten. De meisjes zaten achterin met het kindermeisje, terwijl Megan huilend haar armpjes naar Hilary uitstak en Alexandra onbedaarlijk snikte toen Arthur achter het stuur ging zitten en Hilary een laatste blik toewierp.

'Ik kom je gauw opzoeken.' Ze zei niets tegen hem. Hij had haar verraden. En het gesnik van de achterbank overstelpte haar bijna terwijl ze vocht om haar zelfbeheersing te bewaren. Ze deed een stap terug, en wuifde naar hen, riep naar de auto zo lang ze haar konden horen.

'Ik houd van je, Axie... ik houd van je, Megan... ik houd van je...' haar stem ging over in gesnik toen ze daar op straat stond te wuiven naar de vertrekkende auto tot deze een hoek omsloeg en verdween, en haar gehele leven met zich meenam. Toen de auto verdween, zakte ze op haar knieën, snikte hun namen, wilde dat er iemand kwam om haar te doden. Ze was zich van niets meer bewust tot ze voelde dat iemand haar door elkaar schudde en een harde hand haar in het gezicht sloeg. Ze keek op, verblind door tranen en zag Eileen over zich heen gebogen staan. Ze hield haar versleten tas met een triomfantelijke blik onder haar arm.

Ze sprak het meisje hard toe, zoals ze altijd deed. 'Wat doe jij daar, verdomme?' En toen realiseerde ze zich dat ze vertrokken moesten zijn. 'Huilen helpt niet. Ga naar binnen en ruim de rommel op, kleine dwaas. De mensen gaan nog denken dat ik je slecht behandel.' Ze sleepte haar overeind en schoof haar het huis binnen. Hilary snikte onbedaarlijk, en nog een harde klap in haar gezicht hielp niet. Ze wankelde haar kamertje binnen en gooide zich over het bed dat nog rook naar de twee kinderen die het zojuist verlaten hadden. Ze rook de poeder die ze nog maar een paar ogenblikken geleden had gebruikt voor Megan toen ze haar verschoonde en de shampoo op Axies rode krullen. De pijn en het verdriet waren meer dan Hilary kon dragen.

Ze lag uren te snikken totdat ze ten slotte in slaap viel, uitgeput, leeg, gekneusd door de werkelijkheid van haar bestaan. En ze viel in een diepe, onrustige slaap waarin ze rende... rende... rende achter een auto aan... probeerde hen te vinden... overal zocht... en het enige dat ze in de verte hoorde, was Eileens dronken gelach.

Deel drie

Hilary

8

Dat jaar, nadat hij het vlees van het vlees had losgerukt, belde Arthur Hilary een paar maal op, maar ze weigerde aan de telefoon te komen en met hem te praten en uiteindelijk maakte zijn eigen schuldgevoel dat hij haar steeds minder opbelde. Hij wist dat het met de andere meisjes goed ging. De Gorhams waren opgetogen over Alexandra, die een verrukkelijk klein meisje was, en de Abramsen waren verliefd op 'hun' baby. Maar hij had nu geen greep meer op Hilary, geen idee hoe het met haar ging, aangezien Eileen hem niet op de hoogte hield en Hilary niet over de telefoon met hem wilde praten.

Eenmaal ging hij naar Boston, vlak voor Thanksgiving. Maar Hilary zat in de kamer of ze stom was. Ze had hem niets te zeggen en hij vertrok met een gevoel van schuld en stille wanhoop. Hij had het idee dat hij het kind had vernietigd en toch, wat voor keus had hij gehad, en Eileen was tenslotte haar tante. Hij bedacht duizend verhalen om zijn geweten te sussen toen hij naar huis reed, en het was Kerstmis toen hij opnieuw belde, maar ditmaal kreeg hij geen gehoor, en daarna had hij het druk met zijn eigen leven. George Gorham was plotseling gestorven en heel onverwacht had David Abrams besloten naar Californië te verhuizen, en dat betekende dat Arthur veel meer werk kreeg te doen. Het was natuurlijk een firma met meerdere partners, maar Arthur hoorde tot de oudsten en moest een groot aantal beslissingen nemen, hoofdzakelijk over de nalatenschap van George, waar hij bij betrokken was. Hij zag Margaret natuurlijk tijdens de begrafenis, maar ze had besloten Alexandra niet mee te nemen.

Het was voorjaar eer Arthur Hilary weer zag en hij vond haar nog meer teruggetrokken, met een blik die angstwekkend was. Het huis was onberispelijk, en dat was althans een opluchting voor hem, Eileen deed tenminste haar best. Hij had er geen idee van dat ze Hilary als volledige dienstbode gebruikte. Ze was nu tien, en het was haar taak alles te doen, tot het wieden buiten, het wassen en strijken van de kleren van haar oom en tante, schoonmaken, koken en de grote was doen toe. Het was opmerkelijk dat ze behoorlijke cijfers haalde op school, maar om de een of andere reden had ze die altijd, ondanks alles. Ze had geen vriendinnen en had er ook geen behoefte aan. Wat had ze met hen gemeen? De andere kinderen op school kwamen uit gewone gezinnen, ze hadden vaders en moeders en zusjes. Zij had een oom en tante die een hekel aan haar hadden en te veel dronken, en ze had duizend klusjes te doen voor ze haar huiswerk kon maken, zodat ze pas om een uur of twaalf naar bed ging. En de laatste tijd voelde Eileen zich niet goed. Ze praatte steeds over haar gezondheid, ze werd mager ondanks al het bier dat ze dronk, en was al naar verschillende artsen geweest. Ze had Jack eens een keer iets horen zeggen over Florida. Hij had er vrienden die op een marinewerf werkten en dachten dat ze hem daar wel een burgerbaantje konden bezorgen. Hij hoopte dat het warme weer goed voor Eileen zou zijn en ze konden vóór de komende winter verhuizen.

Maar Hilary zei er niets over tegen Arthur. Het kwam er voor hem niet op aan. Ze gaf ook niet meer om hem, trouwens nergens om. Het enige dat haar interesseerde was het vinden van Axie en Megan en ze wist dat ze dat op een dag zou doen, ze hoefde alleen maar te wachten tot ze achttien was en dan ging ze hen zoeken. Ze droomde er 's nachts van, en kon nog steeds Axies zachte rode krullen tegen haar wang voelen als ze in bed naast haar lag en Megans lichte baby-adem als ze haar in haar armen hield... en op een dag... op een dag... zou ze hen terugvinden. In oktober verhuisden ze naar Jacksonville, Florida. Eileen was toen al ernstig ziek. Ze kon nauwelijks eten of lopen en met Kerstmis kwam ze haar bed niet meer uit. Hilary wist instinctief dat ze stervende was. Maar Jack scheen zich niets van haar aan te trekken, hij was veel weg, zoop op drinkgelagen en soms zag ze hem ergens in de buurt uit een huis komen en een andere vrouw een kus geven. Het was haar taak voor Eileen te zorgen en alles te doen wat er voor een stervende vrouw gedaan moest worden. Eileen wilde niet naar een ziekenhuis en Jack zei dat ze het zich niet konden veroorloven. Dus deed Hilary alles, vanaf het ogenblik dat ze van school thuiskwam tot de volgende ochtend. Soms sliep ze helemaal niet. Ze lag gewoon op de vloer naast Eileens bed en verzorgde haar als het nodig was. Jack sliep toch niet meer in die kamer. Hij sliep op de grote veranda aan de achterkant van het huis en kwam en ging naar het hem uitkwam. Zijn vrouw zag hij soms in geen dagen. En Eileen huilde en vroeg waar hij 's nachts bleef, en Hilary loog dan tegen haar en zei dat hij sliep.

Maar zelfs Eileens ziekte bracht geen vriendelijkheid, geen zachtheid, geen dankbaarheid naar boven voor de onmogelijke taken die Hilary uitvoerde. Ze verwachtte het van haar, en zo zwak als ze was, wilde ze dat Hilary meer deed en dreigde ze haar te slaan. Het was nu echter een lege bedreiging, maar Hilary haatte haar nu voluit, wat ze eigenlijk vanaf de eerste dag dat ze haar zag, gedaan had.

Eileen leefde nog anderhalf jaar nadat ze in Florida waren aangekomen, en toen Hilary twaalf was, ging ze ten slotte dood. Ze tuurde naar Hilary alsof ze iets wilde zeggen, maar Hilary was er zeker van dat het niet iets vriendelijks geweest zou zijn.

Het leven was in bepaalde opzichten gemakkelijker geworden, in andere echter gecompliceerder. Ze hoefde niet meer te verplegen. Maar nu moest ze zich verre houden van Jack en de vrouwen die hij mee naar huis sleepte. Hij had haar botweg gezegd op de dag nadat Eileen gestorven was, dat hij bereid was haar te laten blijven zolang ze hem geen last bezorgde. Hij zei ook dat ze de spullen van haar tante moest opruimen, moest houden wat ze wilde hebben en de rest weggooien. Ze had er de tijd voor genomen, omdat ze het gevoel had dat Eileen op de een of andere manier kon terugkomen en haar straffen omdat ze aan haar dingen had gezeten, maar uiteindelijk was ze aan het laatste beetje bezig. Ze gaf de kleren aan een bazaar voor de kerk en gooide alle goedkope make-upartikelen weg. Net toen ze op het punt stond al haar ondergoed ook weg te doen, ontdekte ze een katoenen zakje in een van de broeken. Ze opende het om er zeker van te zijn dat er niets belangrijks in zat. Er zat meer dan tienduizend dollar in, hoofdzakelijk in kleine coupures en een paar biljetten van vijftig, die ze al die jaren had opgespaard en voor iedereen had verborgen, voor Jack waarschijnlijk eveneens. Hilary zat lange tijd naar het zakje te staren, en stopte het toen stilletjes in haar zak. Die avond verstopte ze het tussen haar eigen spullen. Het was precies wat ze nodig had om op een dag te ontsnappen en Megan en Alexandra te kunnen zoeken.

Het eerstvolgende jaar nam Jack nauwelijks enige notitie van haar. Hij had het te druk met het achterna zitten van de vrouwen uit de buurt. Hij was toen al verschillende banen kwijtgeraakt, maar scheen altijd weer wat nieuws te vinden. Het kon hem niet schelen wat hij deed, zolang hij maar een dak boven zijn hoofd had, 's nachts een vrouw in zijn bed en een pakket van zes tinnetjes bier in de koelkast. Maar toen Hilary dertien werd, werd hij plotseling veeleisend. Hij scheen aldoor te klagen en vroeg haar dingen voor hem te doen. Hij vond dat ze het huis niet schoon genoeg hield en als hij 's avonds thuis kwam om te eten, wat niet vaak gebeurde, klaagde hij erover dat ze zo beroerd kookte. Plotseling kon ze het hem niet meer naar de zin maken, en hij deed of hij het belangrijk vond, terwijl hij eerder nooit enige notitie van haar had genomen. Nu bekritiseerde hij zelfs de manier waarop ze zich kleedde en zei dat haar jurken te slobberig waren en haar rokken te lang. Het was 1962 en mini-rokken waren in de mode, en hij zei dat ze zich wat meer moest kleden als de meisjes die hij zag in tijdschriften of op de tv.

'Wil je niet dat de jongens naar je kijken?' vroeg hij dronken, op een middag. Hij was zojuist thuisgekomen na een spelletje honkbal met wat vrienden, van wie de meesten ex-mariniers waren zoals hij, maar hij was vijfenveertig en dertig jaar van drinken hadden hun tol geëist. Hij was veel te zwaar en had een bierbuik die ver over zijn blauwe spijkerbroek hing. 'Geef je niet om jongens, Hilary?'

Hij bleef erover zeuren en ze kreeg er genoeg van. Ze had nooit tijd om op jongens te letten. Ze had het veel te druk met naar school gaan en het huis voor hem in orde houden. In het najaar ging ze naar de negende klas, een jaar te vroeg. En nu had ze tienduizend dollar in de la tussen haar ondergoed verstopt. Ze had alles wat ze nodig had.

'Niet bijzonder,' antwoordde ze ten slotte. 'Ik heb geen tijd voor jongens.'

'O ja? En mannen dan? Je hebt wel tijd voor mannen, hè, kleine Hillie?' Ze nam de moeite niet hem te antwoorden. In plaats daarvan ging ze naar de keuken om te koken. Ze dacht eraan dat hij een echte zuiderling was geworden, al na een paar jaar. Hij sprak lijzig, met een zuidelijk accent dat klonk of hij in Florida geboren was. Je zou nooit kunnen horen dat hij uit Boston kwam. Toen ze aan Boston dacht, dacht ze ook aan de korte tijd dat ze daar met hen had gewoond... ze herinnerde het zich als de plaats waar ze Megan en Axie verloren had. Ze had nooit meer iets van Arthur Patterson gehoord nadat ze naar Florida waren verhuisd; het kon haar trouwens niet schelen. Ze haatte hem. En het kwam nooit bij haar op dat de reden waarom hij niet meer had gebeld aan Jack en Eileen lag, die hem geen adres hadden gegeven toen ze verhuisden. Ze waren vertrokken zonder een spoor achter te laten en Arthur had er geen idee van hoe hij hen zou kunnen vinden. Hij had trouwens zijn handen vol aan zijn eigen leven. Ongeveer tegelijk met de verhuizing van de familie Jones naar Florida, had Marjorie hem verlaten.

'Wat is er te eten?' Jack verscheen in de keuken met een blikje bier in de hand en een sigaret. Hij scheen haar de laatste tijd met meer belangstelling te bekijken en dat vond ze niet prettig. Het maakte dat ze zich niet op haar gemak voelde, gaf haar het gevoel of hij haar kleren uittrok met zijn ogen.

'Hamburgers.'

'Lekker.' Maar hij tuurde naar haar stevige jonge borsten toen hij dat zei. Ze had lange, mooie benen en een slank middel, en het dikke zwarte haar dat ze van Sam had geërfd, hing in een zwart gordijn tot op haar middel. Ze was een mooi meisje en het werd moeilijk dat verborgen te houden. Ze zag er jaren ouder uit dan ze was, en in haar ogen stond de pijn van haar hele leven.

Jack gaf haar een klap op haar achterste en streek langs haar zonder dat het nodig was, en voor het eerst bleef hij aldoor bij haar staan toen ze zijn eten klaarmaakte. Hij maakte dat ze zich zo slecht op haar gemak voelde dat ze niet kon eten toen de hamburgers klaar waren. Ze schoof het voedsel op haar bord heen en weer en ging zo gauw mogelijk de keuken uit toen ze had afgewassen. Even later hoorde ze hem de deur uitgaan en ze lag te slapen in haar bed in haar kamer achter de keuken lang voordat hij rond middernacht thuiskwam. Het stroomde van de tropische regen, het had geweerlicht en ge-onweerd en hij wankelde het huis binnen, stomdronken, maar met de bedoeling iets te doen... als hij zich nog maar kon herinneren wat het was... verdomme... hij was het kwijt... hij vloekte nog toen hij langs haar kamer kwam, en toen plotseling wist hij het weer. Hij lachte en bleef nog even voor haar deur staan.

Hij nam de moeite niet om aan te kloppen, draaide gewoon de deurknop om en liep haar kamer in. Zijn natte schoenen persten water op het linoleum en zijn adem ging zwaar door jaren van sigaretten, maar ze hoorde hem niet. Het gordijn van zwart haar lag als een waaier over haar gezicht, één arm was boven haar hoofd en ze sliep óp de deken in een kinderlijke katoenen nachtjapon.

'Prrrrr...' Hij snorde in zichzelf en kuchte, waardoor ze bijna wakker werd. Ze bewoog zich en draaide zich om en een elegante heup en één lang been werden overduidelijk zichtbaar nu ze niet meer dan een paar centimeter van hem vandaan lag. Langzaam begon hij zijn overhemd los te knopen tot het op de grond viel en in een natte hoop bleef liggen. Hij trok de rits van zijn broek los en stapte eruit, en tegelijk ook uit zijn schoenen. Hij stond nu naast haar in onderbroek en sokken en even later lagen die bij de rest van zijn kleren naast het bed. Alleen de grote hoeveelheid sterke drank die hij gehad had, maakten dat hij geen betere erectie kreeg. Hij kwam langzaam tot leven door naar haar te kijken, vol pijnlijke begeerte en de geheime lust die hij jaren verborgen had gehouden, maar nu was ze oud genoeg... verdomme, hij kon haar jaren hebben, zijn eigen stuk lekker thuis... voordat ze opgroeide en het huis uitging, en misschien wilde ze het na dat alles dan niet eens meer. Hij kreunde toen hij naast haar op het bed ging liggen. De wolk van dranklucht die hij uitademde en de stank van ongewassen zweet maakten haar wakker.

'Hmmm...' Ze deed één oog open, niet precies wetend waar ze was, hijgde toen en sprong uit bed. Maar hij was sneller en had haar nachtjapon stevig beetgepakt. Die scheurde van haar lange romp terwijl hij hem vasthield en ze stond naakt en bevend voor hem terwijl hij in bed naar haar lag te kijken.

'Nee maar... dat is een lekker gezicht, hè, kleine Hillie?' Ze probeerde haar naaktheid te bedekken en zou willen huilen of wegrennen, maar wist niet precies wat te doen. Ze bleef alleen maar doodsbang staan. Ze wist dat hij haar zou grijpen als ze probeerde weg te lopen. 'Kom weer in bed, het is nog geen tijd om op te staan. Eerst moet oom Jack je een paar dingen laten zien.' Ze kon hem groot en hard en dreigend zien waar zij gelegen had en ze was oud genoeg om te weten wat hij van plan was met haar te doen, ze zou liever doodgaan dan dat ze dat toestond.

'Raak me niet aan!' Ze rende door de open deur naar de keuken en hij volgde haar in de duisternis, struikelend en uitglijdend over de natte plekken die hij eerder op de vloer had achtergelaten.

'Kom, kom, kleine slet... je weet best wat je wilt. En ik zal het je geven.' Terwijl hij dat zei, deed hij een greep naar haar arm en probeerde haar terug naar de slaapkamer te trekken. Maar ze vocht als een kat, krabde zijn gezicht en zijn arm open en probeerde hem te trappen toen hij haar meerukte.

'Laat me los!' Ze trok zich vrij en haalde bijna de achterdeur. Hij kreeg haar echter weer te pakken, maar één moment had ze tijd om iets te grijpen dat ze zich plotseling herinnerde dat op het afdruiprek lag. Ze verstopte het zorgvuldig voor hem en scheen eindelijk meegaand geworden. Ze liet zich terugvoeren naar de slaapkamer. Het was gewaagd, maar ze maakte hem liever dood dan dat hij haar zou verkrachten.

'Dat is een lief meisje... nou wil je je ouwe oom Jack wel hebben, hè, kleine Hillie...' Ze antwoordde niet en hij scheen het niet te merken toen hij haar ruw op het bed duwde en voorbereidselen maakte om haar te bestijgen, maar met een plotselinge zilveren flits voelde hij iets kouds en scherps en lelijks tegen zijn buik duwen.

'Als je me aanraakt, snijd ik je ballen eraf... en ik meen het...' De toon van haar stem zei hem dat het waar was en hij geloofde haar. Hij ging een centimeter achteruit en ze volgde hem met de punt van het mes.

'Ga mijn kamer uit.'

'Goed... goed... Christus...' mompelde hij terwijl hij achteruit de kamer verliet en bijna viel over de drempel. 'Doe dat ding in godsnaam weg, verdomme.'

'Pas wanneer je hier verdwenen bent.' Ze volgde hem, met het mes steeds op zijn testikels gericht, iets wat hem nogal bezorgd scheen te maken.

'Kleine heks... Leren ze jullie dat tegenwoordig op school? In mijn tijd waren de meisjes een verdomd stuk aardiger.' Ze antwoordde niet en hij bleef achteruit lopen, maar plotseling sloeg hij het mes uit haar hand en gaf haar zo'n harde klap in haar gezicht dat ze tegen de tegenoverliggende muur viel. Ze wist niet zeker wat haar het meest pijn deed, haar neus die haar hele gezicht onder het bloed maakte of de achterkant van haar hoofd die als vermorzeld voelde. 'Daar, klein loeder, hoe voelt dat?'

Ze kreunde en krabbelde overeind, nog steeds gebrand op het beschermen van haar maagdelijkheid, maar hij had daar geen belangstelling meer voor, hij wilde haar gewoon straffen omdat ze hem vernederd had. Hij wist dat hij de rest van haar later wel kon krijgen. Ze had toch geen enkele plek om naartoe te gaan. Ze was nu van hem. Ze was praktisch zijn bezit.

'Nou, zul je je de volgende keer netjes gedragen tegen oom Jack?' Hij sloeg haar weer met de rug van zijn hand, zijn ogen glinsterden gemeen en ditmaal viel ze tegen een stoel die tegen haar ribben terechtkwam, en haar diep in een borst stak. Ze voelde zich daar ook al bloeden. Haar oren suisden, haar lip was gespleten, ze dacht dat haar kaak misschien wel gebroken was en ze had een enorme snijwond aan haar ene borst. Ze kroop van hem vandaan. Hij was toen al op de bank in elkaar gezakt, nog steeds naakt en stomdronken, en heel tevreden over zijn werk van die nacht. Een volgende keer kon ze hem niet weerstaan. Hij was er zeker van. Hij had haar een lesje geleerd. Zo goed, dat ze zich voortsleepte, naakt in de stromende regen, tot ze flauwviel en in elkaar zakte op de stoep van de buren. Ze lag er uren bewusteloos in de regen, bloedend uit verschillende wonden, tot mevrouw Archer haar daar de volgende dag vond toen ze de voordeur opende om haar krant te halen. 'O, mijn god! O, mijn god!' schreeuwde ze, en rende haar huis weer binnen om haar man te halen. 'Mijn god... Bert, er ligt een dode vrouw op onze stoep en ze is naakt.' Hij rende naar de deur en trof haar aan, half binnen en half buiten het huis, nog steeds bloedend en nog steeds bewusteloos.

'Christus... dat is dat kind van hiernaast, waarvan de tante gestorven is... dat kind dat je nooit ziet... We moeten de politie bellen.' Maar Mollie deed dat al. De politie kwam bijna onmiddellijk en de ambulance was er zelfs nog eerder. Ze brachten haar naar het Brewster Ziekenhuis en een half uur later kwam ze bij in de polikliniek voor spoedgevallen en zag de Archers naar haar staan kijken. Mevrouw Archer begon te huilen, Hilary deed haar zo denken aan haar dochter. En het was duidelijk dat ze geslagen en verkracht was en toen bij hen op de stoep was gelegd. Maar uit het onderzoek bleek later dat ze niet verkracht was, alleen zo geslagen dat het geen haar had gescheeld of ze was dood geweest. Ze kreeg hechtingen op verschillende plaatsen en de wond aan haar borst was gemeen, maar het ergste was de hersenschudding die hij haar had bezorgd toen hij haar tegen de muur had gegooid, die eerste keer. Ze was nauwelijks bijgekomen of ze gaf over en verloor een paar maal het bewustzijn, maar de doktoren verzekerden mevrouw Archer dat alles weer in orde zou komen, dus verlieten ze haar een paar uur later weer. Ze wilde niets zeggen over degene die haar in elkaar had geslagen, maar de politie was nog niet klaar met het onderzoek.

'Wie denk je, heeft haar zoiets aangedaan?' vroeg mevrouw Archer haar man op weg naar huis, maar het duurde dagen voor de waarheid aan het licht kwam, al had Hilary het hun niet verteld. Jack verraadde zichzelf toen de politie hem de derde maal kwam opzoeken en er werd een aanklacht tegen hem ingediend, al smeekte Hilary dat niet te doen.

'Hij maakt me dood als jullie het doen.' Ze was nu doodsbang. Hij zou haar zeker vermoorden, of nog erger.

Maar de politie veranderde alles. 'Hilary, je hoeft niet meer terug, hoor. Je zou naar een gastgezin kunnen gaan.'

...'Wat is dat?' Haar ogen waren groot van angst, maar wat kon er erger zijn dan de hel waarin ze geleefd had?

'Het is een tijdelijk huis, soms voor lange tijd, waar kinderen terecht kunnen die nergens heen kunnen.'

'U bedoelt een of ander instituut?'

De politieman schudde het hoofd. 'Nee, gewone mensen die kinderen als jij in huis nemen. Wat vind je ervan?'

'Ik geloof dat ik dat wel zou willen.' Om dat in orde te maken, moest ze gedagvaard worden door het hof in Florida als dakloze minderjarige. Het bleek veel eenvoudiger dan men had gedacht toen ze verklaarde dat ze een wees was en nooit was geadopteerd door haar oom en tante. Ze ging nog eenmaal terug, maar Mollie Archer ging met haar mee, al bleef ze weinig op haar gemak in de deur staan. Hilary wilde haar spullen halen en was bang Jack weer te zien. Het was de eerste maal dat ze hem weer ontmoette sinds de nacht waarin hij haar zo geslagen had en ze was doodsbenauwd voor wat hij haar zou aandoen omdat ze de politie op hem had afgestuurd. Maar hij staarde haar alleen in giftige woede aan en durfde nauwelijks iets te zeggen nu ze mevrouw Archer bij zich had.

Ze pakte haar weinige bezittingen in de enige koffer die ze had en stopte het katoenen zakje zorgvuldig in de voering. Ze wist dat ze er nu goed op moest passen, het was de enige vriend die ze op de wereld had... haar ontsnappingsgeld om haar zusjes te zoeken... haar tienduizend dollar. Als Jack had geweten dat ze bestonden en dat zij ze had, zou hij haar er zeker voor hebben vermoord.

Jack smeet de deur achter haar dicht en deed hem luidruchtig op slot, terwijl zij rustig door de achtertuin naar het huis van mevrouw Archer liep om op de jeugdwerkster te wachten die haar zou komen ophalen. Ze hadden een gastgezin voor haar en ze zou er die ochtend heengaan. Het had maar heel weinig inspanning gekost en even mocht ze van zichzelf denken dat het van nu af aan gemakkelijk zou zijn. Een probleemloze tijd, en over een paar jaar terug naar New York om Megan en Axie te zoeken, zodat ze op een dag weer bij haar kwamen wonen en zij weer voor hen zou zorgen. Dat zou ze zeker kunnen doen met het buitenkansje dat ze tussen Eileens nylons had ontdekt, het was het enige aardige dat haar tante ooit voor haar gedaan had en zelfs dat was niet de bedoeling geweest. Maar het kwam er nu niet meer op aan. Het geld zat in Hilary's koffer en ze was van plan het met haar hartebloed te bewaken. Voor haar was het een absoluut fortuin.

Zoals beloofd kwam de sociaal werkster haar die ochtend halen, en na een kort oponthoud in het gerechtsgebouw nam ze Hilary mee naar een bouwvallig uitziend huis in een arme voorstad van Jacksonville. De vrouw die de deur opende had een warme glimlach en droeg een schort, en er waren nog vijf kinderen binnen in de leeftijd tussen de tien en de veertien. Het huis herinnerde haar onmiddellijk aan het huis waarin Eileen en Jack in Boston gewoond hadden. Het had dezelfde stank, hetzelfde versleten meubilair en het zag er even verwaarloosd uit. Maar met de stuk of zes kinderen die er woonden, was dat niet verwonderlijk.

De vrouw heette Louise en nam Hilary mee naar haar kamer, een kamer die ze moest delen met drie andere meisjes. Ze hadden allen een smalle legerkrib die Louise bij een legerdump had gekocht. Op een ervan zat een zwart meisje, lang en mager, met grote donkere ogen die Hilary nieuwsgierig opnamen toen ze de kamer binnenkwam en haar spullen neerzette, terwijl de sociaal werkster hen aan elkaar voorstelde. 'Hilary, dit is Maida. Ze is hier al negen maanden.' De sociaal werkster glimlachte en verdween, terug naar Louise en het stel kinderen in de keuken. Het huis leek druk en vol, maar maakte om de een of andere reden geen gastvrije indruk. Het gaf Hilary het gevoel dat ze haar hadden achtergelaten in een werkkamp.

'Hilary... wat is dat voor een naam?' Maida keek haar vijandig aan nu de sociaal werkster weg was en nam haar op vanaf de kraag van haar lelijke jurk tot aan de goedkope schoenen die Eileen voor haar gekocht had. Het waren geen mooie kleren en heel anders dan de organdie en het fluweel van haar kindertijd; dat was nu een vergeten luxe. En terwijl ze met haar ernstige groene ogen naar het zwarte meisje keek, vroeg ze zich af hoe het leven hier zou zijn. 'Waar kom je vandaan, meid?'

'New York... Boston... ik woon hier twee jaar.'

Het zwarte meisje knikte, ze was zo mager als een lat en Hilary zag dat ze haar nagels tot op het leven had afgebeten. Ze was lang en boos en nerveus. 'O ja? En waarom kom je hier? Je pa en ma in het gevang?' Die van haar wel, haar moeder was een prostituee en haar vader pooier en drugshandelaar.

'Mijn ouders zijn dood.' Hilary's stem was ook dood toen ze het zei en haar ogen waren waakzaam terwijl ze op de drempel van de kamer stond.

'Broers en zusters?' Ze zag niet in wat voor verschil het zou maken en stond op het punt om ja te zeggen, maar besloot toen van niet en schudde alleen haar hoofd. Maida scheen genoegen te nemen met dat antwoord. 'Je moet hard werken voor Louise, schatje. Ze is een kreng om voor te werken.' Het was niet direct informatie die welkom was, maar om de een of andere reden vermoedde Hilary al toen ze binnenkwam dat het hier niet zo prettig zou zijn als ze haar verteld hadden.

'Wat moet je doen?'

'Huis schoonmaken, voor de kinderen zorgen en voor de tuin, de moestuin achter... de was... alles wat ze zegt dat je moet doen. Soort slavernij, behalve dat je in het grote huis slaapt en ze je hier laat eten.' Er lag een boosaardige lach in Maida's ogen en Hilary wist niet zeker of ze moest lachen of niet. 'Maar het is altijd minder erg dan t.s.'

'Wat is dat?' Ze was een volslagen nieuweling hier, met gastgezinnen en tuchtscholen en ouders die in de gevangenis zaten, al was haar eigen vader ook in een gevangenis gestorven. Het was moeilijk de veranderingen te overzien die hij in één nacht van ongebreidelde woede in haar leven teweeg had gebracht. Laat in de nacht, als ze zichzelf toestond eraan te denken, had ze het idee dat hij haar ook maar had moeten doden, tegelijk met haar moeder, dat was heel wat eenvoudiger geweest dan deze langzame dood waartoe hij haar had veroordeeld, ver van huis en van degenen van wie ze hield, in de steek gelaten tussen vreemden.

'Waar heb jij gezeten, meid?' Maida keek geërgerd. 'Je weet wel... de tuchtschool.' Ze sprak het overdreven uit toen Hilary knikte. 'Dat is een gevangenis voor kinderen. Als ze geen gastgezin voor je vinden, ga je daar naartoe en daar sluiten ze je op en behandelen ze je als een stuk vuil. Ik werk me nog liever het apelazarus voor Louise tot ma er weer uitkomt. Ze komt gauw vrij en dan kan ik weer naar huis. Ditmaal was ze betrapt op drugsgebruik met haar"echtgenoot". En jij? Hoe lang denk je dat je hier moet blijven? Heb je familie waar je heen kunt?' Ze stelde zich voor dat Hilary's ouders pas gestorven waren en dat dit misschien een tijdelijke regeling was. Hilary had iets dat anders was, de manier waarop ze sprak, de manier waarop ze zich bewoog, de stille manier waarop ze overal naar keek, alsof ze hier eigenlijk niet hoorde. Maar ze schudde haar hoofd in antwoord op de vraag van Maida, net toen de sociaal werkster weer langs hun deur kwam.

'Hebben jullie meisjes kennis gemaakt?' De vrouw glimlachte, alsof ze zich volkomen onbewust was van de jungle waarin ze werkte. Voor haar waren het allemaal aardige kinderen en ze zocht een heerlijk tehuis voor hen uit, zodat iedereen gelukkig was.

De twee meisjes keken haar aan of ze gek was, maar Maida was de eerste die iets zei. 'Ja, dat doen we net... we maken kennis met elkaar. Ja toch, Hilary?' Hilary knikte en vroeg zich af wat er werd verwacht dat ze zeggen zou, en ze was opgelucht toen de sociaal werkster haar mee terug nam naar de keuken. Maida had iets dat haar bang maakte. 'Maida doet het hier heel goed,' vertrouwde de sociaal werkster haar toe toen ze haar door een sombere hal naar de keuken bracht.

De kinderen waren weer naar buiten gegaan en Louise stond op hen te wachten, maar alle bewijzen van het eten dat ze hadden gehad, waren verdwenen, en Hilary voelde haar maag knorren toen ze zich afvroeg of ze haar nog iets zouden geven of dat ze moest wachten tot het avondeten.

'Klaar om aan het werk te gaan?' vroeg Louise en Hilary knikte, ze had nu een antwoord op haar vraag. De sociaal werkster scheen te verdwijnen en Louise bracht haar naar buiten naar een schop en een paar harken. Ze moest een greppel graven en kreeg de belofte dat een paar van de jongens zouden komen helpen, maar die kwamen nooit opdagen. De jongens zaten sigaretten te roken achter de schuur en Hilary moest nu alleen met de schop omgaan. Ze kreunde en zweette ervan. Ze had de afgelopen vier jaar hard gewerkt, maar had nooit dit soort arbeid gedaan. Ze had het huis van Eileen en Jack schoongemaakt, hun was gedaan, hun eten gekookt, en Eileen verpleegd tot die stierf, en er stonden tranen van uitputting in haar ogen toen Louise hen ten slotte terugriep vanuit de verzengende hitte om te komen eten.

Ze trof er Maida die triomfantelijk stond rond te kijken bij het fornuis. Zij had de damesachtige taak gekregen het middageten klaar te maken, als je het tenminste zo noemen kon. Er waren een paar stukken vlees en kraakbeen die in een zee van waterig vet dreven en die door Louise opgewekt hachee werd genoemd toen ze ieder van hen een kleine portie opschepte en ging zitten voor het gebed. En ondanks het feit dat Hilary rammelde van de honger en ondanks de duizeligheid door het werken in de hete zon en dat bijna de gehele dag, kon ze er niet toe komen ervan te eten.

'Vooruit, eet op, je moet je krachten bewaren.' Louise grinnikte afschuwelijk tegen haar, het was als een vreselijk sprookje over een heks die de kinderen op ging eten. Hilary herinnerde zich zulke verhalen van toen ze klein was, maar die leken nooit zo echt als dit, en de heks ging altijd dood en de kinderen gingen terug en werden weer prinsen en prinsessen.

'Het spijt me... ik heb niet zo'n honger...' verontschuldigde Hilary zich zwakjes toen de jongens haar uitlachten.

'Ben je ziek?' Louise keek geërgerd. 'Ze hebben me niet verteld dat je ziek was...' Ze deed of ze op het punt stond haar terug te sturen naar een of ander onbekend lot en Hilary herinnerde zich de onplezierige beschrijving van de tuchtschool door Maida. Een gevangenis voor kinderen. Ze kon niet terug naar Jack. Ze wist wat hij haar ditmaal zou aandoen. Dus het was Louise of de tuchtschool.

'Nee, nee... ik ben niet ziek... het is gewoon de zon... het was zo heet buiten...'

'Ha, ha, haaa...' De andere kinderen staken ogenblikkelijk de draak met haar en Maida kneep haar gemeen toen ze hielp afwassen. Het was een eigenaardige regeling, besefte Hilary weer. Het was niet of ze vrienden of familie van elkaar waren, Louise deed zelfs niet of ze hen bemoederde, ze waren gewoon gehuurde werkkrachten die ze had om het werk voor haar te doen, en zo werden ze ook behandeld. Het scheen allemaal zeer tijdelijk en afstandelijk. Louise's echtgenoot scheen te komen en te gaan. Hij had in de oorlog een been verloren en het andere was verminkt. Ten gevolge daarvan kon hij niet werken en Louise had de kinderen in huis om zijn aandeel in het werk te doen, en het hare bovendien, en om het geld dat ze ervoor kreeg. De staat betaalde haar voor ieder kind dat ze in huis had, en al werd ze er niet rijk van, ze kreeg toch een behoorlijk bedrag. Het maximum aantal kinderen dat ze kon hebben was zeven, en ze wisten dat er binnenkort nog iemand zou komen, omdat ze met Hilary erbij met hun zessen waren. Er was een bleek, blond meisje van vijftien dat Georgine heette, dan was er Maida en er waren nog drie lawaaiige jongens van even in de tien. Twee van hen hadden geile blikken op Hilary geworpen vanaf het moment dat ze gingen eten. Geen van de kinderen was knap om te zien, en een paar zagen er zelfs ongezond uit. Gezond zou trouwens moeilijk zijn met het dieet dat ze kregen. Louise beknibbelde zoveel mogelijk op het eten, maar Hilary was eraan gewend door haar leven met Eileen en Jack, hoewel Louise de kunst nog geperfectioneerd scheen te hebben.

Om half acht riep ze tegen de kinderen dat ze naar bed moesten gaan. Ze hadden in hun kamer zitten praten, klagen en verhalen uitwisselen over hun ouders in de gevangenis en hun eigen ervaringen op tuchtscholen. Het was allemaal even vreemd voor Hilary die in angstige stilte op haar bed bleef zitten. De jongens hadden hun eigen kamer ernaast, en Georgine en Maida praatten alsof Hilary er niet was. Ze schoven ten slotte in hun nachtjapon langs haar heen en sloegen de deur dicht in haar gezicht toen ze naar de badkamer gingen.

Ik kan het aan, hield ze zichzelf voor... het is beter dan Jack... dit is niet zo afschuwelijk... Ze herinnerde zich het geld dat ze in haar koffer j had verstopt en bad dat niemand het zou vinden. Ze hoefde nog maar vijf jaar te leven zoals hier... vijf jaar gastgezinnen of tuchtscholen... of Jack... Ze voelde de tranen in haar ogen prikken toen ze eindelijk de deur naar de badkamer dichttrok. Ze ging zitten en snikte onhoorbaar in de versleten, dunne handdoek die Louise haar die ochtend gegeven had. Het was onmogelijk te geloven dat het leven haar hier gebracht had. Binnen een paar minuten bonsden de jongens al op de deur en ze moest de badkamer opgeven toen een optocht van kakkerlakken door het bad wandelde.

'Wat voer je daar uit, mama? Handje helpen?' vroeg een van de zwarte jongens en de anderen lachten om die heerlijke zin voor humor. Hilary gleed langs hen heen en ging terug naar haar eigen kamer, juist op tijd omdat Maida het licht uitdeed. Een ogenblik later was Hilary verstomd toen Louise in de deur verscheen met een sleutelbos in haar hand. Ze keek of ze hen wilde opsluiten, maar Hilary wist dat dat onmogelijk was, dat dacht ze althans. Ze kon het schorre lachen horen in de kamer van de jongens.

'Tijd voor de opsluiting.' Maida gaf de informatie en Louise sloeg de deur dicht. Ze konden de sleutel in het slot horen omdraaien.

'Waarom deed ze dat?'

'Zodat we niet naar de jongens toe kunnen. Ze wil dat alles mooi en schoon en gezond blijft.' En plotseling begon Maida te lachen alsof het een leuke grap was en Georgine lachte ook. Ze schenen de slappe lach te krijgen. Hilary keek hen aan.

'En als we dan naar de wc moeten?'

'Dan pies je in je bed,' was het antwoord van Georgine.

'Maar jij moet de rommel morgenochtend schoonmaken,' voegde Maida eraan toe en toen begon het gegiechel opnieuw.

'En als er brand uitbreekt?' Hilary was doodsbang, maar Maida lachte er alleen maar om.

'Dan word je gebakken, baby. Als een aardappeltje, en je lelieblanke huid wordt dan net zo bruin als de mijne.' Ze zouden natuurlijk een raam kunnen breken en zo ontsnappen, maar Hilary dacht daar niet aan en voelde een golf van paniek over zich heen slaan. Ze kroop in bed en trok het laken over zich heen, probeerde niet te denken aan alle vreselijke dingen die er konden gebeuren. Niemand had haar ooit eerder opgesloten in een kamer, en de ervaring was erger dan alles waaraan ze tot nu toe had gedacht.

Ze bleef onbeweeglijk naar de zoldering liggen staren, haar adem oppervlakkig en snel. Ze had het gevoel of iemand haar smoorde met een kussen, en ze hoorde de twee andere meisjes fluisteren en toen lakens ritselen en een giechelbui. Ze draaide zich om om te zien wat ze deden en was volkomen onvoorbereid op wat ze toen zag. Maida lag naakt in Georgines bed en Georgine had haar versleten nachtjapon op de grond gegooid en ze streelden elkaars lijven in het maanlicht, kusten en betastten elkaar, terwijl Maida kreunde en met haar ogen rolde. Hilary wilde zich omdraaien, maar ze was zo geschokt dat ze niet bewoog. Het oudere meisje zag haar en snauwde:

'Wat heb je, liefje, nooit eerder twee meiden gezien die het deden?' Hilary schudde zwijgend het hoofd en toen Maida haar hoofd tussen de benen van Georgine nestelde, lachte ze hees en duwde haar toen lachend weg. 'Wacht even.' Ze wendde zich tot Hilary. 'Jij ook eens proberen?' Hilary schudde haar hoofd, doodsbang, en ze kon ook niet aan hen ontsnappen. De deur was op slot, en ze moest blijven luisteren, ook al keek ze niet. 'Misschien vind je het best lekker.'

'Nee... nee...' In feite was dit de reden waarom ze hierheen was gebracht... behalve dat het Jack was geweest en niet twee meisjes, en ze kon zich zelfs niet voorstellen wat ze haar zouden doen. Ze vergaten haar echter al snel en gingen door met hun nachtelijk genot. Ze kreunden en kronkelden en Maida schreeuwde eenmaal zo luid dat Hilary bang was dat Louise zou komen om hen allemaal een pak slaag te geven, maar er waren geen andere geluiden in de stilte dan die van Maida en Georgine, het geluid van zware ademhaling en hijgen en kreunen en eindelijk, toen Hilary stilletjes in bed lag te huilen, hadden ze genoeg gehad en vielen ze in elkaars armen in slaap. Hilary lag echter wakker tot de ochtend.

De volgende dag werkten ze weer zo hard. Hilary ging terug naar de tuin om te graven en kreeg te horen dat ze de binnenkant van de schuur moest schrobben. De jongens vielen haar net zo lastig als de dag ervoor en zij moest ditmaal de lunch klaarmaken. Ze probeerde iets behoorlijks voor hen allen te voorschijn te toveren, maar het was onmogelijk met de schaarse voorraad die Louise had klaargezet. Ze kregen dunne plakken Spam en een restje bevroren frieten. Het was nauwelijks genoeg om in leven te blijven als je in de hete zomerzon werkte. Die nacht moest ze opnieuw luisteren hoe Maida en Georgine hun gekreun en gehijg afwerkten. Ditmaal had ze hen de rug toegekeerd, de deken over haar hoofd getrokken en ze probeerde te doen of ze niets hoorde. Maar twee dagen later glipte Georgine bij haar in bed en begon zacht haar rug onder haar nachtjapon te strelen. Het was de eerste zachte aanraking die ze voelde na de dood van haar moeder, maar dit was anders. Hilary wist het en het was haar niet welkom.

'Nee, alsjeblieft niet...' Hilary trok zich terug en viel half uit bed, maar het kind had haar stevig vast, sloeg een arm als van staal om haar middel en hield haar dicht tegen zich aan terwijl ze achter haar bleef liggen. Hilary voelde de borsten van het oudere meisje tegen haar rug en toen een vrije hand die haar tepels streelde.

'Kom nou, schat, is dat nou niet lekker... ja toch... is het niet fijn... Maida en ik hebben er genoeg van alleen maar samen lol te hebben, we willen dat jij meedoet... je zou onze vriendin kunnen zijn.' En daarop gleed de hand die Hilary's stevige jonge borsten had gestreeld, naar haar dijen die ze dicht tegen elkaar aandrukte van angst.

'Nee, alsjeblieft... alsjeblieft... niet doen!' Ze jammerde en huilde, in bepaalde opzichten was dit erger dan Jack. En ze kon niet ontsnappen, geen slagersmes, nergens om heen te rennen. Ze kon deze kinderen niet ontvluchten, ze was in de kamer bij hen opgesloten en Georgine had haar in een greep waaruit Hilary zich niet kon losmaken, ze werd neergedrukt en Georgines benen waren als stalen slangen om de hare geslagen. Maida kwam heimelijk uit het andere bed en begon haar te strelen, terwijl Georgine haar benen uit elkaar duwde, voor zover Hilary's worsteling het mogelijk maakte.

'Zo... zie je...' Maida toonde haar dingen die ze niet wilde weten en reikte naar plaatsen die Hilary nooit zelf had aangeraakt en ze begon in doodsangst te schreeuwen. Maar Georgine legde een hand stevig op haar mond en liet Maida doorgaan met het gestreel. Ze schenen haar eindeloos te liefkozen, eerst zachtjes, toen steeds harder en ruwer, terwijl Hilary maar lag te snikken in hun armen, maar ten slotte hadden ze er genoeg van. Alleen, toen Georgine weer in haar eigen bed klom, bloedde Hilary vreselijk. 'Shit, ben je ongesteld?' Ze keek geërgerd toen ze de rommel in het bed en op haar benen zag. Je kon het zelfs in het maanlicht zien. Maar Maida wist wel beter, ze had alles gedaan wat ze wilde doen. Ze grinnikte tegen Georgine en keek neer op het verslagen meisje.

'Nee... ze was maagd.'

Georgine grinnikte gemeen. Ze trok wel bij, wist ze. Dat deden ze altijd. Na de eerste keer. En als ze het niet deden, nou, dan gingen ze er een beetje harder tegenaan, en dan zou ze bang zijn om niet mee te doen.

De volgende dag waste Hilary haar lakens zodra Louise de deur had opengemaakt en ze verontschuldigde zich toen Louise schreeuwde over de troep. De jongens lachten zelfs toen ze haar zagen boenen. Het was of alle pijn en vernedering van de wereld op haar hoofd werd gestapeld, alsof er ergens iemand was die haar wilde vernietigen. Ze vroeg zich af waar haar zusjes waren en bad dat hun niets dergelijks was overkomen. Maar ze wist dat dat niet gebeuren zou. Zij waren naar vrienden van Arthur Patterson gegaan en dat soort mensen wist niets van deze dingen... ze wisten niet wat voor martelingen mensen als Eileen en Jack en Maida en Georgine konden verzinnen. En terwijl ze haar lakens waste en de greppel groef die Louise dieper wilde hebben, bad Hilary dat haar eigen marteling voldoende mocht zijn, dat Axie en Megan vrij zouden blijven van een leven als dit. Ze beloofde God dat Hij haar alles kon aandoen wat Hij wilde, zo lang Hij maar zorgde dat zij veilig waren. 'Alstublieft God... alstublieft...' mompelde ze in de gloeiende zon toen Georgine achter haar aan kwam.

'Hé, baby, praat je in jezelf?'

'Ik... nee...' Ze draaide zich snel om zodat Georgine niet kon zien dat ze bloosde.

'Dat was lekker de afgelopen nacht... volgende keer vind je het fijn.'

Maar Hilary vloog op haar af, en hoewel ze het niet wist, leek ze sprekend op haar moeder. 'Nee, ik wil niet! Raak me nooit meer aan, hoor je?' Ze greep dreigend de schop beet en Georgine lachte toen ze wegliep. Ze wist dat Hilary 's nachts geen wapens op haar kamer had, natuurlijk had ze die niet. Ze deden hetzelfde weer en de volgende dag keek Hilary glazig voor zich uit. Het was onmogelijk aan hen te ontsnappen. Toen de sociaal werkster na een week terugkwam keek ze Hilary aan en vroeg of ze niet te hard werkte. Hilary aarzelde en schudde toen het hoofd. Georgine had haar gezegd dat ze, als ze klaagde, op de tuchtschool terecht zou komen en iedereen deed het daar, soms gebruikten ze zelfs loden pijpen en flesjes met sodawater... 'Niet zoals ik en Maida.' En Hilary geloofde hen. Alles was nu mogelijk. Alle pijn, alle martelingen. Ze knikte alleen en zei tegen de sociaal werkster dat alles goed ging. Zo leefde ze verder in haar zwijgende nachtmerrie.

Het duurde zeven maanden, tot Georgine zestien werd en werd vrijgelaten als een geëmancipeerde jongere, en Maida's moeder werd voorwaardelijk vrijgelaten en Maida ging naar huis terug, zodat Hilary het enige meisje was met drie jongens, terwijl ze op twee nieuwe meisjes wachtten ter vervanging van de anderen. Hilary was echter een paar dagen alleen met de jongens ernaast en Louise had het idee dat één meisje en drie jongens geen gevaarlijke combinatie vormden, dus nam ze de moeite niet Hilary's deur op slot te doen, zodat ze zonder bescherming was. De jongens kwamen op een nacht heimelijk binnen en Hilary lag klaarwakker en doodsbang toen ze hen de kamer in zag komen en zachtjes de deur hoorde sluiten. Ze vocht als een kat, maar verloor het tegenover hun kracht en ze deden precies waarvoor ze gekomen waren. De volgende dag belde Hilary de sociaal werkster en vroeg of ze kon worden overgeplaatst naar de tuchtschool. Ze gaf er geen verklaring voor en het scheen Louise niet te kunnen schelen toen ze haar twee dagen later kwamen halen. Hilary had een mes en vork van de eettafel gestolen en de tweede maal was ze goed voorbereid op haar nachtelijke bezoekers. Een van de jongens verloor bijna een hand en ze trokken zich doodsbang terug. Maar toch was ze blij dat ze de zorg van Louise achter zich liet en ze zei niets tegen de sociaal werkster over wat er gebeurd was.

In de tuchtschool werd ze apart gezet, omdat ze alleen maar kniesde en geen enkele vraag wilde beantwoorden. Het duurde twee weken voor ze besloten dat ze niet ziek was. Ze was zo mager als een lat en heel zwak omdat ze weigerde op te staan, maar ze dachten dat ze, als ze maar eenmaal onder andere kinderen was, weer wat vrolijker zou worden. Haar 'ziekte' kreeg het etiket 'tienerpsychose'.

Ze kreeg werk in de wasserij en werd in een slaapzaal gestopt met vijftien meisjes, en 's nachts hoorde ze hetzelfde gekreun en geschreeuw dat ze van Maida geleerd had, maar ditmaal werd ze door niemand lastig gevallen, niemand praatte met haar, niemand raakte haar aan. En een maand later ging ze naar een nieuw gastgezin met drie andere meisjes. De vrouw die de leiding had, was aardig ditmaal, niet warm maar beleefd, en religieus op een ernstige, vreugdeloze manier. Ze sprak dikwijls over God die hen zou straffen als ze Hem niet aannamen. Men probeerde hard door Hilary's pantser heen te breken; men wist dat ze een intelligent meisje was, maar ten slotte werkten haar ijzige stilten ontmoedigend. Ze kon niemand bereiken. En na twee maanden stuurden ze haar terug naar de tuchtschool en 'ruilden' haar om voor een ander kind, een vriendelijk elfjarig meisje dat babbelde en glimlachte en alle dingen deed die Hilary niet wilde.

Hilary ging nu voorgoed terug, en maakte geen vrienden. Ze ging naar school, deed haar werk, en las alles wat ze te pakken kon krijgen. Ze had één ding uitgedacht. Ze zou weggaan, zorgen dat ze een goede opleiding kreeg, en hoe harder ze werkte, des te beter begreep ze dat dat haar enige redding was. Ze gaf zich helemaal aan haar schoolwerk, en slaagde toen ze zeventien was met vlag en wimpel voor haar eindexamen. De dag daarna riep haar maatschappelijk werkster haar bij zich in haar kantoor.

'Gefeliciteerd, Hilary, we hebben gehoord hoe goed het is gegaan.' Maar er was niemand geweest. Niemand was er ooit geweest voor Hilary, in al die negen jaar niet, en nu wist ze dat er ook nooit iemand zou zijn. Dat was haar lot en ze aanvaardde het. Behalve als ze Megan en Alexandra zou kunnen vinden... maar zelfs die hoop was vaag geworden. Ze had nog steeds de tienduizend dollar in de voering van haar koffer verborgen, maar de hoop om hen ooit te vinden, was klein... tenzij ze naar Arthur ging... Maar zouden ze zich haar nog herinneren? Alexandra moest nu twaalf zijn, en Megan pas negen... voor hen was ze natuurlijk een vreemde. Alles wat ze eigenlijk nog had, was zichzelf. Dat wist ze, terwijl ze de maatschappelijk werkster zonder een spoor van aandoening aankeek.

'Dank u.'

'Je moet nu een keus maken.'

'O ja?' Vast niets prettigs. Dat had Hilary wel geleerd, en ze stond altijd klaar om zich te verdedigen tegen de ellende die iemand anders haar wilde aandoen. Ze had veel geleerd sinds haar eerste gastgezin, en haar eerste dagen op de tuchtschool.

'Normaliter blijven de pleegkinderen hier tot ze achttien zijn, dat weet je wel, maar in een geval als dat van jou, nu je voor die tijd al van de middelbare school komt, heb je de keus om te vertrekken als geëmancipeerde jongere.'

'Wat betekent dat?' Hilary keek haar achterdochtig aan van achter muren van staal. Haar schitterende groene ogen waren haar enige kijkgaatjes.

'Het betekent dat je vrij bent, Hilary, als je dat wilt. Je kunt ook hier blijven tot je hebt besloten wat je wilt doen als je hier weg bent. Heb je daar al over nagedacht?' Niet langer dan vier jaar.

'Een beetje.'

'En?' Praten met haar was zoiets als het trekken van een kies, maar veel van hen waren zo, te zeer gekwetst door het leven om nog iemand te vertrouwen. Het was een tragedie, maar er was geen mogelijkheid het te veranderen. 'Wil je me je plannen vertellen?'

'Moet ik dat om eruit te komen?' Zoals dat 'voorwaardelijk' waarover ze zoveel had gehoord. Iedereen die ze hier in huis kende, had ouders in de gevangenis die wachtten op het ogenblik dat ze voorwaardelijk vrij kwamen. Hier was het al niet anders. Maar de sociaal werkster schudde het hoofd.

'Nee, Hilary, maar ik zou je graag willen helpen, als ik kan.'

'Het zal wel gaan.'

'Waar wil je heen?'

'Naar New York, denk ik. Daar kom ik vandaan, dat ken ik.' Hoewel ze al langer dan de helft van haar leven ergens anders had gewoond, leek dat nog steeds haar thuis. En natuurlijk, daar waren haar zusjes... 'Het is een grote stad. Heb je er vrienden?'

Ze schudde het hoofd. Als ze die had, zou ze toch zeker geen vier jaar op de tuchtschool van Jacksonville hebben doorgebracht? Het was een domme vraag. Maar ze had tenminste nog steeds haar tienduizend dollar. Dat zou haar redding zijn. Ze had geen vrienden nodig. Het enige dat ze nodig had, was een baan en een plek om te wonen. Maar één ding was zeker: hier bleef ze niet. 'Ik denk dat ik maar zo gauw mogelijk wegga. Hoe lang duurt het voor ik kan vertrekken?' Haar ogen kregen voor het eerst iets levendigs bij het vooruitzicht van haar vertrek.

'We kunnen je ontslagpapieren de volgende week in orde hebben. Gauw genoeg voor jou?' De sociaal werkster glimlachte spijtig. Ze hadden volkomen gefaald in haar geval. Soms ging het zo, en het was rot als dat gebeurde, maar het was moeilijk te zeggen wie het systeem overleefde en wie niet. Ze stond op en stak haar hand uit die Hilary omzichtig schudde. Ze vertrouwde niets en niemand. 'We zullen je het direct laten weten als je gaan kunt.'

'Dank u.' Ze verliet zacht de kamer en ging naar het eenpersoonskamertje waar ze woonde. Ze hoefde niet langer op de slaapzaal te slapen of een kamer te delen. Ze was lange-termijn-oudste en over een paar dagen zou ze weggaan. Ze lag glimlachend op haar bed en tuurde naar de zoldering. Het was allemaal voorbij, het verdriet, de pijn, de vernedering, het afgrijselijke leven van de afgelopen negen jaar. Ze zou voortaan op zichzelf staan. Ze lag te glimlachen zoals ze in geen jaren had gedaan. En op de kop af een week later zat ze in een bus, zonder spijt, zonder verdriet, zonder vrienden die ze achter moest laten. Haar ogen waren koud en hard en groen en droomden van een wereld die ze nog niet kende. Het verleden was een nachtmerrie die ze achter zich had gelaten.

9

De bus stopte in Savannah, Raleigh, Richmond, Washington en Baltimore, en het duurde twee dagen voor ze in New York was. Intussen tuurde Hilary zwijgend uit het raam. Andere passagiers hadden een paar woorden gezegd als ze stopten voor de lunch, of als ze zich 's avonds uitstrekten, twee zeelui hadden zelfs geprobeerd haar te versieren, maar ze pakte hen aan op een manier die voor maar één uitleg vatbaar was, en daarna kwam niemand meer bij haar in de buurt. Ze was een eenzame figuur toen ze in New York uitstapte en in haar hart voelde ze een angstig beven. Ze was thuis... na negen jaar... Ze was hier vertrokken als klein meisje, een week nadat haar vader zelfmoord had gepleegd, om bij een tante in Boston te gaan logeren. En het had al deze jaren geduurd voor ze thuiskwam, maar ze had het gefikst.

De kinderbescherming in Florida had haar tweehonderdzevenentachtig dollar gegeven om haar leven te beginnen, en ze had de tienduizend van Eileen. Het eerste dat ze deed was naar een bank in de Tweeënveertigste Straat gaan. Het tweede dat ze deed was een hotel zoeken. Ze vond een kamer in een armoedig hotelletje in een van de Dertigste Straten in Oost New York. Haar kamer was eenvoudig en kaal en ze werd door niemand gestoord als ze ging of kwam. Ze at in een koffietentje op de hoek en las de advertenties voor banen. Ze had op school een typecursus gevolgd. Maar verder kon ze niets en ze had geen illusies over wat er vóór haar lag. Ze moest van onderaf beginnen. Maar ze had ook andere plannen. De spookachtige vrouwen die ze de afgelopen negen jaar had gezien, hadden hun stempel achtergelaten. Ze zou nooit zo worden als zij. Zij ging aan het werk, en 's avonds ging ze naar college om alles te leren wat nodig was. En op een dag zou ze belangrijk zijn, beloofde ze zichzelf. Op een dag zou ze iemand zijn!

Op haar tweede dag in New York ging ze naar Alexander's Warenhuis aan de Lexington Avenue en gaf vijfhonderd dollar aan kleren uit. Het leek een vreselijk groot deel van haar fortuin, maar ze wist dat ze er goed uit moest zien als ze een baan wilde krijgen. Ze koos donkere kleuren, een simpele stijl, een paar rokken en blouses, leren pumps en een bijpassende tas. Ze zag eruit als een knap jong meisje toen ze haar spullen in haar kamer in de stad paste en niemand zou de afschuwelijke ervaringen hebben vermoed die ze had ondergaan sinds de dood van haar ouders.

Ze ging naar het eerste sollicitatiegesprek en kreeg te horen dat ze te jong was, en toen naar drie andere, maar iedere baan eiste een diploma stenograferen, en dat had ze niet. Ten slotte ging ze naar een vacature in een accountantskantoor waar ze werd ondervraagd door een kale, dikke man die erg zweette en een vochtige zakdoek in de hand geklemd had.

'Typt u?' Hij keek haar aan met een geile blik, ze nam hem goed op. Ze had wel voor heter vuren gestaan en was niet bang voor hem. Bovendien had ze werk nodig. Ze kon niet maar steeds van haar verdwijnende voorraad geld leven. Ze moest zo gauw mogelijk werk vinden en was bereid voor hem te werken als hij zich behoorlijk gedroeg. 'Steno ook?' Ze schudde haar hoofd, maar het scheen hem niet te kunnen schelen. 'Hoe oud bent u?'

'Negentien,' loog ze. Zoveel had ze wel geleerd tijdens het eerste gesprek. Niemand wilde een meisje van zeventien aannemen. Dus loog ze tegen hem.

'Hebt u een opleiding voor secretaresse gevolgd?' Ze schudde weer het hoofd en hij haalde de schouders op, stond op, met een stapeltje papieren in de hand en liep om zijn bureau heen, alsof hij ze haar wilde laten zien, maar toen hij naast haar stond, streelde hij in plaats daarvan haar borst. Ze sprong als een bliksemflits overeind en sloeg voordat ze erover nadacht, met de rug van haar hand in zijn gezicht. Ze hijgden allebei en hij keek haar met grote ogen aan.

'Als u me nog eens aanraakt, ga ik zo hard gillen dat de politie binnenkomt,' waarschuwde ze. Haar groene ogen flitsten en haar gehele lichaam was gespannen, haar handen trilden toen ze hem aankeek.

'Hoe durft u?' Waarom deden ze haar allemaal van dat soort dingen aan? Haar oom Jack... en de meisjes in het gastgezin... en de jongens bij Louise... het overkwam haar telkens. Ze begreep niet dat het kwam omdat ze mooi was. Ze zag het als een soort straf, iets dat ze als kind had gedaan en waarvoor ze nu gepijnigd werd. Het leek niet eerlijk dat het haar aldoor overkwam. Ze liep langzaam achteruit naar de deur, zonder haar ogen van zijn gezicht af te wenden.

'Hoor eens, het spijt me... het betekent niets... juffrouw... hoe heet u ook weer? Kom nou toch...' Hij waggelde snel naar haar toe, maar ze gooide de deur in zijn gezicht dicht en rende zo hard ze kon de trappen af. Ze liep daarna helemaal terug naar haar hotel, voelde zich vuil en neerslachtig en vroeg zich af of ze ooit een baan zou vinden.

Maar uiteindelijk gebeurde het toch, bij een uitzendbureau, als receptioniste. Ze apprecieerden haar uiterlijk, vermoedden dat ze jonger was dan ze zei, maar ze was intelligent, netjes en schoon, typte vrij behoorlijk en kon de telefoon aannemen, en dat was genoeg voor hen. Ze boden haar vijfennegentig dollar per week en het leek haar een buitenkansje. Ze nam de baan aan en vloog terug naar haar hotel om zich voor te bereiden op het werk van de volgende dag. Ze had haar eerste baan! En ze zou van hieruit snel opklimmen. Ze wist nog niet wat ze wilde gaan doen, maar wist al wel waar ze naar college wilde gaan. Ze had alle advertenties in de kranten gelezen en een paar maal opgebeld. Ze had zich opgegeven en wachtte tot ze iets van hen hoorde. Dan zou ze echt op weg zijn.

Nu stond haar nog maar één ding te doen, en ze besloot dat diezelfde middag aan te pakken. Ze wist niet wanneer ze er hierna tijd voor zou hebben en ze wilde hem niet opbellen. Ze wilde hem persoonlijk spreken. Slechts één keer. Ze zou de informatie van hem krijgen en dan hoefde ze verder enkel nog op te bellen... De gedachte eraan deed haar beven toen ze zich verkleedde. Ze trok een eenvoudige, marineblauwe jurk aan, donkere kousen en haar lakschoenen. De jurk was kort, zoals de mode was, maar heel netjes. En ze stak haar haar op in een knoet, waardoor ze er ouder uitzag dan ze was. Ze waste haar gezicht, droogde het af aan een van de ruwe hotelhanddoekjes en ging weer naar beneden. Ditmaal nam ze niet de bus. Ze wilde geen tijd verliezen. Ze nam in plaats daarvan een taxi en bleef toen ze op de hoek van de Achtenveertigste Straat en Park Avenue was aangekomen, buiten omhoog staan kijken. Het was een glazen gebouw, met chroom afgezet en scheen zich tot hoog in de lucht uit te strekken.

De lift trilde toen hij opsteeg naar de achtendertigste verdieping, en ze hield de adem in, bang dat hij zou blijven steken. Ze was nooit eerder in iets dergelijks geweest, in ieder geval niet dat ze het zich herinnerde. Er waren echter andere dingen die ze zich wel herinnerde: een reis met haar ouders naar Frankrijk op de Liberté... de flat op de Sutton Place... thee in de Plaza met Solange met kleine cakejes en warme chocola met bergen slagroom... en ze herinnerde zich de nacht waarin haar moeder stierf en de dingen die zij en Sam hadden gezegd...

De liftdeur ging gemakkelijk open en toen bevond ze zich bij de receptie, waar een dik, groen tapijt lag en een jong meisje aan een bureau zat. Ze droeg een roze linnen pak en had kort blond haar, en ze had de vrijpostige blik die alle receptionisten worden verondersteld te hebben. Het deed Hilary denken aan de baan die ze de volgende dag zou beginnen. Haar uiterlijk was niet 'schattig', haar haar was niet blond, en zij zag er niet uit of ze zo van haar stoel zou opspringen als iemand het haar vroeg. In plaats daarvan zag Hilary er rustig en ernstig uit toen ze dichterbij kwam en het meisje recht in de ogen keek.

'Ik kom voor meneer Patterson.'

'Verwacht hij u?' vroeg ze stralend, maar Hilary glimlachte niet als antwoord. Ze schudde eerlijk haar hoofd en sprak met ingehouden stem. Innerlijk was ze geïntimideerd door haar omgeving, maar van buiten was daar niets van te zien. Ze leek volkomen op haar gemak, alsof ze de zaak beheerste.

'Nee. Maar ik zou hem nu graag willen spreken.'

'Uw naam?' De kleine juffrouw Glimlach straalde nog meer.

'Hilary Walker.' Toen voegde ze er aantoe, alsof dat verschil zou maken. 'Hij is mijn peetoom.'

'O, natuurlijk,' zei het blondje, tikte op een stel knoppen en pakte de telefoon, waar ze onhoorbaar in sprak. Dat hoorde ook tot haar baan, zo spreken in de telefoon dat niemand anders je horen kon. Meneer Die en Die is hier om u te spreken, meneer... O, u bent uit? Wat moet ik hem zeggen? Het was een kunst die Hilary zou moeten vervolmaken bij het uitzendbureau. Toen verbaasde het meisje Hilary. Ze keek naar haar op met een volmaakte glimlach en wuifde naar een deur rechts van haar. 'U kunt gelijk naar binnen. De secretaresse van meneer Patterson zal u daar naar zijn kantoor brengen.' Ze leek onder de indruk. Het was niet gemakkelijk Arthur Patterson te spreken te krijgen, maar het meisje was tenslotte zijn petekind.

Hilary liep naar binnen en zag een lange met een vloerkleed belegde gang. De firma had de volledige verdieping in gebruik en ze kon helemaal vanaf de hal een kantoor een stratenblok verder zien. Het was een indrukwekkende hal, met wanden vol in leer gebonden juridische boeken en bevolkt met secretaresses aan hun bureaus vóór de kantoren van de advocaten. Ze was er nooit eerder geweest, ook niet als kind en daarna waren ze trouwens verhuisd.

'Juffrouw Walker?' Een oudere vrouw met kort grijs haar en een vriendelijke glimlach kwam naar haar toe en wees naar een deur verder in de hal.

'Ja.'

'Meneer Patterson verwacht u.' Alsof het afgesproken was, alsof hij had geweten dat ze zou komen, alsof hij negen jaar had gewacht. Maar wat kon hij weten als hij daar zat? Wat kon hij weten van levens zoals die van Eileen en Jack, van haar verpleging van Eileen voor ze stierf, van haar gevecht tegen Jack met het slagersmes, van het feit dat ze al die jaren bij hen thuis bijna verhongerd was, van het gastgezin in Jacksonville, en van Maida en Georgine... en de tuchtschool... en zelfs van het zweterige mannetje die haar nog maar een paar dagen geleden had ondervraagd? Wat wist hij van ook maar een van die dingen? En het enige dat zij wist, was dat hij haar moeder had gedood, zo zeker alsof hij het met zijn eigen handen had gedaan, en haar vader uiteindelijk ook. Nu zat hij daar, en ze wilde slechts één ding van hem, daarna zou ze weggaan en hem nooit meer terugzien. Na vandaag wilde ze nooit meer een blik op hem werpen.

De secretaresse stopte bij de deur en klopte aan. Op een bescheiden bordje van koper en leer op de deur stond Arthur Patterson en toen hoorde ze zijn stem. Die klonk nog bekend. Ze herinnerde zich hoe hij haar acht jaar geleden had voorgelogen. Ik neem ze alleen maar een poosje mee, Hilary... dan kom ik terug voor jou. Maar dat deed hij nooit en het kon haar niet schelen, ze haatte hem toch. Ze kon zich herinneren hoe ze knielde in de straat toen ze wegreden, hoe ze de namen van haar zusjes riep, en weer moest ze vechten tegen haar tranen, maar nu was het bijna voorbij... bijna. Het was bijna exact acht jaar geleden dat ze hen voor het laatst had gezien.

'Gaat u maar naar binnen.' De secretaresse glimlachte en stapte opzij toen ze de deur opende. Hilary liep rustig naar binnen. Eerst zag ze het bureau niet, en toen plotseling was het er, een eenvoudige plaat van glas en chroom, voor een raam dat een wijd uitzicht bood over New York. En daar zat hij, alsof hij niet paste in dat moderne decor. Hij was nu vijftig, maar zag er minstens tien jaar ouder uit: lang, mager, kalend, met treurige ogen en een bleek gezicht. Maar hij was nog bleker dan gewoonlijk nu hij opstond en haar aankeek. Het was of hij een spook zag toen ze voor hem stond. Ze was mooi en lang, met Sams glanzend zwarte haar, maar daarmee hield die gelijkenis op. Ze had de ogen van Solange... en dezelfde manier waarop ze haar hoofd bewoog... en ze stond even trots voor hem als Solange eens door de Rue d'Arcole in Parijs had gelopen, tweeëntwintig jaar geleden. Het was echt of hij een geest zag... als je het zwarte haar in rood veranderde... dan was ze Solange weer... maar met boze, verbitterde ogen, met iets fels in haar gezicht dat Solange nooit had gehad, iets dat zei: als je dichterbij komt, ik je zal doden voor je me met een hand hebt kunnen aanraken. Arthur was ogenblikkelijk bang voor wat er met haar gebeurd kon zijn, wat in vredesnaam had gemaakt dat ze zo keek? En toch stond ze kennelijk gezond en wel daar voor hem in zijn kantoor, volwassen en heel mooi. Het was een wonder en hij liep langzaam met uitgestoken hand naar haar toe, vol dromen om het verleden te doen herleven. Dit was een manier om Solange en Sam terug te krijgen, om opnieuw deel te hebben aan hun betovering. Hilary zou het hem allemaal terugbrengen. Maar toen hij haar naderde, voelde hij de muur die het meisje om zich heen had gebouwd en ze liep achteruit toen hij naar haar toekwam, zodat hij instinctief niet dichterbij kwam.

'Hilary, gaat het goed met je?' Het was wat laat om dat te vragen en ze haatte de zwakheid die ze in zijn ogen zag. Tot dan had ze nooit begrepen hoe volslagen zonder moed hij was. Hij had geen ruggegraat, besefte ze nu, daarom had hij haar in de steek gelaten nadat hij hen verraden had. Geen lef... het was iets waar Solange hem al een heel leven geleden van beschuldigd had, hoewel Hilary dat niet wist.

'Uitstekend.' Ze wilde geen tijd aan hem verspillen. Ze was niet gekomen voor een gezellige reünie met een familievriend, ze was gekomen om hem het enige te vragen dat ze wilde weten, het enige dat ze hem al acht jaar lang had willen vragen. 'Ik wil weten waar mijn zusjes zijn.' Haar ogen waren hard als ijs en bewogen niet toen ze zijn gezicht aandachtig bekeek, niet zeker van wat ze zag, doodsangst of verdriet. En ze wachtte met ingehouden adem op wat hij nu zou gaan zeggen.

Maar als hij eerst al bleek was geweest, zag hij er nu uit als een geest. Hij besefte dat hij haar niet kon afschepen en dat ze niets met hem te maken wilde hebben. Ze wilde alleen haar zusjes, en die kon hij haar niet geven, hoe graag hij het ook had willen doen. 'Hilary... waarom gaan we niet zitten...' Hij wuifde naar een stoel, maar ze schudde haar hoofd, haar ogen boorden zich in de zijne.

'Ik ben er niet in geïnteresseerd bij u te gaan zitten. U hebt mijn ouders gedood, mijn familie vernietigd. Ik heb u niets te zeggen, maar ik wil weten waar Alexandra en Megan zijn, dat is het enige wat ik wil. Als u me dat hebt verteld, ga ik weer.' Ze wachtte geduldig, met dezelfde trotse houding van haar hoofd die Solange zo uniek had gemaakt... zo bijzonder... Hij staarde haar aan, want hij zag iemand anders, maar hij kon niet aan Hilary ontsnappen. Ze was een kracht waar rekening mee moest worden gehouden, dat begreep hij nu volkomen. Ook voelde hij dat ze meer wist dan hij lang geleden gedacht had, maar hij vroeg er niet naar. Hij vertelde haar de waarheid, zijn ogen vol spijt, en vochtig van tranen voor wat geweest was en niet meer bestond. Een gezin was door zijn handen gestorven. Ze had gelijk. En hij was er nooit overheen gekomen. Hij had zelf geen gezin gesticht, en Marjorie had hem al jaren geleden verlaten. De vrouw van wie hij hield, was weg, haar kinderen over alle windstreken verspreid. En hij hield zichzelf verantwoordelijk voor wat er met hen allen gebeurd was, zelfs met Sam. Er was echter geen mogelijkheid dat aan dit meisje uit te leggen, zich te verontschuldigen, allerminst tegenover haar. God alleen wist waar ze doorheen was gegaan in de afgelopen acht jaar.

'Ik weet niet waar ze zijn, Hilary. Ik weet zelfs niet waar jij geweest bent. Toen ik zeven jaar geleden naar Boston ging om je op te zoeken, waren jullie weg... De familie Jones had geen nieuw adres achtergelaten, bij niemand. Ik kon je niet meer vinden...' Zijn stem stierf weg, vol spijt; omdat zijn eigen schuld zo groot was geweest was hij in stilte opgelucht geweest dat hij haar niet meer hoefde zien, en hij vermoedde nu dat ze dat wist. Ze had ogen die alles zagen, en ze keek of ze een hart had dat nooit zou vergeven. Er was niets warms aan dit meisje, niets zachts, of vriendelijks. Ze was uitsluitend van graniet en prikkeldraad, stukken staal en gebroken glas. Er waren lelijke dingen in dit meisje, en een ogenblik was hij bang voor haar, alsof ze hem, als ze er de gelegenheid voor kreeg, zou aanvallen. En onder deze omstandigheden was hij er niet zeker van of hij het haar kwalijk kon nemen.

'U kunt niet erg geprobeerd hebben me te vinden.' Haar stem klonk hard. Ze was niet geïnteresseerd in zijn verklaringen en verontschuldigingen. 'We gingen naar Florida.'

'En toen?' Hij moest weten wat er met haar gebeurd was, waarom ze er zo uitzag. Hij moest het weten... Hij voelde een snik in zijn keel en hoopte dat hij niet voor haar ogen zou gaan huilen. 'Wat is er met je gebeurd?' Hij wilde dat ze ging zitten... dat ze konden praten... dat ze naar hem zou luisteren... Nu zou hij met haar kunnen praten. Hij kon uitleggen hoe Marjorie was, nu rechter aan het Hoog Gerechtshof. Hij kon haar vertellen waarom hij haar niet in huis kon nemen... waarom er niemand was die hen alle drie wilde hebben... waarom hij deed wat hij had gedaan. 'Zijn Jack en Eileen nog... waren ze aardig voor je?'

Ze lachte bitter en klonk heel oud, haar ogen felgroen. Ze dacht aan Jack en die nacht... en de zielige schim die Eileen was geworden voor ze stierf. 'Eileen is gestorven en ik ben de laatste vier jaar onder voogdij geweest van kinderrechters. Ik ben in gastgezinnen geweest en heb op een tuchtschool gezeten, en nu ben ik vrij, meneer Patterson. Ik ben niemand iets schuldig en u zeker niet. Het enige dat ik nu wil, is het adres van mijn zusjes.' Haar hart bonsde toen ze besefte dat ze hen verloren had.

'Waarom heb je mij niet opgebeld toen ze stierf?' Zijn stem was vol afgrijzen. 'Je hoefde toch zeker niet naar gastgezinnen... een tuchtschool...' Dat waren plaatsen waar hij nooit aan had gedacht en hij kon het niet verdragen er nu aan te denken. 'Hilary, ik vind het meer dan verschrikkelijk...'

Maar haar ogen flitsten weer groen en ze wuifde hem weg. 'Stop met die shit. U hebt nooit een barst om ons gegeven en dat doet u nu nog niet. Het is zo gemakkelijk om vroom te doen en te zeggen hoe erg u het vindt. Om u de waarheid te zeggen, het kan me niets verdommen. Het verandert niets in wat er met mij gebeurd is. Het enige dat ik van u wil zijn de adressen van mijn zusjes. En kom nu niet aanzetten dat u die niet weet. U móet ze weten. U hebt hen erheen gebracht.' Het was nooit bij haar opgekomen dat hij hen net zo uit het oog zou kunnen verliezen als hij het haar had gedaan. Dat was onmogelijk. Hij moest het weten en ze zocht nu in zijn ogen, maar wat ze er zag, was angstwekkend. Ze zag wroeging en schuld, en een man die bang voor haar was.

Hij ging in een stoel zitten en schudde in wanhoop zijn hoofd. Toen keek hij naar haar op met bedroefde, lege ogen. 'Alexandra ging naar een van mijn partners hier in de firma. Hij had een schattige jonge vrouw, van goede familie. En zij was veel jonger dan hij. Ze hadden geen kinderen en wilden dolgraag Alexandra adopteren toen ik met hen over haar sprak. En dat deden ze ook, ze adoreerden haar.' Hij keek naar Hilary alsof hij hoopte dat hij haar enigszins kon vertederen, maar haar ogen waren als groen ijs, en haar handen beefden toen ze op een stoel ging zitten en luisterde naar wat hij te zeggen had. 'Ze namen haar mee naar Europa, ze gingen overal met haar naar toe... maar zes maanden later stierf George aan een hartaanval. Margaret was in een shocktoestand en nam Alexandra mee ergens heen. Het laatste dat ik hoorde, was dat ze in Zuid-Frankrijk woonden. We stuurden papieren over de nalatenschap naar haar in Parijs, maar dat was jaren geleden... en daarna weet ik niets meer. Ik geloof dat ze er gebleven is, maar ik ben er niet zeker van. We hadden geen reden om contact met elkaar te houden en...' Zijn stem werd zachter, en twee tranen rolden over zijn wangen.

'Dus u weet niet waar Alexandra is.' Hilary klonk of ze verdoofd was. 'En de naam van de vrouw?'

'Gorham. Margaret Gorham. Maar ze kan nu wel hertrouwd zijn... er kan van alles gebeurd zijn. Ze kan ook ergens in de Verenigde Staten wonen. Ik denk niet dat ze terug is in New York, dan had ik het wel gehoord.' Hij keek haar lamlendig aan.

'En Megan?'

'Zij werd geadopteerd door David en Rebecca Abrams, vlak nadat ik... nadat ze...' Hij kon zich nauwelijks beheersen en Hilary trilde van het hoofd tot de voeten, '...nadat ik haar mee terugnam naar New York. Hij was geen partner in de firma, hij werkte alleen maar voor ons en een paar maanden later gingen ze weg. Zij was ook advocaat en ze hadden een aanbod van een firma in Los Angeles die hen beiden wilde hebben. Ze wilden dolgraag een nieuw leven beginnen en legden er de nadruk op dat ze niet in contact met me wilden blijven. Ze wilden Megan een nieuw leven geven, ver van alles wat er met haar was gebeurd. Ik heb niets meer van hen gehoord sinds hun vertrek. Als hij lid is van de Californische balie, zou ik hem misschien wel kunnen vinden, als hij er nog is... ik weet het niet...'

'Klootzak.' Ze keek hem aan, haar gezicht vol haat. 'U hebt ons alle drie laten wegdrijven. U hebt ons aan ons lot overgelaten, alsof het feit dat u van ons af was, zou maken dat u ook af was van uw eigen schuldgevoel, maar zo ging het niet, hè?' Ze had hem helemaal door. 'Het heeft uw leven ook verwoest, en u verdient het. U verdient alles wat u overkomen is. Ik hoop dat u zult rotten in de hel, Arthur Patterson. U zult hier de rest van uw leven mee moeten leven. U hebt twee mensen gedood, en nog eens drie levens vernield. Dat zijn vijf mensen op uw ziel. Kunt u daarmee leven?' Ze liep naar hem toe en keek op hem neer met een minachting die veel te intens was voor haar jaren. 'Kunt u 's nachts slapen? Ik denk van niet... en alleen God weet wat er met de twee anderen is gebeurd. God alleen weet tot wat voor leven u ze veroordeeld hebt. Ik weet hoe het mijne is geweest. Maar het is nog niet voorbij. En ik laat u mijn leven niet verwoesten, ik ga iets maken van mijzelf... en misschien dat ik op een dag mijn zusjes terugvind... misschien... Maar intussen,' ze liep langzaam naar de deur terwijl de tranen over haar wangen biggelden, ze had zoveel van hem verwacht en haar teleurstelling was nu zo groot, 'wil ik u nooit meer zien, Arthur Patterson. Nooit. U zult uw geweten niet kunnen sussen door mij. We zullen nooit meer "vrienden" zijn, lieve peetoom.' Ze bleef hem lange, lange tijd staan aankijken voor haar laatste woorden en ze sprak die uit met een gefluister dat hem de rest van zijn leven achtervolgde. 'Ik zal u nooit vergeven wat u ons hebt aangedaan... nooit... en ik blijf u de rest van mijn leven haten. Vergeet dat niet... vergeet niet wat u deed en hoe ik u haat.' En toen, als de geest van afgelopen Kerstmis, sloot ze de deur achter zich en glipte weg, en hij had de moed niet haar te volgen. Hij zakte in zijn stoel, als een oude man, dacht aan Solange en huilde om wat hij haar had aangedaan. Hilary had gelijk, hij zou nooit worden vrijgesproken van wat hij hen allen had aangedaan. Hij kon zichzelf niet vergeven, en vroeg zich net als Hilary af waar de twee andere meisjes waren.

Daar was echter geen antwoord op. Hilary ging vanuit het kantoor op Park Avenue naar de openbare bibliotheek en deed het enige dat ze kon bedenken. Ze opende het telefoonboek van Manhattan, maar vond er geen George of Margaret Gorham. Ze vond er alles bij elkaar vijf, en toen ze opbelde, wist niemand iets van een Margaret of Alexandra, en het was duidelijk dat ze nooit van hen gehoord hadden. En een lijst van leden van de Californische balie was al even ontmoedigend. Er stond geen David Abrams ingeschreven, en dat betekende dat hij al lang geleden uit Californië vertrokken was en God alleen wist waar hij heen was gegaan. Ze had de middelen niet om meer te doen, ze kon niet gaan zoeken tot ze hen vond. Ze kon niets doen. Ze had erop gerekend dat Arthur het wist, maar hij wist absoluut niets. Haar zusjes waren weg. Ditmaal voorgoed. En de droom die haar in leven had gehouden, glipte uit haar hart, en viel als een steen aan haar voeten. Ze liep langzaam terug naar haar hotel, terwijl de tranen over haar wangen stroomden. Het was alsof ze uiteindelijk echt gestorven waren toen ze dacht aan de witte rozen bij de begrafenis van haar moeder. Ze maakten niet langer deel van haar leven uit, hadden het al in geen jaren gedaan... en nu ze hem had gezien, moest ze weer denken aan die verschrikkelijke dag waarop ze haar werden afgenomen... Axie, ik houd van je! Ze kon zich nog herinneren hoe ze die woorden had uitgeschreeuwd toen de auto wegreed, hoe ze op haar knieën in het stof was gevallen. Het leek of ze sindsdien nooit meer overeind gekomen was. Maar dat zou ze nu wel... ze moest! Ze zou het alleen klaarspelen zoals ze het al deze jaren had gedaan... maar ze zou hen nooit vergeten. Nooit.

Ze voelde hen wegglijden toen ze haar hotel binnenliep, als mensen van wie ze had gehouden en die ten slotte waren gestorven. Ze was alleen, zoals ze altijd was geweest.

Deel vier

Alexandra

10

Het huis aan de Avenue Foch werd beschut door een hoge, onberispelijk geknipte heg die alles erachter beschermde tegen de blikken van voetgangers. Er waren perfect onderhouden tuinen rond een stevig gebouwd hôtel particulier van baksteen uit de achttiende eeuw, met mooi bewerkte deuren, koperen kloppers en knoppen, prachtige donkergroen geverfde luiken, en met zijden en damasten gordijnen voor de ramen.

Het was een huis afgescheiden van de meer openbare wereld, beschermd tegen alle publiciteit, een huis waarin het volmaakte heerste, vol voorwerpen van Fabergé en kristallen luchters en kostbare antiquiteiten. Het was het huis van de baron en barones Henri de Morigny, een van de oudste families van Frankrijk. Hij was van hoge adel en slinkende rijkdom, tot hij veertien jaar geleden de beeldschone dochter van de oude graaf De Borne trouwde. Het huis aan de Avenue Foch was een huwelijkscadeau van de graaf geweest, en als geschenk aan Henri had Alexandra het familiegoed, een mooi château in de Dordogne, voor hem laten restaureren, en bovendien nog een jachthuis in Sologne. Bovendien hadden ze een zomerhuis gekocht in Saint-Jean-Cap-Ferrat waar ze ieder jaar met de kinderen naar toe gingen. Het was een leven van een aanzienlijke luxe en een zeer grote élégance. Het was het enige leven dat Alexandra de Morigny ooit had gekend en ze speelde te allen tijde de ideale vrouw voor haar echtgenoot. Ze bestuurde zijn huis, regelde zijn diners, gaf avonden voor zijn vrienden, volgde zijn instructies en voedde hun twee dochtertjes, Axelle en Marie-Louise, op ideale wijze op. De meisjes waren de grootste vreugde van haar leven, en ze zat die middag met een stille glimlach op haar gezicht aan haar bureau aan hen te denken. Zo dadelijk zouden ze uit school komen en dan ging ze de honden met hen uitlaten in het Bois. Dat was altijd een goede gelegenheid om te praten, uit te vinden wat er gebeurde, van wie ze hielden, wie ze 'haatten', en wie er moeilijkheden kon hebben op school. Als ze thuiskwamen, moesten de kinderen hun devoirs maken, in bad gaan, eten en spelen, en dan naar bed. Alexandra bleef altijd bij hen tot zijzelf met Henri ging eten. De meisjes waren zes en twaalf, even verschillend als dag en nacht, en ze waren de grote vreugde en vrolijkheid van haar leven. Marie-Louise was ernstig en leek op Henri, maar Axelle was precies zoals zij geweest was als kind, een beetje verlegen, vol vertrouwen en genegenheid. Het was heerlijk gewoon met haar samen te zijn, haar lichtrode krullen te liefkozen en in die enorme blauwe ogen te kijken. Alexandra's hart zong als ze eraan dacht. En ze glimlachte nog terwijl ze in de verte staarde, en hoorde zijn stap niet op de glanzend geboende parketvloer toen hij de kamer binnenkwam en naar haar bleef staan kijken. Hij stond bijna vlak voor haar eer ze ontwaakte uit haar gepeins en opkeek naar de lange, knappe man met wie ze getrouwd was. Hij was negenenvijftig, krachtig gebouwd, met diepe lijnen in zijn gezicht en harde ogen die zich in de hare boorden, zoals ze altijd deden, alsof hij op het punt stond haar iets heel belangrijks te vragen. Het was een gezicht dat niet vaak vrolijk keek, maar hij was een man die ze vertrouwde en op wie ze bouwen kon. Ze had respect voor hem. Op haar negentiende was ze verliefd op hem geworden en ze waren twee jaar verloofd geweest. Haar vader wilde er zeker van zijn dat ze zich niet vergiste of in een impuls handelde, tenslotte was Henri vijfentwintig jaar ouder dan zij. Maar ze was absoluut zeker geweest. Ze wilde iemand die net zo was als haar vader, de oude graaf De Borne. Hij was zestig toen ze geboren werd, al kende hij haar toen nog niet. Op haar zesde adopteerde hij haar en hij aanbad het kind. Zelf had hij nooit kinderen gehad en toen hij haar moeder trouwde, had hij kort geleden zijn vrouw verloren met wie hij veertig jaar getrouwd was geweest. Hij was naar Zuid-Frankrijk gegaan om over haar te treuren, maar had in plaats daarvan Margaret Gorham ontmoet, die precies hetzelfde deed na de dood van haar echtgenoot. Zij was zevenentwintig en het werd een wervelende romance - binnen zes maanden waren ze getrouwd. En Pierre de Borne had Alexandra geadopteerd. Slechts hij en Margaret deelden het geheim dat ze al eerder geadopteerd was toen ze op haar vijfde jaar bij Margaret en George Gorham in New York terechtkwam. Het was niet iets dat anderen hoefden te weten, en het was niet meer van belang. Ze was Alexandra de Borne, en ze was de graaf even dierbaar als wanneer ze zijn natuurlijke dochter was geweest. Misschien zelfs nog meer. In haar jeugd werd ze naar de ogen gezien en verwend en geliefd als maar weinig kinderen, en zij op haar beurt aanbad de man die ze kende als haar vader. Ze wendde zich tot Pierre met haar verdriet, haar wensen en dromen, deelde haar geheimen met hem, biechtte hem haar zonden, waarvan er maar weinig waren, terwijl Margaret toekeek, in alle opzichten tevreden, vol liefde voor haar man en kind en vol ondeugende grapjes. In feite was Margaret het kind van het gezin, haalde streken uit, verstopte zich onverwacht, droeg belachelijke kleren om hen aan het lachen te brengen. Ze was een groot kind dat dol op malle dingen was en van ieder ogenblik genoot. En Alexandra was gek genoeg net als Pierre, warm, en vol bewondering voor Margarets wilde plannen en onweerstaanbare vrolijkheid.

Alexandra leidde een beschermd bestaan, met mensen die van haar hielden, en het verbaasde iedereen toen ze op haar negentiende verliefd werd en zei dat ze wilde trouwen. Pierre de Borne was niet erg dol op het vooruitzicht van een huwelijk van zijn dochter met Henri de Morigny, voornamelijk omdat hij zoveel ouder was. Ook vond hij hem veel te ernstig en bovendien een moeilijke man. Morigny was nooit eerder getrouwd geweest en de oude graaf wist dat hij wachtte op het juiste meisje, van vooraanstaande familie, met een belangrijk fortuin en zo mogelijk een titel. En Alexandra kon hem dat alles zeker bieden. Maar wat bood hij haar? Was hij warm genoeg, zou hij lief voor haar zijn? Pierre praatte er aanhoudend met Margaret over en zij was even bezorgd als hij. Maar Alexandra was zeker van zichzelf, ze wilde Henri en twijfelde geen ogenblik. Toen ze eenentwintig was, trouwden ze in de kerk van hun landgoed in Rambouillet. Er waren zevenhonderd mensen, uit de meest vooraanstaande Europese families. Ze brachten hun huwelijksreis door op Tahiti, waar ze exotische punch dronken en lagen te vrijen op het privé-strand van het huis dat Henri voor haar had gehuurd. En toen ze naar Parijs waren teruggekeerd, hield Alexandra nog hartstochtelijker van hem dan eerst, en het enige dat ze wilde, waren kinderen van hem. Het duurde meer dan een jaar voor ze zwanger was, ondanks alle romantische pogingen van Henri.

Haar vader leefde nog net lang genoeg om zijn eerste kleinkind in de armen te houden, twee jaar na Alexandra's huwelijk. En toen, op zijn drieëntachtigste, stierf hij rustig in zijn slaap. Margaret was diep bedroefd en Alexandra was verbijsterd, ze kon zich niet voorstellen dat ze zijn hand niet meer had om vast te houden, zijn wijze ogen om naar op te kijken. Het maakte haar plotseling buitengewoon afhankelijk van Henri, die ze adoreerde, maar voor wie ze ook een beetje bang was. Hij werd nu de allerbelangrijkste man voor haar en ze was doodsbang dat ze hem ook zou verliezen omdat ze wist dat ze dat niet zou kunnen verdragen. Alexandra had altijd een onredelijke angst gehad om de mensen kwijt te raken van wie ze hield en die van haar hielden. En dat maakte Margaret buitengewoon bezorgd omdat ze dacht dat Henri er misbruik van maakte en haar overheerste. Tot op zekere hoogte behandelde hij Alexandra als een kind, iemand die je een standje gaf en waar je flink tegen praatte om haar te zeggen wat ze doen moest, alsof ze dat zelf niet wist. In Margarets ogen was hij eerder een vader dan een echtgenoot en Alexandra deed alles om hem ter wille te zijn, hoe onbeduidend en dwaas ook. Hij streefde naar een plaats in de politiek en hij was geobsedeerd door uiterlijke dingen. Alles moest perfect zijn, met alles moest rekening worden gehouden, Alexandra moest er altijd tot in de puntjes gekleed uitzien, de kinderen moesten tienmaal zo beleefd zijn als andere kinderen. Margaret vond het doodvermoeiend om gewoon thee bij hen te komen drinken, en ze maakte zich soms bezorgd omdat Alexandra scheen te denken dat het allemaal normaal was. Alles was goed, zolang het haar man maar behaagde.

'Zo is het nu eenmaal, maman. Hij bedoelt het niet kwaad. Hij is gewoon ernstig en wil dat alles volmaakt is.' Alexandra's eigen vader was nooit zo veeleisend geweest tegenover zijn dochter of zijn vrouw, en hij had een heerlijk gevoel voor humor gehad. Margaret vond Henri eindeloos vervelend in vergelijking met haar gestorven man, maar ze zei er nooit iets over. Het enige dat ze wilde, was Alexandra's geluk, en dat was het enige dat Pierre ook ooit voor haar gewild had. Hij liet haar het grootste deel van zijn vermogen na toen hij stierf en voor Margaret meer dan voldoende om zich prettig bezig te houden in de komende veertig jaar of zo. Ze was pas vijfenveertig toen hij stierf, en leek in veel opzichten veel jonger, hoofdzakelijk omdat ze zo van het leven genoot. En ze zag er ook nog steeds aantrekkelijk uit. Ze was drie jaar jonger dan Alexandra's man.

Margaret de Borne had een prettig leven, had altijd iets geks te vertellen, iets geks te doen dat alle perken te buiten ging. Ze werd door iedere beschikbare man in Europa achtervolgd, en had hoegenaamd geen zin om te hertrouwen. Ze was jaren geleden gelukkig geweest met George, en had alles gehad wat haar hartje begeerde bij Pierre. Het had geen zin dat te willen overtreffen, ze wist dat ze het nooit zou kunnen of willen proberen. Maar Alexandra was een ander onderwerp en Margaret maakte zich er meer zorgen over dan Alexandra vermoedde.

Henri verwachtte zoveel van haar. Zoveel dat Pierre en Margaret hadden besloten hem niets te vertellen over Alexandra's achtergrond die zijzelf zich al niet meer herinnerde. Ze wist alleen nog van 'papa' zoals ze Pierre noemde, hoewel Margaret wist dat ze nog wat vage herinneringen had die diep waren weggezakt. Ze scheen ook niets meer te weten van George Gorham. Ze hadden haar eenvoudigweg verteld dat ergens diep in haar geheugen het feit lag dat ze door Pierre was geadopteerd, nadat haar eigen vader gestorven was, een man die ze zich niet meer herinnerde. En het kwam nooit bij haar op, en evenmin vertelden ze het haar, dat ze eigenlijk helemaal van andere ouders afkomstig was, dat Margaret haar moeder niet was, en dat ze al een keer eerder geadopteerd was geweest na de tragische dood van haar eigen ouders. Pierre was daar onvermurwbaar over geweest tegen Margaret voor hij stierf. Hij wilde niet dat de man van Alexandra iets te weten kwam over haar twee adopties. Maar hij had er niets over gezegd tegen Alexandra, wilde geen herinneringen wakker roepen of haar geweten verontrusten. Ze was zo'n fatsoenlijk meisje dat ze zich verplicht zou kunnen voelen het haar echtgenoot te vertellen. Het was veel gemakkelijker als ze er zich niets meer van herinnerde. Haar vader kende Henri voldoende om te weten hoe geobsedeerd hij was over zijn afstamming.

En Margaret was het niet oneens met haar man over hun schoonzoon, dus ter wille van Alexandra zweeg ook zij. En het was opmerkelijk dat na zoveel jaar niemand eigenlijk meer wist dat Alexandra geadopteerd was.

Margaret was dolblij toen Marie-Louise geboren werd, en rouwde toen Alexandra een jaar later een zoontje verloor. En toen kwam Axelie na een ondraaglijke zwangerschap en eindeloos durende bevalling. Daarna drong de dokter er bij haar opaan het niet nog eens te proberen. Hij zei dat ze haar leven op het spel zette als ze nog meer kinderen wilde hebben. En zij was tevreden met de twee kleine meisjes. Alleen Henri was diep teleurgesteld, en nam het haar lange tijd hevig kwalijk dat ze hem geen zoon had gegeven. Jaren nadat Axelle geboren was, zei hij het telkens tegen haar als hij boos was. En altijd maakte hij dat ze zich vaag schuldig voelde tegenover haar man, alsof ze hem op de een of andere manier te kort had gedaan en hem iets schuldig was door dat gebrek.

Het verlies van een zoon was een kruis dat Henri te dragen had, maar het feit dat hij Margaret de Borne als schoonmoeder had, was er nóg een. Ze maakte hem dol met haar lange Amerikaanse benen, haar grote stappen die hij als onvrouwelijk bestempelde, haar bulderende lach - veel te hard - haar afschuwelijke accent als ze Frans sprak, dat op hem overkwam als het krassen met nagels over een schoolbord. Hij had een hekel aan haar plagerijen, verafschuwde haar gevoel voor humor en kromp bijna zichtbaar in elkaar als ze kwam en waterpistolen voor de meisjes meebracht in de vorm van lippenstift, goedkoop speelgoed waar ze verrukt van waren, of precies het tegenovergestelde, dozen en dozen kleren uit New York, waaronder bij elkaar passende marineblauwe manteltjes met nerts manchetten, die, naar hij tegen Alexandra zei, buitengewoon vulgair waren. Hij verafschuwde alles wat ze meebracht en alles wat ze zei en was dankbaar dat Alexandra in niets op haar leek. Hij kon zich nooit voorstellen waarom de oude graaf zo'n vrouw had getrouwd. En hij dankte God iedere dag dat Alexandra zoveel beheerster was dan haar moeder. Alexandra was intelligent en vriendelijk en discreet, en nog steeds verlegen, en gehoorzaam, een van de eigenschappen die hij het meest in haar waardeerde. Hij keek op haar neer zoals ze aan haar bureau zat, en glimlachte tegen haar op een stille, afstandelijke manier. Hij was geen man om zijn emoties te tonen, maar hoewel hij veel van Alexandra verwachtte en nooit romantisch was, voelde hij een diepe liefde voor haar. Hij wist dat zijn leven zonder haar niet hetzelfde zou zijn, niet alleen financieel, maar op een subtielere manier die nog belangrijker was. Ze zorgde voor een prachtig huis, was elegant en had stijl, en haar vlekkeloze opvoeding bleek uit talloze manieren. Alexandra de Borne de Morigny was een dame tot in de toppen van haar vingers.

'Je kijkt of je zit te dromen, Alexandra.' Hij praatte zacht met haar, een klein beetje verwijtend. Hij hoefde nooit luid te spreken tegen haar, of tegen wie dan ook, dat was niet nodig. De mensen haastten zich zijn orders te gehoorzamen na een enkele Wik, net als Alexandra. Hij was gedistingeerd en krachtig, met donkere ogen en grijs haar. In zijn jeugd was hij buitengewoon knap en viriel en atletisch geweest en hij werd op een bewonderenswaardige manier ouder. Hij had nog steeds een krachtig lijf en een knap gezicht, en zag er niet uit als negenenvijftig. Evenmin zag Alexandra eruit als vierendertig met haar grote onschuldige groene ogen, en het zijden aardbeikleurige haar dat ze meestal opgestoken droeg, elegant en op z'n Frans in elkaar gestrengeld of in een wrong.

'Heb je alles georganiseerd voor het diner van volgende week?' Hij gaf haar een lijst met dingen die ze nog moest nagaan. Ze had een secretaresse om haar met zoiets te helpen, maar ze deed het meeste liever zelf. Op die manier kon ze hem verzekeren van de perfectie die hij verwachtte.

'Alles is klaar.' Ze glimlachte naar hem met eerbiedige ogen vol bewondering, en hij keek ernstig als altijd, en wat afstandelijk.

'Zorg dat het in orde is.' Hij keek haar waarschuwend aan zoals hij een kind zou doen en ze lachte tegen hem. Soms maakte hij haar bang, maar niet dikwijls. Ze wist hoe goedhartig hij was, onder die aanhoudende eis voor perfectie.

'We dineren morgenavond in het Elysée,' zei hij tegen haar.

'Dat is goed. Om een of andere speciale reden?' Ze glimlachte tegen hem zonder onder de indruk te zijn. Ze dineerden er vaak.

'De nieuwe minister van Defensie wordt voorgesteld.' Het klonk niet bijster boeiend voor haar, maar dat waren de diners in het Elysée nooit. Henri vond ze echter buitengewoon belangrijk. Hij speelde nog steeds met het idee van een politieke carrière als hij met pensioen ging bij zijn bank, maar dat was pas over een paar jaar.

'Ik ga morgen lunchen bij mijn moeder. Maar ik ben ruim op tijd terug om me klaar te maken voor 's avonds.' Ze keek een andere kant op, wierp een blik op de papieren op haar bureau, wilde de afkeuring in zijn ogen niet zien. Dat vond ze vreselijk, en ze had het altijd erg gevonden. Eerst had ze gehoopt dat hij van haar moeder zou gaan houden, maar de laatste jaren had ze die hoop opgegeven en het was een publiek geheim dat Henri Margaret afkeurde.

Bijna als in wraak scheen zijn stem te verkoelen toen hij weer sprak. 'Ik ga vanavond uit dineren.' Hij bood haar geen reden of excuus en ze zou er trouwens ook niet naar vragen. 'Ik neem aan dat jij met de kinderen samen wilt eten.'

Ze knikte, keek hem weer in de ogen en vroeg zich af waar hij heenging. Ze wist dat hij een paar jaar geleden een vriendin had gehad, en hoopte dat het niet iets was waar hij nu opnieuw mee begon. Het was iets dat ze van hem accepteerde. Het was niet bijster ongewoon in Frankrijk. 'Ik zal het tegen de kokkin zeggen.' Ze vond het heerlijk samen met de meisjes te eten, zolang het maar niet betekende dat er een dreigende wolk tussen hen in hing, en ditmaal was ze daar niet zeker van. 'Een zakendiner, schat?' Ze probeerde haar stem opgewekt te houden toen ze hem aankeek.

Hij wierp haar een afkeurende blik toe. De vraag was onbehoorlijk en hij knikte, maar zijn dochters vlogen de kamer binnen zonder hem daar te verwachten. Er klonken kreten van verrukking en Marie-Louise danste op haar lange veulenachtige benen onder haar korte marineblauwe rok, met ogen verlegen en vol bewondering toen ze Henri zag, en vervolgens met een warme omhelzing voor haar moeder. Hij deed nooit lief tegen Alexandra waar de kinderen bij waren. Axelle was haar evenbeeld, ze zag eruit als haar miniatuur, zoals ze daar gelukkig bij haar moeder op schoot zat, met de dingen op het bureau speelde en bijna een fles inkt omgooide, terwijl Henri in elkaar kromp bij het vooruitzicht van die ramp.

'Axelle!' zei hij streng en ze keek naar hem op, onbezorgd, niet bang, en met een buitengewoon ondeugende blik in haar ogen. Soms vreesde hij dat ze net zo zou worden als haar grootmoeder van moeders kant en daarom was hij streng tegen haar. 'Voorzichtig als je in de studeerkamer van je moeder bent.'

'Dat ben ik ook, papa.' Ze glimlachte tegen hem met haar engelachtige blauwe ogen. Haar onderlip stak van nature iets naar voren, haar wangen waren nog rond en ze had nog het dikke van een klein meisje, in tegenstelling tot Marie-Louise, die lang en slank en elegant was en meer op haar vader leek. 'Ze hebben me vandaag op school de klas uitgestuurd,' verkondigde Axelle trots aan iedereen in de kamer en Alexandra lachte. Ze vond het jammer dat haar vader niet meer leefde om hen te zien, ze wist dat hij gewoon verliefd op Axelle zou zijn geweest en natuurlijk heel trots op Marie-Louise. Ze waren beiden schattige meisjes en Alexandra was heel trots op hen.

'Dat is niet iets om over op te scheppen, mademoiselle, wat heb je gedaan?' vroeg Henri, en keek naar hen vol van zijn eigen verborgen trots. Hij hield van allebei, hoewel hij het nooit zei en het nog steeds erg vond dat hij geen zoon had die zijn naam droeg. Dikwijls dacht hij eraan hoe jammer het was dat Alexandra hem die niet had kunnen geven, en hij vond het haar enige belangrijke gebrek. En dat voelde ze. 'Mag ik wat kauwgom?' fluisterde Axelle hoorbaar en Alexandra bloosde. Het was een snoepje dat ze de kinderen wel eens gaf als Henri niet in de buurt was, omdat hun vader het verboden had. Maar Axelle verraadde haar altijd. Marie-Louise had liever drop en chocolaatjes, maar Axelle vond het heerlijk enorme bellen te blazen met massa's van het roze, kleverige spul.

'In geen geval.' Henri fronste tegen alle drie, herinnerde Alexandra aan de lijst die hij op haar bureau had gelegd en ging naar zijn eigen studeerkamer, ernaast, nadat hij de deur stevig gesloten had en die toen weer een kier open zette en lachend toekeek hoe zijn vrouw lekkers en kauwgum aan de meisjes gaf. Hij vond het heerlijk naar Axelle te kijken als ze het kleverige goedje over haar gezicht had gesmeerd, maar hij vond dat het niet hoorde dat toe te geven. Zacht sloot hij de deur en ging zuchtend naar zijn bureau, terwijl de meisjes genoten van de tijd bij hun moeder.

'Papa is al vroeg thuis,' merkte Marie-Louise rustig op toen ze elegant in een Louis-XV fauteuil naast het bureau van haar moeder zakte en op een stuk drop kauwde. Ze had grote, donkere gevoelige ogen en een natuurlijke élégance. Over een paar jaar zou ze een heel mooi meisje zijn, en was dat al in veel opzichten. Maar Axelle was de meest opvallende van de twee, met de natuurlijk rode kleur haar van haar moeder, hoewel Alexandra haar haar al jaren bleekte om het rood wat minder te doen lijken en het dikwijls blondeerde, omdat Henri daarvan hield. Hij vond rood haar 'ongepast' al was het in haar geval natuurlijk. Maar ze droeg het blond om haar man een plezier te doen.

'Hij gaat vanavond uit,' zei Alexandra nuchter, gaf Axelle nog een stukje kauwgom en Marie-Louise een chocolaatje.

'Jij ook?' Axelles ogen vulden zich met tranen, hoewel ze ogenblikkelijk het lekkers uit de hand van haar moeder pakte. Alexandra lachte en schudde haar hoofd als antwoord.

'Nee. Hij gaat naar een zakendiner en ik eet vanavond samen met jullie.'

'Hoera!' juichte Axelle met een mond vol kauwgum en Marie-Louise glimlachte. Ze vond het heerlijk samen met hun moeder te eten, vooral wanneer papa niet thuis was. Dan was er altijd zoveel om te lachen, en mama vertelde hun verhalen over toen ze klein was en over de prachtige trucjes die oma verzon en die ze samen uithaalden om haar vader te plagen.

'Weet juf dat jullie thuis zijn?' vroeg ze de meisjes, maar ze kon al aan de vuile handjes en het gezichtje van Axelle zien dat ze naar haar toegekomen waren zonder dat juf het wist. Zij stuurde hen altijd onberispelijk gekleed en vlekkeloos schoon naar haar toe, maar Alexandra zag hen liever zo in haar nabijheid, wat natuurlijker en volkomen ontspannen.

'Ik geloof dat we hebben vergeten tegen Nanny te zeggen dat we thuis zijn,' gaf Marie-Louise toe, terwijl Axelle een deskundige ballon van haar roze kauwgum blies waar ze alle drie om moesten lachen.

'Dat kun je haar maar beter niet laten zien,' glunderde Alexandra en zette Axelle op de grond. 'Jullie moeten haar zeggen dat je thuis bent.' Meestal haalde de chauffeur hen van school met de Citroën, al deed Alexandra het liever zelf als ze er gelegenheid voor had, 'Ik moet nu nog het een en ander doen.' Ze wilde de lijst van Henri nog eens nagaan om er zeker van te zijn dat ze niets vergeten had voor het diner van volgende week. Ze wist al wie de gasten zouden zijn, want ze had iedereen drie weken geleden uitgenodigd met haar formele cartons en ook de memo's waren al verstuurd, formeel gegraveerd en met een gouden rand om de gasten te laten weten dat de baron en barones De Morigny hen om acht uur verwachtten aan de Avenue Foch 14 voor een diner in avondkleding. Ze wist al wat zijzelf zou dragen, de bloemen waren besteld, het menu stond vast. Alles was in orde, zag ze, toen de meisjes weg waren en ze de lijst nog eens aandachtig doornam. En ze wist dat Henri voor die gelegenheid hun beste wijnen zou schenken. Waarschijnlijk een Château Margaux '61, of een Lafite Rothschild '45. Er zou Cristalle champagne zijn en Château d'Yquem naderhand, en ten slotte poire en nog een aantal andere likeuren voor als de heren een sigaar konden roken en de dames zich terugtrokken in een andere salon die voor hen was gereserveerd. Dan konden de mannen genieten van hun sigaar en cognac en van schuine moppen, zoals altijd beweerd werd. Het was een gewoonte waar nog maar weinig mensen zich aan hielden, maar Henri had gevoel voor oude gebruiken en Alexandra deed alles op de manier die Henri prettig vond. Het zou nooit in haar opkomen hem iets anders voor te stellen. Ze had het altijd op deze manier gedaan. Altijd. En perfect.

Ze bleef rustig in haar studeerkamer zitten nadat de meisjes weg waren, terwijl ze dacht aan haar man en zich afvroeg waar hij die avond naar toe ging. Toen dacht ze aan haar dochters. Ze hoorde hun stemmen in de tuin buiten en wist dat ze met het kindermeisje speelden. Het werd al gauw vakantie en dan gingen ze naar Cap Ferrât zoals altijd in de zomer. Het was er gezond voor de kinderen en Henri zou over een paar weken ook komen als hij zijn zaken in Parijs had geregeld. Ze zouden ongetwijfeld vrienden op hun jacht opzoeken, en misschien een paar dagen naar Italië of naar Griekenland gaan, terwijl ze de kinderen dan bij de kinderjuffrouw en de bedienden achterlieten. Het was een gouden leven, het enige dat Alexandra kende, en toch vroeg ze zich een enkele keer af hoe haar leven zou zijn geweest als ze met een andere man was getrouwd, iemand die gemakkelijker was, of jonger. Dan voelde ze zich schuldig door zulke gedachten en dwong zich er niet meer aan te denken, maar zich te realiseren hoe gelukkig ze was dat ze met haar echtgenoot was getrouwd.

Toen ze Henri die avond weer zag, vlak voor hij uitging, zag hij er knap uit, smetteloos in een prachtig donkerblauw kostuum, met een uitstekend gesteven wit overhemd en donkerblauwe das en met saffieren manchetknopen die bescheiden aan zijn polsen glansden. Zijn ogen waren helder en levendig. Hij scheen altijd vol energie, vol van een geheime reserve en een kracht die zijn bijna zestig jaar logenstraften en hem veel jonger deden lijken.

'Je bent knap als altijd,' zei ze glimlachend tegen hem. Ze had zich verkleed in een roze satijnen peignoir met bijpassende muiltjes en haar haar was zo bovenop haar hoofd vastgemaakt dat er een waterval van krullen afviel. Ze zag er mooi uit, maar uit de blik in haar ogen bleek dat ze zich er totaal onbewust van was.

'Dank je, liefje. Ik kom niet laat thuis.' Zijn woorden waren banaal, maar de blik in zijn ogen was zacht en vol liefde. Hij wist dat ze op zou blijven om op hem te wachten, zoals altijd, in haar eigen kamer, met de lichten aan, en als hij zin had, kon hij nog even welterusten komen zeggen. In de meeste gevallen klopte hij dan zachtjes op haar deur en kwam haar opzoeken voor hij zelf naar bed ging, in zijn eigen slaapkamer naast die van haar. Hij had liever aparte slaapkamers. Daar had hij op gestaan vanaf het moment dat ze getrouwd waren. Ze had er in het begin wekenlang om gehuild en maanden - zo niet jarenlang - geprobeerd hem hierover van gedachten te doen veranderen. Maar Henri had voet bij stuk gehouden. Hij had zijn eigen ruimte nodig, zijn eigen afzondering, en hij verzekerde haar dat zij die over een poosje ook nodig zou hebben. En hij meende het. Het was een gewoonte die hij had, zoals zoveel andere. Ten slotte was ze eraan gewend. Ze hadden deuren tussen hun kamers zodat ze gemakkelijk toegang tot elkaar hadden en de deur ertussen weerhield hem er niet van in kamerjas in haar kamer te verschijnen, laat in de nacht, en zo veelvuldig dat het haar blij maakte. Hij voelde nog steeds begeerte als hij haar aankeek, zoals nu. Maar er waren andere vrouwen die hem ook aantrokken. Hij had altijd geprobeerd discreet te zijn, uit instinct en misschien om andere redenen. Vrouwen hadden een griezelig gevoel voor dat soort dingen. Dat had hij in zijn jeugd ontdekt en hij had er de grootste eerbied voor.

'Prettige avond.' Ze gaf hem een lichte kus op zijn wang en ging naar de kleinere eetkamer om met de meisjes te eten. Ze hoorde zijn auto even later wegrijden en gaf haar aandacht aan Axelle, die ze hielp met het snijden van haar vlees en ze probeerde er niet aan te denken waar hij heenging.

'Waarom gaat papa alleen uit?' vroeg Axelle terloops, met een mond vol eten, en Marie-Louise fronste afkeurend.

'Het is onbeleefd om dat te vragen,' gaf ze haar een standje, maar Alexandra glimlachte.

'Het is goed, hoor. Soms heeft hij zakendiners waar hij liever alleen naar toe gaat.'

'Zijn ze erg saai?' Ze was in alles geïnteresseerd.

'Soms,' lachte Alexandra. 'Ik ben liever hier bij jullie tweeën.'

'Ik ben blij.' Axelle grinnikte en kondigde aan dat ze een losse tand had, terwijl Marie-Louise in elkaar kromp van walging over haar jongere zusje. Zij had dat allemaal achter de rug, en het aanbod van Axelle te laten zien hoe de tand bewoog, maakte het nog weerzinwekkender voor haar.

'Houd op! Ik word er misselijk van!' Ze trok een vies gezicht en Alexandra moest erom lachen. Ze was nooit gelukkiger dan wanneer ze samen met haar dochters was. Ze bleef die avond nog een poosje bij Marie-Louise op de kamer zitten en ontdekte dat die een nieuwe beste vriendin op school had. Later las ze Axelle een verhaal voor, kuste hen, liet hen hun gebedjes opzeggen en trok zich toen terug op haar eigen kamer. Het was vreemd. Soms deed Marie-Louise haar aan iemand denken, maar ze wist nooit aan wie. Henri misschien... dat kon zijn... en toen dwong ze zich aan iets anders te denken. Ze deed haar peignoir uit, nam een heet bad en kroop ten slotte in bed met een nieuw boek. Het was over twaalf toen Henri eindelijk thuiskwam. Ze hoorde hem in zijn kamer voordat hij haar goedenacht kwam zeggen. 'Nog wakker?' Ze knikte glimlachend. Ze bleef graag op hem wachten, soms was hij 's avonds meer ontspannen en sprak hij meer met haar over zijn ideeën, plannen of problemen.

'Heb je een prettige avond gehad?'

'Ja, best.' Zijn ogen schenen de hare te zoeken, en toen zei hij iets dat ongewoon voor hem was, iets dat haar meer opluchtte dan hij zich ooit kon voorstellen. Misschien had hij toch geen nieuwe vriendin, dacht ze met intense opluchting. 'Ik had je moeten meenemen. Ik verveelde me zonder jou.' Het was niets voor hem haar zo'n compliment te maken, en ze glimlachte en sloeg op haar bed om aan te duiden dat hij moest gaan zitten en to'en hij dat deed, boog ze naar voren en kuste hem.

'Dank je, Henri, ik heb jou ook gemist...' Haar stem was zacht en haar glimlach, alleen voor hem bedoeld, ontroerde hem altijd. 'Ik had een gezellige avond met de meisjes. Marie-Louise is ernstig en al zo groot, en Axelle is nog altijd... nou ja, nog altijd een baby.' Ze lachte en hij glimlachte tegen haar. Hij was ook trots op hen, al liet hij het niet merken.

'Het zijn lieve kleine meisjes.' Hij boog zich naar haar toe en kuste haar hals. 'Net als hun mama... jij bent ook een lief meisje, schatje' Het waren tedere woorden waar ze graag naar luisterde en die haar verwarmden.

'Echt?' Ze lachte ondeugend naar hem. 'Wat schandelijk...' Toen lachte ze en hij kwam naast haar liggen, streelde haar borst en kuste haar vol verlangen. Hij was niet van plan geweest met haar naar bed te gaan, maar ze zag er zo allerliefst uit in bed, met de grijs en roze lakens, en haar roze satijnen nachtjapon. En het was zo moeilijk voor hem om te zeggen hoe veel hij soms om haar gaf. Het was gemakkelijker het hier te tonen, in het schemerlicht van haar boudoir. Hij hield van hun uren in bed, hun uren naast elkaar tot hij 's morgens op zijn tenen naar zijn eigen kamer sloop. Hij was aan haar gehecht, en aan de meisjes, maar het was altijd moeilijk voor hem het te tonen. En hij verwachtte zoveel van haar... van zichzelf... hij wilde dat zij alles was waarvan hij op de een of andere manier altijd had gedroomd en tot op zekere hoogte was dat waarom hij met haar getrouwd was. Hij had nooit iemand kunnen trouwen die minder was dan Alexandra. De dochter van de graaf De Borne was van een beschaving die hem waardig was, haar opvoeding maakte haar volkomen geschikt zijn vrouw te worden, en de afgelopen veertien jaar was gebleken dat hij gelijk had. Hij was trots op wie ze was en op alles wat hij haar geleerd had. Ze was in alle opzichten volmaakt, en hij had zich nooit kunnen neerleggen bij iets dat minder was dan Alexandra. Hij wilde haar op een voetstuk... behalve voor die zeldzame ogenblikken... in zijn armen... in haar bed... dan kon hij haar toestaan iemand anders te zijn, een paar ogenblikken tenminste. En met een tevreden zucht en een laatste blik op haar toen ze naderhand gelukkig tegen hem lachte, draaide hij zich om en viel in slaap, volkomen verzadigd.

11

De chauffeur reed de Citroen over de Pont Alexandre III naar de Linker Oever en was even later, nadat hij de Invalides was gepasseerd, in de Rue de Varenne. Het gaf Alexandra altijd het gevoel of ze naar huis ging. Hoe mooie het hôtel particulier aan de Avenue Foch ook was, hoe prachtig het was ingericht, na al die jaren was haar ouderlijk huis in de Rue de Varenne nog steeds 'thuis' voor haar.

Haar hart scheen altijd een sprongetje te maken als ze het huis zag en de huisbewaarder de hekken opende zodat ze de binnenplaats op konden rijden. Toch was er dan ook altijd weer even dat moment van verdriet, die kleine schok als ze zich realiseerde dat haar vader er nooit meer zou zijn. Na al die jaren voelde ze zijn afwezigheid nog met intens verdriet. Maar het vooruitzicht haar moeder te zien was een troost en een vreugde, en iedere keer dat ze haar zag, was een nieuwe thuiskomst.

Hun oude butler stond glimlachend naast de voordeur en opende die wijd ten teken van welkom. Daarachter kon Alexandra de kostbare kunstwerken zien die haar ouders hadden verzameld. Prachtig ingelegde meubelen, Louis XV kasten met een dek van roze marmer en met mooie bronzen. Urnen die ze op een verkoping in Londen hadden gekocht. En Renoirs en Degas en Turners en van Goghs, en de Cassatts waar haar moeder zo dol op was. Het was een huis vol prachtige dingen, die in de toekomst van haar zouden zijn, een vooruitzicht waar ze zelfs niet aan wilde denken, maar dat het enige was dat Henri troostte voor de ergernis van zijn verwantschap met Margaret. 'Schatje, ben je er al?' klonk de bekende stem van boven uit de zitkamer, die op de tuin uitkeek waar ze zo dol op was. Alexandra rende de marmeren trap op met het gevoel van een gelukkig kind, dolblij haar moeder weer te zien. Ze trof haar aan op de bank, waar ze met een petit-point borduurwerk bezig was, haar bril op het puntje van haar neus, een glas wijn op het tafeltje naast haar en haar Labrador retriever uitgestrekt voor het vuur. Axelle en Marie-Louise waren dol op de hond, die oud en heel lief was, maar Henri kromp altijd in elkaar als ze snoof en likte, aangehaald wilde worden en op iedereen die haar aanraakte haren achterliet. 'Schat!' Margaret liet haar borduurwerk vallen en kwam overeind. Ze was ruim een meter tachtig lang, een mooie vrouw met blond haar en groene ogen, die veel op die van Alexandra leken, in een hardroze pak van Chanel met een marineblauwe blouse, bijpassende schoenen en robijnen oorbellen zo groot als een deurknop. 'Mijn god, wie is er dood?' Ze deed plotseling een paar stappen achteruit toen ze Alexandra had gekust.

Ze bekeek haar dochter met een frons, en Alexandra grinnikte tegen haar. Haar moeder droeg altijd lichte, opvallende kleren van fantastische ontwerpers - Chanel en Givenchy en Dior en de Ribes - en bijna altijd in felle kleuren. Die stonden haar ook goed, maar Henri zag haar liever in zwart en marineblauw en beige, en als ze buiten waren in grijs flanel. Ze was naar haar moeder gegaan in een nieuwe zwarte jurk van Dior met bijpassend jasje. 'Houd nou op. Hij is nieuw, en Henri vindt hem prachtig.' In tegenstelling tot de gesprekken met haar man en haar kinderen, sprak Alexandra met haar moeder Engels, en hoewel ze het goed sprak, had ze een hoorbaar Frans accent.

'Het ziet er verschrikkelijk uit. Verbrand het maar.' Margaret de Borne ging weer op de bank zitten, en beduidde de butler Alexandra een glas wijn in te schenken. Ze ging verder met haar handwerk en keek met een gelukkige glimlach naar haar dochter. Ze was dol op haar bezoeken en hun privé-gebabbel. Ze vond het ook heerlijk met haar uit te gaan, maar dit was altijd heel speciaal. Beiden gingen meer uit dan nodig was, dus hoefden ze de ander niet als excuus te gebruiken om naar de meest moderne, modieuze plaatsen te gaan. In plaats daarvan aten ze liever een eenvoudige lunch met een salade en kaas en wat fruit in Margarets zitkamer die op de tuin uitkeek. Ze wierp weer een blik op haar dochter en schudde haar hoofd, kennelijk verslagen. 'Ik wilde dat je je haar niet meer die kleur gaf, lieverd. Je ziet eruit als een van die grijzende blondines in Californië. Als ik haar van die kleur had, zou ik ermee paraderen. Ik zou het zelfs nog roder maken.' Ze schudde haar bril tegen Alexandra om haar woorden te benadrukken voor ze hem neerlegde en van haar wijn nipte. Ze had altijd zo van Alexandra's rode haar gehouden voor die het begon te blonderen. Het leek haar een verspilling van een van de grootste giften van de natuur. Haar eigen haar moest de laatste tijd twee maal per maand bij Alexandre worden bijgewerkt.

'Je weet dat Henri een hekel aan rood heeft. Veel te opzichtig. Hij vindt dat het zo meer bij een dame hoort.'

'Henri... de stumper is als de dood een beetje anders dan gewoon te zijn. Het verbaast me nog dat hij je niet een zwarte pruik laat dragen om alles onder te verstoppen. Echt, lieverd, God heeft je rood haar gegeven en daar moet je van genieten.'

'Ik vind het best zo.' Ze lachte gemakkelijk en nam een slok wijn. Ze was gewend aan de klachten van haar moeder over haar echtgenoot. Die van hem over Margaret waren veel erger. En Alexandra had er al veertien jaar mee geleefd. Het speet haar alleen dat ze elkaar nooit aardig waren gaan vinden, maar die hoop had ze al lang opgegeven. Het was duidelijk dat ze nooit verliefd op elkaar zouden worden.

'Je bent veel te goedig. Tussen twee haakjes, hoe vind je deze?' Ze lachte toen ze naar de nieuwe robijnen oorringen wees die ze droeg. Ze kon het zich permitteren zichzelf te verwennen, deels dank zij de edelmoedigheid van Pierre toen hij stierf, en ook dank zij haar eigen behoorlijk grote fortuin. 'Ik heb ze pas gekocht.'

'Dat dacht ik al.' Alexandra lachte. Haar moeder kocht altijd prachtige kleren en fabelachtige sieraden. Het was goed voor haar, de dingen die ze kocht stonden haar uitstekend en maakten haar gelukkig, ondanks wat Henri zei over een vrouw die 'dat soort geld' uitgaf. 'Ze zijn enig, en passen precies bij je.'

'Van Cleef.' Margaret keek tevreden. 'En een reuze koopje.'

Maar toen lachte Alexandra hardop en zette haar wijnglas neer. 'Kan ik me voorstellen.'

'Nee, echt! Nog geen honderdduizend.'

'Dollars of francs?'

'Houd je me voor de gek? Dollars natuurlijk.' Margaret grinnikte, maar met iets van schuldgevoel toen Alexandra om haar lachte.

'Dat dacht ik wel.' Het was niet direct het soort koopje dat Henri zou hebben goedgekeurd. En na dertig jaar in Frankrijk sprak haar moeder nog steeds meer Engels dan Frans en berekende alles in dollars.

'Wat heb je nog meer uitgevoerd?'

'Het gewone. Ik heb gisteren geluncht bij Mimi de Saint Bré.' Dat was ook een Amerikaanse vrouw die met een adellijke Fransman getrouwd was, en net als Margaret een goed verstand had en een buitensporige zin voor humor. 'We gaan volgende week samen naar New York.'

'Waarvoor?'

'Zomaar, om ons haar te laten doen en te winkelen. Ik ben er in geen maanden geweest en dacht dat het wel leuk zou zijn voor de zomer begint. Daarna heb ik een afspraak met vrienden in Rome, en ik denk dat ik nog een paar weken naar San Remo zou kunnen gaan. Maar dat weet ik nog niet zeker.'

'Waarom kom je daarna niet een paar weken bij ons logeren?' Alexandra was opgetogen bij het idee, maar haar moeder deed voorzichtig.

'Ik wil je man niet nerveus maken.'

'Als je maar niet van die piepkussens en van die zoemende kevers voor de meisjes meebrengt, loopt alles best.' Ze lachten om de herinnering. Henri was bijna flauwgevallen toen hij in de zitkamer bij zijn gasten ging zitten en op een van de piepkussens terechtkwam die Margaret en de kinderen hadden neergelegd.

'Weet je nog hoe vreselijk het was?' Margaret kon nauwelijks ophouden met lachen toen ze eraan terugdacht, en er stonden tranen in Alexandra's ogen toen haar lachbui voorbij was. Het was vreselijk geweest voor Henri, maar in werkelijkheid was het meer dan gek en naderhand waren ze allemaal naar hun kamer verbannen, Margaret incluis, die Marie-Louise had geleerd hoe ze bedjes van appeltaart moest maken, wat de zaak nog gecompliceerder had gemaakt. Niemand twijfelde er dan ook aan dat ze niet Henri's meest geliefde gast was. 'Ik dacht eigenlijk dat ik in New York naar iets voor hen zou kunnen kijken... niet meer iets dat zo verschrikkelijk is natuurlijk...' Maar haar ogen glinsterden ondeugend bij het vooruitzicht. Ze kocht altijd van die stomme grapjes voor haar man en hij had er telkens weer van genoten. Voor hem betekende het huwelijk met Margaret dat hij er een kind bij had. Alexandra was altijd serieuzer geweest, zelfs als klein meisje, en zeker nadat ze getrouwd was.

'Ik zal tegen Henri zeggen dat je komt.'

Margaret grinnikte. 'Wacht liever tot je hem eens wilt ergeren.'

'Moeder!' Alexandra lachte. Haar moeder had heel weinig illusies. 'Je doet of hij zo vreselijk is en dat is niet waar!' Ze verdedigde haar man altijd en tegenover Henri verdedigde ze haar moeder. Ze was ten opzichte van alle twee even loyaal.

'Hij is niet vreselijk, schat,' grinnikte Margaret. 'Alleen maar wat bekrompen.'

De middag scheen voorbij te vliegen, zoals altijd als ze samen waren, en om half vijf keek Alexandra op haar horloge en rekte zich spijtig uit. Ze voelde zich zo thuis in de gezellige kamer, die uitkeek op de tuin, en in het gezelschap van haar moeder. Ze hadden het altijd even prettig samen. Margaret was nog steeds haar beste vriendin, was dat altijd geweest.

'Ik moet weg... al vind ik het ook nog zo jammer...' Alexandra stond met kennelijke tegenzin op terwijl Margaret haar aankeek.

'Waarom? Geef je een party vanavond?'

'Nee, dat is volgende week. Vanavond dineren we in het Elysée en Henri wordt nerveus als ik niet vroeg thuiskom en me ga klaarmaken.'

'Je moet iets bijzonders doen om hem te verrassen, je trekt bijvoorbeeld een heel nauwe jurk aan die bezaaid is met bergkristal en je doet je haar in een knoedel bovenop je hoofd. Dat zou goed zijn voor die lui in het Elysée.' Ze grinnikte bij de gedachte en Alexandra glimlachte. Haar moeder zou waarschijnlijk echt zoiets gedaan hebben en Henri zou dan de volgende ochtend zijn advocaat opbellen. Bij hem lag dat altijd op de loer. Doe een stap opzij en... Alexandra stelde nooit zijn geduld op de proef in die richting. Ze hield te veel van hem om alles te riskeren voor bokkesprongen zoals die van haar moeder. En bovendien was ze niet zo.

'Jij bent veel dapperder dan ik, maman.'

'Dat komt alleen omdat ik niet met jouw echtgenoot getrouwd ben. Ik kan nu precies doen waar ik zin in heb. En vroeger liet je vader mij altijd mijn gang gaan. Ik heb veel geluk gehad.' Ze glimlachte teder naar haar dochter.

'Papa heeft ook geluk gehad, en dat wist hij,' hielp Alexandra haar herinneren en de twee vrouwen omhelsden elkaar en liepen langzaam naar beneden, waar de butler wachtte om haar met zijn gewone warme glimlach uit te laten. Hij was al bij hen vanaf dat ze een klein meisje was en hij noemde haar 'Madame Alexandra' toen hij haar in de auto hielp en de deur stevig dichtdeed. Ze wuifde naar haar moeder en voelde dezelfde droefheid als altijd wanneer ze afscheid nam van haar moeder. Het leven was zo simpel geweest in de Rue de Varenne, toen ze bij haar ouders woonde... voor... maar dat was ook niet fair. Ze hield van Henri, en natuurlijk van de kinderen. Zij vormden de levensbron van haar bestaan. Maar als ze haar moeder zag, verlangde ze altijd naar een eenvoudiger leven, en een tijd waarin ze niet aanhoudend op haar tenen moest lopen.

Ze dacht er nog aan toen ze haar jurk uittrok en een bad liet vollopen, en een ernstig uitziende, hoog gesloten zwarte avondjapon voor hun diner die avond in het Elysée klaarlegde.

De meisjes kwamen binnen om haar te begroeten terwijl ze in het bad zat en ze hoorde Henri naar zijn studeerkamer gaan toen ze zich aankleedde, maar hij kwam niet binnen voor een praatje en ze zag hem pas beneden in de hal, klaar om te vertrekken. Haar japon had lange mouwen en was hoog gesloten, met een lange slankmakende rok met prachtig goudborduursel. Hij was zeer verfijnd en van een oude collectie van Saint-Laurent. Ze droeg hem met een kort jasje van sabelbont en heel bijzondere diamanten oorhangers die ze van haar vader had gekregen.

'Je ziet er mooi uit vanavond.' Zijn ogen waren vol bewondering, zijn stem beheerst en zijn manieren onberispelijk formeel.

'Dank je.' Ze wendde zich tot hem met haar blonde schoonheid, haar haar was naar achteren getrokken in een wrong in haar nek, zoals Grace Kelly jaren geleden gedragen had, het stond Alexandra goed en Henri gaf er bovendien zijn goedkeuring aan. 'Prettige dag gehad?' Haar ogen keken eenzaam, en plotseling wilde ze dat hij haar zou kussen, maar dat deed hij niet.

'Heel goed, dank je.' Er waren tijden dat ze als vreemden voor elkaar waren, en de intimiteiten van de nacht daarvoor schenen vrijwel vergeten op dat formele moment. Hij hielp haar in de auto en de chauffeur reed weg, terwijl zij beiden in eigen gedachten verzonken verdiept in gescheiden werelden leefden daar op de achterbank, en twee kleine meisjes in nachtjaponnetjes hen vanuit een bovenraam nakeken.

12

De dag nadat Hilary bij Arthur Patterson was geweest en hij haar had verteld dat hij niet wist hoe hij haar zusters kon vinden, had ze het gevoel of de wereld aan zijn eind gekomen was. Ze was zeventien jaar en dacht dat haar leven voorbij was. Jarenlang had ze uitsluitend geleefd om Axie en Megan terug te zien en nu was er geen hoop meer. Ze waren voor altijd weg.

De volgende dag begon ze aan haar eerste baan met een pijnlijke holte in haar borst. Maar haar gezicht was kalm, haar ogen waren koel en niemand zou iets hebben kunnen ontdekken van het intense verdriet en de wanhoop die ze voelde. Het enige dat haar op de been hield, waren haar vaste besluit ondanks alles te overleven en haar haat tegen Arthur.

Ze voelde zich als een machine als ze door de dagen en nachten ging, maar haar werk deed ze goed. Ze ging beter typen, leerde steno uit een boek en ging 's avonds naar college, precies zoals ze het zich jaren geleden had beloofd. Alles deed ze zoals ze van plan was geweest, hoewel het haar niet zozeer een gevoel gaf dat ze iets had bereikt, maar dat ze vastbesloten was. Ze wilde koste wat het kost slagen, maar zelfs zij wist niet waarom ze dat zo graag wilde. Er was niemand om iets aan te bewijzen. Niemand die zich ervoor interesseerde. Niemand om van te houden en die van haar hield.

Ze hield haar baan ongeveer een jaar, toen veroverde ze iets beters. Zij was de eerste die erover hoorde in het uitzendbureau waar ze werkte, en ze ging naar het sollicitatiegesprek voordat iemand er iets vanaf wist. Het ging om een receptioniste bij het cba-Nieuws. Een fantastische baan waar ze bijna tweemaal zoveel verdiende als in de huidige, en ze moest snel, intelligent en goed zijn. Ze was alle drie. De vrouw bij wie ze solliciteerde was zeer onder de indruk van haar. Ze kreeg de baan en slaagde erin ook naar college te blijven gaan. Vanaf dat moment werd haar salaris geregeld verhoogd. Uiteindelijk werd ze secretaresse,toen produktieassistente en binnen vijf jaar regisseur. Ze was ongelooflijk intelligent en had nu ook een graad aan het college behaald. Op haar drieëntwintigste was ze hard op weg naar een echte carrière. Ze werd gerespecteerd door haar superieuren, gevreesd door sommige employés - de meesten feitelijk - en ze scheen weinig vrienden binnen haar werk te hebben. Ze bleef op een afstand, werkte hard, bleef meestal lang doorgaan en kwam met projecten die de prijs verdienden die ze ervoor kreeg. Ze was een opmerkelijk meisje en toen ze een van de belangrijkste regisseurs van het avondnieuws van vijf over acht werd, inviteerde Adam Kane, de man die het hoofd was van de nieuwsprogramma's, haar om het te vieren. Ze aarzelde maar besloot dat het een verkeerd beleid zou zijn om te weigeren. Dus accepteerde ze de uitnodiging vriendelijk en ging met hem dineren in de Brussels, dronk champagne en praatte over het werk, sprak erover hoe belangrijk het netwerk was en wat ze uiteindelijk wilde bereiken. Hij was verbaasd te horen dat ze lange-termijn doeleinden had, vooral omdat die veel ambitieuzer waren dan zijn eigen plannen voor de toekomst.

'Hé, wacht eens even... wat is dat? Stafbijeenkomst voor feministen?' Hij was een aantrekkelijke man met bruin haar en zachtmoedige bruine ogen en had een filosofische kijk op het leven. 'Waarom zulke grootse plannen?' Zij was de eerste vrouw die hij ooit had ontmoet die hem haar ambitie had toegegeven en hij biechtte haar op dat hij het angstwekkend vond. Zijn vrouw was pas van hem gescheiden omdat ze vond dat ze niet langer 'alleen maar' echtgenote wilde zijn en het had hem tot in zijn diepste wezen geschokt. Ze hadden twee kleine jongens en een huis in Darien, en nu woonde hij plotseling alleen aan de West Side, en vrouwen zaten tegen hem te praten over 'doeleinden binnen gezamenlijk management'. Hij lachte in zichzelf toen hij haar aankeek.

Ze was mooi en jong en fel en toch ontbrak er iets. 'Wat is er gebeurd met de vrouwen die graag kinderen willen hebben en in de voorsteden wonen? Zijn die volslagen uit de mode?'

Ze lachte tegen hem en was zich ervan bewust dat ze haar zaak misschien overdreven had, maar ze ging ook zo zelden met een man uit. Ze vergat dat je dingen voor je moest houden, en deze kerel was aardig. Het was prettig voor hem te werken. 'Ik denk dat dat voor bepaalde vrouwen niet meer in aanmerking komt.' Ze verontschuldigde zich er niet voor. Ze wist waar ze heen wilde, en niets zou haar kunnen afremmen tot ze er was. Nog steeds was ze op de vlucht voor de demonen van de afgelopen zestien jaar en ze wist dat dat waarschijnlijk altijd zo zou blijven. Nu accepteerde ze het, hoewel ze het hem niet kon uitleggen. Ze vertelde nooit iemand iets. Ze woonde alleen, ging naar haar werk en verder had ze nergens belangstelling voor. Hij voelde dat en het maakte hem bang, voor haar. Hij wist hoeveel meer er was om voor te leven. Hij was nu achtendertig en was op zijn drieëntwintigste getrouwd. En nu ontdekte hij eindeloze nieuwe horizonnen.

'Wil je op een gegeven ogenblik geen man en kinderen?'

Ze schudde het hoofd. Hij zag eruit of ze eerlijk tegen hem zou kunnen zijn. 'Dat is niet zo belangrijk voor me.' Meer dan dat, ze wilde niemand hebben die ze zou kunnen verliezen... en zeker geen twee kleine meisjes... twee kleine kinderen die iemand haar zou kunnen afnemen... Ze wist dat ze dat nooit zou laten gebeuren. Ze wilde alleen zijn, en dat was ze, en het deed slechts een enkele maal pijn zoals nu, als ze naar deze man keek en zich afvroeg hoe het zou zijn als ze nader tot elkaar zouden komen. Of was het enkel de champagne, vroeg ze zich af.

'Mijn kinderen zijn het beste in mijn leven, Hilary. Houd jezelf niet voor de gek.' Ze kon hem niet vertellen dat zij tot op zekere hoogte al kinderen had gehad. Maar dat vertelde ze niemand, en ze wist dat ze dat nooit zou doen. Nooit.

'Waarom denkt iedereen toch dat je kinderen moet hebben om compleet te zijn?'

'Tegenwoordig denken ze van niet. De meeste vrouwen denken als jij, maar ze hebben ongelijk, Hilary. Vrouwen die nu geen kinderen willen, komen over een jaar of tien of vijftien in paniek, let op mijn woorden. Dan zien we een hele generatie vrouwen hun eigen biologie bevechten vóór het te laat is. Maar nu zijn ze allemaal koel, ze stellen zich voor dat ze nog jaren voor zich hebben. Maar het is fout het uit te sluiten. Ben jij nooit getrouwd geweest?' Hij keek haar in de ogen en hield van wat hij daar zag, moed en eerlijkheid, integriteit en intelligentie. Maar hij zag ook angst. Er was iets waarvoor ze op de vlucht was en hij wist niet wat haar zo gekwetst had. Misschien, misschien had ze slechte ervaringen met iemand... zo ongeveer als hij met Barb. Hij kon nog steeds niet geloven dat ze hem veriaten had en de kinderen had meegenomen.

Hilary schudde haar hoofd in antwoord op zijn vraag. 'Nee, ik ben nooit getrouwd geweest.' Toen begon ze te lachen. 'Ik ben pas vijfentwintig. Waarom zo'n haast?'

'Tegenwoordig al helemaal niet. Ik was gewoon nieuwsgierig. Zelf was ik drieëntwintig toen ik trouwde. Mijn vrouw was eenentwintig. Het was echt belangrijk voor ons. Maar dat is vijftien jaar geleden, de dingen zijn heel wat veranderd sindsdien. Nu is het 1974. We trouwden in '59.' En toen glimlachte hij tegen haar over het laatste glas champagne. 'Wat deed jij toen? Je was waarschijnlijk gewoon een kind.'

Haar ogen werden vaag, toen ze terugdacht. 1959... ze was toen nog in Boston bij Eileen en Jack... of waren ze al in Jacksonville? De gedachte eraan maakte haar bijna ziek. Axie en Megan waren al weg. 'O, niets bijzonders. Ik woonde in die tijd bij een tante in Boston.' Ze probeerde het gewoon te laten klinken, bijna of het prettig was.

'Waar waren je ouders?'

'Ze stierven toen ik acht was... en negen...'

'Na elkaar?' Ze knikte, probeerde het gesprek weer op het werk te brengen. Ze wilde niet over deze dingen met hem praten. Niet met hem en met niemand. 'Wat verschrikkelijk. Ongelukken?' Ze knikte opzettelijk vaag en dronk haar glas champagne in één slok leeg. 'Was je enig kind?' Er was iets kouds en hards in haar ogen toen ze tegen hem knikte dat hij niet begreep. 'Ja.'

'Het lijkt me niet prettig geweest.' Hij had medelijden met haar en daar had ze ook een hekel aan. Ze wilde geen medelijden van hem, van niemand. Ze probeerde te glimlachen om de stemming op te fleuren, maar hij keek haar zo doordringend aan dat ze nerveus werd.

'Misschien dat ik daarom zo van mijn werk houd. Het is mijn huis.'

Dat vond hij zielig klinken, maar hij zei het niet.

'Waar ben je op school geweest?'

'Universiteit van New York.' Maar ze vertelde niet dat ze 's avonds colleges had gevolgd, terwijl ze werkte.

Hij knikte. 'Barb en ik gingen naar Berkeley.'

'Dat moet enig zijn geweest.' Ze glimlachte en hij probeerde haar te benaderen, wilde niet langer over zijn ex-vrouw praten, maar alleen over haar.

'Ik ben blij dat we vanavond samen gegeten hebben. Ik heb je al zo lang eens willen spreken. Je doet verdomd veel werk voor het netwerk.'

'Dat moet ook.' Ze grinnikte. 'Ik ben er al zo lang. Jaren.' Zes jaar van duwen, van naar boven dringen, totdat ze producer was. Ze had het recht trots op zichzelf te zijn en dat was ze ook. Het was een lange, lange weg vanaf de Jacksonville tuchtschool of de gastgezinnen waar ze geweest was, of zelfs vanaf haar leven met Jack en Eileen in Boston.

'Denk je dat je zult blijven?' vroeg hij en ze staarde hem aan.

'Bij de cba? Waarom zou ik ergens anders heengaan?'

'Omdat de mensen in dit soort werk altijd van hot naar her trekken.'

Hij had het in ieder geval gedaan en het was op hun terrein niet ongebruikelijk.

Ze schudde haar hoofd met een blik van vastberadenheid die hem deed schrikken. 'Ik ga nergens heen, mijn vriend. Ik heb mijn oog op een plaats daar héééélemaal boven.' En hij voelde dat ze het meende, meer dan ze de andere dingen meende die ze die avond had gezegd.

'Waarom?' Dat soort eerzucht verbaasde hem. Hij had succes, en hield van zijn werk, maar hij had nooit de aspiratie om tot grote hoogten op te klimmen en hij kon zich niet voorstellen dat iemand dat wilde, zeker niet als je zo'n mooi jong meisje was.

'Omdat het belangrijk voor me is.' Ze was eerlijk tegen hem. 'Het betekent zekerheid. En het betekent dat ik iets bereikt heb. En het is iets tastbaars dat ik 's avonds mee naar huis kan nemen.'

Maar hij wist wel beter. 'Totdat je je ontslag krijgt en ze iemand anders nemen. Klamp je niet te veel aan je baan vast, Hilary. Op een dag blijf je alleen en teleurgesteld achter.'

'Daar ben ik niet bang voor.' Ze was haar leven lang alleen geweest. Ze was eraan gewend. Feitelijk vond ze het prettig zo, niemand kon haar pijn doen of in de steek laten, of haar verraden.

Een eigenaardig meisje, dacht hij. Hij had nog nooit iemand gekend die zo zelfstandig was als zij. Hij bracht haar die avond thuis en hoopte dat ze hem zou uitnodigen mee naar boven te gaan, maar ze gaf hem alleen een hand met een warme glimlach en bedankte hem voor de avond.

Toen hij naar huis ging, was hij zo op haar gevallen dat hij, zodra hij boven was, haar opbelde. Het kon hem zelfs niet schelen of hij haar wekte; hij twijfelde er trouwens aan of ze al sliep.

Haar stem was hees toen ze de telefoon aannam en hij sloot de ogen terwijl hij naar haar luisterde. Hij was een aardige kerel en had er een hekel aan alleen te wonen. En ze was zo verdomd mooi... hij wist dat zijn jongens ook van haar zouden houden... 'Hallo?'

'Ha, Hilary... ik wilde je alleen maar zeggen dat ik zo'n fijne avond heb gehad.'

Ze lachte zacht tegen hem en ook van die klank hield hij. 'Ik ook. Maar probeer niet me af te leiden als ik werk, meneer Kane. Ik ben niet van plan mijn baan te verliezen terwille van de een of ander. Zelfs niet ter wille van jou.'

'Dat snap ik. Zullen we ergens gaan lunchen van de week?'

'Best. Als ik niet al te veel werk heb.'

'Schikt het morgen?'

Ze lachte weer, een verrukkelijke mengeling van hete rook en ijzige koelte. 'Waarom ontspan je je niet, Adam? Ik zei je al dat ik nooit ergens heenga.'

'Goed, laten we daar dan gebruik van maken. Ik haal je af van je kantoor om kwart over twaalf. Oké?' Hij klonk als een kleine jongen en ze glimlachte nu ze in het donker in bed lag en al wilde ze het niet toegeven, ook niet aan zichzelf, toch deed hij haar iets dat geen enkele man tot dan bereikt had. En ze vertrouwde hem. Misschien was het goed... gewoon voor een paar lunches... wat voor kwaad kon dat? Ze had zichzelf niets toegestaan sinds ze in New York was aangekomen, en vreemd genoeg had ze ook nooit behoefte aan iemand gehad. Andere meisjes hadden vrienden en verhoudingen en gebroken harten. Maar het enige dat Hilary wilde, was promotie en salarisverhoging en werk. Die zaken waren haar minnaars en tot nu toe hadden ze haar goed behandeld. 'Kwart over twaalf?' herhaalde hij tegenover de stilte van haar kant.

'Uitstekend.' Haar stem streek over dat ene woord, en hij had het gevoel of hij zweefde toen hij de hoorn neerlegde.

De volgende dag stond er een enkele roos op haar bureau en ze lunchten in de Veau d'Or en ze ging pas om drie uur naar haar kantoor terug.

'Dit is vreselijk, Adam, ik doe nooit dat soort dingen.' Ze gooide het lange zwarte haar over haar schouder en rolde de mouwen van haar blouse op. Het was een prachtige warme dag en ze had zelfs geen zin om weer aan het werk te gaan. 'Je hebt een ellendige invloed. Nu heb ik net promotie gemaakt en jij maakt dat ik op een zijspoor terecht kom.'

'Goed, wil je dan met me trouwen? We kunnen verhuizen naar New Jersey en tien kinderen krijgen.'

'Om depresssief van te worden.' Ze keek hem aan met haar ijsgroene ogen en hij voelde iets dat hij nooit eerder gevoeld had. Ze werd een uitdaging. Er was een muur om haar heen en hij zou alles willen doen om die te beklimmen, maar wist nog steeds niet zeker hoever ze hem zou laten komen. Ze cirkelden voorzichtig om elkaar heen, maar hij had haar zoveel te zeggen en ze was zulk intelligent gezelschap. En hij trok haar aan op een manier die ze nog bij niemand had gevonden. Het was een gevaarlijke combinatie en het maakte haar soms bang, vooral wanneer hij haar van haar werk afhield, maar tenslotte was hij haar baas.

Hij nodigde haar uit die zaterdag met hem te gaan dineren, maar ze wimpelde het af, en ook wilde ze de twee volgende invitaties voor een lunch niet accepteren, maar hij deed er zo ongelukkig over toen hij bleef staan om met haar te praten, dat ze zich ten slotte liet vermurwen en met hem afsprak de volgende vrijdagavond met hem uit te gaan. Ze gingen naar P.J. Clarke's voor een hamburger en liepen toen Third Avenue door naar haar nieuwe flat aan de Negenenvijftigste Straat.

'Waarom houd je toch zo'n afstand tussen ons?' Hij leek er echt ongelukkig onder. Hij was dol op haar en snakte naar het ogenblik dat hij haar benaderen kon.

'Ik weet niet of het zo'n goed idee is, Adam. Het zou de dingen tijdens het werk vreselijk gecompliceerd kunnen maken. Je bent mijn baas, Adam.'

Ze glimlachte naar hem en hoewel ze zich tot hem aangetrokken voelde, was ze bang voor de repercussie op kantoor.

En toen keek hij haar spijtig aan. 'Niet lang meer, ben ik bang, als dat enig verschil voor je maakt. Ik word over twee weken naar de verkoop overgeplaatst. Ik hoorde het vandaag.'

'Hoe vind je dat?' Ze voelde met hem mee. Het was een soort stap opzij en als het haar was overkomen, zou ze gebroken zijn geweest, maar hij zag er niet al te verslagen uit toen hij de schouders optrok en tegen haar glimlachte.

'Ach, ik vind het niet erg. Misschien vind ik het veel prettiger dan wat ik nu doe... behalve wat jou betreft, natuurlijk. Wil je me dan wel vaker zien?' Het zou de dingen zeker gemakkelijker maken, maar ze wist nog steeds niet zeker of ze zich nu wel door hem wilde laten meeslepen. Het leven was zoveel eenvoudiger als celibatier.

Het celibaat was een manier van leven voor haar geworden en als ze het opgaf, betekende dat dat ze een deel van haarzelf in de waagschaal stelde. 'Hilary?' Hij keek onder het lopen op haar neer en pakte voorzichtig haar hand. Hij leek zo jong als hij tegen haar lachte en in bepaalde opzichten was hij het ook. 'Ik wil graag bij je zijn... je betekent een heleboel voor me.'

'Adam, je weet niet eens wie ik ben... ik kan weet ik wie wel zijn... La femme aux yeux verts...' De woorden glipten eruit en ze lachte.

'Wat betekent dat?'

'Het is Frans.' Ze had haar Frans tijdens de colleges weer opgefrist en ze was verbaasd dat het er nog steeds was, slapend maar niet dood, een laatste geschenk van haar moeder. 'Het betekent de vrouw met de groene ogen.'

'Hoe komt het dat je Frans spreekt?' Hij wilde alles over haar weten en ze wilde hem zo weinig vertellen.

'Ik heb het heel lang geleden gesproken... toen ik een klein meisje was. En ik heb het opgefrist tijdens mijn studie.'

'Spraken je ouders Frans?' Ze had het hem toen kunnen vertellen, ze had zich kunnen uiten, ze had iets kunnen zeggen over Solange, maar ze besloot dat het veiliger was het niet te doen.

'Nee, ik leerde het gewoon op school, geloof ik.' Hij knikte, tevreden met het antwoord dat ze hem gegeven had, en toen ze bij haar flat aankwamen, nodigde ze hem na een korte aarzeling uit om mee naar boven te gaan. Ze luisterden naar Roberta Flack op haar stereo en praatten uren bij een fles wijn, en hij stond om een uur of een met tegenzin op en keek haar met een weemoedige glimlach aan.

'Ik zou vannacht bij je willen blijven, Hilary, maar heb het gevoel dat je er niet klaar voor bent... hè?' Ze schudde het hoofd, niet zeker of ze dat ooit zou zijn. Er waren mensen die hadden geprobeerd intiem met haar te worden, maar ze kwam in de verste verte niet in de verleiding.

'Heb je iemand?' Hij had het eerder willen vragen, maar had het steeds uitgesteld. Ze schudde haar hoofd en keek hem eigenaardig aan.

'Nee... ik ben in lange tijd... niet...'

'Om een bepaalde reden?'

'Een heleboel. De meeste veel te ingewikkeld om uit te leggen.' Hij ging bij haar op de bank zitten en bleef stil naar haar kijken.

'Waarom probeer je het niet met me?'

Ze haalde de schouders weer op, wilde hem niet vertellen wat ze had doorgemaakt. Daar had niemand iets mee te maken. Ze leidde nu een ander leven, in een andere stad, een andere wereld. Ze wilde die dingen niet met zich mee slepen, en toch deed ze het, ondanks al haar pogingen ze te ontkennen. 'Het spijt me, Adam... Ik kan het niet...'

'Waarom niet?' Hij nam haar handen in de zijne. 'Vertrouw je me niet?'

'Daar gaat het niet om.' Ze voelde hoe de tranen in haar ogen sprongen en vond het vreselijk van zichzelf. 'Ik wil er niet over praten... echt...' Ze stond op en liep weg, haar trotse schouders recht tegen de wereld en alles wat die haar had aangedaan. En zonder het te weten, leek ze sprekend op haar moeder.

'Hilary...' Hij liep achter haar aan en sloeg zijn armen om haar heen. 'Waarom laat je je niet gaan? Ik weet hoe sterk je bent, ik heb je zien werken. Maar dit is anders... dit gaat om ons... het is geen oorlogsterrein.'

'Haar stem klonk vermoeid toen ze met gebogen hoofd zei: 'Het hele leven is een oorlogsterrein, Adam.'

'Dat hoeft niet.' Hij was zo teder, en zo onschuldig. Ze benijdde hem om zo'n eenvoudig bestaan. Het moeilijkste dat hem ooit was overkomen, was het besluit van zijn vrouw dat ze vrij en niet langer getrouwd wilde zijn. Maar hij wist niets van de vreselijke dingen die Hilary had verdragen. Hij kon ze zelfs bij benadering niet begrijpen. 'Het leven kan zo heerlijk zijn... als je het toelaat...'

'Zo gemakkelijk is het niet.' Ze zuchtte en keek hem aan. 'Ik geloof niet dat je iets begrijpt van het soort leven dat ik geleid heb, en ik geloof niet dat ik het je kan uitleggen.'

'Waarom dan niet opnieuw beginnen? Is dat niet mogelijk, dat je het verleden achter je laat?'

'Misschien.' Ze wist niet of dat zou kunnen, maar was bereid het te proberen. Hij nam haar in zijn armen en kuste haar, eerst voorzichtig, toen plotseling met meer hartstocht. Hij had al weken en maanden naar haar verlangd, vanaf het eerste moment dat hij haar zag en kon zich niet meer beheersen. Hij kleedde haar uit, liet ook zijn eigen kleren vallen en droeg haar toen naar het bed om met haar te vrijen. Maar ze lag onbewogen en koud, en heimelijk bang. Sommige dingen die hij met haar deed, waren dezelfde die Maida en Georgine gedaan hadden... en sommige deden haar denken aan de jongens die haar verkracht hadden in de nacht nadat Maida en Georgine waren vertrokken. Het was te veel om te overwinnen, zelfs met een goede man als Adam. En het duurde niet lang voor hij zich realiseerde dat ze niet verder wilde. Hij trok zich terug, nog kloppend van begeerte naar haar, en kon niet begrijpen wat er gebeurd was.

'Wat is er?' Zijn stem was hees, zijn ogen betraand door zijn onverbruikte hartstocht. 'Ik verlang zo naar je.'

'Het spijt me...' Ze fluisterde de woorden, en ging vervolgens op haar zij liggen, turend naar de muur aan de andere kant van de kamer. Ze vroeg zich af of ze ooit normaal zou zijn. Misschien zou ze nooit over het verleden heen komen. Ze was nu vijfentwintig, en begon het te vermoeden. Er waren te veel mensen die ze haatte: Arthur Patterson... Jack Jones... de jongens die haar hadden verkracht... Maida en Georgine... Eileen... de mensen van de tuchtschool... en heel in de verte ook haar vader. De last was te zwaar om te torsen en haar ook nog toe te staan als een vrouw te functioneren. 'Het gaat niet om jou,' probeerde ze uit te leggen. 'Ik kan het gewoon niet.'

'Waarom niet? Je moet het me vertellen.' Hij probeerde kalm op de rand van het bed te blijven zitten, probeerde zich open te stellen en haar te begrijpen. En zij kwam ook overeind en draaide zich om. Misschien was het beter hem te schokken dan hem pijn te doen.

'Ik ben lang geleden verkracht...' Ze wilde niet meer zeggen en hoopte dat dat voldoende zou zijn, maar dat was het natuurlijk niet.

'Hoe? Door wie?'

'Het is een lang verhaal.' En welk verhaal zou ze vertellen? Maida en Georgine, die de eersten waren, of de jongens die later kwamen? Of Jack die zijn best had gedaan de eerste van hen te zijn en haar bijna doodgeslagen had toen hij niet kreeg wat hij wilde? Ze waren allemaal kandidaten voor die rol, maar ze kon zich zelfs niet voorstellen hoe Adam de waarheid die ze hem kon vertellen, zou kunnen verdragen.

'Wanneer was dat?'

'Toen ik dertien was...' Dat was tenminste waar. Het was allemaal voor haar veertiende verjaardag gebeurd. Ze snakte naar adem. 'En er is sindsdien niemand meer geweest. Ik had het je misschien moeten vertellen.'

'Christus.' Hij was diep geschokt door wat ze gezegd had. 'Het zou zeker geholpen hebben. Maar hoe had ik ook zoiets kunnen weten?'

'Ik dacht niet dat het erop aankwam.'

'O, echt? Je bent twaalf jaar geleden verkracht, hebt sindsdien nooit meer iets met iemand gehad en je dacht werkelijk dat dat geen verschil maakte? Hoe kun je dat jezelf, en mij, aandoen, in godsnaam? Heb je hulp gehad? Hebben ze je voldoende begeleid daarna?' Hij nam aan van wel, natuurlijk, iedereen die hij kende was in therapie. Hijzelf was gelijk teruggegaan naar zijn eigen psychiater toen zijn vrouw hem verlaten had.

'Nee.' Ze sprak heel kalm en stond op om een badjas aan te trekken. Ze had een lang, loom lijf en prachtige elegante benen die hem opnieuw naar haar deden smachten, maar hij probeerde zich te dwingen daar nu niet aan te denken.

'Wat bedoel je met "nee?" Je werd toch zeker geholpen na die verkrachting, nee? Ja? Ja toch?'

Ze glimlachte tegen hem. Flauwtjes. 'Nee. Mis. Ik denk dat ik het niet nodig had.'

'Ben je gek?'

'Goed, laten we zeggen dat die hulp indertijd niet beschikbaar was.'

'Waar was je dan? Aan de Noordpool? Waar is de plaats in deze moderne wereld waar geen therapie beschikbaar is?' O, hij begreep absoluut niet wat voor soort leven ze had gehad. Therapie? Waar? In het huis van Louise? In de tuchtschool soms?

'Ik zei je al, Adam,' en nu ging ze zich ergeren, maar hij was zo gespannen, 'dat ik er niet over wil praten. Het is te gecompliceerd.'

'Te gecompliceerd of te pijnlijk?' Ze wendde haar ogen af om hem niet te laten zien hoeveel pijn hij haar al had gedaan.

'Waarom vergeten we het niet gewoon?'

'Wat? Onze vriendschap? Waarom? Je bent toch geen wegloper, Hilary.' Nu was hij werkelijk boos. Ze zou alles hebben overgehad voor haar baan, maar niet voor hem, of voor de verhouding die ze konden hebben als ze ertoe bereid was.

'Waarom vergeten we het probleem niet gewoon, Adam? Op den duur gaat het vanzelf wel over.'

'O ja? Hoe lang is het nou geleden? Twaalf jaar, zei je, en ik kan niet direct zeggen dat je genezen bent. Hoe lang wil je wachten totdat het "vanzelf overgaat"? Dertig jaar misschien? Of wat zou je zeggen van vijftig? Dan moet je je toch wel heel wat beter voelen, en tjonge, je bent dan pas drieënzestig, je zou nog een machtig seksueel leven kunnen hebben, Hilary, wees toch serieus!' Hij nam haar bij de hand en trok haar naast zich op het bed, maar hij wilde te veel van haar, en Hilary wist al dat ze hem dat niet kon geven. Hij wilde alles, hart en ziel, aandacht en huwelijk en kinderen. Ze voelde het, hij wilde alles terug wat zijn vrouw hem afgenomen had en nog meer. En zij wist met zekerheid dat ze dat niet in zich had. Ze had niets over om aan hem te geven. Alles wat ze kon doen, was nemen, of misschien kon ze net even verder reiken, als er niet te veel van haar gevraagd werd, maar de rest was weg. Al haar liefde was lang geleden weggegeven, en al haar energie bleef bewaard voor de plannen die ze in haar werk had. 'Ik wil dat je in therapie gaat.' Hij keek haar strak aan, alsof hij aankondigde dat hij wilde dat ze een hersenoperatie zou ondergaan, maar ze was niet van plan hem ter wille te zijn. God alleen wist wat ze zouden vinden.

'Dat kan ik niet.'

'Onzin. Waarom niet?'

'Ik heb er de tijd niet voor.'

'Je bent vijfentwintig en hebt problemen.'

'Geen problemen waar ik niet mee leven kan.'

'Je leeft niet, je bestaat.' Maar nu werd zij langzamerhand echt boos.

Hij had het recht niet haar manier van leven te beoordelen alleen omdat ze geen zin had met hem naar bed te gaan.

'Misschien wordt het wel beter.' Maar het klonk niet of het haar echt kon schelen en dat maakte hem ongerust.

'Vanzelf?' Ze knikte. 'Dat betwijfel ik.'

Hij bleef een tijdlang zwijgend naar haar kijken, en zag meer dan ze wenste. 'Er is een heleboel dat je me niet vertelt, hè?'

Ze glimlachte als een sfinx. 'Het is niet belangrijk, Adam.'

'Ik geloof je niet. Ik geloof dat je je hele leven doorbrengt achter een ommuurd fort.'

'Vroeger wel... lang geleden...'

'Waarom?'

'Omdat er zoveel mensen op uit waren om me te kwetsen.'

'En nu?'

'Nu laat ik het niet meer toe.'

Het leek of hij medelijden met haar had en hij boog zich naar haar toe om haar een kus te geven, met een zachte hand op haar schouder, op de rand van het bed waar hun hartstocht zo weinig succes had gehad. 'Ik wil je niet kwetsen, Hill... ik zweer het...' Er stonden tranen in zijn ogen en ze wilde dat ze iets voor hem kon voelen, maar ze kón het niet. Ze kon voor niemand iets voelen, en ze kon zich het evenmin voorstellen, behalve misschien indien hij een of andere ongeboren hartstocht in haar wakker riep. 'Ik houd van je...'

Ze had geen antwoord op die woorden en keek hem alleen bedroefd aan. Toen glimlachte hij tegen haar en kuste haar weer. Hij begreep het en dat ontroerde haar. 'Het is oké... je hoeft niets te zeggen... maar laat me alleen van je houden...' Hij legde haar terug tegen de kussens en streelde haar lichaam zacht met zijn ene vinger, bewoog die naar het centrum, gleed weg en speelde rond haar borsten, en omlaag naar haar buik, dan weer omhoog, beroerde haar met zijn tong en zijn hart en zijn vingers, maar met niets anders, en na uren kronkelde ze en vroeg om wat meer, maar dat wilde hij niet. In plaats daarvan liet hij haar aan hem voelen, en streek zachtjes langs haar heen met zijn kloppende penis. Hij ging over haar heen als met een satijnen hand, en ze boog zich en kuste hem, en beroerde hem zacht tot hij net zo bewoog als zij en haar eerst met zijn lippen, en toen met zijn vingers aanraakte, en voelde hoe ze verstijfde van angst.

'Het is goed, Hil... het is goed... ik zal je geen pijn doen... ik... Toe, baby... laat me toch... alsjeblieft... O, God, je bent zo mooi...' Hij zong als een moeder voor een baby en drong langzaam bij haar binnen en kalmeerde haar tot hij kwam, al wist hij dat zij er geen deel aan had gehad. Maar het was tenminste iets. 'Het spijt me, Hil...' Hij wilde meer voor haar, hij wilde alles wat hij voelde, maar dat was te veel gevraagd.

'Zeg dat niet. Het was fijn.' Ze lag stil naast hem, en ten slotte viel hij in slaap en ze lag naar hem te kijken, terwijl ze zich afvroeg of ze ooit zó voor hem zou kunnen voelen als hij wilde, of ze ooit zo voor iemand zou kunnen voelen, of dat haar lichaam te vol haat was.

Hij vertrok de volgende ochtend voordat zij zich ging aankleden om aan het werk te gaan, en vroeg haar later die ochtend met hem te gaan lunchen, maar ze zei dat ze het te druk had. Hij wilde een afspraak maken voor de avond, maar ze had een bijeenkomst. En in wanhoop vroeg hij haar zondag met hem en de jongens uit te gaan. Ze brachten het weekend bij hem door. Ze scheen er op een vreemde manier over te aarzelen, maar hij keek zo gekwetst dat ze het accepteerde.

'Het zijn enige kinderen, je zult ze zeker aardig vinden.'

'Vast wel.' Ze glimlachte, maar zag er erg tegenop. Ze had kinderen jarenlang vermeden, en voelde er niets voor die van hem te leren kennen, of te veel op hen gesteld te raken. Ze had al lang genoeg van kinderen. De enige twee van wie ze ooit gehouden had, waren haar afgenomen.

Ze maakten een afspraak in het Central Park, en die zondagochtend ging ze in een spijkerbroek en een T-shirt naar hen toe. Hij had beloofd de honkbalspullen en een picknickmand en de kinderen mee te brengen. Toen ze hen zag onder een boom in de verte, de kleinste op zijn schoot en die van zes naast hem, voelde ze iets in haar hart dat al zo lang verdwenen was dat ze het nauwelijks kon verdragen. Ze bleef staan en wilde wegrennen, maar dat kon ze hem niet aandoen. Maar toen ze dichterbij kwam, werd het enkel maar erger. Wat ze in zijn ogen zag was het soort liefde dat zij had gehad voor Megan en Axie.

Ze hield het niet uit tot de lunch. Ze bleef een half uur toekijken terwijl ze aan het honkballen waren, en zei toen dat ze vreselijke hoofdpijn had. Ze rende in tranen het park uit en liep terug naar haar flat zonder te stoppen voor een verkeerslicht of een auto of een mens.

De gehele dag lag ze verder in bed te snikken en toen dwong ze zich te beseffen dat Megan en Alexandra voor altijd uit haar leven verdwenen waren. Ze moest zich dat blijven herinneren. Het had geen zin zich aan hen vast te blijven klampen. Niemand wist toch waar ze waren en het was vrijwel onmogelijk hen op te sporen. Het had geen zin zichzelf nog te kwellen. En ze waren geen kinderen meer, ze waren nu vrouwen. Alexandra moest nu al tweeëntwintig zijn en Megan achttien. Het had geen zin nog langer aan hen te denken. Het waren niet langer verdoolde kinderen, en ze zou hen nooit meer zien. Ze wilde echter evenmin andere kinderen zien. Ze kon het niet verdragen.

En toen de telefoon die avond begon te rinkelen, legde ze zacht de hoorn van de haak en liet hem daar liggen. De volgende dag deed ze of er niets was gebeurd. Ze was aardig en zakelijk en vriendelijk, en afstandelijk. Adam kwam nooit te weten wat het was geweest. Volgens plan werd hij de volgende week overgeplaatst naar de verkoop en hij ging nooit meer met Hilary uit. Ze zorgde ervoor dat ze elkaar zelfs niet meer per ongeluk tegen het lijf liepen. En ze beantwoordde nooit zijn telefoontjes. Het was of er nooit iets tussen hen was voorgevallen. Ze wist niet dat hij medelijden met haar had, maar uiteindelijk besefte dat hij haar niet kon helpen.

De volgende paar jaar concentreerde Hilary zich nog meer op haar carrière. Ze had een hogere positie bij de produktie gekregen en was ondertussen zevenentwintig jaar, maar ze had zich zorgvuldig verre gehouden van alle verhoudingen met mannen sinds haar schermutseling met Adam. Ze had het veel te druk met haar pogingen de top te bereiken om iets anders in haar leven te wensen, en alle mannen die ze ontmoette schenen gescheiden te zijn en kinderen te hebben. Totdat ze William Brock, een nieuwe sleutelfiguur van de cba ontmoette. Hij was lang, blond, knap van uiterlijk en ook een voetbalster geweest, maar was kort geleden door het radio- en televisiebedrijf aangetrokken. Hij was tweemaal gescheiden en had geen kinderen, scheen er ook niet naar te verlangen. Hij maakte met veel enthousiasme een ronde van afspraakjes door het hele gebouw tot hij bij Hilary kwam. Haar ijsgroene ogen fascineerden hem. Hij behandelde haar omzichtig en met respect, en stuurde haar van alles, vanaf bloemen tot een bontjas toe.

'Dat was alleraardigst, Bill.' Ze zette op een ochtend de doos met inhoud en al op zijn bureau, onderweg naar haar eigen kamer.

'Is het jouw maat niet, schat?'

'Mijn stijl niet, meneer Brock. Op geen enkele manier.' Ze voelde niet voor romances op kantoor, trouwens nergens, en om een nieuwe inkeping in de riem van Bill Brock te worden, was wel het laatste dat ze wilde. Hij nodigde haar uit voor een week Honolulu, een weekend Jamaica, een skivakantie in Vermont, een diner aan de Côte Bosque en alles wat hij nog meer kon bedenken. Maar hij had geen schijn van kans, tot ze op een stormachtige avond geen taxi naar huis kon krijgen en hij haar een lift in zijn Ferrari aanbood. Hij reed vanuit hun kantoor de stad in, en Hilary tikte hem op zijn schouder. 'Leuk geprobeerd, Bill, maar ik woon in de Negenenvijftigste Straat.'

'Ik woon op de hoek van Fifth Avenue en de Elfde.'

'Gefeliciteerd, breng me nu maar gauw thuis, of moet ik uitstappen en verder gaan lopen?' Ze meende het en hij zwenkte en bracht de auto tot stilstand, maar voordat ze verder nog iets kon zeggen, kuste hij haar.

'Naar jouw stek of de mijne, mevrouw de producer, of zullen we gewoon iets geks doen en naar de Flaza gaan?' Ze lachte om zijn uitbundige geest en eiste dat hij haar thuisbracht, maar het verbaasde haar niet meer toen hij onderweg stopte om een hapje met haar te eten. Ze namen een hamburger in een van zijn lievelingseethuizen en ze was verrast over zijn intelligentie onder de playboylaag en zijn overontwikkeld mannelijke lijf. 'En u, schone dame? Wat klopt er achter die groene ogen die er uitzien als smaragden?'

'Ambitie.' Hij was de eerste tegenover wie ze zo eerlijk was, maar om de een of andere reden dacht ze dat hij het zou begrijpen.

'Ik heb er ook de smaak van te pakken gehad. Het is verslavend als je er eenmaal mee begint.'

'Dat weet ik.' Maar het was het enige dat ze had en dat haar gaande hield... het bereiken van de top, zodat niets haar ooit meer te pakken kon krijgen. Ze zou zich pas veilig voelen als ze daar was. Maar dat legde ze hem niet uit. 'Er is niets dat erop lijkt, hè? Vond je het jammer het voetballen op te geven, Bill?'

'Min of meer. Het is een machtig spel, maar ik kreeg er genoeg van tegen mijn knieën getrapt te worden en mijn neus te laten breken. Je kunt dat soort rampen niet voor altijd blijven verdragen.' Hij glimlachte tegen haar op de manier die het hart van de meeste vrouwen deed smelten, betaalde de rekening, en leidde haar terug naar de Ferrari. Hij zette haar zonder gevechten bij haar flat af en het speet haar bijna toen ze de sleutel in het slot stak en naar binnen ging. Eigenlijk had ze iets meer verwacht, minstens een poging of zoiets. Ze had zich al uitgekleed en stond in haar nachtjapon toen een half uur later de bel ging.

'Wie is daar?' vroeg ze door de huistelefoon.

'Bill. Ik heb vergeten je iets te vragen over de show van morgen.' Ze fronste en begon toen te grinniken. Hij klonk serieus, maar het was waarschijnlijk een afleidingsmanoeuvre. Ze besloot het zo te laten en liet hem in de sneeuw staan terwijl hij met haar praatte.

'Wat is dat dan?'

'Wat?'

'Ik vroeg wat het is?'

'Ik kan je niet verstaan!' Hij begon hard op de bel te drukken en ze probeerde nog harder te roepen door de telefoon, maar gaf het ten slotte op en drukte op de knop om hem binnen te laten. Als het een list was, zou ze hem op zijn plaats zetten, en vlug ook. Ze wachtte in de deuropening toen hij boven kwam, lachend en met een rood gezicht en onder de sneeuw die nog steeds viel. 'Er is iets met die huistelefoon van je.' Hij was buiten adem en afschuwelijk knap om te zien.

'O, echt? Aardig van je om langs te komen. Nooit van een telefoon gehoord, meneer Brock?'

'Nee, mevrouw, nooit.' Zonder verdere plichtplegingen tilde hij haar op als een lappenpop, liep de flat binnen en trapte de deur achter zich dicht. Ze lachte toen hij dat deed. Het was een scène die niet bij haar paste, maar hij had zoiets jongensachtigs en geweldigs, al was hij weer niet zó geweldig dat ze al te veel met hem te maken wilde hebben, en al was hij ook nog zo knap of charmant. 'Waar is uw slaapkamer, juffrouw Walker?' Hij was een en al onschuld en ze móest wel om hem lachen. Hij was als een schooljongen die haar een poets wilde bakken. Maar hij was ook buitengewoon sexy.

'Daar, waarom?'

'Dat zie je zo dadelijk.' Hij legde haar op bed, liep de badkamer in terwijl ze hem nakeek en kwam een paar seconden later spiernaakt weer te voorschijn. Ze was zo verbijsterd dat ze hem bleef aanstaren. Hij was de meest buitensporige man die ze ooit had ontmoet, maar ook de meest aantrekkelijke. Zonder veel omhaal begon hij met haar te vrijen, en ondanks haar eerste tegenstand ging hij zo deskundig te werk dat alle reserve die ze had, wegsmolt, zodat ze al gauw om hem kreunde en hij haar binnen zeer korte tijd bevredigde. Ze lag ademloos in zijn armen, draaide toen op haar zij en bekeek hem vol verbazing. Hij had gevoelens in haar wakker gemaakt waarvan ze het bestaan niet kende, en voordat ze iets kon zeggen begon hij opnieuw en ze dacht dat ze het niet uithield toen hij telkens weer kwam tot het ochtend werd. Het was een ervaring die ze nooit eerder had gehad en ze was er zeker van dat ze die ook nooit meer zou hebben, maar het overtuigde haar ervan dat niet alles binnenin haar volslagen dood was, en dat op een dag de ware man misschien zou komen en het zou vinden. In die tussentijd echter had Bill Brock iets voor haar gedaan dat ze nooit zou vergeten. En toen hij 's morgens vertrok, wierp ze hem een weemoedige blik na op het moment dat hij in zijn rode Ferrari stapte.

Ze wist dat ze hem zich de rest van haar leven zou herinneren, maar verwachtte verder niets van hem. Hij zocht niet naar een vaste verhouding, of een vriendin, een maîtresse of een vrouw, zelfs niet naar een vriendschap. Het leven was voor hem een aanhoudende stroom van mooie meisjes, en de liefde was iets als eten en drinken en slapen. Het kon hem niet zoveel schelen met wie hij het deed, of hoe dikwijls, of dat hij het ooit nog eens met dezelfde deed. Hij wilde het alleen kunnen doen waar en wanneer en met wie hij het op dat moment wilde.

Toen hij Hilary de volgende dag een enorme bos rozen stuurde, met een diamanten armband van Harry Winston, gaf ze de armband met een glimlach terug en hij scheen niet verbaasd. Maar hij vroeg haar niet meer mee uit. Ze was teleurgesteld, maar het verraste haar niet. De enige verrassing die ze kreeg, was twee maanden later toen ze naar de dokter ging. Ze had al wekenlang griep en in plaats van beter, werd het eerder erger. En ze was volkomen uitgeput. Het enige dat ze wilde, was slapen, de gedachte aan eten maakte haar misselijk en ze kon zelfs de geur van koffie niet verdragen als ze 's morgens op haar kantoor kwam. Dus eindelijk, na zes weken, belde ze haar dokter en maakte een afspraak. Hij stelde bloedproeven voor en een grondig onderzoek, en daarna zou ze antibiotica moeten nemen.

'Het zou een of ander virus in uw maag kunnen zijn, juffrouw Walker. Bent u kort geleden naar een of andere exotische plaats geweest?'

Ze schudde het hoofd, terneergeslagen omdat ze zich zo ellendig voelde. Het was of ze tweehonderd jaar oud was en het enige dat ze wilde was het moede hoofd neerleggen en de hele dag slapen. Het was deprimerend om je zo beroerd te voelen. Maar twee dagen later wist ze waarom. De testresultaten kwamen terug en de dokter stelde geen antibiotica meer voor. Ze was zwanger. Hij had routinematig een zwangerschapstest gedaan en ook een voor syfilis. Toen ze het nieuws hoorde, dacht ze dat ze liever het laatste dan het eerste had gehad. Ze legde geschokt de telefoon neer en keek haar kantoor rond. Ze wist precies van wie het was. Hij was de enige man met wie ze in twee jaar geslapen had en ze had geen voorbehoedmiddel gebruikt en hij evenmin. Het was nooit bij haar opgekomen, ze had ook niets. Hij was pas de tweede man met wie ze in haar volwassen leven ooit geslapen had sinds de tragedies van haar jeugd. En nu was ze zwanger.

Er was slechts één oplossing voor het probleem. Binnen een uur belde ze de dokter terug en maakte de afspraak. Toen ze haar kantoor verliet om te gaan lunchen, was ze danig in de war en ging naar huis om de toestand te overdenken. Zou ze het hem vertellen? Of niet? Zou hij lachen? Zou hij vinden dat het uitsluitend haar probleem was? En de abortus? Was het verkeerd? Was het een zonde? Een deel van haar wilde er onmiddellijk vanaf, en een ander deel herinnerde zich Axie als baby, en daarna de kleine Megan... die lekkere geur van poeder en zijdeachtig haar 's avonds in haar armen. Hilary bedacht dat ze het niet kon doen. Ze had al twee kinderen verloren van wie ze hield, hoe kon ze dit dan doodmaken? Misschien was het Gods manier om alles goed te maken, om het voor haar in orde te brengen, om haar een van de baby's die ze verloren had, terug te geven, om de lege jaren die voor haar lagen te vullen met meer dan alleen maar werk... En de baby zou heel mooi zijn met een vader als Bill Brock, en hij hoefde het nooit te weten... Het kind kon helemaal van haar zijn... alleen van haar... en plotseling wilde ze het met haar gehele wezen beschermen.

Nu begreep ze ook waarom haar rokken zo strak waren gaan zitten, ondanks het feit dat ze gewicht verloren had. Haar middel was dikker, en ze voelde een knobbeltje in haar buik. Toen ze met de dokter sprak had hij gezegd dat ze acht weken zwanger was. Acht weken... twee maanden... en binnenin haar was een kleine baby. Ze kón het niet doden. Toch moest ze wel, wat voor carrière kon ze hebben als ze met een baby zat opgescheept, wie zou haar helpen? Maar die geur... en de zachte geluidjes... Ze herinnerde zich nog de eerste keer dat ze Axie had gezien. Maar als iemand haar de baby nu eens afpakte, zoals ze Axie en Megan hadden gedaan, of als Bill Brock het ontdekte en het kind wilde hebben? De rest van de week werd Hilary verscheurd door haar groeiende paniek. Ze had niemand om mee te praten, niemand tot wie ze zich wenden kon. Ze was alleen met haar schuldgevoel en verwarring en paniek. Ze wilde het kind wanhopig graag houden, maar kon zich niet voorstellen hoe ze dat moest aanpakken, en belangrijker nog - ze was doodsbang dat ze het op een dag zou verliezen, dat iemand het op de een of andere dag van haar zou afpakken, en ze wilde nooit meer zoveel van iemand houden. Het was die angst die de zaak besliste. Het was te veel van haar gevraagd, de rest kon ze wel aan, maar niet die vreselijke angst voor verlies van het kind, ze wist veel te goed wat een verdriet dat haar zou doen. Dat kon ze nooit meer riskeren, niet met eigen kinderen en niet met die van een ander. Ze zou dit kind opofferen ter nagedachtenis aan Megan en Axie. Er zouden nooit meer kinderen in haar leven en haar hart mogen komen. Maar toen ze die vrijdagmiddag de spreekkamer van de arts binnenkwam, dacht ze, toen ze de deur door liep, dat ze flauw zou vallen.

Ze gaf de verpleegster haar naam en tekende met trillende handen een formulier, en toen lieten ze haar een uur in de wachtkamer zitten. Ze had die middag vrij genomen en had de nacht ervoor wakker gelegen.

Een deel van haarzelf schreeuwde dat het leven van deze baby gered moest worden. Maar de stem van het verleden was te belangrijk. Die overstemde al het andere en herinnerde haar aan de vreselijke pijn van het verlies van Megan en Alexandra. Ze bleef denken aan de dag dat ze wegreden, aan de ondraaglijke pijn daarvan. Maar de pijn om dit kind uit haar te laten rukken was niet minder.

Toen de verpleegster haar door de gang naar een klein kamertje bracht, voelde ze haar knieën knikken. Ze moest haar kleren uittrekken en een jurk en pantoffels van papier aantrekken. Daarna moest ze de verpleegster aan de overkant van de hal waarschuwen.

'Dank u.' fluisterde Hilary bijna onhoorbaar. Ze wilde dat iemand haar tegenhield voor het te laat was. Maar er was niemand om dat te doen. De verpleegster in de hal keek naar haar of ze een misdaad had gepleegd en gaf haar nog meer formulieren om te tekenen. Alleen al het kijken ernaar maakte Hilary misselijk en ze zakte op een smalle houten bank neer.

'Voelt u zich niet goed?' vroeg de verpleegster ongeïnteresseerd.

'Ik ben een beetje duizelig.'

Ze knikte onverschillig en zei dat Hilary op de tafel moest gaan liggen.

'De dokter komt over een paar minuten.' Maar anderhalf uur later lag Hilary nog te wachten. Al meer dan een uur rilde ze van het hoofd tot de voeten en ze had uiteindelijk overgegeven van pure nervositeit. Ze had sinds die ochtend niets meer gegeten. De verpleegster van de paperassen kwam eindelijk terug, keek haar aan en snoof. Hilary bloosde.

'Het spijt me... ik voel me niet goed.'

'Dat zal naderhand ook nog wel gebeuren,' zei ze nuchter. 'Hij komt zo. We hadden een probleempje aan de andere kant van de hal.' Het enige waaraan Hilary kon denken was aan de baby die nu nog leefde, en die ze zo dadelijk dood moesten maken. Ze stikte bijna van wanhoop, maar zag geen uitweg, ze kon zichzelf niet toestaan van die baby te houden, kon niet weer zoiets doormaken. Een deel van haar probeerde te zeggen dat dit anders was, maar de rest van haar wist dat dat niet waar kon zijn. Ze had van Axie en Megan gehouden of ze van haar waren... en ze had hen verloren. En op een dag zou iemand deze baby ook van haar afnemen. Ze kon het niet laten gebeuren. Ze moest er nu een eind aan maken... voor het haar vernietigde.

'Klaar, jongedame?' De dokter vloog als een stormwind de kamer binnen, gekleed in zijn chirurgische schort, met een groen petje op zijn haar en een maskertje om zijn hals. Ze voelde bijna het bloed van zijn laatste abortus van hem afdruipen.

'Ik... ja...' Haar stem was een nauwelijks hoorbaar gekraak en ze dacht dat ze weer moest overgeven, of huilen. 'Krijg ik iets om te slapen?' Ze hadden haar er niets van gezegd.

'Dat heb je niet nodig. Het is in een paar minuten voorbij.' Hoe lang zou het duren? Wat gingen ze met de baby doen?

Ze lag plat op de tafel en de verpleegster dwong haar voeten in de stijgbeugels die wijder waren dan de gewone, en maakte ze met banden vast zodat Hilary zich niet kon bewegen en plotseling voelde ze een golf van paniek.

'Waarom doet u dat?'

'Zodat u zichzelf geen pijn kunt doen.' Ze wilde Hilary's handen ook vastbinden, maar Hilary smeekte haar dat niet te doen.

'Ik beloof u dat ik niets zal aanraken... ik zweer het... alstublieft...' Het leek wel een middeleeuwse marteling, maar de verpleegster wendde zich tot de dokter en hij knikte terwijl hij een schoon masker voordeed.

'Ontspan nu maar. Het duurt niet lang en dan bent u hier vanaf.' Hiervan af... ze probeerde getroost te worden door die woorden, maar was het niet. Ze hield zich voor dat ze het juiste deed, maar alles in haar schreeuwde dat ze een baby doodmaakte. Ze hadden Megan en Axie alleen maar meegenomen, niemand had hen gedood. Het was verkeerd, het was een zonde, het was vreselijk... ze wilde... Ze voelde de naald van de plaatselijke verdoving scherp prikken en ze wilde huilen, ze wilde de verpleegster vragen haar hand vast te houden, maar die keek zonder enige belangstelling terwijl ze de dokter hielp. En plotseling hoorde Hilary een vreselijke machine, die klonk of hij de muren ging verslinden. Het was het vacuüm.

'Wat is dat?' Ze vloog in een halfzittende houding, niet in staat haar benen te bewegen, en ze voelde nog de scherpe pijn waar ze de naald in haar baarmoederhals hadden gestoken.

'Precies zoals het klinkt. Het is het vacuüm. Ga rustig liggen. We zijn zo klaar. Tel maar tot tien.' Ze voelde een ongelooflijke pijn toen iets scherps van metaal in haar geschoven werd. Geen marteling bedacht door Maida en Georgine was hiermee te vergelijken. Zelfs niet de jongens die hun harde lijven in haar stootten. Dit was vreselijk, dit was ondraaglijk, het was... Ze schreeuwde en het metalen instrument in haar gaf een gevoel of ze in stukken werd gescheurd. Het duwde haar baarmoeder open, verwijdde die zodat ze de baby konden weghalen.

'U bent verder dan we dachten, juffrouw Walker, we moeten de ingang wat wijder maken.' De lokale verdoving leek niets voor haar gedaan te hebben en ze voelde een folterende pijn en haar benen trilden hevig, maar de dokter gromde van voldoening. 'Daar is ie.' Hij zei iets tegen de verpleegster terwijl Hilary overgaf op de papieren jurk, maar de verpleegster had het te druk met het helpen van de dokter om het te merken of haar te helpen. En plotseling wist Hilary dat het verkeerd was... ze kon het niet doen... ze moest de baby houden, en ze tilde haar hoofd weer op, probeerde niet over te geven zodat ze het hem kon zeggen.

'Nee... alstublieft... niet doen... alstublieft... houd op!' Maar hij sprak haar enkel kalmerend toe. Het was veel te laat om er nu mee op te houden. Ze moesten beëindigen waaraan ze waren begonnen.

'Het is bijna voorbij, Hilary. Nog even.'

'Nee... toe, ik kan het niet hebben... ik wil het niet... de baby...' Ze had weer het gevoel of ze flauwviel en haar gehele lichaam werd gesloopt door de schokken.

'Er komen nog een heleboel baby's in je leven. Je bent een jong meisje en op een dag komt de ware.' Hij gromde nog eens dreigend, waardoor ze wist dat hij haar weer pijn zou doen en plotseling legde hij het vacuüm aan. Ze voelde iedere gram van haar lichaam weggezogen worden door dat instrument en begon weer over te geven, terwijl het eindeloos doorging. Eindelijk viel er een stilte.

'Nog even wat schrapen,' legde hij uit en de kamer tolde om haar heen toen ze het restje dat er nog was, voelde verdwijnen, maar de baby was al lang weg... ze had de anderen verloren en nu had ze deze gedood. Het enige waaraan ze kon denken toen ze daar lag, was dat ze wilde sterven zoals haar baby. Ze was nu een moordenaar, net als haar vader. Haar vader had zijn vrouw gedood, en nu had zij haar eigen baby doodgemaakt.

'Dat was alles.' Ze hoorde de stem die haar nu tegenstond, en ze namen al hun instrumenten weg en lieten haar daar liggen, nog steeds trillend en vastgebonden aan de tafel. Ze kon iets warms en vochtigs uit zich voelen stromen, ze bloedde vreselijk, maar het kon haar niet meer schelen wat ze haar aandeden. Het kon haar niet schelen of ze doodging. In feite hoopte ze het. 'Blijf nog even wat rusten, Hilary.' Hij keek naar haar gezicht, gaf haar een klapje op de schouder en sloeg de kamerdeur met zo'n harde klap dicht dat die echode, terwijl zij vastgebonden op de tafel lag en snikte in een plas van haar eigen braaksel.

Na een uur kwamen ze haar halen, gaven haar een vochtige doek en een blad met instructies. Ze moest opbellen als de bloeding te hevig leek, anders moest ze vierentwintig uur in bed blijven en dan zou ze zich weer best voelen. Dat was het, het was allemaal voorbij. Toen ze zich had aangekleed, wankelde ze naar buiten, nog steeds hevig trillend, hield een taxi aan en gaf de chauffeur haar adres. Ze was geschokt toen ze besefte dat het al zes uur was. Ze was bijna zes uur in de onderzoekkamer van de dokter geweest.

'Wa's er aan de hand, dame, u ziek?' Ze zag er vreselijk uit, zelfs voor hem, zelfs in de duisternis. Haar ogen hadden plotseling donkere kringen, haar gezicht was groen en ze beefde zo dat ze nauwelijks kon praten. Ze knikte alleen maar als antwoord.

'Ja... ik heb... griep...' Haar tanden klapperden toen ze het zei. Hij knikte.

'Iedereen heeft het.' Toen grinnikte hij tegen haar, ze zag er waarschijnlijk heel aardig uit als ze niet ziek was. 'Als je me maar geen kus geeft.' Ze probeerde tegen hem te glimlachen maar kon het niet. Ze had het gevoel of ze nooit meer zou glimlachen, tegen niemand. Hoe zou ze het nog kunnen? Hoe kon ze zichzelf nog ooit onder ogen komen? Ze had haar baby gedood.

Toen ze thuiskwam kroop ze in bed, zonder zich zelfs maar uit te kleden, en ze sliep tot vier uur die zaterdagochtend. De krampen die ze toen had, maakten haar wakker, maar toen ze alles controleerde, scheen het in orde te zijn. Ze had het overleefd. Ze had het gedaan. En ze wist dat ze het nooit zou vergeten.

's Maandags ging ze bleek en mat aan het werk, maar ze ging en deed haar werk en ging weer naar huis met een stapel papieren. Ze zou zich begraven in haar werk, en zou van alles doen om zich te verdoven. En dat gebeurde. Ze werkte als een machine in de volgende zes maanden en nog eens een jaar daarna. Ze werd het wonderkind van het cbaNetwerk. Ze werd het soort vrouw dat mensen bewonderden en voor wie iedereen bang was, het soort vrouw dat niemand aardig wil vinden. 'Geweldig, hè?' zei een van de nieuwe secretaressen op de dag dat Hilary dertig werd. Ze leeft en ademt alleen maar voor haar werk, en God sta je bij als je haar boos maakt. Dat zéggen de mensen tenminste. Mij persoonlijk maakt ze bang.' Het andere meisje was het met haar eens en ze gingen samen naar de kleedkamer om de twee nieuwe mannen van de nieuwskamer te bespreken. Maar Hilary was immuun. Ze scheen voor niemand belangstelling te hebben, alleen voor haar werk, haar carrière, en het netwerk.

Toen ze tweeëndertig was, werd ze vice-presidente en twee jaar later kreeg ze weer een promotie. Op haar zesendertigste was ze de hoogst geplaatste vrouw in het bedrijf en op haar achtendertigste was ze de nummer drie van de televisie, en niemand twijfelde eraan dat zij op een dag de leiding zou hebben. En waarschijnlijk eerder vroeger dan later. The New York Times publiceerde korte tijd daarna een groot artikel over haar, waarin haar beleid en haar plannen besproken werden, en The Wall Street Journal schreef wat later een stuk over haar. Hilary Walker had het gemaakt.

13

De lucht op Park Avenue leek hem te verpletteren toen hij twee uur later uit de spreekkamer van de dokter kwam. Hij was niet verbaasd. Hij had het verwacht, en toch... Arthur Patterson had heimelijk op iets anders gehoopt. Maar de pijn was zo hevig. De pillen hadden hem de afgelopen maand nauwelijks geholpen maar hij probeerde zich voor te houden dat het iets anders was. Hij bleef staan om op adem te komen toen hij de hoek bereikte. Het was half vijf en hij was totaal uitgeput, terwijl de pijn door zijn borst scheurde en hij zielig stond te hoesten.

Een voorbijganger bleef staan, zich afvragend of hij kon helpen, maar Arthur kwam weer op adem en liep terug naar de auto. Hij sprak nauwelijks met de chauffeur.

Hij dacht nog steeds aan de woorden van de dokter en aan diens droeve voorspelling. Redelijk gezien had hij geen recht om meer te vragen. Hij was bijna tweeënzeventig, en had een bezig leven gehad... min of meer... was eenmaal getrouwd geweest. Marjorie was drie jaar geleden gestorven, en hij was naar haar begrafenis gegaan, verbaasd te merken dat ze een paar jaar terug was hertrouwd, met een gepensioneerd Congreslid. Hij had zich afgevraagd, toen hij daar in het schemerige licht van de St. James stond, of het leven haar voldoening had gegeven... of ze ooit echt gelukkig was geweest.

En nu ging ook hij sterven. Het was vreemd dat het hem niet langer bang maakte. Het speet hem alleen. Hij had zo weinig om de wereld na te laten, een advocatenpraktijk die al jaren steeds minder was geworden, hoewel hij nog altijd iedere dag naar zijn kantoor ging, althans wanneer hij zich goed genoeg voelde. Hij vroeg zich af of zijn partners hem zouden missen als hij er niet meer was. Er was in ieder geval niemand anders die zijn afwezigheid zou opmerken, behalve misschien zijn secretaresse, die dan gewoon aan een van de andere juristen zou worden toegewezen.

De portier gaf hem een hand toen hij uit de taxi stapte en hij nam de lift naar boven, waar hij zoals altijd, een oppervlakkig praatje maakte met de liftjongen die dienst had. Ze hadden het over de vroege hitte, en de honkbaluitslagen, en hij stapte zijn flat binnen met een zucht van uitputting. Het was zo gek er nu aan te denken. Al gauw zou dit allemaal verdwenen zijn... En toen, op het moment dat hij de zitkamer inliep, begon hij te huilen. Een reden ervoor kon hij niet bedenken, maar plotseling zag hij Solange in gedachten voor zich, Solange met haar vurig rode haar en smaragdgroene ogen... Hij had zoveel van haar gehouden, en het was zo lang geleden. Hij vroeg zich af of hij haar zou zien als hij dood was, of er een leven na de dood bestond... een hemel en een hel, zoals het hem als jongen verteld was... Hij sloot zijn ogen en zonk moeilijk in een stoel... 'Solange...' hij sprak haar naam fluisterend, terwijl de tranen over zijn wangen rolden, en toen hij zijn ogen weer opende, voelde hij zich plotseling wanhopig. Hij had haar volkomen in de steek gelaten, en Sam... en die dochters van wie ze zoveel hadden gehouden en die nu naar alle windstreken waren verspreid. Het was allemaal zijn schuld geweest. Hij had hen in huis kunnen nemen, maar had er de moed niet toe gehad. En nu was het te laat. Veel te laat. Solange was al meer dan dertig jaar geleden gestorven... en Sam... En toch wist hij zonder een ogenblik te twijfelen, wat hem te doen stond. Er was één laatste ding. Hij móest hen zien te vinden.

Hij bleef in dezelfde stoel zitten tot het donker werd en dacht terug over al die jaren, helemaal tot aan de loopgraven bij Cassino, tot aan zijn wond en de tijd dat Sam hem gered had... en de bevrijding van Parijs en de eerste maal dat hij haar had gezien. Hij kon niet terug. Hij kon niet veranderen wat er gebeurd was. En misschien zou het nu ook geen verschil maken. Maar hij wist dat hij hen, voor hij stierf, moest vinden, het hun uitleggen... hen weer bij elkaar brengen voor één laatste maal, en met een verpletterende pijn herinnerde hij zich die dag in Charlestown toen hij Megan en Alexandra was komen halen, en Hilary hem zo wanhopig had gesmeekt hen niet mee te nemen.

Hij lag het grootste deel van de nacht wakker en dacht aan de kleine meisjes, vroeg zich af hoe hij hen zou aantreffen, of ze op tijd gevonden konden worden. Er was slechts één ding dat hij hun kon nalaten, de rest was in aandelen en obligaties. Maar misschien dat het huis in Connecticut iets voor hen zou betekenen. Hij had het jaren geleden gekocht om het als zomerhuis te gebruiken, maar was er zelden geweest. Het was een groot, onregelmatig gebouwd, oud Victoriaans huis, en hij vond het prettig erheen te gaan, maar had het voornamelijk bedoeld als een huis voor de jaren van zijn zonsondergang. En nu kwam die zonsondergang. Er zou geen tijd zijn voor zijn pensioen, geen tijd om rustig in de tuin te werken, lange wandelingen naar het strand te maken. Voor hem was het allemaal voorbij. De dokter zei dat het te laat was voor een operatie. De röntgenfoto's vertelden hun eigen verhaal. De kanker had zich al te veel verspreid en hij was al te ziek om een intensieve behandeling te kunnen verdragen. Het was moeilijk te schatten hoeveel tijd hij nog had. Drie maanden, of misschien zes, of minder als de ziekte zich zeer snel verspreidde.

Het was middernacht toen hij opstond om een slaappil in te nemen, maar hij viel pas in slaap toen het al licht werd. Hij sliep onrustig en droomde van de snikken van Hilary toen de auto wegreed, en hij hield iets tegen zich aangedrukt, hij wist niet zeker wat, en toen werd Hilary's gezicht plotseling dat van haar moeder en Solange lag huilend in zijn armen en vroeg waarom hij haar gedood had.

14

Arthur Patterson verliet de volgende dag om twaalf uur zijn kantoor. Hoewel hij was uitgeput door de slapeloze nacht, was hij toch vastbesloten naar zijn bureau te gaan. Hij had om elf uur met een van zijn partners overlegd en had de naam gekregen van iemand die de beste in dat soort zaken scheen te zijn. Hij legde niet uit waarom hij de man nodig had, en zijn partner stelde ook geen vragen.

Arthur had zelf opgebeld en was verbaasd dat John Chapman hem die dag kon ontvangen nadat hij had uitgelegd dat het zeer urgent was. Maar Chapman wist wie hij was en het kwam zelden voor dat de oudste partner van een vooraanstaand advocatenkantoor met kennelijke wanhoop en persoonlijk opbelde. Chapman zei dat hij hem even over twaalf te woord kon staan, hoewel hij slechts een uur tot zijn beschikking had. En Arthur bedankte hem uitgebreid, verliet gehaast zijn kantoor en klopte op zijn zak om te voelen of hij zijn medicijnen bij zich had. Hij kon zich niet veroorloven niets bij zich te hebben.

'Komt u terug na de lunch, meneer Patterson?' vroeg zijn secretaresse toen hij langs haar snelde, hoestend zoals de laatste tijd aanhoudend gebeurde.

'Ik denk van niet.' Hij sprak vrijwel onhoorbaar en ze schudde het hoofd toen hij de lift instapte. Hij zag er vreselijk uit en was te oud om nog iedere dag naar zijn kantoor te komen. Ze wilde dat er iemand was die hem dwong zich terug te trekken.

Het was een kort ritje met de taxi vanaf het bureau van Arthur naar dat van Chapman en hij kwam onder de indruk toen hij het goed verzorgde kantoor zag dat Chapman in de Zevenenvijftigste Straat had, vlak bij de Vijfde. Het was een kleiner gebouw dan dat waarin Brokaw, Miller en Patterson huisden, maar het was vertrouwenwekkend en goed onderhouden, en Chapman had er bijna een gehele verdieping, met een bescheiden bordje op de deur waarop alleen John Chapman stond. Een receptioniste vroeg zijn naam en er bleken een paar mensen op Chapmans associés te wachten. De meeste mensen in de wachtkamer zagen eruit als procureurs.

'Meneer Chapman kan u nu ontvangen,' zei de jonge vrouw en bracht hem binnen. Chapman had zijn kantoor hoog boven de Zevenenvijftigste Straat, het had een dik vloerkleed en Engels antiek, en net als zijn eigen kantoor stond het vol juridische boeken. Het stelde hem op zijn gemak dat hij in een omgeving was die er zo bekend uitzag. Hij was eerst bang geweest dat het kantoor waar ze hem heen hadden gestuurd wat verlopen zou zijn, en het was een opluchting dat dat niet zo was. De deur ging open en er vertoonde zich een knappe blonde man in een tweed colbert en grijze broek, met levendige grijze ogen en het uiterlijk van iemand die naar Princeton of Harvard is geweest. In feite had hij aan beide gestudeerd. Zijn eerste jaar was hij in Princeton geweest en daarna had hij in Harvard rechten gestudeerd.

'Meneer Patterson?' Hij liep gemakkelijk langs het bureau en gaf Arthur een hand, al schrok hij even hoe broos die voelde in zijn greep. Hij had op college voetbal gespeeld, en hoewel Arthur lang was, leek hij klein vergeleken met de jurist die dertig jaar jonger was dan hij. 'Gaat u zitten.' Hij wees met een warme glimlach naar een stoel en kwam op een stoel naast Arthur zitten.

'Ik ben u erg dankbaar...' Arthur begon te hoesten en probeerde op adem te komen, 'omdat u me zo gauw te woord wilt staan. Het is een zaak zowel van urgentie als van belang, en ik ben bang dat ik... niet veel tijd heb.' Hij bedoelde het precies op de manier waarop het klonk toen hij weer begon te hoesten, maar John Chapman veronderstelde dat hij het had over een vaststaande datum in verband met een zaak voor het gerechtshof.

'Ik was ervan onder de indruk dat u de zaak zelf behandelt, meneer.'

'Dank u.'

Hij wist wie Arthur was en het was heel ongewoon voor een oudste firmant om zelf contact met een opsporingsbureau op te nemen, al was de zaak ook nog zo beroemd, en dat van John Chapman was een van de meest bekende in het land. Het werkte meer als advocatenkantoor dan gewoon als opsporingsbureau en zijn eigen juridische achtergrond maakte hem buitengewoon nuttig. Hij pakte een blocnote en een pen terwijl Arthur weer een hoestbui kreeg en bereidde zich voor om wat aantekeningen te maken over wat Arthur wilde.

'Zou u me iets kunnen uitleggen, meneer Patterson, zodat ik weet hoe we u van dienst kunnen zijn?' Hij was rustig en professioneel en had de duidelijke uitspraak van de gegoede klassen. Toch leek hij eigenaardig pretentieloos, gemakkelijk in de omgang zelfs. Patterson werd nieuwsgierig. Waarom was hij niet in de firma van zijn vader gaan werken? Zijn vader was hoofd van een van de meest belangrijke advocatenkantoren in Boston, en twee van zijn broers waren vooraanstaande procureurs in New York. En toch had hij in plaats daarvan voor die vrij onorthodoxe carrière gekozen. Het was intrigerend, maar Arthur had geen tijd daar nu over te denken. Hij moest zijn krachten sparen om Chapman te vertellen wat hij wilde.

'Het is een persoonlijke... zaak.' Hij hijgde en nipte aan het glas water dat Chapman stilletjes voor hem ingeschonken had terwijl hij wachtte. 'Van de grootste vertrouwelijkheid en het grootste belang. U mag het met niemand bespreken.' Arthur keek hem plotseling aan, maar die poging was aan Chapman verspild.

'Ik bespreek mijn zaken met niemand, meneer Patterson. Punt uit.'

'En ik zou ook graag willen dat u het zelf op u nam, indien mogelijk. Een van mijn associés vertelde me dat u de beste bent voor dit soort zaken en ik wil dat talent huren, en niet dat van iemand anders.'

Chapman drukte zijn lippen op elkaar, maar wachtte tot hij de rest had gehoord en gaf zich niet bloot tegenover Arthur. 'Het hangt ervan af waar het om gaat. Ik probeer bij al onze zaken betrokken te blijven, voor zover ik dat kan.'

'Ik wil dat u dit zelf doet. En we hebben niet veel tijd.' Hij hoestte en nam nog een slokje water. 'Ik ben stervende.'

Chapman nam hem aandachtig op, hij was nu nieuwsgierig geworden. De oude man beefde van verwachting, en hield krampachtig een dossier in zijn hand dat hij uit een aktentas had gehaald. Misschien was het een oude, onopgeloste zaak die hij besloten had af te werken voor hij stierf. Het was vreemd, de dingen die mensen deden als ze op sterven lagen.

'De dokter denkt dat ik nog drie maanden heb, misschien zes, misschien minder. Ik denk dat drie maanden het meest waarschijnlijke is. U moet drie jonge vrouwen zoeken.' Chapman keek verbaasd. Het was een eigenaardig verzoek voor een oude man, tenzij het zijn dochters waren. 'Het waren de dochters van goede vrienden van me, mijn beste vrienden. Hun ouders stierven dertig jaar geleden en twee van hen werden kort daarna geadopteerd, de derde bleef bij haar oom en tante. Ze waren respectievelijk een, vijf en negen jaar oud toen ik hen uit het oog verloor en ik heb er geen idee van waar ze nu zijn. Ik weet wie de twee jongste meisjes hebben geadopteerd en ik weet dat de oudste in Jacksonville, Florida terechtkwam en eenentwintig jaar geleden naar New York ging, maar dat is alles wat ik weet. Alle informatie die ik heb, zit in dit dossier, waaronder kranteknipsels over hun ouders. Hun vader was een zeer bekende toneelspeler op Broadway.'

'Stierven de ouders tegelijk bij een ongeluk?' Het was gewoon nieuwsgierigheid van zijn kant. Tot nu toe was het een spannend verhaal.

'Nee.' Arthur ademde pijnlijk en ging door. 'Hij doodde hun moeder, niemand weet precies waarom, behalve dat ze ruzie hadden en hij door het dolle heen scheen geraakt. Ik verdedigde hem in 1958.' Arthurs gezicht werd nog grauwer toen Chapman hem aan zat te kijken, verbaasd dat hij een moordzaak had aangenomen. Er moest meer achter het verhaal zitten dan hij vertelde. 'Hij werd veroordeeld en pleegde zelfmoord in de nacht van zijn veroordeling. Ik probeerde de drie meisjes samen in een gezin te krijgen.' Het leek of hij zou afknappen toen John Chapman naar hem keek en het allemaal akelig voor hem vond. Het was kennelijk een pijnlijke herinnering voor de man en dat werd nog erger nu hij het met een vreemde moest bespreken. Iedere procureur zou zich verantwoordelijk hebben gevoeld... maar niet verantwoordelijk genoeg om dertig jaar later naar die kinderen te gaan zoeken. Of kwam het omdat hij zich schuldig voelde? 'Maar niemand wilde er drie nemen. Ik moest hen in aparte gezinnen plaatsen en het oudste meisje bij haar oom en tante achterlaten.' Hij vertelde er niet bij dat hij erover had gedacht hen zélf bij zich te nemen, maar dat niet deed omdat zijn toenmalige vrouw het hem niet toestond. 'Er is ook een recent knipsel over een jonge vrouw bij de cba,' ging hij door, 'met dezelfde naam als het oudste meisje. Ik denk dat er een mogelijkheid bestaat dat zij het is, maar het kan ook een toevalligheid zijn. Ik heb het knipsel erbij gedaan en u moet er maar achteraan gaan.' Chapman knikte. En Arthur herinnerde zich dat hij het artikel een paar weken geleden in The Times had zien staan, en bad dat het dezelfde Hilary Walker was. leek niet op iemand die hij kende, maar dat hoefde niets te betekenen. Krantefoto's leken zo vaak niet. 'Dat is het, Chapman. Ik wil die drie jonge vrouwen vinden.' Jong voor hem misschien, maar in ieder geval wel volwassen, dacht Chapman bij zichzelf. Hij rekende even snel en realiseerde zich dat ze achtendertig, vierendertig en dertig waren. Het zou niet eenvoudig zijn hen te vinden. En Arthur bevestigde het. 'De adoptiefouders van de twee jongste meisjes zijn jaren geleden verhuisd, en ik heb er geen idee van waar ze naartoe zijn gegaan... ik hoop maar dat u ze kunt vinden.'

'Ik ook.' Chapman nam het dossier in zijn handen en keek somber toen hij Arthur vroeg: 'En als ik hen vind?'

'Eerst wil ik dat u weet waar ze zijn, kom dan bij me terug om te vertellen dat u ze gevonden hebt. Dan wil ik dat u hen uitlegt wie ze zijn, wie ik ben, dat ik een oude vriend van de familie ben, en dat ik hen wil herenigen met hun zusters. Ik zou dat willen doen in mijn huis in Connecticut, als dat mogelijk is. Ik ben bang dat ik niet meer op reis kan gaan... ze zullen hierheen moeten komen.'

'En als ze weigeren?' Dat was mogelijk. Alles was mogelijk. Hij had van alles meegemaakt in de zeventien jaar dat hij dit soort zaken behandelde.

'Dat mag u hun niet toestaan.'

'Maar misschien herinneren ze zich zelfs niet dat ze zusters hebben, bij twee van hen is dat in ieder geval mogelijk en het kan een geweldige schok en ontwrichting voor hen zijn.' Hij vroeg zich af of er een aanzienlijke erfenis aan vastzat, maar wilde daar nu bij Arthur niet op aandringen.

'Ik ben hen schuldig ze weer tot elkaar te brengen. Het was mijn fout dat ze werden gescheiden... dat ik geen huis voor hen alle drie samen kon vinden. Ik wil weten dat het goed met hen gaat, dat ze niets nodig hebben... ik ben het ook aan hun ouders verschuldigd.'

John kwam in de verleiding te zeggen dat het wel wat laat was, maar hij wilde niet oneerbiedig doen. Op hun achtendertigste en vierendertigste en dertigste zou het hen niet zoveel meer kunnen schelen waarom ze van hun zusters waren weggehaald, als ze zich al herinnerden dat ze zusters hadden. Maar dit was niet de plaats om de wijsheid van Arthur Pattersons laatste wensen in twijfel te trekken. Arthur keek hem aan in stille wanhoop.

'Wilt u het doen?' Hij fluisterde bijna onhoorbaar.

'Ik zal het proberen.'

'Zult u het zelf doen?'

'Het meeste wel, als dat mogelijk is. Ik moet eerst het dossier lezen, voor ik me definitief uitspreek. Misschien heb ik al veldwerkers in gebieden waarin we geïnteresseerd zijn en die kunnen de zaak dan beter en sneller aanpakken dan ikzelf.' Arthur knikte, dat was natuurlijk zinvol. 'Ik begin zo gauw mogelijk aan het dossier, en bel u dan op met een taxatie van de situatie.'

Arthur was pijnlijk eerlijk tegen hem. 'Er staat niet veel in Chapman. Niet veel meer dan ik u heb verteld.'

'Dat is goed. Misschien dat ik ergens door getroffen word.' Hij keek heimelijk naar de klok die hij net over Arthurs schouder kon zien. Het was bijna kwart over een en hij vond het vreselijk Sasha te laten wachten. 'Ik bel u over een dag of twee op.' Hij stond op en Arthur volgde onzeker zijn voorbeeld.

'Ik ben je diep dankbaar, Chapman.'

'Al goed, meneer Patterson. Ik hoop dat u niet teleurgesteld zult worden.' Arthur knikte nadenkend, nauwelijks in staat dat te overwegen. Chapman moest hen vinden. 'Ik moet u ook waarschuwen dat het wel een kostbaar project kan worden.' Arthur keek met een wrange glimlach naar hem op.

'Ik kan het nu nergens anders meer aan uitgeven, hè?'

Chapman lachte tegen hem. Het was een moeilijke vraag om te beantwoorden, en hij liep zwijgend met hem mee naar de hal, gaf hem een hand, bedankte hem dat hij gekomen was en snelde toen terug naar zijn kantoor om het dunne dossier in de safe te sluiten en daarna op een draf de deur uit te rennen. Sasha zou hem vermoorden.

15

John Chapman vloog zijn kantoorgebouw aan de Zevenenvijftigste Straat uit en rende langs de twee huizenblokken westwaarts, waarbij hij op zijn horloge keek en zo nu en dan zijn weerspiegeling in een winkelruit opving. Tiffany... I. Miller... Henri Bendel... het leek uren te duren voor hij er was en hij wist hoe erg ze het vond als hij te laat kwam, maar hij kon Arthur Patterson toch niet in volle vaart zijn kantoor uitwerken. De man was oud en stervende, en Chapman was nieuwsgierig gemaakt naar de zaak. Maar hij wist ook dat Sasha dat niet zou begrijpen.

Ze was achtentwintig en een en al spier, van het hoofd tot de voeten, en iedere gram van haar was gedisciplineerd tot iets volmaakts. Ze droeg het blonde haar zo strak naar achteren dat het leek of het op haar hoofd was geverfd, haar groene ogen hadden een Slavische stand, en ze had constant een pruillip, die hem al vanaf de eerste maal dat hij haar zag, had verleid. Ze hadden elkaar ontmoet in het huis van een vriend, een ballet-fanaat, die lyrisch deed over haar talent en over hoe bijzonder ze was geweest als klein meisje. Nu, als volwassene, was ze nog bijzonderer. Ze was een dochter van Russische emigranten en had jaren gestudeerd bij het Ballet Russe de Monte Carlo en was vandaar als jong meisje naar Juillard gegaan waar ze als tiener al een ster werd. Op haar twintigste vroegen ze haar bij het American Ballet Theatre te komen. En op haar achtentwintigste was ze weliswaar geen prima donna, maar wel een uitstekende danseres met een grondige opleiding om trots op te zijn. Ze had dezelfde jaloerse neigingen als de rest van haar troep en het hinderde haar dat ze niet een van de prima ballerina's was. Ze was echter te klein om meer te zijn dan iemand uit het corps de ballet. Maar ze troostte zich ermee dat ze heel goed was, iets dat ze bij iedere voorkomende gelegenheid aan John vertelde, als ze tenminste niet klaagde over haar voeten of over het feit dat hij haar te laat kwam halen. Maar al was ze niet gemakkelijk om mee om te gaan, toch vond John haar al maandenlang betoverend. Haar discipline, intense routine en haar talent samen met haar kleine gezichtje, haar voeten die zich met vlindervleugels leken te bewegen, haar enorme groene ogen... dat alles gaf haar iets heel speciaals.

'Je bent een half uur te laat.' Ze keek hem nijdig aan halverwege een kop borscht, terwijl hij ademloos aan haar tafel in de Russische Tearoom kwam zitten. De sfeer daar was nog precies zoals hij al vijftig jaar lang was, en ze hielden allebei van blini's en kaviaar. Bovendien was het vlakbij waar zij haar repetities had, en ze kwamen er zo'n zes maal per week bij elkaar, voor een lunch of na een repetitie, of zelfs laat in de avond na een voorstelling voor een hapje, eer ze naar zijn flat gingen. Ze woonde samen met vier andere danseressen en het was onmogelijk om te praten, laat staan om met elkaar naar bed te gaan, in haar liftloze flat aan de West Side, die altijd vies en tochtig was. Haar groene ogen keken hem verwijtend aan toen hij zich verontschuldigde en ging zitten. 'Ik dacht er al over om weg te gaan.' Ze zag eruit als een boos kind en hij realiseerde zich als altijd hoeveel hij van haar hield. 'Ik ben blij dat je er nog bent.' Hij streelde even haar hand en lachte tegen de bekende ober. Dat was een oude Rus die altijd met Sasha in haar moedertaal babbelde. Ze was geboren in Parijs, maar sprak nog steeds Russisch met haar ouders.

'Ik had honger.' Haar ogen boorden zich genadeloos in de zijne, 'dat is de enige reden waarom ik ben blijven wachten.'

'Het spijt me. Ik had een belangrijke zaak. Het hoofd van een vooraanstaand advocatenkantoor had hulp nodig. Ik kon hem niet zomaar buiten de deur zetten.' Hij glimlachte verzoenend tegen haar en vroeg zich af hoe lang het zou duren voor hij weer in genade was aangenomen. Meestal niet lang. Haar boosheid was fel en vlamde snel op, maar doofde ook weer vrij vlug. 'Het spijt me, lieveling.' Hij streelde haar hand weer, maar ze keek nog niet bijster vertederd bij zijn berouw.

'Ik had een heel moeilijke ochtend,' pruilde ze, mooier dan ooit.

'Is er iets mis?' Hij wist hoe bezorgd ze was over haar voeten en haar benen en haar armen... Het was niet eenvoudig danseres te zijn. Een verrekte spier, een gescheurde gewrichtsband, en haar leven zou voor altijd veranderen.

'Ze probeerden een nieuwe choreograaf te introduceren en hij is onmogelijk. Balanchine lijkt er lui bij. Die man is gek. Je kunt niet dansen op de manier die hij van je wenst.'

'Jij wel.' Chapman lachte trots tegen haar. Hij vond haar een opmerkelijke danseres. En ditmaal glimlachte ze terug. Ze had hem bijna vergeven.

'Ik probeer het. Maar ik geloof dat hij probeert ons te vermoorden.' Ze zuchtte en lepelde haar borscht. Ze wilde niet te veel eten voor de repetitie van die middag, maar had nog steeds honger. Hij had juist blini's besteld en zij kwam ook in de verleiding, maar het was te zwaar voor haar als ze moest dansen. 'Misschien kan ik beter een salade nemen.' Ze zei iets in het Russisch tegen de ober, en hij knikte en ging weg terwijl ze John haar rampen van die ochtend vertelde. Ze vroeg hem niet naar zijn zaak. Dat deed ze nooit. Het enige waar ze aan dacht, was aan dansen.

'Moet je vanavond repeteren?' vroeg hij met een veelbetekenende blik. Hij was een aardige man, en het kon hem niet schelen dat hun leven om haar werk draaide. Daar was hij aan gewend. Zijn ex-vrouw was schrijfster, en hij had zeven jaar geduld gehad, terwijl zij de ene misdaadroman na de andere te voorschijn toverde die ten slotte belangrijke bestsellers waren geworden. Hij had haar gerespecteerd als vrouw en als vriendin, maar het had niet veel op een huwelijk geleken. Alles kwam op de tweede plaats, zelfs haar echtgenoot kwam na haar werk. Ze was een moeilijke vrouw. De gehele wereld kwam knarsend tot stilstand als ze aan een nieuw boek begon en ze verwachtte van John dat hij haar beschermde tegen mogelijke stoornissen. En hij had dat trouw volgehouden totdat de eenzaamheid van zijn leven met haar hem overstelpte. Haar enige vrienden waren de figuren uit haar boeken, iedere intrige werd werkelijkheid voor haar en ze wilde zelfs niet met hem praten als ze aan het werk was. Ze werkte iedere dag van 's ochtends acht uur tot middernacht en ging dan naar bed, met stomheid geslagen van uitputting. 's Morgens begon ze weer, maar praatte niet met hem als ze samen koffie dronken, omdat ze al aan haar boek zat te denken. Het was heel eenzaam om met Eloïse getrouwd te zijn. Ze schreef onder de naam van Eloïse Wharton. En als ze niet aan een boek werkte, was ze zeer depressief omdat ze niet werkte, of ze was op reis. Ze bezocht dan dertig steden in vijfenveertig dagen voor de promotie van haar nieuwste epos. Voordat hij haar om een scheiding vroeg, had hij uitgerekend dat ze elkaar gemiddeld zo'n dertig uur per jaar spraken, iets minder dan wat hij nodig had om een gelukkig huwelijksleven te hebben. Ze hielden van elkaar, maar zij hield meer van haar werk. En hij was er zelfs niet zeker van hoeveel ze begreep toen hij wegging. Ze was volkomen verdiept in een boek en hij kreeg slechts uiterst vage antwoorden toen hij haar vaarwel zei en de deur achter zich dichttrok. Het was een opluchting, gek genoeg, en hij ontdekte dat hij minder eenzaam was toen hij alleen was, dan samen met haar. Hij kon zijn stereo spelen, zingen wanneer het hem uitkwam, vrienden op bezoek hebben die net zoveel lawaai konden maken als ze wilden. Hij ging met andere vrouwen uit. Het leven was fijn. En het enige dat hij jammer vond, was dat ze nooit kinderen hadden gehad. Hij en Eloïse waren vijf jaar gescheiden en nu pas begon hij aan een tweede huwelijk te denken. Feitelijk had hij er de laatste tijd heel veel over nagedacht.

Sasha had geknikt als antwoord op zijn vraag over de repetitie. 'We zijn tot elf uur bezig.' Ze sprak nog steeds Engels als iemand die het als buitenlander had geleerd, hoewel ze geen duidelijk merkbaar accent had.

'Zal ik je komen halen?' Zijn ogen waren vol hoop, en hij hield zich voor dat hij hetzelfde patroon echt niet herhaalde. Hij leefde zijn leven niet uitsluitend rond het dansen van Sasha. Bovendien was ze vol leven, veel meer dan Eloïse. Ze was zo vitaal en opwindend. Eloïse leefde in een donkere kamer, met een enkele lamp boven haar hoofd, in de ban van imaginaire mensen. En ze was de laatste vijf jaar niet veranderd. Ze had nu alleen nog meer succes. Ze was een van de beroemdste misdaad-romanschrijfsters in het land. De nieuwe Agatha Christie, zo had The New York Times haar verwelkomd en de Publishers Weekly was het daarmee eens. Ze was eenenveertig en leefde in een fantasiewereld. Niet zoals Sasha... helemaal niet...

'Dank je, ik ben om tien over elf bij de artiestenuitgang.' En hij wist dat ze het meende. Ze had de precisie van een chirurg. 'Kom niet te laat.'

Ze fronste en waarschuwde hem met een elegante vinger.

Hij lachte tegen haar en raakte haar knie onder de tafel. 'Nee hoor. Ik hoef vanavond niet te werken.'

Het enige dat hij zou gaan doen, was het dossier dat Arthur Patterson voor hem achtergelaten had, doorlezen, en dat duurde niet langer dan een uur, waarschijnlijk korter. In feite was hij bang dat er niets substantieels bij zou zijn. 'Ik moet alleen het dossier van die nieuwe zaak doorlezen.'

'Zorg dat het je niet te veel gaat interesseren!' Ze fronste tegen hem. Hij had dat eerder gedaan en was na een uitvoering een uur te laat gekomen. Ze zou dat niet meer van hem tolereren, en van een ander evenmin. Dat hoefde ze niet. Zoals ze er geregeld op wees dat ze een échte artieste was.

'Zal ik je terugbrengen?' Hij keek haar hoopvol aan, als een schooljongen die haar graag een plezier wilde doen. Hij had iets dat iedere vrouw vertederde, zelfs Sasha, hoewel die het niet wilde toegeven. Ze zei hem nooit hoeveel ze van hem hield of hoe ze genoot van zijn gezelschap. Het was beneden haar waardigheid zulke dingen te zeggen en hij hoefde het ook niet te weten.

'Ik heb over een paar minuten een afspraak met de anderen, John. Op de hoek. Ik zie je vanavond?' Ze stond op, klein en verfijnd en kaarsrecht, met een rug gebeeldhouwd als een prachtig stuk marmer en één wenkbrauw opgetrokken boven haar olijfgroene ogen. 'Op tijd, ja?'

'Je bent een tiran.' Hij stond op om haar een kus te geven en keek haar na toen hij zijn thee dronk en de rekening betaalde. Ze had iets dat hem altijd zijn rust ontnam en opwond. Alsof hij meer wilde, alsof hij niet voldoende kon krijgen, alsof ze nooit zou toelaten dat hij haar in bezit nam. Het was alsof ze iedere keer dat hij de armen naar haar uitstrekte, wegdanste uit zijn greep, maar tot op zekere hoogte hield hij daarvan. Hij hield van de jacht op haar. Hij vond alles aan haar even boeiend. Ze was zoveel levendiger dan Eloïse en het eindeloze aantal vrouwelijke advocaten en administratieve hoofden dat hij in de vijf jaar sinds hij nu gescheiden was mee uit had genomen. Sasha was volkomen anders.

Hij wandelde terug naar zijn kantoor, ditmaal op zijn gemak en dacht eerst aan Sasha en vervolgens aan Arthur Patterson en de drie vrouwen die hij voor hem moest gaan zoeken. Het was een eigenaardig verhaal en hij kon het niet laten zich af te vragen of er meer aan vastzat dan Arthur had verteld. Er ontbrak op de een of andere manier een stukje van de puzzel, misschien zelfs wel meer dan een. Waarom wilde hij hen terugbrengen? Waarom was het van zoveel belang dat ze elkaar weer ontmoetten? Het waren volwassen vrouwen, ze hadden ieder een eigen leven, wat konden ze in vredesnaam nu nog gemeen hebben? En waarom voelde Arthur Patterson zich zo schuldig? Wat had hij gedaan? Of wat had hij niet gedaan? En wie waren de ouders van die vrouwen? Johns hoofd duizelde bij die vragen toen hij verder liep. Hij was goed in zijn werk omdat hij een griezelig gevoel had voor het opmerken van stukken die ontbraken en die hij vinden kon, als de spreekwoordelijke naald in een hooiberg. Hij had er heel wat ontdekt, die allemaal van het grootste belang waren in vooraanstaande zaken. Zijn meest verbazingwekkende vondsten had hij gedaan op het gebied van het strafrecht, en hij werd door advocaten en gerechtshoven in het gehele land gerespecteerd. Arthur Patterson was bij de juiste man terechtgekomen. Maar John Chapman vroeg zich af of hij de verdwenen vrouwen ooit zou vinden.

Hij nam het dossier die avond mee naar huis en verdiepte zich in het beetje dat erin stond. Het was droevig zo weinig als er was. Arthur had gelijk gehad. Er was niet veel bij dat hem kon helpen. Alleen wat hij op het kantoor had gezegd. En dan waren er de kranteknipsels van het proces, die John allereerst las, nieuwsgierig naar de onuitgesproken elementen van het verhaal. Waarom had Sam Walker zijn vrouw vermoord? Was het met voorbedachten rade, zoals sommigen dachten, of was het een misdaad uit hartstocht? Wat had de vrouw hem aangedaan, en wie was ze? In zeker opzicht hoefde hij die dingen niet te weten, en toch hield hij zich met die vragen bezig. Hij las kritieken over verschillende van Walkers toneelstukken en herinnerde zich dat hij hem eens had gezien als kleine jongen. Het enige dat hij nog wist, was dat het een indrukwekkende opvoering was en dat de man heel knap was om te zien. Maar meer herinnerde hij zich niet.

Er was een briefje in het beverige handschrift van Arthur, waarin hij uitlegde dat hij en Sam Walker vrienden waren geweest in het leger. Er was een lijst met plaatsen waar ze geweest waren, en een beschrijving van hun eerste ontmoeting met Solange, die verbazend lyrisch was voor een man van zijn leeftijd en dan nog wel een man die zijn leven lang niets anders had geschreven dan wettelijke documenten en instructies. John vroeg zich af of daar misschien een paar van de antwoorden lagen. Misschien was Arthur verliefd op haar geweest. Of misschien kwam het er niet opaan. De feiten bleven toch dezelfde. Sam had Solange om de een of andere reden vermoord en hun drie kinderen als wezen achtergelaten.

De oudste was naar familie in Charlestown Massachusetts gegaan, naar een zekere Eileen en Jack Jones en Arthur wist dat ze vandaar naar Jacksonville was verhuisd, omdat ze hem dat had verteld toen ze in 1966 naar zijn kantoor was gekomen om het adres van haar zusters te vragen. In een voetnoot maakte Arthur de opmerking dat ze niet direct hartelijk was geweest. Ook zei hij dat ze in Jacksonville op een tuchtschool had gezeten, en John vroeg zich af of ze als jong meisje in botsing met de wet was gekomen. In dat geval had het nog eens kunnen gebeuren, en kon hij misschien ergens een vonnis ontdekken. Dat zou in ieder geval maken dat ze gemakkelijker te vinden was, vooral wanneer ze ergens in een gevangenis zat. Dan kon hij tenminste tegen Patterson zeggen dat hij haar gevonden had.

De tweede was naar een van Arthurs partners gegaan, die daarna gestorven was, en zijn weduwe was. God weet waar, hertrouwd met God weet wie. Dat was een lekker project. Hij moest beginnen met de dossiers van Gorham in de firma, en dan maar bidden dat ze de laatste tijd nog eens contact met haar hadden moeten opnemen, misschien voor een legaat of een of ander detail in het testament dat was blijven liggen en waar Arthur niets van wist, omdat hij niet een van Gorhams executeurs was geweest. En dan was er nog de baby.

Het jongste kind was ook vrijwel verdwenen, maar niet zonder waarschuwing. Arthur had hem verteld dat David Abrams erop had gestaan dat Patterson geen contact met het kind zou onderhouden, dat ze haar een heel nieuw leven wilden geven, volkomen gescheiden van het verleden. En ze wilden er zeker van zijn dat dat gebeurde. John vroeg zich zelfs af of dat niet gedeeltelijk hun reden was geweest om naar Californië te verhuizen en daar een nieuw leven te beginnen, waar niemand zelfs maar wist dat het kind geadopteerd was.

Daarna was er niets meer. Er lag alleen nog een knipsel achter in het dossier, waar Arthur het over gehad had, maar ondanks dezelfde naam dacht John, net als Arthur, dat het nogal ver gezocht was. Het was het artikel uit The New York Times over de promotie van een Hilary Walker bij het cba Netwerk, en het was buitengewoon onwaarschijnlijk dat dat hetzelfde meisje was. Zelfs Arthur herkende haar niet, en het zou te mooi en te gemakkelijk zijn haar zo vlakbij aan te treffen als geslaagde vrouw. John had lang genoeg tot taak gehad mensen te zoeken en hij herkende een valse hoop wanneer hij die zag. Hij zou het natuurlijk nagaan, maar was er zeker van dat zij een andere Hilary Walker zou blijken te zijn.

En dat was alles. Verder was er niets. Hij leunde achterover in zijn stoel en dacht na. Hoe hen te vinden, waar te beginnen. De wielen draaiden al. En toen keek hij plotseling geschrokken op zijn horloge.

'Stommerd...' mompelde hij in zichzelf. Het was even over half elf. Hij greep zijn jasje van de rug van een stoel en rende de drie trappen van zijn huis van bruine zandsteen af.' Hij bewoonde de bovenste verdieping van een heel mooi huis in de Negenenzestigste Straat Oost. Hij had geluk, want er kwam bijna gelijk een taxi langs, al was hij, door al het verkeer na het uitgaan van de theaters, nog maar net op tijd voor Sasha.

Ze kwam om klokslag tien over elf, zoals hij wist dat ze doen zou, in spijkerbroek en instapschoenen, en droeg haar tas met dansspullen.

'Hoe was het?' Er hing altijd een spanning alsof iemand een grote operatie had ondergaan, zo ongeveer als de worsteling van Eloïse met de verschillende ontknopingen in haar intrige. Maar om de een of andere manier was dit opwindender.

'Het was afschuwelijk.'

Hij wist wel beter, maar sloeg een beschermende arm om haar heen toen hij haar tas overnam. 'Je vergt te veel van jezelf, kleintje.' Ze was zo klein en dat gaf hem altijd het gevoel van beschermer, en bovendien was hij dat type man.

'Nee, het was vreselijk. Mijn voeten vermoordden me. Het gaat vannacht regenen, dat kan ik je zo zeggen.' John had geleerd dat de voeten van dansers een aanhoudende bron van pijn waren, en een aanhoudend onderwerp van conversatie.

'Ik zal ze masseren zodra we thuis zijn,' beloofde hij toen ze in een taxi stapten en terugreden naar de Negenenzestigste Straat Oost.

De flat was vredig en stil toen ze binnenkwamen. Er waren slechts twee andere huurders in het huis, van wie één een arts die er nooit scheen te zijn. Hij was jonger dan John en wanneer hij geen dienst had om in het ziekenhuis van New York bevallingen te doen, scheen hij met verschillende vrouwen op stap te gaan. De andere was een vrouw die voor ibmwerkte en acht tot tien maanden per jaar op reis was. Dus meestal was hij alleen in huis. Hij had uitzicht op een tuintje buiten en op de grotere tuinen van de huizen in de Achtenzestigste Straat. 'Wil je wat drinken?' vroeg hij en stak zijn hoofd om de hoek van zijn goedgeorganiseerde keuken.

'Alleen thee, graag.' Ze ging met een zucht op de bank zitten en rekte haar armen en haar rug en haar benen. Zijzelf maakte nooit iets klaar in zijn keukentje. Het kwam niet in haar op zulke dingen voor hem of voor zichzelf te doen. John deed altijd alles voor haar.

Hij kwam een paar minuten later te voorschijn met thee in een glas, zoals zij het graag dronk. Het was een Russische traditie waar hij van was gaan houden, en hij kocht speciale glazen voor dat doel. Hij had met evenveel deskundigheid de hapjes van Eloise klaargemaakt als zij zat te werken. Maar zij van haar kant, kon tussen de boeken door verrukkelijke maaltijden voor hem bedenken. Ze was dol op bakken, en had een goed gevoel voor de Franse keuken. In tegenstelling tot Sasha, die de gedachte dat men verwachtte dat zij wat brood roosterde, al een belediging vond voor haar als kunstenares.

'Kom je morgen naar de voorstelling?' vroeg ze, terwijl ze langzaam de haarspelden uit haar haar trok, zodat het in een lang en breed gordijn van haar schouders viel.

John keek haar spijtig aan. Hij vond het afschuwelijk dat hij haar eraan moest herinneren. Hij wist dat altijd wanneer hij dat deed, er een scène volgde. Het ergerde haar als hij ook maar ergens heen ging. Ze verwachtte hem altijd bij haar in de buurt. En de volgende middag vloog hij naar Boston.

'Ik ga voor het weekend naar de Cape, Sash. Ik heb het een paar weken geleden al gezegd, maar dat heb je waarschijnlijk vergeten. Mijn moeder is jarig. Ze wordt zeventig en het is belangrijk.' Zijn beide broers zouden er zijn, met vrouw en kinderen. Hij had om de een of andere reden altijd het gevoel dat hij tekort schoot, omdat hij kwam zonder de entourage die zijn huwelijksjaren en diverse romances aantoonden. Alles wat zij hadden was tastbaar en duidelijk: vrouwen die mooie saffieren of diamanten droegen als verlovingsringen of verjaarcadeaus, kinderen met geschaafde knieën en ontbrekende tanden, en in het geval van zijn oudste neef zelfs een diploma van de middelbare school. Het zou een lang weekend worden. Maar hij wist dat het leuk zou zijn. Hij hield van zijn twee broers, de een ouder, de ander jonger. Zijn schoonzusters waren een beetje moeilijk, maar de kinderen waren fantastisch. En hij kon onmogelijk Sasha meebrengen. Zelfs nu hij deze leeftijd had zouden zijn ouders gefronst hebben als hij een vrouw had meegebracht voor een familiefeest. 'Zondag ben ik weer thuis.'

'Haast je vooral niet.' rechtte haar rug en liet haar voeten elegant op de vloer vallen. 'Ik heb zondagmiddag een repetitie. En ik ben niet geïnteresseerd in de kruimels die overgebleven zijn van de tafel van je ouders.' Ze keek zo beledigd dat hij alleen maar kon lachen om haar woordkeus. Soms klonk haar Engels zo vreemdsoortig.

'Bedoel je dat ik dat ben, Sash? Een kruimel?' Het lag voor de hand dat ze dat dacht.

'Ik begrijp niet wat er voor heiligs aan die familie van je is. Je hebt mijn ouders ontmoet, en mijn tantes en mijn grootmoeder. Zijn jouw ouders zoveel beter dan die van mij? Zouden ze me afkeuren omdat ik dans?' Ze klonk vreselijk Russisch en deed erg dramatisch zoals ze door de kamer op en neer liep, met wapperende haren en haar handen in de achterzakken van haar blauwe spijkerbroek, haar kleine lijf gespannen van emotie.'

'Ze willen graag onder elkaar zijn, dat is alles.' En echt iets voor Boston. Een schrijfster was al moeilijk genoeg geweest. Een ballerina zou zijn moeder stapel maken. Ze had een gezond respect voor alle kunst, maar bij voorkeur op het toneel en niet in de slaapkamer van haar zoon. 'Ze begrijpen zo'n verhouding als die van ons niet.'

'Ik ook niet. Zijn we nou samen of niet?' Ze stond vóór hem en zag er uit als een betoverende kleine fee, maar wel een fee die buitengewoon boos was. Ze voelde zich buitengesloten door het gezin waarin hij haar nooit had geïntroduceerd, en zonder dat hij het ooit had gezegd, was ze zich bewust van hun afkeuring.'

'Ze vinden ons immoreel?'

'Misschien. Ze denken er liever helemaal niet aan. Ze willen niet met dit soort dingen geconfronteerd worden, dus gebeurt het niet. En ik hoor dat als hun zoon te respecteren. Ze zijn al vrij oud, Sash. Mijn moeder wordt zaterdag zeventig, mijn vader is negenenzeventig. Het is een beetje laat hen nu nog te dwingen al die moderne regelingen te accepteren.'

'Belachelijk.' Ze stormde de kamer weer door en bleef woedend vanaf de drempel van de keuken naar hem staan kijken. 'En als je een beetje man was, zou je me toch meenemen en hen dwingen mijn bestaan te erkennen.'

'Ik nodig hen liever uit om je te zien dansen, de volgende keer dat ze hier zijn. Dat is een betere introductie. Vind je ook niet?'

Sasha dacht erover na toen ze de kamer weer doorliep. Ze was nog niet helemaal verzoend en ging op de bank zitten om haar schoenen aan te doen. Hij wist dat dat een slecht teken was. Ze stormde altijd om een uur of twee 's morgens de deur uit en ging dan terug naar haar eigen flat.

'Wat doe je?'

'Ik ga naar huis, waar ik hoor.' Ze keek hem kwaadaardig aan en hij zuchtte. Hij had een hekel aan scènes en zij genoot ervan. Ze schenen deel uit te maken van haar kunstvorm.

'Doe niet zo onnozel.' Hij stak zijn hand uit en raakte haar schouder aan. Die voelde als een rots onder zijn vingers. 'We hebben allebei dingen in ons leven die we alleen moeten doen. Jij hebt je werk en je vrienden van het ballet en je repetities. Ik heb mijn eigen werk en nog een paar verplichtingen.'

'Ik wil er niets van horen. De waarheid is, meneer Chapman,' ze stond op en keek woedend naar hem op, terwijl ze haar tas met dansspullen over haar schouder slingerde, 'dat je een snob bent. Je bent bang dat je ouders mij niet goed genoeg zullen vinden. En weet je wat? Het kan me niets schelen. Jij mag je Mayflower en je Plymouth Rock en je Boston houden. Ik hoef niet in zo'n chic register, ik sta op een dag in de Who is Who. En als dat nog niet goed genoeg is,' en ze maakte een gebaar dat alles zei en liep met grote passen naar de deur. Deze ene maal hield hij haar niet tegen. Hij wist dat ze zondag bekoeld zou zijn, en hij kon haar niet goedgunstig stemmen door niet te gaan.

'Het spijt me dat je er zo over denkt, Sash.' Als antwoord sloeg ze de deur met een klap achter zich dicht en hij ging zuchtend zitten. Soms was ze zo ongelooflijk kinderachtig. En zo met zichzelf bezig. Hij wilde er niet dikwijls aan denken, maar ze had hem geen enkele maal gevraagd naar zijn nieuwe zaak. De enige keer dat ze iets van zijn leven merkte, was als het haar om de een of andere reden woedend maakte. Hij deed de lichten in de zitkamer uit en ging naar bed zonder de glazen in de gootsteen te zetten. Dat kon de werkster morgenochtend doen. En toen hij in bed lag, dacht hij aan haar beschuldigingen... dat hij een snob was en dat zijn ouders niet met haar ingenomen zouden zijn. In bepaalde opzichten had ze gelijk. Zijn ouders zouden zeker niet verrukt zijn van Sasha Riva. Ze zouden haar te beperkt vinden, en buitengewoon moeilijk, slecht opgevoed en slecht op de hoogte van de dingen, en ja, het zou zeker iets voor hen betekenen dat ze niet bij hen 'paste'. Het was niet iets dat hém veel kon schelen, maar hij wist dat het voor hen wél belangrijk was. Eloïse was iets anders geweest. Zij en zijn moeder hadden eigenlijk nooit goed met elkaar kunnen opschieten, en ze vond zijn schoonzusters onzegbaar vervelend. Maar ze kwam van uitstekende familie en was summa cum laude geslaagd in Yale. Je kon niets tegen hebben op Eloïses afstamming of opleiding. En ze was intelligent en verbazend geestig, dingen die haar nog geen goede echtgenote maakten. Verre van dat. Niet dat Sasha veelbelovender leek. Hij dacht eraan dat hij Sasha wel kon opbellen als ze thuis was, maar hij was te moe om achter haar aan te gaan, haar kamergenoten te wekken en haar om vergeving te smeken omdat hij naar Cape Cod ging om zijn moeder op te zoeken. In plaats daarvan drukte hij zijn hoofd in het kussen en viel in slaap. Hij werd pas wakker toen de wekker de volgende ochtend ratelde.

Hij nam een douche en schoor zich, zette koffie voor zichzelf en ging naar zijn werk en toen hij in de ondergrondse de krant zat te lezen, merkte hij dat Eloïse een nieuwe bestseller had. Fijn voor haar. Het was het enige dat ze had in haar leven en hij wist hoe gelukkig het haar maakte. Soms benijdde hij haar. Hij zou willen dat hij zich net zo waarmaakte, dat hij even geobsedeerd, even geboeid was door wat hij deed, zodat het er niet op aankwam wat er verder in zijn leven gebeurde. Hij hield van zijn werk, maar wilde nog zoveel meer dan dat. En tot nu toe had hij het nog niet gevonden. Dat was een van de redenen waarom hij zo opgewonden was over die Patterson-zaak. Daar zat iets aan dat hem in beslag nam; hij was in geen eeuwen zo door een zaak geboeid. Allereerst wilde hij proberen de oudste te vinden, Hilary. Er was iets aan haar waardoor ze steeds in zijn gedachten was. En God alleen wist wat er met haar was gebeurd nadat Arthur haar in Charlestown had achtergelaten. Hij wist door haar bezoek aan Arthurs kantoor in later jaren dat ze uiteindelijk in Jacksonville, Florida terechtgekomen was. Op de een of andere manier, maar hoe of wanneer of waarom wisten ze geen van beiden, en misschien was het niet belangrijk. Wat er daarna met haar was gebeurd, was eveneens een mysterie. Ze had nooit meer contact met Arthur opgenomen. Ze was gewoon verdwenen. En dan was er nog dat knipsel uit The New York Times dat Arthur hem had gegeven van een vrouw die Hilary Walker heette en bij het cba Netwerk werkte. Maar was dat dezelfde vrouw? Hij betwijfelde het. Het scheen buitengewoon onwaarschijnlijk.

16

John was al voor negen uur op zijn kantoor. Hij had veel te doen voor hij aan zijn weekend kon beginnen. En eer hij vertrok had hij nog iets op zijn verlanglijstje. Hij wilde proberen de Hilary Walker van Arthurs knipsel op te bellen. Waarschijnlijk was zij niet de vrouw die hij moest hebben, maar het was de moeite van het proberen waard. Misschien werkte ze wel bij het cba, vlak onder hun neus, bijna aan de top van een belangrijk netwerk.

Hij keek op zijn horloge. Het was kwart over negen, en hij pakte zelf de telefoon. Nadat hij de informatie had gehad, belde hij het nummer.

'Hilary Walker, graag.' Zijn mond voelde wat droog, en dat verbaasde hem. Hij wist niet waarom die Patterson-zaak hem zo na aan het hart kwam te liggen, behalve dat er iets met hem was gebeurd toen hij zich afvroeg wat er van het kind in Charlestown geworden was.

Een secretaresse beantwoordde zijn telefoontje, en weer vroeg hij naar haar.

'Kan ik zeggen wie er belt?' vroeg een stem.

'John Chapman van Chapman en Co. Ze kent me niet en de zaak is vrij urgent. Misschien wilt u zo vriendelijk zijn haar dat te zeggen.'

'Een ogenblik alstublieft.' Het meisje aan de andere kant verraadde niets. Ze had Hilary geroepen over de huistelefoon en Hilary kon zich absoluut niet voorstellen wie die John Chapman was en waarom hij belde. Ze had om tien uur een belangrijke produktievergadering en kon geen tijd spenderen aan zonderlinge opbellers.

'Vraag of ik hem later kan terugbellen,' zei ze tegen de secretaresse en herriep toen haar eigen order. 'Ach, laat maar, ik praat zelf wel met hem.' Ze drukte op de knop met het flitslicht en haar koele, diepe stem kwam over de lijn. 'Ja? Met Hilary Walker.' Heel even deed die stem John denken aan de diepe stem van zijn moeder. Zij was de enige andere vrouw die hij kende met zo'n diepe stem, maar hij kwam ogenblikkelijk tot zaken. Of zij al dan niet de goede Hilary Walker was, ze was in ieder geval een vrouw die het druk had.

'Dank u dat u mij te woord wilt staan, dat waardeer ik en ik zal gelijk ter zake komen, om tijd te besparen. Ik ben John Chapman, hoofd van Chapman en Co. en zoek naar een vrouw die Hilary Walker heet. Haar vader heette Sam, haar moeder Solange en ze heeft bij het echtpaar Jack en Eileen Jones, in Boston gewoond. Bent u die vrouw?' Gelukkig kon hij het gezicht aan de andere kant van de lijn niet zien. Ze werd lijkbleek en beefde van het hoofd tot de voeten, terwijl ze zich met één hand aan haar bureau moest vasthouden. Maar haar stem verried niets.

'Nee. Waar gaat het over?' Haar eerste instinct was geweest om het te ontkennen, maar ze moest weten wie er naar haar zocht. Was het voor de anderen? Niet dat het er nog op aankwam. Ze waren al lang weg, en herinnerden zich haar waarschijnlijk zelfs niet meer. Dat had ze allemaal al jaren geleden opgegeven. Alles wat ze nu had, was het netwerk. Het was veel waarschijnlijker dat het Arthur was. De rotvent. 'Het is een onderdeel van een onderzoek voor een cliënt. Hij hoopte deze juffrouw Walker te vinden. En hij zag een artikel over u in The Times en The Wall Street Journal en hoopte dat u dezelfde was. Het was een vage aanduiding, en het spijt me dat ik u gestoord heb.' Hij kon aan haar stem horen dat zij het niet was, en moest toegeven dat het hem teleurstelde.

'Het spijt me erg dat ik u niet kan helpen, meneer Chapman.' Haar stem was koel en onbewogen en ze was kennelijk niet getroffen door zijn vraag. Het zou ook veel te eenvoudig zijn geweest als zij de juiste was.

'Dank u dat u de tijd voor me genomen hebt, mevrouw Walker.'

'Tot uw dienst.' Hierbij hing ze de telefoon op de haak en ook hij legde stil de telefoon neer. Hij was begonnen, en kon de vrouw niet zien die bleek en geschokt achter haar bureau zat aan de andere kant van de stad. Het was of ze een telefoontje van een spook had gekregen. Ze was er zeker van dat Arthur naar haar zocht, die oude ellendeling, nou, hij zou haar nooit vinden. Ze had geen enkele reden om hem ter wille te zijn, zijn geweten voor hem glad te strijken. Hij had nooit iets voor haar en haar zusters gedaan. Hij kon opvliegen. En John Chapman. En de rest. Ze had hen niet nodig.

Ze kwam om tien uur de vergaderzaal binnen en was de rest van de dag bezig met koppen snellen. Maar ze was nog steeds geschokt toen ze de vergadering verliet. De anderen trouwens ook. Ze had drie producers ontslagen, en verder alle aanwezigen bedreigd. Ze was genadeloos, maar ze stond erom bekend. Ze was niet zoveel erger dan anders, na het telefoontje van John Chapman.

17

John Chapman zat in zijn kantoor teleurgesteld voor zich uit te staren. De vrouw van het artikel was niet de Hilary Walker die ze moesten hebben... die hij moest hebben. Hij zuchtte diep en legde het knipsel terug in het dossier met een aantekening erbij. Later zou hij moeten opbellen om het tegen Arthur te zeggen. Maar intussen moesten twee van zijn associés nodig wat dingen met hem bespreken.

Drie van hun grootste zaken kwamen voor tijdens een proces en ze hadden er in alle drie de gevallen gegevens voor. Het was zeer de moeite waard geweest. Om twaalf uur keek John op zijn horloge en nam een besluit. Hij had vrijwel alles afgewerkt wat hij had willen doen, de rest kon wachten tot maandag. Zijn ouders verwachtten hem pas tegen etenstijd en als hij het forensenvliegtuig van twee uur van La Guardia nam, was hij om drie uur in Boston. Onderweg naar zijn ouders kon hij stoppen in Charlestown, hij kwam dan nog ruim op tijd. Hij wilde zien of hij iets over Hilary Walker te weten kon komen. Hij had alles wat nodig was om regelrecht naar Jacksonville te gaan, maar hij was graag grondig in zijn onderzoek. En een tocht naar Charlestown kon maken dat hij ook andere dingen te weten kwam. Het was in ieder geval goed even te gaan kijken en hij kwam er toch langs.

Hij zei tegen zijn secretaresse waar hij heenging voor het geval ze hem nodig had, en nam een taxi terug naar zijn flat. Hij had tien minuten nodig om zijn koffer te pakken, want hij wist precies wat hij nodig had voor een weekend op de boerderij. En om een uur was hij al onderweg naar La Guardia. Hij kocht een kaartje voor een forensenvlucht, kwam om tien over drie aan, en huurde een auto bij het vliegveld. Vandaar was het een half uur rijden naar Charlestown.

Hij controleerde de informatie in het dossier nog een keer om zeker van het goede adres te zijn en kromp innerlijk in elkaar toen hij door de straten van Charlestown reed. Het was een van die buurten die veertig jaar geleden al lelijk waren en die er in de loop der jaren niet beter op waren geworden. Andere buurten hadden de laatste paar jaar geluk gehad, en werden door liefhebbende handen gerestaureerd, maar deze huizen hoorden daar niet bij. En als ze al lelijk waren toen Hilary hier woonde, waren ze nu nog erger. Werkelijk verschrikkelijk: vuil, vernield, met overal afbladderende verf, terwijl veel van de huizen planken voor de ramen hadden en in elkaar zakten. Hier en daar zaten er borden op huizen die al door de gemeente veroordeeld waren en John kon bijna de ratten voelen die op de avond wachtten om naar buiten te glippen. Het was een afschuwelijke plaats en het huis waar voor hij stopte, was een van de ergste. Hij bleef even staan om er vanaf het trottoir naar te kijken. Het onkruid was schouderhoog in de tuin, en de stank van afval hing zwaar in de lucht; de voordeur viel bijna uit zijn hengsels.

Angstvallig liep hij de stoep op en probeerde twee gebroken stenen te vermijden, zodat hij er niet doorheen zou zakken. Toen bonsde hij zo hard op de deur dat het weerklonk. En hoewel hij daarbinnen geluiden hoorde, kwam er lange tijd niemand naar de deur tot eindelijk een tandeloze vrouw opendeed. Ze keek hem verward aan en vroeg wat hij wilde.

'Ik zocht naar Eileen en Jack Jones. Die woonden hier lang geleden. Kende u hen?' Hij sprak luid voor het geval ze doof was, maar ze leek niet zozeer doof als wel dom.

'Nooit van gehoord. Waarom vraag je het niet aan Charlie aan de overkant. Die woont hier al vanaf de oorlog. Misschien kende die ze wel.'

'Dank u.' Een enkele blik op het huis vertelde John dat het meer dan deprimerend was en hij hoopte alleen maar dat het iets beter was geweest toen Hilary en haar zusjes er woonden. Hoewel hij zich nauwelijks kon voorstellen dat het er ooit behoorlijk had uitgezien. De straat was een achterbuurt geworden, maar zag er niet naar uit dat hij ooit aardig was geweest. 'Dank u zeer.' Hij glimlachte vriendelijk en ze smeet de deur voor zijn neus dicht, niet omdat hij haar ergerde, maar omdat ze niet wist dat je de deur ook op een andere manier kon sluiten. Hij keek de straat af, en dacht erover om met een paar andere bewoners té gaan praten. Maar eerst ging hij naar het huis dat ze aangewezen had. Hij vroeg zich af of er iemand thuis zou zijn om vier uur op vrijdagmiddag, maar de oude man die ze 'Charlie' had genoemd, zat in een schommelstoel op zijn veranda een pijp te roken, en praatte met een schurftige oude hond die naast hem lag.

'Hoi daar.' Hij leek wel aardig en glimlachte tegen John die de stoep op kwam.

'Hallo. Bent u Charlie?' vroeg John met een hartelijke glimlach. Hij was de juiste man voor dit soort veldwerk. Nu bepaalde hij alles gewoon vanaf zijn bureau in de Zevenenvijftigste Straat, maar het was wel spannend om dit onderdeel weer eens op zich te nemen. Hij had Sasha een keer proberen uit te leggen hoeveel hij ervan hield. Maar ze kon het niet begrijpen. Voor haar bestond alleen het dansen... en het Lincoln Center... en repetities. Verder kwam niets er opaan. Soms vroeg hij zich wel eens af of hij erop aankwam.

'Ja, ik heet Charlie,' antwoordde de oude man. 'Wie wil dat weten?'

John stak zijn hand uit. 'Ik heet John Chapman. Ik zoek naar een paar mensen die hier jaren geleden gewoond hebben. In dat huis.' Hij wees. 'Eileen en Jack Jones. Herinnert u zich die toevallig, meneer?' Hij was altijd beleefd, vriendelijk, op zijn gemak, het soort kerel met wie iedereen graag wilde praten.

'Ja zeker. Zorgde nog eens voor een baan voor Jack. Hield het natuurlijk niet lang uit. Hij was een echte zuiplap, en zij ook. Ik hoorde dat ze er uiteindelijk aan kapot is gegaan.' John knikte alsof het iets was dat hij al wist. Ook dat was een onderdeel van de kunst. 'Ik werkte vroeger op de marinewerf. Verdomd goed werk ook in de oorlog. Ik was een A-6 geval, omdat ik reumatiek had als jongen. Werkte er de hele oorlog, vlak bij huis, bij mijn vrouw en kinderen. Nou klinkt het niet erg patriottisch, maar ik bofte.'

'Had u dan kinderen?' John keek hem belangstellend aan.

'Die zijn allemaal al groot.' Hij schommelde op en neer en er kwam een bedroefde Wik in zijn ogen terwijl hij op zijn pijp knauwde. 'En mijn vrouw is er niet meer. Deze zomer al veertien jaar dood. Een goede vrouw.' John knikte weer en liet de oude man doorbabbelen. 'Mijn jongens komen zo nu en dan eens naar me kijken, als ze kunnen. Dochter woont in Chicago. Ging er verleden jaar met de Kerst logeren, en koud, kouder dan de tieten van een heks. Heeft ook zes kinderen. Man is dominee.' Het was een interessant verhaal en John aaide de hond onder het luisteren.

'Herinnert u zich drie kleine meisjes die zo'n dertig jaar geleden bij de familie Jones kwamen wonen... in deze tijd van het jaar zowat. In de zomer van '58, om precies te zijn. Drie kleine meisjes. Een van een jaar of negen, een van vijf en de kleinste was een baby. Die was, denk ik, een jaar.'

'Nee... daar weet ik niks van... Ze hebben nooit kinderen gehad, Jack en Eileen. Maar goed ook. Het waren geen aardige mensen. Hadden altijd van die gooi- en smijtruzies die twee. Heb nog eens bijna de politie er bijgehaald op een avond. Ik dacht dat-ie haar zou vermoorden.' Het klonk als een prettig huis om kinderen in achter te laten.

'Het waren de kinderen van haar broer. Ze waren er alleen maar die zomer, maar een van hen is gebleven...' Zijn stem stierf weg, hij hoopte het geheugen van Charlie wat op te frissen en plotseling keek de oude man hem fronsend aan en wees met zijn pijp naar Johns gezicht. Hij wist het weer.

'Nou je het zegt,ja, ik herinner me het nog... iets vreselijks... Hij had zijn vrouw vermoord en de meisjes waren wezen. Ik heb ze maar een of twee keer gezien, maar ik weet nog dat Ruth, dat was mijn vrouw, me vertelde hoe lief ze waren en hoe gemeen Eileen tegen ze was, dat het misdadig was die kinderen bij haar te stoppen. Ze liet ze half verhongeren, zei Ruth, ze bracht ze een paar keer wat te eten, maar ze was er zeker van dat Jack en Eileen het voor zichzelf hielden en er niks van aan de kinderen gaven. Ik heb alleen nooit geweten hoe het met ze afgelopen is. Ze zijn al gauw daarna weggegaan. Eileen werd ziek en ze gingen ergens anders naar toe. Arizona, denk ik... Californië... ergens waar het warm moet zijn... ze ging toch dood. Dronk zich dood als je het mij vraagt. Maar ik weet niet wat er met die kleine meisjes is gebeurd. Jack zal ze wel bij zich hebben gehouden.'

'Een maar. De anderen gingen die zomer weer weg. Zij hielden alleen de oudste.'

'Ik denk dat Ruth dat wel geweten zou hebben, ik ben het vergeten.' Hij leunde achterover in zijn stoel alsof hij zich meer herinnerde dan Jack en Eileen, het was allemaal zo lang geleden en zijn vrouw had toen nog geleefd... Het was bitterzoet zo ver terug te denken. Hij scheen John te vergeten terwijl hij daar op en neer schommelde in zijn stoel, maar hij had John gegeven waar deze voor kwam. John had niets geleerd van wat hij nodig moest weten, maar hij had een klein stukje van de puzzel gevonden. Het verklaarde iets van Arthurs schuldgevoel. Hij moest hebben geweten hoe vreselijk die twee waren en toch had hij hen daar achtergelaten... En Hilary had er moeten blijven. In feite had hij haar aan hen overgeleverd. Hij kon zich nu pas een voorstelling beginnen te maken van hoe haar leven geweest was in dat huis aan de overkant van de straat, bij het soort mensen dat Charlie hem beschreven had. De gedachte eraan deed John huiveren.

'Denkt u dat er nog iemand hier in de buurt iets van hen zou weten?' vroeg John, maar Charlie schudde het hoofd, nog verloren in zijn droomwereld. Toen keek hij John aan en zei: 'Niemand woont hier al zo lang als ik. De anderen zo'n tien, vijftien jaar... de meesten korter. Ze blijven een jaar of twee en verhuizen dan weer.' Het was gemakkelijk te zien waarom. 'Mijn oudste jongen wil dat ik bij hem kom wonen, maar ik voel me hier thuis... ik leefde hier met zijn ma... en hier ga ik op een dag dood.' Hij zei het filosofisch, hij vond het goed zo. 'Ik ga niet weg.'

'Dank u voor de tijd. U hebt me geweldig geholpen.' Hij glimlachte tegen Charlie, die nu voor de eerste maal openlijk nieuwsgierig keek. 'Waarom wil je Eileen en Jack vinden? Iemand laat ze wat geld na?' Het scheen nogal onwaarschijnlijk, zelfs voor hem, maar het was een boeiende gedachte. John schudde snel het hoofd.

'Nee. Feitelijk zoek ik naar de drie meisjes. Een vriend van hun ouders wil ze vinden.'

'Dat is een verdomd lange tijd geleden om iemand te verliezen en dan naar ze te gaan zoeken.' John wist maar al te goed hoe waar dat was. 'Dat weet ik. Daarom bent u zo'n goede hulp geweest. Je zet een beeld in elkaar met heel kleine stukjes van wat mensen zich herinneren en nu en dan heb je geluk, zoals bij u. Dank u, Charlie.' Hij schudde de oude man de hand en Charlie wuifde met zijn pijp naar hem.

'Betalen ze je goed voor zo'n baantje? Het lijkt me dat je maar zo'n beetje in het wilde weg aan het zoeken gaat.'

'Soms wel.' Hij liet de eerste vraag onbeantwoord en wuifde toen hij de stoep afliep en naar zijn auto terugging. Het was alleen al deprimerend om die straat door te rijden en het was of hij Hilary's ogen op zich gericht voelde, alsof hij Arthur was die haar daar achterliet, en hij kon niet laten zich af te vragen hoe Arthur het had kunnen doen.

De rit naar het huis van zijn ouders duurde nog geen uur. Zijn oudste broer was er al en stond bij zijn vader op het terras een gin en tonic te drinken toen hij aankwam.

'Ha, pa, je ziet er fantastisch uit.' De oude man leek eerder zestig dan bijna tachtig. Zijn stem beefde niet, hij had nog al zijn haar en hij had dezelfde lange, magere benen als John toen hij het terras overliep en een arm om zijn schouders sloeg.

'En, hoe gaat het met mijn zoon het zwarte schaap?' Ze plaagden hem altijd, maar waren ook trots op hem. Hij had succes, was charmant en leidde een interessant leven. Het enige dat zijn ouders jammer vonden, was dat hij van Eloïse gescheiden was, ze hadden altijd gehoopt dat die twee bij elkaar zouden blijven en kinderen zouden krijgen. 'Blijf je ver van alle moeilijkheden?'

'Niet, als ik er iets aan kan doen. Hallo, Charles.' Hij gaf zijn broer een hand en de twee lachten tegen elkaar. Er was altijd een zekere afstand tussen hen, en toch was John erg op hem gesteld. Charles was partner in een vooraanstaand advocatenkantoor in New York en het ging hem heel goed. Hij was zesenveertig, had een charmante vrouw die presidente was van de Jeugdbond en hij had drie alleraardigste kinderen. Volgens de normen van het gezin waar John uitkwam, was Charles degene die het best geslaagd was. Maar John had het gevoel dat er iets ontbrak aan het leven van Charles, opwinding misschien, of misschien heel gewoon iets van die oude romantiek.

Op dat ogenblik kwam Lesley, zijn vrouw, met haar schoonmoeder het huis uit, en die gaf een kreet van vreugde toen ze John met zijn vader en zijn broer zag praten.

'De verloren zoon is gekomen,' zong ze met haar hese stem en ze drukte hem tegen zich aan. Ze was met haar zeventig jaar nog een mooie vrouw, en zelfs in haar eenvoudige gele linnen jurk was haar aangeboren élégance merkbaar. Ze droeg haar haar in een mooie wrong, had een parelsnoer om haar hals die haar man haar op hun trouwdag gegeven had en droeg de ringen die al vijf generaties lang in haar familie waren.

'Wat zie je er goed uit, schat? Wat heb je gedaan?'

'Een beetje werk bij het beklimmen van de ladder. Ik ben pas aan een nieuw onderzoek begonnen.' Ze was gelukkig. Ze genoot van haar zoons. Ze waren allen knap en verschillend en intelligent en ze hield van alle drie, maar in stilte hield ze van John altijd iets meer dan van de anderen.

'Ik hoorde dat je belangstelling hebt voor ballet,' zei Lesley koel en keek aandachtig naar John over haar Bloody Mary. Er was iets kleinzieligs aan de vrouw dat John storend vond, maar het verbaasde hem dat niemand anders het ook maar scheen te merken. Ze was een van die vrouwen die alles hebben en ervan zouden moeten genieten: twee schattige dochters, een allerleukste zoon, een knappe, geslaagde man - en toch scheen ze iedereen alles te misgunnen wat hij had, vooral John. Ze had het gevoel dat hij op de een of andere manier beter geslaagd was dan Charles, en dat ergerde haar. 'Ik had geen idee dat je je voor dansen interesseerde, John.'

'Zo zie je maar weer, hè?' Hij glimlachte nietszeggend, verbaasd dat ze iets over Sasha had gehoord, en toen grinnikte hij inwendig bij de gedachte dat ze misschien een afspraak met een minnaar had gehad in de Russische tearoom.

Even later kwam Philip, lekker gebruind na zijn Europese vakantie. Hij en zijn gezin woonden in Connecticut en hij speelde aanhoudend tennis. Hij had een zoon en een dochter en een vrouw met blond haar en blauwe ogen en sproeten. Ze zag er precies uit zoals ze was, de jeugdliefde met wie hij getrouwd was toen hij nog op college zat. Hij was achtendertig en zij ook, en ze had alle tenniswedstrijden in Greenwich gewonnen. Het was een echt volmaakt gezin, op John na, die nooit precies in de vorm had gepast en nooit had gedaan wat er van hem verwacht werd.

Als hij Sasha had meegebracht, zou dat de dingen nog meer gecompliceerd hebben. Eloïse was al moeilijk genoeg geweest. Als ze sociabel wilde doen, was ze geweldig, maar als ze daar geen zin in had, bracht ze een schrijfmachine mee en stond erop om tot de lunch te blijven werken, iets dat Lesley razend maakte en haar moeder zorgen gaf omdat ze bang was dat Eloïse geen prettige tijd had. Eloïse was beslist niet gemakkelijk, maar Sasha zou echt een schok voor hen zijn geweest met haar nauwsluitende tricots en strakke blauwe spijkerbroeken, haar lastige humeur en haar uitdagende scènes. De gedachte alleen al deed hem grinniken toen hij over de oceaan uitkeek.

'Wat is er zo grappig, grote broer?' Philip sloeg hem op de rug en John vroeg hem alles over Europa. Het moeilijkste was dat het zulke aardige mensen waren, en hij hield van hen, maar ze verveelden hem grenzeloos en toen het zondagmiddag was, was het een opluchting dat hij terug kon rijden naar het vliegveld. Hij voelde zich schuldig omdat hij zo dacht, maar ze leidden allemaal zo'n normaal leven, typisch voor de voorsteden. Aan het eind van zo'n weekend voelde hij zich altijd als een buitenstaander. Maar goed, in ieder geval had zijn moeder een plezierige tijd gehad. Ieder van haar zoons had haar iets speciaals gegeven dat zij fijn vond. John had een prachtige antieke diamanten broche met bijpassende armband voor haar gekocht, en het was precies het soort ding waarvan hij wist dat zijn moeder het mooi vond. Charles had haar aandelen gegeven, wat John een vreemd cadeau vond, maar ze scheen er blij mee te zijn, en Philip had haar iets gegeven wat ze al jaren graag wilde hebben, zei ze, maar nooit zelf had gekocht: 's maandags werd er een vleugel bij het huis in Boston bezorgd. Het was echt iets voor hem zo'n verrassing te bedenken en John vond het een geweldig cadeau en wenste dat hij er zelf aan gedacht had. Maar ze leek ook heel gelukkig met de broche en de armband.

Hij gaf de gehuurde auto weer af bij het vliegveld en nam het forensenvliegtuig samen met een grote groep mensen die terugkeerden van het weekend. Om acht uur was hij thuis, in zijn flat, en maakte een sandwich voor zichzelf bij wijze van avondeten, daarna verdiepte hij zich in het dossier van Arthur Patterson. Hij wist nog niets meer dan eerst, behalve het soort huis waar Hilary in achtergelaten was. En hij wist precies wat hij de volgende ochtend zou gaan doen.

Maar Sasha was verre van enthousiast toen hij het haar vertelde, later op de avond, toen ze bij hem in de flat was. 'Wat? Ga je alwéér weg?' Ze was woedend. 'Wat is er nú weer?'

John probeerde haar zo goed mogelijk te bedaren, ze zouden net naar bed gaan toen hij erover begon, en dat was fout, hij zag het nu wel in, maar hij hoopte nog steeds dat hij die nacht met haar naar bed kon gaan. Het was al dagen geleden en met Sasha moest je het juiste ogenblik kiezen, wanneer ze niet te moe was, wanneer haar spieren niet te stijf waren, wanneer ze de volgende dag geen grote voorstelling had. Het was een waar kunststuk haar in bed te krijgen en nu verknoeide hij het zelf door dat onderzoek van Arthur.

'Ik zei je toch al, schatje, dat ik een belangrijke zaak heb en ik behandel hem zelf.'

'Ik dacht dat jij de baas was. De choreograaf zo'n beetje.' Hij glimlachte om de vergelijking en knikte.

'Dat ben ik ook. Maar dit is een uitzondering. Ik had afgesproken het veldwerk zelf uit te voeren, als ik er de kans voor had. Het is een heel belangrijke zaak voor mijn cliënt.'

'Waar gaat het over?' Ze keek hem achterdochtig aan, terwijl ze weer op zijn bed ging liggen met al haar kleren aan.

'Ik zoek naar drie meisjes... drie vrouwen in feite. Hij is dertig jaar geleden hun spoor kwijtgeraakt en moet hen snel zien te vinden. Hij ligt op sterven.' Hij kon niet meer vertellen, en zelfs dat was al min of meer een schending van Arthurs vertrouwen, maar hij wilde Sasha's belangstelling aanwakkeren en hun band verstevigen.

'Zijn het zijn dochters?' Hij schudde zijn hoofd terwijl hij zijn overhemd losknoopte. 'Ex-echtgenotes?' Weer schudde hij zijn hoofd.

'Vriendinnen?' Hij glimlachte en schudde zijn hoofd nog eens. 'Wat zijn het dan?'

'Het zijn zusters.'

'En die zijn in Florida?' Ze vond het allemaal erg vervelend klinken. 'Een van hen woonde daar lange tijd terug. Ik moet bij het verleden beginnen. Ik dacht dat ik haar hier in New York gevonden had, maar dat was niet zo. Dus nu zijn we terug bij af.'

'Hoe lang blijf je weg?'

'Een paar dagen. Vrijdag ben ik denk ik weer terug. We kunnen iets leuks doen het weekend.'

'Nee, dat kunnen we niet. Ik heb repetities.' Hij kon niet ontkennen dat haar tijdschema niet eenvoudig was.

'Goed, dan verzinnen we wel wat.' Hij was eraan gewend.

'Weet je zeker dat je niet voor vakantie naar Florida gaat?'

'Niet direct. Ik kan een heleboel plaatsen bedenken waar ik liever naar toe ga, en dan met jou, mijn liefste.' Hij gleed over het bed, pakte haar bij verrassing en kuste haar, en ditmaal begon ze te lachen. Ze vond het goed dat hij haar uitkleedde en sloeg haar gespierde benen om hem heen op een manier die hem gek maakte toen ze begonnen te vrijen, maar plotseling trok ze terug, en hij was bang dat hij haar pijn had gedaan. Hij keek haar aan door zijn sluier van begeerte en fluisterde hees: 'Voel je je niet goed?'

Ze schudde het hoofd, maar keek bezorgd. 'Weet je wel wat ik mezelf kan aandoen in zo'n houding?' Maar ze scheen het te vergeten toen zijn vuur toenam en tegelijk haar eigen hartstocht. Maar ze dacht altijd aan zichzelf, haar dansen, haar spieren, haar voeten, haar lijf.

'Ik houd van je, Sash,' fluisterde hij toen ze naderhand in elkaars armen lagen, maar ze was vreemd stil. Haar ogen waren open en ze keek naar de muur aan de andere kant en leek geschrokken toen hij eens goed naar haar keek. 'Wat is er, schat?'

'Die klootzak schreeuwde de hele middag tegen me, alsof ik iets verkeerd deed... en ik weet dat dat niet zo was...' Ze was geobsedeerd door haar dansen en het deprimeerde hem even. Hij had dat vaker meegemaakt, alleen waren het de vorige keer verdomde romanfiguren en boeken geweest, en de intriges waar ze geen vat op kon krijgen. Vrouwen zoals zij waren doodvermoeiend. Hij wilde dat Sasha anders was, en toch wilde hij dat ze om hem gaf en op de ogenblikken dat hij eerlijk was tegenover zichzelf wist hij niet zeker of ze dat wel deed. Hij was er zelfs niet zeker van of ze ertoe in staat was. Ze ging volkomen op in zichzelf. En toen hij opstond om iets te drinken uit de keuken te halen, scheen ze zijn afwezigheid zelfs niet te merken. Hij bleef lange tijd op de bank zitten, in het donker, luisterend naar de geluiden van de straat, en vroeg zich af of hij ooit een vrouw zou vinden die van hem hield, een vrouw die gaf om zijn werk, zijn leven, zijn vrienden, zijn behoeften, en die ervan genoot bij hem te zijn.

'Wat doe je daar?' Ze stond in het maanlicht in de deuropening als een elegant silhouet, haar stem een fluistering in de verduisterde kamer. Ze kon de droefheid in zijn ogen niet zien terwijl hij naar haar keek.

'Ik denk.'

'Waaraan?' Ze kwam naast hem zitten en één moment was het bijna of ze om hem gaf, maar toen keek ze naar haar voeten en kreunde. 'O, ik moet eigenlijk weer naar de dokter.'

'Waarom?'

'Ze doen nu aldoor pijn.'

'Heb je er nooit over gedacht het dansen op te geven, Sash?'

Ze keek hem aan of hij zijn verstand had verloren. 'Ben je gek? Ik zou nog liever doodgaan. Als ze tegen me zouden zeggen dat ik niet meer kon dansen, zou ik zelfmoord plegen.' Het klonk of ze het meende.

'En kinderen? Wil je geen kinderen?' Hij had haar die dingen lang geleden al moeten vragen, maar het was moeilijk haar af te leiden van haar verhalen over het dansen.

'Later misschien.' Ze klonk vaag. Eloïse zei ook altijd iets dergelijks. Tot ze zesendertig was en vond dat het te veel inbreuk maakte op haar carrière, en haar eileiders liet afbinden toen hij voor zaken op reis was. Ze had waarschijnlijk gelijk. Ze was gelukkiger alleen.

'Als je het maar blijft uitstellen, is er kans dat het "later" nooit gebeurt.'

'Dan was dat de bedoeling. Ik heb geen kinderen nodig om mijn leven te vullen.' Ze zei het met trots.

'Wat heb je dan nodig, Sash? Heb je een man nodig?' Of had ze alleen het ballet nodig? Dat was de echte vraag.

'Ik heb nooit gedacht dat ik al zo oud was dat ik me zorgen moest maken of ik wel zou trouwen.' Ze zei het heel eerlijk. Maar hij was tweeënveertig en dacht wel aan al die dingen, al lange tijd. Hij wilde niet voor altijd alleen blijven. Hij wilde iemand die van hem hield, niet enkel even tussen boeken en balletten en repetities door.

'Je bent achtentwintig. Je moet aan je toekomst gaan denken.'

'Ik denk er iedere dag aan, nu die oude maniak steeds tegen me staat te schreeuwen.'

'Ik heb het niet over je professionele toekomst, ik bedoel je werkelijke leven.'

'Dat is toch mijn werkelijke leven, John.' Maar dat was nou net waarvoor hij bang was.

'En waar pas ik in dat alles?' Het was een nacht voor zelfonderzoek, maar hij wist niet zeker of hij eraan had moeten beginnen. Maar nu was er niets meer aan te doen. Vroeg of laat moesten ze toch eens over iets anders praten dan haar voeten en haar repetities.

'Dat hangt van jezelf af. Ik kan je op het ogenblik niet meer bieden dan dit. Als het genoeg is, prachtig. En anders...' Ze haalde de schouders op. In ieder geval was ze eerlijk. Hij vroeg zich af of hij haar van gedachten kon doen veranderen, of hij haar zover kon brengen dat ze met hem trouwde... een kind wilde... maar het was dwaas dat nog eens te doen. Hij scheen een ongelooflijke neiging te hebben voor uitdagingen en verloren zaken. 'Je moet eens proberen de Mount Everest te beklimmen,' had zijn jongste broer tegen hem gezegd, 'misschien dat je dan wat van je spanningen kwijtraakt.' Hij had Sasha tweemaal ontmoet en vond John stapelgek. 'Wil je dat ik blijf vannacht?' vroeg ze hem nu. Ze was volkomen bereid om weg te gaan. De chaos van haar flat aan de West Side, met acht miljoen kamergenoten en veertien miljoen danstassen kon haar niet schelen.

'Ik wil graag dat je blijft.' In werkelijkheid wilde hij veel meer van haar. Meer zelfs dan ze te geven had, en dat begon hij nu eindelijk te begrijpen.

'Dan ga ik nu naar bed,' zei ze praktisch, en stond op om terug te gaan naar de slaapkamer. 'Ik heb morgenvroeg een repetitie.' En hij moest naar Jacksonville vliegen. Bovendien wilde hij nog eens met haar vrijen, maar ze zei dat ze te moe was en dat ze pijnlijke spieren had toen hij het nog eens probeerde.

18

De vlucht naar Jacksonville was maar kort en gaf Chapman net de gelegenheid zijn papieren door te lezen. Hij tekende een stuk of zes dingen die hij af had moeten werken, maar zijn gedachten keerden steeds weer terug naar Hilary... en het leven dat ze moest hebben geleid bij Eileen en Jack Jones, volgens de beschrijving van de oude man in Charlestown.

In Jacksonville ging hij linea recta naar de tuchtschool en vroeg naar de eerste administrateur en verklaarde zijn onderzoek. Het was ongewoon bij dit soort zaken de dossiers voor iemand te openen, maar het was al zoveel jaar geleden en het meisje zou nu al achtendertig moeten zijn. Je zou niemand kwaad doen als je nu nog in het verleden dook. En John verzekerde hen van zijn volslagen geheimhouding.

Eerst moesten ze echter de handtekening van de kinderrechter hebben en John kreeg te horen dat hij de volgende ochtend kon terugkomen. Intussen besprak hij een kamer in een motel in de stad en liep doelloos door de straten. Hij besteedde nogal wat tijd met zoeken in het telefoonboek, ontdekte vijf maal een Jack Jones en besloot in een opwelling ze op te bellen. Drie van hen waren zwart, en bij de vierde kreeg hij geen gehoor. Maar de vijfde zei dat zijn vader was opgegroeid in Boston en dat hij dacht dat hij getrouwd was geweest met een vrouw die Eileen heette die gestorven was voor zijn pa met zijn moeder trouwde. Hij zei dat hij achttien was en dat zijn pa tien jaar geleden aan een leverziekte was overleden, maar hij zou hem graag alles vertellen wat hij wist. John vroeg of hij wist waar zijn vader vroeger gewoond had, zo'n vijfentwintig jaar geleden, en of zijn moeder dat misschien wist, maar het antwoord was heel simpel.

'Hij heeft altijd in hetzelfde huis gewoond. We wonen er nog.' Chapmans belangstelling groeide en hij vroeg of hij mocht komen kijken. 'Best.' De jongen gaf hem het adres en het verbaasde John niet dat de buurt hem zo'n beetje hetzelfde gevoel gaf als die in Charlestown, dezelfde verpauperde buurt, bij een marinewerf. Alleen waren hier veel zwarten en jongens op motorfietsen die door de straten knalden. Chapman werd er nerveus van.

Het was geen prettige plaats om te wonen en net als Charlestown zag het eruit of het ook nooit prettig was geweest.

Jack Jones jr. stond hem op te wachten. Hij had een motorfiets in zijn eigen voortuintje gestald en keek alsof Chapmans bezoek hem een belangrijk iemand maakte. Hij kletste nog wat over zijn pa. Het een paar foto's zien en nodigde hem uit mee naar binnen te gaan om kennis met zijn moeder te maken. Binnen in huis hing een vreselijke stank van oude urine, verschraalde sterke drank en het vuilnis van een heel leven. Het huis was te vuil voor woorden, en de vrouw die Jack jr. aan hem voorstelde als zijn moeder, was een stumper. Waarschijnlijk was ze niet ouder dan zo'n zes- zevenenveertig, maar ze was tandeloos, en leek wel dertig jaar ouder. John kon onmogelijk bepalen of haar uiterlijk te wijten was aan mishandeling of aan een ziekte. Ze glimlachte vaag tegen hem en staarde in de verte, terwijl Jack jr. verontschuldigingen voor haar maakte, maar ze herinnerde zich niets van een nichtje van Jacks vroegere vrouw. In feite scheen ze zo nu en dan ook niet te weten wie haar eigen zoon was. Ten slotte gaf John het op, maar toen hij op weg ging naar buiten, stelde Jack jr. hem voor met de buren te gaan praten. Die woonden er al jaren, en kenden Jack sr. al toen deze nog met zijn vorige vrouw was getrouwd. John bedankte hem en klopte op de deur. Een oude vrouw verscheen omzichtig bij de gaasdeur.

'Ja?'

'Kan ik u even spreken, mevrouw?' Het was jaren sinds hij zelf zoiets had gedaan en plotseling herinnerde hij zich hoe moeilijk het was het vertrouwen van mensen te winnen. Hij herinnerde zich nu weer hoeveel deuren er indertijd voor zijn neus waren dichtgeslagen.

'Van de politie?' Het was een bekende vraag.

'Nee. Ik zoek een vrouw die Hilary Walker heet. Ze woonde hier jaren geleden als klein meisje. Hebt u er enig idee van waar ze gebleven kan zijn?'

De vrouw schudde het hoofd en scheen John van het hoofd tot de voeten op te nemen. 'Wat wilt u van haar?'

'Een vriend van haar ouders zoekt contact met haar.'

'Dan hadden ze vijfentwintig jaar geleden contact moeten opnemen. Arm kind...' Ze schudde het hoofd bij de herinnering en John wist dat hij beet had. Ze praatte nog steeds door de gaasdeur heen, maar deed die nu langzaam open en bleef in een huisjurk en op pantoffels naar John staan kijken, al nodigde ze hem niet binnen. 'Die zogenaamde oom van haar sloeg haar bijna dood. Ze kroop in de stromende regen naar buiten en lag op een haar na dood hier op de stoep. We brachten haar naar het ziekenhuis, mijn man en ik, en ze heeft het nauwelijks gehaald. Ze zeiden dat hij probeerde haar te verkrachten.'

'Heeft niemand hem aangeklaagd?' Chapman keek haar geschokt aan; het verhaal werd steeds erger. Hilary's lot was inderdaad een nachtmerrie geweest.

De vrouw schudde haar hoofd. 'Ze was veel te bang... die kleine Hilary.' Ze schudde haar hoofd. 'Ik was haar helemaal vergeten.'

'Wat gebeurde er daarna?'

'Ze ging naar een paar gastgezinnen en ik geloof dat ze uiteindelijk op die tuchtschool bleef. We zijn haar tweemaal gaan opzoeken, dacht ik. Maar het was alsof... nou ja, alsof er iets ontbrak aan dat kind, al kon je haar daar niet de schuld van geven. Ze was tegen niemand aardig.' Dat was gemakkelijk te begrijpen na alles wat hij had gehoord.

'Dank u. Dank u zeer.' Dus dat was de reden voor die tuchtschool, niet omdat ze zelf een vergrijp had begaan. Of misschien deed ze dat uiteindelijk ook. Soms gebeurde het eigenlijk vanzelf.

Maar in haar geval niet. Ze gaven hem die volgende ochtend vroeg haar dossier. De rechter had de order zonder enig probleem getekend. Het dossier over Hilary Walker was echter verre van opwindend. Ze was een voorbeeldige leerlinge geweest, had de staat nooit problemen gegeven, was in twee gastgezinnen geweest, waarvan hij de adressen kreeg, en was toen zonder bijzonderheden de laatste drie jaar op de tuchtschool gebleven. Ze had tweehonderdzevenentachtig dollar gekregen nadat ze de middelbare school afgelopen had en was vijf dagen later vertrokken. Niemand had daarna ooit nog iets van haar gehoord. Het was een dun dossier en vertelde buitengewoon weinig over het meisje, behalve dat er in de rapporten van de sociaal werkers stond dat ze erg teruggetrokken was, dat het niet bekend was of ze vrienden of vriendinnen had, maar dat ze nooit disciplinaire problemen had gegeven. De sociaal werksters die haar hadden gekend waren allen reeds lang weg, en hij dacht dat de gastgezinnen ook wel verdwenen zouden zijn, maar ging voor alle zekerheid de adressen na die hij had opgekregen. De eerste vrouw was, verrassend genoeg, nog in leven en woonde nog op hetzelfde adres. Ze dacht dat ze zich Hilary nog herinnerde, maar wist het niet zeker.

'Zij was dat kind dat altijd zo hoog van de toren blies. Bleef hier ook niet lang. Weet niet meer hoe ze werkte. Ze was een druiloor, en ze stuurden haar terug naar de tuchtschool. Dat is alles wat ik nog weet.' Maar het was genoeg. De onvriendelijke woorden van de vrouw over de andere meisjes, het huis zelf, dat alles vertelde zijn eigen verhaal. En het tweede huis was al jaren geleden gesloopt voor een renovatieplan. Geen wonder dat de vrouw bij het cba niets van haar afwist. Het meisje dat hier was geweest, was God weet waar naar toe gegaan om haar leven te beëindigen in dezelfde soort ellende en armoede als het begonnen was, of waartoe ze veroordeeld was op haar achtste toen haar vader haar moeder vermoordde en vervolgens zelfmoord pleegde, en toen hun beste vriend haar aan haar lot overliet nadat hij haar zusjes van haar afgepakt had. In zeker opzicht had John het gevoel dat Arthur haar naar de slachtbank had geleid. Het was gemakkelijk te begrijpen waarom ze eenentwintig jaar geleden naar Arthurs kantoor was gekomen om haar haat en woede te luchten. De vraag was alleen, waar was ze daar vandaan heen gegaan? Waar begon je te zoeken naar een meisje dat op zo'n jonge leeftijd al zoveel pijn en ellende had gekend? Hij had haar papieren van de kinderrechter door verschillende staten en langs de fbi meegesleept en er was nergens iets uitgekomen, maar dat betekende niets. Ze had haar naam kunnen veranderen, een paar maal kunnen trouwen. Ze had in de afgelopen eenentwintig jaar kunnen sterven. Ze had zoveel kunnen doen. Maar als ze nog in New York was, beloofde John zichzelf, dan zou hij haar vinden.

Hij verliet Jacksonville zonder spijt, eerder met een gevoel van opluchting dat hij aan de vochtigheid en vervuiling kon ontsnappen die hij daar had gezien. Hij stelde zich in zijn verbeelding voor hoe Hilary zich gevoeld had op weg naar New York om haar zusters te vinden, en hoe ze alleen maar ontdekte dat Arthur niets van hen wist, evenmin als hij iets van haar had geweten. Wat een bittere teleurstelling moest dat voor haar geweest zijn.

Hij kwam donderdagavond thuis en liet een boodschap achter op Sasha's antwoordapparaat. Hij wist dat het de avond was van de grote voorstelling, maar het was al tien uur en hij was uitgeput.

De volgende dag belde hij vanuit zijn kantoor naar Arthur Patterson om te vertellen wat hij gevonden had, en het bleef lang stil aan de andere kant. John Chapman kon de stille tranen niet zien die over Arthurs wangen rolden toen hij zat te luisteren.

'Nadat ze u bezocht, is er geen spoor meer. Ik heb er geen idee van waar ze naar toe ging, maar ik werk eraan.' Hij had een van zijn assistenten al een lijst gegeven van dingen die hij wilde hebben: hij wilde dat de man scholen, ziekenhuizen, uitzendbureaus, jeugdherbergen en hotels naging, tot 1966. Het was geen gemakkelijke opdracht, maar ergens zou er wel iets opduiken en dan konden ze vandaar verdergaan. Intussen zou hij beginnen met het zoeken naar Alexandra. 'Ik kom maandag op uw kantoor om de dossiers over George Gorhams nalatenschap door te nemen. Ik wil zien of ze de laatste tijd nog contact met zijn weduwe hebben gehad.' Arthur knikte en veegde de tranen weg die hij om Hilary had vergoten. John Chapman was in ieder geval grondig.

Het was een vreselijke gedachte te beseffen wat Hilary's lot was geweest... maar hoe had hij dat kunnen weten? Hij begon vreselijk te hoesten bij die gedachte, en moest ten slotte de telefoon neerleggen. John ging terug naar zijn werk. Er lag een berg dossiers op zijn bureau na die week in Florida en hij bleef tot half acht op zijn kantoor, stopte onderweg naar huis voor een hamburger in de Auto Pub en kwam om negen uur thuis. De telefoon rinkelde. Het was Sasha.

'Waar ben je de hele avond geweest?' Ze klonk achterdochtig en boos. 'Op mijn kantoor. En ik heb onderweg naar huis wat gegeten. En hoe gaat het met u, juffrouw Riva?' Er was geen inleiding geweest, geen vraag over hoe het met hem ging, en ze had hem de hele week niet opgebeld toen hij in Florida zat, hoewel hij zijn telefoonnummer in haar antwoordapparaat had achtergelaten, maar hij wist dat ze het druk had met haar repetities.

'Met mij gaat het goed. Ik dacht dat ik gisteren iets met mijn pezen had gedaan, maar dat was niet zo, goddank.' Er was niets veranderd tijdens zijn afwezigheid.

'Daar ben ik blij om. Zin om een drankje te komen halen?' Hij wilde haar deels wel en deels niet zien. De week in Florida was ongelooflijk deprimerend geweest en hij had er behoefte aan om opgefleurd te worden, maar aan de andere kant had hij geen zin om te luisteren naar de bekende litanie over haar gewrichten en pezen.

'Ik ben uitgeput. En ik ben al thuis. Maar dit weekend heb ik vrij. Misschien kunnen we morgen wat doen.'

'Waarom gaan we niet ergens naar toe? Wat vind je van de Hamptons of het Vuur Eiland?' De zomer was al begonnen en het was overal even warm. Het zou een prachtig weekend worden.

'Dominic Montaigne geeft zondag een verjaarspartij. Ik heb beloofd dat ik komen zou en ik kan hem niet in de steek laten. Het spijt me echt.' Ballet, ballerina's, dansers, repetities, voorstellingen. Het was eindeloos.

'Best. We zouden een dag kunnen gaan. Ik zou het fijn vinden even de stad uit te zijn en ergens op het strand te liggen.'

'Ik ook.' Maar hij wist dat ze precies een half uur zou blijven liggen en dan rond zou gaan springen om haar spieren in beweging te houden, zodat niets stijf kon worden terwijl ze zich ontspande. En er waren tijden dat dit buitengewoon irritant was.

'Ik kom je om negen uur halen. Oké?' Ze stemde toe en hij hing de hoorn op de haak. Plotseling voelde hij zich bedroefd en onzegbaar eenzaam. Ze was er nooit als hij haar nodig had, en hij dacht aan een meisje dat hij niet kende en dat meer dan twintig jaar geleden tussen gastgezinnen en tuchtschool heen en weer gekaatst was. Idioot dat hij nu aan haar dacht. Hij voelde zich als Eloïse met haar imaginaire figuren. Dit had ongeveer evenveel zin, maar ze was de laatste week voor hem gaan leven, veel meer dan hij wilde.

De volgende dag ging hij met Sasha naar het strand. Uiteindelijk gingen ze gewoon naar Montauk, op Long Island, en het was ontspannend en prettig. Hij ging joggen over het strand terwijl zij haar oefeningen deed, en onderweg naar huis stopten ze 'om ergens kreeft te eten. Het was half twaalf die avond voor ze terug waren in zijn flat en ze vielen in bed als twee kinderen. Ze was in een goede stemming en ze vrijden samen zonder dat Sasha ook maar één keer klaagde dat zijn hartstocht haar lichamelijk kwaad deed of blijvende beschadigingen aanrichtte. In elkaar gestrengeld sliepen ze tot de volgende ochtend tien uur, toen sprong ze uit bed, keek op haar horloge en gaf een gil die hem wekte.

'Wat is er gebeurd?' Hij kneep zijn ogen dicht voor het zonlicht dat de kamer instroomde en zag haar de badkamer inrennen en hoorde haar de douche aanzetten. Hij gooide de lakens opzij en sjokte langzaam naar haar toe om te zien wat ze wilde. 'Wat doe je?' De badkamer stond vol stoom, ze had haar haar in een knoet bovenop haar hoofd gedraaid en ze hield haar gezicht omhoog in het spuitende water.

'Hoe ziet het eruit?'

'Waarom ben je zo vroeg op?'

'Ik heb Dominic beloofd dat ik er om half elf zou zijn.'

'Mensen. Waarom maak je zo'n haast?'

'Ik maak de lunch voor iedereen,' verkondigde ze, draaide de douche uit en begon zich af te drogen.

'Interessant. Hier maak je nooit wat klaar.' Het ergerde hem. Ze hadden gisteren zo'n fijne dag gehad en nu draafde ze om hem alleen te laten. Hij had nog met haar willen vrijen voor ze vertrok, maar ze was een en al zakelijkheid.

'Dit is anders,' legde ze uit, en ze keek alsof wat ze zei logisch was. 'Dit zijn dansers.'

'Eten die anders dan andere mensen?'

'Doe niet zo stom.' Hij was niet stom. Hij had gewoon genoeg van haar eindeloze gezeur. 'Ik bel je vanavond als ik thuiskom.'

'Doe geen moeite.' Hij liep de badkamer uit, pakte een sigaret van zijn toilettafel en stak hem op. Hij rookte zelden, maar wanneer ze hem extra irriteerde scheen het de spanning te verminderen of erger te maken, hij wist nooit precies wat wat was, maar het deed iets.

'John,' glimlachte ze verontschuldigend tegen hem toen ze haar haar met een borstel bewerkte, 'doe niet zo kinderachtig. Ik zou je best mee willen nemen, maar het zijn allemaal dansers. Niemand brengt buitenstaanders mee bij zulke gebeurtenissen. Je weet wel,' ze lachte en voor het eerst zag hij iets wraakzuchtigs in haar ogen, 'net zoiets als wanneer jij naar je familie in Boston gaat.' Dus dat was het. Gedeeltelijk althans. Ze kon barsten met haar spelletjes en haar dansers. 'Zie ik je morgenavond?' Ze aarzelde en stond als een hinde in de slaapkamer. 'Misschien, ik heb veel te doen op maandag.'

Ze liep naar hem toe en drukte haar stevig, lenig lijf tegen het zijne en kuste hem hard op de lippen, iets dat hem zichtbaar opwond. Hij stond naakt in de slaapkamerdeur. 'Ik houd van je.' Ze had een manier om hem te plagen, waar hij half van hield en half een hekel aan had, en eer hij nog iets kon zeggen, was ze weg. Hij kon wel schreeuwen van frustratie.

Bij gebrek aan beter belde hij naar zijn jongste broer en bracht de dag door bij hen in Greenwich, speelde tennis met Pattie en Philip en hun zoon, en zwom in het zwembad met hun dochter. Het was een ontspannen, rustige dag en hij voelde zich altijd verlegen als hij zichzelf moest bekennen, zoals nu tijdens zijn rit naar huis, hoe geweldig ze hem verveelden. Maar het waren aardige mensen en tenslotte waren ze familie, en het was een plezierige ontsnapping uit New York en de herinnering aan Sasha.

De telefoon rinkelde toen hij thuiskwam, maar hij nam niet op. Hij wilde niets horen over Dominic en Pascal en Pierre en André en Josef en Ivan of wie dan ook van de anderen. Hij was ziek van al die lui, en ook een beetje van Sasha. De volgende ochtend ging hij naar Arthurs kantoor en nam het dossier door van de nalatenschap van George Gorham, nadat Arthur hem carte blanche had gegeven. Hij vond precies wat hij nodig had. Arthur had het jaren geleden zelf kunnen vinden als hij gezocht had. De laatste maal dat ze contact hadden gehad met Margaret Millington Gorham was in 1962, toen ze al Comtesse De Borne was en in de Rue de Varenne in Parijs woonde. Sindsdien was er geen contact meer geweest, maar ze zou niet moeilijk te vinden zijn. En toen hij die middag de telefoongids van Parijs doorkeek, bleek dat ze nog steeds op hetzelfde adres woonde, onder Borne, P. de Rue de Varenne.

Als ze nu ook nog in leven was en hem kon vertellen waar hij Alexandra kon vinden, ging de zaak aan het rollen.

19

'Toch niet alweer!' Sascha keek diep verontwaardigd, maar hij was ditmaal onbewogen. Zaken waren zaken. 'Wat heb je uitgevoerd, een baantje bij een luchtvaartmaatschappij gekregen of zo?' Ze was verbolgen. Dit was zijn derde reis in even zoveel weken.

'Ik blijf niet lang weg.' Het was koeler tussen hen dan het geweest was.

'Waarheen ditmaal?'

Hij glimlachte. Het was geen Jacksonville. 'Parijs. Daar zijn de arbeidsvoorwaarden tenminste plezierig.' Ze antwoordde eerst niet en haalde toen de schouders op. Volgens haar loog hij en vloog hij met zijn diverse vriendinnen overal heen. Hij had in ieder geval nog nooit zoveel gereisd. Raar dat hij nu plotseling het 'veldwerk' zelf ging doen, zoals hij haar had verteld. 'Ik moet vrijdag thuis kunnen zijn. Maandag op zijn laatst.'

'Ben je het vergeten? Ik ga volgende week drie weken op tournee. Dan zie ik je pas als ik weer terug ben. Tenzij je naar me toe komt vliegen om me een avond te zien.' Maar hij wist hoe dat ging, een hele troep dansers, volkomen hysterisch en geïrriteerd, en Sasha nauwelijks voldoende aanspreekbaar om zijn bestaan te erkennen.

'Dat is goed. Ik heb het ook druk.' Maar ze zouden elkaar een maandlang niet zien. Een jaar geleden zou hem dat bezorgd hebben gemaakt. Nu dacht hij dat het een opluchting zou kunnen zijn, voor hem althans. Haar obsessie voor haar werk begon hem te deprimeren. Ze sliepen die nacht naast elkaar zonder te vrijen, en hij zette haar de volgende ochtend af bij haar flat toen hij naar het vliegveld reed.

'Ik zie je als je terugkomt.' Hij kuste haar op haar mond en ze glimlachte naar hem, en zag er heel onschuldig en puur uit.

'Goede reis. Ik zal je missen.' Ongewoon aardige woorden voor haar, gewoonlijk zou ze het weer hebben voorspeld door de pijn aan haar voet. Haar plotselinge vriendelijkheid maakte dat hij het jammer vond haar te zien weggaan. Het probleem bij haar was dat ze echt geen idee had hoe volslagen egocentrisch ze was. Voor haar leek dat allemaal normaal.

Hij wuifde haar na vanuit de taxi en beloofde dat hij haar uit Parijs zou opbellen toen ze de hoek omgingen. Een ogenblik later was hij in z'n gedachten verdiept en vroeg zich af wat hij in Parijs zou aantreffen. Zeker niet zo'n leven als dat van Hilary, als Margaret Gorham met een Franse graaf getrouwd was. Hij hoopte tenminste van niet.

Op verzoek van Arthur reisde hij eerste klas en zijn toestel kwam om middernacht plaatselijke tijd in Parijs aan. Nadat hij de douane was gepasseerd ging hij direct door naar hotel Bristol en lag om twee uur in bed, maar hij was te moe om te slapen. Het was vijf uur in de ochtend toen hij eindelijk in slaap viel en hij schrok toen hij ontdekte dat het al elf uur was toen hij weer wakker werd. Onmiddellijk sprong hij uit zijn bed, bestelde koffie en croissants en belde het nummer van Margaret voordat hij een douche nam.

Er klonk een mannenstem door de telefoon die Frans sprak toen hij naar de Comtesse De Borne vroeg. Hij struikelde over zijn weinige Frans toen de butler hem vroeg: 'De la part de qui, monsieur?' Hij gaf hem zijn naam maar kon de woorden 'ze kent me niet', niet vertalen. Maar wat er ook aan haar kant werd gezegd, ze kwam een ogenblik later aan de telefoon.

'Monsieur Chapote?' vroeg ze in het Frans met een sterk Amerikaans accent. Ze klonk verbaasd.

'Het spijt me.' Hij glimlachte, hij vond haar stem plezierig. 'John Chapman uit New York.'

'Goeie God. André zegt die Amerikaanse namen nooit goed. Ken ik u?' Ze was kortaf en direct, en er was iets in haar stem dat erop wees dat ze snel lachte.

'Nee mevrouw. Ik ben hier voor een zaak die ik graag met u zou willen bespreken zodra het u schikt.' Hij was niet van plan het haar over de telefoon te vertellen.

'O,' ze klonk wat geschrokken. 'Al mijn zaken worden in New York afgehandeld.' Ze noemde de naam van de firma. 'Behalve die van mijn echtgenoot natuurlijk. Gaat het over beleggingen?'

'Nee.' Hij wilde haar niet bang maken, maar moest wel iets zeggen.

'Het is persoonlijker dan dat. Het gaat over een onderzoek voor een partner van wijlen uw man.'

'Pierre? Maar die had helemaal geen partners.' Het was een verwarrende conversatie.

'Neemt u me niet kwalijk. Ik bedoel meneer Gorham.'

'O, die arme George... maar dat is zo lang geleden. Hij stierf in 1959... dat is bijna dertig jaar geleden, meneer... eh... Chapman.'

'Dat begrijp ik en dit gaat ook ontzettend ver terug.'

'Was er iets verkeerd?' klonk bezorgd.

'Helemaal niet. We hoopten juist dat u ons misschien kon helpen om iemand te vinden. Het zou geweldig zijn als u dat kon. Maar ik bespreek de zaak liever niet per telefoon. Als u een ogenblik tijd voor me hebt, zou ik u graag komen opzoeken...'

'Goed.' Maar haar stem klonk onzeker. Ze wilde dat ze aan Pierre of aan iemand anders kon vragen of het goed was die man te ontmoeten. Stel dat hij een charlatan was, of een of andere misdadiger... al klonk hij niet zo. 'Misschien morgen, meneer Chapman? En de naam van uw firma in New York?'

Hij glimlachte. Ze had gelijk dat ze dat na wilde trekken. 'Chapman Associates op de Zevenenvijftigste Straat. Ik heet John Chapman. Hoe laat schikt het u dat ik langs kom?'

'Elf uur?' Ze wilde dat dat bezoek maar voorbij was. Hij maakte haar nerveus. Maar toen ze haar advocaat in New York opbelde om zijn gegevens te controleren, kenden ze de firma en haar procureur kende John Chapman zelfs persoonlijk en verzekerde haar dat hij boven alle twijfel verheven was. Hij kon zich alleen niet voorstellen wat Chapman in de zin had met een gesprek met Margaret de Borne in Parijs.

De volgende ochtend arriveerde hij stipt op tijd en de oude butler liet hem met een flauwe buiging binnen en bracht hem toen boven, waar hij kon wachten in de formele studeerkamer van de gravin. Het was een kamer vol prachtige Louis-XV meubelen en een kleine Russische luchter met wat er als een miljoen kristallen uitzag, die het zonlicht opvingen dat in de kamer scheen en tientallen regenbogen tegen de muren deden weerkaatsen. Het was een van de mooiste dingen die John ooit had gezien. Hij hoorde haar zelfs niet binnenkomen omdat hij zo ingespannen naar die flonkerende lichtjes tuurde, en naar de tuin in de verte.

'Meneer Chapman?' Ze was lang en elegant, met een stevige handdruk en een sterke stem, maar de blik in haar ogen was warm en vriendelijk. Ze droeg een geel Chanel-pak, met klassieke schoenen en prachtige geel-diamanten oorbellen die een cadeau van haar man waren geweest. Ze lachte hartelijk naar John en wuifde naar een van de grotere stoelen in de kamer. De meeste waren nogal klein en niet erg uitnodigend, iets dat haar altijd aan het lachen maakte. Nu lachte ze toen ze beiden gingen zitten. 'Ik ben bang dat geen van die meubels is ontworpen voor mensen met onze proporties. Ik gebruik deze kamer niet vaak. Hij werd ontworpen als een "damesstudeerkamer" en ik heb me er nooit helemaal in thuis gevoeld. Mijn zesjarige kleindochter is de enige die ik ken die er uitziet of ze zich hier op haar gemak voelt. Mijn verontschuldiging.'

'Nee, gravin, het is prachtig.' Het scheen eigenaardig haar zo aan te spreken, vooral door die prettige glimlach en haar vrolijkheid, maar hij dacht dat ze die formaliteit misschien verwachtte en hij wilde haar als bondgenote. 'Ik ben bang dat ik hier ben voor een zaak die nogal gevoelig ligt. Arthur Patterson heeft het me opgedragen.' Hij wachtte om te zien wat voor effect die naam op haar had, maar het leek niet of ze die kende. 'Hij was een partner van meneer Gorham, jaren geleden, en hij was degene die Alexandra Walker bij u bracht voor adoptie.' Hij lette op haar ogen en plotseling leek het of ze zou flauwvallen. Haar gezicht werd bleek toen ze hem aankeek. Ze wachtte tot hij verder ging, zonder een woord te zeggen. Maar het was duidelijk dat ze zich Arthur nu herinnerde.

'Hij is op het ogenblik doodziek en om de een of andere reden - die persoonlijk is, neem ik aan - wil hij alles op alles zetten om de drie meisjes Walker te vinden. Hun ouders waren goede vrienden van hem en hij voelt zich verplicht te weten of het goed met hen gaat voor hij...' Terwijl hij naar het juiste woord zocht, viel ze hem in de rede. 'Is dat niet wat laat, meneer Chapman? Het zijn nu toch geen kinderen meer.'

'Daar ben ik het mee eens. Maar hij schijnt het te hebben laten liggen tot het laatste moment en nu wenst hij de verzekering dat ze een prettig leven hebben.'

'Ten koste van wie?'

'Neemt u me niet kwalijk.'

Ze keek boos, stond op en begon de kamer op en neer te lopen, door de stroom van regenbogen heen. 'Ten koste van wie wenst hij die geruststelling? De jonge vrouwen geven toch zeker niet meer om Arthur Patterson, voor zover ze hem ooit hebben gekend. En als ze dat al deden, zouden ze zich hem niet meer herinneren. Ze waren nog zo jong.' Chapmans moed zonk weg bij de blik in haar ogen. Het lag voor de hand dat ze bereid was alles te doen om hem van haar dochter vandaan te houden. 'Wat komt het er nog op aan? Ze zijn allemaal volwassen. Ze kennen hem niet. Ze kennen elkaar zelfs niet.'

John Chapman zuchtte. In zeker opzicht had ze gelijk, maar hij werkte voor Arthur. 'Dat is een deel van de reden van mijn onderzoek.' Hij sprak zacht, wilde haar vooral kalmeren en haar tonen dat ze hem vertrouwen kon. 'Meneer Patterson wil de zusters weer bij elkaar brengen.'

'O, mijn hemel.' Ze ging met een plof op een van de ongemakkelijke Louis-XV stoeltjes zitten. En toen, afwijzend: 'Ik sta het niet toe. Waarom is het nodig hen te martelen? Mijn dochter is vierendertig.

God alleen weet hoe oud de anderen zijn. Waarom zouden ze een paar onbekende zusters willen ontdekken? Het brengt hen alleen maar in verlegenheid, om niet te zeggen in een pijnlijke situatie. Weet u wat de omstandigheden waren van de dood van hun ouders, meneer Chapman?' Hij knikte en ze ging door: 'Ik ook. Maar mijn dochter niet en ze hoeft het ook niet te weten. George en ik hielden heel veel van haar, alsof ze ons eigen kind was, en de graaf beschouwde haar als zijn eigen dochter. Ze is opgegroeid als óns kind, met alle voordelen van dien, ze leidt een gelukkig leven met een man en haar eigen kinderen. Ze heeft geen behoefte aan zo'n pijn.' Nog afgezien van hoe ze het voor haar man verborgen zou moeten houden. Die gedachte alleen al maakte Margaret doodsbang. Niet alleen was ze geadopteerd, maar haar eigen vader had haar moeder vermoord.

'Dat begrijp ik, maar misschien zou ze haar zusters willen ontmoeten... dat is mogelijk... misschien heeft ze het recht om zelf een keus te maken. Weet ze dat ze geadopteerd is?' Margaret aarzelde nadenkend. 'Ja. En nee. We hebben het haar verteld... lang geleden... maar ik weet niet zeker of ze het zich nog herinnert. Het is niet meer van belang. Voor niemand, meneer Chapman. Ik wil haar niets over uw bezoek vertellen.'

'Dat is niet fair tegenover haar.' Hij sprak rustig. 'En als u me ertoe dwingt, vind ik haar zelf wel. Maar ik heb liever dat u met haar praat, en haar de reden van mijn bezoek uitlegt. Ik denk dat dat veel gemakkelijker voor haar zou zijn.'

De ogen van Margaret de Borne vulden zich met tranen van woede. 'Dat is chantage. U dwingt me haar iets te vertellen dat haar heel ongelukkig zal maken.'

'Als ze hen niet wil zien, moet ze het niet doen. Ze heeft alle recht om te weigeren hen te ontmoeten. Niemand kan haar dwingen, maar ze heeft het recht zelf te kiezen. Misschien zou ze hen graag willen leren kennen.'

'Waarom? Na dertig jaar? Wat voor mensen zijn het nu? Wat heeft ze met hen gemeen? Niets.' Dat was zeker waar in het geval van Hilary, maar hij wist nog niets van Megan. Terwijl Hilary geschopt en geslagen werd, verkracht werd door haar oom en in nachtmerrie-achtige gastgezinnen woonde, reed haar zusje in Parijs op een pony. Het scheen een oneerlijke speling van het lot. Een van hen was althans gezegend, naar het zich liet aanzien, maar het maakte alleen dat hij de pijn van Hilary nog sterker voelde. Het leven was geen ogenblik vriendelijk voor haar geweest.

'Gravin... toe... help me om het gemakkelijk voor haar te maken. Ze heeft het recht het te weten. En ik heb de verplichting het haar te zeggen.'

'Wat te zeggen?'

'Dat ze ergens op de wereld twee zusters heeft en dat die haar misschien willen ontmoeten.'

'Hebt u hen al gevonden?'

Hij schudde het hoofd. 'Nee, maar ik denk dat het me lukt.' Hij deed optimistisch.

'Waarom komt u niet terug als u hen gevonden hebt?'

'Ik kan me niet veroorloven een ogenblik te verliezen. Ik heb het u al gezegd. Meneer Patterson ligt op sterven.'

'Het is een schande dat hij niet gestorven is voor hij het besluit nam ieders leven te verwoesten.' Ze klonk bitter en heel boos. Jarenlang had ze Alexandra verre gehouden van de waarheid, en nu kwam die vreemde, die man, haar kwetsen. Het maakte dat ze hem zou willen vermoorden. John had medelijden met haar. Ze was een aardige vrouw, en het was heel ongelukkig dat het haar overstuur maakte.

'Het spijt me. Echt.'

Ze keek hem lang en doordringend aan. 'Misschien is dat zo. Kunt u hem niet gewoon zeggen dat u haar niet hebt kunnen vinden?' John schudde het hoofd en ze zuchtte.

'Ik moet er eerst over nadenken. Het zal een grote schok voor haar zijn, vooral als ik haar over haar ouders moet vertellen.' Maar ze was tenminste, dacht John bij zichzelf, oud genoeg om dat te verwerken. Ze was geen jong meisje of een kind. Misschien was het wel goed dat hij had gewacht. 'Ik zie haar morgen bij de lunch. Dan zal ik erover praten als er een geschikt moment voor is.'

Hij knikte. Veel meer kon hij niet vragen. 'Ik zit in hotel Bristol. Maar ik wil ook graag zelf met haar spreken nadat u het haar verteld hebt.'

'Misschien wil ze u helemaal niet zien, meneer Chapman. Eigenlijk hoop ik dat maar.' Margaret de Borne stond in haar volle lengte voor hem en gaf hem geen hand toen ze de butler had gebeld. 'Dank u voor uw bezoek. Goedemorgen, meneer Chapman.'

'Dank u, gravin.'

Hij werd naar beneden begeleid door André, die een ernstige afkeurende blik op hem wierp. Het was hem duidelijk door de manier waarop de gravin hem vaarwel had gezegd, dat John Chapman persona non grata was en zo behandelde hij de man toen hij de deur met een klap achter hem sloot.

20

Alexandra trof haar moeder zoals gewoonlijk in de kleine gebloemde zitkamer waar ze het liefste zat, maar ze was niet bezig met haar petit-point-borduurwerk toen ze binnenkwam en, zeer ongewoon voor haar moeder, ze droeg een marineblauwe jurk en heel weinig juwelen.

'Wat zie je er ernstig uit vandaag, maman. Heb je vanochtend een bijeenkomst in de bank gehad?' Alexandra gaf haar een warme kus en Margaret glimlachte tegen haar, maar de glimlach was verstrooid en maar half gemeend. Ze had de nacht tevoren nauwelijks geslapen na het bezoek van Chapman, die ochtend.

'Nee, nee, het gaat best,' zei Margaret vaag, en keek de kamer rond alsof ze hoopte op een ontsnapping. Alexandra fronste terwijl ze haar aandachtig bekeek.

'Is er iets gebeurd?' Ze had haar moeder niet meer zo nerveus gezien sinds de dood van haar vader en ze vroeg zich af of er iets was gebeurd dat haar zo overstuur had gemaakt.

'Nee, alleen een paar onplezierige zakelijke gesprekken gisteren.' Ze glimlachte nerveus. 'Niets om je druk over te maken, liefje. Ha, daar is de lunch.' Ze leek enorm opgelucht en dook in haar salade, vertelde Alexandra de laatste roddelpraatjes die ze bij haar kapper had gehoord en het was een opluchting voor Alexandra toen ze haar moeder hoorde lachen. Maar het was duidelijk dat haar moeder ergens over in zat, en toen de maaltijd bijna afgelopen was, zweeg ze, wat eigenaardig voor haar was.

'Maman.' Ze keek haar moeder ernstig aan. 'Wat zit je zo dwars? Ik kan zien dat er iets mis is. En, wat is het?' Ze hoopte dat het niet haar gezondheid was. Ze was opmerkelijk jong, maar toch... En toen maakte ze zich plotseling bezorgd over het feit dat ze net de vorige week naar New York was geweest. Misschien was dat wel om naar een arts te gaan en niet om te winkelen. Ze had prachtige dingen voor de meisjes meegebracht en een mooie nieuwe Galanos voor Alexandra.

Maar Margaret keek haar alleen droefgeestig aan en wenste dat ze nooit van John Chapman gehoord had. Ze ademde diep en wachtte terwijl André de koffie inschonk, en toen zacht de kamer verliet. Niet dat dat wat betekende, hij was vreselijk doof en sprak geen Engels, maar desondanks moest Margaret wachten.

'Ik had gisteren vrij onplezierig bezoek. Een soort van geest uit het verleden.' Ze keek haar dochter aan en haar ogen vulden zich met tranen. Alexandra was geschokt. Ze had haar moeder nog nooit zo zorgelijk gezien.

'Wat voor geest?'

'Ohhh...' Margaret sleepte met haar woorden, niet in staat een steunpunt te vinden. Ze keek naar haar dochter en veegde over haar ogen. 'Ik weet niet waar ik moet beginnen. Het is zo'n lang en verwarrend verhaal.' Ze snoot discreet haar neus in een kanten zakdoekje dat ze in haar mouw had gestopt en stak een hand naar Alexandra uit. Alexandra kwam dichter bij haar zitten en hield de hand van haar moeder stevig in de hare. Het was te zien dat het nieuws van de man, wat dat ook geweest mocht zijn, afschuwelijk was. Margaret keek haar aan en vocht tegen haar tranen terwijl Alexandra zacht haar hand streelde om haar gerust te stellen. 'Herinner je je dingen van lang geleden, heel lang geleden, voor ik met Pierre trouwde?'

'Niet echt, maman.' Het was nu allemaal zo ver en vaag. Ze veronderstelde dat ze, als ze het echt probeerde, nog wel iets zou weten.

'Waarom? Wat zou ik me moeten herinneren?'

'Weet je nog dat ik getrouwd was met iemand voor ik trouwde met je vader? Ik bedoel vóór Pierre?' Het werd net zo moeilijk als ze verwacht had. Alexandra kneep haar ogen nadenkend half dicht en knikte.

'Ja... zo'n beetje... Ik veronderstel dat dat mijn eigen vader was... maar eerlijk gezegd herinner ik me hem niet. De enige die ik me herinner is papa.'

Margaret knikte. Dat had ze altijd al gedacht. 'Ja, ik was eerder getrouwd en dat bleek wel omdat je je misschien herinnert dat Pierre je gelijk na ons huwelijk adopteerde.'

Alexandra moest lachen bij die vage herinnering. Ze had het bijna vergeten, tot haar moeder haar geheugen opfriste. Maar nu wist ze het weer flauwtjes. Ze waren naar een notariskantoor gegaan en naar de mairie, en toen waren ze in Maxim gaan lunchen om het te vieren. Het was de gelukkigste dag van haar leven geweest... Het was vreemd dat ze die eigenlijk vergeten had. 'Weet je, het klinkt gek, maar ik geloof dat ik bijna vergeten had dat ik geadopteerd was.' Toen bloosde ze. 'Ik veronderstel dat ik het Henri had moeten vertellen, maar ik dacht eigenlijk niet dat het belangrijk was. En papa zei...' Ze wisten beiden wat Pierre haar had gezegd. En ze voelde intuïtief dat Henri buitengewoon boos zou zijn als hij wist dat ze geadopteerd was. Dus had ze het nooit verteld of zichzelf toegestaan dingen te herinneren.

'Je vader dacht ook zo aan je. Je was als zijn eigen vlees en bloed... en meer...' voegde ze er zacht aan toe. Daarna ging ze verder met het pijnlijke verhaal. 'Maar je was geadopteerd.' Ze zweeg alsof ze probeerde moed te vergaren. 'Niet alleen door Pierre... maar ook door mijn vorige gestorven man. We adopteerden je toen je vijf jaar was, je ouders waren allebei dood en een partner van de firma van George kwam over je praten... en we werden verliefd op je toen we je de eerste maal zagen.' De tranen stroomden nu over haar wangen en drupten op hun ineengestrengelde handen, terwijl Alexandra haar met grote ogen aankeek. Wat zei ze? Wat bedoelde ze? Margaret was haar moeder niet? Plotseling sloeg ze haar armen om Margaret heen en hield haar stijf tegen zich aan, alsof ze bang was haar te verliezen.

'Ik herinner me dat deel van mijn leven helemaal niet, ik dacht... ik dacht altijd... dat jij mijn moeder was...' Hoe kon ze dat hebben vergeten? Hoe was het mogelijk? Niet dat het in werkelijkheid iets veranderde. Maar wie waren haar ouders geweest, en wie was nu eigenlijk haar moeder?

Margaret snufte en snoot haar neus weer. Het was nog moeilijker dan ze verwacht had. 'Je was bijna vier toen je ouders stierven... je moeder in ieder geval... en je vader stierf een paar maanden later. Je bleef bij een tante, geloof ik, van vaders kant, maar ze kon jullie niet allemaal... kon jullie niet houden...' Ze haperde en ging verder. 'Dus een vriend van de familie zocht naar iemand om je te adopteren. En je maakte ons tot de gelukkigste mensen ter wereld, en zes maanden later stierf George en gingen we naar Frankrijk, en de rest weet je.' Ze gleed over een paar dingen heen, maar Alexandra was nog bezig met het verwerken van het feit dat Margaret haar echte moeder niet was.

'Hoe zijn mijn ouders gestorven?' Het bleef lang stil toen hun ogen elkaar ontmoetten en vasthielden, en Alexandra voelde hoe een kilte opsteeg langs haar wervelkolom. Diep in haar hart wist ze dat er iets vreselijks was gebeurd. Margaret sloot de ogen en toen ze die weer opende, sprak ze heel zacht.

'Er schijnt een vreselijke ruzie geweest te zijn die niemand begreep. Hij was een beroemde toneelspeler op Broadway en ze zeiden dat zij heel mooi was...'

'Maar dat vroeg ik je niet, maman...' De tranen stroomden nu ook over Alexandra's wangen terwijl ze wachtte op het antwoord. Ze wist, ze wist al dat dat het ergste gedeelte was, maar nu moest ze het horen.

'Je vader doodde haar.'

Alexandra zei angstig fluisterend, terwijl ze langs haar moeder heen de tuin in keek: 'En mijn vader pleegde zelfmoord. Ze vertelden me dat hij zichzelf had doodgemaakt...' Haar hand vloog naar haar lippen en er ontsnapte een snik toen Margaret haar in haar armen nam en haar liet uithuilen. 'En ik vergat... ik vergat het allemaal... Hoe kon ik het vergeten? En mijn moeder had rood haar... en... ze sprak Frans, ja toch? O, mijn god! Maar dat is het enige wat ik me herinner.' En toen keek ze Margaret weer aan, met de pijn van de herinneringen in haar gezicht gegrift, dat er vreselijk uitzag door de tranen. 'Was ze een Française?'

Margaret sprak met kennelijke moeite toen ze antwoordde. Het was meer dan verschrikkelijk en ze haatte John Chapman en Arthur Patterson dat ze hen na zoveel jaar hiermee confronteerden. 'Ik geloof dat ze een Française was... waarschijnlijk...' En ze had waarschijnlijk rood haar, omdat Alexandra het had toen ze het nog niet blondeerde om haar man een plezier te doen. En de kleine Axelle leek sprekend op Alexandra toen die zo oud was. Het was alsof ze haar weer voor de eerste keer zag, telkens als Margaret Axelle bij zich had.

'Waarom pleegde mijn vader zelfmoord? Omdat hij haar had gedood?' Ze wilde het weten. Het was afschuwelijk, maar plotseling moest ze antwoord hebben op vragen die zo lang vergeten waren.

'Hij doodde zichzelf omdat hij was veroordeeld voor moord op haar. Het was een vreselijk, schokkend verhaal. En het liet jullie... het liet jou als wees achter.' Maar ze kon niet aan de rest van het verhaal ontsnappen, dat was het ergste. Ze moest het haar vertellen. Ze nam Alexandra's hand weer in de hare en streelde zacht de elegante vingers die absoluut niet op die van haar leken. Ze waren lichamelijk heel verschillend, maar Alexandra had daar nooit over nagedacht. En plotseling begreep ze het... maar het enige dat ze zich kon herinneren was het rode haar, verder niets... er hoorde geen gezicht bij. Ze had het gevoel of haar hart uit haar borst werd gerukt, alsof pijn en herinneringen die lang begraven waren, opstonden om haar te achtervolgen. 'Je had... je had ook twee zusjes.' Haar woorden sneden door Alexandra als een mes, en ze kon ze horen echoën in haar hoofd als ricocherende kogels: twee zusjes... twee zusjes... twee zusjes... Axie, ik houd van je... ik houd van je... Mijn god, hoe had ze dat kunnen vergeten? Ze herinnerde zich de aanraking, de geur... zwart, zwart haar, en grote droevige ogen... Hillie... Hillie... en een baby. Zonder erbij te denken maakte Alexandra zich van haar moeder los en liep de kamer door om de tuin in te kijken. 'We konden jullie niet alle drie nemen... we voelden niet...' Alexandra luisterde niet naar de stem, de verontschuldigingen, ze hoorde steeds dezelfde woorden: 'Herinner je altijd hoeveel ik van je houd... ik houd van je, Axie...' en het meisje dat onbeheerst zat te snikken. Wie was dat meisje? Was het haar zuster? 'Hoe heetten ze?' Nu moest ze het weten. Ze moest, maar Margaret schudde het hoofd. wist heel weinig over de anderen.

'Ik weet het niet. Ik weet alleen dat er een was die ouder was dan jij.' Alexandra beëindigde de zin voor haar alsof ze in trance was '...en de ander was nog een baby.' Ze tuurde naar Margaret alsof ze vreselijke pijn had. 'Ik weet het weer, maman... ik herinner me nu iets. Hoe kon ik dat vergeten?'

'Misschien was het toen allemaal te pijnlijk voor je. Misschien was het eenvoudiger alles te vergeten. Je hebt niets verkeerds gedaan. Je had recht op een nieuw leven. We hielden heel veel van je en hebben alles gedaan om je gelukkig te maken.' Ze keek zo ontdaan, het was of ze plotseling met één groot gebaar haar enige dochter had verloren. Alexandra ging naar haar toe en sloeg haar armen om de vrouw die ze dertig jaar lang als haar moeder had gekend.

'Je bént mijn moeder, maman, en dat blijf je altijd. Niets van dit alles kan dat ooit veranderen.'

'Meen je dat?' Ze had er behoefte aan het te horen, en huilde onbeschaamd toen Alexandra haar geruststelde. 'Het is zo ellendig dat die mensen zijn teruggekomen en achter je aan lopen, daar hebben ze het recht niet toe.'

'Waarom zijn ze teruggekomen?' Alexandra keek haar aan met ogen vol vragen.

'Arthur Patterson, de man die je adoptie geregeld heeft, was een vriend van je familie... van je ouders... en hij wil nu weten dat jij en je...' ze stikte bijna in het woord... zusters... het goed maken. En zo mogelijk wil hij jullie bij elkaar brengen.' Alexandra keek geschokt.

'Weten ze waar de anderen zijn?'

'Nog niet. Maar ze zoeken. En ze hebben jou gevonden, dus ik neem aan dat ze de anderen ook zullen vinden.'

Alexandra knikte. Het was wel veel om tegelijk te verwerken. Plotseling, in één middag, had ze twee zusters gekregen, en een vader die een moeder met rood haar had gedood die waarschijnlijk een Française was, en de moeder van wie ze haar leven lang gehouden had, was haar moeder niet langer, nog afgezien van twee geadopteerde vaders in plaats van de ene die ze had ontdekt. Het was wat veel om tijdens één sessie te slikken, en ze glimlachte zwakjes tegen Margaret, waarna ze, met een verontschuldigende blik, een grote slok wijn nam.

'Ik geloof dat ik dat nodig heb.'

'Ik ook.' En gelijk stond Margaret op, belde voor André, en toen deze verscheen vroeg ze hem haar een dubbele whisky te brengen. 'Amerikaanse gewoonten sterven niet gemakkelijk, vooral niet in ogenblikken van crisis.' En toen wendde ze zich tot Alexandra, terwijl ze langzaam de ijsblokjes met één vinger ronddraaide.

'Wil je hen ontmoeten, Alex?'

Alexandra keek haar peinzend aan. 'Ik weet het niet. Stel dat we allemaal een hekel aan elkaar hebben en heel verschillend zijn? Dertig jaar is een lange tijd.'

'Dat zei ik ook al tegen Chapman. Het is in feite belachelijk. Wat kunnen jullie in 's hemelsnaam gemeen hebben?'

Alexandra was het ermee eens, en toch had het iets onmiskenbaar aantrekkelijks de anderen te ontmoeten. Maar er was een ander probleem dat ze eerst moest aanpakken, een dat veel dringender was: haar echtgenoot. 'Wat denk je dat Henri van dit alles zal zeggen, maman?' Ze keek haar moeder omzichtig aan, maar ze wisten allebei wat Henri zou zeggen. Hij zou het schandelijk vinden. 'Veronderstel je werkelijk dat het verschil voor hem zal maken?' Margaret kon zien dat ze wanhopig naar een geruststelling zocht, maar die kon ze haar niet geven, het schandaal zou zeker te veel zijn voor Alexandra's man.

'Het zou niet moeten, als hij van je houdt, maar ik geloof wel dat het een schok voor hem zal zijn. Dat is onvermijdelijk. En echt, ik zie nog steeds niet in waarom je het hem moet vertellen. Je vader en ik bespraken het toen je met hem trouwde, en we besloten dat het niet belangrijk was. We houden van je, je bent in alle opzichten onze dochter en niemand heeft iets te maken met wat er dertig jaar geleden gebeurd is. Misschien zelfs je man niet.'

'Maar dat is zo oneerlijk, maman. Ik ben verplicht het hem te vertellen, vind je ook niet?' Haar ogen stonden vragend.

'Waarom? Waarom zou je hem nodeloos van zijn stuk brengen?' Margaret probeerde rustig te klinken, maar de hele geschiedenis veranderde zo langzamerhand in een nachtmerrie.

'Omdat het feit dat ik de dochter van de Comte De Borne ben, heel belangrijk voor hem is, maman. Hij gelooft nu eenmaal in iemands afstamming en zo, dat weet je. Hij kan nauwelijks tolereren dat jij een Amerikaanse bent en alleen het feit dat hij weet uit wat voor chique familie je komt, maakt dat hij het over het hoofd wil zien. Hoe moet ik hem vertellen dat mijn vader toneelspeler was en mijn moeder doodde, wier afkomst onbekend is? Ik ben de dochter van een onbekende moordenaar en zelfmoordenaar, een Amerikaan op de koop toe, met twee niet geïdentificeerde zusters.' Ze grinnikte ondanks zichzelf. Het was een moeilijke situatie. 'Eerlijk, ik geloof dat hij dood neer zou storten door een hartaanval. En als hij het overleefde, zou hij willen scheiden. En mijn dochters meenemen, als het hem lukte. Maar als ik niets vertel, ben ik oneerlijk.'

'Doe niet zo dwaas, Alex. Dit zijn de donkere Middeleeuwen niet meer. Zo onredelijk kan hij niet zijn. En bovendien vind ik nog steeds niet dat je het hem moet vertellen.'

'Je kent mijn man niet. Als ik het hem zeg, laat hij mij en de meisjes heel misschien in de steek, maar de rest is niet zo vergezocht. Vooral niet met die politieke aspiraties van hem. Mijn god, moeder... hij zou doodgaan... En als hij het op een andere manier ontdekte... als ik het hem niet vertelde... als iemand anders het te weten kwam...' Alexandra huiverde zichtbaar terwijl ze door de kamer ijsbeerde, en Margaret kon het niet met haar oneens zijn.

'Ik zei je al. Vertel het hem niet.'

'En als hij het ontdekt? Als er een schandaal van komt? Eerst wist ik tenminste zelf nauwelijks iets. Maar nu ik dat wel doe, hoe kan ik het hem dan niet vertellen? Dat is bedrog.' Dat was het eerst ook, maar nu zou ze gewoon zelf een berg informatie achterhouden.

'O, doe in vredesnaam niet zo stom onschuldig.' Ze nam een grote slok whisky en keek haar dochter aan. 'Je kunt niet altijd de volmaakte echtgenote zijn. Zo nu en dan moet je aan jezelf denken, al doe je dat niet vaak. Het zou dom zijn alles aan Henri op te biechten. Wat heeft het voor zin, behalve dat je erdoor in de problemen raakt?' Ze kon het moeilijk met haar moeder oneens zijn. Er stond zoveel op het spel. Ze kon alles verliezen: haar man, haar huwelijk, haar kinderen.

'Maar als ik nu het besluit neem de anderen te ontmoeten? Hoe moet ik dat uitleggen? Hoe kan ik nu wegglippen naar Amerika om met mijn zusters kennis te maken? Ik kan toch niet zomaar zeggen dat ik bij jou ga lunchen en dan vijf dagen wegblijven?'

'Weet je wel zeker dat je wilt gaan?' Margaret was teleurgesteld toen ze dat hoorde, maar Alexandra schudde haar hoofd.

'Ik weet het helemaal niet zeker... maar als ik het zou willen, weet ik niet wat ik tegen mijn man moet zeggen.' Margarets oplossing zou zijn geweest dat ze helemaal niet moest gaan, maar ze wist dat het niet fair was zoiets te zeggen. Ze had haar eigen redenen om niet te willen dat Alexandra ging. Het was dwaas, maar ze was bang dat ze haar op de een of andere manier zou verliezen aan het droombeeld van een lang geleden gestorven moeder en twee zusters die zouden helpen bewijzen dat bloed dikker is dan water. Het was kinderachtig, maar ze wilde dat Alexandra hun de rug toekeerde. Ze was alleen verstandig genoeg om het niet te zeggen.

'Ik denk niet dat je hem iets zou moeten zeggen, Alexandra. Absoluut niets. Het is het verstandigste als je alleen bij jezelf te rade gaat.' Vervolgens krabbelde ze iets op een stuk papier en gaf haar de naam van John Chapman, met de naam van zijn hotel en het telefoonnummer. 'Meneer Chapman wil graag dat je hem opbelt, zodat hij het je allemaal kan uitleggen. Als je wilt, kun je bellen naar hotel Bristol.'

'Waarom is hij hier?'

Margaret aarzelde, maar heel kort. 'Om jou te spreken.'

'Kwam hij daarom naar Parijs?' Margaret knikte als antwoord. 'Dan bel ik hem. Dat ben ik toch wel verplicht.' En toen ze het papiertje met zijn naam in haar tas stopte, zag ze hoe laat het was. Het was over vijven, en ze schrok vreselijk. Ze moest naar huis, naar Henri en de kinderen. Het was een uitzonderlijke middag geweest, vol van onverwachte dingen die ze in zich moest opnemen. Margaret liep met haar mee naar de deur en omhelsde haar lang en stevig voor ze vertrok. Alexandra keek haar in de ogen waaruit de tranen over haar wangen rolden. 'Maman, je moet toch weten hoeveel ik van je houd.'

'Je zult altijd mijn kleine meisje blijven.' De tranen gleden over haar wangen en de twee vrouwen hielden elkaar lange tijd omarmd voor Alexandra vertrok. Het was een schokkende middag geweest en ze kon nauwelijks behoorlijk denken op weg naar huis. Ze bleef die stem uit het verre verleden maar horen: Axie... zul je je altijd herinneren hoeveel ik van je houd...

21

Alexandra was nog steeds overstuur toen ze thuiskwam. Het was moeilijk alles te overzien wat haar moeder haar verteld had. ze had het gevoel of ze zich in een droom bevond, en probeerde zich dingen te herinneren die al jarenlang vergeten waren. De vrouw met het rode haar... en het meisje dat ze Hillie had genoemd.

'Je bent te laat.' Henri zat in haar studeerkamer te wachten toen ze binnenkwam met het gevoel of ze een loden last op haar schouders torste.

'Het spijt me, ik...' Ze kreeg een schok toen ze hem zag, wakker geschud uit haar gepeins. Het gaf Henri de indruk dat ze zich schuldig voelde. 'Mijn moeder had wat paperassen die ik met haar moest doornemen... ik had niet gedacht dat het zoveel tijd zou nemen... Henri, het spijt me.' Er stonden tranen in haar ogen toen ze zich tot hem wendde en hij keek haar aan of hij het niet geloofde.

'Waar ben je geweest?'

'Dat zeg ik toch...' Haar handen beefden toen ze het jasje van haar mantelpak ophing. Hij maakte dat ze het gevoel kreeg of ze hem op de een of andere manier verraden had. 'Ik was bij mijn moeder.' Ze probeerde haar stem rustig te laten klinken, maar ze klonk nerveus, zelfs in haar eigen oren.

'Tot nu? Het is zes uur.' Zijn stem was vol afkeuring, maar plotseling werd ze boos op hem, nu haar zenuwen tot het uiterste gespannen waren. Ze had tijd nodig om na te denken, te verwerken wat ze te horen had gekregen. Ze had tijd nodig om haar geheugen op te frissen.

'Hoor eens, het spijt me dat ik te laat ben. Ik zei je al dat ik bij mijn moeder was.'

Hij hield zich in, maar keek nog steeds boos. 'Zorg ervoor dat het niet meer gebeurt. Ik weet niet waarom ze je zo laat bij zich houdt. Ze weet dat je belangrijke verplichtingen hebt.'

Alexandra zette haar kiezen op elkaar om niets terug te zeggen. Haar moeder had haar zo lang laten blijven om haar te vertellen dat ze twee maal was geadopteerd... dat haar natuurlijke vader haar moeder had vermoord... dat ze twee zusters had over wie ze alles was vergeten... dat soort kleinigheden. Niets belangrijks.

Ze verkleedde zich gehaast in een zwartzijden jurk en zwarte kousen. Toen stapte ze in een paar zwartsatijnen pumps, waste haar gezicht, maakte zich opnieuw op, deed haar haar opnieuw en stak haar lippenstift en poeder in een zwartsatijnen tasje. En binnen twintig minuten was ze weer beneden en vond Henri voor in de hal, waarna ze vertrokken voor een avondje. Ze had nauwelijks tijd om de meisjes welterusten te zeggen, en toen ze het deed huilde ze bijna, want als ze naar hen keek, werd ze herinnerd aan de zusjes die ze vrijwel vergeten was.

'Wees lief voor elkaar, jullie tweeën,' fluisterde ze toen ze Marie-Louise goedenacht kuste. 'Jullie weten niet hoe gelukkig je bent dat je elkaar hebt.' En een leven zoals dat van hen, met mensen die van hen hielden, waarin ze beschermd waren tegen rampen. Zijzelf had het geluk gehad geadopteerd te zijn door Margaret en Pierre. Plotseling, toen ze naar Henri keek, had ze het gevoel of ze een schuldig geheim voor hem verborgen hield.

'Waarom bespreekt je moeder haar problemen niet met haar advocaat of haar bankier?' vroeg Henri met een stem vol ergernis toen ze naar het restaurant reden waar ze een paar nieuwe kennissen van Henri zouden ontmoeten.

Alexandra keek zonder iets te zien uit het raam. 'Ze dacht dat ik haar kon helpen. Dat is alles.' Hij lachte alsof het een belachelijk idee was. 'Ze kon ten minste naar mij toekomen. Ik zou haar kunnen helpen.' Maar Alexandra wist heel goed dat Margaret nooit bij haar man zou aankloppen. Ze konden elkaar nauwelijks verdragen.

Toen ze in de Taillevent aankwamen, keek Alexandra verstrooid rond in de bekende omgeving terwijl Henri haar naar hun gasten leidde en hen zo nodig aan elkaar voorstelde. De zaal was vol tout Paris: mannen in donker kostuum, en mooie, elegant geklede vrouwen. Het was er prachtig als altijd, met een mooie lambrizering, schitterende kroonluchters en kristallen vazen met verse bloemen; het was een plaats waar alleen de meest elitaire Parijzenaars konden komen, en zelfs zij moesten maanden wachten op een gereserveerde tafel.

Het was Henri's lievelingsrestaurant, en hij genoot ervan er met haar en zijn vrienden, en zelfs met zakenrelaties, zoals vanavond, naar toe te gaan. De mensen met wie hij dineerde konden hem mogelijk steun geven bij zijn politieke carrière en Alexandra voelde dat de avond buitengewoon belangrijk was. Maar hoe ze zich ook inspande, ze kon zich onmogelijk concentreren en aan het eind van de avond was ze bijna in tranen toen Henri haar woedend aankeek. Ze deed wanhopig haar best om de conversatie te blijven volgen.

'Neem me niet kwalijk?' zei ze, zeker voor de tiende maal die avond. Ze had volkomen gemist wat de vrouw zei. Was het iets geweest over Zuid-Frankrijk? Of ging het over haar kinderen? 'Het spijt me vreselijk...' Alexandra's ogen vulden zich met tranen en ze hield haar servet tegen haar ogen, alsof ze moest hoesten. Het leek of er nooit een eind aan de avond kwam, en Henri was woedend op haar toen ze vertrokken.

'Hoe kon je me zoiets aandoen?' schimpte hij tijdens de rit naar huis. 'Je houding was een duidelijke belediging.'

'Henri, het spijt me... ik voelde me niet goed... ik kon me niet concentreren... ik...' Maar het enige waaraan ze kon denken was aan John Chapman in hotel Bristol, en hoe dolgraag ze hem wilde opbellen.

'Als je je niet goed voelde, had je niet mee moeten gaan. Je deed meer kwaad dan goed.' Hij was razend.

'Het spijt me... ik probeerde het... echt...' De tranen gleden over haar wangen. Ze vond het vreselijk dat ze hem zo in de steek had gelaten, maar er was op dat moment zoveel waaraan ze moest denken.

'Je hebt geen excuus!' raasde hij. Dat had ze wel, maar ze kon het hem niet vertellen. 'Ik sta niet toe dat je je zo gedraagt.' En toen, als laatste klap: 'Je bent altijd onmogelijk als je bij je moeder bent geweest.' Alsof ze een ondeugend kind was en hij het recht had haar standjes te geven. 'Mijn moeder heeft er niets mee te maken, Henri.' Alexandra sprak zacht en snoot haar neus, terwijl hij haar woedend aankeek toen ze bij een stoplicht moesten wachten op weg naar huis. Het kon hem zelfs niet schelen dat de chauffeur hem hoorde.

'Waar was je vanavond dan tot zes uur?' Alweer! Alexandra schudde haar hoofd, staarde uit het raampje en keek hem toen weer aan.

'Dat zei ik je toch. Ik was bij mijn moeder.'

'Was er nog iemand anders?' Hij was nog nooit eerder achterdochtig geweest, en het kwetste haar vreselijk.

'Natuurlijk niet. Zeg, waar verdenk je me van?' Ze wilde hem zeggen dat zij zich niet met dezelfde sport bezighield als hij, maar ze wilde geen doos van Pandora openen en daardoor nog grotere problemen veroorzaken. Ze stak haar hand uit en streelde de zijne, maar niets wees erop dat hij vertederd was. 'Henri, toe...'

'Je hebt me vanavond te schande gemaakt.'

'Het spijt me, ik had vreselijke hoofdpijn.'

Hij zei niets meer tegen haar, maar toen ze hun huis aan de Avenue Foch bereikten, opende hij hoffelijk de deur voor haar, ging toen naar zijn eigen kamers en deed de deur stevig achter zich dicht.

22

Zodra Henri de volgende ochtend naar zijn kantoor was vertrokken, zocht Alexandra het telefoonnummer van hotel Bristol op, belde en vroeg naar John Chapman. Haar hand beefde rond de hoorn en haar stem was schor toen ze zich bij hem bekend maakte. Ze voelde zich als een geheim agente en was buitengewoon nerveus. Als Henri ook maar enig idee had van wat ze uitvoerde, of van wat ze te weten was gekomen, zou hij hoogstwaarschijnlijk van haar scheiden.

'Hebt u met uw moeder gesproken?' Chapman had een kalme, prettige stem en ze vond het gemakkelijk om met hem te praten.

'Gisteren... Ik... Ik was alles vergeten.' Zelfs dat ze geadopteerd was. Ze had zich al die jaren toegestaan het te ontkennen, nog afgezien van het feit dat ze al eerder was geadopteerd. En Hillie... en de vrouw met het rode haar... Maar Chapman scheen haar niet te veroordelen.

'Misschien was het gemakkelijker voor u niets meer van vroeger te weten. U had er geen reden voor.' Hij zweeg even en vroeg toen zacht: 'Kunnen we niet ergens een afspraak maken voor vandaag? Het spijt me heel erg, maar ik ken uw achternaam niet. Ik ken alleen de naam van uw moeder.' Hij klonk beleefd en welopgevoed, als iemand met een goede opleiding. Ze was bang geweest dat hij een van die sjofele detectives was die je in tweederangs films zag.

'De Morigny, Alexandra de Morigny.' Ze bekommerde zich niet om haar titel, die scheen onbelangrijk.

'Dank u. Ik hoopte dat we elkaar konden ontmoeten. Misschien wat later in de ochtend? Ik zou u graag de dossiers willen laten zien die ik heb. Misschien kunt u er nog iets aan toevoegen... In ieder geval hebt u het recht evenveel te weten als wij.'

'Dank u zeer. Ik kan wel naar uw hotel komen...' Ze wierp een blik op het klokje op haar bureau en maakte snel een berekening. Ze moest baden, zich aankleden en instructies achterlaten voor het personeel. Henri kreeg gasten voor een diner. 'Om elf uur. Schikt dat?'

'Uitstekend.' Met wat geluk haalde hij dan die avond nog de vlucht naar New York. Hij had veel te doen en wilde niet eeuwig in Parijs blijven hangen. 'Ik ben een meter negentig, heb blond haar met een scheiding opzij, en draag een tweed colbert, een blauw overhemd en een grijze broek. Zullen we afspreken in de lobby?' Hij klonk meer als een student dan een detective en ze glimlachte toen ze zich zijn kleding voorstelde. Net als een van haar Amerikaanse neven. En toen realiseerde ze zich dat hij ook niet wist hoe zij er uitzag. 'Ik ben ook blond en een meter zestig...' Ze lachte. 'Het spijt me, ik vergeet altijd hoe dat in het Engels is. Vijf voet vijf, zoiets. En ik draag een grijs mantelpak.' Ze had een grijs zijden pak in gedachten, waar Henri zo van hield, maar dat kwam er niet op aan. En toen ze zich aankleedde, koos ze een roze zijden blouse, een roze Hermèssjaal en de Bvlgari munten in haar oren, die ze altijd droeg als ze er niet opvallend uit wilde zien. Ze maakte een degelijke en toch chique indruk toen ze langzaam hotel Bristol binnenkwam. Maar haar hart bonsde en haar hakken tikten op de marmeren vloer. Ze keek de lobby rond en wilde naar de receptie gaan om hem op te laten roepen toen hij haar zag vanwaar hij rustig in een stoel zat met een exemplaar van de Parijse Herald Tribune. Hij stond op en liep met lange benen naar haar toe, met een glimlach die haar bijna de adem benam. Hij had perfecte tanden, aardige ogen en ze vond hem onmiddellijk sympathiek. Hij zag eruit of hij een goede vriend zou kunnen zijn en ze schudde hem plechtig de hand en probeerde niet naar de aktentas te kijken die hij bij zich had. Ze wist dat daarin de geheimen van haar verleden zaten, van haar en haar zusters.

'Het spijt me dat ik zo laat ben.' Ze sprak haast fluisterend, en hij voelde direct dat ze bang was. 'Ik heb zelf gereden en het duurde afschuwelijk lang voor ik een parkeerplaats kon vinden. Ten slotte heb ik de auto maar aan de portier gegeven.' Hij knikte en ze gingen in een hoekje zitten, in twee grote roodfluwelen fauteuils die volmaakt geschikt leken voor de gelegenheid.

'Wilt u iets drinken? Een kop thee?' Maar ze was te nerveus om iets te eten of te drinken en schudde haar hoofd terwijl hij het dossier uit zijn aktentas haalde. Het was veel dikker dan toen Arthur Patterson het eerst aan John gaf. Er was nu ook alles wat hij van Hilary's leven wist in terechtgekomen. En al gauw zouden de feiten van Alexandra's leven er ook bij zijn.

'Dank u, ik heb niets nodig.' Haar ogen keken diep in de zijne. 'Hebt u al een idee of u de anderen gauw zult vinden?'

'Dat hopen we. Het laatste spoor dat we van Hilary hebben, was toen ze Arthur Patterson ongeveer twintig jaar geleden opzocht omdat ze jou en je zusje hoopte te vinden, en ze was woedend toen ze ontdekte dat hij jullie uit het oog was verloren. Ik veronderstel dat ze zelf heeft geprobeerd jullie te vinden, maar het is haar kennelijk niet gelukt. In ieder geval hield ze hem verantwoordelijk voor het uiteenvallen van jullie gezin, en ik denk dat ze hem zelfs haat. Dat is trouwens niet moeilijk te begrijpen, van wat we uit haar jeugd te weten gekomen zijn. Ik weet nog niet wat er met Megan is gebeurd, maar zeker in vergelijking met u heeft Hilary het slechtste deel gekregen.' Hij vertelde haar wat hij wist en Alexandra's ogen vulden zich met tranen toen ze luisterde en bedacht wat een verschrikkelijk lot een dergelijk leven voor wie dan ook zou zijn. Ze probeerde zich voor te stellen dat het haar eigen kleine meisjes overkwam en de gedachte alleen maakte haar al ziek. Geen wonder dat Hilary verbitterd was. Daar had ze alle recht toe. Verlaten, geslagen, vergeten. 'Ik neem aan dat ze toen ze naar New York ging, dat deed om Patterson op te zoeken, en daarna zijn we haar kwijtgeraakt. Maar ik heb een intensief onderzoek op touw gezet en denk dat er wel nadere berichten over Hilary zijn als ik terugkom. We dachten eenmaal al dat we haar gevonden hadden, maar dat was niet zo.' Hij dacht aan de vrouw bij de cba. Toch zou hij haar vinden, waar ze ook mocht zijn. 'Volgende keer vergissen we ons niet.'

'Mijn god, wat een afschuwelijk leven.' Alexandra veegde steels haar tranen weg en hij bood haar het dossier aan zodat ze het kon doorbladeren. Ze kon nauwelijks verdragen wat ze las, en keek hem ten slotte met een verdrietige blik aan. 'Hoe heeft ze het kunnen overleven?' Alexandra voelde een golf van schuld toen ze haar eigen leven vergeleek met dat van haar zuster. 'Waarom is het zo gegaan?'

'Dat weet ik niet. Het rad van fortuin is niet altijd vriendelijk, mevrouw De Morigny.'

'Dat weet ik.' Ze sprak zacht, maar ze had het nog nooit zo duidelijk gezien. Het was als een van die kaleidoscopen die ze haar kinderen had gegeven: je draaide ze een fractie en dezelfde stukjes vormden een volslagen ander patroon, het ene ogenblik waren er bloemen, en het volgende demonen die vuur spuwden. Het leek zo verkeerd dat Hilary aan de demonen was overgeleverd. Het kostte haar moeite haar gedachten tot John Chapman te bepalen. 'Wat kan ik doen om te helpen haar te vinden?'

'Op het moment niets, tenzij u zich iets specifieks herinnert dat ons zou kunnen helpen. Maar uw kennis zou alleen met het verleden te maken hebben. Ik denk niet dat het nu nog van nut is. Ik bel u op zodra ik de anderen gevonden heb, en dan wilde meneer Patterson graag dat u naar zijn huis in Connecticut zou komen om hen te ontmoeten. Het is het enige dat hij nog wil doen voor hij sterft.' Het scheen een nobele wens, maar minder nobel als je dacht aan de pijn die hij veroorzaakt had.

'Wat is hij voor een man? Gek, maar ik herinner me hem helemaal niet.' Evenmin als haar vader. Ze had een blik geslagen op de knipsels over Sam in John Chapmans dossier, en was getroffen door zijn knappe uiterlijk en zijn succes. Er waren slechts twee foto's van haar moeder: een van een glimlachende jonge vrouw met golvend, helderrood haar - op een eigenaardige manier had ze iets van Alexandra's jongste dochter - en de andere foto toonde de drie kleine meisjes, Alexandra en Hilary, in dezelfde witte jurkjes en glanzend zwarte schoenen, en de baby in een lange strookjesjurk in de armen van haar moeder, genomen nadat Megan geboren was, tijdens het laatste Paasfeest dat haar moeder leefde. Het was een foto genomen voor hun huis op de Sutton Place, maar het huis kwam Alexandra niet bekend voor. Chapman probeerde haar vraag te beantwoorden. 'Meneer Patterson is heel oud en heel ziek. Ik denk niet dat hij nog lang zal leven. Hij is erop gebrand jullie drieën bij elkaar te brengen vóór hij sterft. Dat betekent heel veel voor hem.'

'En als hij sterft voor u hen gevonden hebt?' vroeg Alexandra vierkant. 'Hij heeft een regeling getroffen waarbij we ons onderzoek kunnen voortzetten tot we jullie bij elkaar hebben gebracht. Maar hij zou het prettig vinden als hij er nog was om het mee te maken.' Ze knikte. Hij had aan alles gedacht. Het was alleen een schande dat hij er niet dertig jaar geleden op gekomen was. Het zou een groot verschil voor Hilary hebben gemaakt. Ze zei het ook tegen John Chapman. 'Als hij zo goed bevriend was met mijn ouders, waarom heeft hij ons dan niet in huis genomen, zodat we bij elkaar konden blijven?'

John Chapman schudde het hoofd. 'Ik weet het niet. Hij zei iets over zijn vrouw die het niet aan zou kunnen. Ik denk dat hij er nu spijt van heeft. Soms maken we verschrikkelijke fouten, maar die zien we pas bij een terugblik.' Hij durfde haar toen te vragen wat Arthur zo graag wilde weten. 'Bent u gelukkig? Neem me niet kwalijk dat ik het vraag... Maar het betekende een heleboel voor Arthur.' Ze glimlachte tegen John.

'Ik ben altijd heel gelukkig geweest. Ik ben gezegend met fantastische ouders van wie ik vreselijk veel houd. Pierre de Borne was een bijzondere man en ik ben dankbaar dat hij zo lang is blijven leven. Hij was de vreugde van mijn leven.' Ze bloosde, 'en ik van het zijne.' En toen lachte ze spontaan. 'En u hebt gisteren mijn moeder ontmoet. Ze is geweldig, hè? Ze is mijn dikste vriendin en bondgenote. Dit is allemaal heel moeilijk voor haar.' Alexandra's gezicht betrok toen ze dacht aan haar moeders tranen, de vorige dag. 'Het was zo moeilijk voor haar mij te herinneren aan het verleden. Ik denk dat het voor niemand gemakkelijk is dat allemaal naar boven te halen, vooral door de manier waarop het gegaan is.' Ze zuchtte en keek hem indringend aan. 'Is er iemand die werkelijk weet waarom hij haar vermoord heeft?'

'Niet echt.' Hij schudde het hoofd. 'Een of andere ruzie, dacht ik. Ik geloof dat hij dronken was. Tijdelijke krankzinnigheid, zoals de verdediging beweerde en meneer Patterson houdt tot op vandaag vol dat Sam, uw vader, haar adoreerde.

Het is moeilijk te begrijpen dat mensen zich overgeven aan dat soort geweld en aan zulke emoties.'

Ze knikte, maar dacht aan Hilary en dat ze nog steeds niets hadden uitgevonden over Megan. 'Ik hoop dat Megan goed terechtgekomen is. Dat hoop ik voor allebei.' Het was of ze hen nu kende, alsof ze al bij haar waren teruggekomen, als haar eigen kinderen. 'Ik heb zelf twee kleine meisjes, Axelle en Marie-Louise. Gek,' zei ze nadenkend, 'ik geloof dat Marie-Louise op Hilary lijkt.' Het was ook gek dat Alexandra was teruggekeerd naar het geboorteland van haar moeder.

En toen stelde Chapman een moeilijke vraag. 'Hebt u uw man dit alles al verteld?'

Langzaam schudde ze het hoofd. 'Ik ben bang dat Henri het niet zal begrijpen. Ik denk dat hij overstuur zal zijn omdat mijn ouders hem niets hebben verteld toen we trouwden. En totdat u de anderen gevonden hebt, heeft het geen zin er met hem over te beginnen, het maakt hem alleen maar ongelukkig.' Het was een verhaal dat ze zich sinds de avond tevoren voorhield, en ze was er nu bijna van overtuigd. 'En als we de anderen vinden?'

'Dan moet ik hem wel iets zeggen.' Ze glimlachte onzeker. 'Normaliter ga ik niet in een vloek en een zucht naar Amerika, meneer Chapman.'

'U hebt hem niet bedrogen, u wist het niet.' Hij probeerde haar te kalmeren, maar ze wist wel beter.

'Maar mijn ouders wel. Hij zal vreselijk boos zijn. Hij gelooft dat ik de dochter ben van de Comte De Borne. Die bloedverwantschap betekent heel veel voor Henri. Hij kan zijn familie tot negenhonderd jaar terug volgen. En ik denk echt niet dat een moordenaar en een Franse oorlogsbruid de mensen waren die hij in gedachten had als grootouders van zijn kinderen.' Misschien was het maar goed dat ze nooit een zoon hadden gekregen. Dan zou hij haar helemaal nooit vergeven. Misschien zou hij het nu ook nooit doen. Chapman had medelijden met haar toen hij naar haar gezicht keek. Hij begreep dat haar echtgenoot niet gemakkelijk was.

'Ik denk dat hij zich wel zal aanpassen. U bent kennelijk al lang getrouwd. En hij houdt van u. Dat telt toch geweldig mee.'

'Niet voor iedereen, meneer Chapman.' Ze glimlachte weemoedig. En hoe kon hij er zo zeker van zijn dat Henri van haar hield? Ze was er soms zelf niet eens zeker van. Hij beschouwde haar als zijn bezit, zoals een mooi Louis-XV meubel, of een heel goed schilderij. En als dat schilderij een vervalsing zou blijken te zijn? Zou hij er dan nog genoeg van houden om het niet weg te doen? Ze wist dat er mensen bestonden die het zouden houden, maar ze was er absoluut niet zeker van dat Henri een van hen was. Hij was geobsedeerd door kwaliteit en geloofwaardigheid en perfectie. En ze wist nu dat haar afstamming grote barsten vertoonde. Het was niet moeilijk je Henri's reactie voor te stellen.

Chapman keek haar begrijpend aan toen ze daar rustig in een hoekje van de lounge van zijn hotel zaten, en hij realiseerde zich dat hij haar aardig vond. Ze was zachtmoedig en verlegen en had vriendelijke ogen, het soort ogen dat hij altijd had willen vinden in een vrouw. Ze was zo elegant, en zo lief. Hij hoopte dat Arthurs onderzoek haar geen pijn zou doen. Ze had niets gedaan om dat te verdienen.

'Mag ik je uitnodigen voor een lunch, Alexandra? En vergeef je me dat ik zo weinig formeel ben?' Hij lachte zijn jongensachtige glimlach tegen haar en ze begon ook te lachen.

'Je kent alle geheimen van mijn leven. Ik kan toch niet verwachten dat je me aanspreekt met de titel van mijn echtgenoot?'

'O hemel... is hij dan ook van adel?'

'Natuurlijk.' Ze lachte weer en toen ze dat deed, leek ze plotseling veel jonger. 'De baron Henri Edouard Antoine Xavier Saint-Brumier de Morigny. Mooie naam, hè?' Ze giechelde er bijna om. Ze was die ochtend zo gespannen geweest en ze had een uitlaatklep nodig. Dat hadden ze beiden.

'Past het allemaal op zijn rijbewijs?'

Ze lachte bij het idee. En werd toen weer ernstig. 'En u, meneer Chapman, wat vindt u van dit alles? U bent een intelligente man. Het is toch allemaal nogal schokkend.'

'Niets schokt me meer. Ik vind het een schande dat er zoveel levens verwoest zijn door één daad van krankzinnigheid. En tot op zekere hoogte vind ik het een schande de sintels weer op te stoken. Maar het is niet aan mij dat te beoordelen, en misschien brengt het een paar van jullie toch ook wel enige troost om weer herenigd te worden. Ben je nieuwsgierig naar de anderen?' Ze knikte. Ze moest toegeven dat ze dat was.

'Ik herinner me Hilary een beetje... van die flitsen en ogenblikken vanaf het moment dat ik er gisteren met mijn moeder over gepraat heb.' Toen zuchtte ze. 'Het was een geweldige schok voor haar.'

'En voor jou ook.' Er lag medelijden in zijn ogen en hij zou zijn hand naar haar uit willen steken, maar deed het niet. 'Het spijt me dat ik jullie zoveel narigheid bezorg.'

'Maar dat hebt u nog niet gedaan.' Het zou wel gebeuren als hij de anderen vond.

'Kan ik je overhalen om met me te gaan lunchen; ondanks alles?' Hij mocht haar graag en, gek genoeg, wilde haar leren kennen. Hij hield zich voor dat het was om zijn cliënt over haar te berichten, maar hij wist dat het meer was. De stukken van het mysterie kwamen op hun plaats te liggen, en zij was een schat van een vrouw, die hij heel aardig vond.

Zé aarzelde nog een fractie van een seconde, berekende wat voor kwaad het zou kunnen en besliste toen dat er niets in zat. 'Graag.'

'Heb jij een suggestie? Ik ben hier de laatste tijd niet meer geweest en ben bang dat ik niet erg op de hoogte ben van de plaatsen die "in" zijn.'

'De beste plaatsen, meneer Chapman, zijn de oude.' Ze stond op en glimlachte. Hij stopte alles terug in zijn aktentas en deed die op slot. Heel even wilde ze hem vragen of zij de foto van haarzelf als klein meisje met haar zusjes mocht hebben, maar bedacht toen dat hij die nodig had om aan de anderen te laten zien als hij hen vond. Nu begreep ze plotseling waarom er geen foto van haar als baby was. Ze dacht er nog aan toen ze de hal van het hotel doorliepen en hij erop stond dat ze hem John noemde. Hij merkte toen een eigenaardige blik in haar ogen.

'Ik realiseerde me plotseling iets dat ik nooit eerder begrepen heb. Mijn ouders hebben geen foto's van mij als baby. En ik accepteerde het alsof het normaal was.'

'Je had geen reden om aan hen te twijfelen. Waar gaan we heen voor de lunch?'

'Ik dacht aan de Ritz, met al die oude dametjes.' Ze grinnikte en hij lachte toen ze zijn arm nam en ze aan hun wandeling begonnen. 'Het klinkt verrukkelijk.'

'Ze maken dat ik er vreselijk jong en aantrekkelijk uitzie.'

'Dat doe je ook, heb je dat de laatste tijd niet meer gemerkt?'

'Ik probeer niet te kijken. Ik zie alleen de rimpels.' Maar het was loos gepraat, ze zag er uit of ze nog geen dertig was en had een prachtige huid en zijdeachtig haar, dat hem er plotseling aan deed denken dat ze er anders uitzag dan hij had verwacht.

'Weet je, het is gek, maar ik dacht dat je rood haar zou hebben.'

Ze glimlachte schuldbewust, en keek heel vrouwelijk, en hij werd er weer door getroffen hoe mooi ze was, op een subtiele manier. Het was bijna of ze probeerde het te verbergen, met haar damesachtige kapsel en ingetogen kleren. Hij vroeg zich af hoe ze er uit zou zien als ze zich eens helemaal liet gaan. Waarschijnlijk ongeveer zoals haar moeder.

'Ik heb ook rood haar.' De glimlach vervaagde. 'Mijn man houdt er niet van, dus geef ik het een kleurspoeling. Axelle, mijn jongste dochter, heeft ook rood haar. Maar ik ben al jaren niet meer rood. Henri vindt het vulgair.' Ze zei het als iets vanzelfsprekends, en John besliste in stilte dat Henri kennelijk een idioot was.

Hun lunch in de Ritz was ontspannen en gemakkelijk en plezierig. Ze praatten over Boston en New York, en over Cape Cod en Saint-Jean-Cap-Ferrat, waar ieder van hen de zomer doorbracht. Ze praatten over zeilen en de zomers toen ze nog kind waren, en hoe hij aan een carrière was begonnen in plaats van door te gaan met zijn rechtenstudie zoals de bedoeling was. Ze waren als oude vrienden, en vonden het beiden jammer toen ze hem uiteindelijk achterliet voor zijn hotel en zij terugging naar de auto die ze in de hoede van de portier had achtergelaten.

'Bel me zodra je iets weet, John.'

'Ik beloof het.' Hij raakte even haar hand aan het stuur, boog zich toen naar voren en kuste haar wang. 'Zorg goed voor jezelf. En ik hoop dat je de volgende keer dat ik je zie, vlammend rood haar hebt.'

Ze moesten allebei lachen en ze wuifde toen ze wegreed in de stroom van verkeer, met het gevoel dat ze een nieuwe vriend had gemaakt. Hij was knap en charmant en intelligent, en ze vroeg zich af waarom hij niet getrouwd was. Hij zei alleen dat hij was gescheiden en een voorkeur had voor moeilijke vrouwen, maar daar was het bij gebleven.

Ze vond hem echter zo aardig dat ze zich niet kon voorstellen waarom er niemand was geweest en hem had meegesleept op het ogenblik dat hij van zijn eerste vrouw gescheiden was.

Haar gedachten gleden echter weer snel terug naar de reden van zijn komst naar Parijs. Het was meer dan verrassend. Ze was verbijsterd toen ze bij het thuiskomen besefte dat het al vier uur was. Ze gaf nog wel een diner die avond. Ze ging haastig de wijnen en de bloemen na, praatte met de kok, en wierp nog een blik in het rond om er zeker van te zijn dat alles in orde was. En toen ging ze naar haar dochters die in de tuin met een vriendinnetje aan het spelen waren. Ze waren opgewonden omdat het schooljaar bijna voorbij was en ze al gauw naar Cap Ferrat zouden vertrekken.

Om half zeven ging ze zich verkleden; ze hoorde Henri in zijn studeerkamer, maar wilde hem niet storen. In plaats daarvan liet ze haar bad vollopen en legde haar avondjapon klaar, een van witte zijde die tot op de grond viel. Ze droeg die japon gewoonlijk met lange diamanten oorbellen die ze van Henri's nu gestorven moeder had gekregen. Ze haalde ze juist uit haar juwelenkistje toen hij met een woedende uitdrukking op zijn gezicht de kamer binnenstapte.

'Hallo schat.' Ze stond op om hem te begroeten, maar de glimlach verstijfde op haar gezicht toen ze hem zag. 'Is er iets gebeurd? Ik heb alles voor vanavond nagekeken en het zag er goed uit, dacht ik...' Maar het was duidelijk dat er intussen iets vreselijks was gebeurd.

'Weet je eigenlijk wel wat je doet, als je me belachelijk maakt in heel Parijs?'

'Mijn hemel, Henri, waar heb je het over?'

'Ik bedoel dat je vandaag bent gezien in de Ritz, waar je met een man zat te lunchen, terwijl je dacht dat je je verstopt had.'

Haar gezicht werd heel wit, maar ze bleef doodstil staan terwijl ze het hem uitlegde. 'Als ik me zou willen verstoppen, zou ik niet direct naar de Ritz gaan. Het was een zakenlunch. Hij is hier uit New York, voor zakelijke dingen die hij met mijn moeder moet bespreken.'

'Dat hoorde ik gisteren al, Alexandra. En je kunt je er geen twee maal achter verbergen. Maar het verklaart in ieder geval je gedrag van gisteravond. Je kon niet goed denken. Maar ik tolereer een dergelijke belediging niet langer. Je gaat morgenochtend naar Cap Ferrat.' Ze werd verbannen als een stout kind, en de tranen sprongen in haar ogen over het onrechtvaardige van wat hij dacht.

'Henri, ik heb je nooit bedrogen, je moet me geloven.' Ze durfde niet naar hem toe te gaan en ze stonden ieder aan hun kant van de kamer, zij in sombere wanhoop, hij diep beledigd.

'Dat heb ik tot nu toe geloofd. Maar je kunt niet van me verwachten dat ik dat op dit ogenblik doe.'

'Het is waar.'

'Onzin. En ik ben van plan je moeder te vertellen wat ik denk van het feit dat ze je een rookgordijn verschaft. Ik wil haar van de zomer niet in Cap Ferrat zien.'

'Henri, dat is niet fair. Ze wil de kinderen zien...'

'Daar had ze dan aan moeten denken voor ze jou en je minnaars ging dekken.'

'Ik heb geen minnaars!' schreeuwde Alexandra. 'En mijn moeder heeft er niets mee te maken...'

'Aha... ik dacht dat het om haar zaken ging.' Hij liep langzaam naar haar toe, met een overwinningsblik in zijn ogen en Alexandra zakte in een stoel, verslagen en wanhopig ongelukkig.

'Het is...'

'Wat zijn dat voor zaken?' Ruw tilde hij haar kin op zodat ze hem moest aankijken, maar hij wist dat ze hem niet de volle waarheid vertelde, en zij kon er niets aan doen. Als ze hem die hele waarheid vertelde, zou het nog veel erger zijn, dat wist ze.

'Ik kan het op het ogenblik nog niet uitleggen. Het zijn vertrouwelijke zaken van mijn ouders.' Ze zag er bleek en geschokt uit en hij liep weer op hoge benen de kamer uit, draaide zich toen om en keek haar vanuit de deuropening aan.

'Ik zou dat nooit van je verwacht hebben, Alexandra. Zorg dat het nooit meer gebeurt, anders ga je terug naar het huis van je moeder, zónder je dochters. En zorg dat je spullen voor de Riviera morgenochtend om twaalf uur gepakt zijn.' Daarna sloeg hij de deur naar haar boudoir dicht en zij bleef wanhopig snikkend achter. Ze had zo'n plezierige tijd met John gehad, en het was allemaal even onschuldig, en nu dacht Henri dat ze hem bedroog. Plotseling realiseerde ze zich dat ze John moest opbellen. Haastig liep ze naar de telefoon op haar bureau en belde naar hotel Bristol. Gelukkig was hij er, en kon ze hem zeggen dat ze een paar weken eerder naar Cap Ferrat vertrokken, voor het geval hij haar moest bereiken. Ze gaf hem het telefoonnummer en bedankte hem nog eens voor de lunch, zonder een moment te laten blijken hoeveel pijn hun ontmoeting zojuist veroorzaakt had.

'Ik hoop dat ik weer gauw contact met je kan opnemen.'

'Ik ook.' Maar ze schaamde zich omdat er een paar redenen waren waarom ze dat dacht. Hij was zo aardig en begrijpend. Maar hij moest zijn eigen leven leiden, net als zij. Ze had al genoeg problemen zonder zich over te geven aan fantasieën in verband met hem.

'Ik bel je op zodra ik iets weet.'

'Dank je, John. Goede reis naar huis.'

'Vast wel. Ik ga morgenochtend.' Hij had gehoopt die avond nog een vlucht te krijgen, maar hij was pas zo laat na de lunch in zijn hotel temg dat hij niet langer in de stemming was om te pakken en weg te rennen, dus besloot hij dat een laatste avond in Parijs geen kwaad zou kunnen. Hij voelde zich ontspannen en opgewekt na zijn lunch met Alexandra. Toen hij Sasha vanuit zijn hotel belde, was ze in een van haar onmogelijke buien. Hij had plotseling geen haast meer om terug te gaan. Nu verheugde hij zich op een hapje in een bistro vlakbij en een gezellige wandeling door de straten van Parijs.

Alexandra legde de hoorn op de haak en liep langzaam naar haar badkamer, ze kon gewoon niet geloven dat Henri direct het ergste van haar dacht en vroeg zich af hoe de zomer nu zou zijn. Ze kreeg er die avond al een voorproefje van. Hij sprak op ijzige toon tegen haar en totdat zij en de meisjes de volgende dag vertrokken, behandelde hij haar als een paria.

'Je zult niemand ontvangen tot ik kom, is dat duidelijk? Je moet in de villa blijven, en ik bel je op.' Hij behandelde haar als een gevangene die geprobeerd had te ontsnappen. Haar eigen woede werd langzamerhand steeds groter toen ze de volgende dag afscheid namen.

'Mag ik wel naar het strand, of moet ik in mijn kamer blijven aan zo'n ketting met een bal?'

'Het spijt me dat je ons huwelijk zo'n zware last vindt, Alexandra. Ik heb me nooit gerealiseerd dat het zo pijnlijk voor je was.' Hij had overal een antwoord op en voor het eerst had ze, toen ze wegreden, een hekel aan hem.

De chauffeur en twee huishoudelijke hulpen gingen mee op reis en ze zouden de Citroën en de Peugeot op de slaaptrein naar de Rivièra zetten.

'Waarom was papa in zo'n slechte bui?' vroeg Axelle toen ze door het verkeer naar het station manoeuvreerden. 'Was hij nijdig op je?'

'Een beetje maar.' Ze streek de koperkleurige krullen glad zoals Hilary lang geleden bij haar had gedaan en glimlachte bij de verre herinnering aan haar zuster. Nu raakte ze opgewonden bij het vooruitzicht hen terug te zien. Ze hoopte maar dat Chapman hen gauw vond en dat ze weg kon komen om hen te ontmoeten. Maar Axelle gunde haar geen tijd om erover na te denken toen ze door Parijs reden.

'Papa leek helemaal niet "een beetje nijdig", vond ik. Hij leek héél erg nijdig. Heb je iets vreselijks gedaan, maman?' Alexandra glimlachte en nam het handje van Axelle in die van haar. Het zou prettig zijn weer aan de Riviera te zitten en misschien ook prettig een paar weken van haar echtgenoot verlost te zijn.

'Ik heb alleen maar iets gedaan wat een beetje dwaas was.'

'Zoals toen je die hoed had gekocht waar hij zo'n hekel aan had, met al die veren en die voile?' Axelle had hem prachtig gevonden, en Henri had Alexandra gedwongen de hoed dezelfde dag nog terug te sturen.

'Zoiets, ja.'

'Heb je een andere hoed gekocht?'

'Hmm... ja... ehh... zoiets...'

'Was hij leuk?'

'O ja,' glimlachte Alexandra tegen haar jongste dochter, 'heel erg leuk.' Axelle lachte naar haar met kennelijk plezier, toen ze het station bereikten.

23

Het materiaal dat ze tijdens Johns afwezigheid over Hilary te voorschijn hadden getoverd, was uitstekend en hij was er dan ook buitengewoon blij mee. Ze hadden ontdekt dat zij een avondcursus had gevolgd, hadden haar baan bij het uitzendbureau ontdekt, en haar vandaar gevolgd tot het cba. Het was geweldig. Ze hadden nu alles wat ze nodig hadden en toen Chapman het dossier doorkeek, besefte hij dat hij de eerste maal gelijk had gehad. Het was de echte Hilary Walker die hij gesproken had toen hij naar het cba had opgebeld, en het was eveneens duidelijk dat ze niet gevonden wilde worden. Het zij zo, hij zou wachten tot hij Megan gevonden had en dan zelf op haar af gaan. Voorlopig moest ze denken dat ze hem kwijt was.

Als hij echter aan haar dacht, voelde hij haar aan zijn hart trekken, telkens ook als hij haar dossier doorkeek. Hij wilde haar zeggen dat alles nu goed was, dat er mensen waren die om haar gaven, dat ze niet meer moest weglopen. Het was vreselijk eraan te denken hoe boos en eenzaam ze was, maar toen realiseerde hij zich dat haar huidige leven misschien veel ingewikkelder in elkaar zat dan hij wist. Hij vroeg zijn assistent een volledig onderzoek naar Hilary Walker van het cba Netwerk te beginnen. Ze kon wel getrouwd of gescheiden zijn, en zes kinderen hebben. Het gebroken meisje dat hij gevolgd was van Boston naar Jacksonville en naar New York leidde nu misschien een gelukkig leven. Eigenlijk hoopte hij dat maar. En toch wist hij dat hij pas rust zou hebben als hij haar had ontmoet. Het was idioot, maar hij werd geobsedeerd door de vrouwen in deze zaak, hun levens, hun goede en kwade lot. Het ging zover dat hij zijn ex-vrouw uitnodigde voor een lunch en probeerde haar tot een uitspraak te verlokken over haar gevoel voor de personen die ze beschreef.

'Word je nooit verliefd op hen, Elly?' Hij moest zijn gedachten ordenen toen ze naast de fontein in de Four Seasons zaten. Dit was de plek waar alle vooraanstaande uitgevers van de stad kwamen lunchen en hij wist dat het haar lievelingsrestaurant was. Zelf prefereerde hij nog steeds de sensuele, artistiekerige chaos van de Russische Tearoom. Maar Eloïse was anders. Ze was lang, koel en beheerst, ze had een geslaagde carrière en ze had het briljant gedaan; ze scheen eerder geschikt voor het koele marmer en de stemmige fonteinen van de Four Seasons.

'Verliefd op hen worden? Wat bedoel je? Denk je eraan een boek te gaan schrijven?' Ze keek geamuseerd en hij schudde het hoofd.

'Nee, maar ik werk op het ogenblik aan een idioot onderzoek. Het gaat zo'n dertig jaar terug, en de mensen zijn zo verdomd werkelijk voor me geworden dat ik er niet meer objectief over kan denken. Ik droom 's nachts van hen, ik denk overdag aan ze; kleine meisjes die nu zo'n beetje vrouwen van middelbare leeftijd zijn, maar die steeds aan mijn hart rukken. Ik wil iets voor hen doen.'

'Het lijkt meer op voedselvergiftiging dan op liefde,' grinnikte ze en toen strekte ze in een gebaar van sympathie haar hand naar hem uit. Ze mocht hem nog steeds graag. Een paar maal per jaar gingen ze samen lunchen en hij had haar zelfs aan Sasha voorgesteld. Toen had Eloïse hem botweg de volgende dag door de telefoon voorgehouden dat hij wel iets beters kon krijgen. 'Je hebt het wel te pakken, joh. Klinkt of je er een boek over moet schrijven.'

'Niemand zou het verhaal geloven. En bovendien kan ik dat niet. Dat zit er niet in voor me, dat weet je wel. Het is gewoon dat ik er wat van krijg! Hoe kunnen mensen op papier zo echt voor je worden?'

'Dat gebeurt wel eens.'

'Gaan ze uiteindelijk ook weer weg?'

'Ja, als je het hebt opgelost,' zei ze geruststellend, terwijl ze van haar salade at. 'Als ik een boek af heb, verdwijnen de figuren ten slotte. Voorgoed. Maar eerst is het of je door hen achtervolgd wordt.'

'Dat is het!' Hij wuifde met zijn vork. 'Dat is het precies!' Hij werd achtervolgd door Hilary, en als hij niet door haar werd gekweld, dacht hij aan Alexandra. Hij had haar opgebeld zodra hij er zeker van was dat Hilary bij het netwerk werkte, en ze had erover gejuicht. Nu wachtte ze nog op nieuws over Megan, en John had al zijn medewerkers aangespoord omdat Pattersons gezondheid achteruit leek te gaan. 'Wat moet ik doen om van zoiets af te komen?'

'Er een eind aan maken. Breng de zaak tot een goed einde, doe wat je te doen hebt, dan verdwijnt het allemaal. Zo gaat dat tenminste bij mij, Is het een moeilijk geval?' In tegenstelling tot Sasha had ze altijd belangstelling, maar ze zocht dan ook altijd naar nieuwe stof voor een roman, 'Heel erg. Maar we zijn voor twee derde klaar. Ik moet nog maar één stuk van de legpuzzel vinden en dan zijn we er. Het is een nogal buitenissig verhaal. Als de zaak is afgesloten, vertel ik je erover.'

'Ik zou best een goed verhaal kunnen gebruiken. Volgende week begin ik aan een nieuw boek. Ik heb deze zomer een huis op Long Island gehuurd.' Het was ongelooflijk. Ze werkte als een paard, maar uit alles bleek dat ze het heerlijk vond. Toen lachte ze tegen haar ex-man. Hun verhouding leek op die van een broer en zuster nu ze niet langer getrouwd waren. 'Hoe gaat het met je ballerina?' Ze vroeg het niet giftig, ze wenste hem het beste, maar het meisje had haar niet gelegen toen ze haar ontmoette, al wist ze dat hij dol op haar was.

Hij haalde de schouders op als antwoord: 'Zo-zo. Mensen die betrokken zijn bij het ballet schijnen in een eigen wereld te leven. Ze heeft geen erge greep op de realiteit, althans niet op de mijne.'

'Nog erger dan schrijvers?' Eloïse glimlachte.

'Veel erger. Jij klaagde tenminste niet dag en nacht over je voeten, je maakte je geen zorgen over iedere spier in je lichaam. Het gewone ademen is al een bedreiging voor hen, ze konden zichzelf eens iets aandoen dat hen van het dansen afhield!'

'Klinkt wel vermoeiend.' Ze at haar salade op, nipte aan haar wijn en lachte tegen hem. Hij was een van de aardigste mensen die ze kende, en soms speet het haar dat ze niet getrouwd waren gebleven. Ze vroeg zich af of ze niet meer haar best had moeten doen, maar ze was intelligent genoeg om te weten dat ze dat niet in zich had. En het zou niet goed voor hen zijn geweest. Zij moest alleen zijn om te kunnen werken en had altijd het gevoel gehad dat hij echt getrouwd moest zijn en kinderen moest hebben. 'Om de een óf andere reden zie ik dit niet als de ideale partner voor je.'

'Ik evenmin. Maar het heeft een poos geduurd voor ik het zag. Er zijn maar bar weinig mensen die me boeien. De meesten zijn niet zo slim, of ze zijn niet aardig, of ze geven gewoon geen barst om anderen, alleen om zichzelf.' Zonder het te bedoelen, besefte hij dat hij zojuist Sasha had beschreven. Ze betekende steeds minder voor hem sinds hij terug was uit Parijs. 'En jij? Verschijnt de sprookjesprins al voor je aan de horizon?'

Ze haalde nonchalant de schouders op en wuifde naar een uitgever die ze kende. 'Ik heb niet veel tijd voor dat soort dingen. Wat dat betreft is er niet veel veranderd. Het is moeilijk een carrière te combineren met een gewoon leven.'

'Maar het kan wel,' verzekerde hij haar, als altijd, 'als je het echt wilt.'

'Misschien wil ik het niet.' Ze was altijd eerlijk tegen hem. 'Misschien wil ik niet meer dan ik nu heb. Mijn schrijfmachine en mijn oude nachtjaponnen.'

'El, dat is vreselijk. Wat een verdomde verspilling.'

'Nee, helemaal niet. Ik heb al die andere dingen nooit echt gewild. Ik zou het vreselijk hebben gevonden als ik kinderen had.'

'Waarom?' Het leek hem zo verkeerd. Mensen waren bedoeld om kinderen te hebben. Hij had er al twintig jaar naar verlangd, maar het nooit kunnen verwezenlijken.

'Ze zijn te veeleisend. Ze leiden je af. Ik zou te veel van mezelf moeten geven, daarom was ik ook zo'n rottige echtgenote voor je. Ik wilde alles bewaren voor mijn boeken. Dat zal wel idioot zijn, maar het maakt me gelukkig.' Hij wist dat het waar was. Ze waren beiden beter af zoals het er nu voor stond. En plotseling begon hij te lachen.

'Je was altijd zo verdomd eerlijk. Ik wilde je juist gaan vertellen dat ik een fantastische vrouw in die zaak ben tegengekomen.' Eloïse trok belangstellend een wenkbrauw op. 'Maar ze is toevallig getrouwd met een Franse baron en niet direct te krijgen.'

'Ze klinkt heel wat beter dan je ballerina.'

'Dat is zo. Maar ze gaat helemaal op in haar eigen leven. Heel jammer... ze is beeldschoon.'

'Je vindt de ware nog wel, een dezer dagen, maar houd je verre van die artistiekerige vrouwen. Die zijn echt heel beroerde echtgenotes. Geloof mij maar. Ik kan het weten!' Ze glimlachte wat spijtig, en boog zich naar voren om hem een kus op zijn wang te geven toen ze van tafel opstonden.

'Wees niet zo streng voor jezelf. We zijn allebei jong geweest.'

'En jij was fantastisch.' Ze bleef even staan om haar hoofdredacteur te groeten en toen liepen ze samen de zonneschijn in. Daarna wenste John haar veel geluk met haar nieuwe boek, hield een taxi voor haar aan en liep terug naar zijn kantoor in de Zevenenvijftigste Oost.

Er was een meevaller voor hem toen hij binnenkwam. Een van zijn assistenten had de Abramsen gevonden in San Francisco.

'Meen je dat?' Hij straalde. Ze hadden van alles geprobeerd en er was steeds niets uitgekomen. Ten slotte gaven ze het op naar David te zoeken, en daarna hadden ze Rebecca gevonden. Het bleek dat ze in het begin van de zestiger jaren naar het uiterste Zuiden waren getrokken om te marcheren met Martin Luther King en deel te nemen aan de sit-ins en de registratiecampagnes voor kiezers. Ze hadden zwarten in Georgia, Louisiana en Mississippi gratis rechtskundig advies gegeven en hadden uiteindelijk in Biloxi een kantoor voor rechtskundige hulp opgericht. Ten slotte waren ze vandaar naar Atlanta vertrokken. Pas in 1981 waren ze naar Californië teruggekeerd, maar David was gepensioneerd na een ernstige chirurgische ingreep en Rebecca maakte deel uit van een uitsluitend vrouwelijke maatschap in San Francisco, ter verdediging van vrouwen die betrokken waren bij feministische zaken. Hun leven lang waren zij klassieke liberalen geweest.

Johns assistent had niets uitgelegd. John had strikte orders gegeven dat hij, als Megan eenmaal was ontdekt, zelf contact wilde leggen. Hij liet zijn secretaresse een afspraak maken met Rebecca Abrams, en het werd zo geregeld dat hij de volgende middag een vliegtuig zou nemen. Het liep uitstekend. Sasha was nog op tournee en nu ging hij iets doen dat hij al dagen had willen doen. Het was iets dat hijzelf in geen jaren had gedaan, maar hij wist dat hij er nu toe werd gedwongen. Het hoorde bij wat hij tijdens de lunch Eloïse had geprobeerd uit te leggen... het hoorde bij dat achtervolgen.

Hij vertrok om even voor vieren uit zijn kantoor en nam een taxi naar het netwerk. Beneden liet hij een veiligheidsplaatje en een politiepas zien, waar hij enorm zijn best voor had moeten doen omdat ze bijna niet te krijgen waren. De veiligheidsbeambten van het netwerk waren tevreden en lieten hem onmiddellijk het binnenste heiligdom ingaan. Hij nam de lift naar boven, en wachtte onopvallend bij de receptie. Daar nam hij de telefoon op en belde haar nummer, maar haar secretaresse vertelde dat ze een bespreking had.

'Op haar kantoor, of boven?' Hij klonk als iemand die op de hoogte was en de secretaresse gaf hem direct de nodige informatie.

'Ze is hier. Ze heeft een bespreking met meneer Blake.'

'Enig idee wanneer ze klaar is?'

'Ze zei dat ze om half zes wegging.'

'Dank u.' Chapman hing de huistelefoon op de haak en de secretaresse die niet wist wie er had opgebeld, nam maar aan dat het iemand was die Hilary kende; waarschijnlijk iemand uit de hoogste regionen van het netwerk.

Ze kwam om precies kwart over vijf te voorschijn en John herkende haar onmiddellijk toen ze snel langs liep, zelfs zonder het 'Goedenavond, mevrouw Walker,' van de receptioniste. Hilary keek haar even scherp aan, en knikte; ze scheen niemand anders bij de receptie op te merken en zag ook John niet, die haar volgde naar de liften en samen met haar instapte. Hij was getroffen door haar uiterlijk, zag hoe al het glanzend zwarte haar in een wrong in haar nek was gedraaid, zag de elegante handen, de lange hals, hij kon zelfs de frisse geur van haar parfum ruiken. Ze liep met zekere, lange stappen en toen hij haar een keer bijna raakte, keek ze hem aan met groene ogen die tot in zijn ziel drongen, ogen die zeiden: raak me niet aan, kom nooit dichterbij. Ze nam een bus op de Madison Avenue, in plaats van te vechten om een taxi, en stapte uit bij de Negenenzeventigste Straat. Ze liep twee blokken verder naar het noorden, en toen realiseerde hij zich dat ze naar een arts ging. Hij bleef geduldig buiten wachten en volgde haar weer toen ze een taxi nam en naar Elaine's ging, waar ze een andere vrouw ontmoette. Hij zat in een van de boxen dicht bij hen en was nieuwsgierig naar wat er gezegd werd. De andere vrouw was een bekend iemand van de afdeling uitzendingen en ze leek volkomen overstuur. Eenmaal begon ze te huilen; Hilary keek onbewogen toe. Ze nam haar ongelukkig, maar zonder meegevoel op. Toen de vrouwen elkaar buiten voor het restaurant een hand gaven, herinnerde John zich dat de vrouw was ontslagen toen hij in Parijs was. Het had een enorme deining veroorzaakt en óf ze pleitte bij Hilary voor haar baan, óf ze vertelde haar kant van het verhaal. Haar ontslag was waarschijnlijk van hogerhand gekomen, maar misschien dacht ze dat ze haar baan terug zou kunnen krijgen als ze het Hilary kon uitleggen. Maar het bleek duidelijk uit de ongelukkige uitdrukking op Hilary's gezicht toen ze langzaam alleen verder door de stad liep, dat ze haar niet kon helpen. Ze bleef een paar maai staan om een etalage te bekijken, maar vervolgde verder doelbewust haar weg. Haar vrouwelijke heupbewegingen boeiden hem toen hij haar bleef volgen. Ze sloeg ten slotte de Tweeënzeventigste Straat in en liep helemaal door tot aan de rivier, naar een oud huis van bruine baksteen vlak bij een parkje. Het was een prettige buurt, maar alles wat hij zag, deed hem vermoeden dat ze eenzaam was. Ze was alleen, en had iets van een hardheid en een vastbeslotenheid die suggereerden dat ze al lang geleden muren om zichzelf had opgetrokken en nooit meer had afgebroken. En net zoals bij het lezen van haar dossier, voelde hij ook nu een intens medelijden met haar. Neerslachtig liep hij een paar blokken verder naar zijn eigen flat. Ze woonde zó dichtbij, en toch scheen ze in een eigen wereld te leven, een universum gevuld met werken en weinig meer, al was het niet fair van hem haar zo te beoordelen. Misschien was ze toch wel gelukkig, misschien had ze een vriend op wie ze hevig verliefd was. Alles aan haar heden en verleden wees echter op een eenzame vrouw met niemand om van te houden, en met niemand die van haar hield. Toen hij zijn flat binnenkwam en het licht aandeed, voelde hij een overweldigende aandrang haar op te bellen, een hand uit te steken, haar vriend te worden, haar te zeggen dat Alexandra nog om haar gaf... dat alles niet verloren was... nog niet... Maar misschien kon het haar niet schelen. Zoals hij Eloïse tijdens hun lunch had gezegd, had hij het gevoel of ze hem achtervolgde.

Hij probeerde wat te slapen, maar lag te woelen en rond te draaien, en ten slotte, omdat hij niets beters te doen had, deed hij het licht aan en belde Sasha in Denver op. Ze was op haar kamer, juist terug uit de concertzaal en ze ging dood van de pijn in haar voeten.

'Ik ben blij dat er niets veranderd is.' Hij lachte terwijl hij op zijn rug aan haar lag te denken. Hij vroeg zich af of hij niet te hard was geweest toen hij tijdens de lunch over haar praatte. Hij vond haar op de een of andere manier nog steeds opwindend, en die nacht miste hij haar. 'Zal ik naar je toekomen in San Francisco?'

'Wanneer?' Ze hield zich op de vlakte.

'Ik ga er morgen heen en hoor in een paar dagen klaar te zijn. Wanneer is het voor jullie afgelopen in Denver?'

'Morgen. We gaan naar Los Angeles. San Francisco is afgezegd.'

'Dan kom ik naar je toe in Los Angeles.'

'Ik geloof niet dat je dat moet doen.' Het bleef lang stil en hij fronste.

'Wat is er?'

'Misschien vinden sommige andere dansers het niet prettig,' zei ze vaag en hij ging langzaam rechtop in bed zitten. Hij was niet gek en had dat spelletje eerder gespeeld. Maar het was geen spelletje waar hij van hield.

'Is er een speciaal iemand die dat niet prettig zou vinden, Sasha?'

'Ach, ik weet het niet. Het is te laat om er vanavond nog over te praten.'

Nu hoorde hij een mannenstem op de achtergrond. 'Is dat Dominic, of Pierre, of Petrov?'

'Het is Ivan,' antwoordde ze humeurig. 'Hij heeft vanavond een kniepees verrekt en is er helemaal kapot van.'

'Zeg tegen hem dat ik het jammer vind. Maar zeg dat nadat je me hebt uitgelegd wat er allemaal aan de hand is, Sash. Ik ben te oud voor dit soort gerommel.'

'Je begrijpt niet hoe je als danser altijd onder druk staat,' zeurde ze in de telefoon, en hij zakte weer in de kussens terug.

'Tja, ik heb het voldoende geprobeerd. Wat begrijp ik nu niet precies?'

'Dansers hebben andere dansers nodig.'

'Ha... nu komen we bij de kern van het probleem. Je bedoelt iemand als Ivan?'

'Nee, nee. Nou ja... maar het is niet wat je denkt.'

'Hoe weet je verdomme wat ik denk, Sasha? Je hebt het zo druk met de zorgen over jezelf en je voeten en je kont en je pezen dat je niet zou merken wat iemand dacht, al schreef hij het op in neonletters.'

'Dat is gemeen!' Plotseling begon ze te huilen en voor het eerst in maanden ontdekte hij dat het hem niets deed. Plotseling, gedurende de tijd van één telefoongesprek, was het over. Hij had het gehad.

'Het mag dan gemeen zijn, schat,' zei hij met zijn diepe, zachte stem, 'maar het is toevallig waar. Ik geloof dat jij en ik maar beter onze laatste buiging kunnen maken en elegant achteruit stappen als het doek neergaat. Wanneer ik het programma goed gelezen heb, is de vierde akte zojuist afgelopen.'

'Waarom praten we er niet over als ik thuiskom?'

'Waarover? Over je voeten? Of over hoe dansers andere dansers nodig hebben? Ik ben geen danser, Sash, ik ben een man. Ik heb een veeleisende baan, ik heb een druk leven dat ik wil delen met een vrouw van wie ik houd en die van mij houdt. Ik wil zelfs kinderen. Kun jij jezelf dat zien doen?'

'Nee.' Ze was tenminste eerlijk. De gedachte alleen al vond ze een verschrikking. Ze was niet van plan haar dansen op een gegeven moment in haar leven een jaar op te geven en dan te vechten om haar spierkracht terug te krijgen. 'Waarom is dat zo belangrijk?'

'Daarom, en omdat ik tweeënveertig ben. Ik kan mijn tijd niet meer verknoeien met dit soort spelletjes. Ik heb eenmaal aan de artistieke gemeenschap geofferd. Nu wil ik wat anders.'

'Dat bedoel ik... Je begrijpt niet wat voor druk er op een danser gelegd wordt, John, baby's zijn niet belangrijk.'

'Voor mij wel, kleintje. Plus een heleboel andere dingen waar jij geen ruimte voor hebt. Je hebt mij niet nodig. Je hebt niemand nodig. Wees eerlijk tegen jezelf.' Er was een lange, lege stilte en plotseling wilde hij de telefoon neerleggen. Er was niets meer te zeggen. Ze hadden alles gezegd, en hadden al lang geen woorden meer. Ze hadden het alleen niet gemerkt. 'Dag Sash... hou je goed. Ik zie je wel als je terugkomt. Misschien kunnen we nog een keer gaan lunchen of wat drinken.' Hij wist dat ze de dingen die ze in zijn flat had laten liggen nog zou willen hebben, maar in feite was hij er absoluut niet op gebrand haar nog eens te zien.

'Je bedoelt echt dat het voorbij is?' Ze klonk geschokt en weer hoorde hij de mannenstem op de achtergrond. Hij vroeg zich af of ze samen een kamer hadden. Niet dat het er op aankwam.

'Ik dacht van wel.'

'Heb je me daarom opgebeld?'

'Nee, ik geloof dat het zomaar gebeurde. Het was tijd.'

'Is er iemand anders?' Hij glimlachte om de vraag.

'Niet echt.' Gek genoeg waren er eigenlijk drie anderen, de drie vrouwen die hij dag en nacht zocht en die nu zijn gedachten en zijn hart vulden, maar niet op de manier zoals Sasha bedoelde.

'Niet iemand in het bijzonder... Hou je goed, Sash.' En daarmee hing hij rustig de hoorn op de haak en draaide het licht uit. Hij glimlachte in zichzelf toen hij weer ging slapen. Voor het eerst in maanden voelde hij zich vrij en hij was blij dat hij haar had opgebeld. Het was eindelijk uit.

24

De vlucht naar San Francisco verliep vlot en hij kwam om half twee 's middags plaatselijke tijd aan, waardoor hij voldoende gelegenheid had om om vier uur in Rebecca's kantoor te zijn. Toen hij er aankwam, zag hij dat het een oud Victoriaans huis was in een buurt die achteruit was gegaan. Maar toen hij binnenkwam, verbaasde het hem dat het huis zo goed was onderhouden en mooi was ingericht. Er stonden veel planten en Rebecca Abrams zelf was een charmante vrouw. Ze was even in de zestig, en het grijze haar hing in een enkele vlecht op haar rug. Ze droeg een schone blauwe spijkerbroek met een gesteven witte blouse, rode espadrilles en een rode bloem in haar haar, zodat ze eruit zag als een zeer charmante, zeer intelligente, goed geconserveerde, bejaarde hippie. Ze lachte vrolijk tegen John en nam hem mee naar haar kamer. Ze had geen idee wat hij wilde, en ze keek ook niet verbaasd toen hij zijn koffer in haar wachtkamer liet staan.

'U lijkt niet op onze meeste cliënten, meneer Chapman.' Met een warme glimlach wees ze naar het zonnige keukentje naast haar kamer. 'Hebt u zin in koffie of thee? We hebben een stuk of twaalf soorten kruidenthee.' Weer glimlachte ze tegen hem, maar hij schudde het hoofd. Hij vond het buitengewoon vervelend haar te moeten schokken, maar vermoedde dat dat wel zou gebeuren.

'Ik ben hier voor een persoonlijke zaak, mevrouw Abrams. Ik zoek al lang naar u en uw echtgenoot en het kostte me nogal wat moeite u te vinden. Het laatste adres dat ik van u had was in New York, in 1957.'

Rebecca Abrams glimlachte weer en zat met een vredige uitdrukking op haar gemak in haar stoel. Ze deed al jaren aan yoga en dat bleek uit haar rustige manier van doen. 'We hebben in de loop der jaren veel gezworven, en lange tijd in het zuiden gewoond. Maar we kwamen hier terug toen mijn man ziek werd. Vier jaar geleden heeft hij een dubbele bypass gekregen en we vonden dat hij het wat kalmer aan moest gaan doen en van het leven genieten. Dit is een ander soort praktijk dan ik met David had, hoewel er niet altijd veel verschil is. Hier hebben we nogal wat zaken met betrekking tot discriminatie en burgerschapsrechten. We doen dit al jaren.'

'En uw man?'

'Hij doceert tweemaal per week in Boalt. Hij tuiniert. En hij doet duizend dingen die hij leuk vindt.'

'En uw dochter?' Chapman hield zijn adem in.

'Die doet het goed. Ze is nog in Kentucky. Maar hoe kent u ons gezin, meneer Chapman?' Ze fronste, maar de glimlach bleef in haar ogen.

'Ik ken het niet. Ik ben bang dat ik op een vrij zijdelingse manier aan uw adres ben gekomen. Ik ben ook advocaat en heb een firma, Chapman Associates, in New York. In tegenstelling tot u heeft het gerechtshof me nooit zo aangetrokken, maar ik werd al jaren geleden enthousiast voor het speurwerk. Dus dat doe ik nu. Mijn cliënt in deze zaak is Arthur Patterson. Ik weet niet of de naam u nog iets zegt, maar hij heeft Megan in 1958 bij u gebracht. Ik weet zeker dat u het zich nu herinnert.'

Ze knikte, haar glimlach was nu helemaal verdwenen. 'Is er iets aan de hand? Waarom zou meneer Patterson nu contact met ons willen zoeken?' Ze keek angstig, alsof hij Megan nog steeds van hen kon afnemen. Daar was ze altijd bang voor geweest.

'Eenvoudig gezegd, mevrouw Abrams, hij ligt op sterven. En hij wil weten of het goed gaat met de meisjes, hij wil weten of ze gelukkig en gezond zijn en al dan niet in armoede leven. En hij hoopt dat hij hen nog eenmaal bij elkaar kan brengen voor hij sterft, zodat ze het genoegen hebben hun zusters te leren kennen.'

'Nu?' Ze keek hem vol afgrijzen aan. 'Na dertig jaar? Waarom zouden ze het in vredesnaam zo fijn vinden hun zusters te leren kennen?' Ze keek of ze op het punt stond hem haar kantoor uit te gooien.

'Hij had het gevoel dat het iets voor hen zou kunnen betekenen, maar ik begrijp uw gevoelens. Dertig jaar is een lange tijd om te wachten voor je contact zoekt.'

Ze schudde haar hoofd alsof ze het niet kon geloven. 'We zeiden hem bij die adoptie dat we geen contact meer wilden hebben met hem of met de andere meisjes. Dat was ook de belangrijkste reden waarom we uit New York zijn vertrokken en naar Los Angeles zijn verhuisd. Ik vind het niet fair tegenover Megan om nu met haar verleden op de proppen te komen.'

'Misschien kan zij zelf die keus maken. U zei dat ze nog in Kentucky zit.'

'Ze is bijna klaar met haar specialisatie, in Appalachia. Ze is arts en specialiseert zich als vrouwenarts.' Rebecca zei het vol trots, maar keek John openlijk vijandig aan.

'Mag ik daar contact met haar opnemen?' Voor hem was het een formaliteit, maar voor haar een belediging en ze stond half op uit haar stoel toen ze antwoordde.

'Nee, dat mag u niet, meneer Chapman.' Ze ging weer zitten en keek hem woedend aan. 'Ik kan niet geloven dat u na zoveel jaar naar ons toekomt in de verwachting dat we Megan aan al die pijn en verwarring zullen overleveren. Bent u zich bewust van de oorzaak van de dood van hun ouders?'

'Ja. Megan ook?'

'Natuurlijk niet. En ik zal het u vierkant zeggen, meneer Chapman: mijn dochter weet niet dat ze geadopteerd is.' Ze keek hem recht in de ogen en hij had het gevoel of zijn hart stilstond. Hoe hadden ze het haar nooit kunnen vertellen? Al waren ze nog zo liberaal en vrijdenkend, toch hadden ze haar nooit verteld dat ze geadopteerd was! Het maakte de zaak in ieder geval gecompliceerder voor hem.

'Hebt u nog meer kinderen, mevrouw Abrams?'

'Nee. En mijn man en ik vonden dat ze het niet hoefde te weten. Ze is ons enige kind en ze kwam als baby bij ons. Er was absoluut geen reden om het haar te vertellen toen ze ouder werd.'

'Zou u bereid zijn het haar nu te vertellen?' Hij keek haar diep in de ogen en was bang voor wat hij daar zag. Rebecca Abrams ging het hem niet gemakkelijk maken, maar hij wist althans waar Megan was. Als het moest, kon hij haar vinden in Kentucky. Het leek wreed om dat te doen, maar ze had het recht ingelicht te worden over haar zusters.

Rebecca aarzelde lange tijd. 'Ik weet het niet, meneer Chapman. Eerlijk gezegd geloof ik van niet. Ik moet het met mijn man bespreken, maar allereerst met zijn arts. Hij is niet goed en ik wil hem geen schok geven.'

'Dat begrijp ik. Kunt u me over een paar dagen bericht geven? Ik zit in het Mark Hopkins.'

'Ik bel u wanneer ik kan.' Ze stond op om aan te duiden dat het gesprek was afgelopen. Ze had evengoed een donkerblauw krijtstreep-kostuum kunnen dragen; ze zag er even formidabel uit als wanneer ze dat had aangehad. 'Gaat u intussen terug naar New York?'

'Ik wacht liever hier op antwoord, voor het geval uw man me zou willen spreken.'

'Ik stuur u bericht.' Ze gaf hem een hand, maar de blik in haar ogen was niet warm toen ze hem naar de deur bracht en die achter hem sloot. En toen ze, nadat hij vertrokken was, terugging naar haar bureau, legde ze haar hoofd op haar armen en huilde. Het was dertig jaar later, maar ze probeerden nog steeds haar haar baby af te nemen. Ze zouden een nieuwsgierigheid bij haar wekken die ze nooit had gehad, en banden die ze nooit had gekend. Ze zouden haar in aanraking brengen met bloedverwanten naar wie ze nooit had verlangd. Het was niet fair na alles wat ze voor haar hadden gedaan, en als ze bedacht hoeveel ze van haar hielden.

Ze ging die middag naar Davids dokter en deze vond dat David sterk genoeg was om het nieuws te horen. Maar ze had nog twee dagen nodig voor ze de moed kon opbrengen het hem te vertellen, en toen snikte ze in zijn armen en gooide er al haar angsten uit, en hij streelde het lange grijze haar en hield haar tegen zich aan en zei hoeveel hij van haar hield.

'Niemand zal Megan van ons afpakken, schat. Hoe kan dat nou?' Hij was getroffen door haar reactie. Toen Megan nog klein was, had ze zich al over dezelfde dingen zorgen gemaakt. Ze had gewild dat Megan van hen was, en van niemand anders.

'Plotseling zal ze alles willen weten over haar biologische ouders.'

'Dan vertellen we het haar.'

'Maar als ze daarna nu eens anders voor óns voelt?'

'Je weet wel beter, Becky. Waarom zou ze? Ze houdt van ons. In alle belangrijke betekenissen van het woord zijn wij haar ouders. Ze weet even goed wat dat betekent als wij. Maar dat wil nog niet zeggen dat ze haar zusters niet wil ontmoeten. Als iemand mij morgen vertelde dat ik twee zusters had die ik nooit had gekend, zou ik ze ook willen zien, maar daarom zou ik niet minder van jou of Megan houden.' Rebecca was echter nog steeds bang en ze bleven er tot diep in de nacht over praten. Rebecca wilde blijven zwijgen, maar David had het gevoel dat ze het aan Megan verplicht waren het haar te vertellen. Het duurde nog een volle dag voor ze het hadden opgelost. En toen ze ten slotte opbelden, voelde John een enorme opluchting, hij werd gek in die hotelkamer. Maar hij wilde niet vertrekken voor hij wist hoe de dingen ervoor stonden, en wilde hen ook niet haasten.

Ze nodigde hem uit die avond bij hen thuis in Tiburon te komen, en daar spraken ze lange tijd over de moeilijkheden van het vertellen aan Megan dat ze geadopteerd was, en dat na zoveel jaar. Het was duidelijk dat Rebecca nog steeds bang was, maar David was onwrikbaar, al gaf hij haar veel steun. Hij zei tegen John dat hij maar één verzoek had: ze wilden het Megan zelf vertellen, persoonlijk. Ze zou over veertien dagen voor een korte vakantie thuiskomen en dan zouden ze er met haar over praten. Ze zouden hem opbellen zodra ze het wist, en daarna kon hij haar gerust spreken en de bijeenkomst regelen waar Arthur Patterson zo naar verlangde. En John kon niet anders doen dan accepteren. Zij hadden alle kaarten in handen en hij wilde het beste voor hen en voor Megan.

Dat weekend ging hij naar huis en belde Arthur Patterson thuis op. Het bleek dat het niet goed met hem ging, en John had al gehoord dat hij de tocht naar zijn kantoor had opgegeven. Hij legde hem uit dat hij de familie Abrams gevonden had en dat ze het Megan zelf wilden vertellen. Dat betekende dat ze twee weken moesten wachten, maar Chapman voelde dat ze geen keus hadden. Het was het enige fatsoenlijke dat ze konden doen, en Arthur legde er zich met tegenzin bij neer en hoopte maar dat hij lang genoeg in leven zou blijven om zijn missie afgerond te zien.

'Wat moet je nu nog doen?' vroeg hij John.

'Wachten tot we van hen horen. Dan regel ik de bijeenkomst met Megan en de anderen. Alexandra is bereid te komen als ik haar opbel, en ik moet Hilary nog aanpakken. Dat wil ik pas op het laatste ogenblik doen.' Hij voelde intuïtief dat hoe later hij het deed, hoe meer kans er was dat ze op de bijeenkomst zou komen. 'Het zijn nog twee nare weken om onze ziel in lijdzaamheid te bezitten. Maar ik laat het u weten als ik al eerder iets hoor.'

'Dank je, John.' En toen, onverwacht: 'Je hebt geweldig werk geleverd. Ik ben stomverbaasd dat je ze gevonden hebt.'

'Ik ook.' John glimlachte. Hij had nooit echt gedacht dat het hem zou lukken, maar hij was toch geslaagd. Over een paar weken zouden ze weer bij elkaar zijn, dan was het karwei voor hem geklaard. Een deel van hem voelde dat hem iets ontnomen werd bij die gedachte, en een ander deel was opgelucht. Hij dacht aan wat Eloïse had gezegd toen ze samen aan de lunch zaten. Hij zou vrij zijn als het voorbij was.

25

De familie Abrams belde na tweeënhalve week op, zoals ze beloofd hadden, en John kon aan Davids gespannen stem horen dat het niet gemakkelijk voor hen was geweest het Megan te vertellen.

'Ze heeft het goed verwerkt.' Zijn stem brak. 'We waren heel trots op haar... dat zijn we altijd al geweest...' Toen ging hij door en zijn stem werd krachtiger. 'Ze zei dat ze u zelf zal opbellen als ze terug is in Kentucky, als u haar spreken wilt.'

'Is het mogelijk haar nu te spreken te krijgen?' vroeg John voorzichtig. David sprak met iemand in de kamer en overhandigde de telefoon aan een vrouw wier stem John bijna ogenblikkelijk herkende. Zonder het Franse accent klonk die precies als de stem van Alexandra; ze had dezelfde intonaties, dezelfde klank, dezelfde lach.

'Meneer Chapman?'

'Ja.'

'Het is allemaal nogal verrassend.' Ze klonk nuchter, en jong, maar heel plezierig.

'Het spijt me, echt.'

'U kunt er niets aan doen. Ik neem aan dat u me zou willen spreken.'

'Ja. Ik hoopte dat ik u eerst nog in Kentucky zou kunnen ontmoeten voor ik de bijeenkomst regel. Wanneer veronderstelt u dat u naar Connecticut zou kunnen komen om de anderen te ontmoeten?'

'Dat weet ik pas als ik terug ben. Mijn programma wordt vastgesteld op de dag van mijn aankomst. Maar ik kan u dan opbellen, als u wilt.'

'Dat zou ik zeer waarderen.' Ze deed het. Ze belde zeer punctueel op de dag dat ze aankwam en John vroeg zich af of het betekende dat ze de anderen graag zou willen ontmoeten of dat ze gewoon zo'n soort vrouw was.

Ze zei dat ze hem de komende zondagmiddag in Kentucky zou kunnen ontvangen, tussen een en vijf. En ze kon twee dagen naar Connecticut komen, drie weken later, niet eerder.

Chapman fronste toen hij naar haar luisterde en vroeg zich af of Arthur nog wel zo lang zou leven, en hij besprak zijn ongerustheid met haar.

'Ik kan proberen met een van de andere doktoren te ruilen, maar dat scheelt niet meer dan een paar dagen. We hebben veel te weinig stafleden, en u zult zien waar we tegenover staan als u hier komt.'

'Maar over drie weken lukt het wel?'

'Dat gaat. Tenzij er een belangrijk spoedgeval is, maar dat kan ik nooit voorspellen.'

'Dat begrijp ik.' Ze was heel zakelijk en doortastend voor een jonge vrouw van dertig, en hoewel ze dezelfde stem had, leek ze heel anders dan de anderen. Ze was gericht op één enkel doel, en was opgevoed met normen en tradities die volkomen verschilden van die van Hilary en Alexandra. Ze was erop gebrand ongelukkigen te helpen en een gevecht te leveren tegen armoede. Het was iets waar Alexandra zeker nooit aan had gedacht, en Hilary had het veel te druk gehad om te overleven om zich bezig te houden met de meer esoterische problemen van de massa. Het was interessant dat ze zo verschillend waren. John herinnerde zich iets dat Alexandra in Parijs tegen hem had gezegd.

De kaleidoscoop was weer een keer rondgedraaid en gaf nu een volkomen ander beeld... ditmaal waren de demonen veranderd in besneeuwde bergen.

Hij maakte een afspraak om de volgende zondagmiddag naar Kentucky te komen en hij zou haar ontmoeten in haar vrije uren in het ziekenhuis. Hij bedankte haar dat ze die met hem wilde doorbrengen, en bevestigde de ontmoeting met haar zusters. Ze stelden die op de eerste september, en hij belde Arthur zodra het gesprek afgelopen was. De volgende ochtend belde hij Alexandra aan de Rivièra. De verbinding was vreselijk, maar uiteindelijk werd de lijn duidelijker en kon ze hem verstaan.

'Nu al?' Ze klonk opgewonden. 'Je hebt hen allebei gevonden?' Het was wonderbaarlijk. 'Waar was Megan?'

Hij glimlachte om haar lieve stem. Ze sprak nu al over haar als een zuster die ze nooit verloren had, die gewoon lang met vakantie was geweest. 'Ze is arts in Kentucky.'

'O, hemeltje. En gaat het goed met Hilary?'

'Ja. Ik heb haar gezien.'

'Heeft ze erin toegestemd te komen op de eerste?' Ze hield de adem in toen ze op het antwoord wachtte, en haar hoop werd de bodem ingeslagen zodra John zei dat hij haar nog niet had opgebeld.

'Ik wil haar niet te veel tijd geven om erover te denken. Maar ik bel over een week of zo.'

'En als ze nou weggaat?' Alexandra maakte zich al ongerust.

'Maak je maar niet bezorgd. Ik vind haar wel.' Ze moesten allebei lachen en even later belden ze af. Alexandra belde direct haar moeder op. Deze logeerde in Cap d'Antibes, in Hôtel du Cap, waar ze altijd haar intrek nam. Henri had zich uiteindelijk laten vermurwen wat betreft haar verbanning.

'Maman?'

'Ja, schat, is er iets gebeurd?' Alexandra klonk ademloos, en plotseling heel jong, als een van haar eigen dochters.

'Hij heeft ze allebei gevonden.'

'Allebei wat?' Ze was nog maar net opgestaan en zat koffie te drinken en de Herald Tribune te lezen. Ze kon zich niet voorstellen wat Alexandra had verloren dat iemand anders gevonden kon hebben. 'Waar heb je het in vredesnaam over?'

'Mijn zusters! Chapman heeft ze allebei gevonden!' Ze klonk extatisch en Margaret had het gevoel of haar hart even stilstond. Ze had eigenlijk gehoopt dat hij hen niet zou kunnen vinden.

'Wat leuk.' Ze probeerde zich te dwingen opgewekt te klinken. 'Gaat het goed met hen?'

'Een van hen is arts, de jongste, en de andere, Hilary, werkt voor een televisienetwerk in New York.'

'Dat klinkt heel bijzonder. En jij bent de barones. Ze zouden een film over jullie moeten maken.' Ze was echter niet gelukkig en Alexandra voelde het.

'Maak je niet bezorgd, maman. Er verandert niets. Dat weet je toch.' Margaret wilde dat ze daar zeker van kon zijn. Haar angst verschilde niet veel van die van Rebecca Abrams. 'Wanneer ontmoet je hen?'

'Op de eerste september. Ik werd zojuist opgebeld. Ik ga naar Connecticut.'

'En wat vertel je Henri?'

'Daar heb ik nog niet over nagedacht. Ik dacht dat ik hem misschien kon zeggen dat ik met jou meega... of misschien voor zaken van jou.'

'Dat gelooft hij vast niet.'

'Nee. Maar ik kan hem toch niet de waarheid vertellen. Ik bedenk wel iets.' Ze praatten nog even en legden de hoorn toen neer. Maar vijf minuten later belde Margaret haar terug en haar eerste woorden verbijsterden Alexandra.

'Ik ga met je mee.'

'Wat? Maman... je kunt niet...'

'Waarom niet?' Haar besluit stond vast en ze vond het een prachtig idee, nog afgezien van het feit dat het Alexandra het alibi verschafte dat ze nodig had. Bovendien kon ze op die manier een oogje in het zeil houden en dicht bij Alexandra blijven. Ze was doodsbenauwd voor de ontmoeting.

'Het is zoveel moeite voor je. Je zou pas eind september naar Parijs teruggaan. Je vertelde me toch dat je een paar weken naar Rome ging.'

'En? Ik kan ook in oktober naar Rome. Of op de terugweg van New York. Ik wilde alleen maar Marisa opzoeken' - een van haar oudste vriendinnen - 'en wat behoorlijke schoenen kopen. Maar ik ga liever met jou naar New York,' en toen, bijna verlegen, '...als je dat tenminste wilt.'

'O moeder...' De tranen sprongen haar in de ogen toen ze eraan dacht. Ze voelde hoe bang Margaret was, maar dat was niet nodig. Niemand, geen enkele bloedverwante, geen echtgenoot, geen vriend of vriendin kon haar ooit vervangen. 'Natuurlijk zou ik het heerlijk vinden als je meeging. Het lijkt me alleen zo'n gedoe voor je.'

'Doe niet zo gek. Ik zou een nerveus wrak zijn als ik hier bleef.' En toen kreeg ze een dwaas idee, maar toch ook heel goed. 'Zullen we Axelle en Marie-Louise meenemen?' Alexandra's gezicht straalde bij de gedachte. Ze vond het niet prettig hen achter te laten aan het eind van de zomer, al was het maar voor een paar dagen. En Henri kon onmogelijk bezwaar hebben tegen een dergelijk familie-uitje.

'Wat een geweldig idee. Dan kunnen jullie drieën in New York blijven als ik naar Connecticut ga en daarna hebben we nog een paar gezellige dagen voor we teruggaan naar Parijs. De meisjes moeten pas weer naar school op de elfde.'

'Geweldig. Ik bel de Pierre en reserveer vandaag nog. Jij belt naar vliegtuigen. Op welke dag komen we aan?'

'Vrijdag is de eerste... dan kunnen we misschien het beste donderdag, eenendertig augustus, vliegen.'

'Prachtig. Ik reserveer voor tien dagen. We kunnen altijd nog veranderen als je eerder terug wilt.'

'Maman...' Ze had een brok in haar keel zo groot als een vuist toen ze dacht aan de enige moeder die ze kende. 'Ik hou van je.'

'Alles zal goed komen, schat. Heel goed.' En voor het eerst sinds John Chapman in de Rue de Varenne verschenen was, geloofde ze het echt. Alexandra zei de volgende week nog niets tegen Henri. En toen maakte ze er terloops een opmerking over terwijl ze op hun terras lagen.

'Mijn moeder wil dat ik meega naar New York, aan het eind van de zomer.' Ze zei het onverschillig, maar hij keek boos naar haar op. Hij was nog steeds ontstemd over haar veronderstelde overtreding voor ze uit Parijs vertrokken. Hoewel ze er nooit meer over gesproken hadden, wist ze dat hij haar niet vergeven had.

'Wat is er nu weer?'

'Niets. Ze moet een paar zaken afhandelen in New York. Beleggingen van haar familie die ze moet nagaan, en ze vroeg of ik mee wilde, samen met de meisjes.'

'Dat is belachelijk. Waarom zou je in augustus naar New York gaan?' Hij wantrouwde hen beiden en het feit dat ze kennelijk alweer tegen hem intrigeerden.

'Het is feitelijk pas eind augustus. En het zou leuk zijn voor de meisjes om eens iets anders te doen.'

'Onzin. Je kunt een andere keer naar New York, van de winter, zonder de kinderen.' Het harde van zijn woorden veroorzaakte een rilling over haar rug. Hij wist het niet, maar niets zou haar kunnen tegenhouden of beletten de kinderen mee te nemen.

'Nee, Henri. Ik ga nu. Met mijn moeder. En de kinderen.'

Hij ging met een schok rechtop zitten en keek haar woedend aan. 'Word je niet opeens tamelijk onafhankelijk, Alexandra? Mag ik je eraan herinneren dat ik hier de beslissingen neem, zowel voor jou als voor de kinderen?' Hij had zich nog nooit zo bot uitgedrukt, maar het was waar, althans tot nu toe. Maar langzaam was alles gaan veranderen sinds John Chapman in Parijs was geweest.

'Ik vind het de moeite niet om je erover op te winden, Henri. Het is een uitnodiging van mijn moeder, voor de meisjes en voor mij.'

'En als ik je verbied te gaan?' Zijn gezicht was rood van ingehouden woede over haar schokkende gedrag.

'Ik ga in ieder geval. Mijn moeder heeft me gevraagd mee te gaan.'

'Je moeder is geen invalide. Ik zal haar zelf opbellen en zeggen dat je thuisblijft.' Maar ditmaal hield Alexandra stand en keek hem recht aan. Ze sprak rustig, maar het staal onder haar fluweel was onmiskenbaar.

'Ik wil niet ongehoorzaam zijn, maar ik móet met mijn moeder naar New York.'

'Waarom? Zeg dat dan. Geef me een geldige reden.'

'Het is te ingewikkeld om uit te leggen. Het gaat om familiezaken.'

'Alexandra, je liegt tegen me.' Hij had gelijk, maar ze had geen keus, de waarheid was te angstwekkend om met hem te delen.

'Zeg dat alsjeblieft niet. Ik blijf niet lang weg. Niet meer dan een paar dagen.'

'Maar verdomme, waarom?' Hij sloeg met zijn vuist op de glazen tafel en ze sprong op.

'Henri, toe, je bent onredelijk.' Ze was bang dat hij haar zou dwingen het te vertellen. 'Mijn moeder wil haar familie opzoeken en heeft graag dat ik meega. Daar is toch niets verkeerds aan.'

'Wat er verkeerd aan is, is dat ik niet heb gezegd dat je kon gaan, en ik zie nog steeds niet waarom ik het goed zou vinden.'

'Misschien omdat ik het graag wil.'

'Je neemt dat soort beslissingen niet alleen. Je bent geen ongetrouwde vrouw.'

'Ik ben ook geen slavin. Je kunt niet alles voor me beslissen. We leven in de twintigste eeuw, we zijn niet in de middeleeuwen.'

'En jij bent niet het soort moderne feministe die maar doet waar ze zin in heeft. Of, als je dat zo graag wilt, Alexandra, je mag het niet zijn onder mijn dak. Denk daar alsjeblieft aan voor je je eigen reis gaat regelen.'

'Dat is belachelijk. Je doet of ik een misdaad heb begaan.'

'Absoluut niet, maar ik ben degene die de beslissingen neemt, die zegt wat je wanneer moet doen. Zo is het veertien jaar lang geweest en ik zie geen reden om het te veranderen.'

'En als ik dat wel doe?' vroeg ze dreigend. Voor het eerst in haar leven zat de manier waarop hij haar behandelde, haar dwars. Ze wist dat hij een vriendelijke, fatsoenlijke man was, maar hij dirigeerde haar op zo'n manier dat ze zich niet langer gelukkig voelde. En het ergste was dat hij het wist.

'Je krijgt moeilijkheden met me als je dit soort zelfstandigheid probeert. Ik waarschuw je nu.'

'En ik zeg je zo beleefd mogelijk dat ik op 31 augustus met mijn moeder naar New York ga.'

'Dat valt nog te bezien. En als ik je laat gaan, neem je mijn dochters niet mee, is dat duidelijk?' Het was één geweldige krachtmeting en plotseling haatte ze hem erom. Het enige dat hij nog nodig had, was een zweep om het beeld dat hij opriep te completeren.

'Zijn zij hier dan soms ook gevangenen?'

'Zie jij jezelf zo?'

'De laatste tijd wel, ja. Vanaf het ogenblik dat je me hierheen hebt gestuurd bij wijze van straf voor een zonde die ik niet had begaan. Je hebt me de hele zomer als een misdadigster behandeld.'

'Misschien zijn het je eigen schuldgevoelens die je dat doen denken, lieve kind.'

'Absoluut niet. En ik weiger me schuldig te voelen over een reisje met mijn moeder, of te buigen en met strijkages te komen of te smeken; dat hoef ik niet te doen. Ik ben een volwassen vrouw en ik kan zeker zoiets doen als ik er zin in heb.'

'Ha, de jonge barones slaat de vleugels uit. Wil je me soms vertellen dat je mijn steun niet nodig hebt vanwege de grootte van je eigen inkomen?'

'Ik zou nooit zoiets zeggen, Henri.' Ze was geschokt over zijn verbittering. Maar hij was woedend dat ze niet aan zijn wensen wilde toegeven.

'Dat hoeft ook niet, liefje. In ieder geval heb ik mijn besluit genomen. Je gaat niet.'

Ze keek hem aan en schudde wanhopig het hoofd. Hij begreep niet dat hij zijn standpunt bepaalde over de verkeerde zaak. Niets zou haar van haar reis kunnen afhouden. Zelfs haar echtgenoot niet.

26

Toen John Chapman in Kentucky aankwam, was het of hij op een andere planeet landde. Hij moest tweemaal van vliegtuig wisselen en toen werd hij afgehaald door een jeep die hem over een hobbelige weg in meer dan drie uur de bergen in bracht, waar hij werd afgezet voor een 'motel' met een enkele kamer en een buitentoilet. Hij zat die avond in elkaar gedoken op zijn kamer, luisterde naar de uilen buiten en naar geluiden die hij nog nooit eerder had gehoord, en hij vroeg zich af hoe Megan zou zijn als hij haar de volgende dag ontmoette.

Hij sliep onrustig en werd al vroeg wakker. Toen liep hij naar het enige restaurant in de stad, ontbeet met gebakken eieren en grutjes en kreeg een kop werkelijk afschuwelijke koffie. Na de lunch kwam de jeep hem weer halen. Hij had een tandeloze chauffeur, van pas zestien jaar, die hem naar het ziekenhuis, hoog in de bergen, reed. Het lag tussen de pijnbomen en was omringd door barakken waarin bij elkaar passende gezinnen woonden, de meeste met een stuk of twaalf kinderen die blootsvoets rondrenden in wat je alleen maar vodden kon noemen en die gevolgd werden door schurftige honden op zoek naar wat kruimels of voedsel dat de kinderen misschien hadden laten liggen. Het was moeilijk te geloven dat deze van god verlaten buitenpost in zo'n prachtige wereld was verstopt en niet meer dan een paar uur reizen van plaatsen als New York, Washington of Atlanta vandaan. De armoede die John zag, was schrikbarend. Jonge jongens die er uitzagen als gebogen oude mannetjes door slechte werkomstandigheden, slechte gezondheid en ondervoeding, jonge vrouwen zonder tanden en met dun haar. Kinderen met gezwollen buikjes door voedselgebrek. John vroeg zich af hoe Megan het uithield om hier te werken, en liep het ziekenhuis binnen, niet zeker van wat hij daar vinden zou.

Hij werd verwezen naar een kliniek achteraan en ging erheen, maar trof slechts twintig of dertig vrouwen die geduldig op de banken zaten, omringd door schreeuwende kinderen, en kennelijk weer zwanger van wat in sommige gevallen hun achtste of negende kind was, al waren ze pas een jaar of twintig; het was verbazingwekkend. Toen hij naar de receptie keek, zag hij een hoofd met helderrood haar in vlechten. Het was een mooi meisje in spijkerbroek en bergschoenen en toen ze naar hem toekwam, wist hij, zonder enige twijfel, dat zij Megan was. Ze leek ongelooflijk veel op Alexandra.

'Hallo, dokter.' Ze lachte om de begroeting en nam hem mee naar een kamertje dichtbij, waar ze ongestoord konden praten. Hij toonde haar het dossier dat hij ook aan Alexandra had laten zien en vertelde haar dat de bijeenkomst op de eerste september was gezet, zoals zij had voorgesteld. 'Kun je het nog steeds halen?' Hij keek bezorgd en ze stelde hem met een warme glimlach gerust. Ze had wat hebbelijkheden van Rebecca, maar in feite leek ze sprekend op Alexandra.

'Ik kan wel. Als ik van hen weg kan komen.' Ze wuifde naar het leger vrouwen op de banken.

'Het is een droevige aanblik.'

'Dat weet ik.' Ze knikte ernstig. 'Daarom ben ik hier gekomen. Ze hebben zo hard hulp nodig. Medische verzorging, voedsel, een opleiding. Het is ongelooflijk te bedenken dat dit hier bestaat, midden in ons eigen land.' Hij knikte, kon het onmogelijk niet met haar eens zijn en hij was onder de indruk dat ze er iets aan wilde doen.

Ze bekeek het dossier opnieuw en vroeg hem nadenkend over haar ouders. Ze wilde dezelfde dingen weten die Alexandra hem gevraagd had. Waarom had Sam Solange gedood? En toen, wat was er toen met de anderen gebeurd? Ze was bedroefd over wat ze over Hilary las, en glimlachte toen hij was uitgepraat over Alexandra.

'Haar leven klinkt wel heel anders dan het mijne, hè? Een Franse barones. Dat is een eind van Kentucky vandaan, meneer Chapman.' Ze zei het met een uithaal en hij moest er met haar om lachen, maar toch wilde ze haar twee zusters leren kennen. Het kwam er niet op aan dat ze zo anders waren. 'Weet u, mijn moeder is erg bang voor die ontmoeting.'

'Dat vermoedde ik al toen ik haar sprak. Je vader probeerde haar gerust te stellen.'

'Ik denk dat het erg bedreigend is voor iedere adoptiefouder wanneer hun geadopteerd kind zijn bloedbanden gaat uitzoeken. Ik zag dat in mijn assistententijd, voor ik hier kwam. Maar ze hoeft zich nergens bezorgd om te maken.' Ze glimlachte ontspannen naar hem. Ze wist precies wie ze was, waar ze heen ging, en waarom ze erheen wilde gaan, niet veel anders dan de mensen die haar gevormd hadden. Ook David en Rebecca leefden volgens hun overtuiging en ze waren precies het soort ouders dat ze nodig had. Fatsoenlijk, intelligent, integer en vol liefde voor de mensen en zaken waarin ze geloofden. En Megan wist het ook. Ze had het haar moeder nog gezegd voor ze hier terugkwam. 'Het gaat wel met haar. Ik heb beloofd dat ik zou opbellen als alles achter de rug is. Daarna zullen ze me waarschijnlijk wel komen opzoeken, als ik mijn ouders goed ken.' Ze moesten allebei lachen en John lette op haar ogen. Die waren vol licht en leven en enthousiasme. Ze was een meisje dat hield van wat ze deed en wier leven in vervulling was gegaan. Het was opwindend bij haar te zijn, ze was zo verschillend van meisjes als Sasha, die volkomen opgingen in zichzelf. Dit meisje dacht alleen aan de arme stumpers om haar heen. En halverwege de middag moest ze hem alleen laten om plotseling een keizersnede te doen. Na twee uur kwam ze terug en verontschuldigde zich voor het oponthoud.

'Dit hoort mijn vrije middag te zijn, maar het gaat altijd zo, daarom wil ik niet te ver weg.' Toen nodigde ze hem uit bij haar een hapje te komen eten. Ze woonde in een eenvoudige barak, met eenvoudige meubels en prachtige donzen lappendekens die ze van patiënten had gekocht. Ze maakte een simpele haché voor hen klaar en ze bleven ontspannen praten over haar jeugd en haar ouders en over de mensen die ze had ontmoet. Ze scheen heel veel van haar ouders te houden en was dankbaar voor alles wat ze voor haar hadden gedaan, hoewel ze tegelijkertijd geboeid scheen te zijn bij de gedachte dat ze eens bij volslagen andere mensen had behoord.

Toen ze een keer glimlachte over haar glas wijn zag ze er heel jong en meisjesachtig uit. 'Op een gekke manier is het toch wel opwindend.' Hij lachte en streek over haar hand. Tot op zekere hoogte leek zij de minst verslagene, de meest zekere en de gelukkigste van de drie vrouwen. Ze deed precies wat ze graag wilde.

Naderhand bracht ze hem weer terug met de jeep die haar vader haar gegeven had toen ze naar de bergen verhuisde. John zou wel uren in het maanlicht met haar willen praten, maar ze moest terug. De volgende morgen had ze dienst vanaf half vier.

'Zie ik je op de eerste september in Connecticut?' vroeg ze hem omzichtig, toen hij in het maanlicht op haar neerkeek.

'Ik ben er in ieder geval,' zei hij lachend. 'In ieder geval een poosje. Ik heb meneer Patterson beloofd dat ik aanwezig zou zijn om jullie te begroeten en te helpen om het ijs te breken.'

'Tot ziens dan.' Ze wuifde toen ze wegreed, en John bleef haar lange tijd nakijken terwijl hij de uilen hoorde krassen in de boom en de berglucht zacht langs zijn wangen streek, en één ogenblik wenste hij dat hij voor altijd bij haar kon blijven.

27

Alexandra had alles gepakt en moest alleen de meisjes nog ophalen toen Henri haar in de hal tegenhield. Hij pakte haar bij haar arm.

'Ik dacht dat je me begrepen had. Ik zei toch dat je niet naar New York zou gaan.'

'Henri, ik moet.' Ze wilde er niet met hem om vechten. Het was iets dat ze móest doen, en het was niet fair nu te proberen haar tegen te houden. Hij volgde haar terug naar hun slaapkamer waar hij in zwijgende woede naar haar keek, terwijl haar koffers open op bed lagen.

'Waarom ben je hier zo koppig over?' Hij wist instinctief dat het om een man ging. Er was geen andere reden denkbaar.

'Omdat het heel belangrijk voor me is.'

'Je hebt me niets verteld dat dat verklaart. Waarom betekent een reis met je moeder naar New York op het ogenblik zoveel voor je? Wil je zo vriendelijk zijn dat uit te leggen?'

Haar ogen vulden zich met tranen toen ze hem over het bed heen aankeek. Hij was de gehele zomer zo onvriendelijk tegen haar geweest en het was niet eerlijk van hem nu moeilijk te doen. 'Ik kan het echt niet uitleggen. Het heeft te maken met iets dat lang geleden is gebeurd.'

'Iets waar een man bij betrokken is?' Hij keek haar beschuldigend aan, en toen ze hem in het felle zonlicht van de Riviera bekeek, viel het haar plotseling op dat hij er oud uitzag en ze vroeg zich af of hij misschien bang was... bang dat ze iets had met een jongere man. Het maakte dat ze medelijden met hem kreeg en even liet ze haar reserves vallen en schudde haar hoofd.

'Nee, het heeft absoluut niets met een man te maken, het heeft te maken met mijn ouders.' Dat was waar, maar ze bedoelde niet de graaf en gravin De Borne.

'Wat is er met hen? Alexandra, ik verwacht dat je me vertelt wat er aan de hand is.' En toen plotseling, alsof ze niet langer kon vechten, zakte ze in een stoel en begon te huilen, maar hij kwam niet naar haar toe. Hij bood haar geen troost. Voor zover hij wist was ze hem een verklaring schuldig, en misschien nog veel meer.

'Ik wilde het je niet uitleggen... het... het is moeilijk te vertellen. Ik weet het zelf pas vanaf juni.' Ze keek naar hem op met diep bedroefde ogen en hij realiseerde zich plotseling dat er iets helemaal mis was, dat de overtredingen waarvoor hij haar twee maanden had gestraft, misschien niet waren wat hij gedacht had. Hij huiverde even door een schuldig gevoel en bleef bij het raam staan wachten, terwijl zij verder ging. 'Mijn moeder... mijn ouders... er is iets dat ik je had moeten vertellen, maar ik was het vrijwel vergeten, en hield mezelf voor dat het niet belangrijk was. Maar ik veronderstel nu dat het wel zo...' Ze rilde innerlijk terwijl hij wachtte, ademde diep en vervolgde: 'Henri, ik werd geadopteerd.' Hij staarde haar in stomme verbazing aan.

'Echt? Waarom heeft niemand me dat verteld? Je vader heeft er nooit iets van gezegd.' Hij keek geschokt, maar ze ging dapper verder. Nu zou ze hem alles vertellen, koste wat het kost.

'Daarvóór was ik ook al geadopteerd. Door Margaret en haar vorige echtgenoot.' Ze wachtte tot de enormiteit tot hem doordrong en toen verbleekte hij en ging langzaam op het bed zitten, terwijl hij Alexandra aanstaarde.

'Meen je dat? Je was niet het biologische kind van Margaret en Pierre de Borne?' Het was of iemand hem zojuist verteld had dat de Renoir waarvoor hij vijf miljoen dollar had betaald, een vervalsing was. Zijn mooie vrouw met haar vlekkeloze afstamming was geen gravin van geboorte, maar een onbekende. Ze knikte. wist hoe het haar had geschokt toen Margaret het vertelde en ze wist dat Henri nog veel verbijsterder zou zijn. 'En daarvoor? Is Margaret niet eens je moeder?' Zijn stem kwam fluisterend, en Alexandra knikte, bereid hem alles te vertellen.

'Nee.'

Hij lachte schor en bitter. 'En dan te bedenken dat ik me zo dikwijls bezorgd heb gemaakt dat jij of de kinderen te veel op haar leken. Wie waren je ouders dan? Weet je dat wel?' Ze kon iedereen zijn... een meisje van de straat... uit de goot... van onbekende ouders en afstamming. De gedachte daaraan maakte hem bijna ziek. Tien eeuwen lang was er in zijn familie met de grootst mogelijke zorg getrouwd, en hij had een volslagen vreemde met een onbekende achtergrond gehuwd. 'Ik weet het nu twee maanden. En ik wilde je sparen. Dat was het geheim dat ik achterhield. Verder niets.' Maar hij was niet tevreden gesteld, keek haar nijdig aan en ijsbeerde woedend de kamer op en neer, terwijl hij zo nu en dan een blik over zijn schouder wierp.

'Ik had veel liever gewild dat het een man was.'

'Het spijt me dat ik je zo teleurstel.' Ze was intens bedroefd. Hij liet haar in de steek. Ze had innerlijk gebeden dat hij haar zou accepteren... dat het hem niet zou kunnen schelen. Maar ze wist wel beter. Deze dingen betekenden te veel voor haar man om edelmoedig te zijn bij een dergelijke verrassing. En ze had het geweten. Ze had alleen gewenst dat het anders zou zijn, maar dat was het niet.

'En je ouders? Wie zijn dat? De echte...'

Ze ademde diep en moedig en ging verder. 'Mijn moeder was een Française, ik weet alleen dat ze Solange Bertrand heette, ze was niet van adel. Mijn vader leerde haar kennen toen hij met de geallieerde legers Parijs bevrijdde. Meer weet ik niet. Mijn vader was toneelspeler, heel beroemd en geëerd, en heette Sam Walker. Ze zeiden dat ze erg verliefd op elkaar waren en ze kregen drie dochters, van wie ik de tweede ben. En toen...' Ze stikte bijna in haar woorden toen ze het hem vertelde, maar vreemd genoeg voelde ze ook opluchting, '...als gevolg van een vlaag van krankzinnigheid vermoordde hij haar. En toen hij veroordeeld werd, pleegde hij in zijn cel zelfmoord en liet mij en mijn zusjes als wezen en zonder een cent achter. We bleven een paar maanden bij een tante en toen vond een vriend van de familie, een advocaat, gezinnen voor ons en zorgde dat we geadopteerd werden, twee van ons althans. Ik had het geluk dat ik aan Margaret en haar eerste man, George Gorham, een jurist, werd gegeven. Ik was toen vijf jaar, daarom herinner ik het mij niet meer. Kennelijk is hij zes maanden later gestorven en mijn moeder... Margaret bedoel ik... ging naar Frankrijk om tot zichzelf te komen. Daar ontmoette ze mijn vader... Pierre... en de rest weet je. Hij adopteerde me zodra hij met mijn moeder was getrouwd, wat jij niet wist en ik, neem ik aan, vergeten was, en daarna leefden we lang en gelukkig. En toen kwam jij, Henri.' Ze probeerde te glimlachen, maar de lach bevroor toen ze naar hem keek.

'Wat een keurig verhaaltje.' Henri probeerde zijn woede niet meer te beheersen. 'Hoe durf je me jarenlang zo voor de gek te houden? En ook als jij het vergeten zou hebben, zoals je zegt, je moeder toch niet. En je "vader", zoals jij hem noemt... bande de salopards... Ik zou echtscheiding kunnen aanvragen op grond van bedrog... en ook nog voor de schade die me is berokkend!'

'Noem je je dochters "schade", Henri? Ik had geen idee... echt...' De tranen liepen langzaam over haar wangen en op haar geelzijden blouse terwijl ze hem aankeek, maar ze zag geen genade.

'Ik vind die hele charade schandelijk! En de reis naar New York? Waar is die voor? Om bloemen te leggen op het graf van je ouders?'

'De advocaat die ons voordroeg voor adoptie was de beste vriend van mijn ouders en hij ligt op sterven. Hij is maanden bezig geweest met het opsporen van mijn zusters en wil ons bij elkaar brengen. Hij heeft het gevoel dat hij het ons verplicht is na alle pijn die hij veroorzaakt heeft door ons van elkaar te scheiden. Ik heb geluk gehad, maar een van ons in ieder geval niet.'

'En wat is zij? Prostituée in de straten van New York? Mijn god, het is ongelooflijk! In één uur heb ik een oorlogsbruid, een moordenaar, een zelfmoordenaar en god weet wat nog meer geërfd, en jij verwacht dat ik sta te zwaaien met mijn zakdoek en tranen van vreugde pleng omdat je nu met je zusters verenigd wordt, om wie je na zoveel tijd onmogelijk kunt geven. En je moeder? Welke rol heeft zij hierin gespeeld? Is zij verantwoordelijk voor het feit dat je in contact kwam met die advocaat? Vond ze dat je wat opwinding nodig had? Ik weet hoe saai ze me vindt, maar ik verzeker je dat dit niet direct mijn idee van iets leuks is.'

'Haar idee evenmin.' Alexandra keek hem met trots aan. Ze had hem verteld wie ze was en als hij haar wilde verstoten, was hij de verliezer, was het zijn zonde, zijn gebrek aan medegevoel. Ze had al het mogelijke gedaan hem te beschermen, maar hij had een antwoord op zijn vragen geëist. Nu had hij het. En ze moest maar afwachten wat hij ermee wilde doen. 'Mijn moeder was kapot toen ze het me moest vertellen. Ze had nooit gewild dat het uit zou komen. Maar ik wil mijn zusters zien, ik wil weten wie ze zijn. Nee, mijn zuster is geen prostituée. Ze is een van de directeuren van een groot televisie-netwerk en heeft een tragisch leven gehad. Mijn jongste zuster is arts en werkt in de Appalachen. Ik heb er geen idee van of ik hen zelfs maar aardig zal vinden, of dat ze het mij doen. Maar ik wil hen ontmoeten, Henri. Ik wil weten wie ze zijn en wie ik ben, behalve alleen maar de vrouw van jou.'

'Dat is niet langer voldoende voor je, hè? Dat moest je ons ook nog aandoen. Kun je je enigszins voorstellen wat het voor mijn carrière betekent als dit zou uitlekken? Wat zou er met mijn bank gebeuren? Met mijn politieke connecties? Mijn familieleden? Kun je je voorstellen wat je eigen kinderen zouden denken als ze wisten dat hun grootvader hun grootmoeder had vermoord? Mijn god...' Hij ging zitten, gebogen bij die gedachte. 'Ik moet het me nog gaan realiseren.'

'Ik ook,' zei Alexandra kleintjes. 'Maar ik zie niet in waarom dit bekend moet worden. Niemand gaat die reünie publiceren. De kinderen weten zelfs niet waaróm ik ga. Ze denken alleen dat oma ons heeft uitgenodigd en dat we naar New York gaan. Terwijl ik het weekend ga doorbrengen in Connecticut, met "vrienden" en de meisjes en mijn moeder in New York blijven.'

'Ik begrijp niet waarom je hen bij je wilt hebben, het heeft geen zin.' Maar dat had het wel voor haar... en voor Margaret.

'Misschien heb ik ze nodig als emotionele steun.' En toen deed ze een grote stap, die ze zich een ogenblik eerder nog niet had gerealiseerd. 'Het zou fijn zijn als je meeging. Het is wat angstig om dertig jaar terug te gaan voor mensen die je niet kent, maar van wie je eens gehouden moet hebben.'

'Ik kan het me nog steeds niet voorstellen. Nee, ik ga niet mee. In feite, Alexandra...' Hij stond op en keek haar bedroefd aan. Voor zover hij kon zien, was hun leven verwoest, in zijn ogen was er niets meer van over. 'Ik smeek je niet te gaan. Ik heb er geen idee van of er nog iets van ons huwelijk gered kan worden, maar het heeft geen zin die mensen op te zoeken. zijn niet van jouw stand. Je moet daar niet naar terug gaan...' En toen, fluisterend: 'Alsjeblieft niet.'

Maar deze ene keer kon ze hem niet ter wille zijn. Na veertien jaar van toegewijde gehoorzaamheid aan Henri de Morigny kon ze het niet meer. Ze moest naar New York ter wille van haarzelf en misschien ter wille van haar kinderen. Maar ze moest gaan en deze vrouwen ontmoeten, hen aanraken, misschien zelfs van hen houden, of niet, en een paar spoken, waarvan ze zelfs niet had geweten dat ze bestonden, weer wegwerken. 'Het spijt me, Henri... ik moet... ik hoop dat je het kunt begrijpen, het is vreselijk belangrijk voor me. En niets van dit alles hoeft ons huwelijk te verwoesten. Ik doe iets dat ik doen moet... voor mijzelf... niet om jou te kwetsen.' Ze ging naar hem toe en probeerde zacht haar armen om hem heen te slaan, maar hij liet het niet toe. Hij behandelde haar als een vreemde, zo was ze nu in zijn gedachten geworden.

'Ik weet zelfs niet meer wie je bent.'

'Maakt mijn afstamming dan zoveel verschil?' Ze kende het antwoord echter, al voor ze de vraag stelde, en hij schudde bedroefd het hoofd en liep de kamer uit. Zij snoot resoluut haar neus en liep de hal door om spullen te pakken voor haar dochtertjes. Wat er ook met haar huwelijk gebeurde, het leed geen twijfel, ze moest naar New York. Ze moest. En ze ging.

28

Het was nog slechts drie dagen voor de afgesproken bijeenkomst toen John Chapman terugging naar het netwerk, al zijn passen te voorschijn haalde en naar boven, naar haar kantoor ging. Hij glimlachte tegen de secretaresse en keek of hij er hoorde toen hij vroeg of Hilary op haar kantoor was.

'Ze vertrekt over een paar minuten...' Het meisje stond op het punt te vragen wie hij was, maar hij glipte langs haar heen en ze haalde de schouders op. Ze kon niet iedereen die bij mevrouw Walker in en uit liep, nagaan. Het waren er legio, en hij zag er heel behoorlijk uit. In feite zag hij er heel goed uit. Ze lachte in zichzelf en vroeg zich af of het iemand was met wie Hilary een relatie had. Niemand wist ooit iets van Hilary's privé-leven. Intussen deed hij de deur zacht achter zich dicht en stond in Hilary's kantoor. Ze keek geschrokken op.

'Ja?' Ze dacht dat het een of ander pakje was, of een dossier, of urgente instructies. Ze was eraan gewend dat er nieuwe gezichten haar kantoor in- en uitliepen, maar dit was anders. Hij stond haar zwijgend aan te kijken, alsof hij haar goed kende. Ze had een eigenaardig gevoel toen hij dichterbij kwam en voelde zich plotseling angstig. Ze strekte haar hand uit naar de telefoon om om hulp te vragen, maar toen hij tegen haar glimlachte, vond ze zich nogal onnozel. Hij leek intelligent en niet onsamenhangend, en was knap om te zien, maar ze kon met geen mogelijkheid bedenken wie hij was of wat hij daar deed. Toen vroeg hij met een warme, diepe stem: 'Mevrouw Walker?'

Hij hoefde het niet te vragen. Hij wist precies wie ze was, waarschijnlijk beter dan zij het zelf wist. 'Het spijt me dat ik zo kom binnenvallen. Maar ik moet u even spreken.' Ze ging naast haar bureau staan, als om de situatie te beheersen toen hij naderde. De groene ogen waren koud als ijs en haar stem was kortaf.

'Ik sta op het punt om weg te gaan. U moet morgen maar terugkomen. Van welke afdeling bent u?'

Het was een moeilijke vraag en hij wist niet precies wat hij moest antwoorden. Hij wilde in geen geval dat ze de bewakingsdienst riep en hem haar kamer uit liet zetten. In plaats daarvan zei hij iets heel vreselijks. 'Ik ben hier vanwege Megan en Alexandra...' Hij wachtte op het effect, en zoals bij een diepe snee of een schotwond, was er eerst geen bloed te zien. Haar ogen waren nog hetzelfde: groen ijs. 'Ze willen u graag ontmoeten.'

'Wip bent u?' Ditmaal beefde haar hand toen ze de telefoon wilde pakken, maar hij was haar voor en zorgde dat de hoorn bleef liggen. 'Toe... geef me vijf minuten. Ik zal u niets doen. Het is een lang verhaal, maar ik vertel het zo snel mogelijk.' En plotseling wist ze dat hij de man was die haar had opgebeld en hij wist dat zij het zich herinnerde.

'Ik wens hen niet te zien.'

'Zij willen u wel zien. Allebei. Alexandra komt helemaal uit Frankrijk, Megan uit Kentucky...' Hij bleef steken en zag tekenen van pijn in haar ogen... ongelooflijk verdriet.

'Die oude rotvent heeft u gestuurd, hè? Waarom nu?' Ze stond in haar volle lengte naar hem te kijken, de telefoon had ze losgelaten.

'Hij ligt op sterven.'

'Mooi zo.'

'Misschien wil hij zijn zonden belijden. Hij wil jullie drieën dit weekend bij elkaar brengen, in zijn huis in Connecticut. Hij heeft er maanden over gedaan om jullie te vinden...'

'Ach, klets.' Ze onderbrak hem. 'Ik weet wel beter. Twintig jaar geleden ben ik naar hem toegegaan en hij had er geen idee van waar iedereen was. Het interesseerde hem niet. Wie heeft ons opgespoord? U?' Hij knikte, niet zeker of ze het vreselijk van hem vond of niet. Hij maakte alleen de pijn weer in haar wakker. En die had ze al zo lang geleden toegedekt. Na de laatste maal dat ze Arthur had gezien, had ze het vinden van haar zusters opgegeven. Na tien jaar was de droom gestorven. En nu na meer dan twintig jaar wilde ze die niet meer tot leven wekken. Ze had hen niet meer nodig. Ze had alles uit haar leven gesneden dat haar aan hen kon doen denken. Er waren geen mannen, geen kinderen, geen enkel soort liefdesleven. Er was werk, werk dat haar kalmeerde, veel werk en de mensen die ze vertrapte op haar weg naar boven. Ze hoefde zich niet schuldig te voelen, geen medelijden te hebben. Ze was uitsluitend op zichzelf aangewezen. 'Het is te laat, meneer...'

'Chapman, John Chapman.'

'Vertel hem dan maar dat ik niet geïnteresseerd ben. Hij is twintig jaar te laat... maak er dertig van.' Ze keek onuitsprekelijk verbitterd toen ze weer ging zitten. In een bepaald opzicht, merkte hij, zag ze er jonger uit dan ze was, in een ander opzicht leek ze veel ouder. Ze had ogen die ouder en verdrietiger waren dan de tijd.

'En wat moet ik tegen je zusters zeggen?'

'Zeg maar... Zeg maar...' Haar stem aarzelde en ze keek hem bedroefd aan. 'Zeg hun maar dat ik van hen hield, maar... dat het nu te laat voor me is.' Hij schudde het hoofd en ging tegenover haar aan het bureau zitten, met een gebed iets te kunnen raken in haar hart dat nog leefde, in de hoop dat iets die eindeloze pijn die ze in haar jeugd had moeten dragen, had overleefd.

'Het is niet te laat, Hilary... dat kan niet... je was alles voor hen, toen...' Dat had Arthur gezegd. Hij had John een keer verteld hoe ze voor de andere meisjes had gezorgd en alleen het praten erover had hem al aan het huilen gebracht. 'Je kunt hen nu de rug niet toedraaien.' Ze keek hem in de ogen en vroeg zich af wie die man was, hoe hij haar had gevonden en hoe het kwam dat hij zoveel wist. 'Ze hebben me niet langer nodig, Chapman. Ze zijn nu volwassen. Wat doen ze? Secretaresses? Huisvrouwen?' Het was het beste lot dat ze voor hen kon bedenken, en John Chapman glimlachte.

'Een is een barones in Frankrijk, met twee kinderen, en de ander is arts in Kentucky. Het zijn allebei interessante vrouwen. Ik geloof dat je wel op hen gesteld zult zijn.' Maar daar ging het niet om, zelfs al was ze nieuwsgierig naar hen.

'Wie is de dokter?' Het was moeilijk je een van de kleine meisjes als dokter voor te stellen.

'Megan. Ze is fantastisch. Alexandra trouwens ook. Ze is warm en vriendelijk en vol meegevoel.'

'Dat was ze als baby al.' Haar stem klonk fluisterend, toen legde ze haar gezicht in haar handen en schudde het hoofd. 'De gedachte dat ik hen zou vinden, heeft me in die tien jaar van de hel in leven gehouden. Ik stal tienduizend dollar van mijn tante en ging naar New York om hen daar te vinden.' Ze lachte in haar handen, maar Chapman zag dat er tranen op haar bureau drupten. 'En toen zei hij dat hij hun spoor was kwijtgeraakt... Hij had er geen idee van waar ze waren... en ik kon hen ook niet vinden.' Ze keek naar John met lege, gebroken ogen. 'Wat heeft het nog voor zin, behalve dat we elkaar pijn doen met de herinneringen aan wat er gebeurd is?'

'Jij bent de enige die die herinneringen heeft, Hilary. De anderen hebben niets. Alexandra herinnert zich jou, en Megan weet helemaal nergens van. Het enige dat jullie nu hebben, is elkaar. Wat er met je ouders is gebeurd, is niet belangrijk meer. Het gaat om jullie drieën... je kunt ze nu de rug toch niet toekeren.'

'Die oude rotvent heeft ons vernietigd. Waarom zou ik zijn geweten sussen? Mijn leven verandert niet als ik hen ontmoet. Dat is allemaal voorbij. Ze zijn weg. Net als... net als mijn ouders... als het verleden.'

'Je ouders zijn voor altijd weg... maar je zusters niet. Ze zijn echt, ze leven, en ze willen je weer leren kennen. Zelfs als je zou gaan en een hekel aan hen zou hebben, kon je jezelf tenminste voorhouden dat je het had geprobeerd.' Maar ze schudde langzaam het hoofd en stond weer op. Haar ogen schoten smaragdgroen vuur.

'Ik doe het niet. Zeg tegen Patterson hoe ik hem haat! Nee... je zou je nooit kunnen voorstellen hoe ik hem haat.'

'Waarom? Ik weet dat hij jullie drieën niet bij elkaar heeft gehouden, maar was er meer?' Hij had het haar willen vragen vanaf het ogenblik dat hij voor het eerst haar dossier doorlas.

'Het geeft nu niet meer. Hij weet wat hij ons heeft aangedaan. Laat hem daar maar mee leven. Voor mij... is het afgelopen. Ik heb mijn leven... mijn werk... meer heb ik niet nodig.'

'Dat is een verdomd leeg leven, Hilary. Ik weet het, omdat het alles is wat ik heb. Met wie praat je 's nachts in de stilte? Wie houdt je hand vast als je ziek of moe of bang bent? Ik heb een ex-vrouw en mijn ouders en twee broers. Wie heb jij? Kun je het je veroorloven die twee vrouwen de rug toe te keren?'

'Ga mijn kantoor uit.' Ze liep naar de deur en trok die open. Ze had genoeg gehoord en meer kon ze niet nemen. Maar hij pakte een stuk papier uit zijn zak. Er stonden aanwijzingen op hoe ze op de eerste september Arthurs huis in Connecticut kon bereiken, met het adres en het telefoonnummer. Hij keek haar in de ogen toen hij het op haar bureau legde en liep toen naar de deur.

'Ik heb jouw leven geleefd, Hilary Walker, maanden achtereen. Ik heb om je gehuild. Ik ben naar Charlestown geweest, naar Jacksonville, ik heb gepraat met de buurvrouw die je halfdood op haar stoep aantrof. Ik ben naar je gastgezinnen geweest. Ik weet hoe vreselijk hij je heeft gekwetst... ik weet wat een rot kaartje je getrokken hebt.' Er stonden tranen in zijn ogen toen hij haar aankeek. 'Maar alsjeblieft, alsjeblieft, doe dit niet... keer hun nu de rug niet toe. Ze hebben je nodig en jij hebt hen nodig... Hilary... toe... ga naar die bijeenkomst. Ik zal er zijn om je te helpen. Ik doe alles wat ik kan.' Ze keek hem verbaasd aan en vroeg zich af hoe het kwam dat hij dat allemaal wist. 'Zorg dat je er bent... Alsjeblieft...' Daarmee gaf hij haar een zacht kneepje in haar arm en liep haar kantoor uit, terwijl zij hem natuurde en al die oude pijn uit het verleden weer wakker werd, samen met een nieuw soort verwarring. Ze wilde niet gaan, wilde hen niet zien... Ze wilde zich Axies helderrode krullen en Megans kreetjes in de nacht niet herinneren. Ze waren nu verdwenen. Voor altijd weg. En ze kon niet meer terug. Zelfs niet voor John Chapman.

29

'Ga je echt?' Henri stond naar haar te kijken vanaf de andere kant van de slaapkamer. In Cap Ferrat deelden ze de slaapkamer, althans tot het ogenblik dat Alexandra hem alles had opgebiecht. Die nacht was hij naar de logeerkamer verhuisd. En het gebaar had geen verklaring nodig.

'Ja.' Ze zag er ernstig en vastbesloten uit. De meisjes waren gekleed en klaar om te vertrekken. Hun koffers stonden beneden en Margaret wachtte hen op bij het vliegveld van Nice. Het was haar gelukt een directe vlucht naar New York te organiseren zonder eerst naar Parijs te moeten teruggaan.

'Bedenk je je niet?'

Ze schudde langzaam haar hoofd. 'Het spijt me, lieverd, ik kan het niet.' Ze liep naar hem toe in de hoop dat hij haar zou toestaan hem aan te raken, maar toen ze haar hand uitstak, deed hij een stap achteruit en het sneed haar door de ziel.

'Liever niet,' zei hij rustig. 'Goede reis dan.'

'Ik ben niet later dan de tiende weer terug.' Hij knikte. 'En ik logeer in de Pierre in New York, voor het geval je me nodig hebt. Ik bel je wel.'

'Dat is niet nodig. Ik heb het erg druk.' Hij wendde zich om en liep naar buiten naar het terras, en met een laatste blik naar zijn rug, verdween ze de trap af. Ze zag niet dat hij haar nakeek toen ze wegreden, zag niet de tranen in zijn ogen toen hij uitkeek over de zee en aan haar dacht. Hij wist dat hij heel veel van haar hield en nu had hij het gevoel of hij haar verloren had. Het was ongelooflijk voor hem... alles wat er gebeurd was. Hij begreep het gewoon niet. Hoe hadden ze het kunnen laten gebeuren? Tot op zekere hoogte, besefte hij, was zij evenzeer een slachtoffer van de omstandigheden als hij. Maar voor hem was het veel belangrijker en nu was ze vertrokken om in het wilde weg met twee onbekende zusters kennis te maken. Hij wilde maar dat hij haar had kunnen tegenhouden, maar kennelijk was het hem niet gelukt.

Margaret had erop gestaan dat ze eerste klas reisden en de meisjes waren opgetogen toen ze een Shirley Temple bestelden en nu bliezen ze naar elkaar door de rode strootjes.

'Meisjes, toe!' vermaande Alexandra, die nog steeds aan haar man dacht, maar Margaret zei dat ze best wat plezier mochten maken. En toen de meisjes de gang doorliepen om te zien of er kinderen waren om mee te spelen, vroeg Margaret hoe Henri het nieuws had opgevat. Een paar dagen geleden had Alexandra haar in het kort verteld dat ze hem voor haar vertrek de gehele waarheid had verteld.

'Hij zei het niet in zoveel woorden,' vertelde Alexandra ernstig tegen haar moeder, 'maar ik denk dat alles voorbij is. Ik weet zeker dat ik, als ik thuiskom, ontdek dat hij zijn advocaten erbij heeft gehaald.'

'Maar je had hem toch niets hoeven vertellen. Je had toch gewoon kunnen zeggen dat ik je meesleepte naar New York.'

'Hij wist dat het om iets anders ging, maman. Ik moest hem iets vertellen, dus kwam ik met de waarheid.' En ondanks de prijs die ze ervoor betalen moest, had ze er geen spijt van. Nu had ze tenminste een zuiver geweten.

'Ik vind het een grote fout.' En al zei ze het niet tegen Alexandra, ze vermoedde dat de woorden van haar dochter zouden uitkomen. Henri zou bijna zeker om een echtscheiding vragen. Niet eens vragen, eisen, en Alexandra zou het geen ogenblik aanvechten. Margaret hoopte alleen dat ze de kinderen mocht houden. Het was niet prettig om aan te denken, maar ze werd gelukkig afgeleid toen Axelle en Marie-Louise terugkwamen en aankondigden dat, ondanks het feit dat alle zitplaatsen bezet waren, er 'niemand' was.

'Met andere woorden, er zijn geen kinderen?' vroeg Margaret lachend, en ze grinnikten. 'Dan zullen jullie het met ons moeten doen.' Dus deden ze spelletjes en een patience, en ze zagen een film, terwijl Alexandra in haar eigen gedachten verdiept was. Ze had zoveel om over na te denken: haar ouders... haar zusters... haar echtgenoot, als ze er tenminste nog een had als ze terugkwam in Frankrijk. Toch was ze er zeker van dat ze de juiste beslissing had genomen.

De volgende dag, nadat ze lekker had geslapen, belde ze de kapper en maakte een afspraak. Een paar huizenblokken verderop was Bergdorf en ze was heel tevreden over het resultaat. Toen ze haar moeder en dochtertjes weer terugzag bij de lunch waren ze verstomd. Ze had de blonde kleurspoeling weg laten werken en had nu haar rode haar weer terug.

'Maman, je lijkt precies op mij!' piepte Axelle verrukt en Margaret lachte toen Marie-Louise in haar handen klapte.

'Hoe kwam je in vredesnaam op het idee?' vroeg Margaret over de hoofden van de kinderen heen.

'Ik wilde het al zo lang doen. Misschien komt het omdat ik nu ben die ik ben, wat er ook gebeurt.' Het gaf haar een goed gevoel, zag Margaret, die naar haar zat te kijken.

'Ik houd van je,' fluisterde Margaret, en streelde de hand van haar dochter.

Ze hadden lunch in de '21' en stopten bij Schwarz voor een 'klein cadeautje' van oma. Als gewoonlijk verwende die dé twee meisjes. En volgens plan stond om vier uur Alexandra's limousine te wachten. Ze had de meisjes uitgelegd dat ze voor het weekend naar oude vrienden in Connecticut ging en zij met hun grootmoeder in de stad bleven.

'Ik bel je vanavond op,' beloofde ze, toen ze in de auto stapte met een klein koffertje en gekleed in een zeer chic zwartlinnen pak van Chanel.

'We gaan vanavond met oma naar de bioscoop!' riep Axelle.

Alexandra hield haar moeder dicht tegen zich aan, omhelsde de meisjes, en wierp naar alle drie een kushand. Haar ogen hielden die van haar moeder lange tijd vast toen ze wegreed. Ze was er zeker van dat ze tranen op de wangen van haar moeder zag toen ze naar haar wuifde en zelf had Alexandra ook tranen in de ogen. Het was beangstigend terug te gaan naar het verleden, en vooruit naar de toekomst, alles tegelijk. Maar het was ook zeer opwindend.

30

De rit van Stonington naar Connecticut duurde nog geen twee uur, en Alexandra zat achterin de auto te denken aan de mensen die ze achtergelaten had. Margaret, en de liefde die ze dertig jaar lang van haar ontvangen had, Axelle en Marie-Louise, die haar zo oneindig dierbaar waren, misschien nu zelfs nog meer... en Henri, zo boos op haar schijnbare verraad. Ze had eraan gedacht hem die ochtend voor ze vertrok op te bellen, maar wist niet wat ze zou moeten zeggen. In feite leek het dat er niets meer te zeggen was. Ze wist hoe hij over haar reis naar Amerika dacht. Hij had haar verboden te gaan, en voor het eerst in hun huwelijk was ze ongehoorzaam geweest. En plotseling, toen ze achterin de gehuurde limousine verder reed, voelde ze zich eigenaardig vrij, anders dan ze in lange tijd had gedaan. Bijna zoals ze zich voelde toen ze een klein meisje was, dat met haar vader door de velden bij hun buitenhuis holde, met de wind in haar haar en absoluut zeker van zichzelf, en volkomen gelukkig. Ze had het gevoel of hij nu bij haar was, nu ze de weg terugging in het verleden die ze gedwongen was te gaan. En zonder eraan te denken streek ze met haar hand door haar haar en lachte in zichzelf. Ze was nu weer Alexandra de Borne. 'Alexandra Walker,' fluisterde ze in de stille auto. En voor het eerst in veertien jaar had ze weer rode haren.

Ze zag een elektronisch hek toen ze aankwam en een onbekende drukte op de knop om hen binnen te laten, maar behalve deze beveiliging zag het landgoed er eenvoudig en niet erg indrukwekkend uit. Een lange slingerweg leidde hen de heuvel op en na een scherpe bocht zag ze een alleraardigst Victoriaans huis met een grote veranda en wandelgang. Het zag emit als het huis van iemands grootmoeder, of oudtante. Er stonden rieten meubelen op de veranda en er was een oude schuur achter het huis, en alles maakte een gezellige, uitnodigende indruk. Alexandra stapte voorzichtig uit de limousine, keek eens rond en bedacht hoe mooi het er was en hoe fijn de kinderen het er zouden vinden. En toen zag ze een bekend gezicht vanaf de veranda naar haar kijken en ze glimlachte en liep snel naar hem toe.

'Hallo... hoe was de reis?' Het was John Chapman in een kakibroek en een openstaand, blauw overhemd. Hij leek volkomen op zijn gemak en zijn ogen waren warm en hartelijk toen hij haar hand greep en daarna haar koffertje van de chauffeur overnam.

'Het ging best, dank je. Wat een allerleukst huis.'

'Ja, hè? Ik heb hier de hele middag rondgekeken. Er zijn prachtige oude dingen in de schuur, ik denk dat meneer Patterson het huis al jaren heeft. Kom binnen, je zult er zeker van houden.' En hij liep er langzaam met haar naar toe, in stilte het glanzend rode haar bewonderend dat zo anders was dan het rustige blond. Maar ten slotte waagde hij het erop. 'Je haar is prachtig, als het niet onbeleefd is zoiets te zeggen.'

Maar ze lachte alleen en schudde haar hoofd. Ze was blij dat hij het mooi vond. 'Ik vond dat ik terug moest gaan naar mijn natuurlijke kleur ter ere van deze reis. Het zal al moeilijk genoeg voor ons zijn elkaar te herkennen zonder de zaak onnodig gecompliceerder te maken.' Ze glimlachte en hun ogen ontmoetten elkaar, en ten slotte kon ze de moed opbrengen hem te vragen wat ze het liefst wilde weten: 'Zijn de anderen er al?'

Hij fronste de wenkbrauwen en keek haar aan, probeerde onbezorgd te doen, maar hij maakte zich nog steeds ongerust over Hilary. Ze had geen enkel teken gegeven dat ze komen zou, en hij was doodsbang dat ze weg zou blijven. 'Nog niet. Megan zei dat ze om een uur of zes zou komen. En Hilary...' Zijn stem stierf weg en Alexandra keek hem lang en doordringend aan. Toen knikte ze. Ze begreep het en het maakte haar verdrietig, maar verrassend was het niet.

'Ze heeft er niet in toegestemd te komen, hè?'

'Niet met zoveel woorden. Maar ik heb haar gezegd dat jij het dolgraag wilde. Ik dacht dat het eerlijk was om dat te zeggen.' Ze knikte ten antwoord en bad in stilte dat haar zuster de moed zou opbrengen hen te ontmoeten. Ze wist dat het verleden heel pijnlijk voor haar was, meer dan voor de anderen en ze kon best eens besluiten niet te komen. Maar Alexandra hoopte dat ze het wél zou doen. Diep in haar was een klein, vergeten meisje dat er wanhopig naar verlangde haar te zien. 'We zullen duimen,' voegde Chapman eraan toe, toen ze de hal binnenliepen. Rechts was een kleine zitkamer en aan de linkerkant een grote salon met een mooie open haard en goed onderhouden Victoriaanse meubels. Ze vroeg zich af waar Arthur Patterson was, hun weldoener, die hen weer bij elkaar had gebracht. Ze vroeg het fluisterend aan John.

'Hij ligt boven te rusten.' Hij had twee verpleegsters meegebracht en toen John hem die ochtend zag, realiseerde hij zich dat het een wonder was dat de man nog leefde. Het was of hij zich aan het leven vastklampte, alleen hiervoor, maar veel langer zou hij het niet uithouden. Hij was de laatste vier maanden twintig jaar ouder geworden en uit alles bleek dat hij aldoor hevige pijn leed. Maar zijn geest was helder en opgewekt en hij wilde dolgraag de drie vrouwen zien, die hij uiteindelijk bij elkaar had gebracht.

'Ben je er zeker van dat ze zullen komen?' had hij John telkens weer gevraagd en Chapman had hem gerustgesteld in de hoop dat Hilary hen niet in de steek zou laten. Maar daar ze Patterson zo haatte, was het misschien niet zó erg als ze niet kwam. Chapman wist niet zeker of de oude man een dergelijke confrontatie kon verdragen. Na de lunch hadden zijn verpleegsters hem naar bed gebracht en er bij John op aangedrongen hem tot het avondeten te laten rusten. Hij was vastbesloten die avond beneden te komen en samen met zijn gasten te eten. Het plan was dat John na het eten zou vertrekken. Tegen die tijd waren de vrouwen aan elkaar gewend en de rest hing van henzelf af... en van Arthur.

Alexandra keek de zitkamer rond en liep vandaar naar de eetkamer met de lange Engelse tafel.

'Het lijkt of hij hier veel tijd heeft doorgebracht,' merkte Alexandra op, 'het huis ziet eruit of hij er veel van houdt.' Hij glimlachte om haar woordkeus en zei dat hij niet wist hoeveel tijd Arthur aan Connecticut besteed had, al vertelde hij niet dat Arthur hem had gezegd hier te willen sterven.

'Wil je naar boven?'

'Dank je.' Ze lachte tegen hem en vroeg zich af hoe oud hij was. Hij scheen tot op zekere hoogte zo jongensachtig en toch zo volwassen. Hij was ernstig, maar je kon ook met hem lachen. Een wereld verwijderd van Henri, en toch zag hij er voor haar kinderlijk uit in vergelijking met haar echtgenoot. Ze was zo gewend aan Henri's doortastende manier van doen, zijn bevelende gewoonten, de manier waarop hij met grote stappen een kamer binnenkwam en de leiding nam, met zijn strenge gezicht en krachtige schouders, en het was vreemd hoe ze hem plotseling miste. Hij maakte dat andere mannen zwak leken, en te jong, en alsof ze op de een of andere manier, hoe aardig ze ook waren, iets misten. Ze vroeg zich opnieuw af of de dingen ooit weer gewoon zouden worden, of hij haar weer terug zou nemen als ze weer in Frankrijk was. Misschien werd ze wel gedwongen weer bij haar moeder te gaan wonen of een eigen huis te zoeken. Voorlopig was alles onzeker.

John liet haar een zonnige hoekkamer zien, die nog warm was van de middagzon. De sprei was glinsterend wit met een rand van kant en er stond een gemakkelijke schommelstoel naast, en wat ander Victoriaans meubilair waar het huis vol mee scheen te staan. Er stond een tweezitsbankje en ze zag een porseleinen waskom met kan. Iemand had bloemen in de kamer gezet en op de een of andere manier maakte de kamer dat ze zich weer jong voelde, alsof ze een meisje was dat thuiskwam. Er stonden tranen in haar ogen toen ze zich naar John omdraaide om hem te bedanken.

'Het is zo gek om hier te zijn,' probeerde ze uit te leggen, maar ze kon de juiste woorden niet vinden, 'het is of je heel jong bent en heel oud... een bezoek aan het verleden. Het is allemaal heel verwarrend.'

'Ik begrijp het.' Hij liet haar alleen om zich op te frissen en ze kwam even later beneden in een beige linnen pak, met een nieuwe make-up en met beige schoenen aan met de bekende zwarte teen van Chanel, terwijl het rode haar overal leven aan gaf. Ze zag er elegant en beheerst uit en draaide zich om toen ze stemmen op de trap achter zich hoorde. Het was Arthur die beneden kwam met hulp van de twee verpleegsters. Hij was gebogen en broos en kreunde bij iedere stap, maar plotseling, toen hij haar zag, bleef hij staan en uitte een kreet. De tranen rolden over zijn wangen toen Alexandra halverwege de trap opliep om hem te begroeten.

'Hallo, meneer Patterson,' zei ze zacht en omdat hij zo beefde, bukte ze zich en gaf hem een kus op zijn wang. 'Dank u dat u me hierheen hebt gehaald.' Maar hij beefde zo heftig dat hij niet spreken kon. Hij nam alleen haar hand en drukte die stevig met zijn laatste krachten. Toen liet hij haar helpen hem beneden te brengen met behulp van de ene verpleegster en toen ze hem eenmaal in een gemakkelijke stoel had gezet in de grote zitkamer, keek hij haar aan en zei ten slotte, met een stem hees door zijn ziekte:

'Mijn god, je lijkt zoveel op haar. Ben je Alexandra of Megan?' Hij herinnerde zich nog het gitzwarte haar van Hilary, dat net was als dat van haar vader.

'Ik ben Alexandra.' Ze keek ernstig en diep ontroerd en hij begon weer te huilen toen ze sprak.

'Je hebt zelfs hetzelfde accent. In al die jaren had ze altijd dat zangerige ritme van het Frans gehouden.' Hij schudde het hoofd, verbijsterd over de gelijkenis tussen Alexandra en haar moeder. Het was een eigenaardig gevoel voor Alexandra om zoveel te lijken op iemand die ze nooit had gekend, en die toch haar moeder was.

'Hield u veel van haar?' Het was iets om over te praten terwijl ze op de anderen wachtten. John was weer binnengekomen en bood haar een glas wijn aan, maar ze weigerde. Ze wilde zich op Arthur Patterson concentreren en op haar zusters wachten. Ze werd elke minuut meer gespannen en opgewonden.

Hij knikte nu en dacht aan Alexandra's vragen. 'Ja, ik hield erg veel van haar... ze was zo'n mooi meisje... mooi, trots... zo sterk... en ze had zoveel leven in zich...' Met een flauwe glimlach vertelde hij Alexandra over de eerste maal dat hij en Sam haar in Parijs hadden gezien. 'Ik dacht dat ze de mp zou roepen en dat zou ze ook... maar je vader was zo verdomd knap en charmant.' Hij glimlachte toen hij aan Sam terugdacht. Wat waren ze goede vrienden geweest en wat een goede tijd hadden ze samen gehad in de oorlogsjaren. 'Hij was een fantastische toneelspeler.' Hij vertelde haar over een paar van zijn stukken terwijl ze stil zat te luisteren, maar plotseling klonk het geluid van een auto buiten en John verdween. Een ogenblik later hoorden ze stemmen.

Arthur scheen ook te luisteren en onbewust stak hij zijn hand uit en greep die van Alexandra stevig vast, net toen de voordeur openging. En vanwaar hij zat, kon hij haar zien binnenkomen. Ze keek rond, net als Alexandra had gedaan, toen zag ze dat de anderen naar haar keken en ze liep als een verlegen kind de kamer in. Plotseling zag ze eruit als een jongere uitgave van Alexandra.

Alexandra kwam langzaam overeind en liep instinctief met uitgestrekte armen naar haar toe. Het was of ze een stuk van vroeger vond en tegelijkertijd in de spiegel keek. Het enige verschil was dat Megans ogen blauw waren. Maar verder bleek duidelijk dat ze zusters waren. 'Megan?' vroeg ze voorzichtig, maar ze hoefde niet te vragen wie het was. Het jongere meisje knikte en ze sloegen de armen om elkaar heen met tranen in de ogen, al hadden ze zichzelf allebei beloofd dat ze hun emoties zouden bedwingen. En toen Alexandra haar zo tegen zich aan hield, had ze even het gevoel of ze zich iets herinnerde.

'Wat lijk je veel op mij!' Megan lachte door haar tranen heen en omhelsde haar opnieuw. Toen liep ze achteruit en bekeek haar met een wat wrange glimlach. 'Alleen kleed je je niet zo goed.' Ze droeg nog steeds de spijkerbroek met een T-shirt en de trekkersschoenen die ze in het ziekenhuis had aangehad tot ze vertrok. Maar zoiets droeg ze eigenlijk altijd, net als Rebecca. 'Mijn god, wat ben je mooi.' Ze lachte en ging verlegen opzij toen Alexandra haar hand pakte en haar zelf aan Arthur voorstelde.

'Hoe maakt u het, meneer Patterson,' begroette Megan hem beleefd, bijna als een jong meisje en hij keek haar met voldoening aan. Ze was haast even mooi als Solange, maar niet helemaal en ze had niet het gedistingeerde van Alexandra, maar wel iets heel eigens dat duidelijk merkbaar was, een soort zuiverheid en intelligentie die op haar gezicht waren afgetekend. Ze leek een allerliefste jonge vrouw.

'Dus jij bent de dokter, hè?'

'Bijna, met Kerstmis ben ik klaar met mijn specialisatie.'

Hij knikte weer, van de ene vrouw naar de andere. Hier vond hij geen verbittering, geen woede, ze hadden een goed leven en dat was zichtbaar. Hij had goed voor hen gekozen... maar niet voor de arme Hilary.

Na de waarschuwing van Chapman was hij bang voor wat ze hem zou zeggen als ze kwam, maar desondanks wilde hij haar ook zien.

Ze wachtten tot bijna acht uur, beurtelings zwijgend en dan tegelijk sprekend, nerveus en niet op hun gemak, terwijl Arthur hun verhalen uit het verleden vertelde en Megan en Alexandra probeerden hun leven uit te leggen aan hem en aan elkaar. Alexandra had foto's van de meisjes en Henri, en van haar ouders meegebracht. Megan had hetzelfde gedaan en had foto's van Rebecca en David bij zich en van hun huis in Tiburon en van het ziekenhuis in Kentucky waar ze werkte. Het was of ze elkaar zo snel mogelijk van hun leven op de hoogte wilden brengen. Ze hadden dertig jaar om rekening over af te leggen. Het was duidelijk dat hun levens heel verschillend waren geweest. Het ziekenhuis in Kentucky stond naast een foto van de meisjes voor hun villa in Cap Ferrât. En Henri was in alle opzichten de seigneur voor zijn kasteel in de Dordogne. Ook de foto's van Margaret en Rebecca stonden even naast elkaar, Rebecca in een spijkerbroek en een bloem in het haar, Margaret in avondjapon toen ze een jaar geleden naar een bal in Monte Carlo ging. En Megan maakte er met een verlegen glimlach een opmerking over toen ze aan tafel gingen en Arthur langzaam achter hen aankwam met hulp van John.

'Gek, hoe anders onze levens zijn, vind je niet? En toch zijn we nog steeds zusters... we lijken op elkaar... we komen van dezelfde ouders en hebben dezelfde soort voorkeuren en gewoonten die we hebben geërfd zonder het zelf maar te weten. En kijk nou eens naar ons, jij bent opgegroeid in al die pracht en praal in Frankrijk, en ik heb de helft van mijn jeugd bij vrienden doorgebracht omdat mijn ouders in de gevangenis zaten voor de zaak waarin ze geloofden.' Toch klonk ze niet ongelukkig. Ze klonk trots op hen en dat was ze ook. Het was verbazingwekkend en deed hen allebei zwijgen toen ze aan weerskanten van Arthur hun plaats aan tafel innamen. John zat naast Megan en er was een lege stoel naast Alexandra. Het lag nu voor de hand dat Hilary niet meer zou komen. Alexandra was diep teleurgesteld en praatte een poosje over onbenulligheden terwijl Arthur leek te dommelen. Toen was er plotseling het geluid van een auto buiten. John stond zachtjes van tafel op. Buiten klonken boze stemmen en toen vloog de voordeur open. De twee vrouwen zaten als gebiologeerd te kijken, en Arthur werd wakker alsof hij besefte dat er nog iemand op bezoek kwam.

'Is er iets gebeurd?' vroeg hij Alexandra. Hij was even in de war na het wakker worden en ze streelde zijn hand, maar hield haar ogen op de deur gevestigd. Toen zag ze haar. Lang en mager zoals hun vader was geweest, met grote passen en pikzwart haar, en groene ogen die ze plotseling op hen richtte. Ze droeg een gekreukeld marineblauw linnen pak, want ze was niet van plan geweest te komen. Maar na haar werk had ze plotseling het besluit genomen een auto te huren en Arthur voor eens en altijd te vertellen wat ze van hem dacht. Misschien dat ze dan voor de rest van haar leven van hem verlost was. Het kon haar zelfs niet schelen of ze de anderen zou zien of niet, dat waren vreemden voor haar geworden. Ze was alleen geïnteresseerd in Arthur en ze schreed de kamer binnen om naar hem toe te lopen, maar ze kon onmogelijk de twee roodharige vrouwen negeren die aan weerskanten van hem zaten. Haar ogen werden eerst naar Megan getrokken, toen naar Alexandra, terwijl John tactvol vlak achter haar bleef staan. Hij voelde de spanning in de kamer, de intense pijn van de vrouw die zo dicht bij hem stond. Hij zou zijn armen om haar heen willen slaan, maar ze keek of ze kon exploderen. Plotseling stopte ze en keek Alexandra aan en Alexandra stond langzaam op en liep als een slaapwandelaarster de kamer door; de woorden ontsnapten haar zonder ritme, zonder reden.

'H... Hillie...' Ze zag het gezicht van een meisje met lang zwart haar, en toch was hier die vrouw... met hetzelfde zwarte haar... dezelfde groene ogen... en zonder te weten waarom, begon ze te huilen, en zonder het te willen sloeg Hilary de armen om haar heen.

'Axie... kleine Axie...' Het was de eerste maal dat ze Alexandra in de armen hield sinds de dag waarop ze haar hadden weggerukt en haar alleen hadden gelaten met Eileen en Jack in Charlestown, huilend om de zusjes van wie ze zo ontzettend veel hield. Ze kon ook nu nauwelijks de pijn verdragen van de herinnering, nu ze de geparfumeerde, prachtig gekapte vrouw uit Parijs in haar armen hield. Het enige dat ze zag was het gezichtje van het kind van wie ze eens had gehouden en ze fluisterde steeds opnieuw dezelfde woorden toen ze huilde... 'Ik hou van je, Axie...' Ze bleven lang zo staan en Megan zat zwijgend toe te kijken, tot Arthur plotseling begon te hoesten en John hem gauw een glas water gaf. De huishoudster die het eten serveerde, bracht de pilletjes die de zuster haar gegeven had en Megan ging de dosis na en gaf die aan John, terwijl Hilary zich langzaam naar hen omkeerde. 'Jij moet Megan zijn.' Ze glimlachte door haar tranen en hield Alexandra's hand vast toen ze zich uit hun omhelzing losmaakte. 'Je bent wel veranderd sinds de laatste keer dat ik je zag.' De drie vrouwenjachten, maar Hilary's ogen werden donker toen ze naar de oude man keek. Ze hield Alexandra's hand stevig in de hare toen ze hem aansprak. 'Ik zei dat ik niet wilde komen, en ik meende het, Arthur.' Hij knikte en keek haar in de ogen met angst en pijn, hij zag er alles in wat hij gevreesd had te zien. Ze haatte hem, hij zag het daar als een zwart vergif. Maar hij wist ook dat hij het verdiende. Hij wist het beter dan wie dan ook. 'Ik wilde je nooit meer zien.'

'Ik ben blij dat je gekomen bent, Hillie,' zei Alexandra met haar lieve stem. 'Ik verlangde er zo naar je te zien... allebei,' voegde ze eraan toe, terwijl ze glimlachte tegen Megan. Maar Hilary glimlachte niet meer en liet de hand van haar zuster los toen ze op Arthur toeliep.

'Waarom heb je ons dat aangedaan? Ons na al die jaren weer bij elkaar brengen, ons zo hatelijk laten zien wat we niet hebben gehad, wat we hebben gemist, wie we geweest zouden zijn als we bij elkaar waren gebleven?'

Hij stikte bijna in zijn woorden en greep de tafel met beide handen vast toen hij haar aankeek. 'Ik had het gevoel dat ik het aan jullie verplicht was om iets goed te maken van wat ik heb gedaan.' Hij kon nauwelijks ademen onder het spreken, maar ze nam er geen notitie van.

'En dacht je dat je iets goed kon maken?' Ze lachte bitter en de anderen leden om haar, maar John was bang voor wat ze zou doen. Ze had dertig jaar op dit moment gewacht en hij had altijd haar overstelpende haat voor Arthur vermoed. 'Dacht je echt dat je dertig jaar eenzaamheid en pijn met één etentje kunt uitvlakken?'

'Je zusters hebben meer geluk gehad dan jij, Hilary.' Hij sprak eerlijk. 'En ze haten me niet als jij.'

'Ze weten niet zoveel als ik. Nee toch, Arthur... nee toch?' riep ze door de stille kamer. De woorden weerkaatsten van de wanden en hij rilde. 'Dat is allemaal verleden tijd, Hilary.' Het was een gesprek alleen tussen hen beiden. Alleen zij wisten waarover ze het hadden, de anderen vroegen zich alleen af waar het over ging.

'Is dat zo? En jij dan? Heb je al die jaren met jezelf kunnen leven, nadat je mijn ouders vermoord had?' Haar groene ogen spoten vuur en Alexandra kwam naar haar toe om zacht een hand op haar arm te leggen, maar Hilary schudde haar af.

'Hillie, toe... het komt er niet meer op aan...'

'O nee?' Ze draaide zich met een ruk om naar haar zuster. 'Hoe weet je dat? Hoe kun je dat weten met je goede leven in Frankrijk, terwijl ik daar op die tuchtschool zat, nadat ik verkracht was en probeerde te bedenken hoe ik jullie kon vinden. En die rotvent wist niet eens waar jullie waren, hij wist van geen van ons waar we terecht waren gekomen. Het kon hem niet eens voldoende schelen om van jullie bestaan op de hoogte te blijven nadat hij jullie die dag uit mijn armen had gerukt, huilend en snikkend. Jullie zijn dat vergeten, maar ik niet. Ik heb het me altijd herinnerd... ik heb me jullie beiden altijd herinnerd...' Ze keek van Alexandra naar Megan, 'iedere dag van mijn leven en ik heb om jullie gehuild omdat ik jullie niet vinden kon. En nu zeg je dat het niet belangrijk is? Dat ik hem niet moet haten omdat hij mijn ouders heeft vermoord? Hoe kunnen jullie zoiets zeggen?' De tranen stroomden onbeschaamd over haar wangen.

'Maar hij heeft ze niet vermoord.' Alexandra sprak voor zichzelf en Megan. 'Zijn enige fout is dat hij ons niet bij elkaar heeft gehouden, dat hij ons uit het oog verloren heeft, maar misschien kon hij er niets aan doen.' Ze keek goedgunstig naar de oude man en Megan knikte zwijgend, niet in staat te begrijpen waarom Hilary hem zo haatte. Hij had hen in de steek gelaten, maar hij had hen niet verraden op de manier zoals Hilary zei. Maar die schudde het hoofd en lachte naar hen door haar tranen heen.

'Jullie weten niets. Jullie waren nog baby's. Ik stond er die nacht dat mama stierf... de nacht waarop papa haar vermoordde... ik luisterde... ik hoorde wat ze zeiden...' Ze begon te snikken en John stond vlak bij haar, klaar om te helpen als ze in elkaar zakte of hem nodig had. Hij was bij haar, zoals hij al die maanden was geweest, hoewel ze het niet wist. 'Ik hoorde haar schreeuwen...' ging Hilary door, 'toen hij haar sloeg en sloeg en sloeg, en haar toen wurgde en tot zwijgen bracht.' Ze probeerde haar snikken in te houden en bleef recht voor Arthur staan. 'En weet je waarom hij dat deed?' Haar ogen lieten het gezicht van Arthur geen moment los, ze had hier een levenlang op gewacht. 'Hij deed het omdat ze een verhouding had met hem, en dat vertelde ze vader...' Ze luisterde naar de stemmen van het verleden toen ze zo sprak en het leek bijna of ze in een andere wereld was, terug in de nacht waarop haar vader haar moeder vermoordde. 'Hij had haar bedrogen zei ze, al jaren, met alle soorten vrouwen, met al zijn hoofdrolspeelsters, zei ze. En hij zei dat het niet waar was... hij zei dat ze gek was... en zij zei dat ze de bewijzen had... ze wist wie hij pas had meegenomen naar Californië... bij wie hij de afgelopen nacht was geweest... en ze zei dat het geen verschil meer voor haar maakte... dat zij iemand had voor haarzelf en dat ze, als hij niet oppaste, zou weglopen en de kinderen meenemen. En hij zei dat hij haar zou vermoorden als ze dat deed, en ze lachte... Ze bleef hem uitlachen. En hij zei dat ze nooit zijn kleine meisjes zou kunnen meenemen... en ze lachte... en toen vertelde ze hem wie het was...' huilde zo dat ze nauwelijks kon spreken en Arthur beefde steeds heviger op zijn stoel terwijl ze een paar centimeter van hem vandaan stond en tegen hem schreeuwde, en huilde. 'Ze vertelde het hem, ja toch Arthur... ja toch?' riep Hilary. En toen keek ze naar haar zusters en vertelde hun wat zij altijd had geweten en de anderen nooit. 'Ze had een verhouding met Arthur, papa's beste vriend... en hij zei dat hij haar daarvoor zou vermoorden en zij lachte alleen maar, en toen hij haar zei dat ze ons niet kon meenemen, zei ze dat er maar twee van ons van hem waren...' Er hing een verbijsterde stilte in de kamer en Arthur leunde in zijn stoel alsof hij door de bliksem getroffen was. Hilary's stem was rustig toen ze opnieuw sprak. Ze had gedaan waar ze voor gekomen was. 'Ze vertelde hem dat Megan Arthurs kind was,' zei ze dof, en keek hem minachtend aan. 'En toen doodde papa haar.' Ze zakte in een stoel naast hem terwijl Alexandra een arm om haar schouders sloeg en de oude man zacht jammerde in zijn stoel.

'Ik wist het niet... dat had ze me nooit verteld...' Hij keek zielig naar Megan. 'Je moet me geloven... ik heb het nooit geweten! Ik heb altijd gedacht dat je van hem was, net als de anderen...' Hij zat openlijk te huilen en Megan keek nog geschokter dan tijdens de rest van de alleenspraak. Arthur scheen zijn verontschuldigingen aan te bieden aan de kamer in het algemeen. 'Als ik het had geweten...' Maar Hilary keek hem aan en schudde het hoofd.

'Wat zou je dan anders hebben gedaan? Haar bij je houden en ons verder laten verrekken? Je zou niets hebben gedaan. Je stond niet achter mijn moeder, of je eigen kind, je verraadde je beste vriend, en wat jij deed, doodde hen beiden. Je hebt hun bloed aan je handen... én dat van ons. Zonder jou zouden onze levens heel anders zijn geweest. Hoe kon je al die jaren leven met jezelf, terwijl je wist wat je gedaan had? Hoe kon je hem verdedigen nadat je hem verraden had?'

'Hij smeekte het me, Hilary... ik wilde het niet. Ik vroeg hem of ik geen andere advocaat voor hem zou zoeken, maar dat mocht ik niet. En in feite wilde hij niet langer leven toen jullie moeder gestorven was.' Zijn stem was nu niet meer dan een gefluister. 'Ik ook niet. Het maakte een eind aan het leven van ons allebei... Ik hield intens veel van haar vanaf het ogenblik dat ik haar zag.' De tranen rolden over zijn wangen en Megan zat gespannen naar hem te kijken. Hij was niet langer zomaar een familievriend. Hij was haar vader.

Hilary staarde hem met een lege blik aan, alsof ze hem voor het eerst zag. Hij was een oude, stervende man, en wat hij had gedaan kon niet meer ongedaan gemaakt worden. Voor hem was het allemaal voorbij, het kwam er niet meer op aan wiens bloed hij aan zijn handen had. Dat bloed was al lang opgedroogd, de mensen vrijwel vergeten. Ze stond op en keek op hem neer. 'Ik kwam hier om je te zeggen hoe ik je haatte, en weet je wat het vreemde is, Arthur, na al die jaren weet ik niet meer zeker of het er nog op aankomt.' Ze voelde Alexandra's hand op haar schouder en wendde zich om om haar in de ogen te kijken. Uitgeput van emotie keek ze haar twee zusters aan. 'Ik hield heel veel van je, maar dat is lang geleden... misschien is het ook te ver in het verleden...' Ze voelde zich leeg en op en had niets meer om te geven of te accepteren, maar Alexandra wilde haar niet laten gaan en ook Megan zat haar aan te kijken. Zij was de eerste die sprak.

'Het is voor ons alle drie lang geleden, maar tóch zijn we gekomen. Ik herinnerde me niets van jullie. En ik wist niet dat meneer Patterson mijn vader was. We kwamen om het verleden te eren, maar ook om verder te gaan. We hebben nu andere ouders, andere levens, andere mensen om wie we geven. We hebben niet dertig jaar lang in het luchtledige geleefd, geen van ons, zelfs jij niet met je woede en je haat.' Het was een stil verwijt, maar krachtig en het trof zijn doel. 'Je kunt niet zomaar hier komen, zo'n bom in onze schoot gooien en dan weer weggaan. Je bent het aan ons verplicht de wonden te genezen, net zoals wij aan jou verplicht zijn hetzelfde te doen. Daarom zijn we hier gekomen.' De tranen rolden langzaam over haar wangen toen ze naar Hilary keek en John Chapman zou haar zo willen toejuichen. Alles zou verknoeid zijn als Hilary nu vertrok. Het zou haar eigen leven voor eens en altijd verwoesten. Ze moest blijven, ondanks Arthur, en hen in de ogen zien.

Hilary keek naar Alexandra of ze soms bij haar een bevestiging vond, en deze knikte en zei met haar zachte stem: 'Blijf alsjeblieft, Hilary... ik heb hier zo lang op gewacht.' Ze hadden allemaal een groot risico genomen, er een hoge prijs voor betaald. Ze had Henri weerstaan, mogelijk ten koste van haar huwelijk, alleen om haar zusters te kunnen zien. 'Er was veel moed voor nodig hierheen te komen. Voor ons allemaal. Mijn man verbood me te gaan. Ik weet zelfs niet of hij me nog terug wil hebben. En mijn moeder... de vrouw die ik ken als mijn moeder, is met me meegegaan, en is erg bang voor wat dit alles zal gaan betekenen. Ze is bang dat ze me na al die jaren zal verliezen.' Er stonden tranen in haar ogen toen ze zo met Hilary sprak en ook Megan knikte met betraande ogen. Rebecca was doodsbenauwd voor wat de ontmoeting met haar zusters zou betekenen. Ze hadden er de vorige avond over de telefoon een uur over gepraat en ze had beloofd zo gauw mogelijk op te bellen om haar gerust te stellen. 'Jij hebt meer verloren dan een van ons, Hilary... maar je bent niet alleen... we houden van je, nog steeds. Je kunt ons nu de rug niet toekeren.' Toen sloeg ze haar armen weer om Hilary heen en zei zacht: 'Ik laat je niet gaan.' Hilary stond een lang moment heel rechtop en toen sloeg ze haar armen om Alexandra heen... hoe kon zij weten wat voor leven ze had gehad? Maar het was haar schuld niet... en ook niet van Megan... misschien zelfs niet van Arthur. Ze vond het vreselijk dat nu toe te moeten geven, maar het was mogelijk. Hij was een onnozele dwaas geweest en had er een hoge prijs voor betaald. Hij keek verdrietig naar Hilary over Alexandra's schouder.

'Kun je me vergeven, jullie alle drie?' Maar hij keek naar de oudste en het duurde lang voor ze hem antwoord gaf.

'Ik weet het niet... ik weet niet wat ik voel...' Maar ze hield Alexandra vast en haar ogen gingen naar Megan.

'Ik ben in ieder geval blij dat je gekomen bent. Jullie drieën hadden het recht om samen te zijn. En als ik een ander soort man was geweest, had ik mijn vrouw getrotseerd en jullie drieën zelf gehouden. Dat wilde ik, maar zij wilde er niets van horen en ik durfde niet tegen haar ingaan. Ik vind het nu heel erg, maar het is te laat, het maakt nu geen verschil meer.' Hij keek treurig naar Hilary en toen naar het kind dat hij had weggestuurd en dat zijn eigen dochter was. 'Ik heb een vreselijke fout gemaakt. Maar ik heb ervoor betaald. Mijn levenlang ben ik eenzaam geweest... vanaf het moment dat jullie moeder stierf...' Hij kon niet verder spreken, schudde alleen het hoofd en stond bibberig op toen John Chapman en een van de verpleegsters kwamen om hem te helpen. 'Ik ga nu naar boven. We hebben allemaal veel om over na te denken.' Hilary's openbaring had hen allemaal geschokt, maar vooral Megan en Arthur. Vreemd genoeg vroeg Megan zich nu af of zij misschien verantwoordelijk was voor de dood van haar moeder. Als zij niet geboren was, zou Sam Solange dan hebben vermoord? Maar het was te laat daar nu nog over te denken, te laat om te huilen over wat er dertig jaar geleden was gebeurd. Het was tijd om verder te gaan, zo goed ze konden. Arthur wendde zich nog een keer naar hen om voor hij de kamer verliet. 'Ik wil graag dat jullie net zo lang blijven als je kunt... zo lang je wilt. Op een dag is dit jullie huis, ik laat het jullie na, zodat je een plaats hebt om naar toe te gaan, eindelijk een huis voor jullie samen en een huis waar je je familie en je kinderen kunt meebrengen. Ik blijf hier vandaan terwijl jullie hier zijn, maar ik wil graag dat jullie elkaar leren kennen.' Alexandra en Megan bedankten hem rustig en Megan stond snel op om te helpen hem boven te brengen, terwijl Hilary zwijgend toekeek. Toen hij weg was, wendde ze zich tot Alexandra en schudde haar hoofd.

'Ik weet niet of ik hem ooit nog eens niet meer zal haten, Axie.' Het was nog heel gemakkelijk haar zo te noemen, zelfs na al die jaren en de jongste van de twee glimlachte.

'Heus wel. Je moet. Er is niets meer over om te haten. Zijn leven is bijna voorbij.' Hilary knikte. Het was duidelijk dat de man niet veel langer zou leven. 'Ik ben enkel dankbaar dat hij ons nog op tijd bij elkaar heeft gebracht, dat hij voldoende om ons gaf om dat te doen.' Ze liepen langzaam, arm in arm, naar boven en Hilary ging mee naar de slaapkamer van Alexandra. Hilary moest plotseling denken aan de kamer die ze hadden gedeeld in het huis van Jack en Eileen, waar ze met hun drieën in één bed sliepen en ze altijd probeerde te zorgen dat de baby niet ging huilen zodat Eileen hen niet horen zou.

'Hoe zien je kinderen er uit?' Ze ging in de schommelstoel zitten. Het was een prettige kamer, maar ze wist nog niet of ze er de nacht zou blijven doorbrengen. Ze wilde alleen nog een tijdlang met Alexandra praten.

Alexandra lachte om die vraag. 'Marie-Louise lijkt veel op jou. Ze heeft jouw ogen... en Axelle lijkt veel op de foto's van mij als klein kind. Ze is zes... en Marie-Louise is twaalf. Daar tussenin heb ik een jongetje verloren.' En met een steek van pijn dacht Hilary voor het eerst in jaren aan haar eigen abortus. Ze had daarna steeds opgepast niet met kinderen in aanraking te komen en nu had ze plotseling twee nichtjes. 'Weet je nog iets van je Frans?'

'Iets,' glimlachte Hilary, 'maar niet veel, geloof ik.'

'Marie-Louise en Axelle spreken in ieder geval Engels, dank zij mijn moeder.'

'Wat voor man heb je?' Hilary was naar zoveel dingen nieuwsgierig: haar man... haar ouders... haar leven... haar kinderen... haar gewoonten... Ze wilde weten of ze veel van elkaar hadden. Of ze na al die jaren nog iets gemeenschappelijks bezaten. En een huwelijk hoorde daar zeker niet bij. Hilary had dat voortdurend vermeden.

Alexandra zuchtte, ze voelde dat ze eerlijk moest zijn. 'Hij is moeilijk. En intelligent. En veeleisend. Hij wil alles regelen, van zijn huis tot zijn kantoor en omgekeerd. En hij verwacht niets minder dan perfectie.'

'Vind je dat niet erg?' Ze was nieuwsgierig en haar groene ogen keken Alexandra aan toen deze de schouders ophaalde en lachte.

'Niet echt. Ik ben eraan gewend. En onder dat strenge uiterlijk weet ik dat hij van ons houdt... of hield.' Ze zuchtte. 'Ik weet niet wat er nu gaat gebeuren. Hij was zo geschokt toen ik hem onze geschiedenis vertelde... ik bedoel van onze ouders...'

'Die is niet zo mooi, hè?'

'Speciaal niet voor Megan,' voegde Alexandra eraan toe, juist toen Megan de hal doorkwam. Ze had Arthur naar bed gebracht. Hij had vreselijke pijn en hij huilde. Ze had hem een injectie gegeven om hem tot rust te brengen.

'Hij zal niet lang meer leven.' Ze sprak zacht toen ze de kamer inkwam en Hilary merkte, net als John, hoe haar stem leek op die van Alexandra. 'Ik ben bang dat hij overal metastasen heeft. Maar hij is nog steeds helder.'

'De oude schurk.' Hilary zei het fluisterend, maar Megan keek haar met fonkelende ogen aan.

'Zo moet je niet over hem praten. Hij heeft berouw over zijn zonden, en, hij heeft ons hier gebracht. Wat wil je nog meer van hem?'

'Iets dat hij ons niet kan geven,' kaatste Hilary terug. 'Het verleden... iets plezierigs dat we samen beleefd konden hebben, in plaats van de dodelijke pijn van het uit elkaar gerukt worden.'

'We hebben desondanks overleefd... zelfs jij, Hilary. Kijk nou eens, je bent een geweldig succes. Je hebt een reuze baan, een leuk leven.' Maar het was leeg, zoals zij alleen wist en Alexandra vermoedde. Er was niemand om wie ze gaf en niemand die om haar gaf, niet voor zover ze wist althans. Terwijl ze zaten te praten, verscheen John Chapman in de deuropening. Hij had zich een tijdlang onopgemerkt teruggetrokken, omdat hij vermoedde dat ze tot laat in de nacht zouden blijven praten. Ze hadden zoveel op te lossen, zoveel over elkaar te leren. Zijn opdracht was eindelijk afgelopen.

'Zien we je nog eens terug, John?' Alexandra was de eerste die het vroeg en hij schudde zijn hoofd met een bitterzoete glimlach.

'Nee, tenzij je nog eens naar iemand anders wilt gaan zoeken, en ik hoop dat je dat nooit hoeft te doen. Mijn werk is klaar.' En toen voegde hij er zacht aan toe: 'Ik zal jullie missen.' Hij had maandenlang met ieder van hen geleefd, had naar hen gezocht, hen gevonden, en leren kennen. En plotseling kwam het bij hem op dat hij Hilary het meest zou missen. Hij had zo'n verdriet gehad om haar verleden en was te laat geweest om haar te helpen. 'Veel geluk jullie allemaal.'

'Dank je.' Ze stonden op om hem een hand te geven en Megan gaf hem met een verlegen lachje een zachte kus op zijn wang. Ze had hem echt aardig gevonden.

'Als je ooit in Kentucky komt, bel me dan op.'

'Blijf je er nog lang?' vroeg hij. Hij vond het vervelend dat hij afscheid van hen moest nemen. Megan glimlachte tegen hem en hij keek naar het rode haar dat precies leek op dat van haar moeder en van Alexandra.

'Mijn opleiding is in december klaar, maar ik weet bijna zeker dat ik nog zal blijven. Ik heb het mijn ouders nog niet gezegd.' Vrolijk lachend haalde ze de schouders op en zag er weer heel jong uit. 'Ik denk dat ze het wel zo'n beetje verwachten. Mijn vader in ieder geval wel. Hij weet wat voor idioot ik ben.' Ze wisselden een warme blik en toen omhelsde Alexandra hem.

'Zorg goed voor jezelf.' Ze bemoederde iedereen en dat trof hem vooral toen ze naderhand zijn schouder streelde. 'Dank je voor alles.'

'Laat niemand je meer overhalen je haar te verven... je bent zo mooi zo.'

'Dank je.' Ze bloosde. Nu stak Hilary haar hand uit en bedankte hem kortaf.

'Het spijt me dat ik het zo moeilijk voor je maakte op mijn kantoor. Ik vocht tegen dit allemaal...' En toen, al kostte het haar grote inspanning, zei ze zacht: 'Ik ben toch blij dat ik gekomen ben.' Ze wierp een blik op haar beide zusters en de tranen sprongen haar weer in de ogen en toen keek ze John nog eens aan en zonder uitnodiging trok hij haar zacht in zijn armen, waar ze zich nestelde, terwijl hij haar vasthield en wenste dat hij haar daar voor altijd zou kunnen houden. Ze had nog zoveel leven tegoed.

'Nu komt alles in orde, Hilary... nu wordt het allemaal goed...' Zijn stem raakte een plekje in haar hart dat lange tijd gesloten was geweest en het speet haar dat ze zich los moest maken. Ze keek hem wat verlegen aan.

'Kom me eens opzoeken.'

'Dat zal ik zeker doen. Misschien kunnen we een keer samen gaan lunchen.'

Ze knikte, niet in staat iets te zeggen en ze moest zich omdraaien omdat de tranen over haar wangen rolden. Na zoveel jaren van afzondering was ze plotseling omringd door mensen om wie ze ontzettend veel gaf en die ook van haar schenen te houden.

Ditmaal was het Alexandra die de armen om haar heensloeg en het zwarte haar wegstreek terwijl ze met John Chapman naar beneden liepen en hem nawuifden toen hij vertrok. En ze liep ook samen met Hilary weer naar boven naar Hilary's kamer. Hilary had de kamer naast die van Alexandra gekregen en nu trok ze haar nachtjapon aan en kwam terug om nog wat na te babbelen. Megan en Alexandra praatten over Parijs en Kentucky en het zuiden van Frankrijk en of Megan ooit kinderen zou willen hebben of niet. Ze wist niet of het geen inbreuk zou maken op haar carrière, maar Alexandra vertelde dat de kinderen haar grootste vreugde waren, terwijl Hilary in de schommelstoel ging zitten en haar hoofd schudde van verbazing. Het was zo bijzonder na al die jaren weer samen te zijn en te praten alsof het altijd zo was geweest.

'Ik heb nooit kinderen willen hebben en heb er nooit spijt van gehad,' loog Hilary en ze dacht in een flits terug aan het moment van de abortus. 'Nou ja, ik weet het niet... misschien vroeger toen ik jonger was. Het is nu in ieder geval te laat.'

'Hoe oud ben je ook weer?' Megan fronste. Ze was het even vergeten. Zij was dertig en Hilary was... bijna acht jaar ouder.

'Achtendertig.'

'Tegenwoordig krijgen de meeste vrouwen dan pas hun eerste kind. In dit deel van de wereld tenminste.' Ze glimlachte. 'Waar ik werk, krijgen ze hun eerste baby als ze twaalf of dertien zijn, soms nog wel jonger. Heel vreselijk.' Het was een totaal andere wereld dan dat comfortabele oude huis in Connecticut en de levens van haar zusters en de plaatsen waar zij woonden. Plotseling begon ze te lachen. 'Is het niet gek hoe verschillend we alle drie zijn, en toch lijken we op elkaar. Ik woon in de heuvels van Kentucky,' zei ze, en keek toen naar Alexandra, 'en jij in iets heel bijzonders in Parijs en nog ergens anders in een château en 's zomers in een villa in Zuid-Frankrijk.' Toen wendde ze zich tot Hilary. 'En jij bent zo'n beetje de baas van een netwerk. Gek hè?'

'Het zou nog gekker zijn geweest,' zei Hilary zacht, 'als we elkaar vijfentwintig jaar geleden hadden kunnen zien. Mijn leven was toen niet bijster plezierig.'

'Hoe was het?' Megan vroeg eindelijk wat zij beiden zo graag wilden weten en beetje bij beetje vertelde ze het in de twee volgende uren, terwijl de tranen over haar wangen stroomden. Alles. Het lelijke en het lelijkste, het tragische en het brute. Maar het hielp wel het met hen te delen en terwijl zij eens degene was geweest die hen had beschermd, werd ze nu door die twee getroost. Alexandra bleef haar hand vasthouden toen Megan het verhaal vertelde van de protesten in Mississippi, en van de tijd dat haar vader op een regenachtige avond in Oost-Georgië was neergeschoten, en wat een fijne mensen het waren en hoe volkomen ze geloofden in hun goede zaak en hoeveel ze van hen hield. En toen vertelde Alexandra hun over Margaret en Pierre voor hij stierf, en haar leven met Henri en hoe bang ze was dat hij zou willen scheiden.

'Hij zou een verdomde stommerd zijn als hij dat deed,' zei Hilary fel, en gooide het lange zwarte haar over haar schouders in een gebaar dat Alexandra met een reeks herinneringen overstelpte.

'Hij is zo geobsedeerd door zijn afstamming en jullie zult moeten toegeven dat die van ons een beetje buitenissig is voor iémand als mijn man.' Ze moesten er alle drie om lachen en terwijl ze nog praatten, kwam de zon op. Ze gingen naar bed onder gegaap en gekus, omhelzingen en de belofte elkaar die ochtend weer te zien. Ze sliepen allen tot de middag, en Alexandra was de eerste die opstond. Ze belde haar moeder en de kinderen op in hun hotel, maar ze waren uit, dus liet ze een boodschap achter dat alles goed ging en dat ze zondagavond terugkwam. Toen dacht ze er even aan Henri op te bellen, maar ze wist niet wat ze zou moeten zeggen, en daarom ging ze weer naar boven om te douchen en zich aan te kleden. Eenmaal weer beneden zag ze Megan gekleed in een schone spijkerbroek en een witte blouse met een lint in haar haar. Ze leek meer op een klein meisje dan op een arts en dat zei Alexandra dan ook. Ze babbelden wat terwijl ze koffie met toost gebruikten tot een van Arthurs verpleegsters kwam zeggen dat hij een moeilijke nacht had gehad. Megan ging naar boven om te kijken, juist toen Hilary de trap afkwam in shorts en een zijden blouse. Het zwarte haar was strak naar achteren getrokken in een wrong in haar nek. Ze liep nog op blote voeten nu ze kwam ontbijten, en ze zag er op de een of andere manier veel jonger uit dan de avond tevoren. Alexandra realiseerde zich dat dat voor hen alle drie gold. Ze waren terug gereisd in de tijd en de lasten die hen verouderd hadden, waren van hun schouders gevallen. In haar geval was dat de angst wat Henri zou doen en dat niemand meer van haar zou houden als hij van haar scheidde. Maar ze had, als hij het deed, nog altijd Margaret en de meisjes, en nu had ze deze twee vrouwen om haar bij te staan. Het scheen niet meer zó angstwekkend. In feite voelde ze zich goed, en voor het eerst in lange tijd was ze zonder angst.

'Het was laat vannacht, hè?' glimlachte Hilary lui over haar koffie. 'Wat zullen we vandaag gaan doen? We zullen onszelf de dood inpraten voor het morgenavond is, als we niet oppassen.' Zij en Alexandra begonnen te lachen en toen keek Alexandra haar peinzend aan. 'Jij gaat morgenavond ook terug?' De boodschap die ze in het hotel had achtergelaten, zei dat ze dan zou komen. Ze wilde haar moeder en de meisjes niet te lang in de steek laten. Ze had beloofd een week met hen in New York door te brengen en wist dat haar dochters haar moeder na een poosje doodmoe zouden maken.

'Ik moet wel,' antwoordde Hilary. 'Ik heb een paar belangrijke afspraken voor maandagochtend.' Wat was dat voor bijzonders? Wanneer had ze die niet? Ze grinnikte. 'Wanneer ga jij terug?'

'Naar New York? Morgenavond. Ik liet mijn moeder met Axelle en Marie-Louise in de Pierre achter. Morgenavond zal ze wel kapot zijn, ben ik bang, hoewel ze heel goed met hen omgaat, maar ze zijn wel een handvol.' Alexandra zweeg even en dacht aan Margaret en hoe ongerust die was geweest bij het vooruitzicht van hun bijeenkomst. 'Ik heb ook het gevoel dat ik terug moet om haar gerust te stellen, ik geloof dat ze bang was dat ik niet meer van haar zou houden als ik mijn zusters had ontmoet, alsof ze dan geen familie meer van me was. Ik ben haar wel een uitleg schuldig.'

Hilary knikte. 'Je kunt met mij meerijden, als je wilt. We kunnen van de week ergens gaan dineren... of lunchen...' Ze keek haar zuster hoopvol aan, als een verlegen kind met een nieuw beste vriendinnetje, en Alexandra's ogen straalden als antwoord.

'Ik zou het enig vinden. En jij kunt de meisjes dan ontmoeten. We blijven nog een week. En dan,' zei ze triomfantelijk (Henri de Morigny kon opvliegen), 'zou je ons in Parijs kunnen opzoeken.'

'Een pracht idee,' lachte Hilary. Megan kwam weer bij hen zitten.

'Wat verzinnen jullie zoal vandaag?' Ze glimlachte, maar haar ogen stonden ernstig.

'Gewoon een paar ondeugende dingen in New York,' lachte Hilary tegen haar. Ze dacht nog steeds aan Megan als aan 'de baby'. 'Zin om mee te gaan? Je kunt bij mij blijven logeren.'

'Of in de Pierre bij ons,' vulde Alexandra aan, maar Megan had al een ander besluit genomen.

'Ik zou het dolgraag doen en ik kom jullie allebei zo gauw mogelijk opzoeken. Maar ik blijf nog een paar dagen hier. Hij lijkt vandaag zoveel erger.' Haar ogen wezen naar Arthur boven. 'Ik wil erbij zijn als er iets gebeurt.' En het was duidelijk dat dat heel gauw gebeuren zou. Het was het enige dat ze nog voor hem kon doen, haar eerste en laatste geschenk aan hem als zijn dochter: bij hem te zijn als hij stierf. Ze probeerde later haar gevoelens aan Alexandra uit te leggen toen ze samen een wandeling door de tuin maakten. 'Hij schijnt zo zielig... en zo broos... alsof hij er al niet meer is. Ik weet dat Hilary hem verafschuwt, maar ik koester niet zulke gevoelens. Ik heb een goed leven gehad. Ik hou van de enige ouders die ik ken... en hij is zo'n beetje een verlaat cadeau in dit leven. Iemand die eens misschien veel voor me had kunnen betekenen, maar daar is het nu te laat voor. Het is te laat om nog iets te doen, ik kan alleen afscheid van hem nemen en hem helpen bij het weggaan. Als ik hem daarbij zou kunnen helpen, ben ik daar gelukkig om.'

'Dan moet je dat doen, Megan,' glimlachte Alexandra tegen haar. Op een gekke manier deed Megan haar aan haar dochters denken.

Ze hadden een rustige maaltijd die avond. De huishoudster was buitengewoon discreet en liet hen bijna steeds alleen, en ten slotte begonnen ze te praten over John Chapman.

'Ik dacht dat hij me wilde aanvallen toen hij met geweld mijn kantoor binnenkwam.' Hilary lachte, en Alexandra glimlachte en kreeg een kleur, zoals zo vaak.

'De eerste keer dat ik hem zag, vond ik hem een geweldig knappe man.'

'Ik ook,' bekende Megan en de drie vrouwen lachten als jonge meisjes en probeerden zich zijn vrouw voor te stellen.

'Ik geloof dat hij zei dat hij gescheiden was,' fronste Alexandra die probeerde het zich te herinneren, maar Hilary haalde de schouders op. Ze had in geen jaren haar hart voor iemand geopend en het was genoeg dat ze het voor twee zusters had gedaan. Het waren vierentwintig uitputtende uren geweest. Maar het was of ze was thuisgekomen, hier in dit warme, gezellige landhuis, en dat hun schip eindelijk veilig in de haven lag.

31

De volgende dag zaten ze nog lang op de veranda met elkaar te praten. Ze beloofden elkaar op te zoeken en te schrijven en moesten alle drie huilen toen Hilary en Alexandra in de auto stapten en wegreden. Ze wuifden naar Megan tot ze haar niet meer konden zien. Megan had beloofd die week nog met hen te eten in New York voor ze terugvloog naar Kentucky. Alexandra was op haar tenen nog de kamer van Arthur binnengegaan om afscheid van hem te nemen, maar Megan had hem zojuist een injectie gegeven en hij sliep. Hij had één oog geopend en naar haar geglimlacht, alsof hij iemand anders zag en sliep toen weer door en Hilary had in de deuropening naar hem staan kijken. Ze had hem niets meer te zeggen en nam hem nog eenmaal op voor ze zich omdraaide en de trap afliep, in de auto stapte en op Alexandra bleef wachten.

'Denk je dat hij al gauw doodgaat?' vroeg Alexandra toen ze terugreden naar New York. Ze had medelijden met hem. Hij was zo alleen en zo eenzaam en ze was blij dat Megan had besloten bij hem te blijven. 'Ik denk van wel. Hij heeft gedaan wat hij wilde.' Haar stem had geen tederheid, maar er lag ook geen woede meer in.

Ze kwamen even voor etenstijd in het hotel aan en Alexandra stond erop dat ze mee naar boven ging om kennis te maken met de meisjes en Margaret. Na veel protest - dat ze niet goed was gekleed, dat het te laat was - stemde ze eindelijk toe. Eigenlijk was ze bang om Alexandra's familie te ontmoeten, stel dat ze een hekel aan haar hadden? Toch ging ze met haar mee naar boven. Ze zagen eruit als twee meisjes die van een kamp terugkeerden: wat slordig, maar ontspannen en gelukkig, en Alexandra opende de suitedeur met haar sleutel en hoorde hoe Hilary hijgde toen Axelle naar haar toe rende.

'Ha, schat... kijk eens wie ik heb meegebracht!' Ze deed of ze Sinterklaas bij zich had en Axelle bleef plotseling staan om de lange vrouw met het donkere haar te bekijken, die openlijk huilde.

'Wie is dat?'

'Dat is mijn zuster,' zei Alexandra die nu ook huilde en Hilary's hand pakte. 'We hebben elkaar heel lang niet gezien. En we hebben nog een zuster die Megan heet... maar die kon vanavond niet komen. Dit is je tante Hilary.' Haar stem klonk teder en Axelle ging omzichtig naar Hilary toe die haar armen opende en alleen maar de woorden kon fluisteren van lang geleden: 'O, Axie...'

De volgende die kwam was Marie-Louise. Ze kuste Hilary plechtig en zelfs Hilary kon zien hoeveel zij beiden op elkaar leken. Het was of het haar eigen dochter was en ze hielden elkaars hand vast toen Alexandra haar aan haar moeder voorstelde.

'Maman, dit is Hilary... Hilary, dit is mijn moeder, Margaret de Borne.' De vrouwen waren plotseling alle drie in tranen en Margaret nam Hilary in haar armen als een nieuwe dochter.

'Hoe gaat het? Allebei goed? Ik heb me zo bezorgd gemaakt.'

Alexandra lachte en veegde haar ogen af, Hilary deed hetzelfde en grinnikte tegen de kinderen. 'Zien we er niet vreselijk uit? Maar ik heb jullie mammie ook zo ontzettend lang niet gezien!'

'Waarom?' Het was nogal verwarrend voor de meisjes en Alexandra ging zitten met Axelle op schoot en keek van haar naar Marie-Louise en haar moeder.

'Heel lang geleden zijn er heel nare dingen met ons gebeurd en vanaf mijn vijfde jaar, toen ik iets jonger was dan Axelie nu, hebben we elkaar niet meer gezien. En Hilary woonde in hele akelige plaatsen. We misten elkaar natuurlijk erg, maar konden gewoon niet bij elkaar komen, tot nu.'

'O,' zei Axelle, alsof ze het begreep en Marie-Louise knikte. Axelle voegde er nog wat belangrijks van haarzelf aan toe. 'Gisteren zijn we naar de dierentuin in de Bronx geweest en toen zagen we de Rockettes in de Radio Music Hall!' Iedereen lachte en Margaret bestelde champagne. En terwijl Alexandra de meisjes naar bed bracht, vertelde Margaret Hilary zacht hoe opgelucht ze was dat de ontmoeting zo goed voor hen was afgelopen. Ze gaf toe dat ze buitengewoon ongerust was geweest.

'Alexandra houdt heel veel van u,' troostte Hilary haar, verbaasd dat ze de vrouw zo aardig vond. Ze had warmte en moed en stijl en een enorme zin voor humor. vertelde ons van alles over u en haar vader. Er zal nooit iets veranderen in haar gevoelens voor u. In haar hart blijven jullie altijd haar ouders.'

Margaret was diep onder de indruk van die woorden, en ze streelde dankbaar Hilary's hand. Toen vroeg ze: 'En Henri? Heeft ze het ook over hem gehad?' Hilary knikte. 'Hij heeft geen enkele maal opgebeld, het was een geweldige schok voor hem en ik geloof dat het verkeerd was om het hem te vertellen.'

'Ze wil geaccepteerd worden zoals ze is, denk ik. Dat is heel belangrijk voor haar. Ik ben het wel met haar eens. Hij zal zich moeten aanpassen. Net als wij.' Het klonk nuchter.

Margaret keek haar wat weemoedig aan. 'Je kent haar echtgenoot niet.'

'Waar hebben jullie het over?' Alexandra had de meisjes naar bed gebracht, ondanks hun protesten dat ze op wilden blijven voor hun nieuwe tante, maar ze had beloofd dat ze haar de volgende dag weer zouden zien. 'De kinderen willen morgen met je gaan lunchen. Kun je je vrij maken?'

'Voor jou? O, ja!' grinnikte Hilary. Ze popelde om de kinderen het netwerk te laten zien, hen mee uit te nemen voor een lunch en een diner. Plotseling was ze tante en het verbaasde haar hoe heerlijk ze dat vond. Ze maakten plannen voor de volgende dag en Margaret lachte toen ze naar hen luisterde en kuste Hilary toen ze vertrok als haar eigen dochter. Toen keek ze Alexandra diep in de ogen.

'Ben je nu gelukkiger, lieverd?'

Alexandra knikte. 'Ja. Het betekende heel veel voor me die twee te leren kennen... nog meer dan ik dacht. Ik ben zo blij dat we gegaan zijn.' Ze sloeg haar armen om Margaret heen en hield haar stevig vast.

'En ik ben zo blij dat je mee bent gegaan.'

'Ik ook.' De oudere vrouw deed moeite om haar tranen te bedwingen. Ze hadden de laatste dagen allemaal veel gehuild. En toen vertelde Alexandra over Megan. 'Wat een schok voor meneer Patterson.' Ze vond het iets vreselijks.

'Dat was het ook. Ik dacht dat hij zou sterven. Megan blijft nu nog een paar dagen bij hem. Ze denkt niet dat hij nog lang blijft leven.' Het was triest, maar misschien had Hilary gelijk. Hij had gedaan wat hij van plan was geweest en nu kon hij in vrede sterven, met de hand van zijn dochter in de zijne.

32

De lunch met de kinderen de volgende dag was allergezelligst en Margaret stond erop hen met de meisjes alleen te laten. Ze zei dat ze nog wat boodschappen voor zichzelf te doen had en daar tijd voor nodig had. Hilary en Alexandra hadden een heerlijke tijd met de kinderen. Na veel heen en weer geschuif lukte het Hilary zelfs de hele middag vrij te nemen, zodat ze naar het park konden gaan en daarna op de Plaza thee gingen drinken. Over de hoofden van de meisjes heen peinsden Hilary en Alexandra, smullend van petits fours, over hoe het geweest zou zijn als hun ouders niet gestorven waren en ze het goede leven in New York waren blijven leven op de Sutton Place, met een vader die een ster was en leuke dingen met hen deed, zoals theedrinken op de Plaza.

'Ik denk dat we het nooit zullen weten, Axie. Maar dit is ook niet zo gek.' Hilary lachte toen ze door de straat slenterden en overstaken naar de Pierre waar Alexandra en de meisjes logeerden. Ze dineerden die avond met elkaar, en toen Hilary naar haar flat terugging was ze uitgeput. Ze was niet gewend aan kinderen, en hoe leuk ze ook waren, toch was het veel vermoeiender dan een dag op kantoor.

De telefoon rinkelde toen ze de voordeur binnenstapte en het verbaasde haar dat het John Chapman was. Megan had hem een uur geleden opgebeld. Arthur was rustig in zijn slaap gestorven en de begrafenis zou over twee dagen in Connecticut zijn. Megan bleef tot dan en ging daarna terug naar Kentucky.

'Ik dacht dat je het misschien wilde weten. En ik wil je er graag naar toe rijden.' Ze dacht er lang over na en schudde toen het hoofd in de stille flat.

'Ik denk van niet, John. Ik geloof niet dat ik er hoor.' Ze vermoedde dat Alexandra wel zou gaan, maar dat was anders, omdat Alexandra zelf zo anders was.

'Ben je nog boos?'

'Misschien niet. Ik weet het nog niet. En het is nu in ieder geval voorbij. Ik denk alleen niet dat ik er naar toe moet gaan.' Het was ten minste eerlijk. John was verlegen omdat hij zo dankbaar was voor een reden om haar op te bellen, al was het een reden zoals deze.

'Hoe was het weekend?'

'Het gelukkigste weekend van mijn leven. Het was heerlijk en vandaag heb ik de hele middag met mijn nichtjes doorgebracht. Ze zijn fantastisch, net als Alexandra. En Megan ook...' En toen, wat verlegen: 'Dank voor alles wat je gedaan hebt om ons bij elkaar te brengen, John.' Ze was hem veel dankbaarder dan Arthur.

'Meneer Patterson heeft het mogelijk gemaakt. Het enige dat ik heb gedaan, is jullie vinden.' En dag en nacht aan je denken... en me zorgen maken over jou en je zusters... en er slapeloze nachten door hebben...

'Ik vroeg me af of... of je een keer met me wilt gaan lunchen? Misschien later in de week als ik terug ben uit Connecticut...' Hij voelde zich als een vijftienjarig jongetje en begon te lachen. 'Het klinkt waarschijnlijk idioot, maar ik mis je.' Zijn stem stierf weg, maar wat hij gezegd had, trof haar. Ze scheen plotseling zo open voor tederheid en pijn en de gevoelens van anderen. En ze voelde iets krachtigs en warms van hem uitstralen, dat allerlei soorten nieuwe gevoelens in haar wakker riep. Het weekend had haar iets gegeven dat ze nooit eerder had gehad, in geen dertig jaar: liefde. Ze was als een bloem die zojuist begoten is.

'Ik heb me dikwijls bezorgd over je gemaakt.' Het was gemakkelijker haar dingen over de telefoon te zeggen dan in haar gezicht.

'Waarom?' Ze klonk verbaasd. 'Je kende me helemaal niet.'

'Ja, toch wel... op veel manieren... ik kende je veel beter dan de meeste mensen hun kinderen kennen.' En hij hield zich voor dat hij gek was om haar al die dingen te zeggen, maar plotseling kon hij niet meer ophouden. 'Je moet wel denken dat ik stapelgek ben.'

'Eigenlijk wel.' Ze lachte. 'Maar leuk gek. Alsof je je baan ernstig opvat.'

'Niet altijd... maar ditmaal... Voor wanneer kunnen we een afspraak maken om te lunchen?' Hij voelde zich meer dan ooit een schooljongen, maar zij moest lachen, aan haar kant van de lijn. 'Is donderdag goed?'

'Uitstekend.' En als het dat niet was, zou ze al het andere afzeggen, zelfs Alexandra als dat zo uitkwam. 'Je weet waar mijn kantoor is.' Ze lachten nu allebei.

'Ik haal je om kwart over twaalf af. En als ik te laat ben, moet je er niets van denken. Soms kost het me de grootste moeite om op tijd van kantoor weg te gaan.' Maar in tegenstelling tot Sasha, begreep ze het maar al te goed. Ze had dikwijls hetzelfde probleem.

'Maak je geen zorgen. We hebben geluk als ik niet in de een of andere bespreking zit. Ik zal mijn best doen om tegen een uur of twaalf weg te komen, al betekent dat misschien dat ik minder mensen kan ontslaan.' Ze lachte en hij lachte in zichzelf toen hij de hoorn op de haak legde. Hij hunkerde ernaar haar weer te zien.

33

Zoals Hilary al vermoed had, was Alexandra naar Arthurs begrafenis gegaan, voornamelijk om bij Megan te zijn. Naderhand reed ze met Megan en John in de limousine terug naar New York, en die avond dineerden de drie zusters voor de laatste maal samen. Om twaalf uur 's nachts vloog Megan terug naar Kentucky. Ze maakte kennis met Margaret en de meisjes, en ze hadden een prettige avond met elkaar, al was Megan nogal stil. Het was een vreemde week voor haar geweest, ze had een vader ontdekt die ze nooit had gekend, en zag hem toen al een paar dagen later sterven in haar armen. Maar het grootste geschenk van alles waren de twee zusters.

Ze praatten over het huis dat ze van Arthur geërfd hadden en wat ze ermee zouden doen. De huishoudster zou blijven tot alles geregeld was, en Arthur had voldoende fondsen nagelaten om het huis te onderhouden. De rest van zijn bezit zou onder de drie zusters worden verdeeld. Hij had zelf verder geen familie. Alexandra stelde voor om er alle drie de volgende zomer de vakantie door te brengen.

'We zouden het ieder jaar kunnen doen. Er een traditie van maken!' Ze straalde en Megan moest erom grinniken.

'Kan ik een paar van mijn achtergebleven stumpers meebrengen als ik kom?'

'Waarom niet?' voegde Hilary er met een geheimzinnige Wik aan toe. Ze verheugde zich op de lunch met John Chapman de volgende dag, maar ze had er niets over gezegd tegen de anderen. Het was een beetje pijnlijk, vond ze, en ze was bang dat ze zouden vermoeden hoe graag ze hem mocht.

Om elf uur brachten ze Megan naar het vliegveld en toen reden Hilary en Alexandra samen terug. Hilary zette haar jongere zuster voor het hotel af en ging naar huis. Ze waren beiden uitgeput na de emotionele week die het voor hen alle drie geweest was. En Alexandra verheugde zich erop dat ze vroeg naar bed kon gaan.

De lichten op haar kamer brandden. De deur was gesloten, Margaret was kennelijk al naar bed, maar Alexandra hoorde iemand in haar kamer toen ze voor de deur stond, en toen werd de deur geopend en stond ze voor haar echtgenoot. Hij was kort daarvoor aangekomen. Margaret had zich wijselijk teruggetrokken, nadat ze hem had begroet. Hij had geen verklaring voor het waarom van zijn komst en deed bijna of zijn bezoek was afgesproken en hij verwacht werd.

'Henri?' Alexandra staarde hem aan of ze een spook zag.

'Verwachtte je iemand anders?' Maar ditmaal was het geen beschuldiging. Hij glimlachte tegen haar terwijl ze hem vol verbazing bleef aankijken. 'Ik hoop van harte van niet. Gaat het goed met de kinderen?'

'Ja, O ja, dank je. We hebben een heerlijke tijd gehad.'

'Dat vertelde je moeder al. Ik sprak haar toen ik hier aankwam.'

En toen kon Alexandra het spelletje niet langer verdragen. Waarom was hij gekomen? Waarom was hij hier? Wat voor dreigementen had hij nu weer? Maar het was eigenaardig, ze was lang niet zo bang voor hem als ze geweest was. Ze stond nieuwsgierig vanaf de andere kant van de kamer naar hem te kijken toen hij ging zitten en aan zijn glas champagne nipte dat hij besteld had terwijl hij op haar wachtte. 'Wil jij ook wat?' en nonchalant hield hij haar zijn glas voor. Alexandra kon het niet begrijpen.

'Nee, dank je, Henri, waarom ben je gekomen?' vroeg ze koel.

'Ik wilde jou zien... en de kinderen...' Hij sprak voorzichtig alsof hij niet precies wist wat hij zeggen moest. 'Ik dacht dat we eens samen moesten praten.' Hij keek haar met bezorgde ogen aan.

'Je had me kunnen opbellen.' Haar ogen waren koud; ze beschermde zich tegen de pijn die hij haar zou kunnen aandoen.

'Had je dat liever gehad?' Hij keek zo bedroefd dat ze ervan onder de indruk kwam, ook al weerstond ze de opwelling om haar armen naar hem uit te strekken. Ze was nog steeds bang voor een mogelijke afweer. Misschien was hij gekomen om haar te vertellen dat hij wilde scheiden. En ze wilde het nu weten.

'Ik begrijp alleen niet waaróm je gekomen bent.'

Hij stond op en zette zijn glas neer, liep toen langzaam naar haar toe.

'Om jou te zien, ma chérie. Al is het soms moeilijk te geloven, toch houd ik veel van je... wie je ook bent...' Hij voegde er voorzichtig aan toe: 'Of wie je bent geworden.' Hij glimlachte bijna verlegen tegen haar. 'Ik zie dat je weer rode haren hebt. Niet zo uitdagend als ik het me herinnerde.' Hij keek haar aandachtig aan, wilde in haar ogen iets zien waarvan hij hoopte dat het er nog was. Hij hoopte dat het niet voor altijd gebroken was. 'Het was een grote schok voor me toen je me vertelde over... over je familie. Ik denk dat het dat voor iedereen geweest zou zijn. En ik kan hier niet komen om je te zeggen dat ik me gebeterd heb, dat ik nu niet veeleisend meer ben, dat ik je niet langer naar het Elysée zal meeslepen voor een diner... maar ik accepteer wie je bent... als jij wilt accepteren wie ik ben...'

Er stonden tranen in zijn ogen en Alexandra keek verbaasd naar hem op. Dit was de man die haar haatte, naar ze dacht... en hier stond hij haar te vertellen dat hij van haar hield, ik houd heel veel van je. En ik wil dat je thuiskomt... over een paar dagen... en als je het prettig vindt, blijf ik hier bij je...' Hij trok haar in zijn armen en ze wist met volslagen zekerheid dat hij nooit zou veranderen, maar hij was naar haar toe gekomen, met open armen en daar was ze hem veel voor verschuldigd. Haar leven. En toen ze haar lippen naar de zijne hief, met een zachte glimlach, begon hij te lachen.

'Weet je, ik houd van je haar...' Hij streek met zijn handen door de zijdeachtige rode lokken en ze moesten er beiden om lachen. Misschien was alles net genoeg veranderd... misschien... En als het niet zo was, dan had ze toch veertien jaar met hem geleefd... in goede en kwade dagen... en ze was niet van plan nu verder iets anders te doen.

Hij duwde de deur dicht en nam zijn vrouw in zijn armen met een blik van verwachting en genot. Hij was blij dat hij de tocht had gemaakt en toen hij haar tedere handen voelde, was hij nog gelukkiger.

34

Hun laatste avond in New York was vrolijk, droevig en emotioneel. Ze aten in de Côte Basque, en Henri en Alexandra brachten de meisjes mee. Ook Margaret kwam, op aandringen van Alexandra, en Hilary had iets gezegd over een vriend die ze mee wilde brengen, iets wat Alexandra nogal ongewoon vond, maar ze durfde er haar zuster niet naar te vragen. Ze was echter innerlijk opgetogen toen de vriend John Chapman bleek te zijn. Ze had hem altijd aardig gevonden en kon merken dat hij bij Henri in de smaak viel. John was heel knap in een donker kostuum, had rustige manieren, was kennelijk intelligent en kwam van goede familie. Ze konden allemaal goed met elkaar opschieten. Margaret was verantwoordelijk voor het diner en Henri liet de meisjes zelfs champagne drinken tijdens het eten. Het was het volmaakte hoogtepunt van de reis en iedereen omhelsde elkaar en kuste elkaar goedenacht alsof ze elkaar nooit zouden weerzien. Hoewel Hilary en John erop stonden de volgende dag, als de anderen naar Parijs vertrokken, naar de luchthaven te komen.

Het was een klassieke scène: Axelle droeg op iedere arm een enorme pop en Marie-Louise had een magische doos in de hand geklemd, van haar tante Hilary natuurlijk. Alexandra's trofeeën van Bergdorf en Bendel schenen alle grenzen te overschrijden en Margarets voorraad van Louis Vuitton bleek in die tien dagen wonderbaarlijk gegroeid te zijn. Henri probeerde alles in het oog te houden, de reisbiljetten veilig te bewaren en de paspoorten uit de bezige handjes van Axelle te redden. En intussen praatten Hilary en Alexandra ongestoord verder, beloofden elkaar zo gauw mogelijk weer te zien, want Hilary dacht erover Kerstmis met hen in Sankt Moritz door te brengen, tenzij Megan naar New York kwam. In dat geval kwam ze in het voorjaar. Maar ondanks alle woorden en het drukke gepraat kwam toch het laatste ogenblik. Margaret duwde de meisjes naar het vliegtuig en wuifde intussen steeds naar Hilary, en Henri liet de twee vrouwen alleen en bleef met John staan praten. Plotseling keek Hilary haar zuster in de ogen en begon te huilen. Ze strekte haar hand uit.

'Axie, ik kan je niet wéér laten gaan...' Ze stikte bijna in die woorden en Alexandra hield haar dicht tegen zich aan.

'Ik weet het... beloof me dat je je flink houdt.' Ze huilden opnieuw en Hilary dacht dat ze haar ditmaal niet los kon laten. Het leek te veel op het verleden, de rode krullen in haar armen, het kleine meisje van wie ze had gehouden. '...Axie... ik houd van je... Axie, ik...'

De echo's van het verleden weerklonken in haar oren toen Alexandra haar zo vasthield. 'We zien elkaar weer gauw en ik bel je aldoor uit Parijs.' Henri wenkte haar naar het vliegtuig en ze wist dat ze moest gaan. Ieder ogenblik kon de deur gesloten worden, maar ze kon haar niet alleen laten, kon haar niet laten gaan. En toen liep John rustig naar hen toe en nam Hilary zacht van haar over terwijl de tranen nog steeds over haar wangen stroomden.

'Goede reis, Alexandra. We zien elkaar weer gauw,' zei John, met zijn kalme stem. Alexandra maakte zich langzaam los, haar ogen verblind door tranen toen ze naar Hilary keek die met enorme ogen en een doodsbleek gezicht tegen John stond aangedrukt. Alexandra wuifde nog eenmaal met een betraande glimlach en Hilary keek haar na en fluisterde de bekende woorden: 'Dag, Axie.' Ze wuifde en glimlachte toen door haar tranen heen terwijl Alexandra met haar man verdween in het vliegtuig.

'Alles is goed, liefste...' fluisterde John tegen Hilary terwijl hij haar tegen zich aan drukte en plotseling, de eerste keer van haar leven, voelde ze zich veilig. Ze keek naar hem op en hij glimlachte. 'Alles komt goed, Hillie...' Hij hield haar stevig in zijn armen en ze wist dat het waar was wat hij zei. 'Alles wordt nu goed.'

Table of Contents

- Inhoud
- Deel een
- 1
- 2
- 3
- 4
- Deel twee
- 5
- 6
- 7
- Deel drie
- 8
- 9
- Deel vier
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29
- 30
- 31
- 32
- 33
- 34