Vrijgezellen
Author: Danielle Steel
Date: 2005-01-02T08:00:00+00:00
Keywords: Romance; Fiction; Contemporary; Chick Lit; Contemporary Romance; Novels; Drama; Adult; Adult Fiction; Relationships
Description: Danielle Steel, VrijgezellenDrie mannen komen hun droomvrouw tegenAdam, Charles en Gray zijn drie aantrekkelijke vrijgezellen. Ze zijn succesvol en hebben veel korte relaties, maar de ware liefde hebben ze nog niet gevonden. Elk jaar brengen ze hun zomervakantie door op het jacht van Charles en genieten van het leven op en rond de Middellandse Zee. Wanneer ze alle drie hun droomvrouw tegenkomen, durven ze zich niet over te geven. Adam, Charles en Gray zullen ondervinden dat niets zo onvoorspelbaar is als de liefde.Danielle Steel heeft van haar 86 romans ongeveer 650 miljoen exemplaren verkocht
Publisher: Luitingh Sijthoff

Inhoud

Adam, Charles en Gray zijn drie aantrekkelijke vrijgezellen. Ze zien er goed uit, ze zijn rijk en ze zijn succesvol in hun carrière. Elke jaar brengen ze in augustus hun zomervakantie door op het jacht van Charles en genieten van het leven op en rond de Middellandse Zee. Wanneer ze alle drie hun droomvrouw tegenkomen, durven ze zich niet over te geven en moeten er eerst wonden uit het verleden helen. Adam, Charles en Gray zullen ondervinden dat niets zo onvoorspelbaar is als liefde...

Voor mijn alleszins fantastische kinderen, Beatrix, Trevor, Todd, Nick, Samantha, Victoria, Vanessa, Maxx en Zara, die met hun liefde, gelach, plezier en vriendelijkheid licht in mijn leven brengen.

Voor Sebastian, mijn beste kerstcadeau ooit.

Jullie zijn voor mij Gods grootste geschenk, en iedere dag dank ik Hem met ontzag voor het wonder van jullie liefde.

Met al mijn liefde voor jullie.

D.S.

Hij zei/Zij zei

Hij zei dat hij me altijd zou beminnen.

Zij zei dat ze altijd van me zou houden.

Hij zei dat hij mijn maatje zou zijn.

Zij zei dat ze mijn beste vriendin zou zijn.

Hij zei dat hij naar mijn verhalen zou luisteren.

Zij zei dat ze om mijn grappen zou lachen.

Hij zei dat hij altijd naar me zou luisteren.

Zij zei dat ze altijd met me zou praten.

Hij zei dat hij me altijd in zijn armen zou sluiten.

Zij zei dat ze altijd mijn hand zou vasthouden.

Hij zei dat hij altijd met mij het bed zou delen.

Zij zei dat ze mij altijd een nachtzoen zou geven.

Hij zei dat hij altijd van me zou houden.

Zij zei dat ze me nooit zou verlaten.

- Donna Rosenthal, kunstenares

1

De warme zon schitterde op het dek van het schip de Blue Moon. Het was een bijna vijfenzeventig meter lang, rank, eersteklas motorjacht van een opvallend ontwerp. Zwembad, heli-dek, zes smaakvol ingerichte, luxueuze hutten voor gasten, een suite voor de eigenaar regelrecht uit een film en een voorbeeldige, uitstekend opgeleide, zestienkoppige bemanning. De Blue Moon - en haar eigenaar - had in alle botentijdschriften over de hele wereld gestaan. Charles Sumner Harrington had haar zes jaar eerder van een Saoedische prins gekocht. Op zijn tweeëntwintigste had hij zijn eerste schip aangeschaft, een zeilboot van iets minder dan vijfentwintig meter. Zij heette de Dream. Vierentwintig jaar later genoot hij nog net zo van het leven op een boot als toen.

Op zijn zesenveertigste wist Charles Harrington dat hij een geluksvogel was. In verschillende opzichten was het leven voor hem, ogenschijnlijk, van een leien dakje gegaan. Op zijn eenentwintigste had hij een immens fortuin geërfd en was er in de daaropvolgende vijfentwintig jaar verantwoordelijk mee omgesprongen. Met succes had hij zijn beroep gemaakt van het beheren van zowel zijn eigen investeringen als zijn familiefonds. Charlie was er diep van doordrongen dat er maar weinig mensen op aarde waren die zo gezegend waren als hij, en hij had heel wat werk verzet om zowel via het fonds als privé het lot van de minderbedeelden te verbeteren. Hij besefte heel goed dat er een ontzagwekkende verantwoordelijkheid op zijn schouders rustte, en zelfs als jonge vent dacht hij altijd al eerst aan anderen. Minder bevoorrechte jonge mensen en kinderen lagen hem vooral na aan het hart. Het fonds deed indrukwekkend werk op het gebied van onderwijs, zorgde voor medische hulp aan arme mensen, vooral in ontwikkelingslanden, en was toegewijd aan het voorkomen van kindermishandeling in oude stadswijken. Charles Harrington was een kopstuk in de maatschappij die onopvallend zijn liefdadigheidswerk deed, via het fonds, of, als het maar even kon, anoniem. Charles Harrington was een weldoener en een buitengewoon zorgzaam, gewetensvol mens. Maar hij kon ook ondeugend lachen wanneer hij toegaf dat hij ontzettend verwend was, hoewel hij zich nooit verontschuldigde voor de manier waarop hij leefde. Hij kon het zich permitteren om jaarlijks miljoenen aan het welzijn van andere mensen te spenderen én een flinke hoeveelheid geld aan dat van hemzelf. Hij was nooit getrouwd, had geen kinderen, genoot van het goede leven, en had er plezier in om, wanneer het zo uitkwam, zijn manier van leven met zijn vrienden te delen.

Ieder jaar, zonder uitzondering, was Charlie de hele maand augustus op zijn jacht te vinden, met zijn twee beste vrienden, Adam Weiss en Gray Hawk, zwervend over de Middellandse Zee, aanleggend waar ze maar wilden. De afgelopen tien jaar hadden ze deze trip samen gemaakt. Ze keken er alle drie altijd naar uit en zetten er alles voor opzij om hun reisje niet mis te lopen. Elk jaar, wat er zich ook voordeed, vlogen Adam en Gray op de eerste augustus naar Nice en stapten voor een maand aan boord van de Blue Moon - precies zoals ze bij haar voorgangsters alle jaren daarvoor hadden gedaan. Charlie verbleef in juli meestal ook op het schip en keerde soms niet voor midden of zelfs eind september terug naar New York. Alle zaken met betrekking tot het fonds en de financiën konden makkelijk vanaf de boot worden afgehandeld. Maar augustus reserveerde hij in zijn geheel voor het maken van plezier. En dit jaar was dat niet anders. Hij zat rustig op het achterdek op het ontbijt te wachten terwijl de boot langzaam aan het anker heen en weer lag te dobberen buiten de haven van Saint-Tropez. Het was de vorige avond laat geworden en ze waren om vier uur 's nachts thuisgekomen.

Ondanks de lange nacht was Charlie vroeg op, maar hij had alleen nog maar wat vage herinneringen aan de avond daarvoor. Dat was meestal zo als Gray en Adam erbij waren. Ze waren een geducht trio, maar hun plezier was onschuldig. Ze hoefden tegenover niemand rekenschap af te leggen, geen van drieën was getrouwd, en op dat moment hadden ze ook alle drie geen vriendin. Ze waren het er al lang geleden over eens geworden dat, hoe hun omstandigheden ook zouden zijn, ze die maand geen vriendinnen of vrouwen zouden meenemen en zich als vrijgezellen en jongens onder elkaar lekker zouden uitleven en zich aan drank te buiten gaan. Ze waren aan niemand verantwoording of uitleg verschuldigd, en de rest van het jaar werkten ze alle drie al hard genoeg, Charlie als weldoener, Adam als advocaat en Gray als kunstenaar. Charlie mocht graag zeggen dat ze recht hadden op hun maand vrij en hun jaarlijkse trip hadden verdiend.

Twee van de drie waren uit vrije wil vrijgezel, maar Charlie hield vol dat hij dat niet was. Zijn status als single, beweerde hij, was toeval, en tot nu toe alleen maar pure pech. Hij zei dat hij graag wilde trouwen, maar nog niet de juiste vrouw had gevonden, ondanks dat hij er al levenslang naar zocht. En hij was nog steeds op zoek, met een buitensporige vastberadenheid. Hij was eerder vier keer verloofd geweest, hoewel alweer een hele tijd geleden, maar er was elke keer iets voorgevallen waardoor het huwelijk was afgeblazen, zeer tot zijn verdriet en grote spijt.

Zijn eerste verloofde was drie weken voor de bruiloft met zijn beste vriend het bed in gedoken, waardoor Charlies leven volledig instortte. En vanzelfsprekend kon hij niet anders dan het huwelijk afgelasten. Op dat moment was hij net de dertig gepasseerd. Zijn tweede bruid in spe had, zodra ze verloofd waren, in Londen een baan bij de uitgeverij van de Britse Vogue aangenomen. Hij maakte regelmatig de oversteek om haar te kunnen zien. Maar dan kon ze nauwelijks tijd voor hem vrijmaken en deed hij vaak niets anders dan geduldig wachten in de flat die hij alleen maar had gehuurd om samen met haar te kunnen zijn. Twee maanden voor de trouwdag gaf ze toe dat ze liever carrière wilde maken en zich niet kon voorstellen haar werk op te geven als ze eenmaal waren getrouwd, wat voor hem van wezenlijk belang was. Hij vond dat een vrouw thuis moest blijven en voor de eventuele kinderen zorgen. Hij wilde niet getrouwd zijn met een carrièrevrouw, dus besloten ze uit elkaar te gaan - als goede vrienden uiteraard - maar dieper teleurgesteld had Charlie niet kunnen zijn. Op dat moment was hij tweeëndertig geweest en nog nooit zo vastbesloten om de vrouw van zijn dromen te vinden. Een jaar later wist hij zeker dat hij haar had gevonden: een fantastisch meisje dat bereid was haar studie medicijnen voor hem op te geven. Ze gingen samen naar Zuid-Amerika, op reis voor het fonds om arme kinderen in ontwikkelingslanden te bezoeken. Ze pasten in zowat alles bij elkaar en zes maanden nadat ze elkaar hadden ontmoet, verloofden ze zich. Alles ging goed totdat het tot Charlie doordrong dat zijn verloofde onafscheidelijk was van haar tweelingzusje en verwachtte dat die overal met hen mee naartoe ging. Hij en de tweelingzus konden al vanaf het allereerste begin niet met elkaar overweg, wat iedere keer als ze elkaar tegenkwamen tot verhitte debatten en eindeloze ruzies leidde. Hij wist zeker dat het nooit ofte nimmer tussen hen zou boteren, waardoor de problemen niet te overzien waren. Die keer was hij ook weer degene geweest die zich uit de relatie had teruggetrokken en zijn bruid in spe was ermee akkoord gegaan. Haar zusje was te belangrijk voor haar om met een man te trouwen die haar tweelingzus oprecht verachtte. Binnen een jaar was ze met een andere man getrouwd en was haar zus bij hen ingetrokken, wat voor Charlie bevestigde dat hij de juiste beslissing had genomen. Charlies laatste verloving was vijf jaar geleden rampzalig afgelopen. Ze hield van Charlie, maar zelfs na een relatietherapie, zei ze tegen hem dat ze geen kinderen wilde. Hoe vaak ze ook tegen hem zei dat ze van hem hield, ze bleef bij haar standpunt. Hij dacht eerst dat hij haar wel van het tegendeel kon overtuigen, maar dat lukte niet, dus gingen ze als vrienden uit elkaar. Zoals hij altijd deed. Zonder uitzondering. Het was Charlie gelukt om met alle vrouwen bevriend te blijven met wie hij ooit wat had gehad. Met Kerstmis werd hij overstelpt door kaarten van vrouwen om wie hij ooit had gegeven maar met wie hij niet in het huwelijksbootje was gestapt, en die sindsdien met andere mannen waren getrouwd. Als je naar de foto's van die vrouwen met hun gezinnen keek, zag je in één oogopslag dat ze er allemaal hetzelfde uitzagen. Mooie, blonde, beschaafde vrouwen van goeden huize die op de juiste scholen hadden gezeten en met de juiste mannen waren getrouwd. Ze glimlachten hem toe vanaf hun kerstkaarten, met hun uiterlijk geslaagd lijkende echtgenoten aan hun zijde en met hun vlasblonde kinderen om hen heen. Hij had met velen nog contact, ze hielden allemaal van Charlie en dachten liefdevol aan hem terug.

Zijn vrienden Adam en Gray bleven maar tegen hem zeggen dat hij die debutantes en dames uit de hoogste kringen moest opgeven en uitgaan met een 'echte' vrouw, waarvoor Adam en Gray ieder zo hun eigen definitie hadden. Maar Charlie wist precies wat hij wilde. Een gefortuneerde, beschaafde, intelligente vrouw uit een gerespecteerde familie en met dezelfde waarden, idealen en aristocratische achtergrond als hij. Dat was belangrijk voor hem. Zijn eigen familie had een stamboom die terugging tot in de vijftiende eeuw, in Engeland, zijn rijkdom was al vele generaties oud, en net als zijn vader en grootvader, had hij op Princeton University gestudeerd. Zijn moeder had, evenals zijn zus, op Miss Porter's School gezeten, een particuliere kostschool voor meisjes, en had haar opleiding in Europa afgerond. En hij wilde met een vrouw trouwen die net zo was als zij. Het was een ouderwets standpunt, dat in sommige opzichten ook wel wat snobistisch leek, maar Charlie wist wat hij wilde, waaraan hij behoefte had en wie bij hem paste. Hij was zelf ook wel wat ouderwets en hield vast aan traditionele waarden en normen. Politiek gezien was hij conservatief, wat je noemt een fatsoensrakker, en als hij zo nu en dan een avontuurtje had, bleef het beschaafd en zeer discreet. Charlie was een heer en tot op het bot gedistingeerd en verfijnd. Hij was attent, vriendelijk, gul en charmant. Zijn manieren waren onberispelijk en vrouwen waren dol op hem. Hij was al heel lang erg in trek bij de vrouwen in New York, maar ook op de plekken waar hij op zijn reizen kwam en vrienden had. Iedereen was dol op Charlie, het was moeilijk om niet gecharmeerd van hem te raken.

Maar met Charles Harrington trouwen zou voor elke vrouw een prestatie van de eerste orde zijn. En zoals de knappe prins in een sprookje had hij, op zoek naar de 'ware', de perfecte vrouw voor hem, de hele wereld afgereisd. Overal had hij prachtige vrouwen ontmoet die eerst verrukkelijk en interessant leken, maar uiteindelijk altijd een voor Charlie onoverkomelijk gebrek bleken te hebben waardoor hij afhaakte vlak voordat het altaar in zicht kwam. Hoe ontmoedigend dat ook voor hen was, het was ook ontmoedigend voor hem. Zijn plannen om te trouwen en kinderen te krijgen waren iedere keer doorkruist. Op zijn zesenveertigste was hij nog steeds vrijgezel, volledig buiten zijn schuld om, zei hij. Waar de 'ware' zich tegenwoordig ook mocht schuilhouden, Charlie was nog steeds vastbesloten haar te vinden en was ervan overtuigd dat hem dat op een dag zou lukken. Hij wist alleen nog niet wanneer die dag zou komen. En ondanks alle oplichtsters die zich als de 'ware' aan hem voordeden, kreeg hij het elke keer voor elkaar om hun gebreken op te sporen. Het enige waarmee hij zichzelf troostte, was dat hij niet met de verkeerde was getrouwd. Hij was dankbaar dat hij dat tot nu toe had weten te voorkomen en bleef daarom bijzonder op zijn hoede en onvermurwbaar wat die gebreken betreft. Hij wist dat de 'ware' ergens op de wereld was, hij was haar alleen nog niet tegengekomen. Maar ooit zou hij haar vinden.

Charlie zat met gesloten ogen en zijn gezicht naar de zon toen twee hofmeesteressen zijn ontbijt opdienden en hem een tweede kop koffie inschonken. Hij had de avond daarvoor verschillende martini's gedronken, voorafgegaan door champagne, maar na een duik in het water voordat hij aan de ontbijttafel had plaatsgenomen, voelde hij zich al veel beter. Hij was een bijzonder goede zwemmer en een bedreven windsurfer. Hij was aanvoerder van de zwemploeg op Princeton geweest. Ondanks zijn leeftijd was hij extreem sterk en gespierd. Hij was een enthousiast skiër, speelde in de winter zodra het maar even kon squash, en tenniste in de zomer. Dat was niet alleen goed voor zijn gezondheid, maar daardoor had hij ook het lichaam van een man half zo oud als hij. Charlie was opvallend knap: lang, slank en met rossig blond haar dat de eerste grijze haren camoufleerde. Zijn ogen waren blauw en na een maand op de boot had zijn huid een diepbruine kleur. Hij zag er zelf fantastisch uit, en gaf de voorkeur aan lange, slanke, aristocratische blondines. Hij stond er nooit zo bij stil, maar zijn moeder en zusje waren allebei lange, blonde vrouwen geweest.

Zijn moeder was opzienbarend mooi geweest, en zijn zus was op de universiteit een zeer getalenteerde tennisster geweest voordat ze haar studie opgaf om voor hem te kunnen zorgen. Toen hij zestien was, waren zijn ouders tijdens een vakantie in Italië bij een frontale botsing om het leven gekomen. Zijn zusje was toen eenentwintig, zat in haar derde studiejaar op Vassar College, en kwam naar huis om bij afwezigheid van hun ouders het huishouden draaiende te houden. De tranen sprongen Charlie nog altijd in de ogen als hij aan zijn zus dacht. Ellen had gezegd dat ze haar opleiding zou afmaken als hij twee jaar later naar de universiteit zou gaan. Het was een opoffering die ze zielsgraag voor hem overhad. Ze was een zeer bijzondere vrouw en Charlie aanbad haar. Maar tegen de tijd dat hij naar de universiteit vertrok, was Ellen ziek, wat hij toen nog niet wist omdat ze het hem niet had verteld. Het was haar gelukt om de ernst van haar ziekte bijna drie jaar lang voor hem verborgen te houden. Ze had hem verteld dat ze het te druk had met haar werk voor het familiefonds om weer te gaan studeren en hij had haar geloofd. In werkelijkheid had ze een hersentumor, waar ze zich buitengewoon dapper doorheen sloeg. Al vroeg was vastgesteld dat de tumor niet te opereren was vanwege de plek waar hij zat. Ellen stierf op haar zesentwintigste, slechts een paar maanden voordat Charlie op Princeton afstudeerde. Hij had geen bloedverwanten die bij zijn diploma-uitreiking aanwezig konden zijn. Nu zijn zusje en ouders er niet meer waren, was hij eigenlijk alleen op de wereld, met een enorm fortuin en een groot verantwoordelijkheidsgevoel voor alles wat ze hem hadden nagelaten. Hij kocht zijn eerste zeilboot niet lang nadat hij was afgestudeerd en zeilde twee jaar om de wereld. Er ging bijna geen dag voorbij dat hij niet aan zijn zusje dacht en aan alles wat ze voor hem had gedaan. Ze had zelfs haar studie voor hem opgegeven en had op alle mogelijke manieren voor hem klaargestaan totdat ze stierf, precies zoals zijn ouders eerder ook hadden gedaan. Hun gezinsleven was altijd harmonieus en liefdevol geweest. Het enige wat in zijn jonge jaren mis was gegaan, was dat iedereen die van hem hield en van wie hij hield, was doodgegaan en hem in de steek had gelaten. Zijn grootste angst was dat als hij van iemand zou gaan houden diegene ook dood zou gaan.

Toen hij terugkeerde van zijn wereldreis op zijn zeilboot was hij vierentwintig. Hij was naar Columbia Business School gegaan, had zijn doctoraal bedrijfskunde gehaald en had veel geleerd over beleggingen en hoe hij het familiefonds moest beheren. Hij was van de ene op de andere dag volwassen geworden en had voor alles in zijn wereldje de verantwoordelijkheid gekregen. Charlie had in zijn leven nog nooit iemand laten vallen en wist ook dat zijn ouders noch Ellen hem opzettelijk in de steek hadden gelaten. Maar toch was hij op nog zeer jonge leeftijd alleen op de wereld, zonder enige familie. Zijn materiële omstandigheden waren uitzonderlijk goed en hij had een paar selecte vrienden. Maar hij wist dat hij, zolang hij niet de juiste vrouw had gevonden, in bepaalde belangrijke opzichten alleen zou zijn. Hij was niet van plan genoegen te nemen met minder dan hij vond dat hij verdiende, een vrouw zoals zijn moeder of Ellen, een vrouw die voor altijd aan zijn zijde zou blijven. Dat ze hem uiteindelijk in de steek hadden gelaten en bang hadden gemaakt, wilde hij niet tegenover zichzelf toegeven, niet vaak althans. Het was hun schuld niet geweest. Het was gewoon een akelige speling van het lot. Wat het des te belangrijker voor hem maakte om de juiste vrouw te vinden, iemand op wie hij kon rekenen en die een goede moeder voor zijn kinderen zou zijn, een vrouw die in alle opzichten bijna perfect was. Dat was van levensbelang voor Charlie. Voor hem was die vrouw het wachten waard.

'O mijn god,' hoorde hij iemand achter zich op het dek van de boot kreunen. Hij lachte zodra hij de stem hoorde. Hij opende zijn ogen, draaide zich om en zag Adam, die zich in een witte, korte broek en een lichtblauw T-shirt in een stoel aan de andere kant van de tafel liet zakken. De hofmeesteres schonk hem een kop sterke koffie in en Adam nam eerst een paar slokjes voordat hij weer wat zei. 'Wat heb ik in godsnaam gisteravond gedronken? Volgens mij heeft iemand me vergiftigd.' Zijn haar was donker, zijn ogen bijna zwart en hij had niet de moeite genomen om zich te scheren. Hij had een gemiddeld postuur, sterke schouders en een doorgroefd gezicht. Hij was niet zo knap als Charlie, maar hij was intelligent, grappig, aantrekkelijk, charmant, en vrouwen waren dol op hem. Wat hij tekortkwam aan een filmsterrenuiterlijk, maakte hij goed met zijn hersenen, zijn macht, en zijn geld, en daarvan had hij de afgelopen jaren behoorlijk veel verdiend.

'Ik geloof dat je vooral rum en tequila hebt gedronken, maar dat was na die fles wijn tijdens het eten.' Ze hadden aan boord Château Haut-Brion gedronken, voordat ze Saint-Tropez in waren gegaan om de bars en disco's af te struinen. De kans was erg klein dat Charlie daar de perfecte vrouw zou vinden, maar er waren genoeg andere dames om hen alle drie ondertussen aangenaam bezig te houden. 'En ik geloof dat ik je voordat ik uit de disco vertrok, cognac zag drinken.'

'Dat vermoedde ik al. Ik denk dat die rum me de das om heeft gedaan. Ieder jaar verander ik hier op jouw boot in een alcoholist. Als ik thuis zoveel zou drinken, zou ik mijn baan allang kwijt zijn.' Adam Weiss rilde in het zonlicht, zette zijn donkere bril op en grijnsde. 'Je hebt een klote invloed op me, Charlie, maar je bent een geweldige gastheer. Hoe laat was ik terug?'

'Om een uur of vijf, geloof ik.' Charlie klonk noch bewonderend, noch verwijtend. Hij oordeelde niet over zijn vrienden. Hij wilde alleen maar dat ze plezier hadden, en dat hadden ze altijd, alle drie. Adam en Gray waren de beste vrienden die hij ooit had gehad en ze hadden een band die veel verder ging dan vriendschap. De drie mannen voelden zich als broers en hadden elkaar de afgelopen tien jaar door heel wat moeilijke tijden heen geholpen.

Adam had Charlie ontmoet vlak nadat Rachel van hem was gescheiden. In het tweede jaar op Harvard waren Rachel en hij elkaar tegen het lijf gelopen en samen hadden ze rechten gestudeerd. Zij was summa cum laude afgestudeerd en was meteen de eerste keer voor het toelatingsexamen tot de orde van advocaten geslaagd, hoewel ze nooit als jurist aan het werk was gegaan. Adam had twee keer voor dat examen nodig gehad, maar was niettemin een geweldig advocaat geworden en had goed geboerd. Hij was in dienst getreden van een firma die zich had gespecialiseerd in het bijstaan van popsterren en grote sporters, en hij vond zijn werk fantastisch. De dag nadat ze waren afgestudeerd, trouwde hij met Rachel, en hun huwelijk werd verwelkomd en geprezen door beide families die elkaar van Long Island kenden. En hoewel hun ouders bevriend waren, had hij Rachel voor de universiteit nog nooit ontmoet. Hij wilde de dochters van zijn ouders vrienden niet ontmoeten, dus had hij haar helemaal zelf gevonden, hoewel hij wist wie ze was zodra ze kennis met elkaar hadden gemaakt. Ze had het perfecte meisje voor hem geleken.

Toen ze trouwden, hadden ze van alles gemeen, en lag er een lang leven vol geluk voor hen. Rachel werd op hun huwelijksreis zwanger en kreeg twee baby's in twee jaar, Amanda en Jacob, die nu respectievelijk veertien en dertien jaar waren. Toch duurde het huwelijk maar vijf jaar. Adam was altijd aan het werk, bezig met het opbouwen van zijn carrière, en als hij met cliënten en hun vrienden naar concerten of sportevenementen was geweest, kwam hij vaak pas 's morgens om drie uur thuis. Maar ondanks alle verleidingen waaraan hij blootstond - en dat waren er vele - was hij haar trouw gebleven. Maar Rachel was het beu om 's avonds in haar eentje te zitten en werd verliefd op hun kinderarts, die ze al vanaf de middelbare school kende, en had een verhouding met hem terwijl Adam het geld binnenbracht, bakken met geld. Drie maanden voordat ze bij Adam wegging, was hij compagnon bij de firma geworden, en toen zei Rachel tegen hem dat hij het nu wel prima zonder haar zou redden. Ze nam de kinderen, de meubels en de helft van hun spaargeld mee, en trouwde met de dokter zodra de inkt op de scheidingspapieren was opgedroogd. Tien jaar later haatte hij haar nog steeds en kon het nauwelijks opbrengen om beleefd tegen haar te blijven. Hij was er bijna aan onderdoor gegaan toen ze hem met de kinderen verliet. Het laatste wat hij nu wilde, was weer trouwen met dezelfde gevolgen.

In de tien jaar na de scheiding was hij elk risico van een verbintenis uit de weg gegaan door met vrouwen uit te gaan die ongeveer half zo oud waren als hij en een tiende van zijn herseninhoud hadden. En in de kringen waarin hij werkte, waren die makkelijk te vinden. Op zijn eenenveertigste ging hij om met vrouwen van tussen de eenentwintig en vijfentwintig, modellen, aankomende filmsterretjes, groupies, de vrouwen die in de buurt van sporters en popsterren rondhingen. De helft van de tijd kon hij hun namen niet onthouden. Hij was tegen allemaal rechtdoorzee, en genereus. Als ze hem ontmoetten, vertelde hij hun meteen dat hij nooit zou hertrouwen en dat hun contact alleen maar voor het wederzijds genot was. Ze hielden het nooit langer dan een maand met hem uit - als ze het al zo lang uithielden. Hij was alleen geïnteresseerd in een paar dinertjes, met ze naar bed gaan, en hupsakee op naar de volgende. Rachel had zijn hart meegepikt en ergens op een vuilnisbelt gedumpt. Hij praatte nu alleen nog maar met haar als het nodig was, wat steeds minder gebeurde naarmate de kinderen ouder werden. Meestal stuurde hij haar korte, zakelijke e-mailtjes over hun afspraken, of liet hij zijn secretaresse Rachel bellen. Hij wilde het liefst niets met haar te maken hebben. Noch wilde hij een serieuze relatie met welke vrouw ook. Adam hield van zijn vrijheid en niets ter wereld mocht die weer in gevaar brengen.

Zijn moeder was eindelijk opgehouden met haar geklaag over zijn vrijgezellenbestaan, of althans bijna, en ze probeerde hem ook niet meer voor te stellen aan een 'leuk meisje'. Adam had precies wat hij wilde, een afwisselende schare stoeipoezen om hem te vermaken. Als hij met iemand wilde praten, belde hij zijn vrienden. Wat hem betrof, waren vrouwen er voor de seks, de lol, en om op afstand te houden. Hij was niet van plan zich zo te hechten dat hij weer gekwetst kon worden. In tegenstelling tot Charlie was hij niet op zoek naar de perfecte vrouw. Het enige wat hij wilde, was de perfecte bedgenote voor zolang het duurde, hopelijk niet langer dan twee weken, en zo wilde hij het ook houden. Adam wilde geen serieuze relaties. Het enige waarin hij serieus was, was de omgang met zijn kinderen, zijn werk en zijn vrienden. En voor hem waren de vrouwen in zijn leven niet zijn vrienden. Rachel was zijn gezworen vijand, zijn moeder was het kruis dat hij moest dragen, aan zijn zus ergerde hij zich kapot, en de vrouwen met wie hij op stap ging, waren nauwelijks meer dan vreemden. Meestal voelde hij zich veel gelukkiger, veiliger en meer op zijn gemak bij mannen. Vooral bij Charlie en Gray.

'Ik geloof dat ik me vannacht wel heb geamuseerd,' zei Adam met een schaapachtige grijns. 'Het laatste wat ik me herinner, is dat ik met een hele bups Braziliaanse vrouwen danste die geen Engels spraken, maar man, wat een soepele lijven hadden die meiden. Ik heb de samba gedanst tot ik er zowat bij neerviel en moet ongeveer zeshonderd borrels hebben gedronken. Ze waren geweldig op dreef.'

'Nou, jij ook.' Charlie lachte hard.

Beide mannen draaiden hun gezicht naar de zon. Het voelde goed, zelfs voor Adam met zijn hoofdpijn. Adam stortte zich net zo intens op zijn pleziertjes als op zijn werk. Hij was tegenwoordig de topadvocaat op zijn vakgebied, eeuwig gestrest en bezorgd, had altijd drie mobieltjes en een buzzer bij zich, en bracht het grootste deel van zijn leven door met het voeren van besprekingen met cliënten of onderhandelingen voor cliënten, waarvan vele in de lucht in zijn privévliegtuig. Hij vertegenwoordigde een hele reeks beroemdheden die zichzelf allemaal met een alarmerende regelmaat in de problemen schenen te moeten storten, maar Adam vond zijn werk heerlijk en had meer geduld met zijn cliënten dan met wie dan ook, én met zijn kinderen, die zijn alles waren. Amanda en Jacob vormden de zachte kern van zijn bestaan.

'Ik geloof dat ik met twee van hen vanavond heb afgesproken,' zei Adam glimlachend bij de herinnering aan de Braziliaanse schonen. 'Ze verstonden geen woord van wat ik zei. We zullen vanavond terug moeten om te kijken of ze er zijn.' Adam begon na een tweede kop koffie weer op te kikkeren.

Net op dat moment arriveerde Gray met een zonnebril op. Zijn ongekamde witte manen stonden recht overeind. Het zat vaak zo, maar het leek nu helemaal goed bij hem te passen terwijl hij kreunend aan tafel kwam zitten, gekleed in een zwembroek en een T-shirt dat schoon was maar onder de verfvlekken zat.

'Ik ben hier echt te oud voor,' zei Gray, terwijl hij dankbaar een kop koffie aanvaardde en een flesje Unterberg opendraaide. De bittere smaak bracht zijn maag tot rust na de uitspattingen van de nacht daarvoor. In tegenstelling tot Adam en Charlie was zijn conditie helemaal niet zo geweldig. Hij was lang en mager, en zag er enigszins ondervoed uit. Als jongen hadden ze hem zo op een poster voor uitgehongerde kinderen kunnen zetten. Nu zag hij er alleen maar erg smalletjes uit. Hij was kunstenaar en woonde in de West Village in New York, waar hij maandenlang kon werken aan één, zeer gedetailleerd, prachtig geschilderd doek. Het lukte hem om het hoofd boven water te houden, hoewel amper, als hij er twee per jaar verkocht. En net als Charlie was hij nooit getrouwd en had geen kinderen. Hij werd in de kunstwereld gerespecteerd, maar had nooit commercieel succes gekend. Het maakte hem niet uit. Geld zei hem niets. Het enige waar hij zich druk om maakte, was de integriteit van zijn werk. Hij bood Adam en Charlie ook wat van zijn Unterberg aan, maar ze trokken allebei een vies gezicht en schudden hun hoofden.

'Ik snap niet dat je die bocht kunt drinken,' zei Adam, die van de geur alleen al gruwde. 'Het werkt wel, maar ik heb nog liever een kater dan dat ik dat spul zou moeten opdrinken.'

'Het is geweldig. Het werkt echt. Misschien moeten jullie me maar permanent aan een infuus met Unterberg leggen als we in dit tempo door blijven drinken. Ik vergeet altijd weer hoe erg het de volgende dag is. Zijn we al rijp voor de AA?' vroeg Gray waarna hij de Unterberg helemaal achteroversloeg, zijn koffie opdronk en zich toen op een bord met eieren stortte.

'Daar zijn we meestal pas in de tweede week aan toe, niet in de eerste,' zei Charlie vrolijk. Hij vond het heerlijk zo met zijn twee vrienden. Ondanks hun drinkgelagen in het begin, kwamen ze na de eerste paar dagen meestal in rustiger vaarwater. Het was niet zo erg als ze het lieten klinken, hoewel ze de avond ervoor allemaal flink veel hadden gedronken, en flink veel plezier hadden gehad terwijl ze met vreemden dansten, mensen bekeken en over de hele linie van elkaars gezelschap genoten. Charlie keek uit naar de komende maand. Het was het hoogtepunt van zijn jaar, en van hun jaar. Ze leefden er ieder jaar maandenlang naartoe en genoten er nog maanden van na. Ze bezaten samen tien jaar herinneringen aan reizen zoals deze en telkens wanneer ze elkaar ontmoetten, lachten ze om hun verhalen over hun capriolen uit die tijd.

'Ik geloof dat we dit jaar vroeg zijn met zulke nachten als vannacht. Mijn lever is nu al kapot. Ik voel het,' merkte Gray op, die er bezorgd uitzag terwijl hij de laatste hap van zijn eieren nam en voor zijn onrustige maag een stuk geroosterd brood at. Zijn hoofd bonkte nog steeds, maar de Unterberg had geholpen.

Adam zou het ontbijt dat Gray net naar binnen had gewerkt, niet door zijn keel hebben kunnen krijgen. De bittertjes die Gray stipt iedere dag nam terwijl hij aan boord was, werkten kennelijk en gelukkig had geen van drieën last van zeeziekte.

'Ik ben ouder dan jullie tweeën,' ging Gray verder. 'Als we het niet kalmer aan doen, ga ik nog de pijp uit. Of misschien alleen al door al dat gedans. Verdomme, ik heb geen enkele conditie.'

Gray was net vijftig geworden, en zag er duidelijk ouder uit dan zijn vrienden. Charlie had een jongensachtige uitstraling waardoor hij, ook al was hij dik in de veertig, er vijf à tien jaar jonger uitzag. En Adam was nog maar eenenveertig en had een geweldige conditie. Waar hij ook op de wereld was en hoe druk hij het ook had, hij ging iedere dag fitnessen. Hij zei dat hij alleen op die manier tegen de stress was opgewassen. Gray had nooit goed voor zichzelf gezorgd, sliep weinig, at nog minder, en leefde voor zijn werk, net als Adam. Hij bracht uren staand voor zijn ezel door en deed niets anders dan kunst inademen, over kunst nadenken en over kunst dromen. Hij was niet zo veel ouder dan de andere twee, maar hij zag er zo oud uit als hij was, vooral vanwege zijn woeste, witte, onhandelbare haardos. De vrouwen met wie hij omging, vonden hem mooi en zachtaardig, althans een tijdje, tot ze weer vertrokken.

In tegenstelling tot Charlie en Adam kwam het niet in Grays hoofd op om achter de vrouwen aan te gaan en hij maakte weinig, zo niet helemaal geen werk van ze. Hij zwierf afwezig door het kunstwereldje, en als vliegen die op de stroop afkwamen, wisten de vrouwen hem te vinden, en hadden dat ook altijd gedaan. Hij werkte als een magneet op wat Adam verknipte grieten noemde, en Gray protesteerde nooit tegen die benaming. De vrouwen in zijn leven waren altijd kortgeleden gestopt met het innemen van hun medicijnen of deden dat onmiddellijk nadat ze bevriend met hem waren geraakt. Ze waren altijd door hun vorige vriend of man mishandeld, en die belden hen nog steeds hoewel ze de vrouw in kwestie de deur uit hadden gegooid. Gray kon het niet nalaten om die vrouwen te redden, en ook al waren ze niet aantrekkelijk, of hadden ze veel te grote problemen voor hem, hij bood ze, lang voordat hij met ze naar bed ging, een plek om te wonen aan, 'alleen maar voor een paar weken tot ze weer op de been zijn'. Maar uiteindelijk bleek hij altijd de kruk die deze vrouwen overeind hield. Hij kookte voor ze, gaf ze onderdak, zorgde voor ze, regelde dokters en therapeuten voor ze, leverde ze af bij ontwenningsklinieken of hielp ze persoonlijk van de drank af. Hij gaf ze geld, waardoor hij nog armer was dan voordat hij ze had ontmoet. Hij bood ze een veilige haven, vriendelijkheid en troost. Hij deed zowat alles voor ze wat noodzakelijk was en waaraan ze behoefte hadden, zolang ze maar geen kinderen hadden. Kinderen waren het enige waar Gray niet mee overweg kon. Hij kreeg het er Spaans benauwd van en dat was altijd al zo geweest. Ze deden hem aan zijn bizarre jeugd denken, waaraan hij geen aangename herinneringen had. Kinderen en gezinnen prikten altijd de pijn aan die hij zelf aan een verstoord gezinsleven had overgehouden.

De vrouwen die op Grays pad kwamen, leken aanvankelijk geen kwaadaardige bedoelingen te hebben en beweerden dat ze hem niet wilden kwetsen. Ze waren chaotisch, functioneerden belabberd, waren vaak hysterisch en hun leven was een puinhoop. De relaties die hij met ze had, konden van een maand tot een jaar duren. Hij bezorgde ze baantjes, kalefaterde ze op, stelde ze voor aan mensen die nuttig voor ze konden zijn, en als ze niet in een kliniek of inrichting belandden, verlieten ze hem zonder uitzondering voor een andere man. Hij voelde nooit de behoefte om met een van hen te trouwen, maar hij raakte aan hen gewend en zat altijd een tijdje in de put als ze er weer vandoor waren gegaan. Hij verwachtte niet anders. Hij was het prototype van de zorgzame man, en net zoals alle toegewijde ouders verwachtte hij dat de jonge vinken zouden uitvliegen. En iedere keer stond hij er weer versteld van dat hun vertrek altijd zo vervelend en traumatisch moest verlopen. Ze verdwenen zelden op een fatsoenlijke manier uit zijn leven. Ze stalen spullen van hem, maakten ruzies met zo veel gekrijs dat de buren de politie belden, zouden de banden van zijn auto hebben doorgesneden als hij die had gehad, gooiden zijn bezittingen uit het raam of maakten er een voor hem gênante of pijnlijke vertoning van. Ze bedankten hem zelden voor alle tijd, inspanningen, geld en genegenheid die hij hun met gulle hand had gegeven. En na een tijdje was het toch ook een opluchting dat ze waren vertrokken. In tegenstelling tot Adam en Charlie voelde Gray zich nooit tot jonge meisjes aangetrokken. De vrouwen die hem aanspraken, waren meestal in de veertig en altijd ernstig in de war. Hij zei dat hij hun kwetsbaarheid wel prettig vond en medelijden met hen had. Adam had hem aangeraden om bij het Rode Kruis te gaan werken, of bij een crisiscentrum, waar hij naar hartenlust voor anderen kon zorgen in plaats van zijn liefdesleven tot een zelfmoordhulplijn voor psychisch gestoorde dames van middelbare leeftijd te maken.

'Ik kan er niets aan doen,' zei Gray schaapachtig. 'Ik denk altijd dat als ze mij niet hadden, niemand anders ze zou helpen.'

'Ja, ja. Je mag blij zijn dat een van die halve garen niet geprobeerd heeft je in je slaap te vermoorden.' In de loop der jaren hadden een paar dat geprobeerd, maar het was gelukkig altijd mislukt. Gray had een overweldigende en onbedwingbare behoefte om de wereld én vrouwen die veel ontbeerden te redden. Maar later bleek altijd dat ze een andere vent dan Gray ontbeerden. En nadat ze waren vertrokken, dook er altijd wel weer een andere vrouw op die ten einde raad was en die zijn leven weer overhoophaalde. Het was een emotionele achtbaan waaraan hij in de loop der jaren gewend was geraakt; hij had nooit anders geleefd.

In tegenstelling tot Charlie en Adam, die uit traditionele, achtenswaardige en conservatieve gezinnen kwamen - Adams familie kwam van Long Island en die van Charlie van Fifth Avenue in New York - was Gray op allerlei plekken ter wereld opgegroeid. De ouders die hem bij zijn geboorte hadden geadopteerd, maakten deel uit van een van de succesvolste popgroepen in de geschiedenis. Hij was grootgebracht, als je dat zo mocht noemen, tussen de grootste rocksterren uit die tijd die hun joints aan hem doorgaven en hun bier met hem deelden toen hij pas een jaar of acht was. Zijn ouders hadden ook een klein meisje geadopteerd. Ze hadden hem Gray en haar Sparrow genoemd, en toen Gray tien was, zagen zijn ouders 'het licht' en gingen rentenieren. Eerst verhuisden ze naar India, daarna naar Nepal, vestigden zich weer later op een Caraïbisch eiland en brachten vier jaar op een boot in het stroomgebied van de Amazone door. Het enige wat Gray zich nu herinnerde, was de armoede die ze hadden gezien en de indianen die ze hadden ontmoet, meer dan dat hij zich zijn vroege jeugd met al die drugs herinnerde, maar ook daar had hij nog wel wat herinneringen aan. Zijn zusje was een boeddhistische non geworden en naar India teruggekeerd om tussen de hongerige massa's in Calcutta te werken. Gray zei op zijn achttiende de boot inclusief bewoners vaarwel en ging naar New York om te schilderen. Zijn ouders hadden in die tijd nog steeds geld, maar hij wilde liever op eigen benen staan, en dat betekende dat hij een paar jaar in Parijs ging studeren, waarna hij weer naar New York terugkeerde.

Zijn ouders waren tegen die tijd naar Santa Fe verhuisd, en toen Gray vijfentwintig was, adopteerden ze een baby van de Navajo-indianen die ze Boy noemden. Het was een ingewikkelde procedure geweest, maar de stam had ermee ingestemd om hem te laten gaan. Gray vond het wel een lief joch, maar het leeftijdsverschil tussen hen was zo groot dat hij Boy bijna niet zag toen het jongetje opgroeide. Hun adoptiefouders overleden toen Boy achttien was, en die besloot toen weer bij zijn stam te gaan wonen. Dat was nu zeven jaar geleden gebeurd, en hoewel Gray wist waar hij woonde, hadden ze nooit contact met elkaar gezocht. Hij kreeg om de paar jaar een brief van Sparrow uit India. Ze hadden elkaar nooit zo gemogen, mede omdat ze in hun jeugd vooral bezig waren geweest de grillen en het zonderlinge gedrag van hun adoptiefouders te overleven. Hij wist dat Sparrow jarenlang naar haar biologische ouders op zoek was geweest, misschien wel om een wat normaler leven te krijgen. Ze had hen ergens in Kentucky gevonden, bleek niets met hen gemeen te hebben, en had hen nooit meer gezien. Gray had nooit behoefte gehad om de zijne te zoeken, was hooguit wat nieuwsgierig naar hen geweest. Maar hij had al zoveel met zijn adoptiefouders te stellen gehad dat hij geen zin had om nog meer abnormale mensen aan de bonte verzameling toe te voegen. Van de mafkezen die hij zijn familie mocht noemen, had hij zijn buik meer dan vol, hoewel de vrouwen met wie hij omging eigenlijk alleen maar meer van hetzelfde waren. De rampzalige toestanden waarmee ze hem opzadelden en die hij voor hen probeerde op te lossen, had hij vaak genoeg zelf in zijn jeugd meegemaakt en hij voelde zich er vertrouwd mee. Het enige wat hij zeker wist, was dat hij nooit kinderen wilde hebben en hun hetzelfde aandoen. Het hebben van kinderen liet hij aan andere mensen over, zoals aan Adam die hen fatsoenlijk kon laten opgroeien. Gray wist dat hij dat niet kon, hij had geen ouders gehad die een rolmodel voor hem waren geweest, kende geen normaal huiselijk leven dat nastrevenswaardig was, had hen niets te bieden, of althans, dat gevoel had hij. Het enige wat hij wilde, was schilderen en dat deed hij goed.

Welke genen hij oorspronkelijk ook had meegekregen, wie zijn biologische ouders ook waren, Gray had een geweldig talent. En hoewel hij er nooit ruim van had kunnen leven, had zijn ontwikkeling als schilder altijd veel respect afgedwongen. Zelfs de critici gaven toe dat hij heel erg goed was. Hij kon alleen zijn leven niet lang genoeg op orde houden om aan zijn werk goed geld te verdienen. Wat zijn ouders tijdens hun carrière binnenhaalden, maakten ze meteen allemaal op aan drugs en reizen rond de wereld. Gray was het gewend om geen cent op zak te hebben en hij stoorde zich er niet aan. Wat hij had, gaf hij aan anderen van wie hij vond dat ze het meer nodig hadden. En of hij nu op Charlies jacht verbleef, badend in luxe, of zat te vernikkelen van de kou in zijn atelier in het Meatpacking District in New York, het maakte hem niets uit. Of er een vrouw in zijn leven was of niet kon hem weinig schelen. Wat belangrijk voor hem was, waren zijn vrienden en zijn werk.

Hoewel vrouwen soms aantrekkingskracht op hem uitoefenden en hij het prettig vond als er een warm lichaam naast hem lag om het in koude nachten in zijn bed behaaglijk te maken, voor hem was het bewijs allang geleverd dat ze allemaal geestelijk gestoord waren, of liever gezegd, degenen die hij in zijn bed aantrof waren dat altijd. Niemand twijfelde er dan ook ooit aan dat als Gray een vriendin had, ze hoogstwaarschijnlijk getikt was. Het was een juk dat hij accepteerde, iets onweerstaanbaars dat aan hem trok na de jeugd die hij had meegemaakt. Hij had het gevoel dat hij deze ban alleen kon breken, of het juk van zich kon afwerpen dat zijn disfunctionele adoptiefamilie hem had bezorgd, door te weigeren die angstige manier van leven aan kinderen door te geven. Zijn geschenk aan deze wereld, zei hij vaak, was de belofte die hij zichzelf had gedaan om nooit kinderen te nemen. Het was een belofte waaraan hij zich altijd had gehouden, en hij wist ook dat hij dat altijd zou blijven doen. Hij zei dat hij allergisch voor kinderen was, en zij voor hem. In tegenstelling tot Charlie was Gray niet op zoek naar de perfecte vrouw, hij zou het alleen maar fijn vinden er ooit een tegen te komen die geestelijk gezond was. Ondertussen zorgden de vrouwen die hij wel ontmoette, voor enige opwinding en een vrolijke noot in zowel zijn eigen leven als dat van zijn vrienden.

'En, wat gaan we vandaag doen?' vroeg Charlie terwijl de drie mannen na het ontbijt languit op dekstoelen gingen liggen.

De zon stond hoog, het was bijna twaalf uur en mooier weer had het niet kunnen zijn. Het was echt een schitterende dag. Adam zei dat hij in Saint-Tropez cadeautjes voor zijn kinderen wilde kopen. Amanda was altijd verrukt van de dingen die hij voor haar meebracht, en Jacob vond alles best. Ze waren allebei dol op hun vader, ofschoon ze ook gek op hun moeder en stiefvader waren. Rachel en de kinderarts hadden samen nog twee kinderen gekregen. Adam deed alsof die niet bestonden, al waren Amanda en Jacob erg op hen gesteld en hielden ze van hen alsof ze een volle broer en zus waren. Adam wilde niets van hen weten. Hij had Rachel haar ontrouw nooit vergeven en zou dat ook nooit doen. Jaren geleden was hij al tot de conclusie gekomen dat, als ze de kans kregen, alle vrouwen krengen waren. Zijn moeder had zijn vader voortdurend getreiterd en een loopje met hem genomen, en zijn vader had haar constante spervuur van verbaal geweld met zwijgen beantwoord. Zijn zusje ging subtieler te werk dan zijn moeder en kreeg alles met zeuren en klagen voor elkaar. Bij de weinige gelegenheden waarop haar dat niet lukte, nam ze haar toevlucht tot haar nagels en haar tanden en werd wreed. De enige manier om met een vrouw om te gaan, was volgens Adam: er eentje zoeken die dom was en haar mond hield, haar niet te dichtbij laten komen, en snel op zoek naar de volgende gaan. Alles ging goed zolang je maar niet stil bleef staan. De enige keer dat hij pas op de plaats maakte, om wat rozengeur op te snuiven of minder op zijn hoede te zijn, was op de boot met Charlie en Gray of met zijn kinderen.

'De winkels gaan om één uur dicht,' zei Charlie tegen Adam. 'We kunnen vanmiddag gaan als ze weer open zijn.'

Adam herinnerde zich dat ze pas om halfvier of vier uur weer opengingen. En het was nog te vroeg om te gaan lunchen. Ze hadden net hun ontbijt achter de kiezen, ook al had Adam na de uitspattingen van gisteravond alleen maar een broodje en koffie gehad. Hij had een zwakke maag, had jaren geleden een maagzweer gehad, en at zelden veel. Het was de prijs die hij bereidwillig betaalde voor zijn stressvolle advocatenbestaan. Zelfs na al die jaren waarin hij voor sportlieden en grote sterren onderhandelingen over contracten had gevoerd, gedijde hij nog steeds bij de opwinding en vond hij het heerlijk. Hij zorgde dat ze op borgtocht uit de gevangenis bleven of werden opgenomen in de teams die ze wilden, contracteerde popartiesten voor tournees, regelde hun scheidingen, betaalde zwijggeld aan hun maîtresses en stelde overeenkomsten op ter ondersteuning van hun buitenechtelijke kinderen. Dat stuwde hem voort, bezorgde hem stress en maakte hem gelukkig. En nu was hij eindelijk op vakantie. Hij ging twee keer per jaar weg: in de zomer bracht hij eerst de hele maand augustus op Charlies boot door, wat heilig voor hem was, waarna hij altijd samen met zijn kinderen een reis van een week door Europa maakte. Ook dit jaar zou hij hen aan het einde van deze trip ontmoeten. Ze werden met zijn privévliegtuig uit New York opgehaald, waarna ze hem in Nice oppikten en ze met zijn drieën een week naar Londen gingen. En in de winter ging hij nog een week met Charlie op de boot naar het Caraïbisch gebied. Gray ging dan nooit mee, omdat hij nare herinneringen had aan de Caraïben uit de tijd dat hij daar met zijn ouders had gewoond. Hij zei dat hij zich nooit zou laten overhalen om er weer heen te gaan.

'Wat dachten jullie ervan om de haven uit te varen en een tijdje voor anker te gaan? We kunnen in de buurt van het strand gaan liggen en met de tender naar Club 55 gaan om te lunchen,' stelde Charlie voor. Adam en Gray knikten tegelijkertijd. Als ze in Saint-Tropez waren, deden ze dat meestal.

Charlie had voor zijn gasten alle noodzakelijke speeltuig aan boord: waterski's, jetski's, een kleine zeilboot, surfplanken en duikuitrustingen. Maar het meest genoten ze nog van het luieren. Behalve dat, besteedden ze de tijd die ze samen doorbrachten vooral aan lunches, diners, vrouwen, drinken en een beetje zwemmen. En heel veel slapen. Vooral Adam die altijd uitgeput arriveerde, en zei dat Charlies boot de enige plek was waar hij fatsoenlijk sliep. Alleen in die ene maand van het jaar was hij van zorgen bevrijd. Hoewel hij nog wel elke dag faxen van zijn kantoor kreeg, en e-mails die hij regelmatig checkte. Maar zijn secretaresses, assistenten en partners wisten dat ze hem in augustus alleen mochten lastigvallen als het echt niet anders kon. En als ze dat deden, God stond hen bij. Het was de enige tijd van het jaar dat Adam de teugels uit handen gaf en zijn best deed om niet aan zijn cliënten te denken. Iedereen die hem goed kende, en wist hoe hard hij werkte, besefte donders goed dat hij een adempauze nodig had. In september was het dan heel wat aangenamer om met hem samen te werken; wekenlang, en soms zelfs maanden daarna, liep alles gesmeerd terwijl hij nog teerde op de fijne tijd die hij met Gray en Charlie had doorgebracht.

De drie mannen hadden elkaar ooit via hun liefdadigheidszin ontmoet. Charlies fonds had een benefietavond op touw gezet om een opvanghuis voor mishandelde vrouwen en kinderen in de Upper West Side te financieren. De voorzitter van het organisatiecomité had geprobeerd een grote rockster te strikken om gratis een voorstelling te geven en had contact met Adam opgenomen, die de artiest in kwestie vertegenwoordigde. Adam en Charlie waren uiteindelijk samen gaan lunchen om het te bespreken en ontdekten dat ze oprecht bewondering voor elkaar hadden. Tegen de tijd dat de benefietavond achter de rug was, waren ze hechte vrienden geworden.

Adam had de rockster zowaar kunnen overhalen om een voorstelling te geven die een miljoen dollar opleverde, wat een ongehoorde gift was; maar hij had het gedaan. Een van Grays schilderijen werd ook op die avond geveild. Hij had het zelf geschonken, wat een enorme opoffering was, omdat het voor hem gelijkstond aan zes maanden inkomen. Na die avond had hij aangeboden om voor het blijf-van-mijn-lijfhuis een muurschildering te maken. En toen had hij Charlie ontmoet. Adam ontmoette hij nadat Charlie hen beiden uit dankbaarheid voor een dinertje in zijn appartement had uitgenodigd. Niemand verschilde meer van elkaar dan deze drie mannen, maar ondanks dat ontdekten ze een overeenkomst in wat hen bekommerde, en in het feit dat ze op dat moment alle drie niet getrouwd waren, of een serieuze relatie hadden. Adam had net zijn scheiding achter de rug en Charlie had nog niet zo lang geleden zijn verloving verbroken. Daarom nodigde Charlie hen beiden uit om hem de hele maand augustus gezelschap te houden op de boot die hij toen had, omdat hij eigenlijk van plan was geweest daar in die periode zijn huwelijksreis door te brengen. Hij dacht dat een reisje met de twee mannen een aangename afleiding zou kunnen zijn. Het draaide uiteindelijk op een veel leukere trip uit dan hij had verwacht. Ze hadden een fantastische tijd. Het meisje met wie Gray was gegaan, had in juni een mislukte zelfmoordpoging gedaan en was er in juli met een student van hem vandoor gegaan. Tegen augustus wilde hij maar al te graag de stad ontvluchten en was hij dankbaar voor de gelegenheid die Charlie hem bood. Gray was er nog meer kapot van geweest dan anders. En Adam had een bijzonder enerverend voorjaar gehad, met twee bekende sportlieden die langdurig met blessureleed hadden te kampen en met een band van wereldklasse die een grote tournee had afgezegd waarna het regende van de processen die werden aangespannen. De reis naar Europa op Charlies jacht was perfect geweest. En sinds die tijd was het hun jaarlijkse snoepreisje geworden. Dit jaar beloofde niet anders te worden. Saint-Tropez, Monte Carlo om een beetje te gokken, Portofino, Sardinië, Capri, en waar ze ook maar wilden aanleggen. Ze zaten nog maar twee dagen op de boot en vonden het nu al te gek. Charlie genoot intens van hun gezelschap, net als zij van het zijne. En de Blue Moon was de ideale plek voor hun gedeelde kwajongensstreken en hun pret.

'Nou, wat wordt het, mannen? Club 55 om te lunchen en voor die tijd nog wat zwemmen?' Charlie oefende enige pressie uit zodat hij de kapitein van hun plannen op de hoogte kon brengen.

'Ach, wat maakt het uit, laten we dat maar doen,' zei Adam rollend met zijn ogen terwijl hij het gerinkel van zijn Franse mobieltje negeerde. Hij kon de voicemail later wel afluisteren. Hij had er in Europa maar eentje bij zich, een enorme verbetering in vergelijking met alle telefoonaccuutjes en papieren die hij in New York altijd met zich meezeulde. 'Het is zwaar werk, maar iemand moet het doen.' Hij grijnsde.

'Nog een bloody mary'tje, jongens?' vroeg Charlie zogenaamd onschuldig, terwijl hij naar de purser gebaarde dat ze wilden vertrekken. Deze jongeman die altijd gereed stond om opdrachten uit te voeren, een knappe jonge vent uit Nieuw-Zeeland, knikte en verdween om het tegen de kapitein te gaan zeggen en voor de lunch te reserveren. Hij hoefde niets meer te vragen. Hij wist dat Charlie om halfdrie aan land wilde gaan voor de lunch. Over het algemeen at Charlie liever aan boord, maar het wereldje in Saint-Tropez was te verleidelijk. En iedereen die iets te betekenen had, ging in Club 55 lunchen, net zoals diezelfde mensen tegenwoordig naar Spoon gingen om te dineren.

'Geef mij maar een maagdelijke bloody mary,' zei Gray glimlachend tegen de hofmeester. 'Ik geloof dat ik mijn tripje naar de ontwenningskliniek nog maar een paar dagen uitstel.'

'Ik wil die van mij lekker pittig, en nu ik er toch aan denk, doe maar met tequila,' zei Adam met een brede grijns terwijl Charlie lachte.

'Ik wil graag een bellini,' zei Charlie. Dat was perziksap met champagne en een rustige manier om een lekker decadente dag mee te beginnen. Charlie was dol op Cubaanse sigaren en goede champagne, en van beide was er ruimschoots genoeg aan boord.

De drie vrienden zaten ontspannen aan dek te drinken terwijl de boot voorzichtig uit de haven voer om de vele kleinere schepen en toeristenboten te ontwijken. Overal om hen heen werden kiekjes gemaakt door mensen die hen met open mond aangaapten terwijl ze langskwamen. De gebruikelijke troepen paparazzi stonden aan het einde van de quai op een kluitje bij elkaar te wachten op de grote jachten die de haven in kwamen, zodat ze konden zien wie er aan boord waren. Ze achtervolgden de beroemdheden op motorfietsen, hielden elke stap die ze zetten in de gaten, en namen een laatste foto van de Blue Moon terwijl ze wegvoer, in de juiste veronderstelling dat het superjacht die avond zou terugkomen. Meestal namen ze foto's van Charlie terwijl hij door de stad slenterde, maar hij gaf zelden of nooit aanleiding tot een publicatie van de roddelpers. Afgezien van de immense weelde en de omvang van het jacht, leidde Charlie een relatief rustig leven en vermeed koste wat het kost schandalen. Hij was gewoon een ontzettend rijk man op stap met twee vrienden van wie niemand die de roddelbladen las ooit had gehoord. Zelfs Adam die zo veel sterren kende en voor ze werkte, hield zich altijd zo veel mogelijk op de achtergrond. En Gray Hawk was slechts een hongerlijder van een kunstenaar. Ze waren niet meer dan drie vrijgezelle, toegewijde vrienden die op reis waren om zich in de maand augustus wat te amuseren.

Voor de lunch zwommen ze een halfuur. Daarna nam Adam een van de jetski's om een tripje langs de andere boten te maken en wat van zijn energie kwijt te raken, terwijl Gray aan dek sliep en Charlie een Cubaanse sigaar rookte. Het was het perfecte leven. Om halfdrie namen ze de tender om in Club 55 te gaan lunchen. Alain Delon zat er, zoals zo vaak, en Gerard Dépardieu, maar ook Catherine Deneuve die ervoor zorgde dat er een langdurige discussie tussen de drie vrienden ontstond. Ze waren het erover eens dat ze nog steeds mooi was, ondanks haar leeftijd. Ze was helemaal Charlies type, hoewel behoorlijk wat jaartjes ouder dan de vriendinnen die hij normaal had en die vaak ergens in de dertig waren, of zelfs nog ietsje jonger. Hij ging zelden uit met vrouwen van zijn eigen leeftijd. Hij liet vrouwen in de veertig over aan mannen in de zestig, of ouder. En Adam had ze liever jonger, veel jonger.

Gray zei dat hij heel blij met Catherine Deneuve zou zijn, hoe oud ze ook was. Hij hield ook meer van vrouwen van zijn eigen leeftijd, of zelfs ietsje ouder, hoewel mevrouw Deneuve waarschijnlijk niet voor hem in aanmerking kwam, omdat ze volstrekt normaal en ontspannen leek terwijl ze lachte en met vrienden praatte. De vrouw naar wie Gray op zoek was, of die hem waar dan ook zou opvallen, zou zachtjes in een hoekje zitten huilen of tussen haar snikken door in haar mobieltje praten en er wanhopig uitzien. Het meisje dat Adam in gedachten had, zou tien jaar ouder zijn dan zijn tienerdochter. En hij zou haar borstimplantaten en neuscorrectie moeten betalen om weer van haar af te komen. Het meisje van Charlies dromen had een aureool om haar hoofd en glazen muiltjes aan. Maar deze keer, in zijn sprookje, zou ze niet om middernacht wegrennen of verdwijnen, ze zou op het bal blijven, hem beloven dat ze hem nooit zou verlaten, en eeuwig in zijn armen dansen. Hij hoopte maar dat hij haar op een dag zou tegenkomen.

2

De kapitein meerde de Blue Moon die middag af aan het einde van de quai in Saint-Tropez. Dat was een waar kunststukje, omdat de ruimte om aan te leggen in het hoogseizoen nogal schaars was. Vanwege haar afmetingen was er op dat moment maar één aanlegplaats beschikbaar, maar zodra de trossen waren vastgemaakt, had Charlie er spijt van dat ze de haven in waren gevaren in plaats van zich met de tender aan wal te laten brengen, zoals hij meestal liever deed. De paparazzi waren in groten getale op de been en werden onmiddellijk aangetrokken door de grootte van het schip. Ze schoten een heleboel foto's van de drie mannen terwijl die in een auto glipten die hen stond op te wachten. Charlie negeerde hen, evenals Adam, maar Gray zwaaide.

'Stelletje stakkers, wat een klotemanier om je brood te verdienen,' zei hij meelevend.

Adam gromde. Hij haatte de pers. 'Parasieten zijn het. Niets anders dan aasgieren,' zei hij. De pers bezorgde zijn cliënten voortdurend problemen. Hij had die middag nog een telefoontje van zijn kantoor ontvangen. Een van zijn sterren was gesnapt terwijl hij met een andere vrouw een hotel uit kwam en toen had je de poppen aan het dansen. De verbolgen echtgenote had het kantoor minstens tien keer opgebeld en dreigde met een scheiding. Het was ook niet de eerste keer dat haar man dat had gedaan, en ze wilde of een enorm schikkingsbedrag voor een scheiding, of vijf miljoen dollar om met hem getrouwd te blijven. Slim. Adam verbaasde zich nergens meer over. Maar het enige wat hij nu wilde, was die Braziliaanse meiden weer opsporen en tot in de kleine uurtjes de samba dansen. Met al die andere troep zou hij wel weer afrekenen als hij terug in New York was. Op dit moment wilde hij helemaal niets met de roddelpers te maken hebben, of met de slippertjes van zijn cliënten. Ze hadden het eerder gedaan en zouden het tot vervelens toe blijven doen. Dit was zijn vrije tijd, niet die van hen. Punt uit. Toko gesloten.

Ze gingen die middag de stad in om cadeautjes te kopen, deden een dutje en aten 's avonds bij Spoon in Hotel Byblos. Toen ze daar zaten, kwam er een sensationeel mooi Russisch topmodel binnen, in een witte zijden broek en een klein witleren bolerootje, waaronder ze niets droeg en dat wijd openstond. Het hele restaurant mocht meegenieten van haar borsten. Charlie keek geamuseerd en Adam lachte.

'Ze heeft een fantastische voorgevel,' merkte Gray op terwijl ze hun eten en een uitstekende fles wijn bestelden.

'Ja, maar ze zijn niet echt,' zei Adam zakelijk. Hij was niet onder de indruk maar vond het wel vermakelijk. Er was heel wat lef voor nodig om in een chic restaurant met je tieten open en bloot te gaan zitten dineren, hoewel ze het al eens eerder hadden meegemaakt. Een jaar geleden was een Duits meisje een restaurant binnen komen wandelen in een doorkijkbloesje dat je zelfs niet kon zien, en niemand had een spier vertrokken. Ze had er de hele avond zitten eten, naakt tot op haar middel, pratend, lachend, rokend, en duidelijk genietend van alle opschudding die ze veroorzaakte.

'Hoe weet je dat ze niet echt zijn?' vroeg Gray geïnteresseerd. Haar borsten waren groot en stevig, en de tepels staken uit. Hij had ze heel graag willen tekenen, maar hij was al een beetje aangeschoten. Voordat ze de hort op waren gegaan, hadden ze op de boot al margarita's gedronken. Er was weer een nacht vol decadentie en uitspattingen aangebroken.

'Neem dat maar van mij aan,' zei Adam vol zelfvertrouwen. 'Ik heb nu zo langzamerhand voor zeker honderd paar van die siliconengevallen gedokt. Of liever gezegd, voor honderd en een half paar. Enkele jaren geleden wilde een meisje met wie ik wat had er maar eentje laten doen. Ze zei dat de andere oké was, ze wilde alleen dat de kleinere borst beter bij de grotere paste.'

'Klinkt interessant,' zei Charlie. Hij keek geamuseerd terwijl hij de wijn proefde en naar de sommelier knikte. De wijn was goed.

Meer dan goed. Hij was superbe. Het was een oude Lynch Bages van een uitstekend jaar. 'Neem je ze soms pas mee uit eten of naar de film nadat ze eerst nieuwe borsten hebben aangeschaft?' 'Nee. Als ik het wel heb gezien met zo'n actrice in de dop, komen ze vaak op het idee om me zoiets af te troggelen. Dat is makkelijker dan ruziemaken. Mits het resultaat niet tegenvalt, verdwijnen ze daarna tenminste met stille trom.'

'Vroeger kochten mannen parels en diamanten armbanden als troost. Die zijn nu dus vervangen door implantaten,' merkte Charlie droogjes op. De vrouwen met wie hij ging, zouden hem nooit om nieuwe borsten vragen of om die andere dingen waarvoor Adam betaalde. Als Charlies vriendinnen bij een plastisch chirurg onder het mes wilden, betaalden ze dat zelf wel, van hun eigen kapitaal, en ze zouden er nooit een woord over zeggen. Hij kon zich geen enkele vriendin herinneren die plastische chirurgie had ondergaan, althans, niet voor zover hij wist. Adams jonge blommen, zoals hij en Gray ze noemden, waren voor het overgrote deel omgebouwd. Grays vrouwen hadden meer behoefte aan lobotomie of zware kalmeringsmiddelen dan aan wat dan ook. Hij betaalde voor therapeuten, psychiaters en afkickprogramma's, en voor advocaten om straatverboden te regelen voor de ex-mannen die hen stalkten of dreigden hen, of hem, te vermoorden. Wat ook maar het effectiefst was. Misschien was betalen voor implantaten uiteindelijk eenvoudiger. Na de operatie bedankten Adams vrouwen hem en verdwenen uit zijn leven. Die van Gray bleven altijd nog in zijn buurt rondhangen, of belden hem weer op als de nieuwe mannen in hun leven hen ook begonnen te mishandelen. Maar ze bleven zelden langer dan een jaar bij Gray. Hij was té goed voor ze. Charlies vrouwen werden altijd goede vriendinnen en nodigden hem uit op hun huwelijken, met een andere man, nadat hij bij hen was weggegaan zodra hun gebreken aan het licht waren gekomen. 'Misschien moet ik dat ook eens proberen,' zei Charlie lachend boven zijn glas wijn.

'Wat proberen?' vroeg Gray die er verdwaasd uitzag. Hij was diep onder de indruk van de Russische vrouw en haar borsten. 'Voor implantaten betalen. Misschien is het wel een leuk kerstcadeau, of huwelijksgeschenk.' 'Doe niet zo geschift,' zei Adam terwijl hij met zijn hoofd schudde. 'Het is al erg genoeg dat ik het zo regel. De vrouwen met wie jij gaat, hebben te veel innerlijke beschaving om te willen dat jij voor hun borsten betaalt.' De vrouwen met wie Adam ging, wilden graag onder het mes om vooruit te komen als actrice of fotomodel. Adam was niet in beschaving geïnteresseerd. Het zou een struikelblok voor hem zijn. Vrouwen zoals die met wie Charlie omgang had, zouden het Adam te lastig maken. Hij wilde geen vaste verkering. Charlie beweerde dat hij dat wel wilde. Gray liet zich gewoon met de stroom meedrijven. Hij had geen vaste plannen, nergens voor. Hij leefde zijn leven zoals het kwam. Maar Adam stippelde alles van tevoren uit.

'Het zou wel een apart cadeau zijn. Ik ben het zo beu om porselein voor ze te kopen.' Charlie glimlachte tussen zijn sigarenrook door.

'Wees maar blij dat je geen alimentatie hoeft te betalen. Neem maar van mij aan dat porselein een stuk goedkoper is,' zei Adam zuur. Zodra Rachel hertrouwd was, betaalde hij voor haar geen alimentatie meer, maar ze had de helft van al zijn bezittingen ingepikt, en hij betaalde nog wel flink veel voor de kinderen, wat hij hen overigens niet misgunde. Maar hij had de schurft in vanwege wat hij haar uiteindelijk tien jaar geleden bij de scheiding had moeten betalen. Ze had hem de duimschroeven aangedraaid, terwijl hij toen toch al compagnon bij zijn firma was. Ze kreeg veel meer dan hij vond dat ze verdiende. Haar ouders hadden een geweldige advocaat voor haar ingehuurd. En hij was er tien jaar later nog steeds ernstig over gepikeerd. De schade die ze bij hem had aangericht, was hij nooit te boven gekomen, en dat zou waarschijnlijk ook nooit meer gebeuren. Voor hem was het kopen van borstimplantaten veel beter dan alimentatie betalen, wat hij nooit meer van plan was te doen.

'Ik vind het maar niks dat je in zo'n situatie zoiets voor ze zou moeten kopen,' merkte Gray op. 'Ik koop liever gewoon iets voor een vrouw omdat ik het wil en niet omdat zij wel een advocaat, therapeut of een neuscorrectie kan gebruiken,' zei hij onnozel. Omdat hij zo weinig geld had, stak hij zich, in verhouding tot wat hij verdiende, tot over zijn oren in de schulden als hij zich met een vrouw inliet. Maar hij wilde ze altijd helpen. Gray was het Rode Kruis op de relatiemarkt. Adam was de gewiekste zakenman die duidelijke grenzen trok en ruilhandeltjes pleegde. Charlie was de altijd beleefde en romantische prins op het witte paard. Hoewel Gray ook zei dat hij romantisch was. Zijn vriendinnen waren dat alleen niet, omdat ze te wanhopig waren en te veel leden om aandacht aan romantiek te kunnen schenken. Maar hij zou het wel fijn vinden om er wat van te mogen proeven, als het hem ooit lukte om een vrouw te vinden die niet getikt was, wat steeds onwaarschijnlijker leek te worden. Adam beweerde dat zijn romantische inborst geheel was verdwenen, en daar was hij trots op. Hij zei dat hij liever fantastische seks dan waardeloze romantiek had.

'Wat is er mis mee om van allebei te genieten?' vroeg Gray, die aan zijn derde glas van de uitstekende wijn begon. 'Waarom geen seks én romantiek, en zelfs iemand die van je houdt? En dat je ook van die ander houdt.'

'Klinkt goed,' beaamde Charlie. En in zijn geval wilde hij natuurlijk ook nog blauw bloed erbij. Hij zou onmiddellijk toegeven dat hij wat vrouwen betreft een snob was. Adam plaagde hem altijd door te zeggen dat hij zijn stamboom niet wilde laten bezoedelen door een boerenmeisje. Charlie verzette zich altijd tegen die bewering, maar ze wisten allebei dat het waar was.

'Jullie leven voor mij allebei in droomland,' zei Adam cynisch. 'Romantiek is juist wat alles verziekt. Iedereen raakt erdoor teleurgesteld en boos, en dan zit je met de gebakken peren. Als je allebei weet dat het alleen maar om de seks en het plezier draait, wordt niemand gekwetst.'

'Maar hoe komt het dan dat al je vriendinnetjes zo boos worden als het einde in zicht komt?' vroeg Gray recht voor z'n raap. Daar zat wat in.

'Omdat vrouwen nooit geloven wat je zegt. Zodra je ze vertelt dat je nooit meer wilt trouwen, word je een uitdaging voor ze, en gaan ze op zoek naar een bruidsjapon. Maar ik ben tenminste wel eerlijk. Als ze me niet geloven is dat hun probleem. Ik zeg het luid en duidelijk. Als ze niet willen luisteren, moeten ze het zelf maar weten. Maar God weet wat ik heb gezegd.' Dat was ook een van de voordelen van erg jonge vriendinnen. Als ze tweeëntwintig waren, was een huwelijk over het algemeen nog niet aan de orde, alleen het plezier met elkaar. Pas als ze tegen de dertig liepen, gingen ze op zoek en raakten ze in paniek of ze niet zouden overschieten. Jongere meiden wilden naar nachtclubs en bars, een paar jurken kopen die ze door hem lieten betalen, en naar concerten en dure restaurants. Als hij ze een weekendje mee naar Las Vegas nam als hij een van zijn cliënten moest spreken, dachten ze dat ze waren overleden en in de hemel waren beland.

Zijn familie hield er echter een geheel andere mening op na over zijn handel en wandel. Zijn moeder verweet hem altijd dat hij met hoeren omging, vooral als ze hem in de roddelbladen had zien staan. Hij corrigeerde haar altijd door te zeggen dat het actrices en fotomodellen waren, wat, zo verzekerde ze hem, precies hetzelfde was. Zijn zus raakte alleen maar in verlegenheid als dat onderwerp tijdens familiedinertjes ter sprake kwam. Zijn broer vond het wel grappig maar had de afgelopen jaren vaak tegen hem gezegd dat het tijd werd dat hij een geregeld leven ging leiden. Het maakte Adam helemaal niet uit wat ze dachten. Hij vond hun levens bedroevend saai en het zijne niet. En hij stelde zichzelf regelmatig gerust met de gedachte dat ze alleen maar jaloers waren, omdat hij plezier had en zij niet. Zijn ouders waren niet jaloers, ze keurden hem alleen uit principe af. En het was te voorspellen geweest, gezien haar kritiek op Adam, of misschien alleen maar om hem te ergeren, dacht hij soms, dat zijn moeder dikke maatjes met Rachel was gebleven. Ze was erg op haar en haar nieuwe man gesteld en herinnerde Adam er voortdurend aan dat ze nauw contact met Rachel onderhield omdat ze de moeder van haar kleinkinderen was. Wat het onderwerp van gesprek ook was, Adams moeder koos er altijd voor om tegen hem in te gaan. Ze kon er niets aan doen. Ze was van nature tegendraads en had er behoefte aan om conflicten uit te lokken. Hij vermoedde dat zijn moeder ondanks dat diep vanbinnen toch van hem hield. Maar ze kon niet anders dan kritiek op hem leveren en het hem lastig maken. Ze scheen geen goed woord over te hebben voor alles wat hij deed. Zijn moeder gaf hem nog steeds de schuld van zijn scheiding door te zeggen dat hij Rachel vast iets verschrikkelijks had aangedaan, anders was ze er niet met een ander vandoor gegaan. Ze kon geen enkel medeleven voor hem opbrengen voor het feit dat zijn vrouw hém had bedrogen en hém had verlaten. Het moest zijn fout zijn. Ergens diep onder die openlijke kritiek en afwijzing vermoedde hij dat ze er trots op was wat hij maatschappelijk had bereikt. Maar zijn moeder zou dat nooit aan hem toegeven.

Het was al elf uur geweest toen ze het restaurant verlieten en een poosje door Saint-Tropez zwierven. Het was druk op straat en de terrassen van cafés, restaurants en bars zaten vol. Muziek schalde uit verschillende nachtclubs. Ze namen even een drankje bij Chez Nano en gingen om één uur naar Les Caves du Roy, omdat daar toen pas leven in de brouwerij kwam. Overal stonden vrouwen in haltertopjes, strakke spijkerbroeken, eenvoudige doorkijkjurkjes en -hemdjes, artistiek verfomfaaid haar en sexy hooggehakte open schoentjes. Adam voelde zich als een kind in een snoepwinkel, en zelfs Charlie en Gray genoten ervan. Gray schrok er veel meer dan Adam voor terug om vrouwen op te pikken, en meestal kwamen ze ook wel op hem af. En Charlie was oneindig selectiever. Maar hij vond het wel heerlijk om het allemaal te bekijken.

Tegen halftwee dansten ze alle drie en waren ze nog steeds relatief nuchter. De twee Braziliaanse meisjes kwamen niet opdagen, maar dat kon Adam niet schelen. Hij danste met minstens tien anderen en liet zijn keus toen vallen op een klein Duits meisje dat zei dat haar ouders een huis in Ramatuelle hadden, een vlak bij Saint-Tropez gelegen stadje. Ze zag eruit als veertien, totdat ze met Adam begon te dansen. Toen werd het al snel duidelijk dat ze wist wat ze deed, en wat ze wilde, en dat ze aanzienlijk ouder was. Op de dansvloer stond ze zowat met hem te vrijen. Ze wilde Adam. Het was tegen die tijd al over drieën en Charlie begon te gapen. Na een paar minuten besloot hij samen met Gray terug naar de boot te gaan. Adam zei dat hij wel in zijn eentje de weg terug zou vinden, omdat ze die avond aan de kade lagen, en Charlie gaf hem een walkietalkie voor het geval hij hen moest oproepen. Adam knikte en danste door met zijn Duitse meisje, dat knalrood haar had en zei dat ze Ushi heette. Hij knipoogde naar Charlie toen ze naar buiten liepen, en Charlie glimlachte. Adam vermaakte zich. Hij vermaakte zich uitstekend. 'Wat doen we morgen?' vroeg Gray toen ze terug op de boot waren. Ze konden de muziek nog horen. Maar als ze naar binnen zouden gaan en de deuren dicht deden, zou het stil zijn. Charlie had Gray een cognacje aangeboden voordat ze naar bed gingen, maar Gray had gezegd dat hij er niets meer bij kon hebben. In plaats daarvan bleven ze aan dek een sigaar roken en keken naar de langsslenterende mensen op de kade, of naar degenen die op andere afgemeerde jachten in de buurt zaten te praten. Saint-Tropez was dé stad om de bloemetjes buiten te zetten en waar mensen de hele nacht leken op te blijven.

'Ik denk dat we maar eens koers moeten zetten naar Portofïno of misschien even in Monte Carlo aanleggen,' antwoordde Charlie. Na een tijdje, zelfs al na een paar dagen, werd de braspartij in Saint-Tropez nogal afgezaagd, tenzij je er vrienden had, maar die hadden ze niet. Het was leuk om in restaurants te eten en naar nachtclubs te gaan, maar ze wilden de komende maand nog zo veel andere plaatsen bezoeken. In sommige daarvan kon je net zo goed stappen als in Saint-Tropez en in andere was het wat rustiger. Monte Carlo was eleganter en bezadigder, en ze vonden het alle drie leuk om naar het casino te gaan.

'Adam wil misschien nog wel een dag of twee blijven om dat Duitse meisje weer te zien,' merkte Gray op, denkend aan hun vriend. Hij wilde zijn pret niet bederven of zijn romance verknallen. Charlie kende hem beter en was cynischer. Als hij zich niet in Adam vergiste, en als de reisjes in het verleden een aanwijzing waren, was één nachtje met haar voor Adam genoeg.

Het was bijna vier uur 's morgens toen Charlie en Gray ieder naar hun eigen hut gingen. Het was een lange maar genoeglijke nacht geweest. Charlie viel onmiddellijk in slaap en geen van beiden hoorde Adam om vijf uur die ochtend terugkomen.

Charlie en Gray zaten de volgende morgen op het achterdek te ontbijten toen Adam en Ushi opdoken, glimlachend.

Ushi sloeg alleen heel even uit verlegenheid haar ogen neer toen ze de twee andere mannen zag en zei toen beleefd: 'Gut morgen.'

Charlie vond dat ze er op klaarlichte dag ook echt als zestien uitzag. Ze droeg geen make-up, en ze had een grandioos figuurtje in haar spijkerbroek en haar nauwsluitende T-shirt die ze de nacht daarvoor ook had aangehad, en met haar hooggehakte goudkleurige muiltjes. Haar rode haar was dik en lang, en Adam had een arm om haar heen geslagen.

De hofmeesteres van dienst nam hun wensen voor het ontbijt op, maar Ushi zei dat ze alleen maar wat muesli en koffie wilde. Adam bestelde bacon, eieren en pannenkoeken. Hij scheen in een opperbeste stemming te zijn. Zijn twee trawanten probeerden niet naar elkaar te glimlachen.

Het viertal keuvelde gemoedelijk met elkaar, en zodra Ushi haar ontbijt op had, bestelde de purser een taxi voor haar. Voordat ze vertrok gaf Adam haar nog een rondleiding over het schip, waarna ze met van verrukking twinkelende ogen door Adam naar de wachtende taxi werd gebracht.

'Ik bel je nog wel,' beloofde hij nogal vaag, en gaf haar een kus. Het was een onvergetelijke nacht geweest, hoewel zijn twee vrienden wisten dat hij haar weer snel zou vergeten. Over een jaar zouden ze hem weer aan haar moeten herinneren, als ze dat al wilden.

'Wanneer? Kom je vanavond naar de disco?' vroeg Ushi terwijl Adam naast de taxi stond.

'Ik geloof dat we vandaag weer vertrekken,' zei hij in antwoord op de tweede vraag, en niet op de eerste. Ze had hem haar telefoonnummer in Ramatuelle gegeven en gezegd dat ze daar de hele maand augustus zou blijven. Daarna zou ze met haar ouders terug naar München gaan. Ze had hem ook haar adres in Duitsland gegeven, omdat hij had gezegd dat hij daar zo nu en dan voor zaken kwam. Ze had hem verteld dat ze tweeëntwintig was en in Frankfurt medicijnen studeerde. 'Als we blijven, kom ik naar de disco. Maar ik betwijfel het.' Hij probeerde minstens een minimum aan eerlijkheid in stand te houden tegenover de vrouwen met wie hij naar bed ging, en hen niet te veel hoop te geven. Maar hij wist bijna zo goed als zeker dat Ushi zich weinig illusies maakte. Ze had in een disco een man opgepikt, een volstrekte vreemde, en had de nacht met hem doorgebracht, heel goed wetende dat ze hem waarschijnlijk nooit meer zou zien. Ze was naar precies hetzelfde op zoek geweest als hij en had, tenminste voor één nachtje, alles gekregen wat ze wilde. En Adam ook. Hij had genoten van deze nacht met haar, maar in het volle daglicht kon je niet verbergen dat ze vreemden voor elkaar waren. De regels van het spel waren voor hen allebei duidelijk.

Adam gaf haar nog een kus terwijl hij het portier van de taxi voor haar openhield. Ze klemde zich even aan hem vast. 'Tot ziens... bedankt...' zei ze dromerig, en toen kuste hij haar weer. 'Jij ook bedankt, Ushi,' fluisterde hij, waarna hij haar een klopje op haar billen gaf. Ze kroop de taxi in, zwaaide, en weg was ze. Dag, vertier voor één nacht. Het was een manier om je tijd door te brengen en absoluut goed voor de verhoging van de vakantievreugd. Haar lichaam was nog beter geweest met haar kleren uit, zoals Adam al had verwacht.

'Nou, was me dat even een leuke verrassing,' merkte Charlie met een ironische glimlach op toen Adam weer bij hen aan de ontbijttafel kwam zitten. 'Ik ben er dol op om gasten tijdens het ontbijt aangenaam bezig te houden. En zulke mooie helemaal. Denk je dat we hier weg moeten voordat haar ouders met een geweer achter je aan komen?'

'Ik hoop het niet,' zei Adam met een zelfingenomen grijns. Hij vond het leuk om Charlies jacht zo nu en dan in een partyboot te veranderen. 'Ze is tweeëntwintig en studente in de medicijnen. En ze was geen maagd meer.' Hoewel zelfs Adam moest toegeven dat ze er jonger uitzag dan ze was.

'Valt dat even tegen,' schertste Charlie die een sigaar opstak. In de zomer, op de boot, rookte hij ze soms zelfs na het ontbijt. Het enige wat ze alle drie prettig aan hun leven vonden, was dat ze, hoe eenzaam ze zich soms ook voelden, alles konden doen wat ze wilden. Dat was een van de grote voordelen van het vrijgezellenbestaan. Ze konden op ieder uur van de dag eten, zich kleden zoals ze wilden, zoveel drinken als ze lustten, zelfs als ze er dronken van werden, en hun tijd doorbrengen met wie ze maar wilden. Er was niemand die zeurde, kankerde, klaagde, tegen wie ze zich moesten verontschuldigen, met wie geschipperd moest worden of ruzies worden bijgelegd. Ze hadden alleen met elkaar te maken en voorlopig was dat het enige wat ze wilden. Voor alle drie was het op dit moment dan ook het perfecte leven. 'Misschien kunnen we in de volgende haven een maagd voor je zoeken. Hier in de buurt zijn ze moeilijk te vinden, denk ik.'

'Tjonge, wat zijn we grappig.' Adam grijnsde, tevreden met zichzelf vanwege zijn verovering die nacht. 'Je bent alleen maar jaloers. Naar welke haven gaan we trouwens?' Adam vond het heerlijk om zo van de ene plaats naar de andere te kunnen verhuizen, alsof ze hun huis of hotel met zich meenamen. Ze konden buitengewoon luxueus leven, hun eigen reisroute bepalen en die van het ene op het andere moment wijzigen, terwijl ze door voorbeeldige bemanningsleden op hun wenken werden bediend. Wat de drie vrienden betreft was dit het paradijs. Het was precies wat Charlie zo heerlijk vond aan het hebben van een boot en waarom hij er zijn zomers en enkele weken in de winter op doorbracht.

'Waar willen jullie heen?' informeerde Charlie. 'Ik dacht zelf aan Monaco of Portofino.'

Na een vrij lange discussie besloten ze eerst naar Monaco te gaan en de dag daarna naar Portofino. Monte Carlo lag op maar een steenworp afstand, twee uur varen van Saint-Tropez. Portofino was een reis van acht uur. Zoals Charlie had verwacht, zei Gray dat het hem niet uitmaakte, maar Adam wilde graag naar het casino in Monte Carlo.

Direct na de lunch, een uitstekend buffet van vis, schaal- en schelpdieren, verlieten ze de haven. En nadat ze buitengaats nog even een duik hadden genomen, vertrokken ze echt. Het was bijna drie uur en de drie mannen lagen op hun dekstoelen te dutten terwijl ze naar Monaco voeren. Toen de boot daar aankwam, waren ze vast in slaap en samen met zijn bemanning legde de kapitein de Blue Moon vakkundig langs de kade aan, waarbij ze stootkussens moesten gebruiken om niet door andere boten geramd te worden. Zoals altijd lag de haven van Monte Carlo vol jachten zo groot als dat van Charlie, of zelfs nog groter.

Charlie werd om zes uur wakker, zag waar ze waren en dat zijn twee vrienden nog sliepen. Hij ging naar zijn hut om te douchen en zich om te kleden, en Gray en Adam werden om zeven uur wakker. Adam was begrijpelijkerwijs uitgeput na zijn uitspattingen van de nacht daarvoor en Gray was er niet aan gewend om tot in de kleine uurtjes op te blijven. Het kostte hem altijd een paar dagen om zich aan te passen aan het nachtleven als ze samen op reis waren. Maar ze voelden zich alle drie uitgerust toen ze gingen dineren.

De purser had een auto voor hen geregeld en een tafel voor hen gereserveerd in het Louis XV, waar ze konden genieten van een overdadige maaltijd in een omgeving die veel formeler was dan het restaurant in Saint-Tropez de avond daarvoor. Ze waren alle drie netjes aangekleed, inclusief stropdas. Charlie droeg een crèmekleurig linnen pak met bijpassend overhemd en Adam een witte spijkerbroek, een blazer en krokodillenleren instappers zonder sokken. Gray had een blauw hemd aan, een kaki lange broek en een oud colbertje. Met zijn witte haar zag hij er als de oudste van het groepje uit, maar hij had ook iets woests en zwierigs over zich. Hij droeg een rode stropdas, maar wat hij ook aanhad, hij zag er altijd als een kunstenaar uit. Hij maakte levendige gebaren terwijl hij hun tijdens het eten verhalen over zijn jeugd vertelde. Hij beschreef een indianenstam in het Amazonegebied bij wie ze kortstondig hun tenten hadden opgeslagen. Dat waren nu leuke verhalen om te vertellen, maar zijn jeugd was toch een nachtmerrie geweest. Terwijl andere kinderen van zijn leeftijd naar de middelbare school gingen, fietsten, krantenwijkjes hadden en naar dansavondjes gingen, had hij tussen de armen in India rondgezworven, in een boeddhistisch klooster in Nepal gewoond, bij de indianen in Brazilië gelogeerd en de leer van de Dalai Lama gelezen. Hij had nooit echt de kans gekregen om te genieten van zijn kindertijd. 'Wat zal ik zeggen? Mijn ouders waren niet goed snik. Maar ze waren niet saai, dat moet ik toegeven.' Adam vond dat zijn jeugd akelig alledaags was geweest en wat hij op Long Island had meegemaakt was niets in vergelijking tot wat Gray vertelde. En Charlie had het zelden over zijn jeugd. Tot zijn ouders stierven, was die behoorlijk voorspelbaar, fatsoenlijk en traditioneel geweest, en daarna hartverscheurend tot het nog erger werd toen zijn zus vijf jaar later doodging. Hij was bereid om er met zijn therapeut over te praten, maar zelden met vrienden.

Hij wist wel dat er leuke dingen moesten zijn gebeurd voordat het noodlot toesloeg, maar die kon hij zich niet meer herinneren, alleen de droevige ervaringen. Het was makkelijker om met zijn gedachten bij het heden te blijven, behalve wanneer zijn therapeut erop aandrong om naar het verleden te kijken. En zelfs dan was het een gevecht om de herinneringen naar boven te halen zonder het gevoel te hebben eraan kapot te gaan. Alle aardse bezittingen en gemakken die hem ten deel waren gevallen, wogen niet op tegen het verlies van de mensen van wie hij hield, of van het gezinsleven dat met hen was verdwenen. En hoe hij zijn best ook deed, hij scheen de stabiliteit en veiligheid van een gezin niet te kunnen herscheppen, en niet iemand te kunnen vinden om samen met hem die verbondenheid te creëren. Het leek hem altijd te ontglippen. De twee mannen met wie hij op reis was, waren nu de enigen in zijn leven die het dichtst bij familie kwamen, en waren dat geweest in de afgelopen vijfentwintig jaar sinds zijn zus was overleden. Toentertijd was hij eenzamer dan ooit geweest, met de helse pijn van het besef dat hij helemaal alleen op de wereld was, dat er niemand was die zich om hem bekommerde of van hem hield. Hij had nu tenminste Adam en Gray nog. En hij wist dat wat er ook met hem gebeurde, een van hen of beiden er voor hem zouden zijn, zoals hij voor hen. Dat was voor alle drie een grote troost. In hun vertrouwen, liefde en vriendschap waren ze onafscheidelijk met elkaar verbonden, en dat was van onschatbare waarde.

Ze deden lang over hun koffie, rookten sigaren en praatten over hun leven, en in het geval van Adam en Gray, over hun jeugd. Het was voor Charlie interessant om te horen hoe verschillend ze van alles hadden verwerkt. Gray had allang geaccepteerd dat zijn adoptiefouders excentriek en egoïstisch waren geweest, en daardoor ongeschikt als ouder. Hij had nooit een gevoel van veiligheid in zijn jeugd gekend, of een echt thuis. Ze waren van het ene continent naar het andere gezwalkt, altijd op zoek zonder ooit te vinden. Hij vergeleek hen met de Israëlieten die veertig jaar in de woestijn verdwaald waren, maar dan zonder een lichtende vuurzuil om hen de weg te wijzen. En tegen de tijd dat ze zich in New Mexico vestigden, en Boy adopteerden, was Gray allang verdwenen. Hij had Boy op zijn onregelmatige bezoekjes aan zijn ouders wel gezien, maar had zich ertegen verzet om zich aan hem te hechten. Gray wilde alles uit zijn leven bannen wat in verband stond met zijn vroegere familie. De laatste keer dat hij Boy had gezien, was op de begrafenis van zijn ouders geweest, en daarna was hij hem bewust uit het oog verloren. Hij voelde zich er soms schuldig over, maar stond zichzelf niet toe daar lang bij stil te staan. Hij had eindelijk de laatste sporen uitgewist van een familie die hem alleen maar pijn en ellende had gebracht. Alleen het wóórd 'familie' riep al pijn op. Hij vroeg zich zo nu en dan af wat er van Boy was geworden sinds hun ouders waren overleden. Wat er ook met hem was gebeurd, het kon alleen maar beter zijn dan het leven dat hij bij hun onverantwoordelijke adoptiefouders had gehad. Gray had zich tot nu toe kunnen verzetten tegen iedere aandrang om zich verantwoordelijk voor of gehecht aan hem te voelen. Misschien zou Boy op een dag wel contact met hem proberen op te nemen, maar tot nu toe was dat nog niet gebeurd. Hij betwijfelde zelfs of het ooit zover zou komen. Boy kon beter een stukje herinnering uit een ver verleden blijven, een deel van zijn leven waarnaar hij niet wilde terugkeren en dat hij niet wilde aanroeren, ofschoon hij zich Boy als een van nature vriendelijk kind herinnerde.

Adam daarentegen was verbitterd en boos over zijn ouders. De verkorte versie, in zijn hoofd, was dat zijn moeder een krengerige muggenziftster was en zijn vader een slapjanus. Hij was op allebei kwaad om wat ze aan zijn leven hadden bijgedragen, of juist niet, en vanwege de volgens hem deprimerende sfeer thuis. Hij zei dat het enige wat hij zich van zijn jeugd herinnerde, was dat zijn moeder op iedereen vitte en altijd op hem afgaf omdat hij de jongste was, en hem behandelde als een indringer omdat hij zich zo laat in hun leven had aangediend. En dat zijn levendigste herinnering die aan zijn vader was die altijd voor zijn werk op stap was. Maar wie kon hem dat kwalijk nemen? Zodra Adam op zijn achttiende naar Harvard was vertrokken, had hij nooit meer een nacht bij zijn ouders in huis doorgebracht. De vakanties met hen waren al erg genoeg. Hij zei dat de onaangename sfeer bij hen thuis ook een onherstelbare wig tussen de drie kinderen had gedreven. Het enige wat ze van hun ouders hadden geleerd was aanmerkingen maken, neerkijken op elkaar, spijkers op laag water zoeken en neerbuigend doen over elkaars leven. 'Er bestond geen respect bij ons in het gezin. Mijn moeder respecteerde mijn vader niet. Ik denk dat mijn vader haar haatte, hoewel hij dat nooit zou toegeven, en tussen de kinderen bestaat er ook geen respect. Ik vind mijn zus vervelend en vreselijk sentimenteel, mijn broer een blaaskaak van een klootzak met een vrouw die net zo is als mijn moeder, en zij vinden dat ik alleen maar in bed duik met de ene slet na de andere hoer. Ze hebben geen respect voor wat ik doe, en willen niet eens weten wat ik doe. Het enige waar ze naar kijken zijn de vrouwen met wie ik omga, en niet naar wie ik ben. Op dit moment zie ik ze alleen nog op bruiloften, begrafenissen en hoogtijdagen, en ik zou willen dat dat niet hoefde. Als ik een excuus zou kunnen verzinnen om niet te gaan, zou ik dat doen. Rachel komt met de kinderen bij hen op bezoek, dus hoef ik dat gelukkig niet te doen. En ze hebben meer met haar op dan met mij, dat is altijd al zo geweest. Ze vinden het zelfs prima dat ze met een christen is getrouwd, zolang ze mijn kinderen maar joods opvoedt. Ze kan wat hen betreft niets fout doen, en ik niets goed. En nu denk ik alleen nog: krijg allemaal maar de pestpokken, wat kan mij het schelen.' Hij klonk verbitterd terwijl hij het zei.

'Maar je ziet ze nog steeds,' merkte Gray geïnteresseerd op. 'Misschien kan het je toch wel wat schelen. Misschien heb je hun goedkeuring nog steeds nodig. En als dat zo is, is dat oké. Soms moet je echter tegenover jezelf erkennen dat je ouders niet in staat zijn om het goed te doen, dat de liefde waaraan we als kind zo'n wanhopige behoefte hadden, er gewoon niet was. Ze hadden het niet te bieden. De mijne niet. Die hadden het te druk met hun drugs toen ze jong waren, en later met het zoeken naar de heilige graal. Ze waren behoorlijk gek. Ik geloof dat ze wel gaven om mij en mijn zus, zoveel als ze konden, maar ze hadden geen idee hoe ze als ouders moesten functioneren. Ik had medelijden met mijn broer Boy toen ze hem adopteerden. Ze hadden een hond moeten kopen, maar ze voelden zich eenzaam nadat mijn zus en ik waren vertrokken, denk ik, dus namen ze hem.

Mijn zielige zus zit ergens in India, leeft tussen de armen op straat, als non. Ze deed haar hele leven al alsof ze een Indiase was, en nu denkt ze dat ze het is. Ze heeft geen idee wie ze zelf is, net zoals mijn ouders. Ik wist ook nooit wie ik was, totdat ik aan ze kon ontsnappen, en ik vraag me nog steeds soms af wie ik in godsnaam ben. Ik denk dat het daar voor ons mensen uiteindelijk allemaal om draait: wie ben je, wat geloof je, hoe richt je je leven in, en is dit het leven dat je wilt leiden? Ik probeer mezelf die vragen iedere dag te stellen en de antwoorden weet ik niet altijd. Maar ik probeer ze tenminste te zoeken, en ik doe er niemand kwaad mee terwijl ik dat doe.

Ik denk dat de ware ironie van ouders met kinderen zoals de mijne, of ze die nu adopteren of niet, is dat er niets van hun motieven klopt om kinderen te nemen, dat ze niets om hen geven. Dat weet ik uit eigen ervaring en daarom wil ik zelf geen kinderen, en ik heb dat ook nooit gewild. Maar ik probeer tegen mezelf te zeggen dat mijn ouders hun best hebben gedaan, hoe beroerd het ook voor mij uitpakte. Ik wil alleen niet hetzelfde doen en zo veel ellende veroorzaken. Of iemand kwaad doen vanuit mijn eigen egoïstische behoefte om me voort te planten. Ik denk dat het in mijn geval het beste voor de stamboom is om die waanzin een halt toe te roepen.' Hij had zich er altijd extreem verantwoordelijk voor gevoeld om geen kinderen op de wereld te zetten en had nog steeds geen spijt van dat besluit. Hij voelde zich volstrekt niet in staat om voor kinderen te zorgen, of om hun te geven wat ze nodig hadden. De gedachte alleen al dat hij aan hen gehecht zou raken, of dat ze afhankelijk van hem zouden zijn, vond hij angstaanjagend. Hij wilde hen niet in de kou laten staan en niet dat ze meer van hem verwachtten dan hij te bieden had. Hij wilde niemand kwetsen of teleurstellen zoals dat in zijn jeugd met hem was gebeurd. Het kwam nooit bij hem op dat de vrouwen die hij voortdurend redde en voor wie hij zorgde in feite kinderen voor hem waren, kinderen van de rekening. Hij had eigenlijk een overweldigende behoefte om voor andere mensen te zorgen en zij konden die behoeften bevredigen. Gray wist dat Adam dacht dat hij een goede vader zou zijn, omdat hij een aardige, intelligente man was met uitgesproken ethische principes, maar Gray was het niet met hem eens.

'En jij, Charlie?' vroeg Adam. Hij was vrijpostiger dan Gray als er tegen heilige huisjes moest worden geschopt of grenzen gepasseerd waar zachte eitjes niet overheen durfden. Adam stelde altijd pijnlijke vragen die je aan het denken zetten. 'Hoe normaal was jouw familie toen je nog een kind was? Gray en ik doen een wedstrijdje wie de rotste ouders van het jaar heeft gehad, en ik weet niet wie de eerste prijs zal winnen, de zijne of de mijne. De mijne waren duidelijk iets traditioneler, maar ze hadden niet veel meer te bieden dan zijn ouders.' Tegen die tijd hadden ze allemaal al behoorlijk wat gedronken en was Adam helemaal niet meer bang om aan Charlie te vragen openhartig over zijn jeugd te vertellen. Ze hadden geen geheimen voor elkaar en Adam had aan hen beiden altijd alles verteld. Evenals Gray. Charlie was geslotener van aard en veel minder mededeelzaam en toeschietelijk over zijn verleden.

'Eigenlijk waren ze perfect,' zei Charlie met een zucht. 'Liefdevol, toegewijd, vreugdevol, begripvol, nooit grof. Mijn moeder was de liefste, gevoeligste vrouw op aarde. Hartelijk, grappig, mooi. En mijn vader was echt een goed mens. Hij was mijn held en in alles mijn grote voorbeeld. Ze waren geweldig, en mijn jeugd was dat ook, en toen overleden ze. Einde verhaal. Zestien gelukkige jaren en daarna zaten mijn zus en ik alleen in een groot huis, met een heleboel geld en bedienden die voor ons zorgden, en een fonds voor haar om te leren met het leven om te gaan. Ze verliet Vassar College om voor mij te kunnen zorgen, wat ze twee jaar lang fantastisch deed, totdat ik naar de universiteit ging. Ze had geen ander leven behalve zorgen voor mij. Ik geloof dat ze in die tijd zelfs geen vriend had. Op het moment dat ik naar Princeton vertrok, was ze al ziek, hoewel ik daar pas later achter kwam, en toen stierf ze. De drie beste mensen op deze aarde waren er niet meer. Als ik zo naar jullie luister, besef ik hoeveel geluk ik heb gehad, niet vanwege het geld, maar vanwege het soort mensen dat ze waren. Het waren grandioze ouders en Ellen was super. Maar mensen gaan dood, mensen verlaten je. Er gebeuren dingen en ineens is een hele wereld plotseling verdwenen en is je leven totaal veranderd. Ik zou liever het geld kwijt zijn geraakt dan een van hen. Maar je hebt er niets over te zeggen. Je zult moeten spelen met de kaarten die je zijn toebedeeld. Over spelen gesproken, iemand zin in een spelletje roulette?' vroeg hij op een joviale toon, waarmee hij netjes van onderwerp veranderde.

De andere twee zeiden niets terwijl ze knikten. Het was een pijnlijk verhaal geweest en beide mannen wisten dat dat waarschijnlijk de reden was waarom Charlie nooit een permanente verbintenis met een vrouw was aangegaan. Hij was vast te bang dat ze doodgingen, of hem in de steek lieten.

Charlie wist dat zelf wel. Hij had het al duizend keer met zijn therapeut besproken. Het veranderde er niets aan. Hoeveel jaar hij ook in therapie was, zijn ouders bleven dood, op zijn zestiende gestorven. En zijn laatste levende verwante, zijn zus, was een afschuwelijke dood gestorven toen hij eenentwintig was. Daarna was het moeilijk om iets of iemand te vertrouwen. Stel dat je van iemand hield en diegene stierf of liet je in de steek? Het was makkelijker om hun gebreken te ontdekken en hen in de steek te laten voordat ze dat jou konden aandoen. Zelfs met een perfecte familie als kind, hadden zijn ouders en zijn zus, door dood te gaan toen hij nog zo jong was, hem veroordeeld tot een leven vol angst daarna. Als hij het lef had om weer van een vrouw te houden, zou ze vast en zeker doodgaan of hem verlaten. En zelfs als ze dat niet deed, of betrouwbaar leek, bleef dat risico altijd bestaan. Een risico dat afschrikwekkend voor hem was. En hij was niet bereid om zijn hart weer in de waagschaal te stellen, totdat hij voor duizend procent zekerheid had. Hij wilde alle waarborgen die hij maar kon krijgen. En tot nu toe was er geen enkele vrouw met een waarborg op zijn pad gekomen, alleen maar met waarschuwingssignalen waarvan hij doodsbang werd. Dus hoe beleefd hij ook afscheid van hen nam, hij verliet hen. Hij was tot nu toe geen vrouw tegengekomen die het waard was om zijn vrijgezellenbestaan voor op te geven, maar hij was ervan overtuigd dat het op een dag zover zou komen. Adam en Gray twijfelden daar nu aan. Voor hen allebei zag het eruit alsof Charlie de rest van zijn leven alleen zou blijven. Daarom pasten ze ook zo uitstekend bij elkaar, omdat ze allemaal voor zichzelf van hetzelfde overtuigd waren. Het risico om zich langer dan tijdelijk te binden, was gewoon te groot. Het was een vloek die middels hun familie op hen rustte en die ze niet konden wegvagen, bezweren of opheffen. Het wantrouwen en de angst waarmee ze leefden, was de allerlaatste blijk van waardering die ze van hun familie hadden meegekregen.

Charlie speelde baccarat, terwijl Gray naar Adam keek die aan het eenentwintigen was, en daarna waagden ze zich samen aan de roulettetafel. Charlie schoot Gray wat geld voor, en die won driehonderd dollar nadat hij op zwart had ingezet. Hij gaf de geleende honderd dollar terug aan Charlie, die erop stond dat hij alles hield.

Om twee uur 's nachts reden ze terug naar de boot, nog redelijk vroeg voor hun doen. Ze gingen naar hun hutten zodra ze aan boord waren. Het was een prima dag geweest, een dag van ongedwongen gezelligheid tussen vrienden. Ze vertrokken de volgende morgen naar Portofino. Charlie had de kapitein opdracht gegeven de haven te verlaten voordat zij op waren, om ongeveer zeven uur. Op die manier zouden ze aan het eind van de middag in Portofino zijn en tijd hebben om nog wat rond te wandelen. Het was altijd al een van hun lievelingsplaatsen op hun zomertrip geweest. Gray hield van de kunst en de architectuur, en was nog het meest weg van de kerk boven op de heuvel. Charlie hield van de ontspannen Italiaanse sfeer, de restaurants en de mensen. Het was een buitengewoon fraai plaatsje. En Adam was dol op de winkels en het Splendido Hotel dat hoog op de heuvel lag en uitkeek over de haven. Maar hij was ook erg gecharmeerd van de kleine haven en de prachtige Italiaanse meisjes die hij daar ieder jaar ontmoette, evenals die uit andere landen die als toeristen kwamen.

Portofino had voor hen alle drie iets magisch, en toen ze die nacht in hun hutten in bed waren gekropen, glimlachten ze terwijl ze in slaap doezelden en dachten aan de aankomst in Portofino de volgende dag. Zoals ieder jaar was hun maand samen op de Blue Moon een stukje hemel op aarde.

3

Ze arriveerden om vier uur 's middags in Portofino, net op het moment dat de winkels na de middagrust weer opengingen. Ze moesten buitengaats voor anker gaan, omdat de kiel van de Blue Moon te diep stak voor het ondiepe water in de haven. Rondom andere boten zwommen mensen, en Adam, Gray en Charlie deden dat ook nadat ze uit hun middagdutje wakker waren geworden. Tegen zes uur hadden er nog meer grote jachten aangelegd en overal om hen heen hing een feestelijke sfeer. En er lag een prachtige gouden gloed over deze namiddag. Tegen etenstijd hadden ze eigenlijk niet zo'n zin om van de boot te gaan, maar ze besloten het toch maar te doen. Ze voelden zich gelukkig en ontspannen en genoten van de omgeving, en het eten op Charlies schip was altijd heerlijk, maar de restaurants in het stadje waren ook goed. Er waren een paar uitstekende tentjes om te dineren, veel in de haven, weggestopt tussen de winkels. In Portofino had je zelfs nog chiquere zaken dan in Saint-Tropez: Cartier, Hermès, Vuitton, Dolce & Gabbana, Celine, verschillende Italiaanse juweliers. Je baadde er in weelde, hoewel het stadje zelf tamelijk klein was. Alles speelde zich rondom de haven af, en de natuur eromheen was werkelijk schitterend met zijn steile rotsen die een fraai uitzicht op de boten beneden boden. De kerk van San Giorgio en het Splendido Hotel lagen ieder hoog op een heuvel aan beide zijden van de haven.

'God, wat is het toch heerlijk hier,' zei Adam terwijl hij breed grijnsde en naar alle reuring om zich heen keek. Een groepje vrouwen was net topless vanaf een naburige boot in het water gesprongen. Gray had al een schetsboek tevoorschijn gehaald en zat nu te tekenen, en Charlie rookte met een gelukzalige uitdrukking op zijn gezicht een sigaar op het dek. Het was zijn favoriete haven in Italië en hij vond het prima om daar net zo lang te blijven als zijn vrienden wilden. Hij had geen haast om verder te varen. Hij gaf aan Portofino zelfs de voorkeur boven alle havens in Frankrijk. Het was relaxter om hier te zijn, omdat je niet zoals in Saint-Tropez de paparazzi hoefde te ontvluchten of op straat zigzaggend je weg moest banen tussen de massa's en de in en uit disco's en bars komende mensen. Portofino had iets veel landelijkers en had alle charme, ongedwongenheid en bijzondere schoonheid die zo typerend voor Italië waren. Charlie was er dol op, evenals zijn twee kameraden.

Ze hadden zich alle drie in spijkerbroek met T-shirt gestoken toen ze het stadje in gingen om te dineren. Er was voor hen gereserveerd in een voortreffelijk restaurant in de buurt van de piazza waar ze in voorgaande jaren al verschillende keren hadden gegeten. De obers herkenden hen toen ze binnenkwamen en wisten dat ze bij de Blue Moon hoorden. Er werd hun een uitstekend tafeltje buiten gegeven waar ze naar de mensen konden kijken die langskuierden. Ze bestelden pasta met vis en schelpdieren en een eenvoudige, maar goede Italiaanse wijn. Gray zat te vertellen over de plaatselijke architectuur toen een vrouwenstem hem rustig vanaf de tafel ernaast onderbrak.

'Twaalfde eeuw,' was het enige wat ze zei en waarmee ze corrigeerde wat Gray hen net had verteld. Hij had gezegd dat het Castello di San Giorgio in de veertiende eeuw was gebouwd, en toen hij haar hoorde, draaide hij zijn hoofd om en keek naar wie dat had gezegd. Een lange, exotisch uitziende vrouw zat aan de tafel naast hen. Ze droeg een rood T-shirt, sandalen en een wijde, witte katoenen rok. Ze had zwart haar en droeg dat in een lange vlecht op haar rug. Haar ogen waren groen en ze had een roomzachte huid. En toen hij haar aankeek, lachte ze.

'Sorry,' zei ze verontschuldigend, 'dat was nogal onbeleefd. Ik weet alleen toevallig dat het uit de twaalfde eeuw stamt, niet uit de veertiende. Ik vond dat ik er iets van moest zeggen. En ik ben het met je eens, het is een van mijn lievelingsgebouwen in Italië, al was het alleen al vanwege het uitzicht, dat volgens mij het beste van heel Europa is. Het castello werd feitelijk in de zestiende eeuw herbouwd en in de twaalfde gebouwd, niet in de veertiende,' herhaalde ze grijnzend. 'De kerk van San Giorgo werd ook in de twaalfde eeuw gebouwd.' Ze keek even naar de verfspetters op zijn T-shirt en begreep onmiddellijk dat hij een kunstenaar was. Het was haar gelukt om de informatie over het castello niet hoogdravend maar kundig en leuk over te brengen, en zich tegelijkertijd te verontschuldigen voor haar inmenging in het gesprek aan het buurtafeltje.

'Ben je kunsthistorica?' vroeg Gray belangstellend. Het was een erg aantrekkelijke vrouw, hoewel volgens Adams of Charlies normen niet jong genoeg of begerenswaardig als partner. Ze zag er als een jaar of vijfenveertig uit, misschien ietsje jonger, en zat aan tafel met een grote groep Europeanen die Italiaans en Frans spraken. Ze had beide talen eerder vloeiend gesproken.

'Nee,' antwoordde ze. 'Alleen maar een bemoeial die hier ieder jaar komt. Ik heb een galerie in New York.'

Gray keek haar met halfdichtgeknepen ogen aan en realiseerde zich toen wie ze was. Ze heette Sylvia Reynolds en was zeker geen onbekende in het kunstwereldje in New York. Ze had een aantal hedendaagse kunstenaars gelanceerd die nu als belangrijk werden beschouwd. Het meeste wat ze verkocht was erg gedurfd en heel anders dan Grays werk. Hij had Sylvia nooit eerder ontmoet, maar had veel over haar gelezen en was toen onder de indruk van haar geweest. Ze keek even met een geïnteresseerde blik en een warme glimlach naar Gray, en daarna naar de twee mannen aan zijn tafeltje. Ze leek vol levenslust, energie en enthousiasme. Ze droeg een massa zilveren en turkooizen armbanden en aan alles aan haar was te zien dat ze smaak had.

'Ben je kunstenaar?' vroeg ze. 'Of is die verf op je T-shirt gekomen toen je je huis schilderde?' Ze was allesbehalve verlegen.

'Waarschijnlijk allebei.' Gray glimlachte terug en stak zijn hand uit. 'Ik ben Gray Hawk.' Hij stelde Charlie en Adam aan haar voor en ze glimlachte even op haar gemak naar hen en toen weer naar Gray. Ze reageerde onmiddellijk op zijn naam.

'Je maakt mooi werk,' zei ze met een warme toon en vol lof in haar stem. 'Sorry dat ik je onderbrak. Logeren jullie in het Splendido?' vroeg ze geïnteresseerd, voor een ogenblik haar Europese vrienden negerend. Bij die groep zaten verschillende aantrekkelijke vrouwen en een paar buitengewoon knappe mannen. Er was ook een mooie jonge vrouw bij die met de man naast haar Frans sprak. Adam had haar al opgemerkt op het moment dat ze gingen zitten en kon niet vaststellen of die man nou haar echtgenoot of haar vader was. Ze leken een goede verstandhouding te hebben, en dat deel van de groep was kennelijk Frans. Naar het zich liet aanzien was Sylvia de enige Amerikaanse in de groep, maar dat scheen haar volstrekt niet te hinderen. Ze sprak met evenveel gemak zowel Frans en Italiaans als Engels.

'Nee, we zitten op een schip,' legde Gray uit op haar vraag waar ze verbleven.

'Boffen jullie even. Een van die mooie, grote zeker,' zei ze plagend. Ze meende het niet echt, en in eerste instantie reageerde Gray alleen maar door te knikken. Hij wist dat ze een grapje maakte en hij wilde niet pronken met andermans veren. Ze leek een aardige vrouw en ze had de reputatie dat ze dat, ondanks haar succes, ook echt was.

'Nee, hoor, we zijn in een roeibootje uit Frankrijk gekomen en voor vannacht zetten we een tentje op het strand op,' schertste Charlie gemoedelijk. Ze lachte. 'Mijn vriend durfde het je uit verlegenheid niet te vertellen. We hebben net genoeg bij elkaar kunnen schrapen voor het eten, maar dat hotel lukte niet meer. Dat we op zo'n jacht zitten, zei hij alleen maar om indruk te maken. Hij liegt voortdurend als hij een vrouw aantrekkelijk vindt.' Ze lachte om hem, en de anderen glimlachten.

'In dat geval voel ik me gevleid,' zei ze. 'Ik kan wel beroerdere plekken verzinnen om een tent op te slaan dan in Portofino. Reizen jullie samen?' vroeg ze aan Charlie, geïntrigeerd door de drie aantrekkelijke mannen. Het was een fascinerend stel. Gray zag er eigenlijk ook precies als een kunstenaar uit, maar ze vond dat Adam er als een acteur uitzag en Charlie alsof hij de eigenaar of directeur van een bank was. Ze vond het leuk om te raden wat mensen deden. In zekere zin zat ze er niet ver naast. Adam had iets theatraals en gedrevens over zich en het was niet moeilijk om hem op het toneel voor te stellen. Charlie zag er buitengewoon netjes uit, zelfs in T-shirt met spijkerbroek en Hermès-instappers. Ze leken voor haar in niets op drie playboys. Ze straalden iets uit wat suggereerde dat het mannen met inhoud waren. Gray vond ze de makkelijkste om mee te praten, omdat hij eigenlijk degene was die het gesprek op gang had gebracht. Zij had naar hun gesprek geluisterd en het had haar aangesproken wat hij over de plaatselijke architectuur en kunst had te vertellen. Behalve zijn vergissing over de ouderdom van het castello was alles wat hij had gezegd intelligent en correct geweest. Hij wist kennelijk veel van kunst af.

Haar tafelgenoten hadden de rekening betaald en waren klaar om te vertrekken, en de hele groep stond op. Sylvia volgde hun voorbeeld. En terwijl ze om de tafel heen liep, viel het haar nieuwe Amerikaanse vrienden op dat ze prachtige benen had. Sylvia's vrienden keken op dat moment naar de drie mannen aan het tafeltje achter hen, en ze stelde hen beleefd aan elkaar voor alsof ze Gray en zijn vrienden veel beter kende dan in werkelijkheid het geval was.

'Gaan jullie terug naar het hotel?' vroeg Adam aan Sylvia. Het Franse meisje had naar hem gekeken en hij had besloten dat de man met wie ze was haar vader moest zijn, omdat ze openlijk met Adam flirtte en duidelijk geen interesse in iemand anders toonde.

'Uiteindelijk wel. We lopen nog een tijdje rond. De winkels zijn tot elf uur open, helaas. Ik breng mezelf nog eens tot de bedelstaf als ik hier ieder jaar blijf komen. Ik kan de verleiding niet weerstaan,' antwoordde Sylvia.

'Zullen we later iets samen drinken?' vroeg Gray die al zijn moed bij elkaar had geraapt. Hij wilde haar niet versieren, maar hij mocht zijn nieuwe vriendin gewoon wel. Ze was ontspannen en open en warm, en hij wilde nog meer met haar over de plaatselijke kunst praten.

'Waarom komen jullie niet met z'n allen naar het Splendido?' stelde ze voor. 'Als de voortekenen me niet bedriegen zullen we wel de halve nacht in de bar doorbrengen. Ik weet zeker dat we daar tot God mag weten hoe laat nog zitten.' 'Doen we,' bevestigde Charlie, waarna Sylvia zich weghaastte om zich bij haar groep aan te sluiten.

'Dat zit wel snor!' zei Adam zodra Sylvia buiten gehoorsafstand was.

Gray schudde zijn hoofd. 'Dat geloof ik niet. Ze wilde alleen maar over kunst praten,' wees hij Adam terecht.

Maar toen schudde Adam zijn hoofd. 'Voor jou niet, stommerd, voor mij. Zag je dat Franse meisje aan het andere eind van de tafel? Die is met een of andere ouwe zak van wie ik dacht dat het haar man was, maar ik denk het niet. Ze zat ontzettend met me te flirten.'

'Jeminee,' zei Gray rollend met zijn ogen. 'Je hebt er gisteravond nog eentje versierd. Je lijdt aan een obsessie voor vrouwen!'

'Ja, klopt. Ze is heel mooi.'

'Sylvia Reynolds?' Gray keek verbaasd, ze leek helemaal Adams type niet. Ze was ongeveer twee keer zo oud als de meisjes op wie hij meestal viel. Ze was meer wat voor hem, hoewel hij romantisch gezien geen belangstelling voor haar had, alleen artistiek, en het was goed voor hem om haar te kennen. Ze was een erg belangrijke vrouw in de New Yorkse kunstwereld. Charlie zei dat hij haar eerst niet had herkend, maar dat hij nu heel goed wist wie ze was.

'Nee, die jongere,' verbeterde Adam Gray weer. 'Dat is een lekker dingetje. Ze ziet eruit als een ballerina, maar in Europa weet je dat maar nooit. Iedere keer als ik een snoezig jong meisje zie, blijkt ze medicijnen of rechten te studeren, of bouwkundige of raketwetenschapper te willen worden.'

'Je houdt wel je fatsoen, hè? Misschien is ze Sylvia's dochter wel.' Hoewel dat Adam niet zou weerhouden. Wat vrouwen betreft ging hem geen zee te hoog en was hij gewetenloos en meedogenloos - tot op zekere hoogte natuurlijk. Voor hem waren alle vrouwen loslopend wild tenzij ze getrouwd waren. Daar trok hij de grens, maar nergens anders.

Zoals iedereen in de kleine haven liepen ze na het eten over het plein en langs de winkels, en tegen twaalven wandelden ze naar het hotel. En precies zoals Sylvia had voorspeld, zat de hele groep in de bar. Ze lachten en praatten en rookten, en toen Sylvia de drie mannen zag binnenkomen, zwaaide ze naar hen met een brede glimlach op haar gezicht. Ze introduceerde hen weer bij haar vrienden. Het kwam mooi uit dat de stoel naast het meisje dat Adam zo leuk vond, vrij was, en hij vroeg of hij bij haar mocht komen zitten. Ze glimlachte en wees naar de stoel. Toen ze hem aansprak, bleek haar Engels uitstekend te zijn, hoewel hij aan haar accent kon horen dat ze Française was. Sylvia legde aan Gray uit dat de jonge vrouw met wie Adam sprak, haar nichtje was. Charlie kwam tussen twee mannen te zitten. De ene was een Italiaan en de andere een Fransman, en binnen een paar minuten waren ze diep in gesprek over de Amerikaanse politiek met betrekking tot de situatie in het Midden-Oosten. Het was zo'n typisch Europees gesprek dat meteen tot de kern doordrong, zonder dat er eerst om de hete brij heen werd gedraaid en waarbij iedereen krasse standpunten innam. Charlie was dol op zulk soort gesprekken, en binnen een paar minuten zaten Sylvia en Gray weer over kunst te praten. Het bleek dat ze architectuur had gestudeerd en twintig jaar in Parijs had gewoond. Ze was met een Fransman getrouwd geweest, maar was nu al tien jaar van hem gescheiden.

'Toen we scheidden, had ik geen idee wat ik moest doen, of waar ik wilde wonen. Hij was kunstenaar en ik had geen rooie cent. Ik wilde terug naar huis, maar ik besefte dat ik eigenlijk geen thuis meer had. Ik ben in Cleveland opgegroeid en mijn ouders waren toen al overleden, en ik had daar sinds de middelbare school niet meer gewoond, dus nam ik mijn twee kinderen onder de arm en verhuisde naar New York. Ik kreeg een baantje in een galerie in SoHo en zodra het even kon, begon ik met heel weinig geld een eigen galerie, en tot mijn grote verbazing liep die goed. En nu ziet ik hier, tien jaar nadat ik naar Amerika ben teruggegaan, en heb ik nog steeds mijn galerie. Mijn dochter studeert in Florence en mijn zoon probeert zijn doctoraal in Oxford te halen. En nu vraag ik me af wat ik in hemelsnaam in New York doe.' Ze haalde even diep adem en glimlachte naar hem. 'En nu wil ik alles over jouw werk horen.'

Hij legde uit welke kant hij de afgelopen tien jaar was opgegaan en de motivatie daarachter. Ze begreep precies wat hij bedoelde toen hij haar vertelde over de invloeden die zijn werk had ondergaan. Ze begreep het allemaal, ook al was het niet het soort kunst dat zij tentoonstelde, maar ze had heel veel respect voor wat hij te zeggen had en voor wat ze verscheidene jaren geleden van zijn werk had gezien en waar ze van onder de indruk was geweest. Hij zei dat zijn stijl ondertussen aanzienlijk was veranderd. Ze ontdekten dat ze ongeveer in dezelfde tijd maar een paar straten van elkaar in Parijs hadden gewoond. En ze zei zonder enige gêne dat ze negenenveertig was, hoewel ze er als een tweeënveertigjarige uitzag. Ze had iets heel warms en sensueels over zich. Ze zag er niet Amerikaans of Frans uit, maar met haar strak naar achteren zittende haar en grote groene ogen had ze een nogal exotische uitstraling en had ze zo uit Zuid-Amerika kunnen komen. Ze leek zich uitstekend in haar vel te voelen, en op haar gemak met anderen. Ze was maar een jaar jonger dan Gray en hun levens hadden regelmatig parallel gelopen. Zij hield ook van schilderen, maar zei dat ze er niet zo goed in was. Ze deed het meer voor haar plezier. Haar liefde voor de kunst was groot en ze had er een diep respect voor. Ze zaten daar allemaal tot het tegen drieën liep en toen stond het drietal van de Blue Moon ten slotte op.

'We moesten maar weer eens teruggaan,' zei Charlie. Het was voor hen alle drie een genoeglijke avond geweest. Hij had zijn gesprek met de andere twee mannen nog uren voortgezet. Gray en Sylvia waren ook de hele nacht met elkaar blijven praten. En hoewel Sylvia's nichtje een onmiskenbaar mooi meisje was, was Adam in een gesprek met een advocaat uit Rome gerold en had genoten van een verhit debat, nog meer dan hij had genoten van zijn geflirt met Sylvia's nichtje. Het was een fantastische avond voor alle betrokkenen geweest en hun gastvrouwen en -heren stonden met tegenzin op.

'Hebben jullie zin om morgen een dagje op de boot door te brengen?' bood Charlie de groep in het algemeen aan, en iedereen glimlachte en knikte.

'Met z'n allen in een roeiboot?' zei Sylvia plagend. 'Dan zullen we alleen om de beurt mee kunnen varen.'

'Ik zal proberen morgen met iets geschikters op de proppen te komen,' beloofde Charlie. 'We pikken jullie om elf uur in de haven op.' Hij schreef het telefoonnummer van de boot voor haar op, voor het geval er iets tussen mocht komen. Een paar minuten later gingen ze als dikke vrienden uit elkaar, en alle drie de mannen zagen er tevreden uit terwijl ze weer de heuvel af liepen naar de tender die hen in de haven opwachtte. Dit was nu precies wat ze zo heerlijk aan hun reisjes samen vonden: naar leuke plaatsen gaan en interessante mensen ontmoeten. Ze waren het erover eens dat de avond die ze met deze groep hadden doorgebracht, een van de beste was geweest.

'Sylvia is een fantastische vrouw,' merkte Gray vol bewondering op.

Adam lachte. 'Nou, gelukkig weet ik dat je je niet tot haar voelt aangetrokken,' zei hij toen ze in de haven aankwamen. De tender lag op hen te wachten, met twee van Charlies bemanningsleden. Ze hadden alle mogelijke en onmogelijke uren dienst als hij met zijn vrienden op de boot verbleef.

'Hoe weet je nou of ik me niet tot haar voel aangetrokken?' vroeg Gray met een geamuseerde blik in zijn ogen. 'In werkelijkheid ben ik dat niet. Maar haar hersenen staan me wel aan. Ik vond het heerlijk om met haar te praten. Ze is ongelooflijk eerlijk en heeft heel goed door hoe het kunstwereldje in New York in elkaar zit. Ze staat met beide benen op de grond.'

'Ik weet het. Dat zag ik wel toen ze met jou zat te praten. En ik weet dat je je niet tot haar voelt aangetrokken, omdat ze niet getikt is. Ze ziet er nog normaler dan normaal uit. Niemand bedreigt haar leven, ze lijkt me niet iemand die er genoegen mee zou nemen mishandeld te worden, en ze ziet er niet uit alsof haar anti-psychosepillen net op zijn. Ik denk dat er geen schijn van kans is dat je op zo'n vrouw valt, Gray,' zei Adam plagend. Ze was absoluut niet het soort vrouw waar Gray normaal mee aan de haal ging. Ze leek in harmonie met zichzelf, volledig in staat om haar eigen boontjes te doppen en geestelijk gezond. Gezonder dan de meeste mensen zelfs.

'Je weet maar nooit,' zei Charlie filosofisch. 'Portofino doet wonderen en het is een romantische plek.'

'Niet zó romantisch,' ging Adam ertegenin, 'tenzij ze tegen elf uur morgenochtend een zenuwinzinking heeft gehad.'

'Volgens mij heeft hij gelijk,' zei Gray eerlijk. 'Ik heb een onverbeterlijk zwak voor vrouwen die hulp nodig hebben. Toen haar man haar verliet, is ze onmiddellijk samen met haar kinderen naar New York verhuisd, zonder een cent op zak. Twee jaar later bezat ze een galerie en nu is ze een van de succesvolste mensen in New York. Zulke vrouwen hoeven niet gered te worden.' Hij kende zichzelf goed, en zijn vrienden hem ook. Maar Charlie had nog steeds hoop. Zo was hij nu eenmaal, ook wat hemzelf betrof. 'Het zou een verfrissende verandering zijn,' opperde Charlie terwijl hij naar Gray glimlachte.

'Ik ben liever alleen maar een vriend,' zei Gray verstandig. 'Dat houdt langer stand.' Charlie en Adam zeiden dat ze het met hem eens waren toen ze weer aan boord stapten, waarna ze elkaar welterusten wensten en naar hun hut gingen. Het was een geweldige avond en nacht geweest.

De hele groep kwam de volgende morgen aan boord toen de drie mannen bijna hun ontbijt op hadden. Charlie gaf hun een rondleiding over het schip en niet lang daarna voeren ze de zee op. Ze waren allemaal enorm onder de indruk. Het was ook niet zomaar een boot.

'Charlie vertelde me dat jullie ieder jaar een maand samen op stap gaan. Wat geweldig,' zei Sylvia terwijl ze naar Gray glimlachte. Ze zaten allebei aan een alcoholvrije bloody mary. Gray had besloten dat het veel leuker was om met Sylvia te praten als hij nuchter bleef. Ze hadden alle drie geen drankprobleem, maar ze zouden onmiddellijk grif toegeven dat ze op de boot veel te veel dronken, als een stelletje ontaarde tieners die van huis waren weggelopen. Met Sylvia in de buurt was het meer een uitdaging om je als een volwassene te gedragen. Ze was zo pienter en had alles zo goed in de hand, dat hij zichzelf niet wilde verdoven wanneer hij met haar praatte. Ze waren diep in gesprek over de renaissancefresco's in Italië toen de boot stopte en het anker werd uitgegooid.

Binnen een paar minuten was iedereen in zwemkleding en dook van de boot in het water. Ze waren zo uitgelaten als kinderen. Twee van Sylvia's vrienden waterskieden en Gray zag dat Adam op de jetski zat, met haar nichtje schrijlings achterop.

Ze zwommen en speelden tot een uur of twee, en tegen die tijd had de bemanning een geweldig buffet van pasta met vis, schaal- en schelpdieren klaargezet. Ze zetten zich allemaal aan de kolossale lunch met Italiaanse wijn, en om vier uur zaten ze nog steeds geanimeerd in gesprek aan tafel. Zelfs Adam werd gedwongen met Sylvia's nichtje zijn hoofd erbij te houden: het bleek dat ze in Parijs politicologie studeerde en op het punt stond haar doctorstitel te halen. Net als haar tante was ze geen oppervlakkig type. Haar vader was de Franse minister van Cultuur en haar moeder was thoraxchirurg. Haar beide broers waren arts, en ze sprak vijf talen en was van plan na haar studie politicologie een graad in de rechten te halen. Ze overwoog een carrière in de politiek. Dit was geen meisje dat implantaten van hem zou willen hebben. Ze verwachtte een intelligent gesprek, wat een grote schok voor Adam was. Hij was niet gewend aan vrouwen van haar leeftijd die zo direct waren als zij, of zo serieus over hun studie. Charlie lachte toen hij langs Adam liep - ze had het over buitenlandse valutamarkten en Adam zag er zenuwachtig uit. Later moest Adam ook teleurgesteld toegeven dat hij alle zeilen had moeten bijzetten, en ook nog eens een flinke motor. Hij was geen partij voor haar, ondanks haar leeftijd.

Sylvia en Gray brachten de middag door met praten over kunst, eindeloos, tot beider genoegen. Ze gingen van de ene periode in de geschiedenis naar de andere, trokken parallellen tussen politiek en kunst. Charlie keek met een vaderlijk plezier naar de hele groep, lette erop dat zijn bemanning ervoor zorgde dat ze zich allemaal op de boot thuis voelden en aan de wensen van zijn gasten werd voldaan.

Het was zo'n mooie dag dat ze besloten daar te blijven en op de boot te dineren, op Charlies uitnodiging. Het was bijna twaalf uur 's nachts toen ze langzaam dichter naar de haven voeren maar onderweg nog even in de maneschijn gingen zwemmen. Bij uitzondering hielden Gray en Sylvia op met praten over kunst en genoten alleen maar van het water. Ze was een uitstekende zwemster en leek alles wat ze deed goed te kunnen, of het nu sport was of met kunst had te maken. Gray had nog nooit een vrouw als zij ontmoet. Ze zwommen terug naar de boot en Gray merkte dat hij erg graag een betere conditie had gehad. Hij dacht zelden over zulke zaken, maar Sylvia was bijzonder goed in vorm en nauwelijks buiten adem toen ze terug aan boord kwamen. Voor een vrouw van haar leeftijd, of zelfs iemand die jonger was, zag ze er in bikini fantastisch uit en scheen zich in zijn gezelschap ook niet overbewust van zichzelf te voelen, in tegenstelling tot haar nichtje die niet-aflatend met Adam flirtte. Haar tante maakte geen aanmerkingen, ze besefte heel goed dat haar nichtje een volwassen vrouw was die vrij was om te doen en te laten wat ze wilde. Het was niet Sylvia's gewoonte om zich met andermans leven te bemoeien. Haar nichtje kon wel voor zichzelf zorgen.

Voordat ze vertrokken vroeg Sylvia aan Gray of hij zin had om de volgende ochtend met haar naar San Giorgio te gaan. Ze was daar al vaker geweest, maar ze kon er nooit genoeg van krijgen. Ze zei dat ze iedere keer weer wat nieuws ontdekte. Hij nam de uitnodiging onmiddellijk aan en sprak af haar om tien uur in de haven te ontmoeten. Ze was volstrekt niet terughoudend toen ze hem uitnodigde, het was voor haar gewoon een afspraak tussen twee kunstliefhebbers. Ze zei dat ze de dag daarna zouden vertrekken en Gray was blij dat hij nog een keer de kans kreeg haar te zien.

'Wat een aardige mensen,' merkte Charlie op nadat ze waren vertrokken. Adam en Gray waren het met hem eens. Het was een fantastische dag en avond geweest. De gesprekken waren boeiend geweest, het zwemmen leuk, het eten overdadig en hun nieuwe vrienden een ongebruikelijk intelligent en aantrekkelijk stel mensen. 'Het valt me op dat Sylvia's nichtje hier niet de nacht doorbrengt. Heb je de handdoek in de ring gegooid?' vroeg Charlie plagend.

Adam keek chagrijnig. 'Ik ben bang dat ik niet slim genoeg ben om die meid te versieren. Door haar lijk ik op Harvard niet meer te hebben geleerd dan op de middelbare school. Toen we van de rechtenonderwerpen waren afgestapt, zoals de onrechtmatige daad binnen het Amerikaanse juridische systeem en onze grondwet ten opzichte van de Franse wetgeving, voelde ik me zo dom als het achtereind van een varken. Ik vergat haar verdorie zelfs te versieren, en toen ik er weer aan dacht, was ik er te moe voor. Ze laat iedere vent die ik ooit heb ontmoet ver achter zich. Ze kan beter met een van mijn professoren van Harvard op stap gaan dan met mij.' Op een eigenaardige manier deed ze hem ergens aan Rachel denken toen ze nog jong waren: zij was ook zo verdomde slim, summa cum laude op Harvard in de rechten afgestudeerd, en door die overeenkomst was hij ook wel wat op het meisje afgeknapt. Hij had besloten geen werk meer van haar te maken, het was een te zware dobber, en hij was de helft van alles wat ze hem had gevraagd alweer vergeten. Ze had de hele dag en avond een intellectueel gevecht met hem geleverd en dat vond hij leuk en uitdagend, maar op het laatst voelde hij zich volledig gesloopt en oud. Zijn geest werkte gewoon niet meer zo. Het was makkelijker om implantaten en neuscorrecties voor meisjes te betalen dan te proberen om met hun hersenen in het worstelperk te treden. Hij voelde zich daardoor de mindere van haar, wat er op zijn beurt weer voor zorgde dat zijn ego een knauw kreeg, en dat was niet bepaald een afrodisiacum voor Adam. Het tegendeel was met Gray gebeurd, omdat hij intens had genoten van zijn gesprekken met haar tante en zich bovendien geïnspireerd voelde door de kennis die ze hadden uitgewisseld en door alles wat hij van haar had geleerd. Sylvia had heel veel verstand van een heleboel onderwerpen, maar vooral op het gebied van de kunst, wat haar passie was, evenals de zijne. Maar Gray wilde niet met haar naar bed, ook al vond hij haar mooi en aantrekkelijk. Het enige wat hij wilde, was haar beter leren kennen en met haar praten, zo lang als maar mogelijk was. Hij was heel blij haar ontmoet te hebben.

De drie mannen dronken aan dek nog een laatste glas wijn en rookten een sigaar voordat ze naar hun hut gingen, gelukkig en ontspannen na een plezierige dag op de boot. Ze hadden geen plannen voor de volgende dag, en Adam en Charlie zeiden dat ze lang wilden uitslapen. Gray verheugde zich ontzettend op zijn afspraak met Sylvia om de kerk te bezoeken. Hij maakte er onderweg naar beneden gewag van tegenover Charlie en dat deed zijn gastheer deugd. Hij wist dat Gray een eenzaam leven leidde en dacht dat ze een goede vriendin voor hem zou zijn, en iemand die hem ook van nut kon zijn. Hij hield al zo lang met moeite het hoofd boven water met zijn kunst, en was zo getalenteerd, dat Charlie graag wilde dat hij nu eindelijk een keer zou doorbreken, en hij hoopte dat Sylvia hem kon voorstellen aan de juiste mensen in het New Yorkse kunstwereldje. Ze mocht dan misschien geen potentiële minnares voor hem zijn, of een vrouw tot wie hij zich voelde aangetrokken, maar een geweldige vriendin was toch nooit weg. Hij had zelf ook genoten van zijn gesprekken met haar. Ze was beschaafd en onderlegd, maar zonder er hoogdravend of aanmatigend over te doen. Hij vond haar een erg aardige vrouw en het verbaasde hem dat ze geen relatie had met een van de mannen in haar groep. Ze was een vrouw tot wie heel wat mannen zich aangetrokken zouden voelen, vooral Europeanen, hoewel ze ruim vijftien jaar ouder was dan de vrouwen met wie Charlie op stap ging en amper drie jaar ouder dan hijzelf was. Het leven was in die zin niet eerlijk, dat wist hij, vooral niet in Amerika. Vrouwen van in de twintig en dertig waren zeer gewild, alles draaide om jong-zijn. Een vrouw van Sylvia's leeftijd was een bijzonder geval en zou alleen aantrekkelijk zijn voor een enkeling, en alleen dan als de man in kwestie zich niet bedreigd voelde door haar intelligentie en haar capaciteiten. Het soort meisjes met wie Adam aan de rol ging, werden over het algemeen als veel begeerlijker beschouwd dan een degelijke en intelligente vrouw zoals Sylvia. Charlie wist dat er in New York heel veel vrouwen zoals zij rondliepen die uitermate slim en succesvol waren, maar die uiteindelijk toch in hun eentje bleven zitten. Hoewel er misschien wel ergens in New York of Parijs, of waar dan ook, een man op Sylvia zat te wachten. Maar hij betwijfelde het. Ze straalde iets van zelfstandigheid en ongebondenheid uit, en dat haar dat uitstekend beviel. Het leek haar helemaal niet te deren en het was duidelijk dat ze niet op jacht was, naar niemand. Charlie had de avond daarvoor al onder het roken van een sigaar aan Gray verteld hoe hij over haar dacht.

De volgende morgen, terwijl ze de heuvel naar San Giorgo op liepen, ontdekte Gray dat Charlies ideeën over Sylvia klopten. 'Wil je niet hertrouwen?' vroeg Gray haar voorzichtig. Hij was nieuwsgierig naar haar, maar ook naar wat ze over de kerk wist. Ze was een interessante vrouw en hij wilde graag bevriend met haar zijn.

'Nee, een keer is genoeg,' zei ze behoedzaam. 'Ik vond het heerlijk om getrouwd te zijn, maar ik weet niet of ik nog een keer de sprong zou wagen. Soms denk ik dat ik meer van de verbintenis en de manier van leven houd dan van de man. Mijn echtgenoot was een kunstenaar, en een narcist tot op het bot. Alles draaide om hem. Ik aanbad hem, bijna net zoveel als hij zichzelf aanbad. Niets anders was belangrijk voor hem,' zei ze op een toon alsof het een voldongen feit was. Ze was niet verbitterd, ze was er alleen klaar mee, en Gray hoorde dat in haar stem. 'Onze kinderen niet, of ik of wie dan ook niet. Alles draaide altijd om hem. Na een tijdje weet je dat wel. Maar ik zou nog steeds met hem zijn getrouwd als hij me niet voor iemand anders had verlaten. Hij was toen vijfenvijftig en ik negenendertig, en wat hem betreft was ik op mijn retour. Zij was negentien. Het was wel een klap in mijn gezicht. Ze trouwden en kregen in drie jaar tijd drie kinderen, daarna liet hij haar ook in de steek. Ik heb het tenminste langer met hem uitgehouden. Ik ben twintig jaar met hem getrouwd geweest. Zij maar vier jaar.' 'Die keer ging hij er zeker met een twaalfjarige vandoor?' zei Gray vinnig omdat hij zich plaatsvervangend boos voelde. Nu hij dit van haar wist, vond hij het geen stijl van haar man dat hij haar zonder een cent op zak en zonder hulp met haar twee kinderen naar New York had laten vertrekken.

'Nee, de laatste was tweeëntwintig. Oud voor hem. Ik was ook negentien toen we trouwden en zat op de kunstacademie in Parijs. De laatste twee waren modellen.'

'Zoekt hij je kinderen wel eens op?'

Ze aarzelde om antwoord te geven, waarna ze haar hoofd schudde. Het leek pijnlijk voor haar om antwoord te geven. 'Nee, hij heeft ze in negen jaar twee keer opgezocht en daar hadden ze het behoorlijk moeilijk mee. En hij is vorig jaar overleden. Daardoor zitten mijn kinderen nog met een heleboel onopgeloste vragen, over wat ze voor hem betekenden, als ze al wat voor hem betekenden. En het was verdrietig voor mij. Ik hield van hem, maar met narcisten werkt dat nu eenmaal zo. Uiteindelijk houden ze alleen maar van zichzelf. Ze zijn gewoon niet in staat om van iemand anders te houden.' Het was niet meer dan de eenvoudige mededeling van een feit. De toon in haar stem klonk vol spijt maar niet verbitterd.

'Ik denk dat ik vrouwen heb gekend die ook zo waren.' Hij deed niet eens een poging om haar de diepte van de waanzin uit te leggen die hij in zijn liefdesleven had toegestaan. Het zou ondoenlijk zijn geweest en zij zou hem waarschijnlijk hebben uitgelachen, zoals iedereen dat deed. Maar waanzin hoorde zo bij zijn leven. 'En je wilt nooit meer een poging wagen, met niemand?' vroeg hij. Hij wist dat hij zich als een nieuwsgierig aagje gedroeg, maar hij had het gevoel dat ze zich er niet aan stoorde. Ze was opmerkelijk eerlijk en open over zichzelf, en dat bewonderde hij. Je kreeg het gevoel alsof ze geen duistere geheimen kende, geen verborgen agenda's, en dat ze geen verwarring in haar hoofd had over wat ze voelde of wilde of geloofde. Hoewel er hoogstwaarschijnlijk wel littekens waren achtergebleven. Op hun leeftijd had iedereen die, niemand uitgezonderd.

'Nee. Ik heb nooit meer willen trouwen. Als je zo oud bent als ik, zie je de zin er niet meer van in. Ik wil geen kinderen meer, niet van mezelf in elk geval. Tegen kinderen van een ander zou ik geen bezwaar hebben. Het huwelijk is een oud en eerbiedwaardig instituut en ik geloof erin, in verband met kinderen in elk geval wel. Ik weet alleen niet of ik er nog voor mezelf in geloof. Waarschijnlijk niet. Ik geloof niet dat ik het lef heb het nog een keer aan te gaan. Ik heb zes jaar met een man samengewoond, na mijn scheiding. Hij was een heel bijzonder mens en een fantastische kunstenaar, een beeldhouwer. Hij leed aan zware depressies en weigerde medicijnen te slikken. Hij was in wezen een alcoholist en zijn leven was een puinhoop. Toch hield ik van hem, maar het was een hopeloze relatie. Hopelozer nog dan ik je ooit zou kunnen vertellen.'

Ze viel stil en hij keek naar haar gezicht. Iets hartverscheurends hield zich daar ergens schuil en hij wilde weten wat het was. Hij had het gevoel dat als hij haar wilde leren kennen, hij moest weten hoe dat precies in elkaar zat. 'Ben je bij hem weggegaan?' Hij was voorzichtig met zijn woorden. Ze naderden nu de kerk.

'Nee. Ik had dat waarschijnlijk wel moeten doen. Misschien was hij dan gestopt met drinken, of had hij zijn medicijnen ingenomen, of misschien ook niet. Het is moeilijk te zeggen.' Ze klonk rustig maar verdrietig, alsof ze een afschuwelijke tragedie en een onvermijdelijk verlies had moeten verwerken.

'Is hij bij jou weggegaan?' Gray kon zich niet voorstellen dat iemand haar dat kon aandoen, en zeker niet twee keer. Maar Onze-Lieve-Heer had rare kostgangers, mensen die kansen voorbij lieten gaan, zichzelf saboteerden en levens vernietigden. Je kon er niets tegen beginnen. Dat had hij in de loop der jaren wel geleerd.

'Nee, hij heeft zelfmoord gepleegd,' zei Sylvia kalm. 'Drie jaar geleden. Het heeft me heel veel tijd gekost om daar overheen te komen en te accepteren wat er was gebeurd, en het was moeilijk toen Jean-Marie, de vader van mijn kinderen, vorig jaar overleed. Zijn verlies haalde een deel daarvan weer naar boven, dat doet verdriet met je, geloof ik. Maar het is gebeurd en ik kon er geen enkele invloed op uitoefenen, hoeveel ik ook van hem hield. Hij kon het gewoon niet meer aan, en ik kon het niet voor hem doen. Het is moeilijk om je daarmee te verzoenen.'

Maar Gray hoorde in haar stem dat haar dat wel was gelukt. Ze had heel veel moeten doorstaan, maar was er toch uitgekomen. Hij wist alleen al door naar haar te kijken dat ze een vrouw was die vastbesloten was te overleven. Hij wilde graag zijn armen om haar heen slaan en haar even tegen zich aan drukken, maar hij kende haar niet goed genoeg. En hij wilde zich niet ongevraagd mengen in haar verdriet. Daar had hij het recht niet toe. 'Wat triest voor je,' zei hij zachtjes en met alle emoties die hij voelde. Naast al die gestoorde vrouwen met wie hij een relatie had gehad en die ervoor zorgden dat elk moment van hun leven in een drama veranderde, liep hier een geestelijk gezonde vrouw die echt een tragedie had meegemaakt en had geweigerd daaraan onderdoor te gaan. Ze had er juist van geleerd en was daardoor gegroeid.

'Dank je.' Ze glimlachte naar hem terwijl ze de kerk binnenwandelden. Ze gingen eerst een hele tijd zwijgend zitten en liepen daarna rond, binnen in en buiten om de kerk. Het was een mooi oud gebouw en ze wees hem op allerlei dingen die hij eerder niet had gezien, ofschoon hij er vaak was geweest. Twee uur later liepen ze langzaam weer terug naar de haven.

'Hoe zijn je kinderen?' vroeg hij nieuwsgierig. Het was interessant om te bedenken dat ze moeder was; ze leek zo onafhankelijk en zo'n eenheid op zichzelf. Hij vermoedde dat ze een goede moeder was, hoewel hij het niet prettig vond om op die manier aan haar te denken. Hij dacht liever aan haar zoals hij haar kende, alleen maar als een vriendin.

'Boeiend. Slim,' zei ze eerlijk, en ze klonk daarbij trots, waardoor hij moest glimlachen. 'Mijn dochter is schilder en studeert in Florence. Mijn zoon is student in Oxford, hij studeert geschiedenis van het oude Griekenland. In sommige opzichten lijkt hij op zijn vader, maar hij is veel hartelijker, godzijdank. Mijn dochter heeft zijn talent geërfd, maar verder helemaal geen andere genen van die kant. Zij lijkt heel erg op mij. Ze kan de hele wereld aan, en misschien verovert ze die nog wel eens. Ik hoop dat ze ooit de galerie van me over wil nemen, maar ik weet niet of ze dat wel wil. Ze zal haar eigen weg moeten gaan. Maar genen zijn wonderlijke dingen. Ik zie ons allebei in hen, vermengd met wie ze zelf zijn. Maar de geschiedenis en de afstamming zijn nooit te verloochenen, zelfs niet in de ijssmaken waar ze van houden, of de kleuren waar ze de voorkeur aan geven. Nadat ik twee kinderen heb opgevoed, heb ik heel veel respect voor de genetica. Ik ben er niet zo zeker van dat wat we als ouders doen veel uitmaakt, of hen zelfs maar beïnvloedt.' Ze waren op dat moment bij een cafeetje gestopt en hij nodigde haar uit voor een kop koffie. Ze gingen zitten en toen draaide Sylvia de rollen weer om. 'En jij? Waarom heb jij geen vrouw en kinderen?'

'Dat heb je net zelf gezegd. Genen. Ik ben geadopteerd en heb geen idee wie mijn ouders zijn, of wat ik zou doorgeven. Ik vind dat doodeng. Stel nou dat er in mijn voorouderlijke familie sluipmoordenaars voorkomen? Wil ik iemand anders daar echt mee belasten? Bovendien was mijn leven als kind krankzinnig. Ik groeide op met het idee dat je jeugd één grote beproeving is. Ik zou dat iemand anders niet kunnen en willen aandoen.' Hij vertelde haar daarna iets over zijn jeugd. India, Nepal, het Caraïbisch gebied, Brazilië, de Amazone. Zijn levensverhaal leek wel een wereldatlas terwijl hij werd opgevoed door twee mensen die geen idee hadden wat ze deden, die total loss waren door de drugs en die uiteindelijk God vonden. Het was een heleboel om uit te leggen tijdens twee kopjes espresso, maar hij deed zijn best.

Ze was geïntrigeerd. 'Nou ja, ergens in je voorgeschiedenis moet toch ook een buitengewoon getalenteerde kunstenaar hebben gezeten. Dat zou niet zo erg zijn om door te geven.'

'Maar God mag weten wat er nog meer in zit. Ik heb in mijn hele leven zo veel gekke mensen gekend, mijn ouders en de meeste vrouwen met wie ik ooit wat had. Met geen van die vrouwen had ik graag een kind gehad.' Hij was volstrekt eerlijk tegen haar, zoals zij ook tegen hem was geweest.

'Was het zo erg?' Ze glimlachte naar hem. Wat hij haar had verteld, had haar niet bang gemaakt. Het enige wat ze voelde, was een intens medeleven met hem. Hij had als kind een moeilijk leven gehad, en had het door zijn eigen keuzes sinds die tijd, alleen maar moeilijker voor zichzelf gemaakt. Maar het begin was niet zijn keuze geweest. Het lot had hem dat toebedeeld.

'Nog erger.' Hij grijnsde naar haar. 'Ik heb mijn hele leven altijd maar weer anderen gered. God mag weten waarom. Ik dacht dat het mijn levensmissie was, om te boeten voor al mijn zonden.'

'Dat dacht ik vroeger ook. Mijn vriend de beeldhouwer is ook een beetje mijn "boetekleed" geweest. Ik wilde dat alles in orde kwam met hem, wilde alles herstellen, en uiteindelijk kon ik dat niet. Dat kun je nooit voor iemand anders doen.' Net als Gray had ze dat door bittere ervaring geleerd. 'Het is interessant dat we ons, als mensen ons slecht behandelen, voor hun gedrag verantwoordelijk voelen en hun schuld op ons nemen. Ik heb dat nooit echt goed begrepen, maar het schijnt zo te werken,' zei ze oordeelkundig. Het was duidelijk dat ze behoorlijk veel over dat onderwerp had nagedacht.

'Ik begin er eindelijk ook iets van te snappen,' zei hij spijtig. Het was pijnlijk om toe te geven hoe gestoord de vrouwen in zijn leven waren geweest, en dat ze na alles wat hij voor hen had gedaan, hem bijna zonder uitzondering in de steek hadden gelaten voor een ander. Sylvia's ervaring, hoewel op een wat minder extreme manier, verschilde niet zoveel van de zijne. Maar zij klonk gezonder dan hij zich voelde.

'Zit je in therapie?' vroeg ze recht voor z'n raap, alsof ze hem vroeg of hij eerder in Italië was geweest.

Hij schudde zijn hoofd. 'Nee. Ik heb een heleboel zelfhulpboeken gelezen en ik ben nogal intellectueel ingesteld. Ik heb ongeveer een miljoen uur aan therapieën betaald voor de vrouwen met wie ik wat had. Het is nooit bij me opgekomen om zelf zoiets te gaan doen. Ik vond mezelf wel oké en hen gek. Misschien was het precies andersom. Je moet jezelf op een gegeven moment afvragen waarom je je met dat soort mensen inlaat. Het levert je niets fatsoenlijks op. Ze zijn gewoon te kierewiet.' Hij glimlachte.

En zij lachte. Ze was zelf tot dezelfde conclusie gekomen, wat de reden was waarom ze sinds de zelfmoord van de beeldhouwer geen serieuze relatie meer was aangegaan. Het had haar ongeveer twee jaar gekost om het te ontrafelen, in een intensieve therapie. Ze had in de afgelopen zes maanden wel weer een paar contacten met mannen gehad, één keer met een jongere kunstenaar die een ontzettend verwend joch bleek te zijn, en twee keer met mannen die twintig jaar ouder dan zij waren. Maar na die laatste twee drong het tot haar door dat dat voor haar een gepasseerd station was, dat twintig jaar leeftijdsverschil gewoon te veel was. Mannen van haar leeftijd wilden vrouwen jonger dan zij. Daarna had ze een paar blind dates gehad, zonder succes. Voorlopig, zo had ze besloten, was ze beter in haar eentje af. Ze vond het niet prettig en ze miste de vrijerijen en iemand tegen wie je 's nachts kon aankruipen. Nu haar kinderen de deur uit waren, beleefde ze de weekenden vaak als afgrijselijk eenzaam. Maar ze voelde zich nog te jong om het zomaar op te geven. Samen met haar therapeut onderzocht ze nu de kans dat er misschien niemand meer op haar pad zou komen, en ze wilde zich daar goed bij kunnen voelen. Ze wilde niet dat iemand haar hele leven weer overhoopgooide. Relaties leken te ingewikkeld, en alleen leven te zwaar. Ze stond op een keerpunt in haar leven, noch jong noch oud, te oud om genoegen te nemen met de verkeerde man of een te moeilijke man, en te jong om te accepteren dat ze voor de rest van haar leven alleen zou blijven. Maar ze besefte nu dat dat kon gebeuren. Het maakte haar een beetje bang, maar ze had ook geen zin in nog een tragedie of ramp.

Ze probeerde bij de dag te leven, en dat was de reden waarom er geen man in haar leven was, en ze reisde met haar vrienden. Ze vertelde dat allemaal zo eenvoudig mogelijk aan Gray en het lukte haar om daarbij niet zielig, wanhopig, behoeftig of verward te klinken. Ze was alleen maar een vrouw die haar leven probeerde te begrijpen, en ze was uitstekend in staat om ondertussen voor zichzelf te zorgen. Hij had haar de hele tijd aangestaard terwijl ze zat te vertellen en nu schudde hij zijn hoofd. 'Klinkt je dat te vreselijk in de oren, of enigszins getikt?' vroeg ze hem. 'Soms vraag ik me dat zelf af.'

Ze was zo griezelig eerlijk tegen hem, tegelijkertijd zowel sterk als kwetsbaar, dat hij daardoor met stomheid was geslagen. Hij had nog nooit iemand zoals zij gekend, geen man en geen vrouw, en het enige wat hij nu wilde, was haar nog beter leren kennen. 'Nee, het klinkt niet vreselijk. Het klinkt hard, maar reëel. Het leven is hard en reëel. Je klinkt voor mij ongelooflijk gezond. Gezonder dan ík ben, zeker weten. En ik zou maar niet vragen naar de vrouwen met wie ik relaties heb gehad. Die zitten nu vast allemaal ergens in een inrichting, waar ze eigenlijk al thuishoorden toen ik ze ontmoette. Ik weet niet wat me ertoe heeft gebracht om te denken dat ik voor God kon spelen, en dat ik alles kon veranderen wat hen was overkomen, waarvan ze zich overigens het meeste zelf op de hals hadden gehaald. Ik weet niet waarom ik dacht dat ik die kwellingen verdiende, maar het is al heel lang niet leuk meer. Ik kan het gewoon niet meer, ik ben dan nog liever alleen.' Hij meende het, vooral na wat hij net van haar had gehoord. Alleen leven was heel wat beter dan met die krankzinnigen met wie hij was omgegaan. Het was eenzaam, maar het was in elk geval gezond. Hij bewonderde haar om wat ze deed en had geleerd, en wilde haar voorbeeld volgen. Ze was een rolmodel van gezondheid en normaliteit voor hem. Terwijl hij luisterde, wist hij niet of hij haar wilde als iemand met wie hij een relatie had of alleen maar als vriendin. Het klonk voor hem allebei goed. Ze was mooi terwijl hij zo naar haar zat te kijken, maar bovenal waardeerde hij haar vriendschap. 'Misschien kunnen we een keertje samen naar de bioscoop als we terug zijn in New York,' stelde hij voorzichtig voor.

'Dat zou leuk zijn,' zei ze ongedwongen. 'Maar ik waarschuw je, ik heb een vreselijke smaak wat films betreft. Mijn kinderen willen niet eens met me mee. Ik haat buitenlandse en kunstzinnige films, seks, geweld, droevige eindes of onzinnige flauwekul. Ik houd van films die ik begrijp, met een happy end, waar ik om moet lachen en huilen en waarbij ik niet in slaap val. Als je het na afloop niet kunt laten om te vragen wat de film betekende, neem dan alsjeblieft iemand anders mee, niet mij.'

'Uitstekend. Dan kijken we naar herhalingen van I love Lucy, en huren we Disneyfilms. Jij brengt de popcorn mee, ik huur de films.'

'Afgesproken.' Ze grijnsde naar hem. Daarna liep hij met haar mee naar haar hotel en toen hij afscheid nam, omarmde hij haar en bedankte haar voor de prachtige morgen in haar gezelschap. 'Gaan jullie echt morgen weg?' vroeg hij met een bezorgd gezicht. Hij wilde haar weer zien, het liefst voordat ze allebei uit Portofino vertrokken, maar anders in New York. Hij zou vast nauwelijks kunnen wachten om haar te bellen als hij weer terug was. Hij had nog nooit zo'n vrouw ontmoet als zij, een vrouw met wie hij graag wilde praten. Hij had het te druk gehad met het redden van vrouwen om ooit moeite te doen er een te zoeken met wie hij bevriend kon raken. En Sylvia Reynolds was zo iemand. Op zijn vijftigste, in Portofino, vond híj het zelfs krankzinnig klinken, maar hij had het gevoel alsof hij de vrouw van zijn dromen had gevonden. Hij had geen idee hoe ze zou reageren als hij haar dat zou vertellen. Waarschijnlijk als een haas ervandoor gaan om de politie te bellen. Hij vroeg zich af of hij een flinke dosis waanzin had meegekregen van zijn voormalige vriendinnen, of altijd net zo gek was geweest als zij. Sylvia was niet gek. Ze was mooi en slim, kwetsbaar, eerlijk en reëel.

'We vertrekken morgen,' zei ze rustig, bedroefd omdat ze ook afscheid van hem moest nemen, wat haar enigszins nerveus maakte. Ook al had ze tegen haar therapeut gezegd dat ze er klaar voor was om een man te ontmoeten, nu ze hem had ontmoet, wilde ze eigenlijk alleen maar wegrennen voordat ze weer gekwetst zou kunnen worden. Maar ze wilde hem nog één keer zien voordat ze dat zou doen. In haar hoofd vond er een rare ik-wil-wel-ik-wil-niet-strijd plaats terwijl ze naar hem glimlachte. 'We gaan komend weekend naar Sardinië, waarna ik in Parijs nog even bij een paar kunstenaars langs moet, en daarna ga ik nog een week met mijn kinderen naar Sicilië. Over twee weken ben ik weer terug in New York.'

'Ik ben over ongeveer drie weken terug,' zei hij glunderend terwijl hij haar aankeek. 'Ik geloof dat we dit weekend ook naar Sardinië gaan.' Zodra zij weg was uit Portofino wilde hij ook weg, als Charlie en Gray dat ook zagen zitten.

'Komt dat even mooi uit,' zei ze glimlachend. Ze voelde zich weer jong. 'Waarom eten jullie vanavond niet met z'n drieën met ons mee? Goede pasta en slechte wijn, niet zulk edel vocht waaraan jullie zijn gewend.'

'Nou, wees daar maar niet al te overtuigd van. Als je ooit bij me komt eten, schenk ik toch echt die bocht die ik zelf meestal drink.'

'Dan neem ik de wijn wel mee.' Ze grijnsde. 'Jij kookt. Ik ben een belabberde kok.'

'Mooi zo. Het is fijn om te weten dat er iets is wat je niet kunt. Er is me verteld dat ik een niet-onaardige kok ben. Pasta, taco's, burrito's, goulash, gehaktbrood, sla, pindakaas met jam, pannenkoeken, roerei, macaroni met kaas. Dat is het.'

'Pannenkoeken. Ik ben dol op pannenkoeken. Bij mij verbranden ze altijd. Niemand wil ze ooit eten.' Ze lachte.

En hij glimlachte bij het vooruitzicht om voor haar te kunnen koken. 'Perfect. I love Lucy, met pannenkoeken. Wat voor ijs als toetje? Chocolade of vanille?'

'Mint-stracciatella, bramen of bananen-walnoten,' zei ze zelfverzekerd. Ze begon het leuk te vinden zoals ze zich in zijn aanwezigheid voelde. Het was eng, maar leuk tegelijkertijd. De achtbaan van het leven. Ze had er lang niet in gezeten en besefte nu hoe erg ze het had gemist. Ze had in jaren geen man ontmoet die haar zo aansprak. 'O jezus. Allemaal dure smaakjes. Wat is er mis met literpakken van een goedkoop merk?'

'Ik neem het ijs en de wijn mee, als dat een probleem is.'

'En vergeet de popcorn niet!' bracht hij haar in herinnering.

Het zou niet luxueus worden, maar hij wist dat het goed zou worden. Alles wat hij samen met haar deed, zou dat zijn, net zoals deze dag naar San Giorgio. Die was heel goed geweest. 'Hoe laat gaan jullie eten vanavond?' vroeg hij terwijl hij haar weer omarmde. Het was alleen maar een vriendschappelijke omarming, niets wat haar af zou schrikken of hen tot meer zou verplichten dan een gezellig etentje bij hem thuis. De rest zou op een later tijdstip wel ontdekt en besloten worden, als het voor hen allebei goed voelde. Hij hoopte van wel.

'Halftien, bij Da Puny. Tot straks.' Ze glimlachte ontspannen, zwaaide en verdween daarna in het hotel. Hij daalde met verende tred weer af naar de haven waar de tender en een van de bemanningsleden op hem wachtten. De hele weg terug naar de boot glimlachte hij. En hij glimlachte nog steeds toen Charlie hem zag op het moment dat hij weer aan boord kwam. Het was één uur en ze zaten op hem te wachten voor de lunch.

'Dat duurde lang voor een bezichtiging van een kerk met een vrouw die je amper kent,' merkte Charlie olijk op terwijl hij naar zijn oude vriend keek. 'Heb je haar een huwelijksaanzoek gedaan?'

'Waarschijnlijk had ik dat moeten doen, maar ik heb het weer eens verknald. Bovendien heeft ze twee kinderen, en je weet dat ik vreselijk de pest aan kinderen heb.'

Charlie lachte om zijn antwoord en nam hem niet serieus. 'Het zijn geen kinderen, het zijn volwassenen. Bovendien woont Sylvia in New York en wonen zij in Italië en Engeland. Ik denk dat je geen gevaar loopt.'

'Nee, misschien ook niet. Maar kinderen zijn kinderen, hoe oud ze ook zijn.' Van familietafereeltjes moest hij niets hebben, dat wist Charlie. Toen vertelde Gray hun over de uitnodiging voor het eten vanavond, en het stond hen alle drie wel aan.

'Kunnen jullie het zó goed met elkaar vinden?' vroeg Adam toen argwanend.

Maar Gray deed alsof hij geamuseerd was. Hij was nog niet zover om het hun te vertellen. Er was niets gebeurd. Hij vond haar alleen aardig en hij hoopte dat zij hem ook aardig vond. Er viel niets te vertellen. 'Ik wou dat het waar was. Ze heeft prachtige benen, maar ze heeft één gebrek, voor zover ik het kan bekijken.'

'En dat is?' vroeg Charlie geïnteresseerd. Karaktergebreken bij vrouwen fascineerden hem. Hij was er zelfs door geobsedeerd. 'Ze is geestelijk gezond. Dus niet mijn type, vrees ik.'

'Ja, dat dacht ik al,' beaamde Adam.

Gray vertelde hun daarna dat de groep de volgende dag naar Sardinië vertrok, wat hen ook wel aansprak. Portofino was heerlijk, maar ze waren het erover eens dat het lang niet zo leuk zou zijn als de anderen er niet meer waren. Charlie stelde voor dat ze die avond na het eten zouden verkassen en 's nachts varen. Als ze om middernacht weggingen, konden ze de volgende avond rond etenstijd op Sardinië zijn. Het zou plezierig zijn om dezelfde groep weer in Porto Cervo te zien waardoor ze een geweldig weekend konden hebben. En mocht Adam van gedachten veranderen, dan kon hij nog een poging wagen om Sylvia's nichtje te versieren. Maar zelfs zonder dat genoten ze van het hele gezelschap. Het was een bonte verzameling geweldige mensen.

Charlie vertelde hun plannen aan de kapitein en die zou zorgen dat de bemanning paraat zou zijn. Een nachtelijke oversteek was makkelijk voor de passagiers, maar lastig voor de bemanning. Maar ze deden het regelmatig. De kapitein zei dat hij zou gaan slapen terwijl Charlie met zijn gasten aan het diner zat, en zou vertrekken zodra ze weer aan boord waren. Dan zouden ze de volgende middag ruim voor het avondeten in Sardinië zijn.

Gray vertelde het die avond tijdens het eten aan Sylvia. Ze glimlachte naar hem, vroeg zich af wat hij tegen de anderen had gezegd en was lichtelijk verlegen omdat ze zo gecharmeerd van hem was. Ze had zoiets al jaren niet meer gevoeld, maar ze was er ook nog niet klaar voor om dat tegen Gray te zeggen. Ze begreep wel dat die gevoelens wederzijds waren en dat hij haar ook graag mocht. Ze voelde zich weer als een jong meisje.

Ze genoten allebei van het etentje. Sylvia zat tegenover Gray aan tafel, maar niets van wat ze zei of deed verraadde haar gevoelens voor hem. Bij het afscheid kuste ze hem en de anderen op beide wangen en spraken ze af om elkaar de volgende dag vóór het avondeten in de jachtclub in Porto Cervo op te zoeken.

Gray wilde nog een laatste keer naar haar kijken en draaide zich om terwijl ze wegliepen, maar Sylvia keek geen moment achterom. Ze was diep in gesprek met haar nichtje toen ze even op het piazza bleven staan om een ijsje te kopen, en het viel Gray weer op dat Sylvia een prachtig figuur had. Ook had ze een opmerkelijk stel hersenen. Hij wist niet wat hem het meeste beviel.

'Ze ziet je wel zitten,' merkte Adam op terwijl ze in de tender stapten. Dat deed Charlie op de een of andere manier aan de middelbare school denken, en hij lachte om hen.

'Ik haar ook,' zei Gray nonchalant terwijl hij op een bankje ging zitten en over het water naar de op hen wachtende Blue Moon keek.

'Ik bedoel dat ze je heel erg ziet zitten. Ik denk dat ze met je naar bed wil.'

'Zo is ze helemaal niet,' zei Gray met een stalen gezicht, omdat hij haar wilde beschermen tegen Adams gebruikelijke commentaar. Hij vond dat ineens nogal oneerbiedig.

'Je kunt me nog meer vertellen. Ze is een mooie vrouw, ze zal toch met iemand het bed in willen duiken. Dan kun jij dat net zo goed zijn. Of vind je haar soms te oud voor jou?' vroeg Adam zich ineens af.

Gray schudde zijn hoofd. 'Ze is niet te oud. Ze is te goed bij haar hoofd, dat heb ik al gezegd.'

'Ja, dat idee krijg ik ook. Maar zelfs geestelijk gezonde vrouwen houden ervan om een wip te maken.'

'Ik zal het onthouden, voor het geval ik nog een keer zo'n vrouw tegen het lijf loop,' zei Gray terwijl hij naar Charlie glimlachte die hem met belangstelling gadesloeg. Charlie begon zich af te vragen of Gray en Sylvia echt iets met elkaar hadden.

'Maak je niet ongerust, dat zal je niet overkomen,' zei Adam lachend. De drie mannen stapten op dat moment aan boord van de Blue Moon, waarna Charlie nog als slaapmutsje een cognacje voor hen inschonk. En terwijl ze gedrieën in het maanlicht op het achterdek zaten, lichtte de bemanning het anker en voeren ze weg. Gray zat naar het maanlicht te kijken dat op het water danste, dacht aan Sylvia op haar hotelkamer en wilde dat hij bij haar was. Hij kon zich niet voorstellen dat het geluk zo met hem was, dat hem zoiets zou kunnen overkomen. Maar wie weet, misschien gebeurde het toch nog. Ze hadden in elk geval een afspraak om samen in New York pannenkoeken en ijs te eten. Daarna zou hij wel weer verder zien. En voor die tijd stond hem nog een weekend op Sardinië te wachten. Voor het eerst in vele jaren voelde hij zich weer als een jongen. Een vijftigjarige jongen met een absoluut ongelooflijk negenenveertigjarig meisje.

4

Samen met Sylvia en haar vrienden was het net zo leuk op Sardinië als ze gehoopt hadden. In Porto Cervo voegden zich nog twee Italiaanse stellen bij hen, en Charlie nam iedereen mee naar de boot voor lunches en diners en om te waterskiën en te zwemmen. Dat bood Gray en Sylvia de gelegenheid elkaar beter te leren kennen, zelfs met al die andere mensen om hen heen. En Adam, die hen het hele weekend in de gaten hield, kwam uiteindelijk tot de conclusie dat ze niet meer dan vrienden waren. Charlie was daar niet zo van overtuigd, maar hield zijn indrukken voor zich. Hij wist dat als Gray hem iets wilde vertellen, hij dat wel zou doen. Charlie sprak zelf ook redelijk veel met haar. Ze praatten over zijn fonds en het werk dat ze allebei deden, haar galerie en de kunstenaars die ze vertegenwoordigde. Het was duidelijk dat ze van haar werk hield. En het was net zo duidelijk dat ze zijn vriend graag mocht en Gray haar ook. Sylvia en Gray babbelden bij verschillende gelegenheden met elkaar, zwommen samen, dansten in nachtclubs en lachten heel veel. Tegen het einde van het weekend hadden ze allemaal het gevoel dikke vrienden te zijn geworden. En voordat Sylvia voor de laatste keer de boot verliet, sprak Gray zachtjes met haar en zei dat hij haar in New York zou bellen zodra hij thuis was. Ze glimlachte naar hem, omarmde hem en wenste hem een goede reis. Toen Sylvia uiteindelijk met haar groep was vertrokken, gingen de drie vrienden twee dagen naar Corsica. Tegen die tijd hadden ze Sardinië wel gezien en het zou zonder de groep lang niet zo leuk zijn.

Vanuit Corsica gingen ze naar Ischia, en vandaar naar Capri. Daarna voeren ze langs de westkust van Italië noordwaarts, en gingen voor de laatste week weer aan de Franse Rivièra bij Antibes voor anker. Zoals altijd was het fantastisch als ze samen waren. Ze gingen naar nachtclubs en restaurants, wandelden, zwommen, winkelden, ontmoetten mensen, dansten met vrouwen en maakten van vreemden vrienden. En op een van hun laatste avonden dineerden ze in de Eden Roc. Het was een perfecte trip geweest, daar waren ze het wel over eens.

'Kom deze winter toch ook naar Saint-Barthélemy,' spoorde Adam Gray aan. Hij vloog daar altijd heen om rond oudjaar een week of twee samen met Charlie op de boot door te brengen. Gray zei altijd dat een maand op de boot in de zomer genoeg voor hem was, maar ze wisten allemaal waarom hij een hekel aan de Caraïben had. Er werden daar te veel nare herinneringen bij hem opgeroepen.

'Misschien ooit wel,' zei Gray vaag. Charlie zei dat hij het hoopte.

Op de laatste avond hing er altijd een nostalgische sfeer, omdat ze er de smoor in hadden om elkaar los te laten en weer terug in het normale leven te moeten stappen. Adam zou Amanda en Jacob in Londen ontmoeten en hen voor een weekendje mee naar Parijs nemen waar ze in het Ritz zouden logeren. Voor hem zou het dus een zachte overgang worden na alle luxe op de Blue Moon. Maar Gray zou rechtstreeks van Nice naar New York vliegen, wat op alle fronten een cultuurschok teweeg zou brengen. Terug in zijn atelier in een gebouw zonder lift in het Meatpacking District, tegenwoordig een trendy buurt, zou zijn woon-werkruimte nog even oncomfortabel als altijd zijn. Maar het was er tenminste wel goedkoop. Hij verheugde zich erop om Sylvia te bellen zodra hij thuis was. Hij had overwogen om haar vanaf de boot te bellen, maar wilde geen dure telefoontjes op Charlies kosten maken omdat hij dat onbeleefd vond. Hij wist dat ze de week daarvoor was teruggekomen, na haar reisje met haar kinderen naar Sicilië. Charlie zou nog drie weken in Frankrijk blijven, op de boot, geriefelijk in zijn eentje. Toch voelde hij zich altijd erg eenzaam als de andere twee weer waren vertrokken. Hij zag ze niet graag weggaan.

Op de ochtend van hun vertrek reden Gray en Adam samen naar het vliegveld in een limo die de purser voor hen had gehuurd. Charlie stond op het achterdek te zwaaien en was bedroefd toen ze uit het zicht verdwenen. Ze waren zijn beste vrienden en allebei goeie kerels. Ondanks al hun grillen en obsessies, Adams commentaar op vrouwen en zijn zwak voor erg jonge meiden, wist Charlie dat het fatsoenlijke mannen waren die heel veel om hem gaven, en hij ook om hen. Hij zou alles voor ze doen en hij wist dat zij dat ook voor hem zouden doen. Ze waren de drie musketiers, door dik en dun.

Adam belde Charlie vanuit Londen om hem te bedanken voor de fantastische trip en de volgende dag stuurde Gray hem een e-mail waarin hetzelfde stond. Het was de beste reis tot nu toe geweest, daarover waren ze het eens. Je kon het je nauwelijks voorstellen, maar hun gezamenlijke reis werd ieder jaar beter. Ze ontmoetten geweldige mensen, gingen naar prachtige plekken en genoten ieder jaar meer van elkaars gezelschap. Dat gaf Charlie soms het gevoel dat het leven nog niet zo slecht zou zijn als hij nooit de juiste vrouw zou ontmoeten. Als dat mocht gebeuren, had hij tenminste altijd nog twee opmerkelijke mannen als vrienden. Het leven kon erger zijn.

Hij bracht zijn laatste twee weken op de boot door met het op de computer afhandelen van allerlei zaken, met het afspreken van bijeenkomsten voor als hij terug was en het maken van een lijst van noodzakelijke reparaties en onderhoudsklussen aan de boot waarvoor de kapitein moest zorgen. In november zouden ze de oversteek naar de Caraïben maken en Charlie zou het heerlijk hebben gevonden om mee te varen. Hij vond dat ontspannend en lekker rustig, maar hij had dit jaar nog te veel te doen. Het fonds had bijna een miljoen dollar gegeven aan een nieuw opvangcentrum voor kinderen en hij wilde in de buurt zijn om te zien hoe zijn geld werd besteed. Toen hij ten slotte in de derde week van september van boord ging, was hij er klaar voor. Hij wilde vrienden ontmoeten en weer naar kantoor gaan. Hij was bijna drie maanden weg geweest. Het was hoog tijd om naar huis te gaan, wat je daar ook onder mocht verstaan. Voor hem betekende het een leeg appartement, een kantoor waar hij de tradities van zijn familie hooghield, zijn lidmaatschap van diverse besturen en comités, tijd doorbrengen met vrienden en naar dinertjes of culturele evenementen gaan. Het betekende nooit iemand die thuis op hem zat te wachten als hij terugkwam, of met wie hij zijn leven kon delen. Het leek steeds minder waarschijnlijk te worden dat hij ooit diegene zou vinden, maar ook als dat niet gebeurde, moest hij nog altijd naar huis. Hij kon nergens anders heen. Hij kon de werkelijkheid niet eeuwig ontlopen, zittend op zijn boot. En in New York waren Gray en Adam er ook altijd nog. Hij zou ze bellen zodra hij thuis was en kijken of ze ergens met hem buiten de deur wilden eten. Zij waren feitelijk degenen geworden bij wie hij een thuis vond en de broers van wie hij was gaan houden. Hij was dankbaar dat hij hen had.

De vlucht naar New York verliep zonder problemen en in tegenstelling tot Adam, vloog Charlie met een commerciële luchtvaartmaatschappij. Hij had het nooit lonend gevonden om een vliegtuig voor zichzelf te kopen. Maar Adam reisde meer dan hij en voor hem had het zin. Charlie wist uit een reisschema dat Adams secretaresse hem had gestuurd, dat Adam die avond ook terug naar New York vloog. Hij was na zijn Europese tripje met zijn kinderen een hele week in Las Vegas geweest. Hij had van Adam zelf ook een e-mail ontvangen waarin hij vroeg of Charlie zin had om de volgende week met hem mee naar een concert te gaan. Het zou een van die megamanifestaties worden die Gray verafschuwde maar Charlie enig vond, en dus had Charlie teruggemaild dat hij meeging. Adam had hem teruggeschreven daar blij mee te zijn.

De afgelopen paar weken had hij weinig nieuws van Gray vernomen. Charlie nam aan dat hij aan het werk was en zich volledig in zijn atelier had teruggetrokken na een maand niet geschilderd te hebben. Soms verdween Gray wekenlang en dook dan weer triomfantelijk op wanneer hij alle zeilen had moeten bijzetten om een schilderij aan zijn wil te onderwerpen. Charlie vermoedde dat dat nu ook weer het geval was. Hij was van plan om hem ergens in die week te bellen. En Gray zou verrast zijn om van hem te horen. Hij verloor altijd ieder gevoel van tijd wanneer hij aan het werk was. Soms had hij geen idee welke tijd van het jaar het was en verliet hij dagen of weken achtereen zijn atelier niet. Dat was gewoon de manier waarop hij werkte.

Het was broeierig en warm in New York toen Charlie laat in de middag aankwam. Hij liep snel door de douane en had niets aan te geven. Zijn kantoor had een auto met chauffeur geregeld die voor hem klaarstond, en terwijl ze de stad naderden, deprimeerde de kaalheid van Queens hem. Alles zag er smerig uit en de mensen bezweet en moe, en toen hij het autoraampje opende, sloeg de lucht hem als slechte adem in het gezicht, vervuild door uitlaatgassen. Welkom thuis.

Toen hij zijn appartement binnenkwam, was het zelfs nog erger. Zijn schoonmaakpersoneel had het huis gelucht, maar het rook er nog steeds muf en het zag er treurig uit. Er stonden geen bloemen, er was nergens een teken van leven te bekennen. Drie maanden was lang. Alle post die niet naar Frankrijk was doorgestuurd, lag in zijn werkkamer op hem te wachten. Er lag voedsel in de koelkast, maar er was niemand om het klaar te maken, en hij had geen trek. Er stonden geen boodschappen op het antwoordapparaat. Niemand wist dat hij zou terugkomen, en wat nog erger was, het maakte niemand wat uit. Voor het eerst stond Charlie daar in zijn lege huis en vroeg zich af wat er mis was met hem en zijn vrienden. Was dit wat ze wilden? Was dit waar Adam naar verlangde, met zijn voortdurende pogingen om zich aan niemand te binden en uit te gaan met studentes en domme blondjes? Wat verwachtten ze in godsnaam? De vraag was moeilijk te beantwoorden. Hij had zich nog nooit zo eenzaam in zijn leven gevoeld als op die avond.

De afgelopen vijfentwintig jaar had hij de vrouwen met een heel fijne zeef geschift, op zoek naar een microscopisch kleine onvolkomenheid, als een moederaap die haar baby vlooit. En onvermijdelijk had hij die wel gevonden en daarmee een excuus om hen af te danken. En daarom stond hij hier nu, op een maandagavond, in een leeg appartement, uitkijkend over Central Park en de stelletjes die daar hand in hand rondwandelden of op het gras lagen en samen omhoogkeken naar de bomen. Uiteraard was geen van hen perfect. Waarom was dat goed genoeg voor hen en niet voor hem? Waarom moest alles in zijn leven zo perfect zijn en voldeed geen vrouw aan wat hij wilde? Het was al vijfentwintig jaar geleden dat zijn zus was overleden. Al dertig jaar sinds de dood van zijn ouders in Italië. En na al die jaren schermde hij zijn lege bestaan nog steeds af, steeds alerter op barbaren aan de poort. Hij begon zich af te vragen of het geen tijd werd, of hij dat nu wilde of niet, om een van de barbaren binnen te laten. Hoe beangstigend dat tot nu toe ook had geleken, het zou misschien wel eens in een opluchting kunnen uitmonden.

5

Ondanks dat hij zich liever veel cooler voordeed, belde Gray Sylvia onmiddellijk op de avond van zijn terugkeer in New York. Het was de eerste september. Maandag zou iedereen vanwege een nationale feestdag vrij zijn en hij vroeg zich af of ze weg was. Dat bleek ze gelukkig niet te zijn. Ze klonk verbaasd dat ze iets van hem hoorde, waardoor hij zich heel even afvroeg of hij haar niet goed had verstaan of begrepen, of iets verkeerds had gedaan.

'Heb je het druk?' vroeg hij zenuwachtig. Het leek wel alsof ze in verwarring was gebracht en niet echt blij.

'Nee, sorry. Ik heb lekkage in mijn keuken en ik heb geen idee hoe ik het moet oplossen.' Iedereen in het gebouw waarin ze woonde, was voor het lange weekend weg.

'Heb je de huismeester gebeld?'

'Ja, zijn vrouw krijgt vanavond een kind. En de loodgieter die ik belde, zei dat hij niet voor morgenmiddag kon komen en alleen voor de dubbele prijs werkte omdat het vrije dagen waren. Mijn buurman van hiernaast belde en zei dat het water door zijn plafond sijpelt.'

Ze klonk geïrriteerd, wat hem tenminste bekend voorkwam. Meisjes in nood waren zijn specialiteit. 'Wat is er gebeurd? Is het zomaar ineens begonnen of heb je iets gedaan?' Loodgieteren was weliswaar zijn vak niet, maar hij wist wel zo ongeveer hoe waterleidingen en zo werkten, zij niet. Het was dus een van de weinige dingen die ze niet in de vingers had.

'Eerlijk gezegd' - ze begon nu schaapachtig te lachen - 'heb ik een ring in de gootsteen laten vallen, dus probeerde ik de hele handel uit elkaar te halen voordat hij in het ondergrondse rioleringssysteem van Manhattan zou verdwijnen. Ik heb de ring weer terug, maar er is iets misgegaan. Ik kreeg het allemaal niet meer stevig genoeg vast. Ik schijn een geweldige lekkage te hebben veroorzaakt. En nu heb ik geen idee wat ik moet doen.'

'Zeg de huur op. Zoek onmiddellijk een ander huis,' stelde Gray voor.

Sylvia moest erg om hem lachen. 'Nou, daar schieten we veel mee op. Ik dacht dat je een deskundige op reddingsgebied was. Aan jou heb ik helemaal niets.'

'Ik ben gespecialiseerd in neurotische vrouwen, niet in loodgieterswerk. Jij bent te gezond. Bel een andere loodgieter.' En toen kreeg hij een beter idee. 'Zal ik even naar je toe komen?' Hij was nog geen tien minuten geleden van het vliegveld thuisgekomen. Hij had zelfs nog geen blik op zijn post geworpen. Hij was regelrecht naar de telefoon gelopen om haar te bellen. 'Iets vertelt me dat jij ook niet weet wat er moet gebeuren. Bovendien zie ik er vreselijk uit. Ik heb mijn haar de hele dag nog niet gekamd.' Ze had thuis wat administratief werk gedaan en de kruiswoordpuzzel van The Times opgelost. Het was een van die lome dagen waarop ze niets belangrijks te doen had. Soms was het prettig om in de stad te zijn terwijl iedereen de hort op was, hoewel de eenzaamheid haar meestal aan het eind van de dag begon aan te vliegen omdat ze niemand had om mee te praten. Dus was het fijn iets van hem te horen.

'Ik zie er ook vreselijk uit. Ik ben net uit het vliegtuig gestapt. Bovendien zie jij er waarschijnlijk beter uit dan je denkt.' Hoe vreselijk kon zij er nu uitzien? Hij kon zich niet voorstellen dat ze er anders dan geweldig zou uitzien, zelfs met ongekamde haren. 'Weet je wat? Jij kamt je haar en dan doe ik de gootsteen. Of ik doe je haar en jij de gootsteen. We kunnen elkaar aflossen.'

'Je bent gek,' zei ze vriendelijk en geamuseerd. Het was een doodsaaie, eenzame zondag in een lang weekend en ze was blij dat hij haar had gebeld. 'Weet je wat? Als jij de gootsteen maakt, trakteer ik je op een pizza. Of op Chinees. Jij mag kiezen.'

'Maakt mij niet uit. Ik heb in het vliegtuig gegeten. Ik trek even mijn loodgieterskloffie aan en ben over tien minuten bij je. Houd het nog even vol.'

'Weet je het zeker?' Ze klonk alsof ze in verlegenheid was gebracht, maar wel blij.

'Ja, hoor.' Het was een makkelijke manier om elkaar weer te kunnen zien. Geen verwachtingen, geen nette kleren, geen onbeholpen eerste afspraakje. Alleen maar een lekkage in haar keukengootsteen en ongekamde haren. Hij waste zijn gezicht, poetste zijn tanden, schoor zich, trok een schoon hemd aan en stond tien minuten later buiten. Nog eens tien minuten later stond hij bij haar voor de deur. Ze woonde in een loft ten zuiden van zijn huis, in SoHo. Het gebouw was gerenoveerd en had een nette en chique uitstraling. Ze woonde op de bovenste verdieping en de kunst die hij overal zag zodra hij uit de lift stapte, zag er serieus en indrukwekkend uit. Het leek niet op wat hij maakte, maar hij wist dat ze dat soort werk verkocht. Haar eigen collectie bevatte een paar werken van grote kunstenaars waarop onmiddellijk zijn oog viel. Het was niet zo moeilijk om aan het huis te zien dat ze een uitstekende smaak had.

Ze had dezelfde inspanningen geleverd als hij, had haar gezicht gewassen, haar haren gekamd, haar tanden gepoetst en een schoon T-shirt aangetrokken. Behalve dat, was ze blootsvoets, droeg een spijkerbroek en was blij hem te zien. Ze omhelsde hem even snel en bekeek hem van top tot teen. 'Je ziet er voor mij niet echt als een loodgieter uit.'

'Ik kon mijn overall niet vinden. Sorry. Je zult het hiermee moeten doen.' Hij droeg nette schoenen en een schone spijkerbroek. 'Heb je het water afgesloten?' vroeg hij terwijl ze hem naar de keuken leidde. De inrichting was een en al zwart graniet en chroom. Het was er prachtig en ze vertelde hem dat ze haar huis grotendeels zelf had ontworpen.

'Nee,' zei ze met een beteuterd gezicht in antwoord op zijn vraag over het water. 'Ik weet niet hoe dat moet.'

'Oké,' zei hij, waarna hij mompelend in zichzelf onder de gootsteen dook. Er liep een gestage kleine waterval vanuit de gootsteen in het kastje daaronder en overal op de vloer had ze handdoeken neergelegd. Gray ging op zijn knieën zitten op zoek naar de afsluiter en vroeg haar om een moersleutel. Ze gaf hem die, en een minuut later stopte de waterstroom. Probleem opgelost, of in elk geval voorlopig opgeschort. Hij kwam met een brede grijns onder de gootsteen vandaan, en met natte broekspijpen op de plekken waarop hij geknield had gezeten.

'Je bent een genie. Bedankt.' Ze glimlachte terug en wierp toen een blik op zijn spijkerbroek. 'Jeminee, je bent helemaal nat. Ik wil hem wel drogen, maar het is misschien een beetje vrijpostig om je op een eerste afspraakje al te vragen hem uit te trekken. Ik ben het enigszins verleerd, maar ik geloof dat je zoiets beter niet kunt doen.' Aan de andere kant wist ze dat als ze het niet deed, hij er tijdens het eten beroerd bij zou zitten in zijn natte broek. En bovendien, zo vermoedde ze juist, was hij moe van de reis en had er geen enkele behoefte aan om zich ongemakkelijk in die natte broek te voelen. 'Misschien moeten we de etiquette maar even vergeten. Doe je broek uit. Ik zal hem in de droger stoppen. Ik haal even een handdoek voor je. We kunnen wel een pizza thuis laten bezorgen.' Ze kwam vijf minuten later terug met een wit badlaken. Het was een grote, donzige, luxe handdoek. Ze wees hem haar gastentoilet waar hij zich kon verkleden. Een minuut later kwam hij terug, met zijn spijkerbroek in zijn hand en met de handdoek om zijn middel geslagen. Hij zag er komisch uit met zijn overhemd, sokken en schoenen nog aan.

'Ik voel me wel een beetje belachelijk,' gaf hij met een schaapachtige grijns toe, 'maar ik zou me waarschijnlijk nog belachelijker voelen als ik in mijn boxershort ergens zou zitten te eten.' Ze lachte en daarna volgde hij haar naar de grootste ruimte van de loft. Ze had een enorme woonkamer vol beelden en schilderijen. Het was een ongelooflijk decor voor haar kunst. Terwijl hij rondkeek, zag hij werk van verschillende belangrijke kunstenaars. 'Wauw! Wat heb je fantastische dingen hier.'

'Ik verzamel al jaren. Op een dag geef ik alles aan mijn kinderen.'

Wat ze zei herinnerde hem er weer aan dat deze hele situatie niet zo eenvoudig was als het leek, in elk geval niet voor hem. Door het noemen van haar kinderen sloeg de schrik hem om het hart. Hij had nooit wat te maken willen hebben met vrouwen die kinderen hadden. Maar Sylvia was anders. In alles was ze anders dan alle vrouwen die hij ooit had gekend. Misschien waren haar kinderen ook wel anders. En ze waren tenminste niet van hem. Hij had een bijna krankzinnige angst voor kleine kinderen, of een fobie voor hen. Hij wist niet precies waar dat op duidde, maar hij wist dat het niet in orde was.

'Waar zijn ze?' vroeg hij, zenuwachtig om zich heen kijkend alsof hij verwachtte dat ze ieder moment uit de kast op hem af konden springen, als addertjes onder het gras, of pitbulls.

Ze zag zijn gezichtsuitdrukking en was weer geamuseerd. 'In Europa, weet je nog wel? Daar wonen ze. In Oxford en Florence. Voor Kerstmis komen ze niet thuis. Je loopt geen gevaar. Ook al zou ik willen dat ze hier waren.'

'Heb je een leuke reis met ze gehad?' vroeg hij beleefd terwijl ze naar de keuken liep om de droger op een andere stand te zetten, waarna ze weer terugkwam.

'Heel leuk. En jij? Hoe was de rest van jullie vakantie?' Ze ging op de bank zitten.

Gray zat in een enorme zwartleren stoel tegenover haar. Ze zag er mooi uit met die blote voeten en in haar spijkerbroek, en hij was blij haar te zien. Blijer dan hij zich ooit in de afgelopen jaren had gevoeld. Hij had haar gemist, wat hij zelfs krankzinnig vond. Hij kende haar nauwelijks, maar hij had tijdens de laatste weken van de reis voortdurend aan haar gedacht. 'Het was geweldig,' zei hij, zittend in de handdoek in de leren stoel. Ze probeerde niet te lachen terwijl ze naar hem keek. Hij zag er grappig en kwetsbaar en lief uit.

'Nee, eigenlijk was het dat niet,' corrigeerde hij zichzelf. 'Het was goed. Maar niet zo goed als in Portofino en Sardinië met jou. Ik heb veel aan je gedacht nadat je was vertrokken.'

'Ik heb ook aan jou gedacht,' gaf ze toe, en toen glimlachte ze naar hem. 'Ik ben blij dat je weer terug bent. Ik verwachtte niet dat je al zo snel zou bellen.'

'Ik ook niet. Of eerlijk gezegd, ja toch wel. Ik wilde je bellen zodra ik thuis was.'

'Ik ben blij dat je het hebt gedaan. Overigens, wat voor pizza wil je?'

'Waar hou jij van?'

'Alles. Pepperoni, pesto, gehakt, een doodgewone.'

'Idem dito, wat mij betreft,' zei hij, terwijl hij haar in de gaten hield. Ze leek op eigen terrein volledig op haar gemak.

'Ik bestel er wel een met alles erop en eraan, alleen zonder ansjovis. Ik haat ansjovis,' zei ze toen ze de kamer verliet.

'Ik ook.'

Ze ging kijken hoe ver de droger was, kwam terug met de spijkerbroek en reikte hem aan. 'Doe je broek aan, dan bestel ik de pizza. Nogmaals bedankt voor het repareren van de gootsteen.'

'Dat heb ik niet gedaan,' zei hij. 'Ik heb alleen maar het water afgesloten om de lekkage te stoppen. Je zult dinsdag toch een loodgieter moeten laten komen.'

'Ik weet het.' Ze glimlachte terwijl hij met zijn spijkerbroek in de hand in het toilet verdween. Hij kwam terug en gaf haar de opgevouwen handdoek. Ze keek verbaasd toen ze deze van hem overnam.

'Is er iets mis?' vroeg hij.

'Je hebt hem niet op een hoopje op de grond laten liggen. Is er soms iets mis met jou? Ik dacht dat alle mannen dat deden.' Ze glimlachte weer naar hem.

Hij grijnsde terug. Even had hij 'm geknepen als een oude dief, omdat ze zo verbaasd had gekeken toen hij haar de handdoek gaf. Het hele huis zag er zo onberispelijk netjes uit dat hij niets anders had kunnen bedenken dan de handdoek aan haar teruggeven. 'Zal ik hem dan maar weer terug op de vloer van het toilet leggen?' bood hij aan.

Ze schudde haar hoofd en bestelde toen de pizza. Zodra ze dat had gedaan, bood ze hem een glas wijn aan. Ze had verscheidene flessen uitstekende Californische wijn in de koelkast en ontkurkte er een. Het was een Chardonnay, en toen hij hem proefde, smaakte hij heerlijk.

Ze liepen weer terug naar de woonkamer en gingen zitten. Deze keer kwam ze naast hem op de bank zitten in plaats van tegenover hem met de salontafel tussen hen in. Hij kon zich bijna niet bedwingen om haar dicht tegen zich aan te trekken, maar hij was er nog niet klaar voor om dat nu al te doen, en zij ook niet. De opgelatenheid tussen hen was tastbaar. Ze kenden elkaar nauwelijks en hadden elkaar nu een paar weken niet gezien.

'Jij bent ook anders dan anders voor mij,' merkte hij op in reactie op haar verbazing dat hij haar schone witte handdoek niet op de grond had gegooid. 'Als je dat niet was geweest, zou je een aanval van hysterie hebben gehad vanwege die lekkage in je keuken, of had misschien wel tegen me gezegd dat het mijn schuld was, of dat je laatste vriend of ex-man dat had gedaan om je te terroriseren, omdat hij ons allebei dood wilde hebben. En ieder moment zou hij met een geweer in zijn hand de brandtrap op kunnen komen stormen.'

'Ik heb geen brandtrap,' zei ze verontschuldigend en lachend om wat hij had gezegd. Ze kon zich absoluut geen voorstelling maken van de vrouwen met wie hij eerder een relatie had gehad. En hij kon dat nu ook niet meer.

'Dat maakt het wel veel eenvoudiger,' zei hij rustig en vol lof voor haar. 'Je hebt een heerlijk huis, Sylvia. Het is mooi en elegant en smaakvol, net als jij.' Het zag er niet protserig uit, of opzichtig, maar alles erin had stijl en was van buitengewoon goede kwaliteit.

'Ik vind het hier ook heerlijk. Ik heb hier een heleboel kostbare schatten die veel voor me betekenen.'

'Dat is te zien,' zei hij, waarbij hij dacht dat zij ook al heel snel een kostbare schat voor hem werd. Nu hij haar weer zag, drong het tot hem door dat hij haar zelfs nog meer mocht dan eerst. Het was alsof het zien van waar ze woonde, de werkelijkheid veel dichterbij bracht waardoor het allemaal meer betekenis kreeg. Het was anders dan haar in restaurants zien of op Charlies boot. Ze had er mooi en aantrekkelijk voor hem uitgezien, maar nu leek ze veel echter.

Terwijl ze op de pizza wachtten, spraken ze over de galerie en de kunstenaars die ze vertegenwoordigde.

'Ik zou graag je werk zien,' zei ze attent.

Hij knikte. 'Ik wil ook graag dat jij het ziet. Het is heel anders dan wat jij exposeert.'

'Bij welke galerie zit je?' Ze was nieuwsgierig, hij had het haar nooit verteld.

Hij haalde zijn schouders op toen hij antwoord gaf. 'Ik heb er op dit moment geen. Over mijn laatste galeriehouder was ik niet tevreden. Ik zal iets moeten doen om een andere te vinden. Maar ik heb toch nog niet genoeg werk voor een expositie, dus heb ik geen haast.'

Toen arriveerde de pizza. Sylvia betaalde ervoor, hoewel Gray het wel aanbood. Ze zei tegen hem dat het zijn honorarium was voor het stoppen van de lekkage. Ze gingen aan de keukentafel zitten om de pizza op te eten en genoeglijk door te kletsen. Ze nam ook een glas wijn, deed de lampen uit, stak kaarsen aan en diende de pizza op mooie Italiaanse borden op. Alles wat ze deed, aanraakte of bezat, had iets elegants en stijl. Net zoals zijzelf, met haar eenvoudige paardenstaart, haar blote voeten en in spijkerbroek. Ze droeg dezelfde verzameling turkooizen armbanden die ze in Italië ook om had gehad.

Ze zaten heel lang aan tafel, pratend over niets in het bijzonder. Ze genoten gewoon alleen maar van hun samenzijn. Het was tien uur toen hij eindelijk toegaf dat de jetlag hem parten begon te spelen. Samen met de wijn maakte het hem slaperig. Hij stond op van tafel, vol spijt, hielp haar de vuile borden in de vaatwasmachine te zetten, hoewel ze nadrukkelijk beweerde dat ze dat wel zelf kon doen nadat hij was vertrokken. Hij vond het fijn haar te helpen en het was duidelijk dat ze dat niet gewoon was. Ze was gewend om alles zelf te doen, net zoals hij ook al zijn hele leven deed. Maar het was leuker om dingen samen te doen, en hij vond het erg jammer dat hij moest gaan. Hij vond het prettig om bij haar te zijn. En toen hij zich naar haar omdraaide voordat hij vertrok, keek ze naar hem op.

'Bedankt dat je langskwam om me te helpen, Gray. Dat waardeer ik. Als je het water niet had afgesloten, zou ik nu in mijn keuken rondzwemmen.'

'Je zou het uiteindelijk wel zelf hebben uitgevogeld. Maar het was een fantastisch excuus om je weer te zien,' zei hij eerlijk. 'Bedankt voor de pizza en voor het goede gezelschap.' Hij stak zijn armen uit en omhelsde haar. En gaf haar een kus op beide wangen. Maar toen hield hij op, keek haar aan, bleef haar zo vasthouden en vroeg zich af of het misschien te snel was. Een vraag schitterde in zijn ogen en zij beantwoordde die. Ze sloeg haar armen om zijn schouders en trok hem dichter tegen zich aan, en terwijl ze dat deed, ontmoetten hun lippen elkaar, en het was moeilijk te zeggen of hij haar als eerste had gekust of zij hem. Het deed er niet meer toe. Ze hielden elkaar stevig vast met al het verlangen dat ze in de afgelopen weken voor elkaar hadden gevoeld en met de leegte waarmee ze de maanden en jaren daarvoor hadden geleefd. Het was een oneindige, adembenemende, bezielende kus.

En toen hij haar daarna alleen maar vasthield, legde ze haar gezicht tegen het zijne en fluisterde: 'Wauw! Hier was ik niet op voorbereid... ik dacht dat je alleen maar kwam om mijn gootsteen te repareren.'

'Dat was ook zo,' fluisterde hij terug. 'Ik wilde dit in Italië al, maar ik dacht dat het te snel zou zijn.'

Ze knikte, wetende dat het waarschijnlijk ook zo was geweest. Ze wilde met hem naar bed, maar ze wist dat het veel en veel te snel was, volgens de regels. Ze kenden elkaar net iets meer dan een maand en hadden elkaar een paar weken niet gezien. Langzaamaan, dan breekt het lijntje niet, zei ze tegen zichzelf. Ze genoot nog steeds na van zijn eerste kus. En precies op het moment dat ze eraan dacht, kuste hij haar weer. Deze keer was het hartstochtelijker, en ze kon niet anders dan zich afvragen hoe vaak hij dit met andere vrouwen had gedaan, hoeveel verhoudingen hij had gehad, hoeveel gekke vrouwen in zijn leven waren gekomen, hoeveel hij er had willen redden, hoe vaak het was uitgegaan, en hoe vaak hij weer met iemand anders opnieuw was begonnen. Hij had zijn leven lang zinloze relaties gehad, als een maalstroom van vrouwen, en zij had in haar hele leven maar van twee mannen gehouden. En nu was hij daar. Ze hield nog niet van hem, maar ze dacht dat het tot de mogelijkheden zou kunnen behoren, ooit. Hij had iets waardoor ze wilde dat hij voor eeuwig en altijd bij haar bleef en nooit meer wegging. Zoals 'de man die kwam eten' uit het gelijknamige toneelstuk en die niet meer wegging en gewoon bij de vrouw introk.

'Ik moet nu echt gaan,' zei hij met een zachte, sexy stem die haar onmiddellijk opwond.

Ze knikte omdat ze vond dat ze het ermee eens moest zijn, maar dat was ze niet. Ze opende de deur voor hem, maar hij bleef dralen. 'Als ik morgen het water weer aanzet,' fluisterde ze, 'kom je dan weer terug om het uit te zetten?' Ze keek hem onschuldig aan, haar haren enigszins in de war en haar ogen vol dromen.

Hij grinnikte om haar. 'Ik kan het nu ook al aanzetten en ons een excuus voor mij geven om te blijven,' fluisterde hij hoopvol.

'Ik heb geen excuus nodig, maar ik geloof niet dat we dat moeten doen,' zei ze zedig.

'Waarom dat?' Hij aaide haar nek en tastte uitdagend met zijn lippen haar gezicht af.

Ze liet haar handen door zijn haar glijden en trok hem dicht naar zich toe. 'Volgens mij bestaat er zoiets als een boek met regels voor dit soort situaties. Ik geloof dat erin staat dat je bij je eerste afspraakje niet geacht wordt met elkaar naar bed te gaan, nadat je pizza hebt gegeten of een gootsteen hebt gerepareerd.'

'Verdorie, als ik dat had geweten, had ik de gootsteen niet gerepareerd en die pizza niet opgegeten.' Hij glimlachte naar haar en bleef haar kussen. Hij verlangde meer naar haar dan hij ooit naar welke vrouw ook had verlangd. En hij zag aan haar dat zij net zo erg naar hem verlangde maar nog steeds het gevoel had dat ze het niet moest doen.

Ze probeerde met volle teugen te genieten van het moment, en van hem. 'Zie ik je morgen weer?' zei ze zachtjes.

Het was bijna plagerij, maar niet helemaal, en het verbaasde hem dat hij het wel leuk vond, wachten op haar en op het juiste moment, wanneer dat ook mocht komen. Wat hem betreft brak het nu aan, of wanneer zij het natuurlijk maar wilde. Hij was bereid om te wachten als Sylvia dat liever had. Ze was het waard om op te wachten. Hij had vijftig jaar op haar gewacht. 'Bij jou of bij mij?' fluisterde hij. 'Ik zou het heerlijk vinden als je naar mij toe kwam, maar het is er een puinhoop. Ik ben een maand weg geweest en niemand heeft het schoongemaakt. Misschien komt er dit weekend wat van. Waarom zou ik morgen niet hier terugkomen om te kijken hoe de gootsteen het doet?' De galerie was vanwege de feestdagen nog gesloten en ze was van plan om thuis te werken. Ze had de volgende dag niets anders te doen. 'Ik ben hier de hele dag. Kom maar wanneer je wil. Ik kook wel voor je.'

'Ik kook. Ik bel je morgenochtend.' Hij kuste haar weer en vertrok toen.

Ze bleef doodstil staan, kijkend naar de deur nadat ze hem weer had dichtgedaan. Hij was een opmerkelijke man en het was een betoverend moment. Ze liep haar slaapkamer in alsof ze hem voor het eerst zag, en vroeg zich af hoe die eruit zou zien met Gray erin.

En terwijl hij de straat op liep en een taxi aanhield, had hij het gevoel alsof alles in zijn leven in één avond was veranderd.

6

Gray belde Sylvia de volgende morgen om tien uur. Zijn hele huis zag eruit als een zwijnenstal en hij had niet eens de moeite genomen om zijn koffer uit te pakken. Hij was de avond daarvoor onmiddellijk in bed gedoken, denkend aan haar, en zodra hij wakker was, belde hij haar. Ze had wat administratie gedaan en glimlachte toen ze hem hoorde.

Ze vroegen elkaar hoe ze geslapen hadden. Zij had de halve nacht wakker gelegen, denkend aan hem, en hij had geslapen als een roos.

'Hoe heeft de gootsteen het gehouden?'

'Goed, hoor.' Ze glimlachte.

'Misschien kan ik hem beter even komen controleren.'

Ze lachte om hem, waarna ze een paar minuten babbelden. Hij zei dat hij na zijn reis nog het een en ander thuis moest doen, maar bood aan om rond halfeen met een lunch langs te komen. 'Ik dacht dat we vanavond samen zouden eten,' zei ze verbaasd, hoewel ze tegen hem had gezegd dat ze de hele dag thuis zou zijn, wat een stilzwijgende uitnodiging was geweest die ze ook zo had bedoeld.

'Ik geloof niet dat ik zo lang kan wachten,' zei hij eerlijk. 'Ik heb vijftig jaar op je gewacht. Nog negen uur en ik ga dood. Heb je met de lunch wel tijd?' vroeg hij zenuwachtig.

Ze glimlachte. Ze had tijd voor alles wat hij wilde. Ze had de avond daarvoor, toen hij haar kuste, besloten dat ze er klaar voor was om hem in haar wereld toe te laten en haar leven met hem te delen. Ze wist niet waarom het oké voelde, maar alles aan hem voelde oké. Ze wilde bij hem zijn. 'Ik heb tijd wanneer je maar wilt.'

'Kan ik iets meenemen? Quiche? Kaas? Wijn?' 'Ik heb hier nog wel wat. Je hoeft niets mee te nemen.' Er was zoveel dat ze met hem wilde doen, lopen door Central Park, rondstruinen in de Village, naar de film gaan, in bed liggen en tv-kijken, uit eten gaan, thuisblijven en voor hem koken, zijn werk zien, haar galerie aan hem laten zien, of alleen maar liggen in bed en hem vasthouden. Ze kende hem nauwelijks maar tegelijkertijd had ze ook het gevoel alsof ze hem haar hele leven al kende.

In zijn atelier maakte Gray de post open, keek de rekeningen door en trok lukraak zijn kleren uit zijn koffer. De meeste liet hij op de grond liggen en haalde ertussenuit wat hij nodig had. Hij douchte, schoor zich, kleedde zich aan, schreef snel een paar cheques uit, rende de deur uit, deed de cheques op de post en ging naar de enige bloemist in de buurt die open was. Hij kocht vierentwintig rozen, hield een taxi aan en gaf de chauffeur Sylvia's adres in SoHo. Om twaalf uur precies drukte hij op de bel en stond even later bij haar in de deuropening. De loodgieter was net vertrokken en haar ogen werden groot toen ze de rozen zag.

'O, hemeltjelief, ze zijn prachtig... Gray, dat had je niet moeten doen.' En dat meende ze echt. Ze wist dat hij een doodarme kunstenaar was en ze was diep onder de indruk van de tederheid en de gulheid van zijn gebaar. Hij was een echte romanticus. Na een leven lang met narcisten had ze eindelijk een man gevonden om wie ze niet alleen gaf, maar voor wie zij ook iets betekende.

'Als ik het me kon permitteren, zou ik je elke dag rozen sturen. Dit zijn voorlopig waarschijnlijk de laatste,' zei hij spijtig. Hij moest zijn huur en zijn telefoonrekening nog betalen, en zijn vliegticket naar Frankrijk was vreselijk duur geweest. Hij had niet gewild dat Charlie dat betaalde. Het minste wat hij kon doen, vond hij, was toch zelf de reis betalen. Hij had gehoopt heen en terug een lift met Adams vliegtuig te kunnen krijgen, maar Adam was op de heenweg rechtstreeks van Las Vegas naar Europa gevlogen en terug met zijn kinderen naar Londen. 'Ik wilde je vandaag rozen geven, omdat het vandaag een speciale dag is.'

'Hoezo dat?' vroeg ze, terwijl ze de rozen nog steeds in haar armen vasthield en naar hem opkeek met ogen die enorm groot leken. Ze was opgewonden, maar tegelijkertijd ook een beetje bang.

'Omdat vandaag het begin is... Dit is de dag waarop wij beginnen... waar het allemaal aanvangt. Na vandaag zullen we allebei nooit meer helemaal hetzelfde zijn.' Toen keek hij haar aan, nam de rozen van haar over en legde de enorme bos op een tafeltje dichtbij. En daarna nam hij haar in zijn armen, kuste haar en hield haar vast. Hij voelde haar trillen en toen keek hij weer naar haar. 'Ik wil dat je gelukkig bent,' zei hij zacht. 'Ik wil dat dit voor ons allebei een goede ervaring wordt.' Mettertijd wilde hij zorgen dat ze de pijn en de teleurstellingen waaronder ze had geleden, zou vergeten. Hij wilde zorgen dat hij zelf de absurditeiten en krenkingen uit zijn eigen leven zou vergeten. Dit was hun kans om het goed aan te pakken en elkaar een beter leven te geven.

Ze schikte de rozen in een vaas en zette ze op een tafel in de woonkamer.

'Heb je honger?' riep ze naar hem terwijl ze terug naar de keuken liep. Hij kwam haar achterna en bleef in de deuropening staan, glimlachend naar haar. Ze was mooi. Ze droeg een wit hemd en een spijkerbroek, en zonder een woord te zeggen liep hij op haar af en begon haar hemd los te knopen. Ze bleef bewegingloos staan en keek naar wat hij deed. Hij liet het hemd langzaam van haar schouders glijden en gooide het op een stoel, en daarna bewonderde hij haar alsof ze een kunstwerk was of een schilderij waaraan hij zojuist de laatste hand had gelegd. Ze was perfect. Haar huid vertoonde geen tekenen van ouderdom en haar lichaam was jong en strak en atletisch. Lange tijd had niemand het gezien. En was er geen man geweest die een spiegel kon zijn voor wie ze was of wat ze voelde, of die zich bekommerde om wat ze nodig had of wilde. Ze had het gevoel alsof ze duizend jaar alleen was geweest en hij nu eindelijk was gekomen om zich bij haar aan te sluiten. Het was als samen met hem op reis gaan. Hun bestemming was onbekend, maar samen gingen ze op pad.

Hij nam haar bij de hand en leidde haar zonder iets te zeggen naar haar slaapkamer. Samen vlijden ze zich op het bed neer en kleedden elkaar teder uit. Ze ging naakt naast hem liggen en hij kuste haar terwijl haar handen hun ontdekkingsreis over zijn lichaam begonnen, en daarna haar lippen, en langzaam begon hij haar ook te verkennen. Hij maakte een brandend verlangen bij haar los en de lange, trage bevrijding van zijn hunkering naar haar zou ondraaglijk zijn geweest als het niet zo precies was geweest waarnaar zij smachtte. Het was alsof hij haar zijn hele leven al kende. Hij wist precies waar te zijn en wat te doen en hoe daar te geraken, en zij deed hetzelfde voor hem. Het was als een dans die alleen zij door en door kenden, hun ritmes perfect in overeenstemming met elkaar, hun lichamen bij elkaar passend als de twee helften van een geheel. De tijd leek stil te staan, totdat alles sneller begon te bewegen, en ten slotte stegen ze plots samen op tot in de stratosfeer, waarna zij in zijn armen bleef liggen, stilletjes, hem kuste en glimlachte.

'Dank je,' fluisterde ze terwijl hij haar dichter tegen zich aan trok. Hun lichamen waren nog steeds met elkaar verweven en hij glimlachte naar haar.

'Ik heb eeuwig op je gewacht,' fluisterde hij terug. 'Ik wist niet waar je was... maar ik heb altijd geweten dat je ergens was.'

Zij was niet zo verstandig geweest als hij, ze had jaren geleden de hoop al opgegeven om hem ooit nog te vinden. Ze had zeker geweten dat ze gedoemd was om de rest van haar leven alleen te blijven. Hij was een geschenk dat ze nooit meer had verwacht te krijgen, en niet eens meer wist dat ze het wilde hebben. En nu was hij hier, in haar leven, in haar hoofd, in haar hart, in haar bed, en in elk vezeltje van haar lichaam. Gray was voor altijd een deel van haar geworden.

Ze lagen in haar bed totdat ze allebei in slaap vielen en werden uren later wakker, bevredigd, rustig, gelukkig. Ze liepen uiteindelijk naar de keuken en maakten samen een lunch klaar, naakt. Ze schaamde zich niet in zijn aanwezigheid en hij ook niet in de hare. En ook al waren hun lichamen niet meer zo perfect als ze ooit waren geweest, ze voelden zich volstrekt op hun gemak bij elkaar. Ze namen de lunch mee terug naar het bed en aten hem op, pratend en lachend met elkaar. Alles tussen hen was eenvoudig en leuk en ongedwongen.

Ze gingen daarna samen onder de douche, kleedden zich aan en maakten een lange wandeling door SoHo. Ze doken winkels in, keken in kunstgaleries, kochten een ijsje op straat dat ze samen oplikten. Om zes uur gingen ze ten slotte weer terug naar haar huis, nadat ze twee oude films hadden gehuurd. Ze klommen weer in bed en keken er samen naar, vreeën weer met elkaar, en om tien uur die avond stond ze op om een avondmaaltijd te maken.

'Ik wil dat je morgen naar mijn huis komt,' zei hij toen ze met het eten terug naar het bed kwam en hem zijn bord gaf. Ze had roerei met kaas gemaakt en Engelse muffins. Het was het perfecte einde van hun bijzondere dag, een dag waarvan ze wisten dat ze hem nooit zouden vergeten. En er viel voor hen allebei nog zoveel te ontdekken.

'Ik wil zien waaraan je nu werkt,' zei ze, er weer aan denkend terwijl ze de eieren opaten.

'Daarom wil ik dat je bij mij komt.'

'Als je wilt, ga ik morgenochtend met je mee naar je huis. Ik moet om twaalf uur in de galerie zijn, maar we kunnen voor die tijd naar jou toe.'

'Dat zou fijn zijn,' zei hij glimlachend. Ze namen de laatste happen van het eten, zetten de tv uit, kropen met hun armen om elkaar heen tegen elkaar aan.

'Dank je, Gray,' zei ze weer fluisterend tegen hem. Hij was tegen die tijd al half in slaap en met een glimlach om zijn mond knikte hij alleen maar. Ze kuste hem zachtjes op de wang, kroop nog dichter tegen hem aan, en niet lang daarna lagen ze allebei diep in slaap en zagen er als tevreden, gelukkige kinderen uit.

7

Sylvia was de volgende morgen vroeg op. Ze werd wakker en zag Gray die naast haar lag te slapen, en heel even schrok ze, maar toen nestelde ze zich tegen hem aan, glimlachend om wat er was gebeurd. Als dit op een serieuze relatie zou uitdraaien, zou dat een enorme verandering voor haar betekenen. En nog meer voor hem. Hij had nooit een normale vrouw in zijn leven gekend, en zij had al jaren geen partner en kameraad meer gehad.

Ze glipte stilletjes uit bed en nam een douche. Ze liet hem zo lang mogelijk slapen en maakte ondertussen wat te eten voor hen klaar. Ze maakte hem wakker met een ontbijt op bed. Dat was volstrekt anders dan hij met de vrouwen had meegemaakt voor wie hij had gezorgd en die hij had gevoed, bediend en verpleegd tot ze weer beter waren, of die hij medicijnen had toegediend omdat ze te roekeloos of te ver heen waren om daarvoor zelf de verantwoording te nemen. Hij keek verbaasd naar Sylvia op toen ze het ontbijtblad op het bed zette en een kus op zijn schouder gaf. Hij zag er knap en sexy uit zo liggend in bed, zelfs met zijn ongekamde haren. Ze hield van zijn uiterlijk. Hij was stevig en sterk en interessant, en erg mannelijk.

'Ben ik doodgegaan en in de hemel beland, of droom ik gewoon?' Hij legde zijn armen achter zijn hoofd en lag daar naar haar te glimlachen. 'Ik geloof niet dat ik ooit ontbijt op bed heb gehad, tenzij koude, twee dagen oude stukken pizza op een servetje ook meetellen.'

Ze had zelfs een vaasje met een roos op het blad gezet. Het was leuk om hem te verwennen. Ze had het vertroetelen en zorgen voor iemand gemist. Het grootste deel van haar volwassen leven had ze een man en kinderen gehad om voor te zorgen. Iedereen was nu weg. En ze was uitgelaten dat ze hem in de watten kon leggen. 'Sorry dat ik je wakker maak,' zei ze verontschuldigend. Het was tien uur en ze wilde met hem naar zijn atelier voordat ze naar haar werk ging, zoals ze hadden afgesproken.

Gray keek verbijsterd op de wekker. 'Lieve hemel. Hoe laat ben jij opgestaan?'

'Om een uur of zeven. Ik sta heel zelden laat op.'

'Ik anders ook niet. Maar ik heb vannacht als een blok geslapen.' Hij glimlachte naar haar en stond toen op om zijn haar te borstelen en zijn tanden te poetsen. Hij kwam een minuut later terug en installeerde zich weer met het blad in haar comfortabele bed. 'Je verpest me nog eens, Sylvia. Ik word vast dik en lui.'

Die kans was volgens haar echt heel erg klein. Ze vond het alleen maar fijn om bij hem te zijn en voor hem te zorgen. Ze gaf hem de krant, die ze zelf al bij een kop koffie en een geroosterde boterham in de keuken had gelezen. Hij wierp er een blik op en legde hem weg. Hij wilde veel liever met haar praten.

Ze kletsten terwijl hij at en daarna stond hij op en troffen ze alle voorbereidingen om de deur uit te gaan. Ze vertrokken om elf uur naar zijn atelier en liepen hand in hand haar appartement uit. Ze voelde zich als een tiener met een nieuwe liefde, en het was zo lang geleden dat ze zich zo had gevoeld dat ze van iedere minuut genoot. Ze glimlachte toen ze de voordeur uit wandelden en ze het septemberzonnetje op haar huid voelde. Hij hield een taxi aan. Het was een kort ritje naar zijn huis, en toen ze de vier trappen op liepen in het vervallen, oude, roodbruin zandstenen gebouw, verontschuldigde hij zich bij voorbaat voor de rommel.

'Ik ben een maand weg geweest en eerlijk gezegd was het daarvoor ook al een puinhoop. In feite' - hij grijnsde breed naar haar en enigszins buiten adem toen ze op de overloop van zijn atelierwoning waren beland - 'is het al jaren een puinhoop.' Evenals zijn leven, maar daar attendeerde hij haar niet op. Voor de vrouwen met wie hij was omgegaan, had hij een steunpilaar van stabiliteit geleken, maar vergeleken bij Sylvia leek hij chaotisch en ontregeld. Ze leidde een buitengewoon succesvolle galerie, had twee langdurige relaties in haar leven gehad, had twee normale, gezonde kinderen tot volwassenen opgevoed, en alles in haar leven en in haar huis was piekfijn in orde en om door een ringetje te halen. Toen hij de deur van zijn woning opende, hadden ze moeite om binnen te komen. Een van zijn koffers blokkeerde de deur, er lagen pakketjes die de huismeester net had neergelegd en post die her en der op de grond was gevallen. De rekeningen die hij de vorige dag had betaald, lagen open en bloot en ongeordend op een tafel. De bank lag vol kleren, zijn planten waren dood en alles in het huis zag eruit alsof het zijn beste tijd had gehad. Toch straalde het een eenvoudige, mannelijke sfeer uit. En de meubels zagen er fatsoenlijk uit, hoewel de bekleding was versleten. Hij had al zijn bezittingen tweedehands gekocht. In de hoek van de ruimte stond een ronde eettafel, waar hij soms vrienden op een dinertje onthaalde, en daarachter lag de eetkamer die hij altijd als atelier had gebruikt. Daarvoor was ze gekomen.

Ze liep er regelrecht naartoe terwijl hij tevergeefs nog enige orde probeerde te scheppen, maar het was een volstrekt hopeloze onderneming, dat besefte hij wel. In plaats daarvan liep hij daarom maar achter haar aan en bleef toen staan om naar haar reactie op zijn werk te kijken. Er stonden drie schilderijen op ezels in verschillende stadia van uitwerking. Eentje was bijna af, aan een andere was hij pas vlak voor zijn reis begonnen en de derde overwoog hij te veranderen omdat hij niet geloofde dat het wat werd. En tegen de muren bevonden zich nog tientallen andere schilderijen. Ze stond versteld van de kracht en schoonheid van zijn werk. Het waren figuratieve en zeer gedetailleerde schilderijen, de meeste voor een groot deel donker, enkel met een zeer bijzondere lichtval erin. Er was een portret van een vrouw gekleed in een boerenjapon uit de middeleeuwen dat deed denken aan een oude meester. Zijn schilderijen waren echt mooi. Ze draaide zich met een blik vol bewondering en respect naar hem om. Het was volstrekt anders dan wat ze in haar galerie exposeerde, wat hip en nieuw en jong was. Ze was een groot liefhebber van opkomende kunstenaars, en wat ze tentoonstelde was makkelijk en aangenaam om naar te kijken en prettig om mee te leven. Ze had ook een paar zeer succesvolle jonge kunstenaars in haar stal, maar geen van hen had zo'n overduidelijke scholing als Gray, had niet zijn meesterhand en de kundigheid die van zijn werk was af te lezen. Ze had al geweten dat hij een eersteklas schilder was, maar wat ze nu in zijn werk zag was rijpheid, wijsheid en een niet te evenaren vakbekwaamheid. Ze kwam naast hem staan, keek naar zijn werk, wilde het volledig in zich opnemen.

'Wauw! Dit is absoluut fantastisch.' Ze begreep nu waarom hij maar twee of drie schilderijen per jaar maakte. Ook al werkte hij aan verschillende tegelijkertijd, zoals de meeste kunstenaars, dan nog moest het hem maanden kosten, of zelfs jaren, om er eentje helemaal af te maken. 'Ik ben ervan ondersteboven.' Hij leek heel blij met haar reactie. Er was een landschap dat echt fascinerend was door het zonlicht dat op het water viel aan het einde van de dag. Het gaf je het gevoel er eeuwig naar te willen staren. Sylvia wist, kijkend naar zijn werk, dat een vooraanstaande galerie zijn werk moest zien en de verkoop daarvan op zich nemen, maar dat zou zij niet zijn. Hij wist wat voor werk ze verkocht en had haar alleen willen laten zien wat hij maakte. En hij had veel respect voor haar kennis van de kunstgeschiedenis en zelfs van moderne schilderkunst. Als ze er gunstig op zou reageren, zou dat een enorm compliment voor hem zijn. En of ze er nu van hield of niet, het was nu eenmaal wat hij maakte.

'Je moet een galerie zoeken die je werk kan verkopen, Gray,' zei ze streng. Hij had haar verteld dat hij bijna drie jaar geen agent had gehad. Hij verkocht zijn werk aan mensen die eerder iets van hem hadden aangeschaft, en aan vrienden zoals Charlie die ook een aantal schilderijen van hem in bezit had en ze erg goed vond. 'Het is misdadig om al die schilderijen hier maar te laten staan zonder een mooie plek om ze te kunnen bewonderen.' Er stonden er tientallen tegen de muren.

'Ik heb de pest aan alle kunsthandelaren die ik ooit heb ontmoet. Ze geven geen barst om je werk, het gaat hen alleen maar om de poen. Waarom zou ik mijn werk aan hen geven? Het gaat niet om het geld, althans, niet voor mij.'

Dat kon ze zo zien aan de manier waarop hij leefde. 'Maar je zult toch moeten eten,' berispte ze hem vriendelijk. 'En niet alle kunsthandelaren zijn zo hebzuchtig en onbetrouwbaar. Sommigen zijn echt toegewijd. Zoals ik. Ik mag dan misschien geen werk van dit kaliber verkopen, of zulke meesterwerken, maar ik geloof in het werk dat ik exposeer en in mijn kunstenaars. Ze zijn op hun manier ook geweldig getalenteerd. Ze geven er alleen anders uitdrukking aan.'

'Ik weet dat je toegewijd bent in je vak. Daar is veel over geschreven. Daarom wilde ik ook dat je mijn werk zag. Als je net als de rest zou zijn, had ik je niet binnengelaten. Maar bovendien zou ik dan ook niet verliefd op je zijn geworden.'

Het was nogal een uitspraak na hun eerste nacht samen en even reageerde Sylvia er niet op. Ze vond het heerlijk om samen met hem te zijn en wilde hem graag beter leren kennen, omdat zij het ook serieus met hem meende, maar ze wist niet of ze al verliefd was. Hoe verrukt ze ook van hem was, het was nog te vroeg om te oordelen. Dat was het ook voor hem. Maar hij stevende vlugger op het doel af dan ze allebei hadden voorzien. Nu ze naar zijn werk keek en wist dat hij de moed had gevat om zich kwetsbaar tegenover haar op te stellen, gaf ze zelfs nog meer om hem. Ze schonk hem een blik die geen woorden nodig had, en hij nam haar in zijn armen en kuste haar.

'Ik hou van je werk, Gray,' fluisterde ze.

'Je bent mijn agente niet,' plaagde hij haar. 'Jij hoeft alleen maar van mij te houden.'

'Dat zou best eens kunnen gebeuren,' zei ze eerlijk. En zelfs sneller dan ze had verwacht.

'Met mij ook,' zei hij luid en duidelijk.

Ze staarde een hele tijd naar zijn werk, alsof ze op een andere planeet was. Haar gedachten schoten bliksemsnel door haar hoofd. 'Ik wil graag een galerie voor je zoeken. Ik heb er al een paar op het oog. We kunnen van de week bij hen langsgaan om te kijken wat je van hun werk vindt.'

'Het doet er niet zoveel toe wat ik vind. Het hangt ook af van wat zij vinden. Maak je er nu maar niet druk om. Jij hebt zelf genoeg te doen en ik heb op het moment toch niet voldoende werk om te kunnen exposeren,' zei hij bescheiden. Hij wilde niet profiteren van haar connecties. Wat hij voor haar voelde was volkomen privé en persoonlijk, het had niets met zijn werk te maken en hij wilde ook niet dat hij haar bij anderen introduceerde, en dat wist ze.

'Nee, natuurlijk heeft meneer niet genoeg voor een expositie,' zei ze met gezag en zoals ze tegen een van haar jonge kunstenaars zou hebben gezegd, half kunsthandelaar, half ergerlijke vervangmoeder. Maar vaak moesten ze achter de broek worden gezeten. Vrijwel geen van hen besefte hoe getalenteerd ze waren. Degenen die goed waren in elk geval niet. De jonge opscheppers waren zelden zo goed. 'Kijk nu naar dit allemaal,' zei ze, voorzichtig hier en daar wat verplaatsend zodat ze kon zien wat hij in voorraad had. Het was prachtig werk, even goed als de schilderijen in wording op de ezels, of beter.

Als ze eenmaal af waren, leken zijn schilderijen van binnenuit op te lichten, sommige door kaarslicht, sommige door vuur. En die lichtgevende kwaliteit had ze nog nooit in hedendaags werk gezien. Het leek rechtstreeks uit de renaissance te komen en het werk van een oude meester. En toch straalde het ook iets moderns uit. Het was de techniek die zo opmerkelijk was, een vaardigheid die verloren was gegaan. Ze wist dat hij in Parijs en Italië had gestudeerd, net zoals haar dochter nu deed. Het had Gray een brede basis meegegeven. Ze vond zijn werk op zijn minst briljant en bevlogen. 'Gray, we moeten een galerie voor je zoeken, of je dat nu leuk vindt of niet.'

Het was net zoiets als hij voor een van zijn vroegere vriendinnen zou hebben gedaan, hen helpen een galerie te vinden, een agent, of een baan, meestal met rampzalige gevolgen. Niemand had ooit aangeboden hem te helpen, behalve Charlie misschien. Maar Gray hield er niet van om misbruik van wie dan ook te maken, vooral niet van zijn vrienden of degenen van wie hij hield. 'Ik heb geen galerie nodig, Sylvia. Echt waar niet.'

'Stel nou dat ik er eentje vind die je wel bevalt. Wil je er dan op zijn minst een kijkje gaan nemen en met ze praten?'

Ze voerde de druk wel hoog op, maar hij mocht haar daardoor nog meer. Ze had er niets bij te winnen, het enige wat ze wilde was hem helpen. Precies zoals hij zo lang zo veel andere mensen had geholpen. Hij glimlachte en knikte.

Ze had al besloten wie ze zou bellen, er waren minstens drie mogelijkheden die perfect voor hem waren. En ze wist dat er, als ze er nog eens goed over nadacht, nog meer zouden zijn, galeries in de betere wijken van de stad, vooraanstaande, die werk zoals het zijne exposeerden. Beslist geen galeries in SoHo zoals die van haar. Hij had een volstrekt andere locatie nodig. In zowel Londen als New York. De juiste galeries zouden connecties met andere steden hebben. Bij hen hoorde hij thuis, volgens haar.

'Zit er nu maar niet over in,' zei Gray vriendelijk, en hij meende het. 'Je hebt al genoeg aan je hoofd. Je hebt niet nog een pupil nodig. Ik wil je niet nog meer werk bezorgen. Ik wil alleen maar bij je zijn.'

'Ik ook,' zei ze glimlachend. Maar ze wilde hem ook helpen. Waarom niet? Hij verdiende het. Ze wist dat kunstenaars over het algemeen belabberde zakenlieden waren en niet in staat om hun eigen werk te verkopen. Daarom bestonden er ook galeriehouders. Gray had er ook een nodig. Ze was vastbesloten hem te helpen. Of ze nu een relatie met hem zou krijgen of niet, er bestond geen enkele reden om hem niet een handje te helpen met de juiste connecties voor zijn werk. Ze kende verdorie bijna iedereen in de New Yorkse kunstwereld. Ze had bewezen buitengewoon eerlijk en fatsoenlijk te zijn waardoor alle deuren voor haar openvlogen. En als ze eenmaal de juiste deur voor hem had geopend, was het aan hem om de rest te regelen. Het enige wat ze wilde, was een doorgeefluik voor hem zijn, wat absoluut een respectabel oogmerk voor hen beiden was, ook al zouden ze uiteindelijk alleen maar vrienden blijven die een korte romance hadden gehad.

Sylvia keek op haar horloge. Het was bijna twaalf uur en ze moest naar haar werk. Ze gaf hem een afscheidskus.

Hij beloofde haar later te bellen, en toen ze niet lang daarna de trap af rende, riep hij haar door het trappenhuis achterna: 'Bedankt!'

Ze keek met een brede glimlach omhoog, zwaaide en was verdwenen.

Toen ze eenmaal op haar werk was, bleek het zoals gewoonlijk een chaos. Twee kunstenaars hadden radeloos opgebeld in verband met hun volgende expositie. Een klant was ontdaan omdat een schilderij nog niet was gearriveerd. Iemand anders belde om te controleren hoe ver het stond met een opdracht die ze hadden gegeven. De man die de tentoonstellingen in haar galerie inrichtte, had een motorongeluk gehad en beide armen gebroken waardoor hij haar niet bij de volgende expositie kon helpen. Ze had die middag een afspraak met haar grafisch ontwerper over de brochure voor die expositie. Ze moest aan een deadline voor een advertentie in Artforum voldoen, en de fotograaf had de afdrukken nog niet afgeleverd van het beeld dat in de advertentie zou komen te staan. Tot vier uur die middag had ze nauwelijks tijd om adem te halen. Maar zodra het even kon, pleegde ze een paar telefoontjes voor Gray. Het was makkelijker dan ze had verwacht. De kunsthandelaren die ze belde, vertrouwden haar op haar goede naam, haar smaak en haar oordeel. De meeste mensen die haar kenden, vonden dat ze een goede kijk op kunst had en een intuïtie voor kunst met een grote K. Twee galeriehouders die ze belde, vroegen haar om dia's op te sturen. De derde zou die avond thuiskomen uit Parijs, dus liet ze een boodschap voor hem achter om haar terug te bellen. Ze belde Gray meteen nadat ze had opgehangen. Ze was een vrouw met een missie. Hij lachte zodra hij haar hoorde. Ze klonk als een wervelwind. En hij verzekerde haar dat hij dia's had. Als hij die niet had gehad, had ze een fotograaf gestuurd om ze te maken.

'Ik heb alleen filmstroken van alles, als je daarmee toe kan,' zei Gray.

'Dat is voorlopig voldoende,' zei ze opgewekt, waarna ze hem vertelde dat ze een koerier langs zijn atelier zou sturen om ze over een halfuur op te halen.

'Jeetje, jij laat er ook geen gras over groeien, hè?'

'Niet met werk zo fantastisch als dat van jou. Maar daarnaast...' zei ze terwijl ze wat gas terugnam. Tenslotte was dit geen werk voor haar, het was romantiek. Ze moest zichzelf daar even aan herinneren. 'Maar daarnaast wil ik dat je positieve ervaringen meemaakt.'

'Dat is al gebeurd, in Portofino. De rest is alleen maar een toegift.'

'Nou, laat mij dan maar voor de toegift zorgen,' zei ze. Ze klonk zelfverzekerd.

Hij glimlachte. 'Ga je gang.' Hij vond de aandacht heerlijk, het was hem volslagen onbekend. Hij wilde haar niet gebruiken, maar hij was gefascineerd door de manier waarop ze haar werk aanpakte en haar leven leefde. Ze was een vrouw die zich niet door hindernissen liet afschrikken en een nederlaag of mislukking niet accepteerde. Ze rolde gewoon haar mouwen op en ging aan het werk, welke taak haar ook te wachten stond.

De koerier stond precies om halfvijf bij Gray voor de deur, bracht de dia's naar Sylvia, en even na vijven werden ze met een begeleidend schrijven afgeleverd bij de galeriehouders die ze over Grays werk had gebeld. Ze verliet haar galerie om zes uur, en zodra ze thuis was, belde Gray haar en stelde voor samen uit eten te gaan. Hij wilde haar meenemen naar een Italiaans restaurantje bij hem in de buurt. Ze was verrukt. Het was er leuk en gezellig en het eten leek erg lekker, en ze was opgelucht toen ze op de menukaart zag dat het goedkoop was. Ze wilde niet dat hij geld aan haar uitgaf, maar ze wilde hem ook niet vernederen door aan te bieden te betalen. Ze vermoedde dat ze in de toekomst veel voor elkaar zouden koken. En na het eten die avond bracht hij haar thuis en bleef hij bij haar slapen. Ze vervielen in een heerlijke routine.

Ze maakten de volgende morgen samen het ontbijt klaar en de dag daarop bracht hij haar ontbijt op bed. Hij zei dat zij aan de beurt was. Ze had nog nooit meegemaakt dat er iets bij toerbeurt voor haar werd gedaan, maar ze had nu een echt maatje, en maatjes verwenden en vertroetelden elkaar, luisterden naar elkaar en wisselden van gedachten. Voorlopig was alles perfect. Het maakte haar bang om naar de toekomst te kijken, of te veel hoop te hebben dat dit meer betekende dan het nu leek. Maar hoe het ook zat, en hoe lang het ook duurde, voorlopig voelden ze zich er allebei prettig bij en was het wat ze zich altijd hadden gewenst. En de seks was meer dan fantastisch. Ze hadden allebei voldoende ervaring om zich om elkaar te willen bekommeren en te zorgen dat ze allebei aan hun trekken kwamen. Niets in hun relatie was op eigenbelang gericht. Allebei genoten ze ervan om de ander gelukkig te maken, of het nu in of buiten het bed was. Na een leven lang verkeerde keuzes te hebben gemaakt, waren ze allebei rijp en wijs geworden. Als een goede wijn die met de jaren beter was geworden. Nog niet te oud, maar net oud genoeg om zowel robuust als overheerlijk te zijn. Hoewel haar kinderen hen misschien oud vonden, waren ze in feite van de perfecte leeftijd om van elkaar te kunnen genieten en elkaar te waarderen. Sylvia was in haar leven nog nooit zo gelukkig geweest. En Gray ook niet.

De beide kunsthandelaren naar wie ze de dia's had gestuurd, belden haar toevallig op dezelfde dag terug. Ze waren allebei geïnteresseerd en wilden een paar voorbeelden van zijn werk zien. De derde had twee dagen nadat hij uit Parijs was teruggekomen gebeld en vrijwel hetzelfde gezegd. Sylvia vertelde het 's avonds tijdens het eten aan Gray.

'Volgens mij kun je nog kiezen ook,' zei ze verrukt.

Gray stond perplex. Binnen maar een paar dagen had ze hem uit zijn lethargie gesleurd, had gezorgd dat dia's van zijn werk op de juiste plekken waren terechtgekomen en verschillende deuren geopend. 'Wat ben je toch een wonderbaarlijke vrouw,' zei hij met ogen die aan duidelijkheid niets te wensen overlieten.

'Jij bent een wonderbaarlijke man, en een zeer bijzondere kunstenaar.' Ze maakte een afspraak met hem om zijn werk zaterdagmiddag naar alle drie de galeries te brengen. Ze zei dat ze met haar busje konden gaan. En zoals beloofd, kwam ze zaterdagmorgen in trui en spijkerbroek om hem te helpen inladen. Het kostte hen twee uur om alles wat hij wilde meenemen naar beneden te brengen, en hij voelde zich opgelaten omdat hij haar aan het werk had gezet. Ze had zich al als een goede fee voor hem ingezet en hij haatte het om haar ook nog eens als een loopjongen te gebruiken, maar ze deed het met plezier. Ze had een trui en mooiere schoenen meegenomen om aan te trekken als ze naar de galeries gingen waar ze werden verwacht. En om vijf uur was het achter de rug. Hij had aanbiedingen van alle drie de galeries die enorm onder de indruk van zijn werk waren. Gray kon niet geloven wat ze had gedaan, en zelfs zij moest toegeven dat ze best tevreden met zichzelf was.

'Ik ben zo trots op je,' zei ze stralend tegen Gray. Ze waren allebei doodop maar opgetogen. Het kostte nog twee uur om al zijn werk weer terug naar boven te brengen. Hij had nog geen besluit genomen over welke galerie hij zou nemen. Maar die avond deed hij dat, en ze vond dat hij de juiste keuze had gemaakt. Het was een vooraanstaande galerie op 57th Street, met een groot filiaal in Londen, en een overeenkomstige galerie in Parijs waarmee ze werk uitwisselden. Het was perfect voor hem, had ze vol vertrouwen gezegd. Ze was ontzettend blij met zijn keuze.

'Je bent ongelooflijk,' zei hij glimlachend naar haar. Hij wist niet of hij moest huilen of lachen, hij was zo ontroerd door wat ze had gedaan. Ze zaten op de bank in zijn woonkamer. Het was er zelfs nog een grotere rotzooi dan eerder die week. Hij had de hele week geschilderd, geïnspireerd door haar energie, en had niet de moeite genomen op te ruimen. Ze trok zich er niets van aan en leek het niet te zien. Dat vond hij ook geweldig aan haar, in feite was er echt helemaal niets wat hij niet geweldig aan haar vond. Wat Gray betreft was ze de perfecte vrouw, en hij wilde de perfecte man voor haar zijn en haar alles geven wat ze nooit had gehad maar waaraan ze wel behoefte had. Er was weinig wat hij voor haar kon doen behalve er voor haar zijn, en van haar houden, wat precies was wat hij wilde. 'Ik hou van je, Sylvia,' zei hij rustig terwijl hij haar aankeek.

'Ik hou ook van jou,' zei ze zachtjes. Ze wist niet eens zeker of ze dat wel wilde, maar de dagen en nachten die ze samen hadden doorgebracht, duidden beslist ergens op. Ze hield van de manier waarop hij dacht en wat hij geloofde. Ze hield van zijn integriteit en waar hij voor stond. Ze bewonderde zelfs zijn werk. Ze hoefden niets bijzonders te doen, hoefden niets te sturen, geen beslissingen te nemen. Het enige wat ze hoefden te doen was genieten. Het was allemaal zo eenvoudig, voor het eerst in hun beider tot nu toe gecompliceerde leven. 'Zal ik voor je koken?' vroeg ze met een glimlach. De enige beslissingen die ze moesten nemen, was waar ze wilden eten en bij wie ze de nacht doorbrachten. Hij vond het fijn om in haar huis te slapen, en zij gaf daar ook de voorkeur aan. In zijn woning was het een te grote puinhoop, hoewel ze graag bij hem langskwam om te kijken welke vorderingen hij met zijn werk maakte.

'Nee,' zei Gray vastberaden, 'ik wil niet dat je eten kookt. Ik wil je mee uit nemen om het te vieren. Je hebt me deze week een fantastische galerie bezorgd. Dat zou mezelf nooit zijn gelukt. Ik zou het alleen maar voortdurend voor me uit hebben geschoven, te lui om in beweging te komen.'

Hij was niet lui, verre van dat. Maar wat zijn werk betreft was hij bescheiden. Ze kende heel veel kunstenaars zoals hij. Ze hadden iemand nodig die voor hen op pad ging en de kloof overbrugden. Ze was blij dat ze dat voor hem had kunnen doen, met een opmerkelijk positief resultaat.

Ze aten die avond in een klein Frans restaurant in de Upper East Side, met goed Frans eten en uitstekende Franse wijn. Het werd echt een feest ter ere van henzelf, van zijn nieuwe galerie, van alles wat nog voor hen lag. En toen ze in een taxi terugreden naar haar huis, praatten ze over Charlie en Adam. Gray had Adam sinds zijn terugkomst niet meer gezien, of hem zelfs maar gebeld, en hij wist dat Charlie nog niet terug was. En Gray had hem ook niet gebeld. Hij belde ze allebei zelden, vooral niet als hij geheel in beslag werd genomen door een schilderij. Ze waren eraan gewend dat hij van de aardbodem verdween en belden hem als ze niets van hem hoorden. Hij beschreef die avond aan Sylvia zijn vriendschap met hen, hoe diep die was, en hoe aardig ze voor hem waren. Ze spraken over waarom Charlie nooit was getrouwd en waarom Adam dat nooit meer wilde. Sylvia zei dat ze medelijden met hen had. Volgens haar was Charlie nogal eenzaam, en haar hart brak toen ze de geschiedenis over zijn zus en ouders hoorde, die hij nog altijd heel erg miste. Uiteindelijk had het verlies van hen hem van de kans beroofd dat iemand anders van hem zou kunnen houden, wat de tragedie dubbel zo erg voor hem maakte.

'Hij zegt dat hij wil trouwen, maar ik denk dat het nooit zal gebeuren,' zei Gray wijsgerig. Ze waren het erover eens dat het bij Adam heel anders lag. Hij wilde alleen domme blondjes en meisjes die jong genoeg waren om zijn dochter te kunnen zijn, omdat hij over Rachel verbitterd was en kwaad op zijn moeder. Voor Sylvia klonk het als een leeg leven. 'Hij is een fantastische vent als je hem eenmaal goed kent,' zei Gray loyaal ten aanzien van zijn vriend. Sylvia was niet overtuigd. Het was niet zo moeilijk om de verdiensten en de deugden van Charlie te zien. Maar Adam was het soort man aan wie ze zich altijd zou ergeren. Slim, brutaal, eigenwijs, succesvol, aan wie je als vrouw niets had en die vrouwen alleen maar als seksobject gebruikte en om mee te pronken. Het zou niet in zijn hoofd opkomen om met een vrouw van zijn eigen leeftijd om te gaan. Ze zei het niet tegen Gray, maar ze had absoluut geen respect voor mannen zoals hij. Wat haar betreft moest hij nodig in therapie, een schop onder zijn kont krijgen en stevig tot de orde worden geroepen. Ze hoopte dat een pientere jonge meid daar ooit voor zou kunnen zorgen. Ze had de indruk gekregen dat hij zijn verdiende loon nog wel eens zou krijgen. Gray zag dat anders. Hij vond hem een geweldige kerel wiens hart was gebroken toen Rachel hem had verlaten.

'Dat rechtvaardigt niet dat je mensen gebruikt, of vrouwen zonder respect behandelt.' Sylvia's hart was ook gebroken, meer dan eens, maar daardoor was ze mannen niet als wegwerpartikelen gaan gebruiken. Verre van dat. Ze had zich teruggetrokken en haar wonden gelikt, en had nagedacht over hoe en waarom het was gebeurd voordat ze zich weer in de wereld waagde. Maar ja, ze was nu eenmaal een vrouw. Vrouwen zaten anders in elkaar dan mannen en kwamen tot andere conclusies. De meeste vrouwen die ernstig bedrogen waren, trokken zich terug om hun wonden te verzorgen, terwijl de meeste gekwetste mannen halsoverkop de wereld in renden en hun wraak op anderen uitleefden. Ze was ervan overtuigd dat Adam, zoals Gray had gezegd, aardig was voor de vrouwen met wie hij omging. Het probleem was dat hij geen respect voor hen had en nooit zou kunnen bevatten wat zij en Gray met elkaar deelden. Hij zou het nooit laten gebeuren of er vertrouwen in durven hebben. En daardoor drong het nogmaals tot haar door wat een wonder het was dat zij en Gray elkaar hadden gevonden.

Die avond kroop ze in bed dicht tegen hem aan en voelde zich veilig en opgewonden en gelukkig. En als hij uiteindelijk weer bij haar weg zou gaan, dan zouden ze tenminste wel samen dit magische moment hebben beleefd. Ze wist nu dat ze alles kon overleven, wat er ook zou gebeuren. Gray hield daarom van haar. Ze was een overlever en hij had in de loop van zijn leven bewezen dat hij dat ook was. Als ze iets van hun teleurstellingen hadden geleerd, dan was het wel dat ze vriendelijker, wijzer en geduldiger waren geworden. Ze hadden er geen enkele behoefte aan elkaar pijn te doen, of wie dan ook. En wat er verder ook tussen hen mocht gebeuren, ze waren inclusief de dromen, de hoop, de romantiek en de seks, bovenal vrienden geworden en leerden nu van elkaar te houden.

8

'Ik ben er weer. Alles goed?' Charlie belde Gray maandag op in zijn atelier en klonk bezorgd. 'Ik heb weken niets meer van je gehoord. Ik heb je een paar keer gebeld nadat ik terug was, maar je antwoordapparaat stond steeds aan, hoe laat het ook was,' klaagde Charlie. Terwijl hij in het weekend bij vrienden in de Hamptons logeerde, was het tot hem doorgedrongen dat hij nog helemaal niets van Gray had gehoord. Begin september, toen Charlie nog op de boot zat, had hij een paar e-mails van Gray gehad, maar sindsdien niet meer. Als er niets bijzonders aan de hand was, meldde Gray zich uiteindelijk altijd wel, maar deze keer was dat niet gebeurd.

Gray besefte dat hij waarschijnlijk bij Sylvia was geweest toen Charlie had gebeld, maar hij zei dat niet tegen Charlie. Gray en Sylvia hadden een zalig weekend gehad en Charlie had geen idee wat er sinds Grays terugkomst in New York was gebeurd.

'Ja, hoor, prima,' zei Gray blij. 'Ik was gewoon aan het werk.' Hij vertelde nog niets over Sylvia, maar in het weekend hadden ze samen besloten dat het tijd werd om er iets tegen zijn twee vrienden over te zeggen. Zij wilde nog even wachten voor ze het haar kinderen zou vertellen. Ze gingen nu ongeveer een maand met elkaar om en ze hadden allebei vastgesteld dat ze het serieus meenden. Sylvia was enigszins bezorgd dat Charlie en Adam jaloers zouden zijn, of er zelfs aanstoot aan zouden nemen. Met een serieuze relatie in zijn leven zou Gray minder beschikbaar voor hen zijn, en ze was bang dat ze het niet goed zouden opnemen. Gray zei nadrukkelijk dat ze zich in hen vergiste, maar Sylvia was daar niet van overtuigd.

Gray vertelde Charlie over zijn nieuwe galerie, en Charlie floot. 'Hoe kan dat? Het is toch niet te geloven dat je eindelijk dat luie achterwerk van je hebt opgetild en een galerie hebt gevonden om je werk te verkopen. Het werd verdorie tijd.' Charlie was blij voor Gray.

'Ja, dat vond ik ook.' Hij gaf Sylvia nog niet alle eer die haar toekwam, maar hij was van plan dat de volgende keer te doen als hij en Charlie elkaar persoonlijk ontmoetten. Hij wilde er niet door de telefoon over praten.

'Zullen we een dezer dagen samen lunchen? Ik heb je sinds onze boottrip niet meer gezien,' zei Charlie. Hij ging later die week met Adam naar een concert, maar met Gray was het lastiger om een ontmoeting te regelen. Hij had de neiging om zo in zijn werk op te gaan dat hij zich wekenlang van de buitenwereld afsloot. Maar hij klonk op het ogenblik opgeruimd, en als hij een contract met een vooraanstaande galerie had gesloten, ging het kennelijk goed met hem.

'Ik zou het heel leuk vinden om samen met je te lunchen,' zei Gray snel. 'Wanneer?'

Het was ongebruikelijk voor Gray dat hij zo gretig en enthousiast was om samen iets te doen. Meestal moest je hem uit zijn hol en achter zijn ezel vandaan sleuren. Charlie zei er niets van. Hij nam aan dat Gray uitbundig was vanwege de overeenkomst met de galerie. Charlie keek even snel in zijn agenda. Hij had het enorm druk met afspraken voor het fonds, waarvan vele ook tijdens de lunch. Maar hij had nog een gaatje voor de volgende dag. 'Wat dacht je van morgen?'

'Klinkt uitstekend.'

'Op de Jachtclub?' Het was Charlies favoriete stek om te lunchen, of daar of in een van zijn andere clubhuizen.

Gray vond de Jachtclub bij tijd en wijle verschrikkelijk duf, en Adam ook, maar ze gaven hem toch vaak zijn zin. 'Dat is oké,' zei Gray weinig enthousiast.

'Dan zie ik je daar om één uur,' bevestigde Charlie, waarna beide mannen weer aan het werk gingen.

Gray vertelde de volgende morgen aan Sylvia dat hij samen met Charlie ging lunchen, en ze keek hem aan vanachter het stapeltje pannenkoekjes dat hij net had gebakken.

'Is dat goed of slecht?' vroeg ze met een nerveuze trek om haar mond.

'Goed, natuurlijk.' Hij zat tegenover haar met eenzelfde bord pannenkoekjes. Hij vond het heerlijk om eten voor haar klaar te maken. Hij begon de ontbijtkok te worden en zij kookte 's avonds voor hem, of ze gingen uit. De dagelijkse gang van zaken had zich op een natuurlijke manier gestructureerd. Hij vertrok 's morgens naar zijn atelier annex woning waar hij niet meer sliep. Zij ging naar haar galerie, en rond een uur of zes troffen ze elkaar weer bij haar thuis. Hij bracht meestal een fles wijn mee of een zak vol boodschappen. Voor het weekend had hij verse kreeften gekocht, die hen allebei herinnerden aan de mediterrane namiddagen met hun gouden gloed op de boot. Hij was niet officieel bij haar ingetrokken, maar hij sliep daar nu elke nacht.

'Ga je hem over ons vertellen?' informeerde ze voorzichtig.

'Ik denk het wel. Dat vind je toch wel oké?' Hij wist hoe onafhankelijk ze was en hij wilde haar niet op haar tenen trappen.

'Jawel, hoor,' zei ze ongedwongen. 'Ik ben alleen bang dat híj het niet oké vindt. Het zou wel eens als een bom bij hem kunnen inslaan, snap je? Hij vond het misschien allemaal goed en wel toen ik in Portofino even je pad kruiste, maar hij zou wel eens veel minder enthousiast kunnen zijn bij de gedachte dat dit een vaste relatie wordt,' want dat was het in de afgelopen vier weken duidelijk geworden. En daar waren ze allebei heel tevreden mee. Heel, heel tevreden.

'Doe niet zo mal. Hij zal blij voor me zijn. Hij is altijd in mijn vriendinnen geïnteresseerd geweest.'

Sylvia lachte terwijl ze hem een kop koffie inschonk. 'Ja, omdat ze geen bedreiging voor hem vormden. Hij dacht waarschijnlijk dat ze toch wel in de gevangenis of een inrichting terecht zouden komen voordat ze problemen tussen jullie zouden kunnen veroorzaken.'

'Ben je soms van plan om problemen tussen ons te veroorzaken?' vroeg Gray met belangstelling, maar hij keek er wel geamuseerd bij.

'Nee, natuurlijk niet. Maar Charlie zou het zo kunnen beleven. Jullie zijn met z'n drieën tien jaar lang onafscheidelijk geweest.' 'Ja. En ik ben nog steeds van plan om met ze om te gaan. Er is geen enkele reden waarom ik ze niet zou kunnen ontmoeten met jou erbij.'

'Nou, kijk maar wat Charlie ervan vindt. Misschien moeten we hem uitnodigen om bij ons te komen eten. Dat is de laatste tijd een paar keer door mijn hoofd geschoten. En Adam ook, als jij dat wilt,' voegde ze er nog aan toe, hoewel ze Adam heel wat minder graag mocht. 'Ik ben er alleen niet zo erg op gesteld om samen met vrouwen te eten die net zo oud als mijn kinderen zijn. Of jonger, in Adams geval. Maar ik zal doen wat jou het beste lijkt.' In Sylvia's ogen was dat de meest diplomatieke weg. 'Waarom vragen we Charlie niet eerst om hier alleen te komen?' opperde Gray vriendelijk. Hij wist dat ze niet zo van Adam was gediend en hij wilde haar niet onder druk zetten. Niet zo snel tenminste. De gedachte stond hem wel aan om haar in hun vriendengroepje op te nemen. Ze vormden een belangrijk deel van zijn leven en zij nu ook.

Ze wisten allebei dat vrienden toelaten in hun privéwereld op den duur belangrijk was voor het gezond houden van hun relatie. Ze konden daar niet voor eeuwig alleen met z'n tweetjes blijven zitten, hand in hand, kijkend naar films op de tv en de weekenden in bed doorbrengend, hoewel ze het allebei heerlijk vonden en het beslist heel leuk was. Maar ze hadden in hun leven ook andere mensen nodig. Met vrienden omgaan was weer een stapje in de richting van het stabiliseren van hun relatie. Sylvia had altijd het gevoel gehad dat er ergens een soort boekje met regels voor relaties bestond en dat anderen de inhoud daarvan beter kenden dan zij. Eerst ging je met elkaar naar bed, daarna bracht hij de nacht bij je door, uiteindelijk steeds vaker. Op een gegeven moment had hij kastruimte nodig, maar zover waren ze nog niet, zijn kleren hingen her en der in de waskeuken. Ze wist dat ze daar een dezer dagen iets aan moest doen. Daarna zou hij een sleutel krijgen, als je eenmaal zeker wist dat je niet weer op zoek naar een ander wilde en er geen penibele situaties konden ontstaan mocht hij op het verkeerde moment langskomen. Ze had hem er al één gegeven, er was tenslotte niemand anders in haar leven, en soms kwam hij uit zijn atelier terug voordat zij uit de galerie thuiskwam. Het sloeg nergens op om hem, wachtend op haar, op de stoep te laten zitten. Ze wist niet precies wat daarna kwam. Boodschappen had hij al voor hen gedaan. De rekeningen delen. De telefoon opnemen. Zover was ze absoluut nog niet. Stel je voor dat haar kinderen opbelden die niets van Gray af wisten. Hem vragen bij haar te komen wonen, zijn adres veranderen, zijn naam op de brievenbus en bij de bel hangen. Vrienden hoorden daar ook bij. Het zou belangrijk voor hen worden om minstens een paar gezamenlijke vrienden te hebben. En mettertijd zouden haar kinderen in beeld moeten komen. Ze wilde dat Gray die ook ontmoette. Ze wist dat hij zich daar erg ongemakkelijk onder voelde. Dat had hij ook tegen haar gezegd. Maar Sylvia wist dat dat nog het minst moeilijke van alles zou zijn. Haar kinderen waren fantastisch en ze was ervan overtuigd dat hij hen ook graag zou mogen. Het enige wat Emily en Gilbert wilden, was dat zij gelukkig was. Als ze zagen dat hij goed voor haar was en ze van elkaar hielden, dan zou Gray welkom in de familie zijn. Ze kende haar kinderen.

Ze hadden nog een lange weg te gaan, maar ze waren onderweg. Voor sommige horden die nog moesten worden genomen, was ze bang, en ze was daar nog niet aan toe, en hij ook niet. Maar ze wist dat het voor hem belangrijk was om het aan Adam en Charlie te vertellen. Ze had geen idee hoe ze zouden reageren op het nieuws dat zij en Gray een serieuze relatie met elkaar waren aangegaan. Ze hoopte dat Charlie hem niet zou ontmoedigen, of bang maken voor haar kinderen. Ze wist dat dat de enige zeer kwetsbare plek van Gray was. Hij had een fobie wat kinderen betreft, niet alleen voor het zelf hebben van kinderen, maar ook voor het contact met die van andere vrouwen. Het leek niets uit te maken dat die van haar al volwassen waren en geen kinderen meer. Hij raakte in paniek bij het idee om zover in een relatie te gaan. Het enige waarvoor deze man doodsbang was, een man die zijn leven lang voor enkele van de meest gestoorde vrouwen op deze planeet had gezorgd, was het ontmoeten en omgaan met hun kinderen. Volgens Sylvia was het een volstrekt irreële angst. Maar voor Gray was het volstrekt reëel.

Gray hielp haar met het afwassen en opruimen van de ontbijtboel, en vertrok als eerste naar zijn atelier. Zij moest nog een paar telefoontjes plegen voordat ze naar haar werk ging. Ze wilde Emily en Gilbert bellen. Vanwege het tijdverschil was het meestal te laat om te bellen als ze van haar werk terug was. Ze had hun nog niets over Gray verteld. Ze zouden allebei niet voor Kerstmis naar huis komen. Sylvia vond dat er tussen nu en dan nog tijd genoeg was, drie maanden in feite, om te zien hoe het zich met Gray allemaal ontwikkelde, en voordat ze het tegen hen zou zeggen. Ze waren allebei de deur uit toen ze die dag belde en ze liet liefdevolle boodschappen op hun antwoordapparaten achter. Ze hield nauw contact met haar kinderen.

Tegen de tijd dat Sylvia naar de galerie vertrok, was Gray al samen met Charlie op de Jachtclub. Ze zaten aan zijn lievelingstafel. Het was een bijzonder elegante eetzaal, met een gewelfd plafond, portretten van voormalige presidenten van de club en her en der in de ruimte scheepsmodellen onder glas. Gray vond dat Charlie er geweldig uitzag, bruin, fit en uitgerust.

'Hoe was de rest van de reis?' vroeg Gray om het gesprek op gang te houden nadat ze allebei de salade van de dag hadden besteld.

'O, prima. We zijn niet echt ergens heen gegaan nadat jullie waren vertrokken. Ik moest nog werken en de bemanning heeft vast wat reparaties uitgevoerd. Het was gewoon fijn om op de boot te zitten in plaats van hier in mijn huis.' Hij vond het de laatste tijd thuis eenzaam en deprimerend, en voelde zich daar rusteloos. 'Hé, vertel eens over die galerie waarmee je een contract hebt afgesloten. Wechsler-Hinkley was het toch?' Dat was een indrukwekkende naam in de kunstwereld. 'Hoe is dat zo gebeurd? Hebben ze jou gevonden?' Charlie was blij voor hem. Niemand verdiende zoiets meer dan Gray. Hij was enorm getalenteerd. 'Of heb jij hen gevonden?' Charlie glimlachte breed bij het vooruitzicht van het verhaal.

'Eerlijk gezegd heeft een kennis me bij hen geïntroduceerd,' zei hij voorzichtig. Sylvia had hem zenuwachtig gemaakt met haar ideeën over Charlies reactie, wat echt onzinnig was. Maar hij was nu toch bang en dat was hem aan te zien.

'Wat voor kennis?' vroeg Charlie geïnteresseerd. Hij wist er het hoe en waarom niet van, maar er zat een luchtje aan.

'Een kennis, gewoon... je weet wel... nou ja... een vrouw,' zei Gray, die zich als een jongetje voelde die verantwoording aan zijn vader moest afleggen.

'Hé! Dat is andere koek,' zei Charlie terwijl hij geamuseerd keek. 'Wat voor vrouw? Ken ik haar? Heb je tegenwoordig weer een geknakt vogeltje in je nestje opgenomen? Eentje die in een galerie werkt, met goede contacten? Als dat zo is, wel slim van je, ouwe jongen,' prees Charlie hem. Maar zo stak het niet in elkaar. Gray ging niet om met een secretaresse die aan haar baas had gevraagd of ze hem wilde ontmoeten. Er zat geen geknakt vogeltje in Grays nest, maar veeleer een zelfbewuste doordouwer die hém onder haar vleugels had genomen.

'Eerlijk gezegd geloof ik niet dat het slimmigheid was. Eerder geluk,' zei Gray.

'Nee, geluk heeft hier niets mee te maken. Dat weet je,' zei Charlie, bijna Sylvia's woorden letterlijk herhalend. 'Je hebt heel veel talent. Als iemand geluk heeft, mijn vriend, zijn zij het wel. Maar je hebt geen antwoord op mijn vraag gegeven.' Charlie keek Gray strak aan. 'Wie is die vrouw? Of is dat geheim?' Misschien was ze wel getrouwd. Dat had zijn vriend al eens eerder meegemaakt: weggelopen vrouwen die beweerden dat ze gescheiden waren maar dat niet waren, of die zogenaamd 'een goede regeling' met hun exen hadden getroffen. En dan doken die kerels plotseling op en probeerden Gray te vermoorden. Alle mogelijke rampscenario's waren in de vele jaren dat hij vrijgezel was werkelijkheid geworden. Af en toe maakte Charlie zich bezorgd om hem. Een dezer dagen zou een gewelddadig ex-vriendje van een van die halve garen hem nog neerschieten. 'Je hebt je toch weer niet allerlei problemen op de hals gehaald, hoop ik?' zei Charlie bezorgd.

Gray lachte quasizielig terwijl hij zijn hoofd schudde. 'Nee, hoor. Maar mijn reputatie is wel bar en boos, hè? Ik zal het wel verdienen. Ik ben me ook wel met een paar mafketels omgegaan.' Hij zuchtte en schudde zijn hoofd weer. En besloot toen de sprong te wagen. 'Deze keer niet. En ja, ik heb wat met iemand. Maar deze is anders.' Hij zei het trots.

'Wie is het dan? Ken ik haar?' Charlie was nieuwsgierig wie de vrouw in kwestie was. Maar wie ze ook was, Gray zag er gelukkig uit, dat was duidelijk. Hij oogde ontspannen en tevreden met het leven, heel voldaan, bijna zelfgenoegzaam. Het leek wel alsof hij kalmeringsmiddelen of gelukspillen slikte, maar Charlie wist dat hij dat niet deed. Maar hij straalde wel bijna iets euforisch uit.

'Je hebt haar ooit ontmoet,' zei Gray enigszins geheimzinnig, nog steeds eromheen draaiend, denkend aan Sylvia's waarschuwingen.

'En? Moet er nu trompetgeschal klinken?' zei Charlie plagend. 'Je hebt haar in Portofino ontmoet.' Hij gooide het er eindelijk uit, maar hij was nog steeds ongerust.

'Ik? Wanneer?' Charlie had ineens een gat in zijn geheugen. Hij kon zich niemand herinneren met wie Gray op hun reis wat had gehad. De enige die onderweg vrouwen had versierd, was Adam, in Saint-Tropez, Corsica en Capri. Noch hij, noch Gray hadden iets met iemand gehad, dat wist hij zeker.

'Sylvia Reynolds,' zei Gray rustig. 'Ze maakte deel uit van die groep met wie we in Portofino en op Sardinië zijn opgetrokken.'

'Sylvia Reynolds? De galeriehoudster?' Charlie was stomverbaasd. Hij herinnerde zich dat Gray haar wel mocht en Adam hem ermee had geplaagd door te zeggen dat ze niet zijn type was, dat ze niet gek genoeg was, of dat zelfs helemaal niet was. Charlie zag haar weer voor zich. Hij had haar wel gemogen. En Gray kennelijk ook. Het was nauwelijks te geloven dat ze in die tijd met elkaar het bed in waren gedoken. 'Wanneer is de vonk overgeslagen?' vroeg hij nog steeds wat verbaasd. Hij had op de reis al vermoed dat ze elkaar wel mochten, maar niet zo graag dat ze elkaar daarna weer wilden zien.

'Toen ik terug was. We gaan nu bijna een maand met elkaar. Het is een verrukkelijke vrouw. Zodra ze mijn werk had gezien, heeft ze me bij Wechsler-Hinkley en bij twee andere galeries geïntroduceerd. En voordat ik het wist, had ik een contract op zak. Ze liet er geen gras over groeien,' zei hij vol bewondering, en glimlachend naar zijn vriend.

'Nou, ik kan niet ontkennen dat je er gelukkig uitziet,' zei Charlie, die aan het idee moest wennen. Gray had nog nooit zo over een vrouw gesproken als nu. 'Ik heb de pest in om het te moeten toegeven, maar ik was het met Adam eens. Ik geloofde niet dat ze je type was.'

'Dat is ze ook niet,' zei Gray weer quasizielig lachend. 'Maar volgens mij is dat positief. Ik ben niet gewend om om te gaan met vrouwen die voor zichzelf kunnen zorgen en mij nergens anders voor nodig hebben dan om zich te vermaken en wat te rollebollen in het hooi.'

'Is dat wat er tussen jullie is?' vroeg Charlie met een geïnteresseerde blik in zijn ogen. Hij zou Adam heel wat te vertellen hebben als hij hem morgenavond zag.

'Nee, dat niet. Eerlijk gezegd is het veel meer dan dat. Ik blijf elke nacht bij haar slapen.'

Charlie keek geschokt. 'Je gaat een maand met haar om en je bent nu al bij haar ingetrokken? Is dat niet erg snel?' In Charlies oren klonk het alsof Gray stuivertje had gewisseld met zijn geknakte vogeltjes.

'Ik ben niet bij haar ingetrokken,' zei Gray rustig. 'Ik zei dat ik daar sliep.'

'Elke nacht?' vroeg Charlie op een verontwaardigde toon, waardoor Gray zich weer als een stout jongetje voelde. 'Vind je niet dat je veel te hard van stapel loopt? Je geeft je atelier toch niet op?' vroeg Charlie nu bijna paniekerig.

'Natuurlijk niet. Ik vermaak me gewoon uitstekend met een geweldige vrouw en geniet van haar gezelschap. Ze is echt te gek. Slim, bekwaam, normaal, fatsoenlijk, grappig, gul, liefdevol. Ik weet niet waar ze al die jaren heeft gezeten, maar in drieënhalve week is mijn leven totaal veranderd.'

'En wil je dat dan wel?' vroeg Charlie hem met klem. 'Het klinkt alsof je volledig door de knieën bent gegaan. Wees op je hoede. Voor je het weet, breng je haar op ideeën.'

'Op wat voor ideeën? Dat ze bij mij in dat krot wil intrekken? Of misschien mijn dertig jaar oude meubels wil jatten? Ze heeft betere kunstboeken dan ik, hoor. Ze zou misschien wel mijn verf kunnen pikken. Maar mijn bank zit onder de gaten en die van haar ziet er behoorlijk goed uit. Mijn planten zijn doodgegaan toen ik in Europa zat, en een fatsoenlijke handdoek bezit ik niet. Ik heb twee pannen, zes vorken en vier borden. Ik weet niet wat jij denkt dat er bij mij te halen valt, maar wat het ook is, ik zou eigenlijk heel blij zijn als ik het haar kon geven. Relaties kunnen moeilijk zijn, maar geloof me, Charlie, dit is de eerste vrouw met wie ik ooit iets heb gehad die níet gevaarlijk is. De anderen waren dat absoluut wel.'

'Ik bedoel niet dat ze achter je geld aanzit. Maar je weet hoe vrouwen kunnen zijn. Ze hebben een heleboel illusies en leggen dingen anders uit. Je vraagt ze mee uit eten en voor je het weet gaan ze bruidsjurken passen en bij Tiffany de duurste juwelen uitzoeken. Ik wil gewoon niet dat je ergens in wordt meegesleurd.'

'Geloof me, Charlie, ik word nergens in meegesleurd. Waar dit me ook mag brengen, ik doe het uit eigen vrije wil, en met liefde.'

'Lieve hemel, ga je soms met haar trouwen?' Charlie staarde Gray met grote ogen aan.

'Ik weet het niet,' zei hij eerlijk. 'Ik heb al jaren niet meer aan trouwen gedacht. Ik geloof niet dat zij dat wil. Ze is getrouwd geweest en dat klonk niet als een al te geweldige ervaring. Haar man liet haar in de steek voor een negentienjarig meisje, na twintig jaar huwelijk. Ze heeft kinderen en zegt dat ze te oud is om er nog meer te willen. Haar galerie is een enorm succes. Ze heeft veel meer geld dan ik ooit zal hebben. Daar heeft ze mij niet voor nodig. En ik heb geen enkele behoefte om van haar te profiteren. We kunnen allebei onszelf onderhouden, hoewel zij wat ruimer bij kas zit dan ik. Ze heeft een geweldige verbouwde zolderverdieping in SoHo en een beroep waar ze dol op is. Na haar scheiding heeft ze maar met één man een relatie gehad, en die heeft drie jaar geleden zelfmoord gepleegd. Ik ben de eerste met wie ze daarna weer een verhouding heeft. Ik geloof niet dat we allebei meer willen dan er nu is. Zal ik ooit op een dag met haar trouwen? Misschien. Als ze ertoe bereid is, wat ik betwijfel, zou ik wel gek zijn om geen poging te wagen. Maar op dit moment is de grootste beslissing die we samen moeten nemen waar we elke avond zullen eten, of wie het ontbijt klaarmaakt. Ik heb haar kinderen zelfs nog niet ontmoet,' zei hij rustig.

Charlie staarde hem nog steeds met grote ogen aan. Het was een redelijk lange speech geweest. Hij had Gray iets meer dan drie weken niet gezien en nu woonde hij niet alleen met een vrouw samen, maar had het zelfs over de mogelijkheid dat hij ooit met haar zou trouwen.

Gray zag dat Charlie een gezicht trok alsof hij het in Keulen hoorde donderen. En heel even besefte hij dat Sylvia het misschien wel eens bij het rechte eind zou kunnen hebben gehad. Het was duidelijk dat Charlie niet blij was met de grote verandering die zich in Grays leven had voltrokken.

'Je vindt kinderen zelfs vreselijk,' bracht Charlie hem in herinnering, 'hoe oud ze ook zijn. Waarom denk je dat de hare anders zijn?'

'Misschien zijn ze dat niet. Misschien wordt dat een breekpunt voor mij. Misschien krijgt ze voor die tijd al genoeg van me. Ze wonen vijfduizend kilometer ver weg en ze zijn allebei volwassen. En misschien kan ik haar kinderen op die afstand wel verdragen. Het enige wat ik kan doen, is in het diepe springen. Dat is het beste, denk ik. Misschien werkt het. Misschien niet. En het enige wat ik weet, is dat het nu oké is en dat we het samen geweldig hebben. Wat er later gebeurt, zien we dan wel weer. Ik kan volgende week wel dood zijn. Ondertussen heb ik dan in elk geval reuze genoten. Beter kan niet.'

'Laten we hopen van niet,' zei Charlie somber, reagerend op Grays opmerking over dood zijn over een week. 'Maar misschien wil je het maar al te graag als blijkt dat ze anders is dan je denkt, en tegen die tijd zit je met handen en voeten aan haar gebonden,' zei Charlie met een onheilspellende stem.

Gray glimlachte. Charlie zag er paniekerig uit, maar Gray wist niet of die paniek op Charlie zelf sloeg of op hem. Hoe dan ook, het was nergens voor nodig. Hij voelde zich allesbehalve met handen en voeten aan Sylvia gebonden. Op dat moment was hij zelfs meer dan bereid een liefdesslaafje in Sylvia's elegante woning te zijn. 'Ik zit niet aan haar vast,' zei Gray zachtjes. 'Ik woon daar zelfs niet. Ik logeer alleen maar bij haar. We proberen het uit. En als het een van beiden uiteindelijk niet bevalt, ga ik terug naar mijn atelier, en dat was dan dat.'

'Zo werkt het toch niet!' zei Charlie alsof hij de wijsheid in pacht had. 'Sommige vrouwen klampen zich aan je vast, blijven aan je hangen, beschuldigen je, lezen je de les, worden hysterisch, bellen hun advocaat. Ze beweren dat je beloftes hebt gedaan die je nooit hebt gedaan. Op de een of andere manier weten ze hun klauwen in je te slaan en voordat je het weet ben je hun eigendom.' Charlie keek Gray aan alsof hij zich verschrikkelijk ongerust over hem maakte. Hij had andere mannen gezien die het was overkomen en wilde niet dat het met Gray gebeurde. Hij wist hoe naïef Gray soms kon zijn.

'Ik kan je verzekeren dat noch ik noch Sylvia elkaars eigendom zijn. Daar zijn we te oud voor. En ze is veel gezonder dan je denkt. Als je na twintig jaar bij je man weggaat zonder met wrok achterom te kijken, ga je niet als een blok aan iemands been hangen en je klauwen in hem proberen te slaan. Als iemand de relatie ooit zou moeten verbreken, is zij vast de eerste die opstapt.'

'Is ze soms bang om zich te binden? Als dat zo is, kun je een behoorlijke deuk oplopen.'

'Heb ik soms nog nooit een deuk opgelopen? Charlie, even serieus, leven zonder lijden bestaat niet. We worden elke dag gekwetst door mensen die we nauwelijks kennen en die ons niet begrijpen. Er zijn waarschijnlijk meer vrouwen bij me weggelopen dan bij welke vent in New York ook. Ik heb het overleefd. En ik zal het weer overleven, mocht het gebeuren. En ja, misschien is ze bang om zich te binden, maar dat ben ik ook. Christus, ik wil haar kinderen niet eens ontmoeten. Ik ben doodsbang om gekwetst te worden of me te veel te hechten, maar dit is de eerste keer dat ik werkelijk voel dat de positieve kanten opwegen tegen een beetje pijn, of zelfs tegen het nemen van een heleboel risico's. We hebben elkaar geen beloftes gedaan. We hebben het niet over een huwelijk. Het enige wat we op dit moment aan elkaar vragen is: "Waar wil je vanavond eten?" Voorlopig dreigt er noch voor mij, noch voor Sylvia gevaar.'

'Je loopt altijd gevaar zodra je een relatie aangaat,' zei Charlie met een bezorgde frons op zijn voorhoofd. 'Ik wil gewoon niet dat je gekwetst wordt.'

Maar voor Gray had Charlie een tipje van de sluier opgelicht over hoe hij tegen relaties aankeek. Het ging niet alleen om de karaktergebreken die hij bij zijn debutantes ontdekte, het ging ook om de pijn die hij probeerde uit de weg te gaan sinds zijn hele familie was doodgegaan. Charlie was doodsbang om risico's te nemen. Gray niet meer. Het was een mijlpaal in zijn leven. En het feit dat hij die stap had genomen, was een enorme bedreiging voor Charlie. Het was alsof er ergens een alarmbel was afgegaan. Een van de leden van het vrijgezellenleger was overgelopen. Gray zag in Charlies ogen alles waar Sylvia bang voor was geweest, niet alleen wantrouwen en afkeuring, maar totale paniek. Ze was slimmer dan Gray had beseft, wat mensen betreft in elk geval wel, en ze had geweten wat voor vlees ze met Charlie in de kuip had. Misschien met Adam ook wel. Wat Gray er vervelend aan vond was dat Charlies reactie op zijn situatie met Sylvia hem niet alleen het gevoel gaf dat hij niet loyaal tegenover hem was, maar ook dat hij knettergek was omdat hij voelde wat hij voelde. Het was erg vervelend en zette een domper op hun gesprek. Charlie ondertekende een cheque om af te rekenen. Vanuit Grays perspectief was het niet bepaald, op zijn zachtst gezegd, een ontspannen lunch geweest.

'Sylvia en ik hoopten dat je een keer bij ons kwam eten.'

Charlie legde zijn pen neer en staarde hem aan. 'Besef je eigenlijk wel hoe je klinkt?' zei Charlie met een strenge blik.

Gray schudde zijn hoofd. Hij wist niet of hij het wilde horen. 'Als een getrouwde kerel, alsjeblieft zeg. Ik zou maar niet vergeten dat je dat niet bent.'

'Is dat nou het ergste wat me kan overkomen?' snauwde Gray eindelijk terug. Hij was teleurgesteld door Charlies reactie. Heel diep zelfs. Hij had liever niet gehad dat Sylvia gelijk zou krijgen. Maar ze had de spijker op de kop geslagen. 'Op de een of andere manier vind ik darmkanker erger.'

'Soms zijn de verschillen moeilijk te constateren,' zei Charlie cynisch. 'Jezelf zo vastleggen, kan heel verraderlijk zijn. Je moet opgeven wie je bent en iemand worden die geen enkele gezonde vent ooit wil worden.' Hij zei het alsof hij er volkomen van overtuigd was.

Gray zuchtte en keek hem aan. Wie waren ze in al die jaren geworden? Hoe hoog was de prijs die ze betaalden voor de vrijheid waaraan ze zich zo wanhopig vastklampten? Misschien te hoog. Uiteindelijk, nadat ze hun onafhankelijkheid levenslang met hand en tand hadden verdedigd, zouden ze alleen achterblijven. En ineens sinds hij Sylvia had ontmoet, kwam het in Gray op dat dat misschien niet zo'n loffelijk streven was. Nog maar een paar dagen geleden had hij tegen Sylvia gezegd dat het eindelijk tot hem was doorgedrongen dat, als puntje bij paaltje kwam, hij niet in z'n eentje dood wilde gaan. Op een dag zouden zijn gekke, behoeftige vriendinnen, Charlies debutantes en Adams domme blondjes niet meer om hun nek hangen, of zelfs nooit meer langskomen. Die vrouwen zouden met iemand anders in hun eigen huis zitten. Het paradijs van de vrijheid zag er niet meer zo ideaal uit als Gray tot nu toe had gedacht. 'Wil je echt je oude dag met mij doorbrengen?' vroeg hij aan Charlie terwijl hij hem strak aankeek. 'Is dat wat je wil? Of zou je niet liever een mooier stel benen dan de mijne onder de tafel tegenover je hebben als je ergens ter wereld op de Blue Moon ronddobbert? Want als je daar niet eerdaags over nadenkt, ben ik degene met wie je uiteindelijk opgescheept zult zitten. Ik mag je heel erg graag, je bent mijn beste vriend, maar als ik op een dag oud en ziek en uitgeblust en eenzaam ben, zou het wel eens zo kunnen zijn - hoe graag ik je kop ook aan de andere kant van de lunchtafel zie - dat ik veel liever in bed kruip met iemand anders die mijn hand wil vasthouden. En tenzij je daar uiteindelijk met Adam en mij wilt zitten, zou je er misschien ook eens over na moeten gaan denken.'

'Wat is er met jou aan de hand? Wat heeft ze je gegeven? Ecstasypillen? Waarom zou je je nu in godsnaam zorgen maken over je oude dag? Je bent vijftig. Daar hoef je je de komende dertig jaar nog geen zorgen over te maken, en God mag weten wat er niet allemaal tussen nu en dan met ons gebeurt.'

'Misschien gaat het daar nu precies om. Ik ben vijftig jaar. Jij bent zesenveertig. Misschien wordt het tijd voor ons om volwassen te worden. Adam mag zijn gang nog wel een tijdje gaan, hij is ook een stuk jonger dan wij. Ik weet alleen niet of ik op deze manier wil doorgaan met mijn leven. Hoeveel vrouwen kan ik nog redden? Hoeveel gedwongen opnames kan ik nog voor ze regelen? Voor hoeveel borstimplantaten wil Adam nog dokken? En bij hoeveel debutantes wil jij nog zoeken naar wat er aan hen mankeert? Als ze niet goed genoeg voor je zijn, Charlie, dan moeten ze maar opdonderen. Maar misschien wordt het tijd voor je om iemand te zoeken die wel goed genoeg voor je is.'

'Aldus sprak de ware verrader,' zei Charlie en hij proostte met zijn laatste restje wijn. Hij leegde zijn glas en zette het neer. 'Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik vind dit een nogal deprimerend gesprek. Jij mag dan het gevoel hebben dat Vadertje Tijd je op de hielen zit - wat volgens mij belachelijk is, als je al zou willen weten wat ik vind - maar ik heb dat gevoel niet. En ik ben niet van plan om een geregeld leven te gaan leiden vanwege een of andere stompzinnige relatie met welke vrouw dan ook, alleen omdat ik bang ben om in m'n eentje dood te gaan. Ik pleeg nog liever vanavond zelfmoord. Ik ga me niet binden, en ik ben niet van plan erover na te denken totdat ik de ware vind.'

'Die zul je nooit vinden,' zei Gray triestig. Het gesprek had hem ook gedeprimeerd. Hij had gehoopt dat Charlie zijn vreugde zou delen, maar in plaats daarvan gedroeg hij zich alsof Gray hem had verraden.

En in Charlies ogen had hij dat ook. 'Waarom zeg je dat?' vroeg Charlie. Hij klonk geïrriteerd.

'Omdat je het niet wil. Je zult haar niet vinden, omdat geen vrouw ooit aan je eisen kan voldoen. Je geeft ze geen kans. Je wilt de ware niet vinden. Ik wilde dat ook niet. En toen wandelde Sylvia ineens mijn leven binnen en werd alles op zijn kop gezet.'

'Voor mij klinkt het meer alsof je je kop hebt verloren. Misschien kun je beter antidepressiva slikken en dan nog eens naar je relatie kijken.'

'Sylvia is het beste antidepressivum dat ik ooit heb gehad. Die vrouw is een en al energie en een genot om mee samen te zijn.'

'Ik ben blij voor je als dat zo is en ik hoop dat het goed blijft gaan. Maar probeer ons alsjeblieft niet te bekeren tot je dat zeker weet, tot je weet of je theorie werkt. Ik ben er niet van overtuigd.'

'Ik laat het je wel weten als het zover is,' zei Gray rustig terwijl ze allebei opstonden. Gray liep achter Charlie aan de Jachtclub uit, waarna ze even bleven staan om elkaar aan te kijken. Het was voor allebei een onaangename lunch geweest, en voor Gray zeker een teleurstelling. Hij had meer van zijn vriend verwacht: felicitaties, steun, enthousiasme. Alles behalve het cynisme en de scherpe kritiek die ze aan elkaars adres hadden geuit.

'Zorg goed voor jezelf,' zei Charlie, die Gray op de schouder klopte en met zijn andere hand een taxi aanhield. Hij kon niet wachten om weg te komen. 'Ik bel je wel... en gefeliciteerd met je galerie!' riep hij terwijl hij in de taxi stapte.

Gray bleef op de stoep staan en keek hem na, zwaaide, liet zijn hoofd zakken en liep weg. Hij had besloten terug naar zijn atelier te lopen. Hij had frisse lucht nodig, en tijd om na te denken. Hij had Charlie nog nooit zo bot en cynisch meegemaakt als vanmiddag, en hij wist nu dat zijn ideeën over zijn vriend klopten. Charlie wilde de 'ware' niet vinden. Gray had het eerder nooit zo bekeken. Maar het was hem nu duidelijk. En in tegenstelling tot wat Charlie geloofde, had Sylvia hem niet gehersenspoeld, maar had ze zijn ogen geopend en het zonlicht in zijn leven binnengelaten. In haar nabijheid zag hij waar hij altijd naar verlangd had en nooit naar op zoek had durven gaan. Door haar was hij dapper genoeg geworden om de man te zijn die hij zich gewenst had maar voor wie hij eerder te bang was geweest. Charlie was nog steeds bang, en was dat al heel lang. Sinds Ellen en zijn ouders waren doodgegaan. Hoeveel therapie Charlie ook had gehad, en Gray wist dat dat al heel veel was, hij was nog steeds doodsbang. En hij was nog steeds op de vlucht. Misschien zou hij dat wel altijd blijven. Die gedachte maakte Gray verdrietig. Het was volgens hem een verschrikkelijke verspilling. Hij kende Sylvia nog maar zes weken, maar nu hij haar kende en zijn hart voor haar had geopend, was zijn hele wereld veranderd. Het had hem tot in zijn ziel geraakt toen Charlie hem een verrader had genoemd in plaats van blij voor hem te zijn. Het was als een klap in zijn gezicht geweest, en de woorden echoden nog na in zijn hoofd toen zijn mobieltje begon te riedelen.

'Hoi. Hoe is het gegaan?' vroeg Sylvia opgewekt en levendig.

Ze belde vanaf haar werk. Ze had zichzelf er uiteindelijk van overtuigd dat Gray Charlie beter kende dan zij en dat haar inschatting van zijn reactie op hun romance er waarschijnlijk volkomen naast zat. Ze had tegen zichzelf gezegd dat Gray gelijk had en dat ze alleen maar erg achterdochtig was. 'Heb je het hem verteld? Wat zei hij?'

'Het was verschrikkelijk,' zei Gray eerlijk. 'Het was zwaar klote. Hij noemde me onder andere een verrader. Die stumper schijt bagger voor wat voor vorm van verbintenis of relatie ook. Ik heb het nog nooit zo duidelijk gezien. Ik vind het verdomd vervelend om het te moeten zeggen, maar je had gelijk. Het was een zeer teleurstellende lunch.'

'Verdorie. Het spijt me. Je had me er eindelijk van overtuigd dat ik me vergiste.'

'Nee, je hebt je niet vergist.' Hij ontdekte zo langzamerhand dat ze er zelden naast zat. Ze voelde mensen en hun reacties goed aan en ze had een opmerkelijk tolerante houding tegenover hun hebbelijkheden.

'Wat naar. Zoiets gaat je niet in je koude kleren zitten. Je bent geen verrader, Gray. Ik weet dat je nog steeds veel om hen geeft. Er is echt geen enkele reden waarom je geen relatie zou mogen hebben en ook met hen omgaan.' Ze probeerde hem en zijn vrienden niet uiteen te drijven.

Maar Gray had heel sterk het gevoel dat Charlie dat wel zou doen als hij het toeliet. 'Als ik nog met ze mee mag doen. Ik was behoorlijk recht voor z'n raap.'

'Over ons?'

'Ook over hem. Ik heb tegen hem gezegd dat hij zijn leven verspilde en in zijn eentje zal sterven.'

'Je zou wel eens gelijk kunnen krijgen,' zei ze op vriendelijke toon, 'maar daar zal hij zelf achter moeten komen. En misschien is dat wel wat hij wil. Dat recht heeft hij. Uit wat je hebt verteld, maak ik op dat hij tamelijk veel problemen heeft met verlatingsangst. Daar is moeilijk van af te komen. Iedereen van wie hij ooit als kind hield is overleden. Het kost heel wat moeite om zo iemand ervan te overtuigen dat de volgende persoon van wie hij houdt hem niet ook zal verlaten en doodgaan. Dus laat hij ze liever zelf in de steek.' 'Zoiets heb ik ook tegen hem gezegd.' Ze wisten allebei dat het waar was. En achter al zijn afweren wist Charlie dat ook. Hij was alleen nog niet bereid het toe te geven, zelfs niet aan zijn beste vriend. Het was veel makkelijker om te zeggen dat er iets mis was met de vrouwen in zijn leven, om zo te rechtvaardigen dat hij hen afwees.

'Hij vond het vast niet prettig om te horen.'

'Zo zag het er inderdaad uit,' zei hij met een bedroefde ondertoon. 'Maar het beviel me ook helemaal niet wat hij over ons zei.'

'Hopelijk gaat hij het inzien. Als hij ooit zover komt, nodigen we hem een keer uit voor een etentje. Laat hem eerst maar betijen. Je hebt hem een heleboel voorgeschoteld dat niet zo makkelijk in één keer te bevatten is. Namelijk ons. En hem eerlijk verteld wat je van hem vindt.'

'Ja, dat is waar. Ik denk dat hij behoorlijk is geschrokken toen hij het over ons hoorde. De laatste keer dat hij me zag, op de boot, was ik een gerespecteerd lid van de vrijgezellenclub, en zodra hij even niet keek, heb ik de benen genomen. Althans, zo kijkt hij ertegenaan.'

'En jij?' vroeg ze met een bezorgde stem.

'Ik voel me de gelukkigste man ter wereld. Dat heb ik hem ook verteld. Ik denk niet dat hij me geloofde. Hij denkt dat je me stiekem pilletjes geeft.' Gray moest ineens lachen. 'Als dat waar is, laat me dan alsjeblieft nog niet afkicken. Ik vind het heerlijk.' Hij klonk weer blijer.

'Ik ook.' Ze glimlachte terwijl ze aan hem dacht. Maar toen stond er een klant op haar te wachten en zei ze dat ze hem na het werk wel weer bij haar thuis zou zien. 'Probeer je er niet te druk om te maken,' zei ze. 'Hij is heel erg op je gesteld. Hij trekt wel weer bij.'

Gray was er niet van overtuigd. Hij dacht er lang en diep over na terwijl hij terug naar zijn huis liep. Hun lunch was niet alleen voor Charlie een klap in het gezicht geweest, maar ook voor Gray... Aldus sprak de ware verrader... Charlies woorden bleven maar in zijn hoofd nagalmen, de ene straat na de andere...

Charlie dacht onderweg na over alles wat Gray had gezegd. Hij had daar meer dan genoeg tijd voor omdat hij helemaal naar de andere kant van de stad moest. Hij had een afspraak bij het kinderopvangcentrum dat ze onlangs hadden gefinancierd, in hartje Harlem. Hij kon nog steeds niet geloven wat Gray allemaal had gezegd. En hij wilde het liever niet toegeven, maar met het meeste wat Gray had gezegd, had hij de spijker op de kop geslagen. Hij had zich nog niet zo lang geleden ook ongerust gemaakt over alleen doodgaan, net als Gray. Maar hij was nog niet zover om dat soort schrikbeelden met iemand anders dan zijn therapeut te bespreken. Hij wist dat Adam te jong was om dat te begrijpen, maar Gray niet. Adam was eenenveertig en nog steeds bezig zijn carrière op te bouwen, waarbij hij tot het uiterste ging. Charlie en Gray hadden hun top al bereikt en konden alleen nog maar bergafwaarts gaan. En Charlie was er niet meer zo zeker van of hij bereid was de laatste etappes alleen af te leggen. Uiteindelijk zou hij misschien geen andere keus hebben. Hij was jaloerser op Gray dan hij wilde toegeven, omdat Gray iemand had gevonden met wie hij die reis wilde maken. Maar wie wist hoe lang hun relatie zou duren? Waarschijnlijk niet lang. Niets hield ooit lang stand.

Hij dacht er met een bedroefde uitdrukking op zijn gezicht over na terwijl hij zich brokstukken van het gesprek herinnerde die hij aan zijn therapeut wilde vertellen. En toen stopte de taxi bij het opgegeven adres.

'Kan ik u hier met een gerust hart achterlaten?' vroeg de chauffeur bezorgd. Charlie zag eruit alsof hij beter op Fifth Avenue afgezet kon worden dan in hartje Harlem. Hij droeg een Hermès-stropdas, een gouden horloge en een duur pak. Maar hij vond het vervelend om in voddige kleren bij de Jachtclub te eten.

'Ja, hoor, ik red me wel.' Hij bedankte de chauffeur met een glimlach en gaf hem een flinke fooi.

'Wilt u dat ik wacht? Of terugkom?' Hij vond het vreselijk om zijn passagier daar achter te laten.

'U hoeft zich echt niet ongerust te maken, maar heel erg bedankt.' Charlie glimlachte weer en probeerde zijn gesprek met Gray uit zijn hoofd te zetten terwijl hij omhoogkeek naar het gebouw. Het moest nodig gerenoveerd worden. Met hun miljoen dollar zouden ze een hoop kunnen doen.

Terwijl hij naar de voordeur liep, moest hij onwillekeurig weer aan Gray denken. Het ergste was het gevoel dat hij hem aan Sylvia kwijtraakte. Hij vond het verschrikkelijk om tegenover zichzelf toe te geven dat hij jaloers op haar was, maar diep in zijn binnenste wist hij dat het waar was. Hij wilde zijn beste vriend niet kwijt aan een zelfbewuste doordouwer van een vrouw, zoals Gray haar had omschreven - vooral niet vanwege dat doordouwerige deel - alleen omdat ze de connecties had om een galerie voor hem te vinden. Het was duidelijk dat ze hem stroop om de mond smeerde en iets van hem wilde. En als ze een goede manipulator was, wat hij niet hoopte, kon ze hun vriendschap voorgoed naar de knoppen helpen en Charlie voor altijd uit zijn leven verbannen. De grootste angst die hij had was zijn vriend verliezen. Punt, uit, afgelopen, of het nou was door een huwelijk of samenwonen of ergens logeren, of hoe Gray het ook mocht noemen. Charlie vertrouwde haar niet. Het leek erop alsof Gray haar bezit al was geworden. Ze hersenspoelde hem en het ergste was dat sommige dingen die hij had gezegd misschien wel klopten. Heel erg klopten zelfs. Vooral over Charlie zelf. Dat moest van haar afkomstig zijn. Gray zou uit zichzelf nooit zo tegen hem hebben gesproken. Nooit. Ze had hem helemaal binnenstebuiten en ondersteboven gekeerd. En dat beviel Charlie helemaal niet.

Hij moest lang wachten voor de deur van het opvangcentrum nadat hij op de bel had gedrukt. Ten slotte deed een jongeman met een baard en in spijkerbroek en T-shirt open. Hij was een Afro-Amerikaan en had een brede glimlach met spierwitte tanden en fluweelzachte, chocoladekleurige ogen. Hij had een zangerig Caraïbisch accent.

'Hallo. Kan ik u ergens mee van dienst zijn?' Hij keek Charlie aan alsof hij van een andere planeet kwam. Er kwamen nooit mensen in zulke deftige kleren bij het centrum langs. Het lukte de jongeman om zijn lachen in te houden toen hij Charlie binnenliet.

'Ik heb een afspraak met mevrouw Carole Parker,' legde Charlie uit. Zij was de directrice van het centrum. Het enige wat Charlie over haar wist, was dat ze psycholoog was en uitstekende papieren had. Ze had tot en met haar kandidaats op Princeton gestudeerd en haar doctorandustitel op Columbia gehaald, en was nu bezig met haar promotieonderzoek. Haar specialiteit en deskundigheid lagen op het gebied van kindermishandeling.

Het centrum moest een veilige plek voor mishandelde kinderen en hun moeders zijn, maar in tegenstelling tot bijvoorbeeld een blijf-van-mijn-lijfhuis, lag het accent hier vooral op de kinderen, meer dan op hun moeders. Een mishandelde vrouw zonder kind, of met kinderen die niet waren mishandeld, werd hier niet opgenomen. Charlie wist dat het centrum ook onderzoek deed in samenwerking met de Universiteit van New York, over het voorkómen van kindermishandeling in plaats van alleen het smeren van balsem op de wonden achteraf. Er werkten tien fulltime stafleden, en zes parttimers die vooral nachtdiensten draaiden en voor het overgrote deel postdoctoraal student waren, twee psychiaters die nauw met hen samenwerkten en een hele rits vrijwilligers, van wie heel veel tieners die zelf waren mishandeld. Het was een nieuw idee om overlevers van kindermishandeling jongere kinderen te laten helpen die hetzelfde was overkomen. Alles wat Charlie erover had gelezen stond hem erg aan. Parker was het huis drie jaar geleden zelf begonnen toen ze haar doctoraal had gehaald. Ze was van plan zich te specialiseren in typische problemen van de stadsbevolking en van kinderen uit achterstandswijken. Ze hield het centrum met heel weinig geld draaiende. Ze had zelf iets minder dan een miljoen dollar bij elkaar geschraapt om het pand te kopen en van start te gaan, en zijn fonds had hetzelfde bedrag er nog eens bovenop gelegd. Uit wat hij over haar had gelezen, had hij opgemaakt dat ze een indrukwekkende jonge vrouw was, en het enige wat hij nog meer van haar wist, was dat ze vierendertig jaar was. Hij had geen idee hoe ze eruitzag, omdat hij haar alleen over de telefoon had gesproken. Ze was vakkundig en zakelijk geweest, maar had hartelijk en enthousiast geklonken. Ze had hem uitgenodigd om het centrum te komen bekijken en had beloofd hem zelf een rondleiding te geven. Het fonds had van alles met betrekking tot het centrum nagetrokken, inclusief de gegevens over de directrice zelf. Ze was jong, maar naar men zei competent. De referenties die ze het fonds had overlegd, waren bijzonder indrukwekkend geweest. Sommige kwamen van zeer vooraanstaande lieden uit New York. Hoe goed opgeleid en competent ze ook was, ze had ook een paar invloedrijke connecties. De burgemeester had zelfs in hoogsteigen persoon een referentie voor haar geschreven. En toen ze bezig was het centrum op te zetten, had ze een heleboel voorname mensen ontmoet en een goede indruk op hen gemaakt.

De jongeman leidde Charlie naar een kleine vervallen wachtkamer en bood hem een kop koffie aan zodra hij ging zitten, maar Charlie bedankte ervoor. Hij had tijdens de lunch met Gray genoeg gedronken, maar hij had ook een vol gevoel overgehouden door wat daar was gebeurd, en terwijl hij zat te wachten, probeerde hij hun gesprek weer uit zijn hoofd te zetten.

Hij keek naar de mensen die langs de openstaande deur van de wachtkamer liepen. Hij zag vrouwen, jonge kinderen, tieners in T-shirts waaraan je kon zien dat het vrijwilligers waren. Buiten op de binnenplaats werd een partijtje basketbal gespeeld en hij zag een bordje waarop vrouwen uit de buurt werden uitgenodigd om twee keer per week naar een groep te komen om over het voorkómen van kindermishandeling te praten. Hij wist niet wat tot nu toe de invloed van het centrum op de buurt was, maar ze deden tenminste wel wat ze hadden beloofd. Terwijl hij naar de kinderen keek die de basketbal door de ring gooiden, ging er een deur open en kwam een lange, blonde vrouw naar hem toe die voor hem bleef staan en hem aankeek. Ze droeg een spijkerbroek, hardloopschoenen en een van hun eigen T-shirts. Toen hij zelf was opgestaan om haar een hand te geven, besefte hij dat ze bijna net zo lang was als hij.

Ze was een statige vrouw van één meter tweeëntachtig, had een aristocratisch gezicht en leek meer een fotomodel dan een psycholoog. Ze glimlachte toen ze hem begroette, maar haar manier van doen was ambtelijk en wat afstandelijk. Het centrum had het geld van het fonds hard nodig, maar het stuitte haar tegen de borst om voor hen door het stof te gaan of hun voeten te kussen, hoewel ze wist dat het zou helpen. Ze had nog altijd moeite om dat op commando te doen en ze wist ook niet wat hij van haar verwachtte. Ze was enigszins argwanend en nam een afwerende houding aan toen ze hem in haar kantoor uitnodigde.

Er hingen overal posters aan de muren, en roosters, memoblaadjes, aankondigingen en overheidsmaatregelen die voor de staf van belang waren. Maar ook telefoonnummers van zelfmoordhulplijnen, hoe te handelen bij inname van vergiften en een tekening die liet zien hoe je de Heimlichgreep moest toepassen. Er stond een boekenkast vol vakliteratuur, waarvan minstens de helft een plekje op de grond had gevonden. Haar bureau lag bedolven onder de papieren, maar er stonden ook nog ingelijste foto's van kinderen op die ooit in het huis hadden gezeten, en het bakje voor binnenkomende post was vol. Het was absoluut een kantoor waar werd gewerkt. Charlie wist dat ze alle buurt- en kindergroepen zelf leidde. De enige groep die ze niet onder haar hoede had, was die voor mishandelde vrouwen. Een vrouw uit de buurt was daarvoor opgeleid en had dat op zich genomen. Carole Parker deed zo ongeveer alles zelf, behalve de vloeren boenen en eten koken. Degene die een stuk over haar leven had geschreven, had gezegd dat ze dat in geval van nood ook bereid was te doen en dat ook had gedaan. Ze was zo'n vrouw die interessant was om over te lezen, maar je kon afschrikken als je haar in werkelijkheid ontmoette. Charlie had nog niet besloten of dat met haar ook het geval was. Ze was absoluut een indrukwekkende verschijning, en toen ze achter haar bureau ging zitten, glimlachte ze naar hem en kreeg ze een warmere blik in haar ogen. Ze had doordringende, grote blauwe ogen, als van een pop.

'Zo, meneer Harrington, u bent gekomen om eens te kijken hoe we het doen.' Maar zelfs zij moest toegeven dat hij voor die miljoen dollar ook wel het recht had om hen te komen controleren. Het fonds had hun in feite exact $ 975.000 gegeven, wat ook exact het bedrag was dat ze had gevraagd. Ze had het lef niet gehad om op de kop af een miljoen te vragen. In plaats daarvan had ze gevraagd hetzelfde bedrag te geven als zijzelf in de afgelopen drie jaar had ingezameld. Ze was stomverbaasd geweest toen het fonds haar mededeelde dat het schenkingsverzoek was ingewilligd. Ze had tegelijkertijd minstens bij tien andere fondsen aanvragen ingediend, maar die waren indirect afgewezen. Ze hadden gezegd dat ze eerst het komende jaar de vorderingen van hun project wilden bekijken voordat ze geld aan haar wilden toewijzen. Dus was ze hem dankbaar, maar ze had altijd het gevoel dat geldschieters aapjes kwamen kijken als ze een bezoek aflegden. Ze was druk bezig levens te redden en beschadigde kinderen weer op de rails te zetten. Dat was het enige wat haar interesseerde. Geld inzamelen om dat te doen was een noodzakelijk kwaad en ze genoot er niet bepaald van. Ze vond het verschrikkelijk om mensen voor zich in te moeten nemen om geld van hen los te kunnen peuteren. De acute nood van de mensen die ze hielp, was voor haar altijd overtuigend genoeg geweest. Ze vond het heel vervelend om andere mensen te moeten overtuigen die helemaal niets tekortkwamen in hun leven. Hadden die ooit een vijfjarig meisje meegemaakt bij wie bleekwater in de ogen was geplensd en die de rest van haar leven blind zou blijven, of een jongen van wie de moeder een heet strijkijzer tegen zijn gezichtje had gehouden, of een twaalfjarige die haar hele leven al door haar vader seksueel was misbruikt en die littekens op haar borst had van sigaretten die erop waren uitgedrukt? Hoeveel was er in godsnaam nodig om mensen ervan te overtuigen dat deze kinderen hulp nodig hadden?

Charlie wist niet wat ze van plan was tegen hem te zeggen, maar hij zag de passie in haar ogen, en een zekere mate van afkeuring terwijl ze naar zijn maatpak, zijn dure das en gouden horloge keek. Wat hij er ook aan had uitgegeven, ze had er vast een betere bestemming voor kunnen bedenken. Hij las onmiddellijk haar gedachten en voelde zich een idioot dat hij in deze kleren hierheen was gekomen. 'Het spijt me dat ik niet passender gekleed ben. Ik had een zakenlunch in de stad.' Het was niet waar, maar hij had niet naar de Jachtclub kunnen gaan zoals zij was gekleed, in T-shirt, Nikes en spijkerbroek. Terwijl hij het tegen haar zei, trok hij zijn jasje uit, knoopte zijn manchetten los, rolde zijn mouwen op, trok zijn stropdas uit en propte die in zijn zak. Het was slechts een minimale verbetering, maar hij deed tenminste een poging.

Ze glimlachte. 'Sorry,' zei ze verontschuldigend. 'In pr blink ik niet uit. Ik houd van wat we hier doen, maar ik ben niet erg goed in het uitrollen van de rode loper voor vips. Ten eerste hebben we geen loper, en ook al hadden we die, dan nog zou ik geen tijd hebben om hem uit te rollen.'

Ze had lang haar en droeg het in een dikke vlecht op haar rug. Ze leek wel een Viking zoals ze daar zat, met haar lange benen uitgestrekt onder het bureau. Ze zag er helemaal niet uit als een psycholoog, maar in haar papieren stond dat ze het was. En toen herinnerde hij zich dat ze op Princeton had gezeten, en zei tegen haar, in de hoop het ijs te breken, dat hij daar ook had gestudeerd.

'Ik vond Columbia beter,' zei ze ongedwongen en ze scheen uiterlijk niet onder de indruk van het feit dat ze op dezelfde universiteit hadden gezeten. 'Het was daar pretentielozer. De sfeer op Princeton was een beetje te zelfvoldaan naar mijn smaak. Iedereen is zo gebiologeerd door de historie van die plek. Volgens mij ging het daar meer over het verleden dan over de toekomst.'

'Zo heb ik het nooit bekeken,' zei Charlie voorzichtig, maar hij was niettemin geïmponeerd door haar opmerkingen. In sommige opzichten schrok ze hem toch wel af en was ze inderdaad zo serieus als hij had gevreesd. 'Bent u daar ook lid van een van de studentenverenigingen geweest?' vroeg hij, omdat hij nog steeds hoopte een puntje bij haar te scoren, of iets gemeenschappelijks te vinden.

'Ja,' zei ze met een verlegen blik in haar ogen. 'Ik zat bij Cottage.' Ze zei even niets en glimlachte toen veelbetekenend naar hem. Ze begreep wel wie ze tegenover zich had. Aristocratische mannen zoals hij liepen er bij bosjes op Princeton rond. 'En u zat bij Ivy.' Vrouwen konden daar geen lid van worden, zelfs niet toen zij daar studeerde. Ze had vreselijk de pest aan die corpsballen gehad. Dat leek nu alleen nog maar kinderachtig en dom. Ze glimlachte toen hij knikte.

'Ik wil niet zoiets stoms zeggen als: "Hoe raadt u het?"' zei Charlie. Het was duidelijk dat ze dat type jongens kende, maar meer dan dat wist ze niet van hem. 'Bestaat er een klein kansje dat u het me kunt vergeven?'

'Ja,' zei ze lachend en met een gezicht dat er ineens jonger uitzag dan het was. Ze droeg geen make-up en deed daar ook geen moeite voor als ze in het opvangcentrum was. Ze had het te druk om zich met ijdelheden of details bezig te houden. 'Met die $ 975.000 van uw fonds wil ik u wel zo ongeveer alles vergeven, zolang u uw kinderen niet mishandelt.'

'Ik heb geen kinderen. Dus daar kan ik me niet schuldig aan maken.' Hij voelde dat ze hem niet mocht, wat al snel een uitdaging voor hem werd om haar op andere gedachten te brengen. Ze was tenslotte een erg mooie vrouw, hoeveel titels ze ook had. En er waren maar weinig vrouwen die aan Charlies charme weerstand konden bieden als hij besloot die in de strijd te werpen. Hij twijfelde nog wel of Carole Parker de poging waard was. In sommige opzichten scheen ze lastig te benaderen. En ze was politiek correct tot op het bot.

Het verbaasde haar dat hij geen kinderen had, maar ze herinnerde zich toen vagelijk dat ze had gehoord dat hij niet was getrouwd. Ze vroeg zich af of hij homo was. Als Charlie dat had geweten, zou hij van ellende in elkaar zijn gezakt. Het maakte haar niet uit wat zijn seksuele voorkeuren waren. Het enige wat ze wilde was zijn geld, voor de kinderen in het centrum. 'Zal ik u een rondleiding geven?' bood ze hem beleefd aan. Ze stond weer op en keek hem recht in de ogen.

Op hoge hakken zou ze net zo lang als hij zijn; Charlie was één meter drieënnegentig. En ze had dezelfde kleur ogen en was net zo blond als hij. Heel even sloeg de schrik hem om het hart toen het tot hem doordrong dat ze op zijn zus leek, en daarna deed hij er alles aan om dat te vergeten, het bracht hem te veel van zijn stuk.

Ze zag zijn gezichtsuitdrukking niet toen hij achter haar aan door de deur van haar kantoor liep. Het daaropvolgende uur nam ze hem mee naar alle ruimtes, alle kantoren, en sleepte hem mee door alle gangen. Ze liet hem de daktuin zien die de kinderen hadden aangelegd, liet hem met heel veel kinderen kennismaken. Ze stelde hem voor aan Gabby met haar blindengeleidehond, en vertelde hem dat zijn fonds die had betaald. Ze waren allebei nog in training. Gabby had de grote zwarte labrador Zorro genoemd. Charlie bleef even staan om het beest te aaien, met zijn hoofd gebogen zodat Carole de tranen in zijn ogen niet kon zien. De verhalen die ze hem had verteld als er geen kinderen in de buurt waren, waren hartverscheurend. Een paar minuten lang bleven ze staan bij een groep die aan het werk was, en hij was enorm onder de indruk terwijl hij luisterde.

Normaal leidde Carole de groep, maar ze had voor die middag haar taken aan anderen overgedragen omdat hij op bezoek kwam, hoewel ze dat eigenlijk tijdverspilling vond. Ze had het gevoel dat ze haar tijd beter aan hun cliënten kon besteden. Ze stelde hem voor aan hun vrijwilligers, die bezigheidstherapie aan de jongere kinderen gaven en leeslessen aan wat oudere kinderen uit de buurt, die naar de middelbare school hadden gekund als ze ooit lezen en schrijven hadden geleerd. Hij herinnerde zich in haar brochure over dit lesprogramma gelezen te hebben en ook dat het centrum een landelijke prijs had gewonnen vanwege de resultaten die ze daar tot nu toe mee hadden geboekt. Tegen de tijd dat deze jongeren na een jaar zo'n project verlieten, konden ze allemaal lezen en schrijven. En de ouders van de kinderen waren ook welkom om de leesvaardigheidslessen voor volwassenen te volgen. Ze boden op dezelfde manier ook begeleiding en therapie voor zowel kinderen als volwassenen aan.

Ze nam hem van de kelder tot de zolder mee, stelde hem aan iedereen voor en ten slotte aan haar assistent, Tygue, de jongeman die hem had binnengelaten. Carole vertelde aan Charlie dat hij tijdelijk aan hen was uitgeleend via het doctoraalprogramma van Yale. Ze had een stel fantastische mensen aangetrokken om met haar samen te werken. Velen kende ze nog van vroeger en sommigen had ze later opgespoord. Ze legde uit dat zij en Tygue samen hun doctoraal hadden gedaan. Zij had daarna het centrum opgezet en hij was naar Yale gegaan om zijn studie voort te zetten. Hij kwam oorspronkelijk van Jamaica en Charlie hield van het taaltje dat hij sprak. Nadat ze een paar minuten met hem hadden gebabbeld, leidde ze Charlie terug naar haar kantoor. Hij zag er afgepeigerd uit.

'Ik weet niet wat ik tegen u moet zeggen,' merkte hij in alle bescheidenheid op terwijl hij haar aankeek. 'Het is hier heel bijzonder. U hebt geweldig werk geleverd. Hoe hebt u dat voor elkaar gekregen?' Hij had ontzag voor wat ze had gedaan, en hoe vervelend ze in het begin ook tegen hem had gedaan, inclusief haar minachting voor zijn studentenvereniging, het was hem volstrekt duidelijk dat ze een bijzonder mens was. Heel wat bijzonderder dan hijzelf, had hij het gevoel. Op haar vierendertigste had ze een plek gecreëerd waar werkelijk een ommekeer in het leven van mensen werd teweeggebracht, en die voor een aantal mensen, jong en oud, van doorslaggevende betekenis was.

Hij had met zo veel aandacht geluisterd naar alles wat ze vertelde toen ze eenmaal aan de rondleiding waren begonnen, dat hij helemaal vergeten was om haar voor zich in te nemen. In plaats daarvan was hij sprakeloos, niet vanwege haar charme, of haar buitengewoon aantrekkelijke uiterlijk, maar vanwege haar onvermoeibare inzet en de geweldige prestatie die ze had geleverd. Het opvangcentrum was, hoe vervallen het er ook uitzag, een fantastische plek.

'Vanaf dat ik een tiener was, is dit een droom van me geweest,' zei ze eenvoudigweg. 'Ik heb sinds ik vijftien was iedere cent gespaard die ik in handen kreeg. Als tiener was ik serveerster, maaide gazons, verkocht tijdschriften, gaf privézwemles. Ik deed alles wat ik kon om dit mogelijk te maken, en het is me uiteindelijk gelukt. Ik heb zelf ongeveer driehonderdduizend dollar gespaard, inclusief wat geld dat ik later met aandelen heb verdiend. De rest heb ik uit de zakken van mensen geklopt tot ik ten slotte genoeg had om een aanbetaling te doen op het gebouw en kon starten. In het begin was het wel een dubbeltje op zijn kant. Maar nu niet meer. Dankzij uw fonds,' zei ze eerlijk, en eindelijk dankbaar. 'Het spijt me dat ik aanvankelijk wat stug was. Ik vind het vreselijk om te moeten rechtvaardigen wat we doen. Ik weet dat we geweldig werk doen, maar soms zien de mensen die hier komen dat niet, of begrijpen ze niet hoe waardevol het is wat we doen. Toen ik uw pak en uw horloge zag,' zei ze schaapachtig, 'dacht ik dat u het niet zou snappen. Dat was dom van me. Ik geloof dat ik een vooroordeel heb tegen mensen die op Princeton hebben gestudeerd, mezelf inbegrepen. We zijn allemaal zo bevoorrecht, maar we beseffen het niet. Wat ik hier zie, is waar het echt in het leven om gaat. De rest is niet belangrijk, of althans, voor mij niet.'

Charlie knikte. Hij wist niet wat hij tegen haar moest zeggen, ze was zo'n bijzondere vrouw, en hij was eigenlijk behoorlijk onder de indruk van haar. Niet omdat hij bang of geïntimideerd was, maar omdat hij gewoonweg ontzag had voor wat ze deed en had gedaan. Hij schaamde zich ineens ook voor zijn pak en gouden horloge. Verontschuldigend wees hij naar zijn horloge. 'Ik beloof u dat ik het onderweg naar huis uit het taxiraampje zal gooien.'

'Dat hoeft niet.' Ze lachte vrijmoedig. 'Een van onze buren rukt hem waarschijnlijk voor die tijd al van uw arm. Ik zal vragen of Tygue met u mee naar buiten loopt. Anders haalt u de trottoirband niet eens.'

'Ik ben taaier dan ik eruitzie,' zei hij met een glimlach.

Ze voelde nu veel meer sympathie voor hem. Wat voor corpsbal hij ook was geweest, hij had haar per slot van rekening bijna een miljoen dollar gegeven en daar was ze hem dankbaar voor. Ze vroeg zich af of ze in het begin niet te hard tegen hem was geweest, en wist eigenlijk wel dat dat zo was. Ze had gewoon de pest aan kerels zoals hij die de lelijke kant van het leven helemaal niet kenden. Maar hij beheerde toch ook een fonds dat een paar indrukwekkende projecten ondersteunde, dus kon hij niet helemaal slecht zijn, hoe verwend hij ook was. Ze zou ter plekke over haar nek zijn gegaan als ze had geweten dat hij een jacht van ruim zeventig meter had, maar dat vertelde hij haar niet.

'Ik ben ook taaier dan ik eruitzie,' zei ze eerlijk, 'maar je moet hier in de buurt toch voorzichtig zijn. Als u de volgende keer komt, trekt u dan een trainingspak en gymschoenen aan.' Ze had gezien dat hij dure John Lobb-schoenen droeg die op maat bij Hermès werden gemaakt.

'Dat zal ik doen,' beloofde hij, en hij meende het. Al was het alleen maar om te voorkomen dat ze zich aan hem zou gaan ergeren. Hij vond het veel prettiger als ze hem op een positieve manier benaderde, zoals nu. De blik in haar ogen toen hij binnenkwam, was meer dan een beetje kil geweest. Het ging nu veel beter en hij zag het wel zitten om hier nog een keer op bezoek te komen. Hij zei dat ook tegen haar toen ze hem samen met Tygue naar de voordeur bracht.

'Kom terug wanneer u maar wilt,' zei ze met een warme glimlach. En op hetzelfde moment dat ze dat zei, kwam Gabby vol vertrouwen met Zorro de trap af. Ze hield zich stevig aan zijn beugel vast en herkende de stemmen van Tygue en Carole.

'Wat kom je hier beneden doen?' vroeg Carole met een verraste blik. De kinderen kwamen meestal niet naar beneden, behalve dan om te eten of in de tuin te spelen. De kantoren bevonden zich allemaal op de benedenverdieping, wat ook het handigste was. Vooral als gewelddadige ouders zich vertoonden op zoek naar hun kinderen, of hen weer bedreigden terwijl ze door de rechtbank aan de zorg van Carole waren toevertrouwd, zoals Gabby. Boven, en uit het zicht, waren ze veiliger.

'Ik kom naar beneden voor die meneer met die aardige stem. En Zorro wilde hem gedag zeggen.'

Deze keer kon Carole wel de tranen in Charlies ogen zien. Gelukkig kon Gabby dat niet, terwijl Carole lichtjes zijn arm aanraakte.

Het meisje was echt onweerstaanbaar en ze greep hem vreselijk aan toen ze met een brede glimlach op hem afkwam. 'Tot ziens, Zorro,' zei Charlie, die eerst de hond een klopje gaf en toen het meisje over haar bol aaide. Hij keek naar haar, maar zijn glimlach was uiteraard aan Gabby verspild. En wat hij nu ook zou doen, het zou niets veranderen aan wat haar was overkomen, noch aan de herinnering, noch aan de gevolgen. Het enige wat hij had kunnen doen, was indirect voor de hond betalen. Het leek veel en veel te weinig, en dat was ook precies Caroles gevoel over wat ze deed. 'Zorg goed voor je hond, Gabby. Het is een best, braaf beest.'

'Ik weet het,' zei ze met een blinde grijns. Ze boog zich voorover om een kus op Zorro's snuit te geven. 'Komt u nog een keer bij ons langs? U bent aardig.'

'Dank je, Gabby. Jij bent ook aardig en je ziet er heel mooi uit. En ik kom weer bij je langs. Dat beloof ik je.' Hij keek Carole recht aan terwijl hij het zei.

Ze knikte. Ondanks haar aanvankelijke vooringenomenheid over hem, mocht ze hem wel. Hij was waarschijnlijk een fatsoenlijk mens, maar dan wel heel rijk en ontzettend verwend.

Ze was haar hele leven al mannen zoals hij uit de weg gegaan. Maar deze wilde graag zijn steentje bijdragen. Een steentje van een miljoen dollar. Dat zei wel iets over hem. En hij was genoeg geïnteresseerd om de moeite te nemen het opvangcentrum te komen bekijken. Maar wat haar nog meer beviel, was hoe hij met Gabby had gepraat. Het leek zonde dat hij zelf geen kinderen had.

Tygue had tegen die tijd een taxi voor hem kunnen vinden en kwam weer binnen om te zeggen dat die buiten stond te wachten. 'Zet uw helm op,' plaagde Carole, 'en verberg dat horloge.'

'Ik denk dat ik het wel haal vanhier naar de taxi.' Hij glimlachte weer naar haar en bedankte haar voor de rondleiding. Die had niet alleen zijn hele dag goedgemaakt, maar misschien wel zijn hele jaar. Hij nam voor de tweede keer afscheid van Gabby en keek onderweg naar buiten nog even achterom naar haar en haar hond. Hij schudde Tygue de hand, en met zijn jasje over zijn schouder en zijn hemdsmouwen nog steeds opgerold, schoof hij de taxi in en gaf de chauffeur zijn adres. Hij zat in stilte na te denken over alles wat hij die middag had gezien en voelde elke keer als hij aan Gabby en haar hond dacht een brok in zijn keel.

Een tijdje later liep Charlie zijn huis binnen en pakte de telefoon. Hij belde Gray op zijn mobieltje. Die middag was hem heel veel duidelijk geworden over wat er wel en niet toe deed in het leven.

Gray nam op nadat de telefoon twee keer was overgegaan. Hij stond samen met Sylvia het avondeten klaar te maken en was verbaasd dat Charlie aan de lijn was. Gray had Sylvia zojuist nog een uitgebreider verslag gegeven over de lunch en verteld hoe ontdaan hij nog steeds was door Charlies reactie op zijn mededeling dat hij iets met Sylvia had.

'Het spijt me dat ik me vandaag bij de lunch als een hufter heb gedragen,' zei Charlie zonder enige inleiding. 'Ik kan haast niet geloven dat ik dit zeg, maar ik geloof eigenlijk dat ik jaloers was.'

Grays mond viel open terwijl Sylvia hem in de gaten hield. Ze had geen idee wie het was of wat er werd gezegd, maar Gray was met stomheid geslagen, dat was wel duidelijk.

'Ik wil je niet kwijt, maatje van me,' ging Charlie verder. 'Ik denk dat het me bang maakte dat er iets was veranderd. Maar wat doet dat er in godsnaam toe, als jij van haar houdt, denk ik dat ik ook wel aan haar kan wennen.' De tranen sprongen weer in zijn ogen toen hij dat zei. Het was een emotionele middag geweest, en het laatste wat hij wilde, was een vriend zoals Gray kwijtraken. Ze hielden als broers van elkaar.

'Mij raak je niet kwijt,' zei Gray met een gesmoorde stem. Hij kon zijn oren niet geloven. Dit was de Charlie weer zoals hij hem altijd als vriend had gekend. Uiteindelijk had Sylvia ongelijk gehad.

'Ik weet het,' zei Charlie. 'Vanmiddag begon het me ineens te dagen. En toen stal iemand mijn hart.'

'Krijg nou wat,' zei Gray met een grijns. 'Wie?'

'Een zesjarig blind meisje met een zwarte labrador genaamd Zorro. Het is het liefste meisje dat ik ooit heb ontmoet. Haar moeder heeft bleekwater in haar ogen gegooid en nu zal ze nooit meer kunnen zien. Kennelijk hebben wij die blindengeleidehond voor haar betaald.' De twee mannen zwegen allebei even terwijl de tranen over Charlies wangen rolden. Hij kon de herinnering aan Gabby niet uit zijn hoofd zetten, en wist dat hij dat nooit meer zou kunnen. Wanneer hij aan het opvangcentrum zou denken, zou hij Gabby en Zorro altijd voor zich zien, nog lang nadat ze daar weer weg zouden zijn.

'Je bent een goed mens, Charlie Harrington,' zei Gray door emoties overmand. De hele middag had hij gedacht dat hij zijn vriend zou kwijtraken. Charlie had zo boos en zo verbitterd geklonken, vooral toen hij Gray een verrader noemde. Maar hij scheen hem te hebben vergeven. Het had maar een paar uur geduurd.

'Jij bent ook een goed mens,' zei Charlie, die een blik om zich heen in zijn lege huis wierp dat er ineens leger dan ooit uitzag. En terwijl hij dat deed, kon hij niet anders dan aan Sylvia en Gray denken. 'Nodig me maar een keer uit voor een dinertje. Ik hoop dat ze beter kookt dan jij. De laatste keer dat jij dat voor me deed, ging ik verdomme bijna de pijp uit. Wat je ook doet, maak nooit dat geheime recept van goulash voor haar klaar.'

'Eerlijk gezegd staat het op dit moment op het fornuis te pruttelen. Ik heb haar geleerd hoe je het moet klaarmaken.'

'Mag ik je een goede raad geven? Spoel het door de wc, anders is het met de liefde gedaan. Ik moest mijn maag bijna leeg laten pompen. Bestel iets bij de Chinees.'

'O, gij wantrouwend wezen... ze heeft al een paar happen op. Ze vond het heerlijk.'

'Ze liegt. Geloof me, niemand ter wereld kan jouw goulash lekker vinden. Of ze is gek of ze houdt van je.'

'Misschien wel allebei. Eigenlijk hoop ik dat ook.'

'Ik heb er weinig belang bij,' gaf Charlie voorzichtig toe, 'maar ter wille van jou hoop ik het ook. Je verdient voor de verandering wel eens een goede vriendin. Misschien ik ook wel. Als ik ooit zo iemand vind.' Hij aarzelde even, maar ging toen verder. 'Sommige dingen die je vanmiddag zei zijn waar. Ik weet niet wat ik wil, en of ik het wel wil, en wie ik wil. Mijn leven is zoals ik het nu leef veel eenvoudiger.' Eenvoudiger maar alleen. Hij was zich daar de laatste tijd, sinds hij terug in New York was, meer dan ooit van bewust.

'Je zult er een vinden als je dat wilt. Je zult weten wanneer het "de ware" is, Charlie. Dat had ik ook. Op een dag wandelt ze gewoon je leven binnen en word je als door de bliksem getroffen.'

'Ik hoop het.' Ze praatten nog een paar minuten door en hingen toen op. Gray had gezegd dat de goulash aanbrandde, waarop Charlie had opgemerkt dat hij blij moest zijn.

Nadat Charlie de verbinding had verbroken, zat hij in zijn stille huis en dacht na over de rondleiding die hij in het kinderopvangcentrum had gehad. Het enige waaraan hij eerst alleen maar kon denken was aan Gabby en Zorro... daarna aan Tygue, de doctoraalstudent uit Jamaica, die daar via Yale werkte... en toen aan Carole Parker. Het was een fantastische groep mensen. Maar toen merkte hij ineens dat hij in het niets zat te staren, denkend aan de manier waarop ze naar hem had gekeken toen ze elkaar voor het eerst ontmoetten. Ze had zonder meer een hekel aan hem gehad en had alleen maar minachting kunnen opbrengen bij het zien van zijn pak en zijn horloge. En ondanks dat mocht hij haar wel. Het stond hem erg aan wat ze had gedaan en waarin ze geloofde, en hoe hard ze had gewerkt om het centrum op te zetten. Het was een indrukwekkende vrouw met een buitengewoon helder verstand en heel veel lef. Hij had geen idee hoe, of waarom, of wanneer, maar hij wist dat hij haar weer wilde zien. Hij kon heel veel van haar leren, niet alleen over hoe ze in het centrum zijn geld verstandig besteedde, maar ook over het leven. En hij hoopte dat ze ooit, als alles goed ging, ondanks zijn pak en gouden horloge vrienden konden worden.

9

Adam had Charlie onderweg naar het concert in een belachelijk lange limousine opgehaald. Een van zijn belangrijkste cliënten zou daar zingen. De hele concerttournee was een bezoeking voor hem geweest en de onderhandelingen over de bijbehorende contracten een nachtmerrie, maar nu de avond der avonden was gekomen, was hij heel opgewekt. De ster zelf was een van de belangrijkste artiesten van het land, zo niet van de wereld. Vana. Eén woord. Eén vrouw. Het was gelukt om haar in Madison Square Garden te laten optreden en elke schreeuwende tiener zou er zijn, samen met alle groupies, excentriekelingen en volwassen rock-'n-rollfans uit New York. Charlie ging niet al te vaak naar dit soort evenementen, maar Adam had hem ervan overtuigd dat het leuk zou zijn en dat hij er echt heen moest.

Zwarthandelaren verkochten plaatsen voor vier- à vijfduizend dollar per stuk. En in de voorverkoop hadden mensen minstens twee tot drie dagen in de rij moeten staan om kaartjes te bemachtigen. Het was hét concert van het jaar en Adam had Charlie gewaarschuwd dat hij een spijkerbroek moest aantrekken. Hij wilde niet dat Charlie zich in een pak vertoonde en voor paal zou staan en worden afgezeken. Hij had die avond al genoeg om zich zorgen over te maken zonder ook nog over hém te moeten inzitten. En natuurlijk had Adam niet alleen pasjes om achter het podium te komen, maar ook kaartjes voor de eerste rij. Het zou een onvergetelijke avond worden. Hij hoopte alleen wel dat alles soepeitjes zou verlopen. Alle drie zijn mobieltjes bleven tegelijkertijd afgaan terwijl ze naar Madison Square Garden reden. Hij kon zelfs niet met Charlie praten totdat ze halverwege waren. Hij had hem met gebaren begroet en net voor zichzelf een drankje ingeschonken toen ze bij een rood licht moesten stoppen.

'Jezus, en dan vraagt mijn huisarts zich nog af waarom mijn bloeddruk zo hoog is,' zei hij ten slotte grijnzend tegen Charlie die zich geweldig amuseerde om Adams capriolen. Luisteren naar Adam die tegen iedere opbeller schreeuwde, was op zich al erg amusant. 'Ik ga nog eens dood aan dit werk. Wat is er trouwens met Gray aan de hand? Is alles wel goed met hem? Hij belt me nooit.' Maar bovendien had Adam, met alle waanzin rondom Vana's komst naar de stad en het optreden in de Garden, ook geen tijd gehad om Gray te bellen. Adam zei dat hij tot over zijn oren in de concertstront zat.

'Ja, hoor, het gaat wel goed,' zei Charlie enigszins geheimzinnig, en toen besloot hij het hem te vertellen. 'Eerlijk gezegd is hij verliefd.'

'Ja, ja, dat zal wel. Kwam ze net uit een ontwenningskliniek of uit een gesticht? Waar heeft hij haar opgedoken?' Adam lachte terwijl hij de laatste slok van zijn drankje nam.

Charlie grijnsde. 'In Portofino,' zei hij met een zelfgenoegzaam gezicht en met zelfs nog meer plezier. Adam zou het nooit willen geloven, zoals hij eerst ook niet deed, en hij moest nog steeds wennen aan het idee.

'Wat? In Portofino?' Hij was ongelooflijk gespannen en had een verbijsterd gezicht getrokken. Een van zijn assistenten had hem net gebeld om te zeggen dat Vana's kapper niet met haar pruiken was komen opdagen en dat ze schuimbekte van woede. Ze hadden iemand in allerijl naar haar hotel gestuurd om die op te halen, en daarom konden ze misschien niet op tijd beginnen. Dat kon er ook nog wel bij. De vakbonden zouden uit hun dak gaan als de voorstelling zou uitlopen, hoewel dat bijna altijd gebeurde. Hij was niet de producent van de show, maar als ze haar contract schond, zouden er eindeloze rechtszaken volgen. Hij was daar om haar tegen zichzelf te beschermen. Vana was berucht om het feit dat ze er met de regelmaat van de klok zomaar ineens de brui aan gaf.

'Gray heeft haar in Portofino ontmoet,' herhaalde Charlie rustig terwijl Adam hem aanstaarde.

'Wie heeft hij in Portofino ontmoet?'

Adam keek nogal wezenloos en Charlie lachte om hem. Dit was niet echt het goede moment om Grays liefdesleven te bespreken, maar het was wel iets om over te praten nu ze toch in het verkeer vastzaten.

Adam kookte van woede. Hij wilde bij Vana zijn voordat ze iets onwettigs of krankzinnigs deed, of wegliep.

'De vrouw op wie Gray verliefd is,' ging Charlie verder. 'Hij zegt dat hij niet met haar samenwoont, maar bij haar logéért! Mag ik daaruit afleiden dat daar dan verschil tussen zit?'

'Natuurlijk,' zei Adam. Hij klonk geërgerd. 'Logeren bij haar betekent dat hij te moe is om uit bed te komen nadat hij de liefde met haar heeft bedreven, wat waarschijnlijk is toe te schrijven aan luiheid en leeftijd. Hij zou wel gek zijn om met haar te gaan samenwonen, want dan legt hij zich vast. Als hij bij haar logeert, heeft hij er evenveel voordeel van én een beter seksleven. Zodra hij met haar samenwoont, is dat allemaal afgelopen. Dan moet hij de vuilnisbak buitenzetten, haar kleren bij de stomerij halen en voor haar koken.'

'Ik weet niets af van de stomerij en de vuilnisbak, maar hij kookt wel voor haar.'

'Hij is gek. Als hij alleen bij haar logeert, heeft hij geen eigen klerenkast of een sleutel, en kan hij de telefoon niet opnemen. Heeft hij een sleutel?'

'Ben ik vergeten te vragen.' Charlie moest weer lachen. Adam zag eruit alsof hij op het punt stond een zenuwinzinking te krijgen terwijl ze wachtten tot het licht op groen zou springen. Praten over Gray leidde hem tenminste af. En Charlie was gefascineerd door die regels in een relatie die hij nu van Adam hoorde. Er scheen een hele lijst te bestaan aan de hand waarvan je de stand van zaken kon vaststellen. Charlie was voor de meeste dingen nooit in aanmerking gekomen, hoewel hij ooit een keer een sleutel had gehad.

'Wie is het in godsnaam?'

'Sylvia Reynolds, de galeriehoudster die we in Portofino hebben ontmoet. Kennelijk is Gray beter met haar bevriend geraakt dan we beseften terwijl jij jacht op haar nichtje maakte.'

'O jezus, ja, dat meisje met dat engelengezichtje en die hersens als Albert Einstein. Dat soort meiden krijg je nooit in bed. Ze kletsen je eeuwig de oren van het hoofd en jij sterft op hoge leeftijd zonder ooit hun slipje van hun kont te hebben kunnen krijgen. Ze had mooie benen, als ik me goed herinner,' zei Adam meewarig. Hij vergat bijna altijd de meisjes die hij niet in zijn bed had weten te krijgen of degenen die hij na één keer nooit meer had gezien.

'Heeft dat nichtje mooie benen?' vroeg Charlie die het zich probeerde te herinneren. Hij kon alleen nog haar gezicht voor zich zien.

'Nee, Sylvia. De galeriehoudster. Wat moet die in godsnaam met Gray?'

'Hij had het slechter kunnen treffen,' zei Charlie loyaal, en Adam was het met hem eens. 'Hij is gek op haar en ik hoop maar dat zij zo gek op hem is als hij denkt dat ze is. Maar als ze zijn goulash eet, is ze dat misschien wel.' Hij vertelde Adam niet hoe erg van slag hij was geweest toen Gray het hem tijdens de lunch in de Jachtclub had verteld. Zijn onvriendelijke gedrag was een tijdelijke misser geweest waarvoor hij zich nog steeds schaamde. Gray had zich eroverheen gezet en het scheen Adam niets uit te maken dat Gray bij Sylvia 'logeerde'. Hij had die avond andere, belangrijkere dingen aan zijn hoofd, zoals Vana die van het podium zou lopen als haar pruiken niet zouden worden gevonden. De rechtszaken die dat zou opleveren, zouden hem gezien de omvang en het belang van het concert, de komende tien jaar genoeg werk kunnen verschaffen.

'Het houdt niet lang stand,' merkte Adam op over Grays nieuwe liefde. 'Ze is te normaal. Over een week heeft hij genoeg van haar.'

'Zo lijkt hij er niet over te denken. Hij zegt dat hij haar daarom graag mag, en hij wil niet alleen doodgaan.'

'Houdt hij er tegenwoordige zulke lugubere ideeën op na?' Adam keek oprecht bezorgd en Charlie schudde zijn hoofd.

'Hij denkt alleen maar na over zijn leven, denk ik. Hij leidt een tamelijk eenzaam bestaan als hij schildert. Ze heeft hem een geweldig goede galerie bezorgd, dus geloof ik dat het niet op alle fronten kwaad kan.'

'Misschien is het serieuzer dan we denken, als ze dat soort dingen voor hem doet. Ik geloof dat ik hem maar eens moet bellen. We willen toch niet dat hij zich in het verderf stort vanwege een stel mooie benen?' Adam trok weer een bezorgd gezicht.

Charlie schudde zijn hoofd. 'Het klonk voor mij alsof hij dat al heeft gedaan. We zullen geduldig moeten toekijken hoe dit afloopt,' zei Charlie voorzichtig terwijl hun lange zwarte limo voor Madison Square Garden stopte. Charlie kon zijn ogen niet geloven toen hij de drommen mensen zag. Het kostte hen bijna twintig minuten om zich een weg naar binnen te banen, met behulp van de politie. Er stonden hen twee agenten in burger op te wachten om hen naar hun plaatsen te begeleiden.

Zodra ze hun stoelen hadden gevonden, verdween Adam achter het podium om te zien of alles goed ging. Charlie had gezegd dat het geen probleem voor hem was en zat nu naar de kolkende mensenmassa in de zaal te kijken. En terwijl hij dat deed, viel hem een mooi blond meisje op in het kortste rokje dat hij ooit had gezien. Ze had lang en tegengekamd haar. Ze droeg zwarte leren laarzen met hoge hakken en een knalrood leren jackje. Ze had heel veel make-up op en zag er als een jaar of zeventien uit. Ze vroeg hem beleefd of de lege stoel naast hem bezet was en hij zei van wel. Daarop verdween ze. Hij zag haar een paar minuten later weer met iemand anders praten. Hij had het gevoel dat ze het hele theater afstruinde voor een zitplaats, en uiteindelijk kwam ze weer naar hem terug.

'Weet u zeker dat daar iemand zit?' vroeg ze wat drammerig.

Hij zag dat ze ouder was dan hij eerst had ingeschat, maar niet veel. Ze zag er aantrekkelijk uit en had een ongelooflijk figuur dat op heel veel plaatsen aan de naden van haar zwarte doorkijkblouse trok die hem ruim uitzicht bood op haar wulpse rondingen. Ze zou er als een hoer hebben uitgezien als ze niet zo'n onschuldig gezichtje had gehad. 'Ja, dat weet ik zeker,' verzekerde Charlie haar. 'Mijn vriend is net achter de coulissen verdwenen.'

'O mijn god!' zei ze met een ongelovige blik. 'Kent uw vriend Vana?' Ze zei het alsof ze vroeg of hij God kende.

Charlie glimlachte en knikte. 'Hij werkt voor haar. Min of meer.'

'Vindt u het erg als ik hier ga zitten tot hij terugkomt?' vroeg ze.

Charlie overwoog of ze hem wilde versieren, maar hij dacht het niet. Zodra ze had gehoord dat Adam achter de coulissen rondliep, was ze veel meer in een ontmoeting met hem geïnteresseerd.

'Ik heb een kaartje voor op de achterste rij,' zei ze, 'maar daar zie je niets. Ik dacht gewoon dat ik maar eens moest kijken of hier nog lege plaatsen waren, maar ik geloof het niet. Ik heb twee dagen in de rij gestaan om een kaartje te krijgen. Ik had een slaapzak bij me en heb buiten geslapen. Mijn vriendin en ik wisselden elkaar af.'

Charlie knikte en was even sprakeloos toen ze naast hem kwam zitten. Ze zag er niet erger uit dan de rest van het publiek, maar niettemin nogal opvallend. Ze leek op Julia Roberts in Pretty Woman voordat Richard Gere haar op Rodeo Drive een gedaanteverwisseling liet ondergaan, en ze had hetzelfde adembenemend knappe uiterlijk. De kleren die ze droeg waren ook nogal adembenemend, vooral haar laarzen met hakken van vijftien centimeter die tot ruim boven haar knieën vielen. Haar rokje was nauwelijks fatsoenlijk te noemen en haar blouse zou, als ze nieste, vanhier tot in het hiernamaals zijn gevlogen. Ze baarde in elk geval veel opzien. Maar ze scheen zich er prettig bij te voelen.

Charlie was benieuwd hoe ze er zonder make-up zou uitzien, met haar haren naar achteren gekamd en in een schone spijkerbroek. Waarschijnlijk nog mooier dan nu. Hij vroeg zich af of ze fotomodel was, of een ambitieuze actrice, maar hij waakte ervoor om niet te veel met haar te praten. Hij wilde haar niet aanmoedigen om te blijven.

Ze zat op het randje van Adams stoel toen die terugkeerde. Hij was onder de indruk, omdat hij dacht dat Charlie haar had opgepikt. Hij had niet gedacht dat Charlie het in zich had om zo'n meisje binnen vijf minuten te versieren.

'Ze hebben haar pruiken gevonden. Haar kapster lag ladderzat op haar bed in het hotel. Maar ze hebben iemand anders weten te regelen. Wie dat voor elkaar heeft gekregen, heeft deze dag gered,' legde Adam uit terwijl hij geïnteresseerd en verbijsterd naar het meisje op zijn stoel keek. 'Heb je een reden waarom je daar zit?' vroeg hij kortaf. 'Kennen we elkaar?' Hij kon niet anders dan in haar blouse kijken en daarna omhoog naar haar perfecte gezicht. Hij stond paf van haar, ze was precies zijn type; alsof het een geluksdag voor hem was.

'Nog niet.' Ze glimlachte naar hem. 'Mijn plaats is klote. Ik zat net met uw vriend te praten. Hij zei dat u voor Vana werkt. Dat is vast cool.' Het was duidelijk aan haar ogen en de glimlach om haar mond te zien dat ze ontzettend zat te slijmen en Adam als een held bekeek.

'Soms is het cool. Vanavond niet.' Op het moment dat hij in haar kleedkamer kwam, had Vana gedreigd weg te lopen. Maar toen haar pruiken en een kapster van iemand anders waren gevonden kalmeerde ze wel. Maar Adam had geen zin om dat aan dit meisje te vertellen. Hij wist niet of ze het wel zou begrijpen. Hij twijfelde ernstig aan haar iq, maar hij vond haar tieten fantastisch. Over iq deed hij nooit moeilijk. Hij gaf de voorkeur aan tieten boven hersens, sinds Rachel. 'Hoor eens, ik vind het vervelend om je te moeten onderbreken en ik zou het fijn vinden om hier met je te zitten praten, maar Vana begint over vijf minuten. Je kunt nu maar beter terug naar je plaats gaan.' Het meisje in het denim minirokje en de zwarte lakleren laarzen zag eruit alsof ze op het punt stond in tranen uit te barsten, en Adam was geërgerd. Maar hij kon niets voor het meisje doen, er waren geen lege plaatsen. En toen kreeg hij ineens een idee. Hij wist niet waarom hij haar wilde helpen, en hij vermoedde dat hij er spijt van zou krijgen, maar hij pakte haar arm vast, trok haar uit de stoel en nodigde haar uit met hem mee te komen. 'Als je belooft je te gedragen, kan ik een plaats op het podium voor je bemachtigen.' Ze hielden er altijd een paar vrij voor het geval er een onverwachte gast opdook.

'Meen je dat echt?' Ze was vol ontzag terwijl hij haar snel naar het podium leidde en zijn pasje aan een van de bewakers liet zien die het uitschot op afstand moest houden. Ze lieten hem onmiddellijk door. Nu wist het meisje zeker dat hij het had gemeend. Jarenlang had ze niet meer zo'n meevaller gehad. Haar vriendin had gezegd dat ze gek was om naar de eerste rij te gaan, maar het pakte fantastisch uit.

Ze liep in haar korte rokje en hooggehakte laarzen voor Adam het trappetje naar het podium op, waardoor hij een fantastisch uitzicht op haar billen kreeg. Hij had geen enkele gewetenswroeging om ze uitgebreid te bekijken. Hij dacht dat als ze zo'n rokje droeg, ze waarschijnlijk ook verwachtte dat hij dat deed. 'Hoe heet je trouwens?' vroeg hij zomaar, terwijl hij haar naar een rij klapstoelen leidde die verscholen achter op het podium stonden. Ze moesten over kabels en geluidsapparatuur stappen, maar ze zou de show uitstekend kunnen zien en ze keek naar hem op alsof ze een verschijning van een heilige zag.

'Maggie O'Malley.'

'Waar kom je vandaan?' Hij keek met een glimlach naar haar terwijl ze op een stoel ging zitten en haar benen kruiste. Vanwaar hij stond, had hij een onbelemmerd zicht onder haar rokje. Hij vroeg zich af of ze net zo pikant was als ze eruitzag, of dat ze zich alleen zo voor het concert had aangekleed. Omdat hij meer ervaring met zulke vrouwen had dan Charlie, stelde hij vast dat ze een jaar of tweeëntwintig was.

'Ik ben in Queens geboren, maar ik woon nu in het centrum. In de West Side. Ik werk bij Pier 92.' Het was een bar waar soms ruige klanten kwamen. Eigenlijk was het eerder een groot eetcafé waar je een scharreltje kon oppikken, en de serveersters waren allemaal net zo gekleed als zij nu. De mooiste meiden dansten om het uur op de bar en zetten daarmee de toon voor seks en drank. Adam vermoedde dat ze heel veel fooi kreeg. Soms waren de meisjes die daar werkten jonge actrices zonder werk die om geld zaten te springen.

'Ben je actrice?' vroeg hij geïnteresseerd.

'Nee, serveerster. Maar ik dans ook wel eens. Als kind tapdanste ik al en ik heb op balletles gezeten, min of meer.' Ze vertelde hem niet dat ze het meeste van de tv had geleerd. In de buurt waar zij woonde, kon je geen echte danslessen krijgen. Ze was in het armste, onguurste deel van Queens geboren en was hem gesmeerd zodra ze de kans kreeg. Het flatje waarin ze nu in de Upper West Side woonde, in een gebouw dat nauwelijks meer was dan een huurkazerne, was een paleisje vergeleken bij waar ze was opgegroeid. En toen keek ze Adam ademloos en met tranen in haar ogen aan. 'Bedankt voor deze zitplaats. Als ik ooit iets voor je kan doen, zoek me dan in Pier 92 op. Dan krijg je een borrel van me.' Dat was het enige wat ze hem kon aanbieden.

Hij had liever iets anders van haar gekregen. Maar ze zag er zo onschuldig uit, ondanks haar extravagante outfit, dat hij zich voor zijn gedachten schaamde. Ze leek een aardige meid, ondanks haar sexy kleren. 'Maak je geen zorgen. Graag gedaan. Maggie, was het niet?'

'Eigenlijk heet ik Mary Margaret,' zei ze met een wat naïeve blik in haar ogen.

Hij kon zich haar makkelijk in het uniform van een katholieke school voorstellen. Mary Margaret O'Malley. Hij kon het niet laten om zich af te vragen hoe ze ertoe gekomen was om zich zo te kleden. Ze had het gezicht van een engeltje en het lichaam van een stripteasedanseres, maar die outfit kon ze beter verbranden. Met het juiste kapsel en fatsoenlijke kleren zou ze er ongelooflijk uitzien, maar het lot besliste voor iedereen anders. En ze had het er vanavond niet slecht van afgebracht, voor een arm meisje uit Queens dat in Pier 92 werkte. Ze zat op het podium bij Vana's optreden, op een speciale plaats.

'Na de show kom ik je weer halen,' beloofde hij haar, en hij meende het ook, heel even.

En toen sprong ze ineens op van haar stoel en omhelsde hem als een klein kind. De tranen stonden in haar ogen. 'Bedankt voor wat je voor me hebt gedaan. Het is het aardigste wat ooit iemand voor me heeft gedaan.'

Door de blik in haar ogen voelde hij zich schuldig vanwege zijn eerdere geile gedachten. Het was helemaal niet moeilijk voor hem geweest om haar een plek op het podium te bezorgen. 'Het is niets,' zei hij toen hij zich omkeerde om te vertrekken, maar toen greep ze zijn arm vast.

'Hoe heet jij?' Ze wilde weten wie haar weldoener was en keek geschrokken. Ze zouden elkaar waarschijnlijk nooit meer zien. 'Adam Weiss,' zei hij, waarna hij naar zijn eigen stoel terugstoof. De lichten werden al gedimd. Twee minuten later zat hij naast Charlie en begon het optreden. Vlak voordat Vana opkwam, boog Charlie zich even naar hem toe.

'Heb je een plaatsje voor haar kunnen vinden?' Charlie was gefascineerd door haar. Hij had zo iemand als zij nog nooit van zo dichtbij gezien. Met zulke meisjes kreeg hij zelden te maken. 'Ja,' fluisterde Adam met een semiserieuze blik. 'Ze zei dat ze graag een keertje met je op stap wilde.'

Charlie lachte. 'Weinig kans. Heb je haar telefoonnummer, bloedgroep en adres?'

'Nee, alleen maar haar bh-maat. Die is veel groter dan haar iq,' zei Adam met een valse grijns.

'Doe niet zo gemeen,' gaf Charlie hem een standje. 'Ze was heel aardig.'

'Ja, ik weet het. Misschien neem ik haar met ons mee naar de afterparty, na het optreden.'

Charlie wierp hem een strenge blik toe. Hij dacht dat het concert wel meer dan genoeg voor hem zou zijn. Dit was niet zijn wereldje, hoewel hij Vana's muziek altijd leuk had gevonden. En dat vond hij vanavond ook.

De show was geweldig en Vana had er nog nooit zo goed uitgezien en zo goed geklonken. Maggie kwam in de pauze bij hen langs om Adam weer te bedanken. Hij legde een arm om haar schouders en nodigde haar voor het feest uit. Ze omhelsde hem weer enthousiast, waarbij Adam de druk van haar borsten tegen zijn lichaam voelde. Ze waren echt, en haar neus ook. Alles aan haar was door God gegeven, niets was ergens aangeschaft. Hij was een meisje zoals zij al jarenlang niet meer tegengekomen.

'Dat had je niet moeten doen,' zei Charlie zachtjes nadat ze terug naar haar plaats was gelopen voor het tweede gedeelte van de show.

'Wat niet?' vroeg Adam onschuldig. Hij voelde haar borsten nog steeds tegen zijn eigen borst. Hij had het heel aangenaam gevonden. Dat vond hij altijd. Hij kende gigantisch veel vrouwen zoals zij, maar ze hadden allemaal iets aan zich laten verbouwen.

'Jonge meisjes verleiden. Ze mag zich dan als een hoertje kleden, maar je ziet zo dat het een aardig kind is. Doe niet zo schofterig, Adam. Op een dag krijg je nog eens de rekening gepresenteerd. Je zou niet willen dat iemand dat met je eigen dochter zou doen.'

'Als mijn dochter zich zo zou kleden, zou ik haar vermoorden, en haar moeder zou dat ook doen.' Hij had zijn beide kinderen mee naar het optreden willen nemen, maar Rachel was ertegen geweest. Ze had gezegd dat Amanda en Jacob de volgende dag naar school moesten en ze wilde niet dat hun kinderen in zo'n omgeving kwamen. Ze zei dat ze te jong waren. Hij had fatsoenlijke, brave, goedaardige kids.

'Misschien heeft Maggie niemand die tegen haar zegt dat ze zich niet zo moet kleden.' Ze zag eruit alsof het heel wat voeten in de aarde had gehad om die avond haar outfit samen te stellen, maar ergens onderweg was het, in haar enthousiasme, verkeerd uitgepakt. Maar aan een gezicht en een lichaam als het hare kon je niet zo veel verkeerd doen. Ze was gezegend. En misschien leerde ze op een dag, als ze volwassen werd, om zich te bedwingen in plaats van over de schreef te gaan.

'Dat betwijfel ik ernstig,' merkte Adam droogjes op, 'als ze bij Pier 92 werkt.' Hij was daar ooit een keer geweest en kon toen bijna niet geloven hoe godgeklaagd het daar was. Elke viezerik van Broadway kwam daar heen om onder het genot van een hapje en een drankje de meisjes te betasten. De serveersters waren niet topless of naakt, maar het scheelde niet veel. Ze hadden iets aan wat leek op een minitennisrokje met daaronder een string en vanboven een miezerig satijnen bh'tje dat ze verplicht een paar maten te klein droegen. Het was een ellendige tent. 'Heb maar geen medelijden met haar, Charlie. Er bestaan ergere dingen op de wereld. Zoals geboren worden in Calcutta, of dat kleine blinde meisje in dat tehuis in Harlem over wie je me eerder vertelde. Die meid is prachtig en daar komt ze op een dag nog wel eens achter. Ze wordt vast een keer door een klootzak van een theateragent ontdekt en eindigt nog als een grote filmster.'

'Ik betwijfel het,' zei Charlie bedroefd. Van meisjes zoals zij gingen er dertien in een dozijn en de meesten ontsnapten nooit aan de hel waarin ze leefden, vooral niet met kerels zoals Adam die achter hen aan zaten en misbruik van hen maakten. Hij voelde een plaatsvervangende droefheid voor haar. Maar toen begon het tweede gedeelte.

Na zeven toegiften van Vana ging het publiek uit zijn dak. Groupies, fans, fotografen en bijna de helft van het aanwezige publiek stormden naar het podium om erop te klimmen. Er waren minstens tien politiemannen nodig om Vana heelhuids het toneel af te krijgen, en Adam kon niet eens bij de kleedkamers komen. Hij gebruikte zijn mobieltje om de toneelmeester te bellen die hem vertelde dat alles oké met Vana was en dat ze verrukt was over hoe het was gegaan. Adam zei dat hij tegen haar moest zeggen dat hij haar wel op de afterparty zou zien, en toen hij zich omdraaide om met Charlie te praten, stond Maggie daar ook. Ze was haar blouse en jasje bijna kwijtgeraakt toen ze van het podium af wilde komen, maar het was haar gelukt hen te bereiken, en ze bedankte Adam weer uitgebreid. Ze had geen idee waar haar vriendin was gebleven. Het zou zo goed als onmogelijk zijn om iemand in deze meute te vinden.

'Heb je zin om mee naar de afterparty te gaan?' vroeg Adam haar. Ze zou wel in dat gezelschap passen. Hij schaamde zich niet om haar mee te nemen, hoewel Charlie zich gegeneerd zou hebben. Maar Charlie wilde toch naar huis. Het was wel welletjes voor hem, hoewel hij buitengewoon van het concert had genoten. Hij had voor één avond meer dan genoeg indrukken opgedaan. Adam nog lang niet. Hij hield van de zelfkant van dit leven, en Maggie viel daarbij niet uit de toon. Ze vond het reuze spannend om mee te gaan.

Het kostte hen een halfuur om buiten te komen en nog eens twintig minuten om de limousine op te sporen. Uiteindelijk konden ze met z'n drieën instappen en reden ze richting de East Side waar een privéclub voor de afterparty was afgehuurd. Charlie wist dat er heel veel vrouwen, drank en drugs zouden zijn. Niets voor hem. Adam gebruikte ook geen drugs, maar hij had geen enkel bezwaar tegen vrouwen en drank. En van allebei heel veel. Maggie zat met een extatische uitdrukking op haar gezicht op het bankje tegenover hen, terwijl Adam terloops een blik onder haar rokje probeerde te werpen. Haar benen zagen er zelfs nog beter uit dan hij in eerste instantie had beseft. Ze had een absoluut ongelooflijk lichaam. Dat was Charlie ook opgevallen, maar hij keek liever uit het raampje dan onder haar rokje. En toen kruiste ze haar benen.

'Waar gaan we nu heen?' vroeg ze opgewonden en met een kinderlijke stem die een licht plat New Yorks accent had. Het was geen overduidelijk accent, maar wel herkenbaar. Adam scheen het niet op te vallen.

'We gaan eerst Charlie afzetten. Misschien gaan we daarna nog even ergens wat drinken en dan neem ik je mee naar de afterparty.' En daarna kon hij haar hopelijk verleiden met hem mee naar huis te gaan, als ze dat wilde. Hij dwong zijn scharrels nooit ergens toe. Dat hoefde hij niet. Er kwamen genoeg vrouwen op zijn pad om hem voortdurend tevreden te stellen. Maar ze zag eruit alsof ze wel met hem mee zou gaan, hij geloofde niet dat het problemen zou opleveren. Hij had meer dan genoeg meisjes zoals zij opgepikt en die waren meestal zo door het dolle heen dat ze met hem mee mochten, vooral op een avond als deze, dat ze bijna altijd in zijn bed belandden. Het was een zeldzaamheid als dat niet gebeurde. Hij wist zeker dat het met Maggie zou lukken. En Charlie ook.

Charlie wenste haar beleefd goedenavond toen ze hem afzetten. Hij zei dat hij hoopte haar nog eens te ontmoeten, wat hoogst onwaarschijnlijk was. Maar wat kon hij anders zeggen? Een lekkere nacht bij Adam in bed gewenst? Vreemd genoeg hoopte hij heel even dat ze niet met Adam mee zou gaan. Ze was een makkelijke prooi en eigenlijk wilde hij dat ze meer van de oude stempel was, of minstens een eerlijke kans kreeg. Ze was veel te veel onder de indruk van Adams uitnodiging voor de afterparty en de zitplaats op het podium die hij had geregeld. Charlie wilde tegen haar zeggen dat ze om haar zelfrespect moest denken. Maar sommige dingen kon je niet veranderen. En het was Adams leven, en het hare. Het was aan hen wat ze deden nadat hij weg was, niet aan hem. Hij wilde haar bijna tegen Adam beschermen, en tegen haarzelf, maar dat kon helemaal niet. Hij ging met een peinzende uitdrukking op zijn gezicht omhoog met de lift en toen hij in zijn appartement was, bleef hij in het donker staan, uitkijkend over het park. Het was een leuke avond geweest en hij had zich uitstekend vermaakt. Maar hij was moe en een paar minuten later ging hij naar bed. Adam nam Maggie mee naar een bar, zoals hij had beloofd, en ze nam een glas wijn. Hij nam een margarita, gevolgd door een mojito, waarvan hij haar een slokje liet proeven. Ze vond het lekker maar zei dat ze geen sterkedrank dronk, wat hem verraste. Hij werd zelfs nog meer verrast toen ze zei dat ze zesentwintig was. Hij had gedacht dat ze jonger was. Ze zei dat ze soms als model showtjes liep en wat cataloguswerk had gedaan, maar meestal werkte ze gewoon bij Pier 92 waar ze een fortuin aan fooien verdiende. Het was niet zo moeilijk te zien waarom. Ze had een lichaam waar je geen nee tegen kon zeggen.

Tegen één uur gingen ze naar de afterparty die toen net was begonnen. Adam wist dat er heel wat drugs rondgingen. Cocaïne, ecstasy, heroïne, crack, speed. Het was nogal een wild feest en Adam had niet veel tijd nodig om te beseffen dat het een losgeslagen bende zou worden. Dat gebeurde nu eenmaal soms na concerten. Hij danste een paar minuten met Maggie en nam haar toen weer mee naar buiten naar de limousine. Hij nodigde haar uit voor een nachtmutsje bij hem thuis.

Ze keek hem aan en schudde haar hoofd. 'Dat kan ik maar beter niet doen. Het is al aardig laat. Ik moet morgen werken, maar evengoed bedankt.'

Hij reageerde er niet op en gaf de chauffeur haar adres. Hij was met afschuw vervuld toen hij zag waar ze woonde. Het was een van de gevaarlijkste straten die hij ooit had gezien. Het was nauwelijks voor te stellen dat een meisje zoals zij daar woonde. Haar leven moest daar een dagelijks gevecht zijn om te overleven en hij had medelijden met haar, maar hij was ook een beetje geïrriteerd dat ze de nacht niet met hem wilde doorbrengen.

'Ik hoop dat je het niet erg vindt dat ik niet mee naar je huis ga, Adam,' zei ze verontschuldigend, vooral na alles wat hij voor haar had gedaan. 'Ik doe dat soort dingen niet op een eerste afspraakje.'

Hij staarde haar aan en vroeg zich af of ze werkelijk dacht dat er een tweede zou komen. Ze had haar telefoonnummer voor hem opgeschreven en hij had het briefje in zijn zak gestopt. Hij zou het weggooien zodra hij thuis was. Ze was leuk voor een avondje, voor de lol, of zou dat zijn geweest, maar hij had geen enkele reden om haar ooit nog een keer te zien. Hij kon er honderd zoals zij krijgen, wanneer hij maar wilde. Hij had geen behoefte aan een serveerster uit Pier 92, hoe aantrekkelijk ze ook was, of hoe mooi haar benen ook waren. Het zou niets hebben uitgemaakt als ze met hem mee naar huis was gegaan. Het zou alleen maar leuk zijn geweest. 'Nee, ik begrijp het wel,' zei hij. 'Zal ik even met je mee naar boven lopen?' Het gebouw zag eruit alsof ze alleen al op de trap naar haar woning vermoord kon worden, maar ze was eraan gewend en schudde haar hoofd. 'Dat hoeft echt niet,' zei ze glimlachend. 'Ik heb drie huisgenotes. Twee daarvan slapen in de woonkamer, ze zouden zich rot schrikken als je binnenkwam. Ze liggen al te pitten.' Hij kon zich zelfs niet voorstellen hoe het was om zo te leven, en wilde dat niet eens. Hij wilde haar alleen maar daar achterlaten en vergeten dat er mensen waren die een leven leidden zoals zij. Ze was zijn probleem niet en hij wilde ook niet dat ze het werd. Het enige wat hij nu wenste, was naar huis gaan.

'Dank je, Mary Margaret O'Malley, het was aangenaam je te ontmoeten. Ik zie je wel weer eens,' zei hij beleefd.

'Ik hoop het,' zei ze eerlijk.

Maar ook zij wist dat het onwaarschijnlijk was. Hij leidde een onbezorgd leven. Hij kende mensen zoals Vana, had pasjes om achter het podium te komen, reed in limousines en leefde in een volstrekt andere wereld. Ze was naïef, maar niet zo dom als hij misschien liever had gehad. In plaats van haar goedenacht te wensen had hij net zo goed kunnen zeggen: 'Prettig leven gewenst.' Maar hij wist dat de kans erg klein was dat ze dat zou krijgen. Hoe kon het ook anders? Wat kon het leven nu in petto hebben voor een meisje zoals zij, hoe mooi ze ook was? Welke ontsnappingsmogelijkheden had ze? Hij wist het antwoord: geen enkele. 'Pas goed op jezelf,' zei hij terwijl ze met de sleutel de voordeur opende en zich omdraaide om nog een laatste keer naar hem te kijken.

'Jij ook. En bedankt, het was fantastisch. En nogmaals bedankt voor die geweldige zitplaats.'

Hij glimlachte naar haar en wilde dat hij met haar in bed lag. Het zou veel leuker zijn geweest dan in die stank hier in deze buurt te staan rillen op straat terwijl hij haar nakeek. Toen wuifde ze en was ze verdwenen. Hij vroeg zich af of ze zich nu als Assepoester voelde. Het bal was voorbij en de limousine met chauffeur zouden zijn veranderd in een pompoen met zes muizen tegen de tijd dat ze boven was.

Hij stapte weer in de auto en rook haar parfum nog. Het was een goedkoop geurtje, maar het paste bij haar en rook lekker. Hij had het al geroken toen hij met haar danste. Ineens schrok hij, omdat het tot hem doordrong dat hij zich terneergeslagen voelde. Het was deprimerend om te zien dat sommige mensen zo woonden en wisten dat ze nooit aan die situatie zouden kunnen ontsnappen. Maggie O'Malley zou voor altijd in dat soort gebouwen blijven wonen, tenzij ze geluk had en trouwde met een pummel met een bierbuik en weer naar Queens verhuisde, waar ze herinneringen kon ophalen aan de huurkazerne waarin ze op Manhattan had gewoond, of aan het verschrikkelijke baantje dat ze had gehad en waarbij dronken idioten elke nacht hun handen onder haar rokje staken. En hij was net zo erg. Hij zou met haar naar bed zijn gegaan, als ze daartoe bereid was geweest. En de volgende dag zou hij haar zijn vergeten. Voor het eerst in jaren voelde hij zich een ontzettende ploert terwijl hij naar huis reed, en zette hij vraagtekens bij zijn eigen moraal. Charlie had gelijk. Stel nu dat een of andere kerel Amanda ooit zo zou behandelen? Het kon iedereen overkomen. Maar in dit geval ging het om een meisje genaamd Maggie die hij niet kende en nooit zou leren kennen. Toen hij thuis was, dronk hij een tequila en dacht aan haar. Hij liep het terras van zijn penthouse op en vroeg zich af hoe het zou zijn geweest als ze mee was gegaan. Opwindend waarschijnlijk. Een minuut of twee, een uur, of een nacht. Meer was ze niet voor hem, en dat zou ze ook nooit worden. Een niemendalletje en een kortstondig pleziertje. Hij trok zijn kleren uit en liet ze op de grond vallen. Hij kroop in zijn slip in bed, zoals altijd, en vergat haar. Voor hem bestond Maggie niet meer. Ze moest haar eigen leven weer leiden, hoe dat er ook uitzag.

10

Ondanks dat Charlie tegen zichzelf zei dat het nergens voor nodig was, ging hij terug naar het opvangcentrum om weer een kijkje te nemen. Hij nam donuts en ijs voor de kinderen mee, een teddybeertje voor Gabby en iets lekkers voor de hond. Ze waren door zijn hoofd blijven spoken sinds hij daar was geweest. Maar Gabby had hem er niet toe gebracht om terug te gaan en dat wist hij zodra hij daar naar binnen liep. Het was Carole, evenzeer als Gabby en haar hond, die hem niet meer had losgelaten. Eigenlijk zelfs nog meer. Hij wist dat het krankzinnig was, maar hij kon er geen weerstand aan bieden. Hij had de hele week aan haar gedacht.

'Wat heeft u weer hierheen gebracht?' vroeg ze met een nieuwsgierige blik toen ze hem zag. Deze keer had hij een spijkerbroek, een oude trui en sportschoenen aan. Hij had rustig samen met Tygue op de binnenplaats staan praten toen ze van een groep terugkwam en hem daar had ontdekt.

'Gewoon nog een keertje kijken.'

Hij was zonder aankondiging gekomen en even dacht ze dat hij hen kwam controleren en vond dat ongemanierd. Maar toen vertelde Tygue haar over het ijs dat Charlie voor de kinderen had meegenomen, en liet Gabby haar beertje zien en zei ook nog iets over de lekkernijen voor Zorro.

'Ze hebben indruk op u gemaakt, hè?' merkte Carole op toen ze hem mee naar haar kantoor had genomen. Ze bood hem een kop koffie aan.

'Nee, dank u, dat hoeft niet. Ik weet dat u het druk hebt. Ik blijf niet lang.' Hij kon niet tegen haar zeggen dat hij toevallig in de buurt was geweest, omdat het enige wat daar te vinden was, het opvangcentrum was en de opeengepakte mensenmassa's in huurkazernes waar de ene na de andere drugsdealer voor de deur stond. Hij had alleen in de buurt kunnen zijn om heroïne of crack te kopen.

'Het is aardig van u dat u iets voor de kinderen hebt meegenomen. Ze vinden het heerlijk als er mensen op bezoek komen. Ik wilde dat we meer voor ze konden doen, maar we hebben nooit genoeg geld. Ik moet zo veel mogelijk opzijleggen voor belangrijke zaken als salarissen, gas en licht, en medicijnen. Ze hebben veel liever ijs,' zei ze met een glimlach voor Charlie.

En toen ze dat deed, was hij ineens blij dat hij was gekomen. Hij had haar weer willen zien, maar nu het zover was, kon hij geen enkele reden bedenken om het te rechtvaardigen. Hij zei tegen zichzelf dat hij bewondering voor haar werk had, wat waar was, maar er zat meer achter. Hij genoot ervan om met haar te praten en wilde haar beter leren kennen. Maar hij had er voor zichzelf geen verklaring voor. Zij was psycholoog en hij beheerde het fonds. Nu ze haar het geld hadden gegeven dat ze nodig had, was er geen enkele reden meer te bedenken, behalve financiële verslagen, waarom ze persoonlijk contact met elkaar zouden onderhouden. En hun levens verschilden ook te veel van elkaar om dat als verontschuldiging voor sociale omgang met elkaar te gebruiken. Hij wist al dat ze niets dan minachting had voor het leven dat hij leidde en het milieu waaruit hij kwam. Ze was een vrouw die zichzelf opofferde voor een stel kinderen die vochten om te overleven. Hij was een man die een leven vol luxe en genotzucht leidde.

'Kan ik nog iets voor u doen?' vroeg ze hem behulpzaam.

Hij schudde zijn hoofd. Hij kon geen enkele smoes bedenken om nog langer te blijven, hoe graag hij dat ook wilde. 'Nee, ik kom nog eens terug om de kinderen weer te zien, als u het niet erg vindt. Ik vind het fijn om Gabby te volgen.'

'Het gaat goed met haar nu ze Zorro heeft. Volgende maand gaat ze voor het eerst naar een speciale school. We denken dat ze er klaar voor is.'

'Gaat ze hier dan weg?' vroeg hij, bezorgd om het kind, terwijl hij Carole aankeek.

'Voorlopig nog niet. Maar uiteindelijk willen we een pleeggezin voor haar zoeken en haar laten terugkeren in de maatschappij. Maar kinderen met bijzondere behoeften zoals zij zijn moeilijk te plaatsen, dat ligt voor de hand. De mensen die pleegzorg bieden, zijn niet ingesteld op blinde kinderen met een geleidehond.'

'Wat doen jullie dan?' Hij had er nog nooit over nagedacht, maar voor een kind als Gabby zou het leven moeilijk worden, moeilijker dan voor de meeste mensen. Waarschijnlijk levenslang.

'Als we geen pleegouders voor haar kunnen vinden, gaat ze naar een gezinsvervangend tehuis. Daar zijn er veel van ten noorden van New York. Het komt wel goed met haar.'

'O, nee toch,' zei hij met een wanhopige blik in zijn ogen. Het was alsof hij een totaal andere wereld had ontdekt vol mensen met problemen die niemand kon oplossen. En in dit geval waren dat allemaal kinderen, die ook nog eens absoluut niet schuldig waren aan wat er met hen was gebeurd.

'Het zal zo goed met haar gaan als met alle andere kinderen daar,' zei Carole voorzichtig. 'Misschien zelfs beter dankzij uw gift. Zorro zal een groot pluspunt in haar leven betekenen.'

'Vraagt u zich niet af wat er met hen gebeurt nadat ze hier zijn weggegaan?' De akelige toestand van de kinderen voor wie ze zorgde greep hem erg aan.

'Natuurlijk. Maar meer kunnen we niet doen, meneer Harrington,' zei ze op een enigszins afstandelijke toon, weer op haar hoede.

'Laten we elkaar toch alsjeblieft bij de voornaam noemen. Ik heet Charlie,' onderbrak hij haar.

'Dat is goed. Mijn naam is Carole, maar dat wist je waarschijnlijk al,' zei ze, en toen vervolgde ze haar verhaal. 'Maar we kunnen niet meer doen dan in ons vermogen ligt. Soms is het als water naar de zee dragen. Maar er zijn ook succesverhalen. Kinderen die geweldige pleeggezinnen hebben gevonden en het enorm goed doen. En anderen zijn geadopteerd door mensen die van hen houden. Kinderen die we kunnen laten opereren en voor wie dat anders niet was weggelegd. Gabby en haar hond. Sommige van hun problemen kunnen we oplossen, sommige niet. Je zult moeten accepteren waar je grenzen liggen, anders ga je eraan onderdoor.'

Hij had nog nooit zo dicht met zijn neus gezeten op waar zijn geld naartoe ging of naar wie. Hij had nog nooit in gezichtjes gekeken zoals die van de kinderen hier, of een vrouw als zij ontmoet die haar leven wijdde aan het veranderen van de wereld voor een handjevol stakkers in een achterafstraatje in Harlem. Sinds hij er de eerste keer was geweest, nog maar een paar dagen geleden, had het centrum zijn leven op zijn kop gezet en zijn hart geopend.

'Op de opleiding leer je dat je een professionele houding zult moeten aannemen, afstand houden en niet te betrokken raken,' ging Carole verder. 'Maar soms lukt dat gewoon niet. Soms ga ik 's avonds naar huis en lig alleen maar in bed te huilen.'

Dat was nu makkelijker voor hem voor te stellen. Het was hemzelf ook overkomen. 'Je moet er wel zo nu en dan even tussenuit,' zei hij nadenkend. Hij wilde haar eigenlijk voorstellen om samen te gaan lunchen of te dineren, maar de moed daarvoor ontbrak hem.

'Dat doe ik ook.' Ze glimlachte onnozel naar hem. 'Ik ga naar de sportschool, zwemmen of squashen, als ik niet te moe ben.'

'Ik ook,' zei hij. 'Ik bedoel, ik speel ook squash. Misschien kunnen we een keer samen gaan.' Ze keek verbaasd.

Ze had geen flauw idee waarom ze dat zouden moeten doen en keek hem wezenloos aan. Wat Carole betreft was hij de baas van het fonds dat hun onlangs een miljoen dollar had gegeven, meer niet. Ze kon zich niet voorstellen bevriend met hem te zijn. Haar enige contact met hem was zoals het nu was. Zakelijk en beleefd. En het enige wat ze hem verschuldigd was, waren financiële verslagen. Ze had geen idee dat hij probeerde vrienden met haar te worden. Dat zou nooit in haar hoofd zijn opgekomen.

Een paar minuten later liet ze hem uit voordat ze naar een andere groep ging. Toen ze wegging, stond hij nog steeds met Tygue te praten en zei tegen hem dat hij snel terug zou komen. Een paar minuten later vertrok Charlie om een taxi naar de stad te nemen. Hij zou die avond bij Gray en Sylvia eten. Carole vergat hem zodra hij de deur uit was gelopen.

Toen hij bij Sylvia's huis aankwam, was Gray in de keuken bezig en deed zij de deur voor hem open. Ze droeg een mooie, geborduurde, zwarte boerenrok en een zachtwitte blouse. Ze had de tafel prachtig gedekt met lange witte kaarsen en een mand met tulpen in het midden. Ze wilde dat alles perfect in orde voor Charlie was, omdat ze wist hoeveel hij voor Gray betekende, en ze had hem wel gemogen toen ze hem de eerste keer had ontmoet. Ze wilde dat Grays vriendschap met hem net zo goed bleef als vroeger. Ze wilde Charlies leven niet verstoren. Ze voelde dat ze daar het recht niet toe had. En ze wilde niet dat hij hun leven verstoorde. Er was in Grays leven ruimte voor hen allebei en ze wilde dat aan Charlie bewijzen door hem in hun leven te verwelkomen. Terwijl ze naar hem keek, was er hartelijkheid in haar ogen te zien. Ze wist hoe argwanend hij tegenover haar had gestaan toen Gray hem eenmaal had verteld dat ze een relatie hadden. En haar vermoedens waren juist geweest dat het daarbij niet om haar persoonlijk was gegaan. Hij had haar gemogen toen ze elkaar in Portofino ontmoetten; hij was alleen bezorgd om wat hun relatie voor hem zou betekenen en wat voor invloed het op hem zou hebben. Als een kind dat een nieuwe oppas krijgt of wordt geconfronteerd met de man met wie zijn moeder op stap gaat. Wat zou het voor hem betekenen? Charlie en Gray waren als broers en iedere grote verandering kon de balans naar de ene of de andere kant doen doorslaan. Ze wilde hen nu allebei geruststellen dat, hoewel zij erbij was gekomen, hun privéleven geen gevaar liep. Toen ze aan tafel gingen zitten en Gray een fles wijn opende, voelde ze zich als Wendy in Peter Pan die met de Slimme Jongens zat te eten.

Charlie had om zich heen gekeken voordat hij ging zitten en was onder de indruk van de elegantie die het huis uitstraalde, van de hoeveelheid interessante kostbaarheden die ze bezat en hoe goed ze het had ingericht. Ze was buitengewoon attent en gaf een luchtige touch aan het gesprek. Ze bleef die avond over het algemeen wijselijk op de achtergrond, en ze waren al een flink eind op weg naar de bodem van de tweede fles wijn toen Charlie gewag van Carole maakte en zijn bezoek aan het centrum in Harlem beschreef.

'Het is een fantastische vrouw,' zei hij op een toon waarin grote bewondering doorklonk.

Hij vertelde hun over Gabby en haar hond, de andere kinderen die hij had ontmoet en de verhalen die Carole hem had verteld. Hij had eerder wel over gevallen van kindermishandeling gehoord, maar nooit zulke afschuwelijke en mismoedig makende waarmee zij hem had laten kennismaken. Ze had hem volstrekt niet ontzien. Het was tot hem doorgedrongen dat andere organisaties het mooier voorstelden dan het in werkelijkheid was. Maar Carole wond er geen doekjes om waar ze mee bezig was en waarom ze zijn geld nodig had. Ze verontschuldigde zich niet voor het feit dat ze heel veel van hem had willen hebben en erop zinspeelde dat ze nog meer wilde hebben. De idealen die ze voor het centrum koesterde waren groot. Op dit moment kon ze niet anders dan het centrum klein houden, maar op een dag wilde ze in hartje Harlem zelfs een nog grotere instelling openen. De behoefte aan iemand zoals zij was hier groot, had ze gezegd, waarna ze hem er onmiddellijk op had gewezen dat kindermishandeling niet alleen maar een wantoestand was die in achterstandswijken voorkwam. Het gebeurde ook in huizen op Park Avenue, midden tussen al die weelde. In feite was het bij de gegoede stand zelfs veel moeilijker bloot te leggen. Ze verzekerde hem dat mensen in alle steden en dorpen, alle staten, alle landen en op alle sociaal economische niveaus afschuwelijke dingen met kinderen deden. Waar zij nu zat, was het in sommige opzichten makkelijker om aan te pakken. Ze had de oorlog aan de armoede, kindermishandeling, verwaarlozing, huichelarij en onverschilligheid verklaard. Ze had een heleboel geld afgetroggeld en in de ellende op deze planeet gestopt, en ze had geen tijd of geduld voor de wereld waarin hij leefde, waar mensen ziende blind waren en negeerden wat er om hen heen gebeurde, en zich in plaats daarvan opdoften en naar feestjes gingen. Ze wilde geen tijd verspillen aan dat soort lieden en had de behoefte niet om ze op hun verantwoordelijkheden te wijzen. Wat zij wilde was haar medemensen helpen en kinderen redden. Charlies ogen schitterden als een vreugdevuur terwijl hij over haar sprak, en Sylvia en Gray volgden hem met belangstelling. Carole had hem tot in het diepst van zijn ziel geraakt met wat ze hem had laten zien.

'En wanneer vraag je haar mee uit eten?' zei Gray plagend terwijl hij zijn arm om Sylvia's schouder legde.

Charlie had genoten van zijn avondje met hen, de maaltijd was bij uitzondering eetbaar geweest, en het gesprek levendig. Hij was verrast toen hij ontdekte dat hij Sylvia zelfs nog meer mocht dan in Portofino. Ze leek nu zachter en vriendelijker, en hij moest toegeven dat ze geweldig met zijn vriend omging. Ze was zelfs heel aardig voor hem, Charlie, geweest en had hem hartelijk ontvangen. 'Wat dacht je van nooit?' zei Charlie met een quasi zielige grijns op zijn gezicht. 'Ze heeft een hekel aan alles wat ik vertegenwoordig. Toen ik haar ontmoette, keek ze me aan alsof ik de poep onder haar schoenen was omdat ik een pak droeg.' Om nog maar te zwijgen van het gouden horloge. 'Ze klinkt wel als een wat harde tante. Je hebt haar een miljoen dollar gegeven, jeminee. Hoe verwachtte ze dan dat je je zou kleden? Dat je in een korte broek en teenslippers kwam opdraven?' zei Gray geërgerd alsof het hemzelf was overkomen.

'Misschien wel,' zei Charlie die bereid was haar te vergeven voor haar onhoffelijke behandeling van hem. Wat ze deed, de strijd direct aangaan, vond hij belangrijker dan alles wat hij ooit in zijn leven had gedaan. Het enige wat hij deed was cheques uitschrijven en geld weggeven. Zij ging elke dag met die kinderen de loopgraven in, vechtend voor hun levens. 'Ze heeft een broertje dood aan de manier waarop we allemaal leven, de dingen die we doen. Ze is zowat een heilige, Gray.'

Charlie had geklonken alsof hij ervan overtuigd was, waardoor Gray hem argwanend aankeek. 'Ik dacht dat je zei dat ze op Princeton had gezeten. Dan komt ze waarschijnlijk van goeden huize en probeert te boeten voor de collectieve zonden van de hogere klassen.'

'Dat geloof ik niet. Volgens mij is ze daar met een beurs binnengekomen. In mijn studietijd had je daar al heel wat beursstudenten, en later zelfs nog meer. Het is er lang niet zo elitair meer als vroeger. En dat is maar goed ook. Bovendien zei ze dat ze een hekel aan Princeton had.' Hoewel de studentenvereniging waarbij ze was aangesloten een heel goede was. Maar er waren vele manieren om bij zo'n vereniging binnen te komen. Zelfs Princeton was niet meer het herenclubje van weleer.

De wereld was veranderd en mensen zoals Carole hadden hem veranderd. Hij kwam uit een andere tijd en teerde nog op de roem van zijn aristocratische familie. Carole was van een volstrekt nieuwe generatie.

'Waarom vraag je haar niet een keer mee uit?' moedigde Gray hem aan, en Sylvia was het met hem eens. 'Of is ze moeders mooiste niet?' Dat was eerder niet bij Gray opgekomen vanwege de manier waarop Charlie met haar dweepte. Hij had om een of andere reden aangenomen dat ze aantrekkelijk was. Hij kon zich niet voorstellen dat Charlie warmliep voor een lelijke vrouw, hoewel dat misschien in dit geval wel zo was. Hij beschreef haar als Moeder Teresa.

'Nee, ze is heel mooi, hoewel ik denk dat ze daar ook geen barst om geeft. Ze heeft aan veel dingen in haar leven een broertje dood, behalve aan wat volgens haar essentieel is.' En in haar ogen, dat wist hij, was hij dat niet, hoewel hij ook wist dat ze hem geen eerlijke kans had gegeven en dat waarschijnlijk ook nooit zou doen. Voor haar was hij niet meer dan de directeur van het fonds.

'Hoe ziet ze eruit?' vroeg Sylvia geïnteresseerd.

'Ze is ongeveer één meter tachtig lang, blond, mooi gezicht, blauwe ogen, goed figuur, geen make-up. Ze zegt dat ze zwemt en squash speelt als ze er tijd voor heeft. Ze is vierendertig.'

'Niet getrouwd?' informeerde Sylvia.

'Ik geloof het niet. Ze droeg geen ring en ik kreeg ook niet die indruk, hoewel ik betwijfel of ze single is.' Een vrouw die er zo uitzag kon dat niet zijn, zei hij tegen zichzelf, wat het nog belachelijker maakte om haar voor een dinertje uit te nodigen. Hoewel hij kon doen alsof het zakelijk en in verband met het fonds was, en dan op die manier meer over haar te weten komen. Het was een list die hem wel aanstond, hoewel hij het oneerlijk vond om zich achter het fonds te verschuilen om haar beter te leren kennen. Maar misschien hadden Gray en Sylvia wel gelijk en was ze het waard om een gokje te wagen.

'Je weet het nooit met zulke vrouwen,' zei Sylvia verstandig. 'Soms geven ze een hoop in hun leven op om hun doelen te verwezenlijken. Als ze zo veel tijd en energie en passie steekt in wat ze doet, is dat misschien wel het enige wat ze heeft.'

'Zoek het uit,' zei Gray om Charlie weer aan te moedigen. 'Waarom niet? Je hebt niets te verliezen. Probeer het.' Charlie vond het raar om zo over haar te praten en het met hen te delen. Hij voelde zich kwetsbaar bij een gesprek met hen over haar, en mallotig, en niet zo'n klein beetje ook.

Tegen de tijd dat Gray een fles Chateau d'Yquem tevoorschijn had gehaald, hadden ze Charlie bijna overtuigd. Maar zodra Charlie thuis was, wist hij wat een zot idee het was om Carole uit te nodigen om samen te gaan eten. Hij was te oud voor haar, te rijk, te conservatief en te burgerlijk. En wat haar achtergrond ook was, het was duidelijk dat ze niet in mannen zoals hij was geïnteresseerd. Ze had hem zelfs uitgelachen om zijn horloge. Hij kon zich absoluut niet voorstellen dat hij haar zou vertellen dat hij een jacht bezat, hoewel de meeste mensen in zijn kringen wel over de Blue Moon hadden gehoord. Maar jachttijdschriften hadden vast haar belangstelling niet. Hij lachte in zichzelf toen hij daaraan dacht op het moment dat hij in bed stapte. Grays en Sylvia's bedoelingen waren goed, maar ze hadden geen flauw idee hoe erg hij en Carole van elkaar verschilden en wat voor fanatiekeling ze was. Dat droop van haar af, en haar neerbuigende kritiek op de studentencorpsen op Princeton was niet aan dovemansoren gezegd. Hij had het luid en duidelijk gehoord.

De volgende morgen belde hij Gray om hem voor het etentje te bedanken en tegen hem te zeggen hoe leuk hij het had gehad. Hij had geen idee waar het met hun relatie heen ging en of die stand zou houden, wat hij betwijfelde, maar voorlopig schenen ze er allebei van te genieten. En hij was opgelucht dat Sylvia kennelijk niet probeerde tussen hen te komen of hem buiten te sluiten. Dat zei hij ook tegen Gray, die blij was te horen dat Charlie zo veel meer ontspannen over Sylvia sprak en die beloofde hem weldra weer uit te nodigen.

'Je gekokkerel is zelfs verbeterd,' plaagde Charlie hem.

Gray lachte. 'Ze heeft me geholpen,' bekende hij.

Charlie grinnikte. 'Godzijdank.'

'Vergeet Moeder Teresa niet te bellen en haar uit te nodigen voor een dinertje,' zei Gray.

Charlie zei even niets en liet toen ineens een holle lach horen.

'Ik geloof dat we gisteravond allemaal iets te veel hebben gedronken. Het klonk goed, maar bij daglicht lijkt het helemaal niet zo'n opwindend plan meer.'

'Vraag het haar toch. Wat is nou het ergste wat je kan overkomen?' zei Gray op een toon als van een oudere broer.

Aan de andere kant van de lijn schudde Charlie zijn hoofd. 'Ze zou me een klootzak kunnen noemen en onmiddellijk weer ophangen. Bovendien zou het gênant zijn als ik haar weer onder ogen kom.' Hij wilde zich niet openstellen voor een vrouw, hoewel hij op dat moment toch geen vriendin had, al maanden niet meer. Maar hij was tegenwoordig vaak moe en er kwam, bijna onmerkbaar, minder uit zijn handen. Achter vrouwen aanzitten was niet echt leuk. Het was makkelijker om in je eentje naar dinertjes en partijtjes te gaan. Of een avond met goede vrienden door te brengen, zoals met Sylvia en Gray gisteravond. Hij genoot daar meer van dan de moeite die hij moest doen om afspraakjes met vrouwen te regelen en ze het hof te maken om uiteindelijk met ze in bed te belanden. Hij had dat allemaal al zo ontzettend vaak gedaan.

'Nou en?' zei Gray, verwijzend naar de opmerking dat Carole zou kunnen ophangen. 'Je hebt wel ergere dingen meegemaakt. Je weet maar nooit. Misschien is dit wel de ware.'

'Ja, ja. Dan zal ik toch eerst de Blue Moon moeten verkopen en haar droomopvangcentrum in Harlem moeten laten bouwen voordat ze heel misschien een keertje met me mee uit eten wil.'

'Verdorie, man,' zei Gray lachend om Charlie, 'voor de liefde is geen opoffering te groot.'

'Je kletst uit je nek. Wat heb jij opgegeven om samen met Sylvia te kunnen zijn? De kakkerlakken in je flat? Houd toch op, zeg.'

'Bel haar.'

'Oké, oké,' zei hij om van Grays gezeur af te zijn, en een paar minuten later beloofden ze elkaar weer snel te spreken en hingen op.

Charlie was vastbesloten haar niet te bellen, maar gedachten aan haar spookten de hele middag door zijn hoofd. Hij ging naar zijn kantoor bij het fonds, daarna naar zijn sportclub, liet zich masseren, ging squashen met een vriend en belde Adam om hem voor het concert te bedanken, maar die zat in bespreking. Charlie liet zijn bedankje achter op de voicemail en vroeg zich af hoe het tussen Adam en Maggie was afgelopen. Zoals gebruikelijk waarschijnlijk. Adam had haar geïmponeerd met zijn luxe handel en wandel, liters champagne door haar keel gegoten, en ten slotte zou ze in zijn bed zijn beland. Hij had nog steeds medelijden met haar wanneer hij aan haar dacht. Ondanks haar kleding had ze iets liefs en onschuldigs over zich gehad. Er waren momenten dat Adams gedrag tegenover vrouwen, en zijn gebrek aan geweten daarbij, Charlie kippenvel bezorgde. Maar zoals Adam het altijd uitdrukte: 'Een kus in ere, kan niemand deren.' Hij had geen meisje bewusteloos geslagen en verkracht. Ze gingen alleen in aanbidding aan zijn voeten liggen en wat er daarna gebeurde, was met de toestemming van twee volwassen mensen. Maar Charlie betwijfelde of Maggie wel zo volwassen was als ze er had uitgezien, en of ze de regels van zijn spel wel zo goed kende. Ze was niet op zoek geweest naar implantaten of neuscorrecties. Het enige wat ze had gewild, was een betere zitplaats tijdens het concert. Charlie kon niet anders dan zich afvragen wat de prijs was die ze in ruil daarvoor had moeten betalen. Hij dacht eraan op het moment dat hij na zijn partijtje squash de sportclub verliet, een taxi naar huis nam en tegen zichzelf zei dat hij oud werd. Adams moraal, of gebrek daaraan, en de manier waarop hij vrouwen behandelde, had hem eerder nooit dwarsgezeten. En zoals Adam hem er altijd aan herinnerde, was alles geoorloofd in de jacht naar seks en plezier. Maar was dat echt zo? Op de een of andere manier klonk het niet meer zo grappig.

Het was bijna zes uur toen hij thuiskwam. Hij luisterde naar de boodschappen op zijn antwoordapparaat en bleef daar staan terwijl hij naar de telefoon staarde. Hij vroeg zich af of ze nog in haar kantoor zou zijn, of in een groep, maar misschien was ze ook al naar huis. Hij herinnerde zich dat haar visitekaartje nog in zijn portefeuille zat, haalde het tevoorschijn, keek er een hele tijd naar, en belde haar toen op. Hij voelde zich zenuwachtig en stom. Ze was de eerste vrouw die hem het gevoel gaf alsof hij iets verkeerds deed. Hij wilde zich bij haar verontschuldigen voor zijn luxe leven en zijn bevoorrechte positie, en toch had diezelfde bevoorrechte positie hem ook in staat gesteld haar een miljoen dollar te geven zodat zij kon doorgaan met het redden van de wereld. Hij voelde zich als een bang jongetje terwijl hij de telefoon aan de andere kant hoorde overgaan. Ineens hoopte hij dat ze er niet was, en stond op het punt op te hangen toen ze opnam.

'Hallo?' zei ze buiten adem.

Ze vergat te zeggen wie ze was, maar hij herkende haar stem onmiddellijk. Hij had haar op haar privélijn op kantoor gebeld. 'Carole?'

'Ja.' Ze herkende zijn stem niet.

'Je spreekt met Charlie Harrington. Bel ik ongelegen?'

'Nee, helemaal niet,' loog ze, terwijl ze over haar scheenbeen wreef. Ze had hem net gestoten terwijl ze in vliegende vaart bij de telefoon probeerde te komen. 'Er was net een groep afgelopen. Ik ben de trap af gerend toen ik de telefoon hoorde.'

'Neem het me niet kwalijk. Maar hoe is het met mijn kleine vriendin?'

Hij bedoelde Gabby, wat Carole onmiddellijk begreep. Ze glimlachte en zei dat het goed met haar ging. Hij vroeg hoe het op het centrum liep, of er nog nieuwe ontwikkelingen waren, en Carole merkte dat ze zich afvroeg of hij van plan was om hen het komende jaar voortdurend op de vingers te kijken. Het was enigszins ongebruikelijk om iets te horen van de directeuren van fondsen die hun schenkingen deden. Ze vond het vreemd dat hij belde.

'Ik wil je niets beloven wat we niet kunnen naleven,' ging hij verder, 'of valse hoop geven, maar je zei dat er nog meer projecten waren die je wilde opzetten, en dat je nog andere voorstellen voor subsidies had die je wilde onderzoeken. Ik vroeg me af of je dat een keer met mij tijdens een lunch of dinertje zou willen bespreken.' Hij had voor de laffe oplossing gekozen, dat wist hij, door zich achter het fonds te verschuilen, maar hij had in elk geval gebeld. Er volgde een lange stilte.

'Eerlijk gezegd zijn we nog niet zover dat we weer geldaanvragen willen doen. We hebben het personeel niet om die projecten te bemannen, zelfs niet om op dit moment voorstellen te schrijven, maar ja, eigenlijk heb ik er niets op tegen om in jouw hersenen te snuffelen naar wat jij van onze plannen vindt.' Ze wilde geen doelen nastreven waarvoor het fonds niet openstond en op die manier een heleboel tijd en energie verspillen.

'Ik wil graag naar je luisteren en je een eerlijk oordeel geven over waar onze belangen liggen. Voor een later tijdstip uiteraard.' Het zou lastig zijn om het fondsbestuur te vragen haar meer geld te geven terwijl ze haar net een miljoen dollar hadden geschonken. Maar praten kostte niets. 'Tot volgend jaar kunnen we echt niet veel voor je doen. Maar het is goed om er nu al over na te denken, zodat je al kunt plannen hoe je het aan het begin van ons volgende fiscale jaar gaat aanpakken.'

'Aan wiens kant sta je eigenlijk?' Ze lachte om hem.

En hij lachte ook toen hij haar eerlijker dan zij besefte antwoord gaf. 'Aan de jouwe, denk ik. Je doet geweldige dingen.' Hij was op haar centrum voor mishandelde kinderen verliefd geworden, en als hij niet uitkeek, zou hij ook nog op haar verliefd worden. Voor een week of twee in elk geval, of als ze geluk hadden misschien langer. De liefde hield nooit lang stand bij hem. Zijn angsten hadden veel meer invloed op Charlie dan de liefde ooit had gehad.

'Bedankt.' Ze was ontroerd door zijn vriendelijke woorden. Hij klonk oprecht. Ze had haar waakzaamheid langzaam laten verslappen terwijl ze naar hem luisterde, en het kon geen kwaad om hem in haar sociale netwerk op te nemen.

'Wanneer schikt het je om een keer bij elkaar te komen?' vroeg hij semi achteloos en tevreden met hoe het gesprek verliep. Hij liet haar de keus om te gaan lunchen of te dineren, zodat ze zich niet door hem onder druk gezet zou voelen. Dat was meestal een goede eerste stap. En misschien wel de laatste in dit geval. Niets in haar stem wees erop dat ze in hem geïnteresseerd was. Dat was ze waarschijnlijk ook niet, maar hij zou beter weten hoe de vork in de steel zat als ze elkaar persoonlijk hadden ontmoet en tijdens een maaltijd met elkaar gepraat. Als ze totaal geen belangstelling voor hem had, zou hij zijn nek niet uitsteken en zichzelf niet in haar bijzijn belachelijk maken. Maar tot nu toe ging alles goed.

'Tussen de middag kan ik echt niet weg. Ik blijf hier altijd om een banaantje achter mijn bureau te eten, als ik daar al aan toe kom. Meestal zit ik midden op de dag in de groep. En ik heb 's middags privésessies met cliënten.' Ze had een enorme hap uit haar dag weggeschonken toen hij bij hen op bezoek was, maar ze wilde er geen gewoonte van maken, zelfs niet voor hem. 'Wat dacht je dan van een dinertje?' Hij hield zijn adem in. 'Morgen misschien?' Hij had dan zelf een uitnodiging voor een oersaaie gastronomische avond, maar hij zei die graag af om samen met haar te kunnen zijn.

'Dat zullen we dan maar doen,' zei ze met enige aarzeling en beduusd klinkend. 'Ik weet niet of ik dan mijn mooie plannetjes al netjes heb gerangschikt. Ik heb wel een lijst met projecten die ik zou willen starten, in ruwe trekken, en die zou hier ergens moeten liggen. Maar ik kan je natuurlijk wel vertellen wat ik denk.'

Dat was het enige wat hij wilde horen en niet over de projecten die ze wilde opzetten, maar dat wist zij niet. Hij probeerde net zo laconiek te klinken als zij. 'We praten er gewoon over en zien dan wel wat eruit komt, we nemen het wel door. Dat werkt voor mij soms beter, zo uit de losse hand. Een brainstormsessie inclusief eten. O, voordat ik het vergeet, waar zou je graag willen eten?'

Ze lachte om zijn vraag. Ze ging zelden uit eten. Tegen de tijd dat ze na haar werk thuiskwam, was ze doodmoe. Meestal had ze dan zelfs geen energie meer om naar de sportschool te gaan, wat ze ook graag deed. 'Even kijken. Mijn favoriete tenten? Mo's hamburgers op de hoek van 168th Street en Amsterdam Avenue... Sally's spareribs op 125th Street, vlak bij het metrostation onderweg naar huis... Izzy's deli op de hoek van West 99th Street en Columbus Avenue... Ik ga echt alleen maar naar de beste eetgelegenheden, maar niet heus. Ik geloof dat ik in jaren niet meer in een fatsoenlijk restaurant ben geweest.'

Charlie wilde daar verandering in brengen, en in andere dingen in haar leven, maar niet in alles op één avond. Hij wilde het rustig aan doen met haar, tot hij wist wat voor vlees hij in de kuip had. 'Ik weet niet of ik kan concurreren met Mo's of Izzy's. Overigens, waar woon je?' Ze aarzelde even waardoor hij zich ineens afvroeg of ze met iemand samenwoonde. En toen ze antwoord gaf, klonk ze alsof ze bang was dat Charlie zou langskomen.

'Aan de noordkant van de Upper East Side.'

Het was een nette buurt en hij kreeg het gevoel dat ze zich schaamde om dat toe te geven. Hij vroeg zich ineens af of Gray gelijk had gehad, dat haar achtergrond traditioneler was dan haar maatschappelijke en politieke ideeën suggereerden. Ze was behoorlijk dogmatisch in haar overtuigingen. Hij had verwacht dat ze zou zeggen dat ze ergens in de Upper West Side woonde, niet in de East Side, maar hij ging er niet verder op in, hij wilde haar niet op de nek zitten. Hij kon haar schichtigheid voelen. Charlie kende de vrouwen, hij had al heel wat jaren ervaring op dat gebied. Heel wat meer dan Carole die geen idee had hoe bedreven hij hierin was, of wat hij van plan was. Hij had maar een kleine aanmoediging nodig, die ze hem tot nu toe niet had gegeven, of hij zou haar leven voorgoed veranderen. 'Ik ken een leuk, rustig Italiaans restaurantje in East 89th Street. Wat dacht je daarvan?' bood hij aan.

'Perfect. Hoe heet het?'

'Stella di Notte. Het is niet zo romantisch als het klinkt. Het is Italiaans voor Nachtster, maar in feite is het een spel met woorden. Stella is de eigenares, zij kookt, en ze weegt ongeveer driehonderd pond. Ik denk niet dat ze haar ooit meer dan een paar centimeter van de grond hebben kunnen tillen, maar haar pasta is fantastisch. Ze maakt die helemaal zelf.'

'Het klinkt prima. Dan zie ik je daar.'

Charlie schrok even van haar voorstel. Hij had niet verwacht dat ze dat zou zeggen en zijn achterdocht dat ze samen met een man woonde, werd nu alleen nog maar groter. Hij was vastbesloten dat uit te zoeken.

'Heb je niet liever dat ik je met de auto kom ophalen?'

'Nee,' zei ze eerlijk. 'Ik loop liever. Ik zit hier al de hele dag opgesloten en ik woon in 91st Street. Ik heb beweging nodig, al is het maar een paar straten lopen. Dan krijg ik weer een fris hoofd.'

Een aannemelijk verhaal, zei hij tegen zichzelf. Waarschijnlijk lag er een knappe man van vijfendertig op haar bank met de afstandsbediening in zijn hand naar de tv te kijken. 'Oké, dan zie ik je daar. Om halfacht? Heb je dan genoeg tijd na je werk?'

'Dat is prima. Morgen stopt mijn laatste groep om halfvijf, dus kan ik om halfzeven thuis zijn. Ik neem aan dat het geen deftige bedoening of zo is?' vroeg ze ineens met een nerveuze stem. Ze ging zelden uit en tutte zich nooit op. Ze vroeg zich af of hij haar in een zwart jurkje met een parelketting verwachtte. Ze had geen van beide en wilde ze ook niet hebben. Hij leek wel zo'n type, maar dit was werk. Ze ging zich niet voor hem opdirken. In dat geval was ze liever naar Mo's gegaan. Ze was niet van plan om voor hem haar manier van leven om te gooien, hoeveel geld het fonds ook aan hen had gegeven. Er waren dingen die ze niet meer deed en nooit meer zou doen. Je opdirken was daar een van.

'Het is geen deftige tent,' verzekerde hij haar. 'Je kunt zelfs in spijkerbroek komen als je dat wilt.' Hoewel hij hoopte dat ze dat niet zou doen. Hij zou haar graag een keer in een jurk willen zien.

'Als je het niet erg vindt, doe ik dat. Ik heb geen tijd om me op te doffen. Dat doe ik trouwens nooit. Geen vernis en sprookjes.'

Dat moest dan maar. Spijkerbroek en Nikes. Nou ja, dan maar geen jurkje. 'Doe ik ook,' zei hij rustig.

'Je kunt in die buurt tenminste wel je horloge dragen,' zei ze grinnikend.

Hij lachte. 'Dat is nou jammer. Ik heb hem gisteren net naar de lommerd gebracht.'

'Wat heb je ervoor gekregen?' Ze vond het leuk hem te plagen. Hij leek een aardige gozer. In weerwil van haarzelf zag ze toch uit naar het etentje met hem. Ze was bijna vier jaar niet meer met een man uit eten geweest. En dat zou ook zo blijven, behalve dan dit ene zakendinertje. Echt maar één keer, zei ze tegen zichzelf.

'Vijfentwintig dollar,' beantwoordde hij haar vraag over het horloge.

'Niet slecht. Tot morgenavond,' zei ze en ze hing daarna op. En toen schoot er ineens een bliksemstraal door hem heen die hem angst aanjoeg. Stel nou dat hij echt niet goed bij zijn hoofd was? Misschien betekende die spijkerbroek met sportschoenen iets heel anders. Stel dat die aantrekkelijke Vikingvrouw van één meter tachtig met het hart van Moeder Teresa niet met een man samenwoonde? Stel nou dat hij echt te stom was voor woorden? Stel nou dat ze lesbisch was? Tot nu toe was dat niet eens bij hem opgekomen. Maar alles was mogelijk. Het was in elk geval duidelijk dat ze geen alledaagse vrouw was.

'O, krijg nou het rambam,' zei hij tegen zichzelf toen hij het visitekaartje weer terug in zijn portefeuille stopte en het restaurant belde om te reserveren. Wat ze ook voor vrouw was, hij zou morgen meer weten. En tot die tijd kon hij alleen maar gissen en afwachten.

11

Charlie was eerder dan Carole bij het restaurantje. Hij had tegen niemand gezegd dat hij met haar had afgesproken, zelfs niet tegen Sylvia en Gray. Er viel nog niets te vertellen, behalve dan dat hij een informeel zakendinertje met haar had en dat hij een list had verzonnen om haar zover te krijgen. Het was geen afspraak met een vriendin. Charlie was zelf ook lopend naar het restaurant gekomen. Voor hem was het een langere wandeling, maar ook hij had frisse lucht nodig. Hij had er de hele dag mee in zijn maag gezeten of ze lesbisch was. En aan het einde van de werkdag was hij er volkomen van overtuigd. Waarschijnlijk was dat de reden waarom ze niet op hem had gereageerd. Meestal reageerden vrouwen hoe dan ook wel op hem. Carole niet. Ze was nogal afstandelijk geweest, beide keren dat hij haar had ontmoet. Op-en-top een professionele hulpverleenster, hoewel ze met alle andere mensen hartelijk leek om te gaan, vooral met de kinderen. En toen herinnerde hij zich ineens hoe vriendelijk en gelijkgestemd zij en Tygue op elkaar hadden gereageerd. Misschien was er een man in haar leven en was hij dat wel. Het enige wat hij wist toen hij bij het restaurant was aangekomen, was dat zijn maag in de knoop zat, wat niets voor hem was, en dat zij een volstrekt mysterie was, en misschien nog steeds zou zijn nadat ze die avond samen hadden gegeten. Hij twijfelde er ernstig aan of ze tegenover hem zou loskomen. Ze had erg gesloten geleken, diep in haar schulp weggekropen, wat hem alleen maar een nog grotere uitdaging leek, net als haar indrukwekkende intelligentie.

Ze was volstrekt anders dan de vrouwelijke leden uit de hogere klassen achter wie hij normaal aan ging. Die dames doften zich op, ze dansten, ze glimlachten, ze gingen overal met hem mee naartoe, ze speelden tennis en zeilden, en meestal verveelde hij zich dood met hen, wat ook de reden was waarom hij die avond met Carole Parker ging eten, hoewel die absoluut geen enkele interesse in hem leek te hebben. Hij wist verdorie niet eens of ze homo of hetero was. En hij had gelogen om haar naar dit restaurant te lokken. Alles bij elkaar was het een absurde vertoning.

Carole arriveerde vijf minuten na Charlie en voegde zich bij hem aan de hoektafel die Stella voor hen had gereserveerd. Toen ze binnenkwam, zag ze er ontspannen en stralend uit in een witte spijkerbroek, open schoentjes en een keurig gestreken witte blouse. Haar haren waren nog nat van de douche en ze had ze snel in een vlecht samengebonden. Ze droeg geen make-up of nagellak. Haar nagels waren kort en alles aan haar zag er fris en schoon uit. Ze had over haar schouders een lichtblauwe trui gedrapeerd en het kwam bij hem op dat ze in die kleren uitstekend op de Blue Moon zou passen. Ze zag eruit als een zeilster of een tennisspeelster: lang, slank en atletisch, en haar ogen waren stralend blauw, bijna dezelfde kleur als van haar trui. Ze zag eruit alsof ze zo uit een advertentie van Ralph Lauren was gestapt, hoewel ze hem waarschijnlijk wel zou kunnen schieten als hij dat had gezegd. Diep in haar hart was ze meer een Che Guevara dan zoiets prozaïsch en modieus als een Ralph Laurenmodel. Ze glimlachte naar Charlie zodra ze hem zag.

'Sorry dat ik te laat ben,' verontschuldigde ze zich.

Terwijl hij opstond om haar te begroeten, ging zij zitten. Ze was maar vijf minuten later dan afgesproken en dat had hem, terwijl hij op haar wachtte, de gelegenheid gegeven om weer tot zichzelf te komen. Hij had geen wijn willen bestellen voordat zij er ook was en ze hadden besloten wat ze zouden eten. 'Geen probleem,' zei hij met een glimlach. 'Het was me niet opgevallen aangezien ik geen horloge meer heb. Ik vond dat ik die vijfentwintig dollar die ik ervoor had gekregen, maar aan het eten moest besteden.'

Ze glimlachte terug. Hij had een leuk gevoel voor humor.

'Hoe was je dag vandaag?' vroeg hij.

'Druk. Krankzinnig. Zoals gewoonlijk. En de jouwe?' vroeg ze met een geïnteresseerde blik.

Dat was ook nieuw voor hem. Hij kon zich de laatste keer niet herinneren dat een vrouw hem had gevraagd hoe het met hem ging... en het leek haar meestal geen barst uit te maken. Maar Carole in elk geval wel. 'Interessant. Ik was de hele dag op het fonds. We proberen te becijferen hoeveel we internationaal willen gaan besteden. Er bestaan een paar verdomd goede ideeën voor projecten in ontwikkelingslanden die ernstig verlegen zitten om ondersteuning, maar die, als ze het geld eenmaal hebben, zich ook nog eens in allerlei bochten moeten wringen om ze uit te voeren. Ik heb vandaag over dat onderwerp telefonisch overleg gepleegd met Jimmy Carter. Zijn stichting doet heel veel goed werk in Afrika en hij gaf me een paar goede tips over hoe je snel tot alle bureaucratische instanties kunt doordringen.'

'Klinkt goed,' zei ze glimlachend. 'Zulke projecten doen me beseffen hoe beperkt ons werkterrein hier is. Het mijne in elk geval wel. Ik houd me bezig met kinderen in een straal van zo'n veertig huizenblokken om me heen, soms nog minder. Het is treurig als je erover nadenkt.' Ze zuchtte terwijl ze achterover in haar stoel ging zitten.

'Dat is niet treurig. Je doet fantastisch werk. We geven geen miljoen dollar aan mensen die geen buitengewoon belangrijk werk verrichten.'

'Hoeveel geeft het fonds elk jaar weg?' Dat vroeg ze zich al af vanaf het moment dat ze hem had ontmoet. Zijn fonds stond in liefdadigheidskringen in hoog aanzien, maar dat was het enige wat ze van hem wist.

'Ongeveer tien miljoen. Jij hebt ons naar de elf miljoen getild, maar je bent het waard.' Hij glimlachte naar haar en wees haar daarna op de specialiteiten van het huis. 'Je moet vergaan van de honger als je tussen de middag alleen een banaan eet.' Hij herinnerde zich wat ze had gezegd. Ze bestelden allebei gnocchi, omdat Charlie haar vertelde dat die geweldig waren, en Stella's specialiteit. Ze diende ze die avond op met verse tomaten en basilicum, en in het zwoele nazomerweer klonk dat ook voor Carole perfect. Hij bestelde een fles goedkope witte wijn, en toen deze was ingeschonken, nam ze een slokje.

Het eten was net zo heerlijk als hij had beloofd en ze praatten tot het nagerecht over haar ideeën voor het centrum. Ze had grote idealen en er lag nog heel veel hard werken voor haar in het verschiet, maar na wat ze tot nu toe had bereikt, wist hij dat ze in staat was om al haar doelen te verwezenlijken. Vooral met hulp van fondsen zoals het zijne. Hij verzekerde haar dat andere geldschieters net zo onder de indruk zouden zijn en ze geen problemen zou hebben om volgend jaar geld van hem of van wie dan ook los te peuteren. Hij was zelf enorm geïmponeerd door alles wat ze deed en ook door de zorgvuldigheid waarmee ze haar plannen voor de toekomst uitstippelde.

'Je idealen zijn niet mis, Carole. Je zult de wereld op een dag nog eens echt veranderen.' Hij geloofde voor duizend procent in haar. Ze was een zeer bijzondere jonge vrouw. Op haar vierendertigste had ze meer bereikt dan sommige mensen in hun hele leven, en het meeste in haar eentje, zonder hulp van anderen. Het was duidelijk dat het centrum haar troetelkindje was, wat hem opnieuw nieuwsgierig naar haar maakte. 'En? Doe je nog meer in je vrije tijd? Ik bedoel dat gekscherend, geloof me. Het is geen wonder dat je geen tijd hebt om te eten. Je zult ook wel niet zoveel slapen.'

'Dat doe ik ook niet,' verzekerde ze hem. 'Voor mijn gevoel is dat zo'n tijdverspilling.' Ze lachte toen ze het zei. 'Werken is het enige wat ik doe. Werken en de kinderen. Groepen. Meestal ben ik in de weekenden ook in het centrum, hoewel ik dan officieel niet werk. Maar het maakt wel wat uit als ik er ben en de boel enigszins in de gaten houd.'

'Mijn gevoel over het fonds is hetzelfde,' gaf hij toe, 'maar je moet wel zo nu en dan tijd vrijmaken om iets leuks te doen. Wat betekent iets leuks doen voor jou?'

'Werken vind ik leuk. Ik heb me nadat het centrum is opengegaan nog nooit zo gelukkig gevoeld. Ik heb geen behoefte aan andere dingen in mijn leven.'

Ze zei het op een eerlijke toon en hij zag dat ze het meende, wat hem enigszins ongerust maakte. Er was iets mis aan het beeld dat ze schetste, of althans aan het beeld van haarzelf. Behalve het werk, ontbrak er een heleboel aan. 'Geen man, geen baby's, geen tikkende klok die zegt dat je moet trouwen? Dat is ongebruikelijk op jouw leeftijd.' Hij wist dat ze vierendertig was en op Princeton en Columbia had gezeten, maar hij wist verder niets over haar, zelfs niet na dit etentje. Het enige waarover ze hadden gesproken was het fonds en het opvangcentrum. Zijn werk en het hare. Hun respectievelijke missies.

'Nee. Geen mannen. Geen baby's. Geen tikkende biologische klok. Ik heb de mijne een paar jaar geleden uit het raam gegooid. Sinds die tijd ben ik gelukkig.'

'Hoe bedoel je dat?' Hij drong een beetje aan, maar ze scheen het niet erg te vinden. Hij had gemerkt dat ze geen antwoord zou geven als ze dat niet wilde.

'De kids op het centrum zijn mijn kinderen.' Ze scheen zich op haar gemak te voelen toen ze dat zei.

'Dat zeg je nu, maar misschien krijg je er op een dag spijt van. Vrouwen hebben het wat dat betreft niet makkelijk. Ze moeten op een bepaalde leeftijd beslissingen nemen. Een man kan zich altijd nog belachelijk maken door op zijn zestigste of zeventigste of tachtigste een gezin te stichten.'

'Misschien adopteer ik op mijn tachtigste wel een kind.' Ze glimlachte naar hem.

Maar voor het eerst bespeurde hij iets van tragiek bij haar. Hij kende de vrouwen goed en er was haar iets naars overkomen. Hij wist niet waarom, of hoe hij dat wist, maar hij voelde het ineens. Ze had haar antwoorden te snel klaar, was te standvastig in haar besluiten. Niemand was zo zeker van wat dan ook in het leven, tenzij diepe teleurstelling hem of haar daartoe had gebracht. Hij wist dat maar al te goed van hemzelf.

'Dat geloof ik niet, Carole,' zei hij voorzichtig. Hij wilde haar niet afschrikken, zodat ze zich ineens volledig zou terugtrekken. 'Je bent een vrouw die van kinderen houdt. En er moet ergens een man in je leven zijn.' Nadat hij de hele avond naar haar had geluisterd, dacht hij niet dat ze lesbisch was. Niets van wat ze zei, wees daarop, hoewel hij het mis kon hebben, dat wist hij, omdat hem dat eerder een paar keer was overkomen. Maar ze leek geen lesbienne. Alleen maar gereserveerd.

'Nee. Geen man,' zei ze eenvoudigweg. 'Geen tijd. Geen interesse. Dat heb ik wel gezien. Al vier jaar is er niemand meer in mijn leven.'

Hij vroeg zich af of ze vanwege hartzeer in haar leven een geheel andere kant was opgegaan, om zowel haar eigen wonden als die van anderen te laten genezen. 'Dat is lang op jouw leeftijd,' zei hij vriendelijk.

Ze glimlachte naar hem. 'Je blijft het maar over mijn leeftijd hebben alsof ik twintig ben. Zo jong ben ik niet, ik ben vierendertig. Voor mij is dat al behoorlijk oud.'

Hij lachte om haar. 'Nou, voor mij niet. Ik ben zesenveertig.'

'Precies.' Ze wilde de aandacht van zichzelf afleiden en draaide de rollen snel om. 'En jij bent ook niet getrouwd en hebt ook geen kinderen. Waar hebben we het dan over? Hoe zit het dan met jou? Waarom tikt jouw klok niet als je twaalf jaar ouder bent dan ik?' Hoewel hij er geen dag ouder dan zesendertig leek uit te zien.

Maar zo voelde hij zich wel. De laatste tijd voelde hij ieder moment van de dag dat hij zo oud was als hij was, ouder zelfs. Maar hij zag er tenminste niet zo uit. En zij ook niet. Ze zag eruit als halverwege de twintig. Ze waren samen een mooi stel en leken qua type nogal op elkaar. Bijna als een broer en zus. Het was hem eerder ook al opgevallen dat ze erg veel op zijn zus, Ellen, en zijn moeder leek. 'Mijn klok tikt wel,' bekende hij. 'Ik heb alleen nog niet de juiste vrouw gevonden, maar ik hoop dat dat op een dag zal gebeuren.'

'Wat een gelul,' zei ze recht voor z'n raap terwijl ze hem strak aankeek. 'Mannen die hun hele leven alleen zijn geweest, zeggen altijd dat ze de juiste vrouw nog niet zijn tegengekomen. Maar je kunt mij niet wijsmaken dat je op je zesenveertigste nog nooit de ware hebt ontmoet. Er zijn er meer dan genoeg op deze wereld, en als je die ene niet hebt gevonden, denk ik dat je dat niet wilt. De juiste vrouw niet vinden is echt een armzalig excuus. Zoek iemand anders,' zei ze nuchter, waarna ze een slok wijn nam.

Charlie staarde haar aan. Ze had hem tot diep in zijn ziel geraakt, en wat nog erger was, ze had gelijk, en dat wist hij. En zij wist dat ook. Ze zag er overtuigd van zichzelf uit. 'Oké. Ik geef me gewonnen. Er waren wel een paar bij die de ware hadden kunnen zijn, als ik compromissen had willen sluiten. Ik ben op zoek naar perfectie geweest.' 'Dat zul je nooit vinden. Niemand is perfect. Dat weet je. Waar gaat het dan echt om?'

'Dat ik doodsbang ben,' zei hij eerlijk en voor het eerst van zijn leven. Hij viel bijna van zijn stoel toen hij het zichzelf hoorde zeggen.

'Nu komen we ergens. Waarom?'

Ze was goed in wat ze deed, hoewel dat pas later tot hem doordrong. De harten en hoofden van mensen bereiken was haar vak en ze vond het fijn om te doen. Maar hij voelde instinctief aan dat ze hem niet zou kwetsen. Hij voelde zich veilig bij haar. 'Mijn ouders zijn gestorven toen ik zestien was en mijn zus nam toen de zorg voor mij over. En toen ging zij ook dood, aan een hersentumor, toen ik eenentwintig was. En dat was het dan. Weg familie. Ik denk dat ik mijn hele leven heb gedacht dat als je van iemand houdt, ze of doodgaan, of je verlaten, of verdwijnen, of je aan je lot overlaten. Ik ben liever de eerste die opstapt.'

'Dat is niet onlogisch,' zei ze rustig, nadat ze naar hem had geluisterd en hem nauwlettend in de gaten had gehouden. Ze wist dat hij haar de waarheid had verteld. 'En mensen gaan dood en vertrekken en verdwijnen. Dat gebeurt soms. Maar als je de eerste bent die opstapt, weet je zeker dat je uiteindelijk in je eentje zit. Vind je dat niet erg?'

'Ik vond het niet erg.' Verleden tijd. De laatste tijd vond hij het wel erg, maar dat wilde hij niet tegen haar zeggen. Nog niet.

'Je hebt met die angst een hoge prijs in je leven betaald,' zei ze rustig. 'Met je angst om lief te hebben. Ik ben er zelf ook niet zo goed in.' En op dat moment besloot ze hem haar verhaal te vertellen. Omdat ze zich ook veilig bij hem voelde. 'Ik ben op mijn vierentwintigste getrouwd. Met een vriend van mijn vader, de directeur van een groot bedrijf, een briljante man. Hij was wetenschappelijk onderzoeker geweest en is ooit een geneesmiddelenbedrijf begonnen dat nu algemeen bekend is. En hij was volstrekt geschift. Hij was twintig jaar ouder dan ik en een bijzondere man. Dat is hij nog steeds. Maar ook narcistisch, krankzinnig, briljant, succesvol, charmant, en alcoholistisch, gevaarlijk, sadistisch en gewelddadig. Het zijn de afschuwelijkste zes jaar van mijn leven geweest. Hij was echt een psychopaat en iedereen bleef maar tegen me zeggen wat een geluk ik had dat ik met hem was getrouwd. Omdat niemand wist wat er in de beslotenheid van ons huis plaatsvond. Ik kreeg een auto-ongeluk, omdat ik dat wilde, denk ik. Het enige wat ik nog wilde, was doodgaan. Hij bleef me maar kwellen, en dan ging ik een paar dagen bij hem weg en haalde hij me weer terug of wist me met zijn charme weer te overreden om terug te komen. Misbruikplegers verliezen hun slachtoffers nooit uit het oog. Toen ik na het auto-ongeluk in het ziekenhuis lag, kreeg ik mijn verstand weer terug. Ik ben nooit meer teruggegaan. Ik heb me een jaar lang in Californië schuilgehouden waar ik een heleboel goede mensen heb ontmoet, en daar heb ik ook op een rij gezet wat ik wilde. Ik heb het centrum geopend toen ik weer terug in New York was en heb nooit meer achteromgekeken.' 'Wat is er met hem gebeurd? Waar is hij nu?'

'Nog steeds hier. Iemand anders kwellend. Hij is nu in de vijftig. Hij is vorig jaar met een of andere deerniswekkende debutante getrouwd, arm kind. Hij is weer zo charmant als ik weet niet wat, en net zo gestoord. Hij belt me nog steeds zo nu en dan op, en heeft me een brief geschreven waarin stond dat zij niets voor hem betekende en dat hij nog steeds van mij houdt. Ik heb hem nooit geantwoord en zal dat ook niet doen. Ik heb nummerherkenning en neem nooit op als hij belt. Het is over en uit voor mij. Maar ik heb ook niet de neiging gehad het nog een keer met iemand anders te proberen. Ik denk dat je wel zou kunnen zeggen dat ik last van bindingsangst heb,' zei ze glimlachend naar Charlie, 'of van een relatiefobie, en ik ben van plan dat zo te houden. Ik heb er geen enkele behoefte aan om me weer helemaal in elkaar te laten slaan. Ik zag het nooit aankomen. Niemand trouwens. Iedereen dacht alleen maar dat hij knap en charmant en rijk was. Hij komt zogenaamd "van goeden huize" en mijn eigen familie dacht een hele tijd dat er aan mij een steekje los zat. Dat doen ze waarschijnlijk nog, maar ze zijn te beleefd om het te zeggen. Ze dénken alleen maar dat ik niet goed snik ben. Maar ik leef nog en heb ze alle vijf op een rijtje, wat een tijdje aanvechtbaar was toen ik op de Long Island Expressway met mijn auto achter op een vrachtwagen inreed en me wezenloos schrok. Geloof me, op een vrachtwagen inrijden was heel wat minder pijnlijk en gevaarlijk dan mijn leven met hem. Hij was echt een psychopaat van de bovenste plank, en is het nog steeds. Zodoende heb ik mijn biologische klok het raam uit gedonderd, samen met mijn hoge hakken en make-up, al mijn zwarte cocktailjurkjes, mijn verlovings- en trouwringen. Geluk bij een ongeluk is dat ik geen kinderen van hem heb. Als dat wel zo was geweest, zou ik waarschijnlijk bij hem zijn gebleven. En nu heb ik, in plaats van één of twee kinderen, er minstens veertig, een hele buurt, en Gabby en Zorro. En ik ben veel gelukkiger dan toen.' Ze zat hem aan te kijken en verhulde de droefheid en pijn in haar ogen niet.

Hij zag dat ze door een diep dal was gegaan, en daarom gaf ze ook zoveel om de kinderen met wie ze werkte. Ze had het zelf meegemaakt, ook al was het op een andere manier. De koude rillingen waren langs zijn rug gelopen terwijl ze haar verhaal deed. Ze had het eenvoudig en opgewekt verteld, maar hij kon zien dat het niet zo was geweest. Ze had een nachtmerrie meegemaakt, en was er uiteindelijk uit wakker geworden. Maar het had haar zes jaar gekost en ze moest al die tijd ongelooflijk hebben geleden. Hij had medelijden met haar. Meer dan ze besefte. Maar ze leefde nog en kon het navertellen, en deed geweldig werk. Voor hetzelfde geld had ze ergens kwijlend in een rolstoel kunnen hangen, of door drugs of drank de kolder in de kop hebben gekregen, of was ze nu dood geweest. In plaats daarvan was ze erin geslaagd een goed leven voor zichzelf op te bouwen. Maar ze had er heel veel voor opgegeven.

'Wat triest, Carole. Iedereen krijgt het op een bepaald moment in zijn leven zwaar te verduren, denk ik. Waar het in het leven om gaat, is wat je ermee doet, hoeveel brokken je uit de puinhopen kunt redden en weer lijmen.' Hij wist dat er nog steeds een paar flinke brokken bij hemzelf moesten worden gerepareerd. 'Je bent heel moedig.'

'Jij ook. Voor een kind is de klap van het verlies van zijn hele familie bijna verlammend. Je komt er nooit meer helemaal overheen, maar je kunt dapper genoeg worden om de deur op een dag niet helemaal dicht te gooien. Ik hoop dat je dat doet,' zei ze vriendelijk.

'Ik hoop jij ook,' zei hij zachtjes terwijl hij haar aankeek, dankbaar voor hun eerlijke gesprek.

'Ik zet mijn geld liever op jou.' Ze glimlachte. 'Ik hou van mijn leven zoals het nu is. Het is eenvoudig en gemakkelijk en ongecompliceerd.'

'En eenzaam,' voegde hij er ongezouten aan toe toen ze was uitgesproken. 'En zeg nu niet dat het niet waar is. Je zou liegen en dat weet je. Ik ben ook eenzaam. Dat zijn we allemaal. Als je ervoor kiest om alleen te zijn, word je misschien door niemand gekwetst, maar je betaalt er wel een hoge prijs voor. Dat is op het ogenblik het gesprek van de dag, dat weet je. Op die manier mag je dan misschien geen zichtbare builen en blauwe plekken oplopen, geen verse littekens, maar als je 's avonds thuiskomt, hoor je hetzelfde als ik, stilte, en is het somber in huis. Niemand vraagt je hoe het met je gaat en niemand kan het wat schelen. Misschien je vrienden en vriendinnen wel, maar we weten allebei dat dat niet hetzelfde is.'

'Nee, dat is waar,' zei ze eerlijk. 'Maar het alternatief is doodeng.'

'Misschien wordt de stilte op een dag nog enger. Dat overkomt mij wel eens.' Vooral de laatste tijd. En hij werd er niet jonger op. En zij ook niet.

'En wat doe je dan?' Ze was er echt nieuwsgierig naar.

'Ik vlucht. Ik ga de deur uit. Maak reizen. Ga bij vrienden langs. Naar feestjes. Neem vrouwen mee uit. Er zijn heel veel manieren om die leegte op te vullen, waarvan de meeste kunstmatig, en waarheen je ook op de wereld gaat, je neemt jezelf altijd mee, en je spoken. Ik weet hoe het werkt.' Hij was nog nooit zo openhartig tegen iemand geweest, behalve dan tegen zijn therapeut, maar hij was alle kunstgrepen beu. En altijd doen alsof alles oké was. Soms was dat gewoon niet waar.

'Ja, ik weet het,' zei ze zachtjes. 'Ik werk maar door tot ik erbij neerval en zeg tegen mezelf dat ik het aan mijn cliënten verplicht ben. Maar het heeft niet altijd met hen te maken. Soms wel, maar soms gaat het ook om mezelf. En als ik nog een spatje energie overheb als ik thuiskom, ga ik zwemmen of squashen of naar de sportschool.'

'Dat doet je in elk geval geen kwaad.' Hij glimlachte. 'Moet je ons nu toch zien zitten, hè? Twee emotioneel verwarde stervelingen met bindingsangst die samen zitten te eten en hun staatsgeheimen met elkaar delen.'

'Er zijn ergere dingen op de wereld.' Ze keek hem behoedzaam aan terwijl ze zich afvroeg waarom hij haar mee uit eten had gevraagd. Ze was er niet meer zo zeker van dat het alleen maar om haar plannen voor het centrum ging, en daar had ze gelijk in. 'Laten we als vrienden met elkaar om blijven gaan,' zei ze rustig, omdat ze duidelijke afspraken over hun contact wilde maken, bijtijds de spelregels wilde vaststellen en de grenzen trekken waarin ze zo goed was.

Hij keek haar lang en strak aan voordat hij antwoord gaf. Deze keer wilde hij eerlijk tegen haar zijn. De vorige keer, toen hij haar voor het etentje uitnodigde, was hij dat niet geweest. Maar hij wilde deze kans niet laten schieten. 'Dat kan ik je niet beloven,' zei hij terwijl hun even blauwe ogen elkaar ontmoetten en strak aan bleven kijken. 'Ik verbreek nooit beloftes, en ik weet niet of ik me aan deze kan houden.'

'Ik wil alleen maar met je uit eten gaan als ik weet dat we gewoon vrienden zijn, niet meer.'

'Dan zullen we ons eerst maar aan de lunch moeten wagen. Ik zal een banaan voor je meebrengen of we kunnen naar Sally's gaan om onze gezichten met spareribsaus onder te smeren. Ik zeg niet dat we geen vrienden kunnen zijn, of dat we dat nooit zullen worden. Maar ik geef meer om je dan dat. Zelfs mensen met bindingsangst hebben zo nu en dan een romance, of hebben afspraakjes met een vriendin of vriend.'

'Was dit dat?' Ze keek hem aan, geschrokken. Het was geen seconde in haar hoofd opgekomen toen hij haar uitnodigde om ergens te gaan eten. Ze dacht oprecht dat het om het fonds ging, maar ze droeg hem nu een warmer hart toe dan als hij alleen maar een zakenrelatie was geweest, in elk geval genoeg om vrienden te worden.

'Ik weet het niet,' zei hij. Hij liet het nog even in het midden, omdat hij nog niet wilde toegeven dat hij tegen haar had gelogen of een smoes had gebruikt om te zorgen dat ze met hem mee uit eten ging. Bij seks en pleziertjes was alles geoorloofd, zoals Adam zei, of iets dergelijks. Dit was een pleziertje geweest, en opmerkelijk genoeg zelfs meer dan een pleziertje, maar er kwam nog geen seks aan te pas. En Charlie vermoedde dat het daar nog heel lang niet van zou komen, als het er al van zou komen. 'Ik weet niet wat het anders was dan twee intelligente mensen met overeenkomstige interesses die elkaar leren kennen. Maar de volgende keer zou ik wel willen dat het een afspraakje was.'

Even bleef ze diep ongelukkig zitten zonder te reageren, wilde wegrennen, maar toen keek ze hem met een vertwijfeld gezicht aan. 'Ik doe niet aan afspraakjes.'

'Dat was gisteren. Dit is vandaag. En mocht het morgen gebeuren, dan kun je altijd naderhand nog bedenken hoe het voor je voelde. Je hoeft helemaal geen grote besluiten te nemen. Ik heb het alleen maar over een etentje, niet over een openhartoperatie,' zei hij eenvoudigweg. Het klonk logisch, zelfs voor haar.

'En wie van ons tweeën denk je dat er als eerste de benen neemt?' 'Ik wed op jou, maar ik waarschuw je dat ik ook niet meer zo goed in vorm ben als vroeger. Ik sprint niet meer zo hard. Je zou wel eens als eerste bij de deur kunnen zijn.'

'Gebruik je mij om je verlatingstheorie te bewijzen, Charlie? Dat alle vrouwen je vroeg of laat in de steek laten? Ik wil me niet laten gebruiken om je neurotische draaiboek te bevestigen,' zei ze.

Hij glimlachte. 'Ik zal proberen dat niet te doen, maar ook dat kan ik niet beloven. Alleen maar samen eten, weet je nog wel? Geen verbintenis voor het leven.' Nog niet in elk geval. Hij waarschuwde zichzelf in stilte dat hij moest oppassen met het doen van wensen. Die konden wel eens op een rare manier uitkomen. Hoewel hij zich niets beters kon voorstellen dan zijn tijd samen met haar doorbrengen, hoe lang dat ook duurde, en wie ook als eerste zijn biezen pakte.

'Als je op zoek bent naar "de ware", zou uit eten gaan met een verstokte neuroot met bindingsangst niet hoog op je lijstje moeten staan.'

'Dat zal ik proberen te onthouden. Je hoeft mijn therapeut niet te zijn, Carole. Ik heb er al een. Wees alsjeblieft alleen een vriendin.' 'Ik geloof dat ik dat al ben.' Ze wisten niet hoe het verder zou gaan, maar dat hoefde ook niet. De toekomst lag nog voor het grijpen, als ze bereid was die kans te pakken.

Hij betaalde de rekening en bracht haar lopend terug naar haar huis. Ze woonde in een klein, elegant herenhuisachtig gebouw, wat hem verbaasde, en ze nodigde hem niet uit binnen te komen. Dat verwachtte hij ook niet. Hij vond dat hun eerste afspraak al meer dan goed was afgelopen.

Ze vertelde hem dat ze van de eigenaren van het gebouw een eenkamerappartement aan de achterkant huurde. Ze zei ook dat het ongelooflijk goedkoop was en dat ze geluk had gehad dat ze ertegenaan was gelopen. Hij vroeg zich af of haar huwelijk haar nog wat geld had opgeleverd, omdat ze had verteld dat haar ex-man rijk was. Hij hoopte het voor haar. Ze zou er toch meer dan alleen maar ellende aan moeten hebben overgehouden.

'Bedankt voor het etentje,' zei ze beleefd, waarna ze er vastberadener aan toevoegde: 'En het was geen afspraakje.'

'Dat weet ik. Bedankt dat je me eraan herinnert,' zei hij met een twinkeling in zijn ogen terwijl hij haar aankeek. Hij had een blauw overhemd zonder das aan, een spijkerbroek, een trui in dezelfde kleur als de hare en bruine krokodillenleren instappers. Hij zag er knap uit en zij heel mooi toen ze hem goedenacht wenste. 'Wat dacht je van volgende week nog een keer samen eten?' vroeg hij.

'Ik zal erover nadenken,' zei ze terwijl ze de sleutel in de voordeur stak, zwaaide en verdween.

'Welterusten,' fluisterde hij in zichzelf met een glimlachje terwijl hij naar het einde van de straat liep, met gebogen hoofd, denkend aan haar en aan alles wat ze elkaar hadden verteld. Hij keek niet achterom en zag niet dat zij hem vanachter een raam op een bovenverdieping nakeek. Ze vroeg zich af wat hij dacht, precies zoals hij zich dat over haar afvroeg. Charlie was blij. Carole was bang.

12

Twee dagen na Charlies etentje met Carole stopte Adam in zijn nieuwe Ferrari voor het huis van zijn ouders op Long Island. Hij wist al dat hij zijn borst nat kon maken. Ze hadden verwacht dat hij zoals ieder jaar met hen mee naar de synagoge zou gaan, en dat was hij ook van plan geweest. Maar een van zijn topsporters had hem vlak voor zijn vertrek in paniek opgebeld. Zijn vrouw was wegens winkeldiefstal gearresteerd, en hij had bekend dat zijn zoon van zestien jaar coke dealde. Het mocht voor Adam en zijn ouders dan Jom Kipoer zijn, maar deze American footballspeler uit Minnesota had nog nooit van zijn leven van Jom Kipoer gehoord en had Adams hulp nodig. Hij stond altijd voor hen klaar en dit keer was het niet anders geweest.

De zoon was 's morgens naar de afkickkliniek in Hazelden gestuurd en gelukkig kende Adam de hulpofficier van justitie onder wie de winkeldiefstal van de vrouw viel. Hij kon een schikking treffen waardoor ze een taakstraf van honderd uur kreeg opgelegd, en bovendien ging de officier van justitie ermee akkoord om het uit de pers te houden. De quarterback voor wie Adam werkte, zei dat hij zijn verdere leven bij hem in het krijt zou staan. En om halfzeven was Adam eindelijk onderweg geweest. Het kostte hem een uur om bij het huis van zijn ouders te komen. Hij was de dienst in de synagoge volledig misgelopen, maar hij was tenminste op tijd voor het avondeten. Hij wist dat zijn moeder woedend zou zijn, maar hij was zelf ook teleurgesteld. Het was de enige dag in het jaar dat hij het echt fijn vond om naar de synagoge te gaan, omdat hij dan voor zijn zonden van het afgelopen jaar kon boeten en de overledenen herdenken. De rest van het jaar betekende zijn geloof weinig voor hem. Maar hij hield van de rituelen op hoogtijdagen en hij was dankbaar dat Rachel alle joodse tradities met zijn kinderen in ere hield. Jacob had vorig jaar zomer zijn bar mitswa gevierd en toen zijn zoon tijdens de dienst in het Hebreeuws uit de Thora las, had hem dat tot tranen toe geroerd. Hij was van zijn leven nog nooit zo trots geweest. Hij kon zich herinneren dat zijn vader bij zijn bar mitswa ook had gehuild.

Maar hij wist dat er vanavond niet zulke tedere momenten zouden zijn. Zijn moeder zou hels zijn dat hij het niet had gered om met hen naar de synagoge te gaan. Ze had altijd wat te mokken. Dat hij in tijden van crisis voor zijn cliënten zorgde, deed haar niets. Sinds hij was gescheiden, was ze voortdurend boos op haar jongste zoon. Ze had, zelfs op dat moment, een nauwere band met Rachel dan ze ooit met Adam had gehad, en hij had altijd het gevoel dat zijn moeder meer van Rachel hield dan van haar eigen zoon.

Ze zaten allemaal in de woonkamer, net terug uit de synagoge, toen Adam binnenwandelde. Hij droeg een das en een donkerblauw Brioni-pak met een mooie snit, een op maat gemaakt wit overhemd en perfect gepoetste schoenen. Elke andere moeder zou zijn gesmolten zodra ze hem zag. Hij was een goedgebouwde, knappe vent, op een uitheemse manier. Op zeldzame goede dagen, toen hij jonger was, had ze wel eens gezegd dat hij eruitzag als een jonge Israëlische vrijheidsstrijder, of liet ze doorschemeren dat ze trots op hem was. Tegenwoordig zei ze alleen nog maar dat hij zijn ziel en zaligheid had verkocht om in Sodom en Gomorra te kunnen leven en dat hij zich schandelijk gedroeg. Ze keurde alles af wat hij deed, van de vrouwen met wie hij omging en de cliënten voor wie hij werkte tot de zakenreisjes naar Las Vegas die hij maakte. Ze keurde zelfs Charlie en Gray af en zei dat het een stelletje losers waren die nooit waren getrouwd en nooit zouden trouwen en met hordes losbandige vrouwen maar deden waar ze zin in hadden. En elke keer als ze in de roddelbladen foto's zag van Adam met een van zijn vriendinnen terwijl hij achter Vana of een andere cliënt stond, belde ze hem op om te zeggen dat het een schande was. Hij wist zo goed als zeker dat het vanavond geen haar beter zou worden.

Eigenlijk bestond er voor haar niets ergers dan het mislopen van de dienst op Jom Kipoer. Hij was op Rosj Hasjana ook al niet langsgekomen. Toen was hij in Atlantic City geweest om een conflict over een contract uit de weg te ruimen dat was ontstaan toen een van zijn grootste musicalsterren dronken was komen opdagen en op het podium was flauwgevallen. Zijn cliënten hadden helemaal niets uit te staan met Joodse feestdagen, maar voor zijn moeder waren ze heel belangrijk. Haar gezicht zag er hardvochtig uit toen hij zichzelf met zijn eigen sleutel had binnengelaten en de woonkamer in liep. Hij was zo gespannen en bang dat hij spierwit zag. Naar zijn ouders gaan gaf hem altijd het gevoel alsof hij weer een kind was, en dat riep geen gelukkige herinneringen bij hem op. Vanaf zijn geboorte hadden ze hem al het gevoel gegeven dat hij een indringer en een lelijke streep door de rekening was.

'Hallo, ma, het spijt me dat ik zo laat ben,' zei hij terwijl hij op haar af liep. Hij boog zich naar haar toe om haar een kus te geven, maar ze draaide haar hoofd af. Zijn vader zat op de bank naar zijn voeten te staren. Hoewel hij gehoord had dat Adam binnenkwam, keek hij nooit op om hem aan te kijken. Nooit. Adam gaf zijn moeder een kus boven op haar hoofd en draaide zich om. 'Het spijt me, allemaal, maar ik kon er niets aan doen. Er was een crisissituatie met een cliënt. Zijn kinderen verkopen drugs en zijn vrouw stond op het punt de gevangenis in te gaan.' Zijn excuus had geen enkele invloed op zijn moeder, het was alleen nog maar meer kanonnenvoer voor haar.

'Wat een leuke mensen toch voor wie je werkt,' zei ze met zo'n scherpe tong dat je er een koe mee in stukken had kunnen snijden. 'Je zult wel trots zijn.' Haar stem droop van het sarcasme, terwijl Adam zag dat zijn zus een blik met haar man wisselde en zijn broer zijn wenkbrauwen optrok en zijn hoofd afwendde. Het was duidelijk dat het weer een van die geweldig fijne avonden zou worden waar hij nog dagenlang pijn in zijn maag aan zou overhouden.

'Mijn kinderen eten ervan,' zei Adam, die luchtig probeerde te klinken terwijl hij naar het buffet liep om zichzelf een borrel in te schenken. Een straffe. Pure wodka met ijs.

'Kun je niet eens eerst even gaan zitten voor je aan de drank gaat? Op Jom Kipoer naar de synagoge gaan of je familie fatsoenlijk begroeten is er niet bij, maar drank gaat er altijd wel in, hè? Nog even en je moet naar de AA, Adam.' Hij had er weinig op te zeggen. Met Charlie en Gray erbij had hij er een grap van gemaakt, maar in zijn familie werd nooit ergens om gelachen. Ze zagen eruit alsof ze sjivve zaten terwijl ze wachtten tot de meid kwam vertellen dat het eten werd opgediend. Ze was een Afro-Amerikaanse vrouw die al dertig jaar voor hen werkte, hoewel Adam absoluut niet begreep waarom ze dat deed. Zijn moeder verwees nog steeds naar haar als 'die Schwartze', waar ze bij was, hoewel ze nu meer Jiddisch sprak dan Adam. Bij zijn zeldzame bezoeken aan thuis was ze de enige die hij graag zag. Ze heette Mae. Zijn moeder zei altijd met een blik van afkeuring: 'Wat is Mae nou voor een naam?'

'Hoe was het in de synagoge?' vroeg hij beleefd in een poging een gesprek aan te zwengelen terwijl zijn zus Sharon met gedempte stem iets tegen hun schoonzus Barbara zei. En zijn broer Ben praatte over golf met hun zwager, die Gideon heette. Ze hadden allemaal een hekel aan Gideon en noemden hem nooit bij de voornaam. Als ze je niet al volledig negeerden, deed zijn hele familie in zo'n situatie alsof je helemaal geen voornaam had. Ben was arts en Gideon was slechts een verzekeringsagent. Maar het feit dat Adam magna cum laude op de juridische faculteit van Harvard was afgestudeerd, viel voor zijn familie volledig in het niet bij het feit dat hij was gescheiden omdat zijn vrouw hem had verlaten, wat, volgens zijn moeder, zo goed als zeker Adams schuld was. Als hij een fatsoenlijke kerel was geweest, waarom zou een vrouw als Rachel dan bij hem weggaan? En moet je zien met wie hij sinds die tijd altijd de hort op gaat. De mantra's hielden niet op, en hij kende ze allemaal uit zijn hoofd. Het was een spel dat je nooit kon winnen. Hij waagde nog wel eens een poging, maar hij wist nooit waarom.

Mae kwam uiteindelijk zeggen dat het eten werd opgediend, en terwijl ze op hun gebruikelijke plaatsen aan tafel gingen zitten, zag Adam dat zijn moeder hem vanaf de andere kant zat aan te staren. Het was een blik waarbij een bikkelharde ijzervreter het nog in zijn broek zou doen. Zijn vader zat aan het andere hoofd van de tafel, met beide paren ieder aan een lange kant. Hun kinderen aten zoals gebruikelijk in de keuken en Adam had ze nog niet gezien. Ze zouden buiten op de basketbalring hebben staan schieten en stiekem sigaretten hebben gerookt. Zijn eigen kinderen kwamen nooit. Zijn moeder zag hen alleen met Rachel, in haar eigen tijd. Adams plaats was tussen zijn vader en zijn zus, als iemand voor wie op het laatste moment een stoel was bijgeschoven. Hij zat altijd met de tafelpoot tussen zijn knieën. Het kon hem niet zoveel schelen, maar volgens hem was het een soort teken van God dat er voor hem geen plaats in dit gezin was, en de laatste jaren werd dat gevoel steeds sterker. Sinds zijn scheiding van Rachel en zijn intrede als vennoot bij het advocatenkantoor vlak daarvoor, was hij echt de paria van de familie, en vooral voor zijn moeder een bron van verdriet en schaamte. Wat hij allemaal in de buitenwereld had bereikt, en dat was niet mis, speelde voor haar absoluut geen enkele rol. Hij werd behandeld alsof hij een buitenaards wezen was en hij voelde zich soms ook net et die met de minuut witter werd en wanhopig naar huis verlangde. Het ergste voor Adam was dat dit zijn thuis en zijn naaste familie was, wat hij soms nauwelijks kon geloven. Het leken stuk voor stuk vreemden en vijanden die hem ook als zodanig behandelden.

'Nou, waar heb je de laatste tijd uitgehangen?' vroeg zijn moeder op het moment dat de eerste stilte was gevallen zodat iedereen goed kon horen dat hij een lijstje met plaatsnamen zoals Las Vegas en Atlantic City zou opnoemen, waar volgens haar niets anders dan gegokt werd en alleen maar ten behoeve van Adam hordes hoeren en losbandige vrouwen rondzwierven.

'O, hier en daar,' zei Adam vaag. Hij wist hoe het toeging. Het was lastig om alle valkuilen te vermijden, maar hij deed altijd zijn best. 'Ik was in augustus in Italië en Frankrijk,' bracht hij haar in herinnering, want hij had haar na die tijd nog gesproken.

Het had geen zin om haar te vertellen dat hij vorige week in Atlantic City was geweest om een andere crisis te bezweren.

Gelukkig had ze geen idee waar hij op Rosj Hasjana had uitgehangen en had niet verwacht dat hij thuiskwam. Hij nam die moeite alleen op Jom Kipoer. Hij wierp een blik op zijn zus en ze glimlachte naar hem. Heel even, in zoiets als een kortstondige hallucinatie, zag hij haar haren langer worden en er grijze strepen en allemaal klauwen in verschijnen. Hij dacht altijd aan haar als aan de bruid van Frankenstein. Ze had twee kinderen, die hij zelden zag en die net zo waren als Gideon en zij. Hij ging naar de bar en boze mitswa's van allemaal, maar buiten dat zag hij ze nooit. Zijn neefjes en nichtjes waren allemaal vreemden voor hem, en tegenover Charlie en Gray gaf hij toe dat hij dat liever ook zo wilde houden. Hij hield vol dat iedereen in zijn familie abnormaal was, precies zoals zij dat van hem vonden.

'Hoe was Lake Mohonk?' vroeg hij zijn moeder. Hij had geen idee waarom ze daar nog steeds naartoe gingen. Zijn vader had veertig jaar geleden een fortuin verdiend met aandelen en ze konden het zich permitteren om waar dan ook ter wereld heen te gaan. Zijn moeder hield ervan om te doen alsof ze nog steeds arm waren. En ze haatte vliegtuigen, dus waagden ze zich nooit ver weg.

'Het was heel aardig,' zei ze, zoekend naar iets anders om hem te kunnen torpederen. Ze gebruikte bijna alles wat hij vertelde om de vloer met hem aan te vegen. De truc was om haar niet meer te vertellen dan ze in de roddelbladen had gelezen die ze met de regelmaat van de klok kocht, of dan wat ze op tv had gezien. Gewoonlijk stuurde ze hem de uitgeknipte foto's waar hij het onvoordeligst op stond, bijvoorbeeld achter een van zijn cliënten die met handboeien naar de gevangenis werd afgevoerd. Ze schreef er altijd iets bij zoals: 'Voor het geval je deze gemist mocht hebben...' Als het echt afschuwelijke foto's waren, stuurde ze die in drievoud, allemaal in een afzonderlijke envelop, met briefjes die begonnen met: 'Mocht ik vergeten zijn je deze te sturen...'

'Hoe is het me je, pa?' was meestal Adams volgende poging om een gesprek te beginnen, waarop altijd hetzelfde antwoord kwam. Als jonge jongen was hij ervan overtuigd geweest dat zijn vader was vervangen door een robot die door ruimtewezens bij hen was achtergelaten. Van die robot was een onderdeel defect waardoor het moeilijk voor hem was om te praten. Hij was er wel toe in staat, maar je moest hem eerst een schop geven wilde hij iets doen, en dan ontdekte je steevast dat de batterijen leeg waren. Zijn vaders standaardantwoord op de vraag was uiteindelijk: 'Vrij goed', terwijl hij naar zijn bord staarde, nooit naar jou, en doorging met eten. Zichzelf volledig mentaal terugtrekken en weigeren om aan een gesprek deel te nemen, was de enige manier waarop zijn vader zevenenvijftig jaar huwelijk met zijn moeder had kunnen overleven. Adams broer Ben zou die winter vijfenvijftig worden, Sharon had net haar vijftigste verjaardag gevierd en Adam was negen jaar na haar een ongelukje geweest, kennelijk een ongelukje dat niet de moeite waard was om over te praten, noch om ernaar te verwijzen, behalve als hij iets verkeerds had gedaan.

Hij kon zich niet herinneren dat zijn moeder ooit tegen hem had gezegd dat ze van hem hield of een vriendelijk woord aan hem had verspild. Hij was, zelfs als kind al, iets geweest waarvoor ze zich geneerden en dat alleen maar lastig was. Het aardigste wat ze ooit voor hem hadden gedaan, was hem negeren. Het ergste was op hem schelden, hem mijden, hem de les lezen en hem slaan, wat toen hij opgroeide allemaal het werk van zijn moeder was geweest, en nu hij in de veertig was, deed ze dat nog steeds. Het enige wat ze geschrapt had, was het slaan.

'Wie heb je nu als vriendin, Adam?' vroeg zijn moeder terwijl Mae de salade binnenbracht. Omdat hij niet naar de synagoge was geweest en daarvoor moest worden gestraft, nam hij aan dat ze het zwaardere geschut eerder tevoorschijn haalde. Over het algemeen bracht ze dat pas na het dessert in stelling, bij de koffie. Hij wist al heel lang dat er geen juist antwoord bestond. Als hij haar de waarheid zou vertellen, over welk onderwerp dan ook, zou het huis te klein zijn.

'Niemand. Ik heb het druk gehad,' zei hij vaag.

'Ja, dat zal wel,' zei zijn moeder terwijl ze snel en kaarsrecht naar het buffet liep. Ze was slank, had geen grammetje vet te veel, en had een buitengewoon goede conditie hoewel ze al negenenzeventig was. Zijn vader was tachtig en ook nog prima in vorm, lichamelijk althans.

Ze haalde een exemplaar van het tijdschrift de Enquirer uit het buffet en gaf het aan tafel door zodat iedereen het kon zien. Ze had hem daaruit nog geen knipsels opgestuurd. Ze had die kennelijk bewaard voor de feestdagen zodat ze allemaal mee konden genieten. Hij zag dat het om een foto ging die van hem bij het concert van Vana was gemaakt. Er stond een meisje met een open mond en gesloten ogen naast hem, in een leren jasje, en haar borsten barstten zowat uit haar zwarte bloesje. Haar rokje was zo kort dat het leek alsof ze er geen aanhad. 'Wie is dat dan?' vroeg zijn moeder op een toon alsof hij iets voor hen geheimhield. Hij staarde een tijdje naar het meisje, maar ze zei hem niets, en toen herinnerde hij zich haar ineens weer. Maggie. Dat meisje voor wie hij een zitplaats op het podium had geregeld en die hij later naar die huurkazerne had gebracht waarin ze woonde. Hij had even de neiging om tegen zijn moeder te zeggen dat ze zich niet ongerust hoefde te maken, omdat hij niet met haar naar bed was geweest en dat ze dus niet meetelde.

'Zomaar een meisje naast wie ik bij het concert stond,' zei hij. 'Je was daar niet met haar?' Ze werd heen en weer getrokken tussen opluchting en teleurstelling. Ze zou een ander wapen moeten zoeken.

'Nee. Ik ben er met Charlie heen geweest.'

'Met wie?' Ze deed altijd alsof ze Charlie niet kende. Voor Adam was het vergeten van de namen van zijn vrienden alleen maar de zoveelste vorm van afwijzing.

'Charles Harrington.'

'O... die. Die is vast homo. Hij is nooit getrouwd.' Die zat. Ze had de touwtjes weer in handen. Als je zei dat hij geen homo was, zou ze willen weten hoe je dat wist, wat op zich weer verdacht was. En als je je voorzichtigheid liet varen en met haar instemde, alleen maar om van dat hete hangijzer af te zijn, zou je dat onvermijdelijk duur komen te staan. Hij had het eerder met andere onderwerpen uitgeprobeerd. Het was het beste om niets te zeggen. Hij glimlachte in plaats daarvan naar Mae die met broodjes langskwam, en ze knipoogde naar hem. Ze was zijn enige bondgenoot en was dat ook altijd geweest.

Tegen de tijd dat ze van tafel opstonden, had hij het gevoel een paar uur in de hel doorgebracht te hebben. De pijn in zijn maag was bijna niet te harden terwijl het tot hem doordrong dat ze allemaal weer in dezelfde stoelen plaatsnamen waarin ze altijd zaten en voor het eten hadden gezeten. Hij keek om zich heen en besefte toen ineens dat hij er niet meer tegenkon. Hij ging vlak voor zijn moeder staan voor het geval ze de aandrang mocht voelen om hem te omarmen, hoewel dat zelden gebeurde.

'Het spijt me, ma. Ik heb verschrikkelijke hoofdpijn. Het lijkt wel migraine. Het is nog een lange rit, ik geloof dat ik maar beter kan gaan.' Het enige wat hij wilde was de benen nemen en voor zijn leven rennen.

Ze keek hem een hele tijd met getuite lippen aan en knikte toen. Ze had hem voldoende gestraft voor het feit dat hij niet samen met hen naar de synagoge was geweest. Hij mocht weer gaan. Hij had zijn plicht gedaan, als pispaal en zondebok. Het was een rol die ze hem voor het leven had toebedeeld, sinds hij de vermetelheid had gehad in haar leven te komen op een moment dat ze dacht geen kinderen meer te krijgen. Hij was een onverwachte en onwelkome verstoorder van haar theevisites en bridgeclubjes geweest, en was er flink voor gestraft. Altijd. En werd dat nog steeds. Hij was haar enorm tot last geweest en nooit een bron van vreugde. De anderen hadden gedaan en deden wat er van hen werd verwacht. Op zijn veertiende schaamde Ben zich dood dat zijn moeder weer zwanger was. Op haar negende was Sharon verontwaardigd vanwege de indringer in haar leven. Zijn vader was in die tijd altijd op de golfbaan te vinden en onbereikbaar voor commentaar geweest. En als hun ultieme wraak werd hij grootgebracht door een kinderjuffrouw en zag hij hen nooit. Uiteindelijk bleek die straf een zegen te zijn. De vrouw die voor hem zorgde tot hij tien jaar was, was liefdevol en vriendelijk en goed geweest, en de enige sympathieke mens in zijn jeugd... tot zijn tiende verjaardag, want toen werd ze op staande voet ontslagen zonder afscheid van hem te mogen nemen. Hij vroeg zich soms nog steeds af hoe het haar verder was vergaan, maar omdat ze toen al niet meer zo jong was, nam hij aan dat ze nu wel dood zou zijn. Jarenlang had hij zich schuldig gevoeld omdat hij niet geprobeerd had haar op te zoeken, of haar niet op z'n minst een brief had geschreven om haar voor haar vriendelijkheid te bedanken.

'Als je niet zoveel zou drinken en niet met zulke losbandige vrouwen om zou gaan,' zei zijn moeder, 'zou je geen last van migraine hebben.' Hij wist niet wat die losbandige vrouwen daarmee te maken hadden, maar hij vroeg het haar niet. Hij geloofde haar maar op haar woord, dat was eenvoudiger.

'Bedankt voor het geweldige eten.' Hij had geen idee wat hij had gegeten. Waarschijnlijk rosbief. In hun huis keek hij nooit naar wat hij at. Hij probeerde de maaltijd alleen maar te doorstaan.

'Bel me binnenkort,' zei ze streng. Hij knikte en weerstond de verleiding om te vragen waarom. Het zou weer zo'n vraag zijn waarop niemand antwoord zou geven. Waarom zou hij haar willen bellen? Hij wilde het niet, maar hij deed het uiteindelijk toch, uit respect en gewoonte, iedere week of zo, en hoopte dan dat ze niet thuis was zodat hij een boodschap kon achterlaten, bij voorkeur bij zijn vader, die tussen 'Hallo' en 'Tot ziens' nauwelijks meer dan een paar woorden uit zijn strot kon persen, en die waren bijna altijd: 'Ik zal het tegen haar zeggen.'

Adam nam van iedereen persoonlijk afscheid en zei ook nog even Mae in de keuken goedendag, waarna hij zichzelf uitliet en met een enorme zucht de Ferrari in schoof.

'Godver de tering!' zei hij hardop. 'Wat haat ik die mensen.' Nadat hij het had gezegd, voelde hij zich wat beter en gaf een dot gas. Tien minuten later reed hij op de Long Island Expressway ruim boven de maximumsnelheid en werd zijn maagpijn al minder. Hij probeerde Charlie te bellen, alleen maar om de stem van een normaal mens te kunnen horen, maar hij was niet thuis en Adam liet een onnozele boodschap op zijn antwoordapparaat achter. En terwijl hij naar huis reed, merkte hij ineens dat hij aan Maggie dacht. De foto van haar in de Enquirer was afschuwelijk. Hij herinnerde zich dat ze er in werkelijkheid beter had uitgezien. Op haar manier was het een lief meisje. Hij vroeg zich een paar minuten af of hij haar zou bellen. Waarschijnlijk beter van niet, maar hij wist dat hij die avond íets moest doen om zijn gehavende binnenste en ego te herstellen. Er waren genoeg andere meiden die hij kon bellen, en toen hij thuis was, belde hij ze. Ze waren allemaal de deur uit. Het was vrijdagavond en al die vrouwen zouden wel met iemand op stap zijn. Het enige waaraan hij behoefte had was een beetje menselijk contact, iemand om tegen te glimlachen en die met hem wilde praten en hem vasthield. Hij hoefde niet eens met haar naar bed, hij wilde alleen iemand die erkende dat hij een menselijk wezen was. Hij voelde zich gesloopt door het bezoek aan zijn familie, alsof een stelletje vampiers al het bloed uit zijn lichaam had gezogen. Hij had nu een transfusie nodig.

Zittend in zijn appartement had Adam door zijn adresboekje gebladerd. Hij had zeven vrouwen gebeld, maar het enige wat hij aan de lijn had gekregen, was antwoordapparaten, en toen dacht hij aan Maggie. Hij vermoedde dat ze aan het werk was, maar hij besloot haar maar te bellen, wat kon het hem verdommen. Het was al na middernacht en misschien was ze wel thuis. Hij zocht in het leren jasje dat hij op de avond van Vana's concert had aangehad naar het vodje papier waarop hij haar nummer had geschreven. Hij keek in alle zakken en toen vond hij het. Maggie O'Malley. Hij draaide het nummer. Hij wist dat het belachelijk was dat hij contact met haar zocht, maar hij moest met iemand praten. Hij werd stapelgek van zijn moeder. Hij haatte zijn zus. Nee, hij haatte haar niet eens. Hij gaf geen barst om haar, net zoals zij niet om hem. Ze had met haar leven niet meer gedaan dan trouwen en twee kinderen baren. Hij zou graag met Gray of Charlie hebben gepraat. Maar hij wist dat Gray bij Sylvia was, en het was te laat om hem te bellen. En hij herinnerde zich dat Charlie het weekend weg was. Dus belde hij Maggie. Hij voelde ineens een golf van paniek omhoogkomen, zoals altijd als hij bij zijn ouders was geweest, en nu kreeg hij echt een migraineaanval. Op de een of andere manier werden alleen al door bij hen te zijn de akeligste jeugdherinneringen opgeroepen. Hij liet de telefoon heel lang overgaan, maar niemand nam op. Uiteindelijk hoorde hij het antwoordapparaat dat verschillende meisjesnamen noemde, en hij liet voor Maggie zijn naam en telefoonnummer achter. Hij vroeg zich af waarvoor hij al die moeite nam. Net zoals alle andere mensen die hij kende, was Maggie die avond op stap, en zodra hij de hoorn had neergelegd, wist hij dat het stom was geweest om haar te bellen. Ze was een volstrekte vreemde. Hij kon haar niet uitleggen wat een bezoek aan zijn familie met hem deed, of hoeveel pijn zijn moeder hem altijd bezorgde. Maggie was zomaar een dom meisje dat hij die avond had meegesleept bij gebrek aan iemand anders. Ze was maar een doodgewoon serveerstertje. Omdat hij haar op de foto had gezien waarmee zijn moeder hem had willen treiteren, had hij weer aan haar gedacht, en hij was nu opgelucht dat ze niet had opgenomen. Hij was niet eens met haar naar bed geweest, en de enige reden waarom hij haar nummer had bewaard, was omdat hij het vergeten was uit zijn jasje te halen en weg te gooien.

Ondanks zijn moeders afschrikwekkende waarschuwingen dat hij een potentiële alcoholist was en daardoor last van migraine had, schonk hij een drankje in voordat hij op bed ging liggen en een poging deed om bij te komen van alle spanningen van die avond. Hij vond het verschrikkelijk om bij zijn ouders langs te gaan. Het was eigenlijk een bijzondere vorm van martelen. Het kostte hem altijd dagen om ervan te herstellen. Wat had het voor zin om hem te zien als ze hem toch zijn hele leven als een verschoppeling wilden behandelen? Hij lag op bed aan hen te denken terwijl de pijn in zijn hoofd begon te bonken. Het kostte hem bijna een uur om in slaap te vallen.

Een uur later lag hij diep te slapen toen de telefoon begon te rinkelen. Hij droomde dat het monsters uit de ruimte waren die hem levend wilden verslinden en daar eigenaardige ratelende geluiden bij maakten. En de hele tijd stond zijn moeder hem uit te lachen, terwijl ze met de roddelbladen voor zijn neus heen en weer zwaaide. Hij trok de dekens over zijn hoofd en droomde dat hij schreeuwend bij hen wegrende, tot hij besefte dat het de telefoon was. Hij drukte de hoorn tegen zijn oor en was nog steeds half in slaap toen hij antwoordde. '... llo...'

'Adam?'

Hij herkende de stem niet, maar het drong wel tot hem door dat de hoofdpijn nog erger was dan toen hij naar bed was gegaan. 'Wie ben je?' Hij wist het niet, en het kon hem ook niet meer schelen terwijl hij zich omrolde en weer probeerde te gaan slapen.

'Ik ben het, Maggie. Je hebt een bericht op mijn antwoordapparaat achtergelaten.'

'Welke Maggie?' Hij was nog steeds te ver heen om het te begrijpen.

'Maggie O'Malley. Je hebt me gebeld. Heb ik je wakker gemaakt?'

'Ja.' De mist in zijn hoofd trok wat op terwijl hij op de wekker naast zijn bed keek. Het was even over tweeën. 'Waarom bel je me op dit uur?' Nu hij weer wat beter kon nadenken, trok ook de hoofdpijn weg. Maar hij wist dat als hij met haar zou praten, hij weer moeite zou hebben om in slaap te vallen. 'Ik dacht dat het belangrijk was. Je belt me midden in de nacht. Ik ben net thuis van mijn werk. Ik dacht dat je nog op was.'

'Nee,' zei hij languit liggend terwijl hij aan haar dacht. Zijn telefoontje naar haar op dat uur moest als een verkapte uitnodiging tot seks hebben geklonken. Maar hem terugbellen om twee uur 's nachts deed daar niet voor onder. Dat was zelfs nog verdachter. En nu was het toch al te laat om elkaar op te zoeken. Hij sliep half.

'Waarom heb je me gebeld?' Ze was nieuwsgierig, maar voelde zich niet zo erg op haar gemak. Ze had het leuk gevonden om hem te leren kennen en was hem dankbaar voor de zitplaats die hij had geregeld. Maar ze was teleurgesteld geweest dat hij daarna niets meer van zich had laten horen. Toen ze dat aan haar vriendinnen op haar werk vertelde, zeiden ze dat hij dat ook vast niet meer zou doen. Ze dachten dat hij, omdat ze niet met hem naar bed was geweest, waarschijnlijk minder geïnteresseerd in haar zou zijn. Als ze het wel had gedaan, zou hij zich misschien meer met haar verbonden hebben gevoeld. Hoewel de ober volhield dat het precies andersom was.

'Ik vroeg me alleen af of je het druk had,' zei Adam slaperig.

'Om twaalf uur 's nachts?'

Het leek wel alsof ze was geschrokken, en terwijl hij wakker werd en het licht aandeed, schaamde hij zich enigszins. De meeste vrouwen die hij kende, zouden op dat moment hebben opgehangen, behalve degenen die erg behoeftig waren. Maggie was dat niet en klonk beledigd door zijn uitleg.

'Wat was het dan, een uitnodiging voor seks?'

Ze had het hardop uitgesproken. Behalve dan dat het in dit geval alleen als tegengif voor het venijn van zijn moeder had moeten dienen. Haar wapens waren bijzonder machtig en hij had gehoopt dat een meevoelend mens de remedie zou leveren die hij nodig had. En als er seks bij te pas kwam, zou dat mooi meegenomen zijn. Het was in Maggies geval alleen wat gênant omdat hij haar niet echt kende. 'Nee, dat was het niet, ik voelde me alleen eenzaam. En ik had hoofdpijn.' Zelfs in zijn eigen oren klonk hij zielig.

'Je belde me omdat je hoofdpijn had?'

'Ja, zoiets,' zei hij ietwat opgelaten. 'Ik had een rotavond bij mijn ouders op Long Island. Het is Jom Kipoer.' Hij nam terecht aan dat iemand met de naam O'Malley geen barst van Jom Kipoer zou af weten. De meeste van zijn vriendinnetjes in elk geval niet.

'Nou, gelukkige Jom Kipoer dan,' zei ze stekelig.

'Dat past er niet echt bij. Het is de Grote Verzoendag,' informeerde hij haar.

'Waarom heb je me eigenlijk niet eerder gebeld?' Ze vertrouwde hem niet.

'Ik heb het druk gehad.' Hij kreeg er met de minuut meer spijt van. Het laatste waaraan hij wel behoefte had, was om twee uur 's nachts rekenschap afleggen tegenover dit meisje dat hij nooit van plan was geweest te bellen. Maar het was zijn verdiende loon juist omdat hij haar had gebeld. Dat kreeg je nou als je midden in de nacht een vreemde belde om eventueel een wip te maken.

'Ja, ik heb het ook druk gehad,' zei ze met haar vaag hoorbare platte New Yorkse accent. 'Nogmaals bedankt voor de zitplaats en de fijne avond. Maar je was helemaal niet van plan om me nog een keer te bellen, hè?' zei ze met een bedroefde stem.

'Kennelijk wel, want ik heb je gebeld. Twee uur geleden in feite,' zei hij geïrriteerd. Hij was haar geen enkele uitleg verschuldigd en zijn hoofdpijn kwam nu terug, en niet zo zuinig ook. En aan Maggie had hij niets, in tegenstelling tot wat de bedoeling was geweest.

'Nee, dat was je niet van plan. Mijn vriendinnen zeiden dat je het niet zou doen.' 'Bespreek je dat met hen?' Het was te gênant voor woorden. Misschien had de hele buurt zijn stem mogen uitbrengen over of hij haar zou bellen of niet.

'Ik heb ze alleen gevraagd hoe zij erover dachten. Zou je me hebben gebeld als ik met je naar bed was geweest?' vroeg ze nieuwsgierig.

Adam kreunde, deed zijn ogen weer dicht en rolde zich om. 'Lieve hemel, hoe moet ik dat weten? Misschien wel. Misschien niet. Wie weet? Dat hangt ervan af of we elkaar mochten of niet.'

'Eerlijk gezegd weet ik niet of ik jou wel mag. Dat dacht ik wel op die avond dat we elkaar hadden ontmoet. Nu denk ik dat je alleen maar een spelletje met me speelt. Misschien hebben jij en Charlie je rot om me gelachen,' zei ze beledigd. Zijn limousine en de plekken waar hij haar mee naartoe had genomen, hadden wel duidelijk gemaakt dat hij geld had. Kerels zoals hij profiteerden voortdurend van meisjes zoals zij, en later belden ze hen nooit meer op. Dat hadden haar vriendinnen gezegd, en toen hij niet belde, concludeerde ze dat ze gelijk hadden gehad. Ze was nu zelfs nog blijer dat ze niet met hem naar bed was geweest, hoewel ze het even had overwogen. Maar ze kende hem niet en ze wilde niet met haar lichaam voor een plaats op het podium betalen.

'Charlie vond je heel aardig,' loog Adam. Hij had geen idee wat Charlie van haar had gevonden. Hij kon het zich niet herinneren. Ze hadden het nooit meer over haar gehad. Ze was gewoon iemand die even op het radarscherm was verschenen en weer net zo snel verdwenen, om nooit meer teruggezien te worden. Ze had gelijk. Hij was niet van plan geweest haar te bellen. Tot die nachtmerrie op Long Island en omdat niemand anders de telefoon had opgenomen. Hij was wanhopig op zoek geweest naar menselijk contact. En nu ging het al veel verder dan zijn bedoeling was geweest.

'En jij, Adam? Vond jij me ook aardig?'

Ze zat hem wel op zijn huid. Hij opende zijn ogen weer en staarde naar het plafond terwijl hij zich afvroeg waarom hij met haar praatte. Het was allemaal de schuld van zijn moeder. Hij had net genoeg drank op om te geloven dat de meeste dingen in zijn leven zijn moeders schuld waren. De rest was Rachels schuld. 'Hé, luister eens,' zei Adam, 'waarom doen we dit eigenlijk? Ik ken je niet. Jij kent mij niet. We zijn vreemden voor elkaar. Ik heb hoofdpijn, heel erg, mijn maag doet zeer. Mijn moeder denkt dat ik een alcoholist ben. Misschien ben ik dat wel. Ik denk van niet. Maar wat ik ook ben, ik voel me hondsberoerd. Ik ben geboren in een familie die rechtstreeks uit de hel komt, en ik heb net een avond met hen doorgebracht. Dat is geen onderwerp voor een leuterpraatje. Ik ben woest. Ik haat mijn ouders en ze mogen mij ook niet. Ik weet niet waarom ik je heb gebeld, maar ik heb het gedaan. Je was niet thuis. Waarom laten we het daar niet bij? Doe alsof je mijn boodschap nooit hebt gehoord. Misschien was het toch een verkapte uitnodiging voor seks. Ik weet bij god niet waarom ik je heb gebeld, behalve dan dat ik me klote voelde. En ik voel me altijd klote nadat ik mijn moeder heb gezien.' Zijn bloed begon weer te koken terwijl Maggie aan de andere kant van de lijn rustig naar hem luisterde.

'Wat rot, Adam. Maar zulke fantastische ouders heb ik ook niet. Mijn vader is gestorven toen ik drie was. En mijn moeder was een alcoholiste. Ik heb haar sinds mijn zevende niet meer gezien.'

'Bij wie ben je dan opgegroeid?' Hij had geen idee waarom hij doorging met het gesprek, maar hij was wel nieuwsgierig.

'Ik ben tot mijn veertiende door een tante opgevangen. Die is toen doodgegaan en daarna heb ik tot mijn eindexamen van de middelbare school in een pleeggezin gezeten. Sinds die tijd woon ik op mezelf.' Ze vertelde het nuchter alsof ze geen behoefte aan medelijden had.

'Jezus. Dat klinkt als een hele rits bittere pillen.' Maar veel vrouwen die hij kende, hadden zulke geschiedenissen. Het type vrouw met wie hij omging, had zelden een makkelijk leven gehad. De meesten waren misbruikt door mannelijke familieleden, hadden op hun zestiende het huis verlaten en waren als actrice of model gaan werken. Er waren maar weinig vrouwen in zijn kennissenkring die een normaal leven hadden gehad, of het moesten meisjes van goeden huize zijn, zoals met wie Charlie omging. Met Maggie was het dus niet anders. Ze klonk er alleen rustiger onder en niet alsof ze van hem verwachtte dat hij er iets aan deed. Ze rekende er niet op dat hij haar implantaten betaalde om goed te maken dat haar moeder een zuipschuit was geweest. Of dat ze door haar vader was lastiggevallen. Wat er ook met haar was gebeurd, ze klonk alsof ze zich ermee had verzoend. Als Adam al wat van haar vond, dan was het wel dat ze een sympathieke meid was.

'Heb je helemaal geen familie?' Hij was geïntrigeerd.

'Nee. Op feestdagen is dat zwaar klote, maar mijn pleegouders zie ik zo nu en dan nog wel.'

'Geloof me,' zei Adam cynisch, 'geen familie hebben is een zegen. Je zou die van mij voor geen goud willen hebben.'

Maggie wist niet zeker of ze het met hem eens was, maar ze was niet van plan dat om halfdrie 's morgens met hem te bespreken. Ze hadden een halfuur doelloos wat heen en weer gebabbeld, maar toch geloofde ze nog steeds dat zijn telefoontje een uitnodiging tot seks was geweest, wat ze ronduit grof en ontzettend beledigend vond. Ze vroeg zich af hoeveel andere vrouwen hij had gebeld, en of hij de moeite zou hebben genomen haar ooit te bellen als een van die vrouwen hem te hulp was geschoten. Kennelijk was dat niet gebeurd, omdat het duidelijk was dat hij in zijn eentje was en diep in slaap was geweest toen ze hem belde. En toen zei ze: 'Meestal denk ik dat ik het fijn zou vinden als ik familie had, ook al was het een rotfamilie.' Ze was klaarwakker, ondanks het late tijdstip, en toen bedacht ze zich ineens iets. 'Heb je broers en zussen?'

Hij was nu ook klaarwakker. 'Maggie, zouden we daar een andere keer over kunnen praten? Ik zal je morgen bellen. Dan zal ik je mijn hele familiegeschiedenis vertellen, dat beloof ik je.' Hij had het nog niet gezegd of Maggie hoorde een klap en Adam gromde en schreeuwde maar één woord: 'Verdomme!' Hij klonk alsof hij zich pijn had gedaan.

'Wat gebeurt er?' vroeg ze bezorgd.

'Ik stapte uit bed en stootte mijn teen tegen het nachtkastje en toen viel de wekker op mijn voet. Ik ben nu niet alleen moe en van slag, maar ook nog gewond.' Hij klonk als een vijfjarig jongetje dat op het punt stond in tranen uit te barsten.

Ze onderdrukte een giechel en zei: 'Het gaat niet goed met je. Misschien moet je maar weer gaan slapen.'

'Dat meen je niet. Volgens mij heb ik het afgelopen halfuur niets anders gedaan dan je dat duidelijk proberen te maken.'

'Niet zo onbeleefd, mannetje,' berispte ze hem. 'Weet je dat je soms erg onbeleefd kunt zijn?'

'Je lijkt mijn moeder wel. Die zegt altijd zulke dingen tegen me. Maar hoe beschaafd is het om me foto's uit de roddelbladen te sturen waar ik afschuwelijk op sta of met mijn cliënten die naar de gevangenis worden afgevoerd? Hoe onbeleefd is het om me een alcoholist te noemen en me te vertellen hoe erg ze op mijn ex-vrouw is gesteld, hoewel die mij heeft bedrogen en gedumpt en toen met een andere man is getrouwd?' Hij maakte zich opnieuw kwaad en dook weer in bed.

'Dat is niet onbeleefd. Dat is gemeen. Zegt ze dat soort dingen tegen je?' Maggie was verbaasd en had weer medelijden met hem.

En hoewel hij zowat tegen haar had geschreeuwd, drong het weer tot hem door dat ze een aardig meisje was. Dat had hij zich ook gerealiseerd op de avond dat ze elkaar ontmoetten. Hij had in zijn leven alleen geen plaats voor iemand zoals zij. Hij wilde seks, glamour en opwinding. Dat had ze allemaal niet, hoewel ze een fantastisch figuur had. Maar omdat ze haar lichaam niet met hem had willen delen, kon hij niet weten of er veel te genieten viel. Ze had een maf speechje afgestoken over dat je zoiets niet op je eerste afspraakje deed. En als het aan Adam lag, zou er daarom ook geen tweede afspraakje komen. Maar nu zat ze om drie uur 's nachts tegen hem te praten en te luisteren naar zijn klachten over zijn moeder. Ze scheen het niet vervelend te vinden, hoewel zijn telefoontje naar haar toch erg veel op een uitnodiging tot seks had geleken. Dat keurde ze af en had dat ook tegen hem gezegd, maar ze had nog steeds niet opgehangen.

'Je zou niet moeten toestaan dat ze zulke dingen tegen je zegt, Adam,' zei ze vriendelijk. Haar moeder was tegen haar ook gemeen geweest, en toen op een nacht was ze zonder afscheid te nemen vertrokken.

'Waarom denk je dat ik hoofdpijn heb?' zei Adam, bijna weer schreeuwend. 'Omdat ik het allemaal opkrop!' Het leek wel alsof er een steekje aan hem los zat, en zo voelde hij zich ook. Dit was telefonische therapie, zonder seks. Het was het mafste gesprek dat hij ooit had gevoerd. Hij had er bijna spijt van dat hij de telefoon had opgenomen, en toch ook niet. Hij vond het wel fijn om met Maggie te praten.

'Je moet je gevoelens niet opkroppen. Misschien moet je een keer met haar praten en gewoon vertellen wat jouw gevoelens zijn.'

Adam rolde met zijn ogen. Ze dacht er ietsje te simpel over, hoewel ze wel met hem meeleefde. Maar ze kende zijn moeder ook niet. Daar mocht ze blij om zijn.

'Wat heb je tegen de hoofdpijn ingenomen?' vroeg Maggie.

'Wodka en rode wijn bij mijn moeder thuis. En een neut tequila toen ik weer terug was.'

'Dat is helemaal niet goed voor je. Heb je geen aspirine genomen?'

'Natuurlijk niet, en geloof me, cognac en champagne zijn nog erger.'

'Ik denk dat je beter een aspirientje of wat Tylenol of zoiets had kunnen nemen.'

'Dat heb ik allemaal niet in huis,' zei hij nogal met zichzelf begaan. Maar op een rare manier was het toch prettig om met haar te praten. Ze was echt aardig. Anders had ze niet naar zijn geklaag over zijn ouders geluisterd en zou hij haar niet al zijn narigheid hebben verteld.

'Waarom heb je geen Tylenol in huis?' En toen bedacht ze zich iets. 'Ben je soms een christian scientist?' Ze had ooit zo iemand gekend. Die slikte nooit medicijnen en ging ook nooit naar een dokter. Hij bad alleen maar. Ze had het raar gevonden, maar hij scheen er zich goed bij te voelen.

'Nee, natuurlijk niet. Gebruik even je hersenen. Het is vandaag Jom Kipoer. Ik ben joods. Daardoor is het allemaal gekomen. Daarom ben ik bij mijn ouders gaan eten. Jom Kipoer. En ik heb geen aspirine in huis omdat ik niet getrouwd ben. Getrouwde mensen hebben dat soort dingen in huis. Vrouwen kopen al die troep. Op kantoor koopt mijn secretaresse aspirine voor me. Ik vergeet het altijd voor hier thuis te kopen.' 'Koop het morgen dan, voordat je het weer vergeet.'

Ze had een kinderlijke stem, maar het had een kalmerende uitwerking op hem. Uiteindelijk had ze hem precies gegeven waaraan hij behoefte had. Medeleven en iemand om mee te praten. 'Ik zou eigenlijk nog wat moeten slapen,' bracht hij haar in herinnering. 'En jij ook. Ik bel je morgen. En deze keer doe ik het echt.' Al was het alleen maar om haar te bedanken.

'Nee, dat doe je niet,' zei ze triestig. 'Ik val niet genoeg bij je in de smaak, Adam. Ik heb die avond gezien naar wat voor tenten je toe gaat. Je gaat waarschijnlijk met behoorlijk swingende meiden om.' En zij was maar een serveerstertje uit Pier 92. Het was puur toeval dat ze elkaar tegen het lijf waren gelopen, en ook dat hij vanavond een boodschap op haar antwoordapparaat had achtergelaten. Toeval nummer drie: ze had hem teruggebeld en hem wakker gemaakt.

'Je klinkt weer als mijn moeder. Zulke dingen zegt zij ook. Ze keurt het af. Ze vindt dat ik jaren geleden al met een ander joods meisje had moeten trouwen. En nu we het er toch over hebben, ik vind de vrouwen met wie ik uitga niet leuker dan jou.' Hun kleren waren misschien ietsje duurder, maar als dat zo was, waren ze door iemand anders betaald. In heel veel opzichten, hoewel zijn moeder het daarmee niet eens zou zijn, was Maggie achtenswaardiger dan die andere vrouwen.

'Waarom ben je dan nooit hertrouwd?'

'Dat wil ik niet. Ik heb één keer mijn vingers gebrand, heel erg zelfs. Mijn ex-vrouw bleek precies zoals mijn moeder te zijn. En ik heb er geen behoefte aan om nogmaals de proef op de som te nemen.'

'Heb je kinderen?' Ze had het hem die avond dat ze elkaar hadden ontmoet niet gevraagd. Er gebeurde toen zoveel dat ze er geen tijd voor had gehad.

'Ja. Amanda en Jacob, respectievelijk veertien en dertien jaar.' Hij glimlachte terwijl hij het zei.

En Maggie kon dat in zijn stem horen. 'Waar heb je gestudeerd?'

'Dit is toch niet te geloven,' zei hij, verbaasd over zichzelf dat hij haar vragen bleef beantwoorden. Het was verslavend. 'Op Harvard. Van het begin tot het eind. Ik ben magna cum laude afgestudeerd aan de juridische faculteit.' Het was hoogdravend om dat zo tegen haar te zeggen, maar wat kon het hem bommen, hij kon haar toch niet zien, en over de telefoon was iedereen vrij om te zeggen wat hij wilde.

'Ik wist het wel,' zei ze met opwinding in haar stem. 'Ik wist het wel. Ik wist dat je op Harvard had gezeten! En je bent een genie!'

Bij uitzondering was het een keer een gepaste reactie en hij grijnsde.

'Dat is fantastisch!' voegde ze er nog aan toe.

'Nee, niet waar,' zei hij bescheidener deze keer. 'Heel veel mensen studeren cum laude af. Hoe erg ik er ook de pest in heb om het te moeten toegeven, maar Rachel de Verschrikkelijke is summa cum laude geslaagd en heeft meteen de eerste keer het examen om tot de advocatenbalie toegelaten te worden met goed gevolg afgelegd. Ik niet.' Hij biechtte al zijn zwakheden en zondes op.

'Wat doet dat ertoe als ze een kreng is?'

'Aardig dat je dat zegt,' zei hij tevreden. Zonder dat het zijn bedoeling was geweest, had hij een bondgenoot gevonden.

'Sorry, dat had ik niet over de moeder van je kinderen mogen zeggen.'

'Ja, wel. Ik zeg het voortdurend. Dat is ze. Ik haat haar. Nou ja,' corrigeerde hij zichzelf, 'ik haat haar niet, ik mag haar gewoon niet zo erg.' Het was tenslotte een religieuze feestdag. Maar Maggie was waarschijnlijk katholiek. Zij zou het wel mogen zeggen. 'Tussen twee haakjes, jij bent zeker katholiek, hè?' 'Vroeger wel. Ik doe er tegenwoordig niet veel meer aan. Ik ga soms naar de kerk om een kaarsje aan te steken, maar dat is het wel zo ongeveer. Ik denk dat ik niets ben. Toen ik een kind was, wilde ik non worden.'

'Dat zou een verschrikkelijke verspilling van een mooi gezicht en een geweldig lichaam zijn geweest. Godzijdank heb je het niet gedaan.' Hij klonk alsof hij het meende.

'Dank je, Adam. Dat was aardig van je. Ik denk dat je nu echt naar bed moet, anders heb je morgen nog meer hoofdpijn.'

Hij had er het afgelopen halfuur niet meer aan gedacht, maar toen hij een blik op de klok wierp, drong het ineens tot hem door dat zijn hoofdpijn was verdwenen. Het was vier uur 's morgens. 'Wat dacht je van een ontbijtje morgen? Hoe laat sta je op?'

'Meestal rond een uur of negen. Morgen wilde ik uitslapen. Ik hoef niet te werken.'

'Ik ook. Ik bedoel, ik hoef niet te werken en ik wil uitslapen. Ik pik je om twaalf uur op. Dan neem ik je mee naar een aardige tent om te brunchen.'

'Hoe aardig?' Ze was bezorgd. De meeste kleren die ze droeg waren van haar huisgenotes. Niets van wat ze had aangehad op de avond dat ze elkaar hadden ontmoet, was van haar geweest, daarom had het bloesje zo strak gezeten. Ze had de grootste borsten in huis, maar dat zei ze allemaal niet tegen Adam. Maar hij had geraden waar ze bezorgd om was. Veel meisjes met wie hij op stap ging, zaten in hetzelfde schuitje. 'Wat wil je?' vroeg hij. 'Spijkerbroek-aardig of spijkerrok-aardig? Of kortebroek-aardig?' Hij probeerde haar keuzemogelijkheden te geven.

'Spijkerrok-aardig klinkt goed,' zei ze opgelucht.

'Perfect. Dan trek ik dat ook aan.' Ze lachten allebei, en toen schreef hij haar adres nog een keer op het blocnote dat altijd naast zijn bed lag. Als hij midden in de nacht iets moest opschrijven, was dat meestal omdat een van zijn cliënten was gearresteerd. Dit was heel wat prettiger. 'Bedankt, Maggie. Ik vond het fijn.' Fijner waarschijnlijk dan wanneer hij haar had gezien. Op deze manier had hij echt met haar kunnen praten, en niet alleen om haar te versieren. En hij wist absoluut niet of hij de brunch de volgende dag zou gebruiken om haar te versieren. Misschien zouden ze uiteindelijk gewoon alleen maar vrienden worden. Ze hadden in elk geval een goede start gemaakt.

'Ik vond het ook fijn. Ik ben blij dat je me hebt gebeld, al was het een verkapte uitnodiging om de koffer in te duiken,' plaagde ze hem.

'Dat was het niet,' hield hij vol, maar ze was er niet van overtuigd, en hij ook niet. Het was in eerste instantie wel een verkapte uitnodiging geweest, maar het was wel veel beter afgelopen. En zijn hoofdpijn was ook verdwenen.

'Ja, ja,' zei Maggie honend. 'Dat was het wel. Na tienen zijn alle telefoontjes dat, dat weet je best.'

'Wie heeft die regel opgesteld?'

'Ik,' zei ze lachend door de telefoon.

'Ga nu maar slapen. Als je dat niet doet, zie je er morgen verschrikkelijk uit. Nee, jij niet. Jij bent te jong om er verschrikkelijk uit te zien, maar ik wel.'

'Nee, jij ook niet,' zei ze nuchter. 'Ik vind je erg knap.'

'Welterusten, Maggie,' zei hij rustig. 'Je kunt me morgen herkennen aan mijn opgeblazen kop die ik dan nog steeds zal hebben.' Tussen haar reacties op Harvard en zijn uiterlijk door was hij haar echt steeds aardiger gaan vinden. Ze gaf hem het gevoel helemaal te gek te zijn, met of zonder hoofdpijn. Het was een prettige afsluiting van een verschrikkelijke avond geworden. Ze had alle beledigingen weer goedgemaakt waaronder hij op Long Island altijd moest lijden. 'Tot morgen.'

'Truste truste,' zei ze zachtjes en hing toen op. En terwijl ze in bed stapte en onder de dekens kroop, vroeg ze zich af of hij echt zou komen. Zo waren kerels nu eenmaal. Ze deden beloftes maar kwamen ze niet na. Maar ze besloot zich wel netjes aan te kleden en op hem te wachten, voor het geval dat. Maar zelfs al zou hij de volgende dag niet komen opdagen, dan nog was het leuk geweest om met hem te praten. Hij was echt een aardige vent, en ze mocht hem wel.

13

Maggie zat de volgende dag op de bank in haar woonkamer op hem te wachten. Het was bijna twaalf uur en het was een prachtige dag. De eerste zaterdag in oktober. Ze droeg een minirok van spijkerstof, een strak, roze T-shirtje dat ze van een van haar huisgenotes had geleend, en goudkleurige open schoentjes. Ze had haar lange haar deze keer strak naar achteren getrokken en er een roze sjaaltje omheen gebonden, zodat het nu in een lange paardenstaart zat waardoor ze er zelfs nog jonger uitzag dan ze was. Ze had deze keer ook heel weinig make-up op. Ze had op hun ontmoetingsavond het gevoel gekregen dat hij vond dat ze zich te zwaar opmaakte.

Toen ze weer op haar horloge keek, was het vijf over twaalf en was hij er nog steeds niet. Alle meisjes met wie ze het flatje deelde, waren de deur uit, en ze begon zich af te vragen of hij echt wel zou komen. Misschien wel niet. Ze besloot hem tot één uur de tijd te geven, en als hij er dan nog niet was, ging ze een wandeling in het park maken. Het had geen zin om te gaan zitten kniezen als hij niet kwam. Ze had het tegen niemand gezegd, zodat ze haar niet konden uitlachen als hij haar liet stikken. Ze dacht daar net aan toen de telefoon begon te rinkelen. Het was Adam en ze begon onmiddellijk te glimlachen toen ze zijn stem hoorde. Maar meteen vroeg ze zich af of hij belde om af te zeggen. Het was raar dat hij opbelde en niet beneden op de bel drukte.

'Hallo, hoe is het?' Ze probeerde nonchalant te klinken zodat hij niet zou denken dat ze teleurgesteld was. 'Hoe is het met je hoofdpijn?'

'Wat voor hoofdpijn? Ik ben je huisnummer vergeten, wat was dat?'

'Waar zit je?' Ze was stomverbaasd. Hij kwam toch. Beter laat dan nooit, en het was pas tien over twaalf.

'Beneden.' Hij belde met zijn mobieltje. 'Kom naar beneden. Ik heb voor de lunch gereserveerd.'

'Ik kom er meteen aan.' Ze hing op en nam de trap met een paar treden tegelijk, voordat hij ervandoor kon gaan of van gedachten kon veranderen. Het gebeurde zelden in haar leven dat mensen deden wat ze zeiden. En hij had wel gedaan wat hij had beloofd.

Ze liep de voordeur uit. Hij zag er als een filmster uit, trots zittend in zijn splinternieuwe Ferrari.

'O mijn god! Moet je die auto zien!' Maggie stond op de stoep te springen terwijl ze naar Adam keek. Hij grijnsde. Hij opende de deur en zei dat ze moest instappen. Ze had nog nooit zoiets gezien, behalve in films, en ze ging er met hem in rijden. Ze kon het niet geloven. Ze wilde dat iemand die ze kende haar daarin zag langsrijden. 'Is die van jou?' vroeg ze hem opgewonden.

'Nee, ik heb hem gestolen.' Hij lachte om haar. 'Natuurlijk is hij van mij. Jeminee, ik heb toch niet voor niets op Harvard gezeten.' Ze lachten allebei, en toen gaf ze hem een klein pakje. 'Wat is dat?'

'Een cadeautje. Ik ben vanmorgen naar de supermarkt geweest en heb het voor je gekocht.' Ze had een flesje Tylenol voor hem meegenomen voor als hij weer hoofdpijn kreeg.

'Wat aardig van je,' zei hij glimlachend. 'Ik zal het bewaren voor de volgende keer dat ik bij mijn moeder op bezoek ga.'

Adam reed door Central Park. Het was een mooie middag. Hij stopte op Third Avenue bij een restaurant dat een terrasje op straat en een tuin had. Hij bestelde voor hen allebei geroosterd brood met ham, een gepocheerd ei en hollandaisesaus, nadat ze hem had verzekerd dat het haar lekker leek. Ze had het nog nooit gegeten, maar het klonk goed toen hij het haar omschreef. Na het eten bleven ze aan hun tafeltje in de tuin wijn drinken en toen ze het restaurant ten slotte verlieten, maakten ze een wandeling. Ze vond het heel leuk om samen met hem etalages te bekijken en te praten over de mensen voor wie hij werkte. Hij vertelde over zijn kinderen, het ter ziele gaan van zijn huwelijk en wat een bezoeking dat was geweest, en daarna praatte hij over zijn twee beste vrienden, Charlie en Gray. Tegen het einde van de middag had ze het gevoel alles van hem te weten, terwijl zij voorzichtig een paar dingetjes over zichzelf had verteld.

Maggie was terughoudender dan hij en ze scheen liever over hem te praten. Ze vertelde hem kleine anekdotes uit haar jeugd, over haar pleegouders, de mensen met wie ze werkte. Maar het was voor hen allebei duidelijk, vanaf het allereerste begin al, dat haar leven heel wat minder opwindend was dan het zijne. Het voornaamste wat ze deed, was eten, slapen, naar de film gaan en werken. Ze scheen niet veel vrienden en vriendinnen te hebben. Ze zei dat ze daar geen tijd voor had. Ze werkte lange dagen bij Pier 92 en ze hield zich op de vlakte toen hij vroeg wat ze buiten dat nog meer deed. Ze glimlachte en zei: 'Ik werk alleen maar.' Het verbaasde hem dat hij zich zo op zijn gemak voelde bij haar. Het was leuk om met haar te praten, en hoewel ze een eenvoudig bestaan leidde, leek ze al veel levenswijsheid te hebben opgedaan. Voor een vrouw van zesentwintig had ze veel meegemaakt, waarvan een deel niet bepaald prettig. Ze zag er jonger uit dan ze was, maar in haar koppie was ze veel ouder. In sommige opzichten zelfs ouder dan Adam.

Om zes uur stapten ze weer in zijn auto, waarbij Maggie zich bedacht hoe vervelend ze het vond dat er een einde aan deze dag kwam. Het was bijna alsof hij haar gedachten kon lezen. Hij draaide zich met een verwachtingsvolle uitdrukking op zijn gezicht naar haar om en zei: 'Wat zou je ervan vinden om bij mij op het terras nog een biefstukje te barbecuen? Hoe lijkt je dat, Maggie?'

'Dat lijkt me te gek,' zei ze stralend.

Ze had gebouwen zoals waarin hij woonde alleen in films gezien. De portier begroette hen bij binnenkomst en glimlachte naar haar. Ze was een mooie vrouw en overal waar ze kwam, keken de mensen naar haar. Adam drukte op de liftknop waarnaast 'penthouse' stond en zodra hij haar in zijn appartement had binnengelaten, bleef ze doodstil bij het raam staan en staarde naar het uitzicht.

'O mijn god,' zei ze net zoals bij de Ferrari. 'Moet je dat nu zien.' Zijn huis lag op de tweeëndertigste verdieping en had een terras helemaal rondom, inclusief jacuzzi, ligstoelen en een barbecue. 'Dit is een film,' zei ze terwijl ze hem stomverwonderd aanstaarde. 'Hoe kan dit mij ten deel vallen?'

'Gewoon geluk, denk ik.' Hij plaagde haar. Wat hij droevig voor haar vond nu hij haar beter kende, was dat het haar niet ten deel viel. Het was hem ten deel gevallen. Na het eten zou ze terug moeten naar die ellendige huurkazerne waarin ze woonde. Hij vond het verschrikkelijk hoe haar realiteit eruitzag. Ze verdiende zo veel meer dan het lot haar had toebedeeld. Sommige dingen in het leven waren echt niet eerlijk. Het enige wat hij kon doen, was Maggie een plezierige avond bezorgen, haar goed te eten geven, wat tijd met haar doorbrengen en haar daarna weer terugsturen naar haar eigen wereld. Niets van wat hij zou doen, kon iets veranderen aan de naakte waarheid van haar bestaan, maar het grappige was dat ze dat niet erg scheen te vinden. Er was geen sprankje jaloezie bij haar te bekennen, en over welk facet van zijn leven ze ook iets te weten kwam, ze was blij voor hem.

Maggie was volstrekt anders dan alle andere vrouwen die hij ooit had ontmoet. Ze zag er als alle andere vrouwen uit, maar verder was absoluut niets hetzelfde aan haar. Ze was vriendelijk en zachtaardig en grappig, en alles aan haar was echt. Ze was slim en genoot ervan om hem een beetje te jennen. En hij vond het een genot dat ze dacht dat hij een heilige was. Zijn andere vriendinnen wilden hem allen maar gebruiken. Ze wilden kasten vol kleren, juwelen, klantenpasjes, huizen, nieuwe auto's, plastische chirurgie en introducties voor baantjes of voor rolletjes in films. Alle vrouwen die hij kende, leken een heleboel verborgen agenda's te hebben. Maggie leek alleen maar bij hem te willen zijn en het samen leuk te willen hebben. In tegenstelling tot alle vrouwen die de laatste paar jaren zijn pad hadden gekruist, bezat ze een aangeboren onschuld die onweerstaanbaar was.

Ze maakte een grote salade klaar, terwijl hij de biefstukken uit de koelkast haalde en de barbecue aanstak. De biefstukken waren nogal groot en vormden op zich al een gigantische maaltijd, en naderhand aten ze op het terras hoorntjes met ijs dat op hen droop terwijl ze om elkaar lachten. Maggies voeten zaten onder het aardbeienijs, maar het leek haar niets te kunnen schelen.

'Kom op,' zei Adam behulpzaam, 'stop je voeten maar in de jacuzzi. Dat merkt toch niemand.' Hij haalde de deksel eraf. Het water bubbelde en was warm. Het bad was groot genoeg voor minstens tien mensen.

Maggie ging op de rand zitten, stopte haar voeten in het water en giechelde. 'Je geeft vast heel veel wilde feesten, hè?' merkte ze op terwijl ze hem in haar minirokje van spijkerstof en roze T-shirt aankeek. Ze zag er meer dan ooit als een klein kind uit.

'Hoezo dat?' antwoordde hij, zich op de vlakte houdend. Hij hield er niet van om over de andere vrouwen in zijn leven te praten en hij had het gevoel dat Maggie hem daarover wilde uithoren.

'Kijk dan toch naar hoe het er hier uitziet,' zei ze terwijl ze een blik om zich heen wierp en daarna weer naar hem keek. 'Jacuzzi, penthouse, terras, barbecue, fantastisch appartement, krankzinnig mooi uitzicht. Jeminee, als ik zelf op zo'n plek zou wonen, zou ik hier voortdurend vrienden uitnodigen.'

Ze was een volstrekt andere kant op gegaan dan hij had verwacht. 'Soms doe ik dat ook wel,' zei hij eerlijk. 'Maar soms vind ik het ook fijn om hier in mijn eentje te zijn. Ik werk hard en dan is het af en toe lekker om hier alleen maar rustig bij te komen.'

Ze knikte. Als zij 's nachts van haar werk thuiskwam, had ze dat gevoel ook wel eens.

En toen voegde hij er met een vriendelijke blik in zijn ogen aan toe: 'Ik vind het hier samen met jou erg leuk.'

'Ik ook,' zei ze eenvoudig, terwijl ze hem in de gaten hield. 'Hoe komt het dat je nooit zou willen hertrouwen?'

'Hoe weet je dat?' Hij was verbaasd.

'Dat heb je vannacht door de telefoon gezegd,' legde ze uit.

Hij knikte. Hij was een groot deel van de tijd zo slaperig geweest dat hij veel van wat hij had gezegd was vergeten. Het enige wat hij zich herinnerde was hoe fijn het was geweest om met haar te praten.

'Wil je niet nog meer kinderen? Je bent er nog jong genoeg voor,' zei ze.

Het waren het soort vragen die de meeste vrouwen hem stelden, maar met de antwoorden waren ze nooit tevreden. Maar hij was altijd eerlijk tegen hen. Hij vond het belangrijk dat je de waarheid vertelde als je elkaar net kende, of die vrouwen hem nu wilden geloven of niet. De meesten niet. Hij werd alleen nog maar een grotere uitdaging voor hen zodra hij de waarheid had verteld. 'Ik houd van de twee die ik heb. Ik hoef niet te trouwen. Ik wil niet nog meer kinderen. En zo'n geweldige ervaring was het huwelijk ook niet voor me. Ik heb veel meer lol als single dan ik ooit had toen ik getrouwd was.'

'Dat zal vast wel,' zei Maggie, die om hem lachte. 'Dat zou elke vent hebben met al die speeltjes die jij bezit.'

Ze was de eerste vrouw die dat tegenover hem erkende. Het overgrote deel van de vrouwen probeerde hem ervan te overtuigen dat het huwelijk beter zou zijn. Maggie niet. Ze scheen te vinden dat hij gelijk had. 'Zo kijk ik er ook ongeveer tegenaan,' beaamde hij. 'Waarom zou je dit allemaal opgeven voor één vrouw die je zou kunnen teleurstellen en je ongelukkig maken?'

Maggie knikte. Het leek wel of hij zich zelfs geen vrouw kon voorstellen die hem niet teleur zou stellen en hem gelukkig zou kunnen maken. Dat vond ze treurig. 'Heb je veel vriendinnen?' Ze vermoedde van wel. Hij zag er als zo'n man uit. Die Ferrari alleen al zou hem behoorlijk begerenswaardig maken.

'Soms,' zei hij weer eerlijk. 'Ik hou er niet van om aan iemand vast te zitten. Mijn vrijheid betekent heel veel voor me.'

Ze knikte. Het stond haar wel aan dat hij niet probeerde te verbergen wie hij was. Er werd niets achtergehouden, dat was wel duidelijk.

'Soms ga ik een tijdje met niemand de hort op,' zei hij.

'En nu?' vroeg ze met een ondeugende blik. 'Een heleboel of helemaal niemand, of maar een paar?'

Hij glimlachte naar haar. 'Moet ik je vragenlijst weer invullen?' Ze had hem vannacht ook al zo veel vragen gesteld. Het scheen haar manier van doen te zijn. 'Ik ga op dit moment met niemand in het bijzonder.'

'Doe je audities?' plaagde ze.

Ze zag er vrouwelijker uit dan ooit. Het was een mooi meisje. Op klaarlichte dag was dat beter te zien dan op de avond dat ze elkaar hadden ontmoet. 'Wil je graag solliciteren?'

'Misschien wel,' zei ze oprecht. 'Ik weet het niet zeker.'

'En jij?' vroeg hij rustig. 'Heb jij iets met iemand?'

'Nee. Ik heb al een jaar geen vriendje gehad. De laatste vent met wie ik ging, bleek een drugsdealer te zijn die uiteindelijk in de gevangenis belandde. Een tijd lang leek het een erg aardige vent. Ik had hem in Pier 92 ontmoet.'

'Ik deal niet, mocht je je daar zorgen om maken,' stelde hij haar gerust. 'Alles wat je hier ziet, is in het zweet des aanschijns verdiend.'

'Bij jou maakte ik me er geen zorgen om.'

Hij stond op en ging wat muziek opzetten. De avond leek toch de romantische kant op te gaan.

Toen hij terugkwam, stelde ze hem nog een vraag, eentje die belangrijk voor haar was. 'Stel dat we op een dag iets met elkaar zouden krijgen, zou je dan tegelijkertijd nog met andere vrouwen op stap blijven gaan?'

'Misschien. Ik zou geen risico's met je nemen, als je daar bezorgd om mocht zijn. Ik ben voorzichtig en heb onlangs nog een aidstest laten doen.'

'Ik ook,' zei Maggie nuchter. Ze had hem af laten nemen nadat die drugsdealer naar de gevangenis was gegaan.

'Als je me vraagt of ik wil beloven dat je mij helemaal alleen voor jezelf hebt, Maggie, zal ik je moeten teleurstellen. Althans in het begin. Hoe het daarna zal gaan, wie zal het zeggen? Ik houd graag alle opties open, en op jouw leeftijd zou je dat ook moeten doen.'

Ze knikte. Ze vond het niet leuk wat ze hoorde, maar het sloeg wel ergens op, en hij was tenminste eerlijk. Hij was niet van plan om beloftes te doen en haar dan later te bedriegen. Maar hij zou met andere vrouwen blijven omgaan. En dus zou zij dat ook met mannen kunnen doen.

'Ook al zouden we iets met elkaar hebben, dan nog wil ik liever gescheiden leven,' zei hij. 'Ik ben al heel lang vrijgezel, bijna elf jaar, en wat mij betreft blijft dat ook zo. Ik wil niet helemaal in het leven van iemand anders verwikkeld raken.'

'Ik denk nog steeds dat je dat verkeerd ziet,' zei ze ongedwongen, 'over hertrouwen, maar dat moet je zelf weten. Ik wil nog heel lang niet trouwen. Ik ben te jong. Er is een heleboel wat ik daarvoor nog wil doen, op z'n minst de komende paar jaar. Maar op een dag wil ik wel trouwen en kinderen krijgen.'

'Moet je ook doen.'

'Ik wil mijn kinderen alles geven wat ik zelf nooit heb gehad. Zoals een moeder bijvoorbeeld,' zei ze rustig.

'Ik heb er eigenlijk ook nooit een gehad,' zei hij terwijl hij naar haar toe liep op de rand van de jacuzzi, waar ze als een kind haar voeten in het water liet bungelen. 'Sommige moeders gedragen zich zo. De mijne in elk geval wel. Ik kwam als een verrassing, bijna tien jaar na mijn zus, en veertien jaar na mijn broer, en ze nemen me dat al mijn hele leven kwalijk. Ze had me nooit moeten krijgen.'

'Ik ben blij dat het wel is gebeurd,' zei ze zachtjes terwijl hij naast haar stond. 'Ik zou echt verdrietig zijn geweest als het niet zo was.' Ze keek glimlachend naar hem op.

'Dank je wel,' zei hij. Hij boog zich naar voren en kuste haar. En toen stelde hij voor om samen een bad in de jacuzzi te nemen. Hij had wel een spiksplinternieuw badpak voor haar, in precies de goede maat. In zijn kast lag een hele stapel badkleding en hij zei dat ze er een moest uitkiezen die ze leuk vond. Zijn vrijgezellenhuis was echt volledig van alle gemakken voorzien. Als hij niet zo eerlijk tegen haar was geweest, zou ze zich eraan hebben geërgerd, maar omdat hij dat wel was geweest, waren er geen verborgen agenda's en geheimen tussen hen.

Ze trok het badpak aan en stapte in de jacuzzi, en een minuut later kwam hij in een zwembroek naar buiten en ging naast haar zitten. Heel lang zaten ze daar te praten en kusten elkaar, en terwijl de nacht op deze warme oktoberavond over New York viel, trokken ze hun zwemkleding uit. Ze lagen een hele tijd zij aan zij en toen sloeg hij een handdoek om haar heen en droeg haar naar binnen. Hij legde haar op zijn bed en vouwde de handdoek open alsof ze een cadeautje was. Ze zag er volmaakt uit. Hij had van zijn leven nog nooit zo'n mooi lichaam gezien. Hij was zelfs stomverbaasd toen hij ontdekte dat ze van nature blond was. Niets aan Maggie O'Malley was namaak. Ze was van top tot teen echt.

Hij bedreef de liefde met haar, en ze keken er allebei van op dat hun lichamen zich zo perfect naar elkaar voegden, hoeveel ze van elkaar genoten, en zo nu en dan lachten ze of zeiden iets mals. Ze voelde zich volkomen op haar gemak bij hem. Naderhand lagen ze een tijdje naast elkaar op zijn bed, waarna ze weer naar de jacuzzi gingen. Ze zei dat het de mooiste avond van haar leven was, wat niet zo verwonderlijk was. Ze had tot nu toe zo'n zwaar leven gehad. Het was meer dan een beetje onwerkelijk voor haar, wetend dat ze weer zou terugkeren naar haar armoedige woning en baantje, dat er niets in haar bestaan zou veranderen. Maar in de tijd die ze samen doorbrachten, deelde ze in een leven wat ze zich zelfs nooit had kunnen voorstellen. Hij wist dat het interessant en een uitdaging voor haar zou zijn als ze met elkaar om bleven gaan terwijl zij tussen twee werelden heen en weer pendelde.

Ze vreeën nog een keer voordat ze vertrok. En deze keer lieten ze alle remmen los en werden ze door hun hartstocht verrast. Hij nodigde haar uit om tot de volgende morgen bij hem te blijven. Normaal deed hij dat nooit, maar hij wilde haar bij zich houden. Hij vond het afschuwelijk om haar terug te sturen naar de nachtmerrie waarin ze leefde. Maar ze zouden daar allebei aan moeten wennen, zij om terug te gaan en hij om haar te laten gaan. Hij bood haar geen vastigheid aan, alleen maar een tijdelijke opschorting van het leven dat ze leidde, en Maggie zei dat ze daar tevreden mee was. Maar ze vond het toch beter om die avond naar haar eigen huis terug te gaan.

Hij stond erop om haar met de auto thuis te brengen. Hij wilde niet dat ze een taxi nam. Het was te gevaarlijk waar zij woonde. Zij was goed voor hem geweest, nu wilde hij goed voor haar zijn. Op de terugrit naar huis voelde ze zich weer als Assepoester, zelfs nu nog meer omdat die Ferrari van hem was en geen gehuurde limousine.

'Ik zal je niet vragen mee naar boven te komen,' zei ze toen hij haar kuste.

'Je hebt vast een man en tien kinderen die je voor me verborgen wilt houden,' fluisterde hij plagend.

Ze lachte. 'Maar vijf, hoor.'

'Ik heb heel erg genoten vandaag met jou,' zei hij, en hij meende het.

'Ik ook,' zei ze toen ze hem nog een keer kuste.

'Ik bel je morgen,' beloofde hij.

Ze lachte weer. 'Ja, ja... dat zal wel.' Ze stapte uit de Ferrari, rende de stoeptreden op, maakte de voordeur open, zwaaide en verdween in het gebouw, denkend aan zijn laatste woorden tegen haar. Ze hoopte dat hij het zou doen, maar ze rekende er niet op. Maggie wist beter dan wie dan ook dat niets in het leven zeker was.

14

Adam belde Maggie vaak in de week na Jom Kipoer. Ze bracht verschillende keren de hele nacht bij hem door. Ze had bij Pier 92 net een baantje in de dagploeg gekregen, wat goed uitkwam. En ze vond het heerlijk om 's nachts bij hem te slapen. Alles leek perfect tussen hen te gaan en ze hielden zich allebei strikt aan hun afspraak. Zij stelde hem geen vragen over de toekomst en als ze een nacht gescheiden doorbrachten, vroegen ze elkaar naderhand niet wie ze hadden gezien en wat ze hadden gedaan. In feite was Adam zo met haar in zijn schik dat hij haar op de avonden dat hij haar niet zag toch opbelde, meestal laat en vlak voordat hij naar bed ging. Twee keer was hij verbaasd en een beetje van slag toen hij ontdekte dat ze niet thuis was. Maar hij vertelde haar niet dat hij had gebeld en liet geen bericht op haar antwoordapparaat achter. Ze zei nooit dat ze uit was geweest als hij haar weer zag. Maar in z'n eentje gaf hij aan zichzelf toe dat het hem niet lekker zat dat ze dan niet thuis op zijn telefoontje zat te wachten. Maar hij zei het nooit tegen haar. Ze bleven allebei hoog opgeven over de voordelen van hun vrijheid. In de eerste weken van hun relatie ging Adam niet naar bed met andere vrouwen, dat wilde hij niet, omdat hij verslaafd aan Maggie begon te raken. En zij zei openlijk tegen hem dat er niemand anders voor haar was. Maar in de weken daarna waren er altijd avonden waarop hij belde dat ze niet thuis was. Hij merkte dat hij daar hoe langer hoe meer de pest in kreeg. Daardoor kwam hij op de gedachte dat hij maar weer met andere vrouwen op stap moest gaan, alleen maar om zich niet te veel aan haar te hechten. Maar terwijl Halloween naderde, had hij er nog geen verandering in gebracht. Hij ging na een maand nog steeds alleen met haar om. Het was de eerste keer in jaren dat hij dat deed.

Adam maakte zich enigszins zorgen dat hij en Charlie elkaar zo weinig hadden gezien sinds Charlie een maand geleden was teruggekomen. Maar elke keer als hij belde en hem uitnodigde voor een of ander concert, had Charlie het te druk. Adam wist dat hij veel sociale verplichtingen had en veel werk voor zijn fonds moest verzetten, maar het irriteerde hem dat ze geen tijd hadden om elkaar te zien. Een voordeel daarvan was wel dat hij meer tijd voor Maggie had. Hij werd alsmaar ongeduriger en piekerde over wat ze uitspookte als ze niet bij hem was. Er waren nog altijd avonden die ze niet samen doorbrachten en dat zij zomaar niet thuis was. En ze vertelde hem nooit waar ze was geweest. De volgende dag kwam ze gewoon opgewekt en blij opdagen, dook weer met haar volstrekt onweerstaanbare lichaam bij hem in bed, zo gelukkig als een mens maar kon zijn. Hij werd met de dag gekker op haar. Zonder het te beseffen, versloeg ze hem op zijn eigen terrein. Alle vrijheden die hij zich in het begin wilde permitteren en waarover hij zich zo openlijk had uitgesproken, deden er hoe langer hoe minder voor hem toe. Gegeven het aantal keren dat ze niet thuis was als hij haar 's avonds laat belde, leek ze meer van haar vrijheid te profiteren dan hij.

En Adam had Gray nog minder gezien. Hij had hem een paar keer gesproken, maar Gray genoot van zijn gelukzalige huisje-boompje-beestje-situatie met Sylvia en wilde nergens heen. Adam stuurde hun ten slotte allebei een e-mail en haalde Gray en Charlie over voor een avondje stappen als jongens onder elkaar, twee dagen voor Halloween. Het was meer dan een maand geleden dat ze elkaar hadden gezien. En voor het eerst in jaren had dat zo lang geduurd. Ze klaagden alle drie dat de anderen onbereikbaar waren.

Ze ontmoetten elkaar in een steakhouse in de stad, wat een van hun lievelingstenten was, en Adam arriveerde als eerste. De andere twee kwamen vlak na hem binnenwandelen, en Adam kon zien dat Gray zwaarder was geworden. Niet veel, maar net genoeg om er voller in zijn gezicht uit te zien. Gray zei dat hij vaak samen met Sylvia kookte, en hij leek gelukkiger dan ooit. Ze hadden nu twee maanden een relatie en kenden elkaar al drie maanden. Hij zei dat er wat hem betreft nog geen alarmbellen waren gaan rinkelen. Zijn twee trawanten waren blij voor hem, maar dachten dat het nog te vroeg was om te kunnen oordelen. Gray zei dat ze nooit ruzie hadden en gelukkig met elkaar waren. Hij sliep nu niet meer in zijn atelierwoning, maar bleef elke nacht bij haar. Maar hij beweerde nog steeds dat hij niet officieel met haar samenwoonde. Hij 'logeerde' alleen bij haar. Dit woordenspel was voor Adam en Charlie alleen maar haarkloverij, maar Gray voelde zich er kennelijk beter bij als wanneer hij zou zeggen dat ze samenwoonden.

'En jij?' vroeg Adam wat kribbig aan Charlie. 'Waar heb jij in godsnaam de hele maand gezeten?'

'Ik ben veel op stap geweest,' zei Charlie enigszins raadselachtig, terwijl Gray zat te grijnzen. Charlie had een paar dagen geleden tegenover hem toegegeven dat hij zijn advies had opgevolgd en Carole Parker nu regelmatig zag. Er was nog niets tussen hen gebeurd, maar ze gingen vaak samen uit eten en leerden elkaar beter kennen. Ze zagen elkaar een paar keer per week, maar tot nu toe had hij haar zelfs nog niet gekust. Ze deden het rustig aan, en Charlie erkende onmiddellijk dat ze allebei doodsbang waren om gekwetst te worden.

Adam had de samenzweerderige uitdrukking op Grays gezicht gezien en wilde hem dwingen om te vertellen wat er aan de hand was. 'Jeminee, wat is er met jullie gebeurd? Gray woont zowat met Sylvia samen, of liever gezegd hij wóónt met haar samen, maar wil dat niet aan zichzelf toegeven, en jij klinkt alsof je ook op het punt staat je heil ergens anders te zoeken. Over verraders van de gedragscode voor vrijgezellen gesproken.' Zijn geklaag was volstrekt niet kwaad bedoeld, want hij was erg blij voor zijn vrienden. Ze waren al heel lang op zoek naar een vrouw en moesten uitkijken dat ze de boot niet misten. Voor hemzelf wist hij het allemaal nog niet. Zijn relatie met Maggie leek gestaag vooruit te gaan, maar was gedoemd nergens toe te leiden, zoals ze vanaf het begin hadden afgesproken. Ze gingen wel met elkaar, maar bleven ieder hun eigen leven leiden en doen wat ze wilden wanneer ze niet samen waren. Maar als ze bij hem was, was ze een hitsig moordwijf en vond hij het heerlijk in haar gezelschap. Hij scheen nooit genoeg van haar te kunnen krijgen en raakte zo nu en dan zelfs geïrriteerd door haar onafhankelijke geest. Dat was hem nog nooit eerder overkomen. Hij was altijd de onafhankelijke partij in zijn relaties geweest, maar Maggie was nog zelfstandiger. Ze scheen een heleboel tijd voor zichzelf nodig te hebben, wat hij ook altijd had gewild, maar niet met haar.

'En jij, mannetje?' vroeg Charlie snedig aan Adam tijdens het dessert. 'Je bent weinig mededeelzaam over wat je uitspookt. Nog iemand aan de haak geslagen? Of zijn het de gebruikelijke in de prijzen vallende hordes?' Charlie was de tel kwijtgeraakt van alle vrouwen met wie Adam, het liefst tegelijkertijd, wat had gehad.

'Ik heb ongeveer een maand iets met iemand,' zei Adam nonchalant. 'Het stelt niet veel voor. We hebben afgesproken dat we er geen serieuze relatie van maken. Ze weet dat ik niet wil trouwen.'

'En zij? Tikt bij haar het klokje al?' vroeg Charlie belangstellend.

Adam schudde zijn hoofd. 'Ze is te jong om een klokje te hebben. Dat is het voordeel van jonkies.'

'O jezus,' zei Gray rollend met zijn ogen, 'je gaat me toch niet vertellen dat ze veertien is. Als je niet uitkijkt beland je een dezer dagen nog eens in de gevangenis.' Ze vonden het heel leuk om hem met zijn jonge vriendinnetjes te plagen. Adam zei altijd dat ze alleen maar jaloers op hem waren.

'Rustig maar, jongens, ze is zesentwintig en echt heel aardig. En ze heeft absoluut een fantastisch lichaam.' En een fantastisch verstand. Dat wilde hij hen ook wel vertellen, maar dan zouden ze misschien ontdekken dat hij de weg volledig kwijt was, waar hij zo langzamerhand zelf ook bang voor begon te worden. Als hij verliefd werd op het verstand van een vrouw, wist hij dat er stront aan de knikker was. In werkelijkheid zaten ze alle drie in hetzelfde schuitje, maar waren ze nog niet zover om het tegenover elkaar te willen toegeven, of tegenover zichzelf. En problemen hadden zich in hun relaties nog niet aangediend. Ze hadden de eerste ruzies nog niet hoeven overleven of de doodgewone teleurstellingen hoeven verwerken die iedereen ondervond. Alles was nog nieuw en leuk. Wat er verder zou gebeuren, stond nog te bezien.

De drie mannen bleven op hun dooie gemak nog tot na middernacht zitten, pratend en drinkend en genietend van elkaars gezelschap. Ze hadden elkaar de afgelopen maand gemist en waren zich daar niet eens van bewust geweest. Ze waren zo druk in de weer geweest met andere dingen en brachten zo veel tijd met hun vriendinnen door, dat ze niet hadden beseft dat hun vriendengroepje zo'n essentieel onderdeel van hun leven uitmaakte en hoe snel het een leegte achterliet als ze elkaar niet zagen. Ze beloofden vaker samen te gaan stappen. En ondertussen genoten ze van hun gesprek over politiek, geld, investeringen, kunst, Grays nieuwe galerie dankzij Sylvia, en over hun respectievelijke bezigheden. Adam had twee nieuwe belangrijke cliënten aan zijn bestand weten toe te voegen en Charlie was blij met de vorderingen die bij het fonds werden gemaakt. Ze verlieten met tegenzin het restaurant en waren de laatsten die vertrokken.

'Laten we elkaar iets beloven,' zei Gray voordat hun wegen scheidden. 'Wat er ook moge gebeuren met de vriendinnen met wie we een relatie hebben, of anderen die na hen komen, laten we elkaar blijven opzoeken zodra het maar even kan, of ten minste elkaar over de telefoon spreken. Ik heb jullie tweeën gemist. Ik hou van Sylvia en ik vind het heerlijk om bij haar te logéren' - hij keek hen grijnzend aan - 'maar ik hou ook van jullie.'

'Amen,' zei Charlie om zijn voorstel te steunen.

'Gelijk heb je,' beaamde Adam.

Even later stapten ze in verschillende taxi's en keerden terug naar hun eigen levens en hun eigen vriendinnen. Adam belde Maggie toen hij thuis was, ook al was het al laat, en deze keer werd hij woedend toen hij ontdekte dat ze niet thuis was. Het was bijna één uur 's nachts. Wat spookte ze in godsnaam uit? En met wie?

Twee dagen later ging Charlie naar het Halloweenfeest dat Carole voor de kinderen in het opvangcentrum had georganiseerd. Ze had hem gevraagd verkleed te komen en hij had beloofd cakejes voor de kinderen mee te nemen. Hij vond het heerlijk om daar bij haar op bezoek te komen. Hij had haar twee keer tussen de middag mee uit eten genomen, één keer naar Mo's en één keer naar Sally's, maar meestal zag hij haar na het werk voor een dinertje. Dat was meer ontspannen en leek tactvoller. Ze wilden allebei geen tongen in beweging brengen. Ze waren er nog niet uit of wat ze met elkaar hadden vriendschap was of romantiek, of misschien een beetje van allebei, en totdat ze dat definitief hadden vastgesteld, wilden ze geen last hebben van de druk die anderen konden opleggen als ze het wisten. Adam en Gray waren de enige mensen aan wie Charlie het had verteld, en dat vertelde hij niet eens aan Carole toen hij haar de volgende morgen zag. Hij vertelde haar alleen dat hij erg had genoten samen met zijn vrienden, en zij zei dat ze daar blij om was. Ze had hen nog niet ontmoet, maar uit alles wat Charlie had verteld, kon ze opmaken dat het allebei interessante mannen waren waar je wat aan had, en die hij niet alleen trouw was, maar aan wie hij ook zeer gehecht was. Hij had gezegd dat ze als broers voor hem waren en dat respecteerde ze. Voor Charlie, die geen bloedverwant op de wereld meer had, waren zijn vrienden zijn familie geworden.

De kinderen zagen er schattig uit in hun Halloweenkostuums. Gabby was verkleed als Wonder Vrouw, en Zorro had een T-shirt aan met een s erop. Ze zei dat hij Superhond was. Er waren Lappen Lijsjes en kleine versies van Minnie Mouse, Ninja Turtles en Spidermannen, en een heuse heksenkring, en spoken. Carole droeg een zwarte, hoge punthoed en een groene pruik, een zwarte coltrui en een zwarte spijkerbroek. Ze zei dat ze te druk met de kinderen in de weer was om een ingewikkelder kostuum te dragen. Maar ze had haar gezicht groen geschminkt en had zwarte lippenstift op. Ze droeg tegenwoordig zelfs make-up als ze 's avonds uitgingen. Het was Charlie onmiddellijk opgevallen en hij had haar een compliment gegeven toen ze voor het eerst officieel gingen dineren. Ze had toen zowaar gebloosd, waarop ze had gezegd dat ze zich een idioot voelde, maar ze bleef zich toch opmaken.

Charlie was naar het Halloweenfeestje gekomen als de Laffe Leeuw uit The Wizard of Oz. Zijn secretaresse had het kostuum op de kop kunnen tikken in een winkel voor toneelkleding.

De kinderen genoten ontzettend en de cakejes waren een groot succes, en hij had ook een enorme lading Halloweensnoep meegenomen, omdat ze niet in de buurt langs de deuren konden gaan. Dat was te gevaarlijk en de meeste kinderen waren nog te jong. Tegen acht uur vertrokken Carole en Charlie. Ze hadden afgesproken om na afloop samen ergens te gaan eten, maar ze waren allebei doodmoe, en hadden zelf te veel snoep gegeten. Charlie had een handvol Snickers gegeten en Carole had niet van de chocoladepompoenen gevuld met marshmallows kunnen afblijven.

'Ik had je graag bij me thuis uitgenodigd,' zei ze voorzichtig, 'maar het is er een vreselijke puinhoop. Ik ben de hele week weg geweest.' Ze waren bijna iedere avond samen uit eten geweest, behalve op de avond dat hij met Adam en Gray had gegeten.

'Heb je zin om bij mij thuis iets te drinken?' vroeg hij op zijn gemak. Ze was daar nog niet geweest. Hij nam haar altijd mee uit en ze waren in een aantal restaurants geweest, waarvan ze de meeste wel leuk vonden maar sommige niet.

'Ja, gezellig' - ze glimlachte naar hem - 'maar ik blijf niet lang. Ik ben doodop.'

'Ik ook,' beaamde hij.

De taxi reed hard over Fifth Avenue en stopte voor Charlies huis. Hij stapte uit in zijn leeuwenkostuum en zij met haar groene pruik en groene gezicht, maar de portier glimlachte en begroette hen alsof hij in pak was en zij in avondjurk. Ze gingen zwijgend en glimlachend naar elkaar met de lift naar boven. En toen hij de deur van zijn appartement had geopend, knipte hij de lampen aan en liep naar binnen. Ze volgde hem voorzichtig en keek om zich heen. Het was een mooie, elegante woning. Overal stonden en hingen fraaie antieke spullen, waarvan hij de meeste had geërfd en sommige in de loop der jaren had gekocht. Carole liep langzaam door de woonkamer en bewonderde het uitzicht op het park.

'Wat is het hier prachtig, Charlie.'

'Dank je wel.' Het was een indrukwekkend appartement, zonder meer, maar de afgelopen maanden had hij het er nogal deprimerend gevonden. Alles leek er zo afgezaagd en oud uit te zien en het was er altijd zo doodstil als hij thuiskwam. Het was raar, maar de laatste tijd had hij zich op zijn boot gelukkiger gevoeld. Behalve dan in de uren die hij met haar doorbracht. Carole bleef staan om te kijken naar een verzameling foto's op een tafeltje, terwijl hij een glas wijn voor hen inschonk en de rest van de lampen ontstak. Er stonden verscheidene foto's van zijn ouders, een mooie van Ellen en een aantal van zijn vrienden. Er was één grappige bij van Charlie, Gray en Adam op de boot die zomer op Sardinië, maar alleen de drie musketiers stonden erop, niemand anders. En er was een foto van de Blue Moon in zijaanzicht in de haven.

'Tjongejonge, wat een schip,' zei ze terwijl hij haar een glas wijn gaf.

Hij had haar nog steeds niets over zijn jacht verteld, omdat hij op het juiste moment had gewacht. Het bracht hem in verlegenheid, maar hij wist dat hij haar vroeg of laat zou moeten vertellen dat hij een schip bezat. In het begin was hij bang dat het verwaand zou klinken, maar nu ze elkaar zo vaak zagen, en de mogelijkheid onderzochten om hun vriendschapsband nauwer aan te halen, wilde hij eerlijk zijn. Het was geen geheim dat hij rijk was. 'Gray, Adam en ik brengen ieder jaar de maand augustus op de boot door. Die foto is in Sardinië genomen. We hebben geweldig genoten,' zei hij enigszins nerveus. Ze knikte, nam een slokje wijn, liep toen achter hem aan naar de bank en ging zitten. 'Wie is de eigenaar van die boot?' vroeg ze nonchalant.

Ze had hem eerder verteld dat ze uit een familie van zeilers kwam en dat ze in haar jeugd heel veel op zeilboten had gevaren. Hij hoopte maar dat ze zijn boot ook zag zitten, omdat het een motorboot was, en die werden over het algemeen door zeilers 'stinkbommen' genoemd. Maar het stond buiten kijf dat de zijne een schoonheid was.

'Huur je haar?' vroeg ze.

Ze deed normaal, en hij glimlachte om haar groene gezicht. Zijn leeuwenpak zag er net zo mallotig uit terwijl hij daar ontspannen op de bank zat, met zijn dik behaarde poten gekruist en de leeuwenstaart omhooggekruld naast hem.

Ze giechelde. Ze waren me wel een mooi stel.

'Nee, we huren haar niet.' Hij beantwoordde haar tweede vraag voor de eerste.

'Is die boot dan van Adam?' Charlie had haar verteld dat hij ontzettend veel succes had en dat hij uit een rijke familie kwam. Hij schudde zijn hoofd en haalde een keer diep adem. 'Nee. Hij is van mij.'

Er viel een doodse stilte in de kamer terwijl ze hem diep in de ogen keek. 'Van jou? Dat heb je me nooit verteld,' zei ze met een totaal verbijsterd gezicht. Het was een gigantisch jacht.

'Ik was bang dat je er geen goed woord voor over zou hebben. Ik was net terug toen we elkaar voor het eerst ontmoetten. Ik breng er iedere zomer drie maanden in Europa op door, en een paar weken in de Caraïben in de winter. Het is verrukkelijk om erop te verblijven.'

'Dat geloof ik graag,' zei ze ernstig. 'Wauw, Charlie... dat is niet mis.'

Het was zo'n zichtbaar teken van Charlies enorme rijkdom en vormde zo'n scherp contrast met de manier waarop Carole werkte en leefde, en met alles waarin ze geloofde. Het was geen geheim voor Carole dat Charlie veel geld bezat, maar ze leefde veel eenvoudiger en onopvallender dan hij. Alles draaide voor haar om het opvangcentrum in Harlem en de mensen die er zaten, niet om een jacht dat ronddobberde op de Caraïbische Zee. Charlie wist dat ze spartaanser was dan hij. En hij wilde niet dat ze minder goed over hem zou denken vanwege zijn soms extravagante levensstijl. Hij wilde haar niet afschrikken. 'Ik hoop dat je er niet op afknapt,' zei hij zachtjes. 'Ik zou het fijn vinden als je ooit een keer meeging. Ze heet de Blue Moon.' Hij voelde zich beter nu hij het haar had verteld, hoewel hij nog niet wist hoe ze erover dacht. Ze zag eruit alsof ze enigszins geschokt was.

'Hoe groot is dat jacht?' vroeg Carole uit nieuwsgierigheid.

'Ruim zeventig meter.'

Carole floot van verbazing en nam een flinke slok wijn. 'Jezus... ik werk in Harlem... en jij hebt een jacht van ruim zeventig meter... Hoe zit dat, Charlie? Ik kan dat even niet met elkaar rijmen. Maar aan de andere kant,' zei ze om hem te verontschuldigen voor de buitenissige weelde van zijn bestaan, 'heb je me wel een miljoen dollar voor de kinderen gegeven. Als je niet zo veel geld had gehad, had je ons ook niet kunnen helpen. Dus misschien houdt het elkaar mooi in evenwicht.'

'Ik hoop het maar. Ik wil niet dat zoiets stoms als een boot tussen ons in zou komen te staan.'

Ze keek hem met ernstige maar ook liefdevolle ogen aan. 'Dat gebeurt niet,' zei ze langzaam. 'Dat hoop ik althans niet.' Hij had verder niets protserigs over zich en ze zag hoe belangrijk die boot voor hem was en hoe dol hij erop was. Het was alleen wel een heel, heel grote boot. 'Dan ben je in de zomer wel lang weg,' zei ze nadenkend.

'Misschien kun je volgend jaar met me mee,' zei hij hoopvol. 'En ik hoef niet zo lang weg te blijven. Ik had dit jaar geen dwingende reden om terug te komen, dus ben ik langer dan anders weggebleven. Soms zie ik er heel erg tegenop om terug te gaan. Vanwege de eenzaamheid.' Hij keek de kamer rond terwijl hij het zei en daarna weer naar haar. En toen glimlachte hij. 'Ik heb plezier op de boot, vooral met Gray en Adam. Ik kan niet wachten tot je ze ontmoet.' Maar Carole en Charlie waren daar nog niet aan toe. Ze wilden allebei meer tijd om de relatie op te bouwen, en toen dacht hij aan iets en legde een arm om haar heen. Dat had hij al dagen willen doen. 'Zo, nu ken je mijn grootste geheim. Ik heb een jacht.'

'Is het zo ellendig met je gesteld?'

'Ja. Ik heb nooit in de gevangenis gezeten. Ik ben nooit vervolgd wegens een misdaad, of zelfs maar voor een klein vergrijp. Ik heb geen kinderen, wettige of onwettige. Ik ben nooit bankroet verklaard. Ik ben nooit getrouwd geweest en heb nooit de vrouw van iemand anders afgepakt. Ik poets iedere avond voordat ik naar bed ga mijn tanden, zelfs als ik dronken ben, wat niet zo vaak gebeurt. Ik flos altijd. Ik betaal mijn parkeerbonnen. Even kijken, wat nog meer...' Hij stopte even om adem te halen.

Ze lachte om hem. De leeuwenstaart stond recht overeind tegen de rug van de bank. 'Je ziet er zo dwaas uit met die staart.'

'En jij, lieve meid, ziet er echt fantastisch uit met dat groene gezicht.' Zodra hij het had gezegd, kuste hij haar. En toen hij weer ophield, was ze buiten adem. Het was een avond vol verrassingen, maar tot nu toe waren het allemaal aangename geweest, ook al was ze een beetje geschrokken van de grootte van zijn boot. Voor haar leek het meer op een oceaanstomer dan op een gewone boot. 'Ik heb altijd al een vrouw met zwarte lippen en een groen gezicht willen kussen,' fluisterde hij, en ze lachte om wat hij zei. En hij kuste haar weer.

Deze keer sloeg ze haar armen stevig om hem heen. Hij riep dingen in haar wakker die ze vergeten was en jarenlang had onderdrukt. Ze had zich met hart en ziel op haar werk gestort en was al het andere vergeten. Maar in Charlies armen herinnerde ze zich weer hoe heerlijk het was om te worden gekust, en dat het nog heerlijker was om door een man liefgehad te worden. 'Dank je wel,' fluisterde ze terwijl hij haar dicht tegen zich aan hield. Ze was zo bang geweest om dat met hem te doen, om dicht bij hem te zijn en het risico te nemen weer verliefd te worden. Hij had haar voorzichtig zijn privéwereld binnengeleid en ze voelde zich veilig bij hem. Precies zoals hij bij haar. Hij leidde haar daarna rond door zijn appartement, toonde haar enkele van zijn schatten en de spullen waarvan hij het meeste hield. Foto's van zijn ouders en zus, schilderijen die hij in Europa had gekocht, inclusief een opmerkelijke Degas die boven zijn bed hing. En nadat ze er even naar had gekeken, leidde hij haar die kamer weer uit. Het voelde nog te vroeg voor hen om lang in zijn slaapkamer te blijven, maar door het zien van de Degas kwam de balletkunst ter sprake.

Ze vertelde hem dat ze vroeger had gedanst. 'Het was tot mijn zestiende heel belangrijk voor me, maar toen ben ik ermee gestopt,' zei ze met spijt in haar stem.

Nu begreep hij haar houding en haar gracieuze manier van bewegen beter. 'Waarom ben je ermee opgehouden?'

Ze glimlachte schaapachtig terwijl ze antwoordde. 'Ik werd te lang. Ik zou voor altijd veroordeeld worden tot de achterste rijen van het corps de ballet. Prima donna's zijn altijd klein, of dat waren ze althans. Ik geloof dat ze nu groter zijn, maar niet zo lang als ik.'

Er waren zo nu en dan nadelen verbonden aan haar lengte, maar wat Charlie betreft niet zoveel. Hij hield van haar lange, lenige gestalte. Ze kreeg het voor elkaar om er met die lengte zowel elegant als vrouwelijk uit te zien, en hij was aanzienlijk langer dan zij, dus maakte het hem helemaal niet uit. 'Zullen we een keer naar een balletvoorstelling gaan?' Haar ogen lichtten op terwijl hij het vroeg, en hij beloofde dat ze een keer zouden gaan. Er was zoveel wat hij samen met haar wilde doen. De pret was nog maar net begonnen.

Ze bleef tot het bijna middernacht was en hij kuste haar nog een paar keer. Ze belandden uiteindelijk in de keuken, waar ze nog een hapje zouden eten voordat ze vertrok. Ze hadden die avond niets fatsoenlijks gegeten, alleen maar heel veel cakejes en snoep, dus maakten ze sandwiches klaar en aten die babbelend aan de keukentafel op.

'Ik weet dat het belachelijk klinkt, Charlie.' Ze probeerde hem uit te leggen hoe ze zich voelde. 'Mijn hele leven heb ik al een hekel aan overbodige luxe, en aan het snobisme en de arrogantie van rijke mensen. Ik wil nooit opvallen, tenzij ik het heb verdiend. Niet omdat iemand die ik toevallig ken geld bezit. Ik wil arme mensen helpen en mensen die nooit geluk hadden gehad. Ik voel me al schuldig als ik iets doe wat anderen niet kunnen doen, of als ik meer geld uitgeef dan zij, dus doe ik dat niet. Niet dat ik het ook kan, hoor. Maar als ik het zou kunnen, zou ik het niet doen. Zo ben ik nu eenmaal.'

Hij wist dat al van haar, dus verbaasde het hem niet. Ze sprak nooit over haar familie, dus had hij geen idee of ze geld hadden. Gegeven de manier waarop ze leefde en de zaak waaraan ze haar leven wijdde, vermoedde hij van niet. Misschien hadden ze wel wat, maar niet veel. Met haar aristocratische verschijning kon ze best uit een degelijke familie komen, maar dan was het er waarschijnlijk wel een met bescheiden middelen. En het feit dat ze haar naar Princeton hadden laten gaan, was vast een zware aanslag op hun kapitaal geweest. 'Ik begrijp het,' zei hij rustig terwijl ze de laatste hap van hun sandwich namen. 'Vind je het afschuwelijk dat ik een boot heb?'

'Nee,' zei ze bedachtzaam. 'Ik zou zoiets alleen nooit kopen, als ik dat al zou kunnen. Maar je hebt het volste recht om je geld te besteden zoals je wilt. Je doet via het fonds heel veel goeds voor mensen. Ik heb alleen altijd het gevoel dat ik in troosteloze armoede moet leven en alles wat ik heb moet weggeven aan anderen.'

'Soms moet je een beetje voor jezelf houden om ervan te genieten.'

'Dat doe ik ook wel. Maar ik stop mijn geld liever terug in waar het vandaan komt. Ik voel me schuldig vanwege het salaris dat ik van het centrum opstrijk. Ik denk gewoon dat andere mensen het meer nodig hebben dan ik.'

'Je zult toch moeten eten,' betoogde hij. Hij voelde zich veel minder schuldig dan zij. Hij had op jonge leeftijd een gigantisch fortuin geërfd en was er in de loop der jaren buitengewoon verantwoordelijk mee omgesprongen. Hij genoot van de weelde, zijn schilderijen, de voorwerpen die hij verzamelde, en vooral van zijn boot. Hij verontschuldigde zich er nooit voor, behalve nu indirect tegenover Carole. Hun levensvisies verschilden wel, maar niet zoveel, hoopte hij.

'Misschien ben ik wat te ver gegaan,' gaf ze toe. 'Soberheid stelt me in staat om te voelen dat ik voor mijn zonden boet.'

'Ik zie helemaal geen zonden,' zei hij serieus. 'Ik zie een prachtige vrouw die haar leven geeft voor anderen en het vuur uit haar sloffen loopt. Vergeet alleen niet om ook wat van het leven te genieten.'

'Ik geniet ervan met jou, Charlie,' zei ze zachtjes, 'Altijd als we samen zijn.'

'Ik ook.' Hij glimlachte en kuste haar weer. Hij vond het heerlijk om haar te kussen en verlangde ernaar verder te gaan, maar hij durfde het nog niet. Hij wist hoe bang Carole was om te gehecht aan hem te raken, om weer gekwetst te worden, en hij had ook nog zijn eigen angsten waarmee hij worstelde. Hij was ook bang om gekwetst te worden en zat altijd te wachten op dat ene onoverkomelijke karaktergebrek dat aan de oppervlakte kon komen. In haar geval was het een duidelijk zichtbaar gebrek, geen verborgen gebrek. Het lag bij wijze van spreken voor het oprapen. Hun achtergronden verschilden nogal. Zij was een psycholoog, toegewijd aan haar werk in Harlem, en zijn wereldje werkte haar op de zenuwen. Ze was geen debutante of dame uit de hoogste kringen, en keurde zelfs zijn luxe manier van leven af, hoewel ze absoluut niets tegen hem had. Maar de grote vraag voor hem was of ze haar bezwaren kon overwinnen en zijn manier van leven accepteren. Als ze samen door zouden gaan, en bij elkaar zouden blijven, zou ze in het reine moeten komen met die tegenstrijdigheid, en hij ook. Op dit moment dacht hij dat ze het wel zouden redden. Het probleem lag wat dat betreft nu meer bij Carole dan bij hem. Zij was degene die bereid zou moeten zijn om hem de frivole uitspattingen binnen zijn weelderige wereld te vergeven, zonder van hem weg te willen rennen.

Hij bracht haar in een taxi naar huis en kuste haar bij de voordeur. Ze nodigde hem niet uit binnen te komen; ze had hem eerder al verteld dat het er een rommeltje was. Hij had haar eenkamerwoning nog nooit gezien, maar hij kon zich wel voorstellen dat het niet makkelijk was om in één kamer te wonen. En ze leidde een druk leven.

Hij kuste haar op het puntje van haar neus voordat hij haar liet gaan, en ze lachte toen ze zag dat hij groene lippen had. Haar gezicht was nog steeds groen geschminkt van het Halloweenfeestje die avond.

'Ik bel je morgen,' beloofde hij toen hij weer in de taxi zat. 'En ik zal voor balletkaartjes zorgen, misschien voor volgende week.'

Ze zwaaide en bedankte hem nog een keer, en verdween toen in het huis terwijl hij wegreed.

Zijn appartement leek leeg zonder haar toen hij weer thuis was. Hij hield ervan zoals ze de leemtes in zijn omgeving, zijn leven, zijn hart opvulde.

15

Charlies secretaresse vertelde hem de volgende morgen dat ze kaartjes had weten te bemachtigen voor het ballet op vrijdagavond. Het was naar verluidt een uitstekende opvoering van Giselle, en hij liet een boodschap achter op Caroles antwoordapparaat om het haar te vertellen, en ging toen zitten om zijn post te openen. Zijn nieuwe adresboek van oud-studenten van Princeton was gearriveerd en voor de grap zocht hij Caroles naam op. Hij wist in welk jaar ze was afgestudeerd, dus zou ze niet moeilijk te vinden moeten zijn. Hij bladerde door de juiste pagina's en fronste zijn wenkbrauwen toen hij haar naam nergens zag staan.

Hij dacht nog een keer goed na over welk jaar ze had genoemd en nam de lijst weer door. Ze stond er niet in, wat raar was. Er was kennelijk een fout gemaakt. Later die ochtend zei hij er iets over tegen zijn secretaresse en besloot hij Carole een plezier te doen, en haar wat tijd te besparen, want hij wist zeker dat ze het zelf ook zou hebben rechtgezet. Hij vroeg zijn secretaresse het Bureau Oud-studenten te bellen en het verzuim aan hen door te geven. Hij gaf haar Caroles volledige naam, Carole Anne Parker, en het juiste jaar van haar afstuderen.

Hij was later die middag druk in de weer met een rapport toen zijn secretaresse hem via de interne telefoon opbelde. Hij nam enigszins afwezig op. Hij probeerde net wijs te worden uit een paar buitengewoon ingewikkelde financiële plannen voor de verre toekomst en moest zich inspannen om te begrijpen wat ze zei.

'Ik heb net het Bureau Oud-studenten gebeld, zoals u me vroeg, meneer Harrington. En ik heb ze mevrouw Parkers naam en afstudeerjaar gegeven. Ze zeiden dat er nooit iemand met die naam op Princeton was afgestudeerd. Ik heb ze gevraagd het nog een keer na te kijken, en dat hebben ze gedaan. Ik geloof niet dat ze ooit op Princeton heeft gezeten. Misschien is het een misverstand. Het Bureau Oud-studenten bleef erbij dat ze haar niet kenden.'

'Dat is belachelijk. Geef me het nummer, dan bel ik ze zelf wel.' Hij ergerde zich aan hun domheid en hij wist zeker dat Carole dat ook zou doen. Hij wist zelfs bij welk studentencorps ze was aangesloten geweest. Het stond met koeienletters in haar cv dat ze op Princeton had gezeten.

Maar toen hij hen vijf minuten later belde, vertelden ze hem hetzelfde. Ze reageerden zelfs buitengewoon onvriendelijk en zeiden dat ze dat soort fouten niet maakten. Carole Anne Parker was nooit op Princeton afgestudeerd. Volgens hun gegevens had er, nadat ze er nog dieper in waren gedoken, niemand met die naam ooit op hun universiteit gezeten. Toen hij ophing, liep er een koude rilling over zijn rug. En hoewel hij het gevoel had dat hij zich monsterlijk gedroeg, belde hij vijf minuten daarna de psychologische faculteit van Columbia University. Ze vertelden hem hetzelfde. Ze had nooit op Columbia gezeten. Toen hij ophing, wist hij dat hij hét karaktergebrek had gevonden. De vrouw op wie hij verliefd was, was een oplichtster. Wie ze ook was, en hoe goedbedoeld haar werk voor het opvangcentrum ook was, ze had de diploma's helemaal niet die ze beweerde te hebben. Ze had zelfs een miljoen dollar van het fonds afgetroggeld gebaseerd op vervalste getuigschriften en een nepreputatie. Het was bijna misdadig, behalve dan dat ze het geld niet voor zichzelf had willen hebben maar om anderen te helpen. Hij had geen idee wat hij met die informatie aan moest. Hij had tijd nodig om erover na te denken en het te verwerken. Toen ze hem die middag belde, voor het eerst sinds hij haar zes weken eerder had ontmoet, nam hij haar telefoontje niet aan. Hij kon niet zomaar uit haar leven verdwijnen, hij wilde uitleg van haar hebben. Maar eerst had hij tijd nodig om het in zich op te nemen. Over twee dagen zou hij met haar naar die balletvoorstelling gaan en hij besloot om tot die tijd niets te zeggen en het daarna af te handelen. Hij belde haar aan het einde van de middag en zei dat er in de raad van bestuur een crisis was ontstaan en dat hij haar tot vrijdag niet kon ontmoeten. Ze zei dat ze het best begreep en dat haar dat soort dingen ook overkwam. Maar toen Carole had opgehangen, vroeg ze zich wel af waarom hij zo koeltjes had geklonken.

In werkelijkheid was hij bijna in huilen uitgebarsten. Hij voelde zich zwaar bedonderd en gedesillusioneerd. De vrouw die hij vanaf de eerste dag dat ze elkaar hadden ontmoet zo vreselijk had bewonderd, was een oplichtster.

Hij bracht twee lange, martelende dagen door in afwachting van hun volgende ontmoeting, en toen hij haar op vrijdag voor het ballet ophaalde, zag ze er allerliefst uit. Ze droeg de voorgeschreven korte zwarte cocktailjurk, hoge hakken en een eenvoudig zwart bontjasje. Ze was prachtig gekleed en had zelfs twee uiterst keurige pareltjes in haar oren die van haar moeder bleken te zijn geweest. Hij geloofde nu geen woord meer van wat ze zei. Ze had alles tussen hen bezoedeld met haar leugens over Columbia en Princeton. Hij vertrouwde haar niet meer, en zij vond hem die avond maar stug en slecht gehumeurd. Toen het doek openging, vroeg ze hem of het wel goed met hem ging. Hij knikte. In de taxi had hij nauwelijks wat tegen haar gezegd en zelfs niet toen ze bij het Lincoln Center aankwamen. En nu vond Carole hem er echt verschrikkelijk uitzien. Ze kon er alleen maar van uitgaan dat er, sinds de laatste keer dat ze hem had gezien, iets ellendigs bij het fonds was gebeurd.

In de pauze gingen ze naar de bar om iets te drinken, en op een gegeven moment excuseerde Carole zich om even naar het toilet te gaan. En precies op datzelfde moment schoot er een stel op haar af. Ze draaide haar hoofd af alsof ze hen wilde ontlopen, wat Charlie onmiddellijk opviel en waardoor hij vanbinnen ineenkromp. Het enige wat ze tegen hem zei was dat het vrienden van haar ouders waren en dat ze hen niet kon uitstaan, en toen ging ze er als een haas vandoor. Het drong tot Charlie door wie het waren toen de vrouw in kwestie op hem afstevende, haastig gevolgd door haar man. Hij kende hen ook en moest toegeven dat hij hen ook niet mocht. Het waren onuitstaanbare hielenlikkers die tot in de hogere kringen wilden doordringen.

De vrouw wauwelde een heel eind weg over de voorstelling en zei dat ze de productie van het afgelopen seizoen beter had gevonden. En ze ging tot vervelens toe door over de zwakke en sterke punten van het dansgezelschap, vestigde haar kraaloogjes toen op Charlie en maakte een duistere opmerking waar hij in eerste instantie niets van begreep.

'Nou, u hebt een goede slag geslagen, hè?' zei ze met een veelbetekenende blik, maar toch vals klinkend.

Charlie had geen idee waarover ze het had terwijl hij haar aanstaarde en wilde dat Carole terugkwam. Hoe boos hij ook op haar was, niet op zijn gemak naast haar staan was heel wat aangenamer dan in zijn eentje met deze vreselijke vrouw en haar schijnheilige man opgescheept te zitten die hem alleen maar niet meer loslieten omdat hij was wie hij was.

'Ik heb gehoord dat ze bijna volledig is ingestort toen haar man haar verliet. Ik snap trouwens niet waarom ze hem nodig zou hebben, de Van Horns hebben heel wat meer geld dan hij. Hij is maar een nieuwe rijke. De Van Horns zijn een van de oudste vermogende families van dit land.'

Charlie had geen idee waarom ze het tegen hem over de Van Horns had. Hij kende Arthur Van Horn zelf, hoewel niet goed. Hij was een van de conservatiefste mannen die hij ooit had ontmoet, en vast de meest nerveuze en beslist de allersaaiste, en hoeveel geld ze bezaten, interesseerde Charlie absoluut niet. 'De Van Horns?' vroeg Charlie niet-begrijpend. De vrouw braakte daarna allerlei roddels en details uit waarvan het Charlie duizelde. Ze had het over een vrouw wier man haar verlaten had en die kennelijk een Van Horn was. In Charlies oren klonk het ontzettend idioot, terwijl ze hem aankeek alsof hij zo dom was als het achtereind van een varken.

'De Van Horns,' zei de vrouw. 'Ik had het over het meisje Van Horn. Dat was toch degene die bij u stond toen ik naar u toe kwam?' Ze keek hem aan alsof hij knettergek was.

En toen drong het ineens tot hem door wat ze had gezegd. Hij had het gevoel alsof hij door de bliksem werd getroffen. 'Natuurlijk. Neem me niet kwalijk. Ik was er even niet helemaal met mijn hoofd bij. Mevrouw Van Horn, natuurlijk.'

'Bent u haar vriend?' vroeg ze hem vrijpostig.

Vrouwen zoals zij schaamden zich volstrekt niet om onbehoorlijke vragen te stellen. Ze gedijden op het verzamelen van informatie, die ze later konden gebruiken om anderen ermee te imponeren dat ze ingewijden in de hoogste kringen waren, hoewel ze dat vaker niet dan wel waren. Ze kenden de 'juiste' mensen, maar iedereen had een hekel aan ze.

'We zijn zakenrelaties,' zei hij knikkend. 'Het fonds is betrokken bij haar kinderopvangcentrum. Ze doen heel goed werk met mishandelde kinderen. Wat was de naam van haar ex-man ook alweer? Weet u dat?'

'Was het niet Mosley? Of Mossey? Zoiets. Afschuwelijke man. Hij heeft een gigantisch vermogen opgebouwd. Ik geloof dat hij na Carole getrouwd is met een meisje dat zelfs nog jonger was dan zij. 't Is toch doodzonde dat het haar zo erg heeft aangegrepen.'

'Zijn naam was niet Parker, hè?' Charlie was nu een man met een missie. Hij wilde de waarheid weten, uit welke bron die ook kwam. Zelfs van zulke mensen als deze weerzinwekkende omhooggevallen hielenlikkers.

'Nee, natuurlijk niet. Dat is de meisjesnaam van haar moeder. De Parker Bank, in Boston. Niet zo rijk als de Van Horns, maar in zeer goeden doen. Leuk voor Carole dat ze van twee kanten veel erft, niet slechts van één. Sommige mensen zijn voor het geluk geboren,' zei ze.

Charlie knikte terwijl hij Carole zag naderen. Het was makkelijk om haar, met haar hoge hakken, in de massa te ontdekken, en hij gebaarde dat hij naar haar toe kwam. Hij bedankte zijn informante en vertrok. Er waren hem de afgelopen paar dagen zo veel leugens ter ore gekomen, dat hij niet meer wist wat hij over Carole moest geloven.

'Sorry dat ik je alleen met dat afgrijselijke mens achterliet. Ik dacht dat als ik in de buurt bleef, ze niet meer zou zijn weg te slaan. Heeft ze je de oren van het hoofd gekletst?'

'Ja,' zei hij kortaf.

'Dat doet ze altijd. Ze is de grootste roddeltante van New York. Het enige waarover ze het altijd heeft is wie met wie is getrouwd, wie iemands grootvader was en hoeveel geld ze hebben geërfd of verdiend. God mag weten waar ze al die informatie vandaan haalt. Ik kan haar gewoon niet uitstaan.' Hij knikte alleen maar, waarna ze de massa achternaliepen terug naar hun plaatsen. Het doek ging onmiddellijk weer op en Charlie leunde houterig opzij in zijn stoel, zo ver mogelijk van haar af. Caroles onoverkomelijke karaktergebrek, zo had hij de afgelopen paar dagen ontdekt, was niet dat wat voor de hand lag, namelijk dat ze een eenvoudige achtergrond had en dat ze zich ongemakkelijk in zijn milieu voelde, of zelfs maar dat ze een oplichtster was, zoals hij woensdag had gedacht. Nee, haar gebrek was, zoals nu was gebleken, nog eenvoudiger. Ze was een leugenaar van de bovenste plank.

Toen de voorstelling was afgelopen en het doek opging, glimlachte ze naar hem en bedankte hem. 'Het was echt prachtig. Dank je wel, Charlie. Ik vond het verrukkelijk.'

'Daar ben ik blij om,' zei hij beleefd. Hij had beloofd haar na afloop mee uit eten te nemen, maar hij had er geen zin meer in. Wat hij haar te vertellen had, wilde hij niet in een openbare gelegenheid zeggen. Hij stelde voor om naar zijn appartement te gaan. Ze glimlachte bij het idee en zei dat ze roerei voor hem kon maken. Hij knikte, en het lukte hem nauwelijks om over koetjes en kalfjes te praten op de korte rit terug naar zijn huis. Ze had geen idee wat er die avond mis met hem was, maar het was haar volstrekt duidelijk dat hij ergens door van streek was. En ze hoefde niet lang te wachten om erachter te komen wat dat was.

Hij maakte de voordeur open, deed het licht aan, liep met grote passen de woonkamer in met haar achter hem aan, en nam niet eens de moeite om te gaan zitten. Hij draaide zich om en keek haar met een verontwaardigde blik aan.

'Waar dacht je eigenlijk al die tijd mee bezig te zijn met al dat godvergeten pretentieuze gelul over dat je een hekel hebt aan studentencorpsen en de hogere kringen en mensen met geld? Waarom heb je verdorie tegen me gelogen? Je bent niet een eenvoudig meisje dat zich afslooft om de armen in Harlem te redden. Je komt uit hetzelfde milieu als ik, je hebt op dezelfde universiteit gezeten. Je doet dezelfde dingen als ik, om dezelfde redenen als ik, en je bent net zo hartstikke rijk als ik, mevrouw Van Horn, dus hou alsjeblieft op met dat trotse gezeik over hoe onprettig en weinig op je gemak je je in mijn wereldje voelt.'

'Waar haal je dat ineens allemaal vandaan? En het gaat je helemaal geen barst aan hoe rijk ik ben. Daar gaat het allemaal om, Charlie. Ik wil niet bewonderd of versierd of gerespecteerd worden, of door het stof moeten gaan, alleen vanwege wie mijn grootvader was. Ik wil dat anderen me respecteren en me mogen om wie ik ben. En er is verdorie geen andere manier om dat te doen met een naam als Van Horn, dan mijn moeders naam gebruiken. Nou en? Wil je me daarom soms aanklagen? Jezusmina. Ik ben jou of wie dan ook geen enkele verklaring schuldig.' Ze was net zo boos als hij.

'Ik wil niet dat je tegen me liegt. Ik wil dat je me de waarheid vertelt. Hoe kan ik je in vredesnaam vertrouwen als je zelfs tegen me liegt over wie je bent? Waarom heb je het me niet verteld, Carole?'

'Om dezelfde reden dat jij me niet over je jacht hebt verteld. Omdat je dacht dat je me daardoor zou wegjagen of afschrikken of afstoten, of misschien was je bang dat ik achter je geld aan zat. Nou, dat ben ik niet, idioot. Ik heb zelf geld. En alles wat ik heb gezegd over dat ik me in jouw wereldje niet op mijn gemak voel, is waar. Ik heb mijn hele leven een hekel aan dat wereldje gehad, ik ben er in opgegroeid, het kwam mijn neus uit. Al die pompeuze ijdelheid en vormelijkheid en dat gezwets en die pretentieuze onzin waarvan ik geen deel wil uitmaken. Ik hou van wat ik doe. Ik hou van die kinderen. En dat is het enige wat ik nu wil. Ik heb geen zin in een luxe leventje. Ik heb er geen behoefte aan. Ik haatte het toen ik het wel had. Ik heb het vier jaar geleden opgegeven en ik ben nu veel gelukkiger. En ik keer nooit meer terug in dat milieu, voor jou niet en voor niemand niet.' Ze snoof bijna van woede.

'Maar je bent erin geboren. Je hoort daar thuis, ook al wil je er niet bij horen. Waarom ging ik op mijn knieën voor je om me te verontschuldigen? Je had het me wat dat betreft toch ietsje makkelijker kunnen maken? Je had me ten minste kunnen vertellen wie je bent in plaats van me voor gek te laten staan. Was je wel van plan het me te vertellen? Ooit? Of was je van plan om altijd het eenvoudige meisje te blijven uithangen en mij op handen en voeten rond te laten kruipen om me te verontschuldigen voor wat ik heb, en wie ik ben, en voor de manier waarop ik leef? En nu ik erover nadenk, ik geloof er geen barst van dat je in een eenkamerwoning woont. Nee, hè? Je bezit dat hele huis, hè?' Zijn ogen schoten vuur. Ze had over alles tegen hem gelogen.

Ze boog even haar hoofd en keek hem toen aan. 'Ja, dat is zo. Ik wilde naar Harlem verhuizen toen het centrum openging, maar mijn vader wilde het niet hebben. Hij stond erop dat ik dat huis kocht, maar ik wist niet hoe ik dat aan je moest uitleggen.'

'In je familie is er tenminste nog iemand met wat verstand, ook al heb jij dat niet. Je zou jezelf daar in levensgevaar brengen, en dat loop je nog steeds. Je bent Moeder Teresa niet, jeminee. Je bent een rijk meisje, zoals ik een rijk jongetje was, op een veel te jonge leeftijd. En nu ben ik een rijke man. En weet je wat? Als mensen dat niet zien zitten, dan donderen ze maar op. Want dat ben ik nu eenmaal. Misschien hou jij er op een dag ook wel mee op je ervoor te verontschuldigen. Maar tot je erachter bent gekomen dat het oké is om te zijn wie je bent, kun je niet de hele tijd blijven liegen en doen alsof je niet bent wie je bent. Dat was stom en is waardeloos, en je hebt mij voor schut gezet. Ik heb van de week dat verdomde Bureau Oud-studenten van Princeton opgebeld om te zeggen dat ze een fout hadden gemaakt omdat ze je van de lijst hadden gehaald. Ze zeiden tegen me dat je daar nooit had gestudeerd, omdat ik natuurlijk dacht dat je Parker heette. En toen dacht ik dat je een oplichtster was. En toen bleek dat je de boel niet alleen oplichtte, maar dat je een leugenaar bent. In relaties zijn mensen het aan elkaar verplicht eerlijk te zijn, wat dat ook mag inhouden. Ja, ik heb een boot. Ja, ik heb veel geld. En jij ook. Ja, je bent een Van Horn. Wat maakt dat verdomme uit? Maar nu je eenmaal op die manier tegen me hebt gelogen, vertrouw ik je niet meer, geloof ik je niet meer, en om je de waarheid te zeggen, wil ik niet meer met je omgaan. Totdat je voor jezelf hebt uitgezocht wie je bent en wie je als volwassene wilt zijn, geloof ik niet dat wij elkaar nog iets te zeggen hebben.' Hij was zo overstuur dat hij van top tot teen trilde.

En zij ook. Ze haatte het dat het op deze manier boven tafel was gekomen, maar in zekere zin was ze ook opgelucht. Ze had het afschuwelijk gevonden om tegen hem te liegen. Het was één ding om het niet te vertellen aan de mensen met wie ze op het centrum werkte, maar het was heel wat anders om het hém niet te vertellen. 'Charlie, ik wilde alleen maar dat je me graag mocht om wie ik ben, niet om hoe mijn vader heet.'

'Wat dacht je dan? Dat ik achter je geld aan zou gaan? Dat is belachelijk en dat weet je. Je hebt van deze hele relatie een schijnvertoning gemaakt, en met dat gelieg van je over al die dingen toon je een volstrekt gebrek aan respect voor mij.'

'Ik heb alleen tegen je gelogen over mijn naam, en over mijn achtergrond. Dat is niet belangrijk. Ik blijf wie ik ben. En ik bied mijn excuses aan. Je hebt gelijk, dat had ik niet moeten doen. Maar ik heb het wel gedaan. Misschien was ik eenvoudigweg alleen maar bang. En zodra je me als Carole Parker kende, was het veel moeilijker om je uit te leggen wie ik echt was. Ik heb niemand vermoord, lieve hemel, en ik heb je geld niet gestolen.'

'Je hebt mijn vertrouwen afgepakt, en dat is erger.'

'Charlie, het spijt me. En ik ben verliefd op je, denk ik.' Terwijl ze dat zei, rolden de tranen over haar wangen. In haar eigen ogen had ze alles verprutst en ze voelde zich er afschuwelijk om. Ze hield van alles aan hem.

'Ik geloof je niet.' Hij spuwde de woorden eruit. 'Als je verliefd op me was, zou je niet tegen me hebben gelogen.'

'Ik heb een fout gemaakt. Dat doen mensen soms. Ik was doodsbenauwd. Ik wilde zo graag dat je van me hield om wie ik ben.'

'Die kant ging het op. Maar God mag weten wie je echt bent. Ik werd verliefd op Carole Parker, een eenvoudig meisje uit Nergenshuizen, zonder een cent te makken. Nu blijk je iemand anders te zijn. Een rijke erfgename, verdomme.'

'Is dat zo erg? Kun je me dat niet vergeven?'

'Misschien niet. Erg is dat je tegen me hebt gelogen, Carole. Dat is het ergste.' Terwijl hij het zei, wendde hij zich van haar af en staarde uit het raam naar het park. Hij bleef heel lang zo staan, met zijn rug naar haar toe. Ze hadden voor vanavond wel genoeg tegen elkaar gezegd, en misschien wel voor altijd.

'Wil je dat ik wegga?' vroeg ze met een gesmoorde stem.

Hij gaf in eerste instantie geen antwoord, maar toen knikte hij en zei ten slotte: 'Ja. Het is uit. Ik zou je nooit kunnen vertrouwen. Je hebt bijna twee maanden tegen me gelogen. Dat is verdomd lang.'

'Het spijt me,' zei ze zachtjes.

Hij stond nog steeds met zijn rug naar haar toe, hij wilde haar gezicht niet zien. Het deed te veel pijn. Het onoverkomelijke gebrek hing loodzwaar tussen hen in.

Ze liep stilletjes zijn appartement uit en trok de deur achter zich dicht. Ze trilde nog steeds toen ze in de lift stapte, en nog steeds toen ze er beneden weer uitstapte. Ze zei tegen zichzelf dat het allemaal belachelijk was. Hij was boos op haar omdat ze rijk was, terwijl hij in feite nog rijker was. Maar daar ging het niet om, dat wist ze. Hij was woedend op haar omdat ze tegen hem had gelogen.

Ze nam een taxi terug naar huis en hoopte dat hij haar die avond zou bellen. Dat deed hij niet. Hij belde haar die avond niet en de volgende dag niet. Ze luisterde voortdurend haar voicemail af. Een paar weken later had hij haar nog steeds niet gebeld. Ten slotte besefte ze dat hij dat nooit meer zou doen. Wat hij die avond tegen haar had gezegd, was waar. Hij had gezegd dat het uit was tussen hen, dat hij haar niet meer kon vertrouwen. Hoe goed haar bedoelingen ook waren, ze had het o zo belangrijke vertrouwen tussen hen geschonden dat de essentie van een relatie is. Hij wilde haar niet meer zien, of met haar praten, of bij haar zijn. Ze wist nu dat ze verliefd op hem was, maar ze wist ook dat dat er niets aan zou veranderen. Charlie was voorgoed uit haar leven verdwenen.

16

Adam en Maggie zaten op een rustige avond bij hem thuis, toen zij ineens zonder enige aanleiding over Thanksgiving begon te praten dat over twee weken werd gevierd. Ze had er eerder niet aan gedacht, maar nu ze zo veel tijd samen doorbrachten, wilde ze die dag met hem vieren en ze vroeg zich af of hij dan iets met zijn kinderen ging doen. Ze had hen allebei nog niet ontmoet, omdat Adam en zij het erover eens waren dat de tijd nog niet rijp was. Ze waren nu bijna iedere avond samen, en hij vond het heerlijk in haar gezelschap. Maar zoals hij tegen haar had gezegd, was hun relatie nog steeds in de testfase en moesten ze de werkelijke vuurproef nog doorstaan.

'Thanksgiving?' Hij keek haar verbaasd aan. 'Hoezo?'

'Ga je iets met je kinderen doen?'

'Nee, Rachel neemt ze mee naar haar schoonouders in Ohio. We zorgen met Thanksgiving en Kerstmis ieder jaar om en om voor de kinderen. Dit is voor Thanksgiving mijn vrije jaar.'

Ze glimlachte. Ze hoopte dat het positief voor haar uitpakte. Ze had al jarenlang geen echte Thanksgiving meer gevierd, met mensen om wie ze gaf. Niet meer sinds ze heel klein was geweest, als het toen al gebeurde. Ze had één keer samen met haar moeder een kalkoen gebraden, maar haar moeder was toen te dronken geworden om hem op te eten en was in slaap gevallen voordat hij gaar was. Maggie had er uiteindelijk alleen aan de keukentafel van gegeten. Maar haar moeder was er tenminste geweest, ook al lag ze bewusteloos in de kamer ernaast.

'Denk je dat we hem samen kunnen doorbrengen?' vroeg ze. Ze zat dicht tegen hem aan gekropen en keek hem aan.

'Nee, dat kan niet,' zei hij met een stuurs gezicht.

'Waarom niet?' Ze vatte zijn antwoord als een botte afwijzing op. Het ging de laatste tijd allemaal zo goed tussen hen dat de norsheid van zijn antwoord haar overviel en kwetste.

'Omdat ik naar mijn ouders moet. En ik kan je niet meenemen.' Met een naam als O'Malley zou zijn moeder een hartverzakking krijgen. Bovendien ging het haar niets aan met wie hij omging.

'Waarom ga je erheen? Ik dacht dat het op Jom Kipoer vreselijk voor je was geweest.' Ze begreep hem volstrekt niet.

'Dat is zo. Maar dat doet er niet toe. In mijn familie moet je op feestdagen komen opdraven alsof je een bevel hebt gekregen om voor de rechter te verschijnen. Het heeft niets met genieten te maken, maar alles met traditie en verplichtingen. Hoe gek ik ook van ze word, ik vind familie toch belangrijk. De mijne deugt voor geen meter, maar ik vind dat ik er heen moet en mijn respect betonen. God mag weten waarom, maar ik heb het gevoel dat ik het hun verschuldigd ben. Mijn ouders zijn oud, ze zullen niet veranderen, dus doe ik braaf wat er van me wordt verwacht en ga ik. Kun je nergens heen?' Hij trok een diep ongelukkig gezicht toen hij het haar vroeg. Hij vond het vreselijk om eraan herinnerd te worden dat hij weer een snert feestdag met zijn familie moest doorbrengen. Hij haatte feestdagen, en had ze om die reden altijd gehaat. Het lukte zijn moeder jaar in, jaar uit om ze allemaal voor hem te verpesten. Het enige geluk dat hij had, was dat zijn ouders Chanoeka vierden en geen Kerstmis, zodat hij de kerstdagen met zijn kinderen kon doorbrengen. Dat was tenminste leuk. Feestdagen op Long Island waren dat nooit. 'Wat ga je met Thanksgiving doen?'

'Thuiszitten, in mijn eentje. De andere meiden gaan allemaal naar hun familie.' En zij had uiteraard geen familie om naartoe te gaan.

'Je gaat me geen schuldgevoelens bezorgen, hoor!' schreeuwde hij bijna tegen haar. 'Die bezorgt mijn moeder me al meer dan genoeg. Maggie, het spijt me echt dat je nergens heen kan, maar ik kan er niets aan doen. Ik moet naar huis.'

'Dat begrijp ik niet,' zei ze verdrietig. 'Ze behandelen je als een stuk vuil. Dat heb je me verteld. Waarom zou je dan naar huis gaan?'

'Ik heb het gevoel dat het moet,' zei hij met een gespannen stem.

Hij wilde zijn beslissingen niet tegenover haar hoeven verdedigen. Het was zo al moeilijk genoeg. 'Ik heb geen keuze.'

'Ja, die heb je wel,' zei ze met klem.

'Nee, niet waar. Ik wil hier niet meer met je over praten. Het is gewoon zo, punt uit. Ik ben 's avonds weer thuis. In het weekend daarna kunnen we wat samen doen.'

'Daar gaat het niet om.'

Ze dramde door en dat beviel hem helemaal niet. Ze kwam op gevaarlijk terrein.

Maar ze nam het risico om hem nog meer onder druk te zetten en zei: 'Als dit een relatie moet voorstellen, dan wil ik de feestdagen met jou doorbrengen. We zijn al twee maanden samen.' 'Maggie, zit me niet zo op mijn huid,' waarschuwde hij haar. 'We hebben geen vaste relatie. We hebben een verhouding. Dat is wat anders.'

'Nou, neem me niet kwalijk, hoor,' zei ze sarcastisch, 'maar ben jij hier soms de baas?'

'Je weet wat we in het begin hebben afgesproken. Jij leidt jouw leven. Ik leid het mijne. Ondertussen zoeken we elkaar op wanneer het ons allebei uitkomt. Nou, op Thanksgiving komt het mij niet uit. Ik wilde dat het wel zo was. Geloof me, ik wilde echt dat het wel zo was. En ik zou blij zijn als ik het met jou kon vieren. Maar dat kan niet. Thanksgiving met mijn ouders is heus een heidens karwei. Ik kom thuis met migraine, maagpijn en de pest in mijn lijf, maar het dondert niet wat er gebeurt, ze verwachten van me dat ik aanwezig ben.'

'Klotezooi,' zei ze bokkend.

'Ja,' beaamde hij. 'Dat is het voor ons allebei.'

'En wat bedoel je nou met dat gelul over dat dit geen relatie is? En dat geouwehoer over elkaar ondertussen zien?'

'Dat is wat we doen. En dan hebben we het nog niet eens over het feit dat ik je elk weekend zie, wat te gek is.'

'Maakt dat het dan niet tot een relatie?' Ze bleef maar doorhameren, zag alle waarschuwingssignalen niet die hij uitzond, wat ongewoon voor haar was. Maar ze was ontdaan dat ze met Thanksgiving niet bij hem kon zijn. Het maakte haar moediger om tegen hem en zijn zogenaamde regels in te gaan.

'Een vaste relatie is voor mensen die uiteindelijk willen trouwen. Ik wil dat niet. Dat heb ik je verteld. We hebben gewoon een losse verhouding. Ik ben er tevreden mee.'

Ze zei er daarna geen woord meer over en ging de volgende morgen terug naar haar eigen huis. Hij voelde zich de hele middag schuldig over wat hij had gezegd. Ze hadden wel een vaste relatie. Dat was het geworden. Hij had niks meer met andere vrouwen, en voor zover hij wist, zij ook niet met andere mannen. Hij had er alleen moeite mee om dat toe te geven, en tegelijkertijd vond hij het ook vervelend om haar gevoelens te kwetsen. En hij had er vreselijk de pest in dat hij Thanksgiving niet met haar kon doorbrengen. Hij had over alles de pest in. En hij voelde zich belabberd. Ze was aan het werk toen hij haar belde en hij liet een liefdevolle boodschap op haar antwoordapparaat achter.

Hij hoorde niets van haar toen ze van haar werk moest zijn thuisgekomen. En ze kwam ook niet bij hem langs. Hij belde haar die avond, maar ze was de deur uit. Daarna belde hij haar om het uur, tot middernacht. Hij dacht dat ze een spelletje met hem speelde, totdat een van haar huisgenotes opnam en hem vertelde dat ze echt weg was. De volgende keer dat hij belde, zeiden ze dat ze sliep. Ze belde hem niet terug. En de volgende middag begon hij zich op te winden. Hij besloot haar uiteindelijk op haar werk te bellen, wat hij zelden deed.

'Waar zat je gisteravond?' vroeg hij, terwijl hij rustiger probeerde te klinken dan hij zich voelde.

'Ik dacht dat we niet meer dan een losse verhouding hadden. Gaat het daarbij niet zo dat je elkaar geen vragen stelt? Ik zou het even moeten opzoeken, maar volgens mij is dat een van de regels, aangezien we geen vaste relatie hebben.'

'Luister, het spijt me. Dat was stom. Ik was gewoon van slag over Thanksgiving. Ik voel me zo'n klootzak dat ik je in je eentje laat zitten.'

'Je bént een klootzak dat je me alleen laat zitten,' corrigeerde ze hem.

'Maggie, geef me hierin de ruimte. Alsjeblieft. Ik moet echt naar Long Island. Ik zweer het je, ik heb geen keuze.'

'Ja, die heb je wel. Het maakt mij niet uit als je bij je kinderen bent. Dat begrijp ik. Maar houd op met de feestdagen naar huis te gaan zodat ze je kunnen straffen.'

'Het zijn mijn ouders. Ik moet wel. Luister, kom vanavond langs. Dan kook ik voor je en hebben we het samen leuk.'

'Ik moet eerst nog wat doen. Ik ben er om negen uur.' Ze klonk afstandelijk.

'Wat ga je dan doen?'

'Stel me geen vragen. Ik kom zo snel mogelijk.'

'Zo snel mogelijk? Wat moet ik daar nu weer van denken?'

'Ik moet naar de bibliotheek,' zei ze.

Hij kookte van woede. 'Dat is de grootste lulsmoes die ik ooit heb gehoord. Oké, ik zie je vanavond. Kom wanneer je maar wilt.' Hij hing op en wilde eigenlijk zeggen dat ze helemaal niet hoefde te komen. Maar hij wilde haar zien en hij wilde weten wat er aan de hand was. Als hij haar belde, was ze minstens twee avonden per week niet thuis. Hij wilde weten of ze iets met een ander had. Ze was de eerste vrouw in jaren die hij trouw was. En hij begon zich af te vragen of ze hem bedroog. Hij zat met een stevige borrel op de bank op haar te wachten toen ze die avond langskwam. Het was bijna tien uur en het was zijn tweede glas. Om de vijf minuten had hij op zijn horloge gekeken. Ze keek hem verontschuldigend aan toen ze de kamer in kwam.

'Het spijt me. Het kostte me meer tijd dan ik had verwacht. Ik ben echt zo snel mogelijk gekomen.'

'Wat heb je dan gedaan? Vertel me de waarheid.'

'Ik dacht dat we elkaar geen vragen zouden stellen,' zei ze. Ze zag er nerveus uit.

'Houd toch eens op met die flauwekul!' schreeuwde hij. 'Je hebt iemand anders, hè? Het kan niet beter. Dit spant de kroon. De afgelopen elf jaar heb ik een heel revuegezelschap aan vriendinnen gehad. Jij komt langs en voor het eerst van mijn leven ben ik iemand trouw. En wat doe jij? Je duikt met een ander de koffer in.'

'Adam,' zei ze rustig. Ze ging tegenover hem zitten en keek hem recht in zijn ogen. 'Ik duik met niemand anders de koffer in. Ik zweer het je.'

'Waar zit je dan als ik je 's avonds bel? Je bent tot bijna twaalf uur de deur uit. Je bent verdomme nooit thuis als je niet hier bent.' Zijn ogen schoten vuur en zijn hoofd bonkte. Hij had hoofdpijn, en de vrouw op wie hij gek was, neukte met een ander. Hij wist niet of hij moest huilen of lachen. Misschien was het de gerechtigheid ten top vanwege wat hij met andere vrouwen had gedaan, maar het zat hem absoluut niet lekker nu het hemzelf overkwam. Hij was dol op haar. 'Waar was je vanavond?'

'Dat heb ik je verteld,' zei ze rustig. 'Ik was in de bibliotheek.' 'Maggie, alsjeblieft... laat dat gelieg achterwege. Heb het lef me de waarheid te vertellen.'

Maggie zag de angst in zijn ogen waardoor ze besefte dat ze geen andere keus had. Ze moest hem de waarheid vertellen. Ze had het niet willen doen. Maar als hij dacht dat ze een ander vriendje had, had hij het recht om te weten wat ze deed wanneer ze niet bij hem was. 'Ik volg een kandidaats-opleiding rechten,' zei ze zachtjes maar vastberaden.

Hij staarde haar vanuit zijn stoel aan. 'Wat doe je?' Hij wist zeker dat hij haar verkeerd had verstaan.

'Ik wil mijn kandidaats halen om naar de rechtenfaculteit te kunnen gaan, en daarna zal het me nog ongeveer honderd jaar kosten om mijn doctoraal te halen. Ik kan maar twee vakken per semester volgen. Ik kan me trouwens ook niet meer permitteren. Ik heb maar een gedeeltelijke beurs.' Ze ademde diep uit toen ze het had gezegd. Het was een opluchting om hem de waarheid te vertellen. 'Ik was vanavond in de bibliotheek, omdat ik binnenkort een werkstuk moet inleveren. Volgende week zijn de eerste beoordelingen dit trimester.'

Hij staarde haar vol ongeloof aan, maar toen verscheen er ineens een grijns op zijn gezicht. 'Dat meen je toch niet?'

'Jawel, hoor. Ik doe het al twee jaar.'

'Waarom heb je me dat niet verteld?'

'Omdat ik dacht dat je me zou uitlachen.'

'Waarom doe je in godsnaam zo'n opleiding?'

'Omdat ik niet de rest van mijn leven als serveerster wil werken. En ik ben niet op zoek naar een man die me redt. Ik wil van niemand afhankelijk zijn. Ik wil voor mezelf kunnen zorgen.'

Hij was bijna tot tranen toe geroerd. Alle vrouwen die hij ooit had gekend, of als vriendin had gehad, wilden de eerste de beste domkop kaalplukken, inclusief hemzelf. Maar Maggie werkte zich het schompes als serveerster en volgde ook nog eens twee avonden per week colleges omdat ze haar doctoraal rechten wilde halen. Ze had hem nooit een cent gevraagd. En vaker dan hij eigenlijk wilde, nam ze een zak vol boodschappen of een cadeautje voor hem mee. Ze was een verbazingwekkende vrouw. 'Kom hier,' zei hij, haar uitnodigend om bij hem te komen zitten. Ze kwam naar hem toe en hij nam haar in zijn armen. 'Ik wil dat je weet dat ik je geweldig vind. Je bent de geweldigste vrouw die ik ooit heb gekend. Ik bied je mijn excuses aan voor mijn lullige gedrag, en voor het feit dat ik je op Thanksgiving in de steek laat. Ik beloof je dat we het donderdag in elk geval samen zullen vieren, en ik zal je nooit meer lastigvallen met vragen over wat je doet als je niet bij mij bent. En nog iets,' zei hij met een zakelijke stem, hoewel hij haar ook met een tederheid in zijn ogen aankeek die ze nog nooit bij hem had gezien. 'Ik wil dat je weet dat ik van je hou.'

'Ik hou ook van jou,' fluisterde ze zachtjes. Hij had dat nog nooit tegen haar gezegd. 'Wat heeft dat voor gevolgen voor de regels?'

'Welke regels?' Hij begreep het niet.

'Je weet wel, de regels. Betekent het dat we nog steeds een losse verhouding hebben, of is het nu een vaste relatie?'

'Het is ik hou van je, Maggie O'Malley. Wat kunnen mij die regels verdommen? We zoeken onderhand wel uit wat die zijn.'

'Wij?' Ze was ontroerd.

'Ja, wij. En de volgende keer dat ik je vertel wat de regels zijn, vergeet dan niet tegen me te zeggen dat ik een zeiksnor ben. Overigens, waarover moet je een stuk schrijven?'

'Over de onrechtmatige daad.'

'Jeminee. Laat me morgen maar zien wat je al hebt. Ik heb nu te veel gedronken om het goed te kunnen bekijken.' Maar ze wisten allebei dat hij niet zoveel had gedronken. Hij was er meer in geïnteresseerd om haar naar zijn bed te leiden en de liefde met haar te bedrijven. Daar had hij absoluut niet te veel voor gedronken.

'Wil je me echt helpen?'

'Natuurlijk. We gaan je in een mum van tijd door de universiteit heen loodsen.' 'Dat kan echt niet,' zei ze ernstig. 'Ik moet werken.' Het was geen smeekbede om hulp, het was een eenvoudige mededeling van een feit.

'Dat bespreken we een andere keer wel.' Hij tilde haar op en droeg haar in zijn armen naar zijn slaapkamer.

'Meende je nou wat je zei?' vroeg ze hem terwijl hij haar op het bed zette. 'Of heb je echt te veel gedronken?'

'Nee, Maggie, ik heb niet te veel gedronken. En ik meende het. Ik hou van je. Ik ben alleen soms een beetje traag van begrip.' Hoewel twee maanden niet slecht was, vooral niet voor hem. Ze keek hem met een glimlach op haar gezicht aan, en hij deed het licht uit.

17

In de week voor Thanksgiving belde Gray Charlie op zijn kantoor en vond dat hij ongebruikelijk somber klonk. 'Wat doe jij met Thanksgiving?'

'Eerlijk gezegd niets,' zei Charlie. Hij had daar zelf ook al over nagedacht. Hij had het altijd moeilijk met de feestdagen en hij had er een hekel aan om plannen te maken. Voor hem waren feestdagen iets voor mensen met familie zodat je je in hun warmte kon koesteren, én voor mensen die dat helemaal niet hadden en alleen de bittere kou voelden van alles wat ze waren kwijtgeraakt en nooit meer zouden terugkrijgen.

'Sylvia en ik vroegen ons af of je zin had om 's avonds bij ons te komen eten. Ze maakt kalkoen klaar, dus het zou een behoorlijk goed dinertje moeten worden.'

Charlie lachte. 'Eigenlijk zou ik dat heel erg leuk vinden.' Bij zijn vriend zijn zou een makkelijke, probleemloze manier voor hem zijn om die dag door te komen.

'Je bent welkom om Carole mee te nemen, als je wilt.'

'Dat hoeft niet, maar evengoed bedankt,' zei Charlie.

Hij klonk gespannen. Gray hoorde dat er iets aan de hand was. 'Heeft ze andere plannen?'

'Dat neem ik aan. Om je de waarheid te zeggen, weet ik het helemaal niet.'

'Dat klinkt niet best,' zei Gray die zich bezorgd om hem maakte. 'Dat klopt. Twee weken geleden zijn de stoppen doorgeslagen. Wat Carole en ik hadden, is verleden tijd. Het was leuk, maar niet voor lang.'

'Het spijt me dat te horen. Ik neem aan dat je een of ander gebrek hebt ontdekt?' Dat gebeurde altijd. Daar kon je bij Charlie op vertrouwen.

'Zo zou je het wel kunnen noemen. Ze heeft tegen me gelogen. Ik kan niet met een vrouw omgaan die ik niet vertrouw.' 'Daar kan ik me wel iets bij voorstellen.' Gray kende hem goed genoeg om te weten dat als het gebrek eenmaal was ontdekt, Charlie was vertrokken. Dan haakte hij af. Gray vertelde hem dat hij om zes uur bij Sylvia thuis voor het etentje werd verwacht en een paar minuten later hingen ze op. Gray vertelde die avond het treurige nieuws over Carole aan Sylvia. Ze vond het ook verdrietig om te horen.

'Dat doet hij nu altijd,' zei Gray met een bedroefd gezicht. 'Hij is altijd op zoek naar dat ene dingetje, wat het ook is, waaruit blijkt dat ze geen heilige is en niet over water kan lopen, en dan is het ineens pats-boem afgelopen en gooit hij de deur achter zich dicht. Hij kan het vrouwen gewoon niet vergeven dat ze zwakheden hebben, of accepteren dat het in dat geval misschien nog steeds oké is om van ze te houden, en ze dan nog een kans te geven. Dat doet hij nooit. Hij is zo verdomde bang om gekwetst te worden, of dat ze dood kunnen gaan of hem verlaten, dat hij op de knop van de schietstoel drukt zodra ze maar even kuchen. Ik heb het hem iedere keer zien doen.'

'Dan zal ze wel hebben gekucht,' zei Sylvia, die erover nadacht. Hoewel ze Charlie niet goed kende, had ze het gevoel hem wel enigszins te kennen door alles wat Gray had verteld. Hij had het vaak over hem. Ze waren meer broers dan vrienden. En voor beiden de enige familie die ze hadden. Gray had haar verteld dat hij zelf wel een veel jongere, eveneens geadopteerde broer had, maar dat hij hem al jarenlang niet meer had gezien en niet wist waar hij nu woonde. Charlie was voor zijn gevoel zijn broer. En uit wat ze van Charlies leven wist, was het niet zo moeilijk te begrijpen wat er iedere keer gebeurde. Hij was doodsbang dat een vrouw hem in de steek zou laten, dus dumpte hij ze als eerste.

'Die gozer heeft gewoon geen enkele consideratie, geen enkele inschikkelijkheid wat betreft zijn verwachtingen.' Ze wisten allebei uit hun eigen leven dat je je in een relatie moest plooien naar de ander. 'Hij zei dat ze had gelogen. Jeminee, wie doet dat niet soms? Dat gebeurt nu eenmaal. Mensen doen stomme dingen.'

Sylvia knikte. Ze was nieuwsgierig naar wat er was gebeurd. 'Waarover heeft ze dan gelogen?'

'Dat zei hij niet. Ik denk, oordelend naar wat er vroeger is gebeurd, dat het niet iets belangrijks is geweest, maar dat hij het als een voorbeeld heeft gebruikt, of een excuus, om te illustreren dat ze over iets cruciaals zou kunnen liegen. Zo gaat het meestal. Het is net kabuki. Hij maakt allerlei akelige geluiden, trekt lelijke gezichten en gedraagt zich alsof hij diep geschokt is. Hij kan het gewoon niet geloven... Neem maar van mij aan dat ik weet hoe dat eraan toegaat. Het is alleen zo godvergeten zonde. Als hij niet oppast, zit hij straks nog in zijn eentje.' En eigenlijk zat hij dat al.

'Misschien is dat wel wat hij wil,' zei Sylvia bedachtzaam.

'Ik vind het afschuwelijk om aan te zien.' Gray glimlachte bedroefd. Hij wilde zijn vriend net zo gelukkig zien als hijzelf tegenwoordig was. Alles tussen hem en Sylvia was fantastisch, en was dat al vanaf het moment dat ze elkaar hadden ontmoet. Ze moesten er soms om lachen dat ze geen enkele onenigheid hadden gehad, of zelfs maar een eerste fikse ruzie. Ze wisten dat het hen ooit een keer zou overkomen, maar tot nu toe was het niet gebeurd. Ze schenen in alle opzichten perfect bij elkaar te passen. De wittebroodsweken duurden bij wijze van spreken nog steeds voort.

Charlie stond op Thanksgiving Day precies om zes uur 's avonds bij Sylvia en Gray voor de deur. Hij bracht twee zeer goede flessen rode wijn mee: een fles Cristal en een Château d'Yquem. Ze hadden alle drie zin in een gezellige avond onder goede vrienden, met uitstekende wijn en heerlijk voedsel.

'Mijn god, Charlie, met zo veel wijn kunnen we wel een drankwinkeltje beginnen,' verklaarde Sylvia. 'En ze zijn van zulke goede kwaliteit.'

'Ik dacht dat als we morgen toch allemaal met een kater moesten zitten, we het maar beter met degelijk spul konden aanpakken.' Charlie glimlachte naar haar.

Sylvia droeg een zwarte fluwelen broek en een witte trui, en had haar lange, zwarte haar in een knotje opgestoken. Ze had kleine diamanten oorbelletjes in, en ze glimlachte teder iedere keer wanneer haar ogen die van Gray ontmoetten. Charlie had zijn vriend nog nooit zo gelukkig gezien, en dat ontroerde hem. Weg waren de krankzinnige en neurotische vriendinnen, de psychotische ex-vriendjes die hun leven bedreigden, de vrouwen die hem als een baksteen voor een ander lieten vallen, of die voordat ze ervandoor gingen zijn schilderijen in brand probeerden te steken. Sylvia was een vrouw zoals iedere man zou moeten hebben. En ze maakte er geen geheim van dat Gray heel veel voor haar betekende. Charlie was opgelucht toen hij zag dat ze hem als een koning behandelde. Het verwarmde zijn hart, maar tegelijkertijd voelde hij zich daardoor ook buitengesloten. In het gezelschap van mensen die zoveel van elkaar houden, voel je altijd alles wat je zelf niet hebt. Het was zowel bitter als zoet voor Charlie. En Sylvia had met de hulp van Gray een verrukkelijke maaltijd klaargemaakt. De tafel zag er prachtig uit, het linnen kleed was perfect, de bloemen die ze zelf had geschikt waren mooi. Gray had het goed en koesterde zich in de warmte van de liefde die hij met haar deelde.

Het onderwerp Carole kwam pas halverwege het etentje ter sprake. Charlie had met geen woord over haar gerept, maar Gray kon niet langer wachten en kaartte het aan. 'Wat is er nou met Carole gebeurd?' Hij probeerde nonchalant te klinken, maar dat lukte volstrekt niet.

Sylvia keek hem even aan. Ze wist zeker dat het een pijnlijk onderwerp was en ze had niet gedacht dat Gray het zou vragen. Maar het was te laat om hem tegen te houden. Hij had de sprong gewaagd. Charlie reageerde niet.

'Waarover heeft ze tegen je gelogen?' vroeg Gray.

'O, over niks bijzonders, hoor,' zei Charlie cynisch, 'alleen maar over wie ze is. Ze heeft me zelfs haar echte naam niet verteld. Blijkbaar gaat ze incognito door het leven en vond ze het niet de moeite waard om mij de waarheid te vertellen.'

'Wauw, dat is niet best. Verstopt ze zich voor een vroeger vriendje of zoiets? Sommige vrouwen doen dat.' Hij probeerde een excuus voor haar te vinden. Omdat hij wist hoe geweldig Charlie haar had gevonden, zag hij niet graag dat er weer een goede vrouw bij het grofvuil werd gezet. Ter wille van zijn vriend wilde hij in elk geval proberen hun mislukte relatie nog één keer te reanimeren. Maar uit de ijzige toon in Charlies stem leek het wel of de dood al was ingetreden en Grays goedbedoelde pogingen te laat kwamen.

'Nee,' antwoordde Charlie langzaam, 'ze verstopt zich voor zichzelf.'

'Dat komt me niet onbekend voor, en je hebt het zelf ook wel gedaan. Sommige mensen doen dat hun hele leven.'

'Volgens mij was ze dat ook van plan. Ik kwam er toevallig achter. Eerst dacht ik dat ze over haar opleiding en zo had gelogen. Maar het bleek ingewikkelder te liggen. Ze hield voor iedereen haar identiteit geheim. Ze doet alsof ze een eenvoudig meisje is dat een hekel heeft aan een rijkeluisleventje en alleen respect heeft voor mensen die aan de onderkant van de samenleving werken, zoals zij. Dat is bewonderenswaardig, maar haar nederige afkomst is in haar geval volstrekte nonsens. Ze bezorgde me een schuldgevoel over alles wat ik ben en bezit, hoe ik leef en waar ik ben geboren. Ik was zelfs bang haar over de boot te vertellen.'

'Nou en? Ze is dus niet wat ze beweert te zijn? Is ze stiekem een prinses?' Voor Gray klonk het niet als een halsmisdrijf waar de doodstraf op stond.

Maar Charlie beleefde het wel zo. 'Het blijkt goddomme dat ze een Van Horn is. Ze is net zo'n luxedier als ik, als je dat zo zou willen noemen. Ik heb niet de moeite genomen om het haar te vertellen, maar als ik me niet vergis, heeft haar grootvader een nog groter jacht dan ik.'

'Een Van Horn van dé Van Horns?' Gray was verbaasd.

'Ja, precies die.' Charlie zei het alsof Carole met zijn beste vriend voor iedereen zichtbaar een nummertje had gemaakt in de lobby van het Plaza Hotel terwijl ze door de pers werden gefilmd. 'Goeiedag! Dat is niet mis. Dat van die Van Horns, bedoel ik. Jeetje, Charlie, dat zou het toch makkelijker voor je moeten maken. Waarom ben je in godsnaam boos? Je bent Pygmalion toch niet? Je weet toch dat je van een lelijk eendje geen trotse zwaan kunt maken, of zoiets? Ik bedoel, je kunt andere mensen niet veranderen, hoewel er heel veel mannen en vrouwen zijn die het proberen, maar het is verdomd moeilijk en meestal lukt het niet. Ze heeft haar eigen geschiedenis in een familie van goede komaf. En misschien is die komaf zelfs nog beter dan die van jou. Is dat wat je dwarszit?' zei Gray met inzicht, waarop Sylvia een schok door zich heen voelde gaan. Gray hield niet voor zich wat hij dacht.

'Nee, natuurlijk niet. Ik ben niet jaloers op haar afstamming.' Charlie keek geërgerd. 'Ik wil niet dat ze tegen me liegt. Ze heeft me voor schut gezet. Ik dacht aldoor maar dat ze huiverig was voor het leven dat ik leid, en ik liep op mijn tenen en verontschuldigde me maar en toen bleek dat ze net zo was opgegroeid als ik. Ze mag die wereld dan niet zien zitten, maar zij heeft die ook met de paplepel ingegoten gekregen. Kortom, ze kletst. Al die nederige eenvoud is in haar geval niets anders dan een heleboel pretentieus, bedrieglijk geouwehoer.' Hij klonk woedend.

En Gray lachte. 'Maak van je hart vooral geen moordkuil, zou ik zo zeggen,' zei hij plagerig. 'Oké, dus ze doet alsof ze niemand is. Verdomme, nou en? Het lijkt me toch ook niet echt makkelijk om met zo'n naam rond te moeten lopen als je het werk doet wat zij doet? Net als jij. Misschien wil ze niet de grote dame uithangen die uit den hoge naar de massa's afdaalt. Ze wil een van hen zijn en niets met die hele opgeklopte bende te maken hebben. Dat kun je haar toch niet kwalijk nemen, Charlie?'

'Ja, dat kan ik wel. Het is mij best als ze tegen de mensen liegt met wie ze werkt, als ze dat nu eenmaal wil. Maar het is niet oké om tegen mij te liegen. Ze vertelde me dat ze een eenkamerwoning huurde. Jezus christus, ze woont in een herenhuis van tien miljoen in de Upper East Side.'

"t Is toch niet waar! Hoe durft ze?' zei Gray sarcastisch. 'Ik ben diep geschokt! En wat denk je dat jouw appartement op Fifth Avenue met dat adembenemende uitzicht op Central Park tegenwoordig waard is? Vijf miljoen? Tien? En even kijken, wat had je ook alweer voor de Blue Moon betaald? Ik kan het me niet meer herinneren. Vijftig miljoen... of zestig?'

'Daar gaat het niet om.' Charlie keek hem kwaad aan. 'Het punt is dat als ze tegen mij over haar naam liegt en over wie ze is en hoe ze is opgegroeid, ze net zo goed over iets anders kan liegen en waarschijnlijk ook al heeft gedaan.'

'Maar misschien ook wel niet,' zei Gray bot. Het klonk voor hem als de spreekwoordelijke storm in een glas water. Ten koste van Carole. Maar in dit geval had Charlie het water gewoon over haar hoofd gegooid en was zelf woedend de kamer uit gestormd. Het klonk Gray niet als een eerlijke strijd. Met Charlie was dat ook nooit zo. En hoewel hij het niet op die manier zag, was Charlie uiteindelijk altijd de verliezer. Dat was voor Gray nu zo klaar als een klontje. Zijn hele kijk op het leven was in de afgelopen maanden veranderd. 'Misschien wilde ze alleen maar net zo als iedereen zijn. Wil jij dat niet ook zo nu en dan? Wil je altijd Charles Sumner Harrington zijn? Wedden van niet? Verdomme, Charlie, geef haar een kans. Oké, je voelde je een uilskuiken toen je ontdekte wie ze was. Maar is dat nou zo verschrikkelijk? Kun je haar zoiets echt niet vergeven? Lieve hemel, ben jij dan zo perfect?'

'Ik lieg niet tegen mensen van wie ik houd. Ik lieg zelfs niet tegen mijn vrienden. Ik heb nooit tegen je gelogen.'

'Oké, daarom houden we ook van elkaar. Maar even voor de duidelijkheid: ik laat Sylvia niet in de steek om met jou te trouwen, hoor.'

'Verdorie,' zei Charlie met een lach, 'ik hoopte zo dat je dat zou doen.' Hij keek Sylvia even aan. 'Sorry, Sylvia, ik zag hem het eerst.'

'Ik wil hem met liefde met je delen,' zei ze oprecht, en toen besloot ze ook een duit in het zakje te doen, of Charlie daar nu verder mee zou komen of niet. 'Ik wil me er niet mee bemoeien, maar ik begrijp wat je bedoelt. Het zit mij ook niet lekker als ik mensen iets zie doen wat me niet zint. Hoewel ik dan ook denk dat er nog een heleboel verborgen moet liggen waarvan ik nog niets weet, zoiets als die theorie over het topje van de ijsberg. Maar ik krijg wel het idee dat haar hart op de juiste plaats zit, of heeft gezeten. Mensen zoals jij, en zij ook, zijn er nooit zeker van wat mensen van ze willen, of wie ze voor zich zien. Ik denk dat Gray wel eens gelijk zou kunnen hebben dat ze misschien gewoon niet door haar afkomst achtervolgd wil worden. Ze zou het op een gegeven moment tegen je hebben moeten zeggen, en misschien eerder dan ze nu heeft gedaan. Het is jammer dat je er zelf achter moest komen. Maar uit alles wat je hebt verteld, klinkt ze mij als een geweldige vrouw, en jullie hebben een heleboel gemeen. Misschien zou je haar nog een kans moeten geven. Dat hebben we allemaal zo nu en dan nodig. En je kunt altijd nog weglopen als je van iets anders lucht krijgt wat je niet bevalt. Je legt je niet voor je hele leven vast. In elke relatie moeten er compromissen worden gesloten, dat weten we allemaal. Helaas is niemand van ons perfect. Misschien heb jij op een gegeven moment wel van haar nodig dat ze een keer uit de band springt. Uiteindelijk is het geven en nemen, je krijgt een heleboel waar je bij die ander van houdt en een paar dingen waar je niet van houdt. Zolang de schaal naar de positieve kant uitslaat is het de moeite waard genoegen te nemen met een tikkeltje narigheid. En voordat dit gebeurde, klonk het mij in de oren of er heel veel is aan haar waar je van houdt.' Ze viel stil terwijl Charlie haar aankeek. Ze zag een diep verdriet in zijn ogen. Ver weg in zijn binnenste zat heel veel pijn die hij niet met anderen deelde. Tot tranen toe bewogen wendde hij zijn hoofd af.

'Ik wil alleen niet worden gekwetst. Het leven is zo al moeilijk genoeg.'

Sylvia stak haar hand uit en aaide die van Charlie terwijl ze naast elkaar aan de prachtig gedekte tafel zaten. 'Het is zwaarder in je eentje. Dat weet ik,' zei ze met een brok in haar keel. Hij keek haar weer aan en knikte, maar hij wist niet zeker of hij het ermee eens was. Het was zwaar in je eentje, maar het was nog zwaarder om iemand kwijt te raken van wie je hield. Hij wist dat zij dat ook had meegemaakt. Aan de zelfmoord van haar laatste vriend was ze bijna kapotgegaan. 'Ik weet het niet,' zei hij triest, 'misschien heb je wel gelijk. Ik was alleen zo boos. Ik voelde me zo belazerd. En ik voelde me zo voor schut gezet toen ik het ontdekte. Ze heeft echt een vreselijke aversie tegen haar eigen milieu en de mensen van haar stand. Ze heeft een hekel aan alles wat daar alleen al naar riekt. Dat is toch niet normaal meer?'

'Misschien heeft ze als kind ook niet zo'n makkelijk leven gehad,' zei Gray. 'We denken allemaal dat anderen het zo goed hebben gehad. Maar we weten niet wie in de steek is gelaten, wie is mishandeld, wie voortdurend schoppen heeft gehad, wie verwaarloosd is, wie door een oom is misbruikt. Dat weet je gewoon niet. We hebben in het leven allemaal ons kruis te dragen. Niemand komt er ongeschonden doorheen. Misschien ging het bij haar ook niet van een leien dakje. Ik heb veel over haar vader gelezen, hij is een behoorlijk grote jongen, maar hij lijkt me geen lieverdje. Ik weet het niet, Charlie. Misschien heb je gelijk, misschien is ze echt een liegbeest, en zal ze je hart breken en je verdriet bezorgen. Maar stel nou dat ze dat niet is? Stel nou dat ze gewoon een fatsoenlijk mens is dat schoon genoeg heeft van haar afkomst en het vreselijk vond om op te groeien als kind van een van de rijkste mannen die ooit heeft geleefd? Het is voor iemand als ik moeilijk voor te stellen, maar jij zou toch moeten weten dat de verplichtingen die je worden opgelegd alleen al omdat je uit zo'n familie komt, soms helemaal niet zo prettig zijn. Om je de waarheid te zeggen, geniet ik met volle teugen mee van al je rijkdommen en vermaak ik me echt kostelijk op die boot samen met jou, maar eerlijk, als ik er dieper over nadenk, weet ik nog niet of ik jou iedere dag zou willen zijn. Soms lijkt het me heel veel en heel hard werken en verdomd eenzaam.' Gray was nog nooit zo eerlijk tegen hem geweest.

Charlie was ontroerd. Meer dan zijn vriend besefte. 'Je hebt gelijk, het is hard werken en soms eenzaam. Maar je hebt niets te kiezen, je moet wel. Ze geven op een gegeven moment het stokje aan je door. Soms zelfs als je nog erg jong bent, zoals bij mij, en dan ga je ertegenaan. Je krijgt geen tijd om aan de zijlijn een potje te gaan zitten janken en te zeggen dat je niet mee wilt spelen. Je hebt je best maar te doen.'

'Het lijkt wel of zoiets met haar aan de hand is. Misschien heeft ze er gewoon behoefte aan om even aan dat leven te ontsnappen.'

Charlie dacht na over wat Gray en Sylvia hadden gezegd terwijl hij een paar kruimeltjes op het tafelkleed heen en weer schoof. Het zou best eens waar kunnen zijn. 'De vrouw die me vertelde wie ze was, zei dat ze bijna volledig was ingestort toen haar huwelijk op de klippen liep. Zoiets had ze me eerder zelf al verteld. Haar ex-man lijkt me een gewelddadige rotzak, en een psychopaat. Ik heb hem wel eens ontmoet en het is geen aardige man. Hij heeft zijn vermogen helemaal zelf vergaard, maar ik denk dat hij echt een ellendeling is. Het zou best eens kunnen dat hij alleen maar met haar is getrouwd omdat ze een Van Horn is.' Gray had gelijk. Misschien wilde ze er echt aan ontsnappen. Ze leefde nu bijna vier jaar in de anonimiteit. Ze voelde zich veiliger in de straten van Harlem dan in haar eigen wereld. Het was droevig dat het zover in haar leven had moeten komen, en ze had hem nog lang niet alles verteld wat ze had meegemaakt. Dat was tot nu toe waarschijnlijk te moeilijk voor haar geweest. 'Ik zal erover nadenken,' zei hij.

Alle drie zuchtten ze even van opluchting en toen kreeg het gesprek een andere wending. Het was allemaal zwaar voor hen geweest om over Charlies gevoelens voor Carole te praten. Ze hadden ieder op zich zo hun eigen problemen, littekens, pijnen en angsten. Het leven draaide om hoe het je lukte om alle zandbanken en klippen van het leven te omzeilen zonder aan de grond te lopen en het schip te laten zinken.

Charlie bleef die avond tot tien uur bij hen terwijl ze praatten en babbelden over waar ze allemaal mee bezig waren. Gray en Sylvia vertelden grappige verhalen over zichzelf en over elkaar, en over het samenwonen. Charlie had het over het fonds, en het onderwerp Carole kwam niet meer ter sprake. Hij voelde zich melancholiek en omhelsde hen toen hij wegging. Het ontroerde hem om hen zo gelukkig samen te zien, maar daardoor voelde hij de pijn van zijn eigen eenzaamheid nog sterker. Hij kon zich, na zo veel jaar alleen te zijn geweest, niet eens voorstellen hoe het voelde om mee te maken dat je leven zich langzaam met dat van een ander vervlocht. Hij zou het graag proberen, dacht hij, maar tegelijkertijd riep dat ook heel veel angst op. Stel nu dat ze genoeg van elkaar kregen, of elkaar ontrouw waren? Stel nou dat een van hen doodging, of ziek werd? Stel nou dat ze elkaar alleen maar teleurstelden en dat het verslijten van de tijd en de normale worstelingen met het leven hen volledig uit elkaar zouden drijven? Stel nou dat een van hen of beiden iets tragisch overkwam? De risico's leken zo groot.

En terwijl hij later die avond in bed lag en aan Sylvia en Gray dacht, nam er plotseling een kracht bezit van hem waar hij geen verweer tegen had. Hij boog zich naar voren en pakte de telefoon. Zijn vingers draaiden haar nummer, hij kon zichzelf niet tegenhouden, en voordat hij het wist, hoorde hij Caroles stem. Het was bijna alsof hij haar zelf niet had gebeld maar iemand anders, en hij had geen andere keus dan haar te begroeten. 'Carole?' zei hij met een verbaasde stem.

'Charlie?' zei Carole net zo verbaasd als hij.

'Ik... ik... ik wilde je alleen maar een gelukkige Thanksgiving wensen,' zei hij bijna in zijn eigen woorden stikkend.

'Ik had niet gedacht dat ik ooit nog wat van je zou horen,' antwoordde ze alsof ze perplex was. Het was al bijna vier weken geleden. 'Is alles goed met je?' Ze lag trillend in bed nu ze Charlie weer hoorde.

'Ja, hoor,' zei hij, ook liggend op bed, met gesloten ogen genietend van haar stem. 'Ik heb vanavond bij Sylvia en Gray gegeten.' Er was iets wat ze hadden gezegd dat tot zijn ziel moest zijn doorgedrongen, anders zou hij haar nooit hebben gebeld, dat wist hij. Voor het eerst in zijn hele leven was hij op de rem gaan staan, was stil blijven staan en had om zich heen gekeken, en was langzaam op zijn schreden teruggekeerd. Hij had een definitief keerpunt in zijn leven bereikt en er was weer land in zicht. 'Het was leuk. Hoe was jouw Thanksgiving?'

Ze zuchtte en glimlachte. Het was zo fantastisch om over alledaagse zaken met Charlie te praten. 'Zoals altijd. Alles wat verkeerd kon gaan, ging zo ongeveer verkeerd. Niemand in mijn familie is ooit dankbaar. Ze zijn er alleen maar schaamteloos verschrikkelijk van overtuigd hoe geweldig ze zelf zijn. Het komt niet eens bij hen op dat andere mensen niet hebben wat zij hebben, en het misschien niet eens willen hebben. Het draait bij ons niet om familie, zoals bij anderen op Thanksgiving, nee, het gaat om hoe geweldig we zijn dat we Van Horns zijn. Ik word er misselijk van. Volgend jaar vier ik Thanksgiving met de kinderen in het centrum. Ik eet nog liever boterhammen met kalkoenvlees, of met pindakaas en jam als we ons geen kalkoen meer kunnen permitteren omdat we al je geld hebben opgemaakt, dan met mijn familie champagne te moeten drinken en fazant te eten. Ik krijg het niet meer door mijn keel. Bovendien hou ik helemaal niet van fazant. Ik heb het zelfs nooit lekker gevonden.'

Hij glimlachte om wat ze zei. Sylvia en Gray hadden gelijk gehad. Misschien had hij zich vergist. Het was moeilijk voor haar om een Van Horn te zijn. Ze wilde als ieder ander zijn. Soms had hij ook dat gevoel. 'Ik heb een beter idee,' zei Charlie zachtjes.

'Wat dan?' vroeg ze. Ze hield haar adem in. Ze had geen idee wat hij van plan was te zeggen, ze vond het horen van zijn stem alleen al zo heerlijk, en wie hij als mens was. Ze had vanaf het begin gelijk gehad.

'Misschien kunnen jij en ik volgend jaar Thanksgiving samen met Sylvia en Gray vieren. Hun kalkoen smaakte behoorlijk goed.' Hij glimlachte bij de herinnering aan de gezellige avond. Maar het zou nog leuker zijn geweest als zij erbij was geweest. 'Dat lijkt me enig,' zei Carole met tranen in haar ogen, en toen besloot ze iets over haar leugens om bestwil te zeggen. Ze had de afgelopen vier weken aan niets anders gedacht. Haar motieven daarvoor waren oké geweest, maar wat ze had gedaan, was verkeerd geweest. Als ze bij hem wilde zijn, en van hem houden, moest ze hem de waarheid vertellen, ook al zou het hem niet bevallen wat hij hoorde, of was zij bang het te zeggen. Ze moest genoeg vertrouwen in hem hebben om hem te laten zien wie ze was, wat het risico of de prijs ook was. 'Het spijt me dat ik tegen je heb gelogen,' zei ze bedroefd. 'Dat was dom.'

'Ik weet het. Ik doe zelf ook wel eens domme dingen. Dat doen we allemaal. Ik was bang om je over mijn boot te vertellen.' Het was meer een zonde omdat hij iets had nagelaten dan omdat hij iets had gedaan, maar hij had het om dezelfde reden gedaan. Soms was het gewoon moeilijk om je op de boot te vertonen, zichtbaar voor iedereen. Het verschafte mensen een geweldig mikpunt waarop ze hun gifpijlen konden richten. Soms had hij zelfs het gevoel alsof er een bull's eye op zijn rug stond geschilderd, en dat had zij kennelijk ook. Het was geen makkelijke manier van leven.

'Ik zou het heel fijn vinden om je boot een keer te bekijken,' zei ze voorzichtig. Ze wilde hem niet onder druk zetten, ze was alleen maar dankbaar dat hij had gebeld. Dankbaarder dan hij besefte, terwijl stille tranen uit haar ooghoeken op het kussen drupten. Ze had zelfs gebeden voor zijn terugkomst en deze ene keer waren haar gebeden verhoord. De laatste keer dat ze had gebeden, toen haar huwelijk mislukte, was dat niet gebeurd. Tenslotte was God niet op zijn achterhoofd gevallen.

'Komt voor elkaar,' beloofde Charlie. Ooit wilde hij een tijd met haar op de Blue Moon doorbrengen. Hij kon zich niets beters voorstellen. 'Wat doe je morgen?'

'Niets. Ik dacht even bij het centrum langs te wippen. Het kantoor is gesloten, maar de kinderen zijn er wel. Op zulke lange weekenden krijgen ze de kriebels en ze hebben het altijd moeilijk met feestdagen.'

'Ik heb er ook vaak last van,' zei hij eerlijk. 'Ik heb er de pest aan. En aan deze tijd van het jaar nog het meest.' Het riep te veel herinneringen bij hem op aan verdwenen mensen van wie hij had gehouden. Thanksgiving was moeilijk. Maar Kerstmis was altijd het ergst. 'Zullen we morgen samen lunchen?'

'Ja, heerlijk.' Ze straalde terwijl ze in bed lag.

'We kunnen naar het centrum gaan als je wilt. Ik zal mijn gouden horloge niet omdoen,' plaagde hij.

'Misschien kun je beter je leeuwenpak aantrekken. Dat heb je wel verdiend. Het was heel moedig van je dat je me hebt gebeld,' zei ze met een stem vol bewondering. 'Ja.' Het was niet makkelijk voor hem geweest, maar hij was blij dat hij het had gedaan. Hij wist dat ze eigenlijk Sylvia en Gray moesten bedanken. Door hen had hij de moed gevat haar te bellen. 'Ik haal je om twaalf uur op.'

'Dan sta ik klaar... en Charlie... bedankt.'

'Welterusten,' zei hij zachtjes.

18

De rit naar zijn ouders duurde eindeloos terwijl Adam moeizaam in zijn Ferrari over de Long Island Expressway vooruitkwam. Hij had de nacht daarvoor niet samen met Maggie doorgebracht, omdat hij 's morgens als hij naar zijn familie vertrok niet met haar opmerkingen geconfronteerd wilde worden, hoe waar ze ook waren. Hij had haar gisteravond bij haar huis afgezet en wist dat ze die dag in haar eentje zou zitten. Hij kon er niets aan doen. Hij had het gevoel dat er sommige dingen in het leven waren waar je niet onderuit kon of waaraan je niets kon veranderen. Het waren zijn gedragsnormen en het was zijn plichtsgevoel tegenover zijn familie, hoe pijnlijk dat ook voor hem was. Thanksgiving met zijn familie was een verantwoordelijkheid waaraan hij zich niet kon onttrekken, hoe onaangenaam ook. Maggie had gelijk, uiteraard, maar zelfs dat veranderde er niets aan. Deze dag met hen doorbrengen, voelde alsof hij tegenover een vuurpeloton kwam te staan. Ondanks zijn ergernis was hij dankbaar voor het verkeer dat hem ophield. Het voelde bijna als uitstel van executie. Een lekke band zou ook niet slecht zijn geweest.

Hij was bij aankomst bijna een halfuur te laat. Toen hij binnenkwam, keek zijn moeder hem met een woeste blik aan. Welkom thuis. 'Sorry, ma. Het was ongelooflijk druk onderweg. Ik heb zo snel mogelijk gereden.'

'Je had eerder van huis moeten gaan. Als het om een ontmoeting met een vrouw was gegaan, had je dat wel gedaan.' Paf. Eerste schot. Er zouden er nog meer volgen, dat wist hij zeker. Het had geen zin om te reageren, dus deed hij dat niet. Eén punt voor haar. En nooit één voor hem.

De rest van de familie was er al. Zijn vader was verkouden.

Zijn neefjes en nichtjes speelden buiten. Zijn zwager had een nieuwe baan. Zijn broer had aanmerkingen op Adams werk. Zijn zus zanikte. Niemand had het ooit over iets wat hem interesseerde. Zijn moeder zei dat ze had gelezen dat Vana aan de drugs was en vroeg waarom hij in hemelsnaam dat soort cliënten wilde. Wat voor advocatenkantoor stond nou drugsverslaafden en hoeren terzijde? Adam kreeg pijn in zijn maag. Niet erger dan anders, maar toch vervelend. Zijn moeder had het over ouder worden, op een dag zou ze er niet meer zijn en ze konden beter hun dankbaarheid tonen nu het nog kon. Zijn zus staarde in het niets. Zijn broer zei dat hij had gehoord dat Ferrari's tegenwoordig ontzettend slecht werden gebouwd. Zijn moeder dweepte met Rachel. Zijn vader viel voor de lunch in zijn stoel in slaap. Komt door de pillen tegen de verkoudheid, zei zijn moeder. Zijn moeder maakte een vervelende opmerking over dat hij het met Rachel had verknald, en dat als hij meer aandacht aan haar had besteed, ze hem misschien niet voor een ander in de steek had gelaten, een anglicaan nog wel. Maakte hij zich er geen zorgen om dat zijn kinderen bij een christen opgroeide? Wat mankeerde hem trouwens wat dat betreft? Hij was op Jom Kipoer niet eens mee geweest naar de synagoge. Na alles wat ze voor hem hadden gedaan om hem een fatsoenlijke opvoeding te geven, ging hij nooit meer naar de joodse tempel, zelfs niet op feestdagen, en ging hij uit met vrouwen die er als prostituees uitzagen. Werd het niet tijd dat hij veranderde? Terwijl Adam luisterde, stond de tijd stil. Hij hoorde Maggies stem. Hij dacht aan haar daar in haar eentje in haar huis in de huurkazerne in New York. Precies op het moment dat Mae binnenkwam om te zeggen dat de lunch werd opgediend, stond hij op. Zijn moeder staarde hem aan.

'Wat is er? Je ziet er ziek uit.' Zijn gezicht was spierwit.

'Dat ben ik, geloof ik, ook.'

'Misschien heb je de griep,' zei zijn moeder, die zich daarna omdraaide om iets tegen zijn broer te zeggen.

Adam bewoog niet. Hij bleef staan alsof hij wortel had geschoten en keek naar zijn familie. Maggie had gelijk, hij wist het. 'Ik ga weg,' zei hij tegen iedereen in de kamer, maar hij keek daarbij naar zijn moeder.

'Ben je gek geworden? We hebben nog niet eens gegeten,' zei ze, terwijl ze hem ook bleef aankijken.

Maar wat ze ook zag, hij wist dat hij het niet was. Ze zag het kleine jongetje dat ze zijn hele leven al de les had gelezen, het jongetje dat een verstoorder van hun leven en haar bridgemiddagen was geweest. Degene die ze vanaf zijn geboorte met kritiek had overladen. Niet de man die hij was geworden en die zoveel met zijn talenten had bereikt, en die ook teleurstellingen en pijn kende. Niemand van hen was in zijn pijn geïnteresseerd. Zelfs niet toen Rachel hem liet zitten. Het was zijn schuld. Het was altijd en eeuwig zijn schuld en dat zou ook altijd zo blijven. En misschien ging hij ook wel op stap met vrouwen die er als hoeren uitzagen. Nou en? Ze waren aardiger tegen hem dan iemand ooit in zijn familie was geweest. En zij beledigden hem niet. Het enige wat ze van hem wilden, was hun borsten en neuzen laten doen, en hier en daar op zijn creditcard wat leuks kopen. En Maggie wilde zelfs dat niet. Ze wilde niets anders dan hem.

Zijn vader werd op dat moment wakker en keek om zich heen. Hij zag Adam midden in de kamer staan. 'Wat gebeurt hier? Wat is er aan de hand?'

Niemand in de kamer verroerde een vin. Ze keken allemaal naar Adam.

Adam draaide zich om en keek zijn vader aan. 'Ik ga weg. De maat is vol.'

'Ga zitten,' zei zijn moeder.

Ze zei het op een manier alsof hij nog steeds vijf jaar was en op het verkeerde moment was opgestaan. Dit was niet het verkeerde moment. Het was het juiste moment. En het had al lang moeten gebeuren. Maggie had gelijk. Hij had niet moeten gaan. Hij had jaren geleden al niet meer moeten gaan. Als ze hem niet met respect konden behandelen, als het hen niets kon schelen wie hij was en ze hem zelfs niet zagen staan, als ze dachten dat hij al die ellende had verdiend die Rachel hem had aangedaan, dan waren ze uiteindelijk misschien helemaal zijn familie niet, of verdienden niet dat te zijn. Hij had zijn kinderen, dat was alles wat hij wilde, en die waren hier niet eens. Deze mensen waren vreemden voor hem, en waren dat altijd geweest. En zo wilden ze ook allemaal dat het was. Hij niet meer. Hij was eenenveertig jaar en was eindelijk volwassen geworden. Het werd tijd.

'Het spijt me, pa,' zei Adam rustig. 'Ik kan dit niet meer.

'Wat niet?'

Zijn vader zag er verdwaasd uit. Door de verkoudheidspillen was hij wat suffig, maar niet zo erg als hij deed voorkomen. Adam had het gevoel dat zijn vader precies wist wat er aan de hand was, maar niet van plan was zich ermee te bemoeien. Dat deed hij nooit. Dat was makkelijker. Vandaag was het niet anders.

'Waar ga je heen?' vroeg zijn vader.

'Naar huis,' zei Adam die om zich heen keek naar de mensen die het niet hadden kunnen laten om hem jarenlang een ellendig gevoel te bezorgen. Ze hadden nooit de deur voor hem opengezet. En nu koos hij ervoor om niet meer binnen te komen.

'Je bent niet goed bij je hoofd,' zei zijn moeder, terwijl Mae in de deuropening bleef staan, omdat ze niet wist of ze de lunch nu moest aankondigen of niet. 'Je hebt een dokter nodig. Je moet pillen hebben. Je moet naar een therapeut, Adam. Je bent heel erg ziek.'

'Ja, dat word ik als ik hier ben, ma. Iedere keer als ik hier wegga, heb ik vreselijke pijn in mijn maag. Ik heb er geen behoefte meer aan om hier te komen en me beroerd te gaan voelen. Ik wil dat niet meer. Gelukkige Thanksgiving. En een prettige dag nog,' zei hij, en toen draaide hij zich om en liep weg. Hij wachtte niet op nog meer commentaar, of nog meer beledigingen. Hij had er genoeg van. Mae ving onderweg zijn blik en gaf hem een knipoog. Niemand probeerde hem tegen te houden en niemand zei een woord terwijl hij de deur uit liep. Zijn nichtjes en neefjes kenden hem niet. Zijn familie gaf niet om hem. En hij wilde zich er ook niet meer druk om maken, niet om mensen die zo weinig om hem gaven. Hij stelde zich voor dat ze, terwijl ze de Ferrari hoorden wegrijden, elkaar zaten aan te staren en daarna gewoon de eetkamer in liepen. En dat ze geen van allen ooit nog over hem spraken.

Adam trapte de auto flink op zijn staart terwijl hij naar huis reed. Er was nu minder verkeer dan op de heenweg. Hij kwam snel vooruit en reed binnen een halfuur over de snelweg aan de oostkant van Manhattan, glimlachend bij zichzelf. Voor het eerst van zijn leven voelde hij zich vrij. Echt vrij. Hij lachte hardop. Misschien had zijn moeder gelijk. Misschien was hij wel gek. Maar hij had zich nog nooit zo weinig gek gevoeld als nu. En zijn maag voelde uitstekend aan. Hij had honger. Hij stierf van de honger. En de enige aan wie hij nu behoefte had, was Maggie.

Hij stopte onderweg naar haar huis bij een supermarkt. Ze hadden alles wat hij wilde hebben. Een voorgevulde, voorgebraden, voorbedropen, alleen nog niet opgegeten kalkoen, inclusief alle garnering. Hij kocht de hele mikmak: veenbessensaus, zoete aardappelen, broodjes die alleen nog afgebakken moesten worden, puree, doperwten, en pompoentaart als toetje. Voor $ 49,99 had hij alles wat hij nodig had. Tien minuten later belde hij bij haar aan. Ze reageerde met een voorzichtig stemmetje via de intercom. Ze verwachtte niemand en was stomverbaasd toen ze Adam hoorde. Ze liet hem onmiddellijk binnen, en had een nachtjapon aan toen ze de deur van haar flatje opende. Ze zag er verfomfaaid uit, haar haren waren niet gekamd, haar gezicht zat onder de mascaravegen. Hij zag dat ze had gehuild. Ze keek hem stomverbaasd aan.

'Wat is er gebeurd? Waarom ben je niet op Long Island?' Ze was verbijsterd.

'Trek je kleren aan. We gaan naar mijn huis.'

'Waarheen?' Hij leek wel krankzinnig. Hij droeg een antracietkleurig pak, een wit overhemd en een stropdas. Zijn schoenen glommen. Hij mocht er dan wel onberispelijk gekleed uitzien, maar zijn ogen hadden een wilde uitdrukking. 'Ben je soms dronken?'

'Nee. Zo nuchter als ik weet niet wat. Kleed je aan. We vertrekken.'

'Waar gaan we heen?' Ze kwam niet in beweging. Adam keek om zich heen. Het zag er verschrikkelijk uit in het flatje, erger dan hij had verwacht. Hij had zich nooit gerealiseerd dat ze in zo'n huis woonde.

Er stonden twee kleine onopgemaakte vouwbedden in de slaapkamer, en in de woonkamer lagen slaapzakken op twee haveloze bankjes. Beide kappen van de enige lampen in de kamer waren gescheurd. Niets in de kamer paste bij elkaar, alles was smerig, de jaloezieën voor de ramen kapot. Midden in de kamer hing een kaal peertje aan een rafelige draad en het tapijt was goor. De veren van de twee bankjes, die vast tweedehands waren gekocht, hingen op de grond en een sinaasappelkistje deed dienst als salontafel. Hij kon zich niet voorstellen zo te moeten leven, of hoe ze nog enigszins fatsoenlijk voor de dag kon komen uit zo'n huis. De hele badkamervloer lag bezaaid met vuile was en overal stond vuile vaat. In het trapgat onderweg naar boven had het naar katten en pis gestonken. Hij had alleen al heel erg met haar te doen nu ze daar zo in haar nachthemd stond. Het was een oude, versleten, flanellen nachtpon waardoor ze er als een klein meisje uitzag.

'Hoeveel huur moet je voor dit huis betalen?' vroeg hij haar recht voor z'n raap. Hij wilde niet zeggen 'voor dit krot', maar dat was het wel.

'We betalen ieder honderdvijfenzeventig dollar,' zei ze.

Ze zag eruit alsof ze in verlegenheid was gebracht. Tot nu toe had ze hem niet binnengelaten, en hij had het ook niet gevraagd, en nu voelde hij zich schuldig dat hij hier toch zat. Maggie sliep bijna iedere nacht in zijn bed en hij zei dat hij van haar hield, maar als ze bij hem vertrok, moest ze weer hierheen. Dit was nog erger dan Assepoester die het huis van haar stiefmoeder moest schoonmaken en op haar knieën vloeren moest boenen. Het was een volstrekte nachtmerrie, en verder werkte ze zich voor een paar rotcenten uit de naad bij Pier 92. Hij had geen idee gehad hoe ze leefde.

'Ik kan me niet meer permitteren,' zei ze verontschuldigend.

Hij slikte zijn tranen weg. 'Kom mee, Maggie,' zei hij zachtjes. Hij sloeg zijn armen om haar heen en gaf haar een kus. 'Laten we naar mijn huis gaan.'

'Wat gaan we dan doen? Moet je niet naar je ouders?' Ze dacht dat hij er nog niet was geweest en onderweg naar Long Island even was langsgekomen om haar gedag te zeggen. In haar dromen zou hij haar vragen met hem mee naar zijn ouders te gaan. Maar ze had geen idee hoe afschuwelijk dat zou zijn.

'Ik ben al geweest. Ik ben weggegaan. Ik ben de deur uit gelopen. Ik ben teruggekomen om de rest van de dag met jou door te brengen. Ik kan die ellende niet meer verdragen.' Ze glimlachte naar hem terwijl hij het zei. Ze was trots op hem, dat wist hij. Gelukkig was er ook nog iemand die trots op hem was. En hij was het zelf ook. Het was het moedigste wat hij ooit had gedaan. Dankzij haar. Ze had zijn ogen geopend, en toen werd het hem zomaar ineens volstrekt duidelijk dat hij er niet meer tegenkon. Ze had hem eraan herinnerd dat hij een keuze had.

'Gaan we uit eten?' vroeg ze terwijl ze haar hand door zijn haar liet glijden. Ze zag er absoluut niet uit en had hem niet voor vanavond verwacht.

'Nee, ik ga een Thanksgivingdiner voor jou bij mij thuis maken. Kleed je aan.' Hij ging op een van de bankjes zitten die tot op de grond doorzakten. Alles zag er zo smerig uit, hij was liever niet gaan zitten. Het was nooit bij hem opgekomen dat mensen zo woonden. Laat staan Maggie. Zijn hart kromp ineen van medelijden.

Het kostte haar twintig minuten om zich aan te kleden. Ze trok alleen een spijkerbroek, een trui, een spijkerjasje en laarzen aan, waste haar gezicht en kamde haar haren. Ze zei dat ze bij hem thuis wel een douche zou nemen en make-up opdoen, en daar hingen ook wel wat fatsoenlijke kleren van haar. Ze liet die liever niet in haar flatje hangen, omdat haar huisgenotes ze altijd inpikten en nooit teruggaven, zelfs haar schoenen niet.

Nu hij haar woninkje vanbinnen had gezien, was het onbegrijpelijk voor hem dat ze er altijd zo goed uitzag. Alleen een tovenaar kon uit een hok als dit als een mens tevoorschijn komen en zich ook nog als zodanig gedragen en zich zo voelen, maar het lukte haar toch.

Hij liep achter haar aan de trap af en twee minuten later stoven ze in de Ferrari weg richting zijn huis. Ze hielp hem met het naar boven dragen van de boodschappen, en nadat ze een douche had genomen en ze de liefde hadden bedreven, hielp ze hem ook met eten koken. Ze dekte de tafel terwijl hij de kalkoen sneed, en zo genoten ze samen, gekleed in badjas, in de keuken van het Thanksgivingdinertje. Na het eten gingen ze weer naar bed en hield hij haar vast terwijl hij aan alles dacht wat er die dag was gebeurd. Ze hadden samen een enorme ontwikkeling doorgemaakt.

'Dit is dus wat ze een relatie noemen, neem ik aan,' zei hij, terwijl hij haar dichter tegen zich aan trok.

'Waarom zeg je dat?' Ze glimlachte. Hij zag er in haar ogen zo mooi uit, net als zij voor hem.

'We hebben zojuist een feestdag samen doorgebracht, ja toch? Misschien hebben we wel een traditie ingevoerd. Maar volgend jaar moeten we ons wel netjes aankleden, want dan zijn mijn kinderen hier. En ik neem ze dan niet mee naar mijn moeder.' Hij moest nog een beslissing nemen over Chanoeka, maar daar had hij nog een paar weken de tijd voor. Hij wilde zijn kinderen niet bij zijn ouders weghouden, maar hij was niet meer bereid zichzelf op te offeren, of zijn hoofd op het hakblok te leggen om hen een plezier te doen. Die tijd was voorbij. Er bestond een geringe kans dat zijn familie, doordat hij was weggelopen, hem beter zou leren behandelen, maar hij betwijfelde het. Het enige wat hij nu zeker wist, was dat hij met Maggie gelukkig was en dat hij geen maagpijn had. Dat was heel wat, en zelfs een enorme verbetering.

Pas op zondagavond wilde hij haar vragen waar hij het hele weekend al aan had gedacht. Het was een grote stap, maar nu hij haar flatje had gezien, kon hij het niet meer over zijn hart verkrijgen om haar terug te laten gaan. Hij deed het zowat in zijn broek van de angst, maar hij zei tegen zichzelf dat het verdorie toch niet om een huwelijk ging.

Het was zondagavond en ze ruimden de vuile vaat van het eten op voordat Maggie weer naar huis zou gaan. Tussen de middag hadden ze alle restjes van de kalkoen opgegeten. Het was heerlijk geweest. Zijn beste Thanksgiving tot nu toe, en zeker ook voor haar.

'Wat dacht je ervan om bij me in te trekken? Je weet wel... om het uit te proberen of zo... te kijken hoe het gaat... je bent hier toch al het grootste deel van de tijd... en ik kan je helpen met je studie...' Zijn stem stierf weg.

Ze draaide zich onzeker naar hem om. Ze was ontroerd, maar doodsbang. 'Ik weet het niet,' zei ze bedremmeld. 'Ik wil niet afhankelijk van je zijn, Adam. Wat je hebt gezien, is echt alles wat ik me kan permitteren. Als ik hieraan gewend raak en je trapt me op een dag de deur uit, zal het moeilijk zijn om terug te gaan.'

'Doe dat dan ook niet. Blijf hier. Ik ga je niet de deur uit trappen, Maggie. Ik hou van je. En voorlopig loopt het tussen ons als een trein.'

'Daar gaat het ook precies om. Om dat "voorlopig". Wat gebeurt er als het niet meer gaat? Ik kan niet eens meebetalen aan de huur.'

Hij was ontroerd bij het idee alleen al, en hij zag er met zichzelf ingenomen uit toen hij antwoord gaf. 'Dat hoeft ook helemaal niet. Ik heb het gekocht.'

Ze glimlachte en gaf hem een zoen. 'Ik hou van je. Ik wil geen misbruik van je maken. Ik wil niets van je hebben. Ik wil alleen jou.'

'Dat weet ik. En ik wil dat je bij me komt wonen. Ik mis je als je er niet bent.' Hij trok een zielige-hondengezicht. 'Ik krijg hoofdpijn als je hier niet bent.' Bovendien hield hij haar graag in de gaten om te weten waar ze was.

'Hou op met me als een Jiddische memme schuldgevoelens te bezorgen.' Ze ging staan, keek hem aan en knikte toen langzaam. 'Oké... ik doe het. Maar ik houd mijn huis nog een tijdje aan, alleen voor het geval dat. Als het niet goed blijkt te gaan, of als we elkaar op de zenuwen gaan werken, ga ik terug.'

Het was geen dreigement, ze pakte het gewoon verstandig aan, en daar had hij respect voor. Altijd al.

Ze bleef die nacht bij hem, en terwijl hij dicht tegen haar lag aangekropen en ze bijna in slaap waren gevallen, tikte ze hem op de schouder. Hij opende één oog. Ze had de gewoonte om wereldschokkende gebeurtenissen te willen bespreken of ingrijpende besluiten te willen nemen op het moment dat hij net wegdoezelde. Andere vrouwen hadden dat ook bij hem gedaan en hij nam aan dat het iets in hun chromosomen was, iets wat ze met de geboorte hadden meegekregen. Vrouwen praatten graag wanneer mannen wilden slapen.

'Ja? Wat is er?' Hij kon amper zijn ene oog openhouden.

'Wat is het dan nu?' Zij was klaarwakker.

'Hè?'

'Nou, als we samenwonen en samen een feestdag hebben gevierd, dan mag ik toch aannemen dat dit een vaste relatie is, nietwaar? Of noem jij het anders als je samenwoont?'

'Noem het maar samen slapen, en dat moet ik nu echt... en jij ook... Ik hou van je... we hebben het er morgen wel over... het wordt ook wel samenwonen genoemd... dat is goed...' Hij sliep bijna.

'Ja, ik weet het,' zei ze, glimlachend bij zichzelf, te opgewonden om te gaan slapen. Ze lag daar alleen maar naar hem te kijken terwijl Adam zich omrolde, zich niet langer bewust van de wereld, en begon te ronken.

19

Charlie haalde Carole vrijdag stipt om twaalf uur op om samen met haar bij La Goulue te gaan lunchen. Dat was een trendy restaurant op Madison Avenue, met een goede menukaart en een leuk, levendig publiek. Hij voelde zich minder gedwongen om haar naar eenvoudige restaurants zonder franje mee te nemen nu hij wist wie ze was, en ze genoten er allebei van om naar een nette eetgelegenheid te gaan. Ze aten een heerlijke lunch en liepen daarna over Madison Avenue om etalages te kijken.

Voor het eerst was ze openhartig over haar vroegere leven. Gray had gelijk gehad. Blauw bloed en luxe huizen zorgen niet per definitie voor een gelukkige jeugd. Ze praatte over hoe kil en afstandelijk haar ouders waren geweest, hoe koel tegenover elkaar, en dat ze zowel emotioneel als lichamelijk onbereikbaar voor haar waren geweest. Ze was grootgebracht door een kinderjuffrouw, zag haar ouders zelden of nooit, en ze zei dat haar moeder een rondwandelend blok ijs was. Ze had geen broers of zussen bij wie ze troost had kunnen zoeken, ze was enig kind. Ze vertelde dat ze haar ouders nu soms wekenlang niet zag en dat ze ernstig ontdaan waren over de weg die ze in haar leven had gekozen. Ze had een hekel gekregen aan alles wat met hun wereldje te maken had: de hypocrisie, de obsessie met materiële zaken, de onverschilligheid voor gevoelens van mensen en het gebrek aan respect voor iedereen die niet in hun milieu geboren en getogen was. Het werd hem duidelijk terwijl hij naar haar luisterde, dat ze een eenzaam kind was geweest. Uiteindelijk had ze hun ijzige onverschilligheid ingeruild voor de buitensporige mishandelingen van haar man, die, zoals Gray al had vermoed, om haar geld en afkomst met haar was getrouwd. Toen hij haar ten slotte verliet, had ze niet alleen van hem willen scheiden, maar ook van alles waardoor ze ooit aantrekkelijk voor hem was geweest, en van de daarbij behorende waarden en normen die ze haar hele leven al had verafschuwd.

'Dat kan niet, Carole,' zei Charlie vriendelijk. Er waren momenten geweest waarop hij dat ook had willen doen, hoewel nooit in die mate zoals zij, maar zij had er dan ook een hogere prijs voor betaald. 'Je zult moeten accepteren wie je bent. Je doet geweldige dingen voor de kinderen met wie je werkt. Je hoeft niet alles wat je van huis uit bent af te danken om dat te kunnen doen. Je kunt heus van beide werelden tegelijk genieten.'

'Van mijn jeugd heb ik geen moment genoten,' zei ze eerlijk. 'Vanaf het moment dat ik een klein meisje was, heb ik aan alles wat ermee te maken had een vreselijke hekel gehad. Andere kinderen wilden of wél met me spelen omdat ik een Van Horn was, of níet met me spelen omdat ik dat was. Ik wist nooit wat ik kon verwachten en het zou veel te veel tijd kosten om dat eerst uit te zoeken.'

Hij zag voor zich hoe dat in z'n werk ging en het deed hem denken aan iets. Hij aarzelde om het zo snel tegen haar te zeggen nadat ze elkaar zo lang niet hadden gezien, maar het was eigenlijk alsof ze nooit uit elkaar waren geweest. Ze had haar arm in de zijne gestoken terwijl ze over Madison Avenue kuierden, kletsend alsof hij nooit weg was geweest. Hij had het gevoel alsof hij in haar leven thuishoorde, en zij had precies hetzelfde gevoel.

'Waarschijnlijk ga je me hierna om zeep brengen,' begon hij voorzichtig terwijl ze in noordelijke richting 72nd Street overstaken. Het was koud geworden, maar het was helder en aangenaam fris. Ze droeg een wollen muts en een kasjmier sjaal en handschoenen, en hij had de kraag van zijn jas opgezet. 'Ik ga ieder jaar ergens naartoe waar jij waarschijnlijk niet naartoe wilt, gezien alles wat je me hebt verteld. Maar ik heb altijd het gevoel dat ik erheen moet, en dit jaar doen twee dochters van vrienden van me mee. Ik ga elk jaar naar het debutantenbal. Behalve de voor de hand liggende onderlinge sociale verwikkelingen, is het altijd een leuk festijn. Zou je met me mee willen gaan, Carole?' vroeg hij verwachtingsvol.

Ze lachte. Na alle opmerkingen die ze had gemaakt over hoe verschrikkelijk ze 'hun wereld' vond, begreep ze dat hij waarschijnlijk doodsbang was om haar uit te nodigen voor een gelegenheid waar de adellijke jongedames werden voorgesteld en hun intrede in de maatschappij deden. Het was een ouderwetse, snobistische traditie waarmee ze redelijk goed bekend was. Ze draaide zich naar hem om en glimlachte. 'Ik haat het om toe te geven' - ze lachte quasizielig - 'maar ik heb daar zelf mijn intrede gedaan. Mijn ouders gaan er ook elk jaar heen. Ik ben er sinds die eerste keer niet meer geweest. Maar misschien is het wel leuk, samen met jou. Anders zou ik niet gaan.'

'Betekent dat een "ja"?' vroeg hij breed glimlachend. Hij brandde van verlangen om naar een chique gelegenheid met haar te gaan en met haar te pronken terwijl ze in een mooie japon rondliep. Hij vond het heerlijk om haar in het centrum te zien rondbanjeren, maar hij genoot ook van wat meer formele evenementen zoals het debutantenbal. Het was leuk om je zo nu en dan netjes op te doffen, en op het bal werd je geacht in gala te komen.

'Ja, dat is een ja,' zei ze terwijl ze doorliepen. 'Wanneer is het?' Ze moest een jurk kopen. Ze had in jaren geen baljurk meer gedragen en zou er wel een van haar moeder kunnen lenen. Ze hadden dezelfde maat, maar ze had geen zin om het haar te vragen. Ze wilde er voor Charlie mooi uitzien, en in haar moeders japonnen zou ze er te tuttig uitzien.

'Het duurt nog weken. Ik zal het opzoeken als ik op kantoor ben.'

Ze knikte. Met hem naar het debutantenbal gaan was een grote stap voor haar, terug in haar oude leven. Maar ze kon het nu ook als een curiosum zien dat niet langer dan één avondje duurde, en dat het niet meteen een manier van leven betekende. Als een soort toerist kon ze het wel aan, en ze wilde ook niet méér zijn. Het was een compromis en een gebaar dat ze met liefde bereid was voor hem te maken.

Ze vielen stil terwijl ze hun wandeling naar haar huis voortzetten en in oostelijke richting 91st Street in liepen. Tegen die tijd hadden ze het allebei ijskoud. Het voelde aan alsof het zou gaan sneeuwen. Toen ze bij haar voor de deur stonden, draaide ze zich naar hem om en glimlachte. Ze kon hem nu uitnodigen binnen te komen, omdat hij wist dat het haar huis was en niet meer dacht dat ze een kleine eenkamerwoning aan de achterkant huurde. 'Wil je binnenkomen?' vroeg ze hem verlegen terwijl ze haar sleutel zocht die ze uiteindelijk op de bodem van haar tas vond waar hij altijd lag.

'Is het echt geen probleem voor je?' vroeg hij voorzichtig.

Ze schudde haar hoofd. Ze wilde graag dat hij meeging.

Het werd donker en ze waren al sinds twaalf uur samen. Wat je noemt een uitgebreide lunch. Ze hadden een heleboel tijd in te halen en hadden tijdens het eten tegenover elkaar toegegeven hoe erg ze elkaar hadden gemist. Hij had het praten met haar gemist, het weten waarmee ze bezig was en het delen met haar van de opwinding, de verwikkelingen en de dagelijkse details van zijn eigen leven. Hij was gewend geraakt aan haar verstandige adviezen en aan de spiegel die ze hem had voorgehouden in de maand dat ze met elkaar om waren gegaan. En toen ze er ineens niet meer was, deed hem dat pijn. En zo had zij het ook gevoeld.

Toen ze het huis in liepen, kwamen ze in een kleine, voorname vestibule met een elegante zwart-witte marmeren vloer. Op de benedenverdieping bevonden zich twee kleine ontvangstkamers, waarvan er een naar de fraaie tuin leidde. Eén trap hoger lag een mooie woonkamer met grote, comfortabele stoelen en banken, een open haard en Engels antiek dat ze met toestemming uit een van de huizen van haar ouders had gehaald. Het huis was elegant maar tegelijkertijd ook warm en gezellig, zoals Carole zelf, chic maar speels. Er stonden overal voorwerpen die betekenis voor haar hadden, zelfs kunstwerkjes van de kinderen uit het opvangcentrum. Het was een prachtige mengeling van oud en nieuw, van kostbare en onbetaalbare door kinderen gemaakte objecten, en van allerlei ongebruikelijke spulletjes waar ze op haar reizen tegenaan was gelopen. Er was een grote, comfortabele keuken en een kleine, formele eetkamer met donkerrode wanden en prenten van Engelse jachttaferelen die van haar grootvader waren geweest. Boven had ze een grote zonnige slaapkamer en een logeerkamer. De zolder gebruikte ze als een klein kantoor aan huis. Ze leidde hem daar ook rond en hij was erg onder de indruk toen ze weer de trappen af liepen naar de keuken.

'Ik vraag nooit iemand langs te komen, dat begrijp je,' zei ze somber. 'Ik zou het heerlijk vinden om hier af en toe mensen uit te nodigen om te komen eten, maar ik kan het gewoon niet.' Omdat ze deed alsof ze arm was en ze een geheim leven leidde, wist Charlie dat ze zich eenzaam moest voelen. Net zoals hij dus, alleen om een andere reden. En zij had haar ouders nog, maar ze had ze nooit gemogen en nooit een nauwe band met ze gehad. Ze waren haar hele leven al emotioneel afwezig geweest. Hij had geen ouders. Via verschillende wegen waren ze op dezelfde plek beland.

Ze bood hem in de gezellige keuken warme chocolademelk aan, en ze gingen aan de keukentafel zitten terwijl het buiten donker werd. Hij zei weer wat een hekel hij aan de feestdagen had en hoe erg hij ertegen opzag. Ze vroeg hem niet wat zijn plannen waren, ze vond het nog te vroeg om zoiets te vragen. Hij was die dag pas weer haar leven binnengewandeld. Hij bood aan om de open haard in de woonkamer aan te steken en zodra deze brandde, zakten ze samen onderuit op de bank en praatten uren. Hun levens lagen her en der om hen heen als de stukjes van een legpuzzel die ze langzaam in elkaar zetten, een stukje lucht hier, een boom daar, een voorbijtrekkende wolk, een huis, een jeugdtrauma, een diepe teleurstelling, een favoriet huisdier, hoeveel hij van zijn zus had gehouden, hoe wanhopig hij was toen ze stierf, hoe eenzaam Carole als kind was geweest. Het paste allemaal naadloos in elkaar, beter dan ze allebei ooit hadden kunnen voorzien.

Het was al na achten toen ze voorstelde een maaltijd voor hem klaar te maken. En hij bood haar beleefd aan om haar mee uit eten te nemen. Maar het was net gaan sneeuwen, en ze waren het er allebei over eens dat het binnen veel behaaglijker was. Uiteindelijk maakten ze met z'n tweetjes pasta en omeletten klaar, samen achter het fornuis, met stokbrood, kaas en salade. Aan het eind van hun maaltijd zaten ze samen te lachen om grappige verhalen die Carole vertelde, en hij praatte over de exotische plaatsen waar hij met de boot was geweest. En terwijl ze terug naar de woonkamer liepen, nam hij haar in zijn armen en kuste haar, en toen begon hij ineens te lachen.

'Waar lach je om?' vroeg ze met een enigszins nerveuze stem.

'Ik dacht aan Halloween en je groene gezicht. Je zag er zo grappig uit.'

Het was de eerste keer geweest dat hij haar had gekust en dat herinnerden ze zich allebei nog goed. Niet lang daarna was de hel tussen hen losgebroken.

'Bij lange na niet zo grappig als jij met die leeuwenstaart die achter je rug recht omhoog stak. De kinderen hebben het er nog steeds over. Ze waren er weg van. Ze vonden je echt supercool, en Gabby had iets om zich aan vast te houden, zodat ze voortdurend bij je in de buurt kon blijven.'

Ze waren die dag niet naar het opvangcentrum geweest en Carole zei dat ze morgen ging. Charlie wilde graag met haar mee. Hij had de kinderen gemist, vooral Gabby.

'Ik heb tegen ze gezegd dat je weg was.'

Hij knikte. Hij had alles eraan gemist, maar vooral Carole.

En toen kuste hij haar weer en keek ze hem diep in zijn ogen. De sfeer was zo teder en vredig dat ze het gevoel had alsof ze thuis was gekomen. 'Wil je mee naar boven?' vroeg ze hem rustig. Hij knikte, waarna hij zonder iets te zeggen achter haar aan de trap op liep naar haar slaapkamer. En toen bleef hij staan en keek haar een eeuwigdurend moment aan. 'Weet je het zeker?' Hij wilde haar niet onder druk zetten. Hij herinnerde zich hoe onwillig ze was geweest om een afspraakje met hem te maken, en dat was nog geen twee maanden geleden geweest. Er was in de tussentijd een hoop gebeurd.

In de vier weken van zijn afwezigheid was het haar duidelijk geworden dat ze van hem hield. Ze was bereid het risico te nemen. Voor haar was het heel, heel lang geleden. Ze knikte in antwoord op zijn vraag.

Ze nestelden zich behaaglijk in haar grote bed, waarin ze in het midden sliep als ze alleen was. Ze lag naast hem en had het gevoel alsof ze eerder al zo hadden gelegen. Hun liefdesspel was tegelijkertijd balsem voor de ziel als vreugdevol, hartstochtelijk en genoeglijk. Het was precies zoals ze zich hadden gewenst, een intimiteit waaraan ze allebei zo'n behoefte hadden en waarbij geen van beiden tekortkwam. En terwijl die nacht de sneeuw viel, zag het er buiten uit als een kerstkaart, en voelde het in elkaars armen liggen als een droom.

20

Voor Sylvia en Gray verliep het weekend na Thanksgiving verder eenvoudig. Zaterdag ging zij naar de galerie en deed boodschappen, en Gray zocht zijn atelier op om te schilderen. Zondagmorgen bleven ze met The New York Times in bed liggen en gaf hij haar tips voor het kruiswoordraadsel, en uiteindelijk vreeën ze met elkaar en vielen weer in slaap.

Sinds het dinertje met Charlie hadden ze helemaal niets meer van hem gehoord en ze hoopten dat hij hun advies had opgevolgd, hoewel ze betwijfelden of hij het zou doen. Zondagochtend lag er tien centimeter sneeuw en die avond kookte Sylvia het avondeten terwijl Gray in de woonkamer een boek las. Ze babbelden onder het eten luchtig over niets in het bijzonder toen Gray haar vroeg wanneer haar kinderen naar huis kwamen. Hij had er tot dan toe niet meer aan gedacht en toen hij het haar vroeg, zag hij er bezorgd uit. Ze wist dat hij er als een berg tegenop zag om hen te ontmoeten en bang was dat ze hun romance zouden afkeuren.

'Een paar dagen voor de kerst, denk ik. Gilbert zei de drieëntwintigste, maar Emily houdt het meestal een beetje vaag. Ze pakt op het laatste moment een vliegtuig en komt als een wervelwind aanwaaien. Dat doet ze altijd.'

'Dat is precies waar ik bang voor ben,' zei Gray. 'Sylvia, ik weet niet of het wel zo'n goed idee is.'

'Wat niet? Dat mijn kinderen met de kerst thuiskomen? Dat meen je niet.' Ze was stomverbaasd. Ze waren altijd al haar oogappels geweest. Het was uitgesloten dat ze tegen hen zou zeggen dat ze niet thuis konden komen, zelfs niet voor hem. 'Wat bedoel je?'

'Ik bedoel,' zei hij, en hij haalde een keer diep adem, 'dat ik niet weet of ik er al aan toe ben om ze te ontmoeten. Ik denk dat ik beter in mijn atelier kan blijven zolang ze hier zijn.'

Ze had beneden een klein eenkamerappartementje waar haar kinderen logeerden wanneer ze thuis waren. De rest van de tijd gebruikte ze het als opslagruimte, dus was er geen reden waarom Gray niet gewoon bij haar kon blijven, en dat had ze hem al weken geleden uitgelegd. 'Lieverd, ze zullen dol op je zijn,' zei Sylvia ongedwongen in een poging zijn angsten te verjagen. 'Ik kan niet zo goed met kinderen opschieten.'

'Het zijn geen kinderen, het zijn volwassenen.'

'Dat denk jij. Kinderen zijn kinderen, al zijn ze tachtig. Als iemands honderdjarige moeder een vriend krijgt, zal haar tachtigjarige kind kwaad worden. Dat is een natuurwet.' Hij klonk alsof hij er vast van overtuigd was.

'Gelul, ze hebben Gordon nooit ook maar één probleem bezorgd, en toen waren ze een stuk jonger.' Gordon was haar overleden laatste geliefde. 'Vertrouw me nu maar, het zijn geweldige kinderen, je zult ze te gek vinden.'

'Of niet,' zei hij droevig.

Ze keek naar hem op, bezorgd. 'Wat bedoel je daar nu mee?' Ze voelde dat er meer achter zat dan op het eerste gezicht leek. Ze wist dat hij bang voor kinderen was, maar niet dat het zo erg was.

'Ik bedoel dat ik zenuwachtig word als de mate van betrokkenheid bij elkaar zo groot wordt. Zolang wij alleen met elkaar van doen hebben, is er niks aan de hand. Maar als jij je kinderen erbij gaat slepen, ga ik over de rooie.'

'Gray, lieve hemel, dat is idioot. Ze komen maar een paar weken.' Ze was van plan om na de kerst samen met hen te gaan skiën en wilde graag dat Gray meeging. Ze wisten al dat er een nieuwe man in haar leven was en leken het allebei prima te vinden. Ze waren zich er diep van bewust hoe eenzaam ze na Gordons dood was geweest.

'Ik denk dat ik beter buiten beeld kan blijven tot ze weer weg zijn,' zei hij vastberaden, en met de minuut koppiger.

Sylvia was gekwetst, boos en geschokt. 'Even voor alle duidelijkheid,' zei ze met opeengeklemde tanden. 'Jij wilt mijn kinderen niet ontmoeten en je wilt mij niet zien tot ze weer zijn vertrokken? Bedoel je dat? Heb ik dat goed begrepen?' 'Ja. Je kunt naar mijn atelier komen wanneer je maar wilt.'

'Rot op, zeg,' zei ze, terwijl ze zenuwachtig met grote passen door de kamer begon te ijsberen. 'Ik ga geen relatie aan met een man die niet eens mijn kinderen wil ontmoeten. Ze zijn fantastisch en ik hou van ze. En ik hou ook van jou. Ze zijn een deel van mij, Gray. Je zult mij niet kennen zolang je hen niet ook kent.'

'Jawel, hoor. En ik hou ook van jou,' zei hij met meer dan een beetje paniek op zijn gezicht. Hij had niet verwacht dat ze zo heftig zou reageren. 'Maar ik laat me niet dwingen in een situatie waarvan ik weet dat ik hem niet aankan. Ik kan niet omgaan met zo'n mate van betrokkenheid bij elkaar. Echt niet. Ik ken mezelf langer dan vandaag. Ik heb zelf nooit kinderen gewild en ik wil die van een ander ook niet.'

'Dan had je maar een relatie moeten aangaan met een vrouw zonder kinderen.'

'Misschien wel,' zei hij starend naar zijn voeten.

'En wanneer heb je dit allemaal besloten?' Ze was met afschuw vervuld door alles wat hij had gezegd. Ze had nooit verwacht dat hij zo onredelijk zou zijn.

'Zodra je me had verteld dat ze met de kerst naar huis kwamen. Ik dacht gewoon dat ik me beter een paar weken beleefd kon terugtrekken.'

'En volgend jaar zomer dan? Dan ga je ook niet met me mee naar Europa?' Ze vond het heerlijk om een tijdje alleen samen met haar kinderen te zijn, maar de redenen die hij aanvoerde om niet mee te gaan, vond ze belachelijk, en zelfs gemeen. Hij was niet bereid om ook maar een poging te wagen haar kinderen te ontmoeten, of dat deel van haar leven met haar te delen, een belangrijk deel, in haar ogen. 'Ik had gehoopt dat je met ons mee ging skiën,' zei ze met een teleurgestelde uitdrukking op haar gezicht. Ze had een prachtig huis voor hen in Vermont gehuurd.

'Ik ski niet.' Hij bleef sceptisch.

'Ik ook niet. Maar zij wel. En we hebben het samen altijd fijn.'

'Dit jaar ook. Ik zal er alleen niet bij zijn.'

'Wat ben jij toch een zak!' zei ze, waarna ze de slaapkamer in stormde en de deur achter zich dichtsmeet. En toen ze er twee uur later weer uitkwam, was hij naar zijn atelier teruggegaan om daar voor het eerst in drie maanden de nacht door te brengen. Het was een verschrikkelijke situatie, en toen ze hem belde, zei hij dat hij aan het werk was en niet wilde praten.

'Verdomme,' zei ze tegen zichzelf en ze begon weer door de kamer te ijsberen. Ze had geen idee hoe ze hem kon overhalen. Ze wist hoe akelig zijn jeugd was geweest en hoe gek zijn familie. Hij had haar in het begin al verteld dat het familieleven niets voor hem was. Ze had alleen niet verwacht dat hij het zo ver doortrok. Hij wilde haar kinderen niet eens zíen. Hij wilde alleen iets met haar. Ze wist dat als hij voet bij stuk zou houden, dat binnen afzienbare tijd ernstige gevolgen voor hun relatie zou hebben. Ze wist niet of ze het op zijn beloop moest laten en maar zien of hij uit zichzelf water bij de wijn wilde doen, of een grens trekken en hem een ultimatum stellen. In beide gevallen kon ze hem kwijtraken.

De drie musketiers, zoals Sylvia hen nu noemde, kwamen twee weken voor Kerstmis voor een etentje bij elkaar in een Chinees restaurant. Ze waren allemaal gestrest en hadden het druk. Charlie zei dat hij nog een miljoen dingen voor het fonds moest doen voordat hij naar de boot kon vertrekken. Adams cliënten kregen in deze tijd allemaal de kolder in hun kop en hij moest het komende weekend voor een titelgevecht van een van zijn sterboksers naar Las Vegas. En Gray zag er alleen maar neerslachtig uit.

'Hoe is het met de tortelduifjes?' vroeg Charlie plagend terwijl ze aan hun maaltijd begonnen.

Gray schudde alleen maar zijn hoofd.

'En wat mag dat betekenen?'

'Het betekent dat Sylvia en ik nauwelijks nog met elkaar praten. Sinds Thanksgiving hebben we een paar moeilijke weken achter de rug.'

'Wat is er gebeurd?' Charlie was stomverbaasd. 'Het leek allemaal zo goed tussen jullie te gaan toen ik bij jullie was.' Het leek zelfs meer dan goed te gaan. Het ging fantastisch.

'Ik heb niets met kinderen.'

'Dat weet ik.' Charlie glimlachte. 'Dat is Adams afdeling. Die van een jaar of tweeëntwintig. Sylvia is aanbiddelijk, maar ze is geen kind.'

'Nee, maar ze hééft kinderen. En ik wil ze niet ontmoeten. Ze komen met de kerst over en ik kan er dan gewoon niet heen. Ik kan het niet. Ik word er gek van. Als ik ook maar in de buurt van een gezin kom, krijg ik al de zenuwen. Ik heb het gevoel alsof ik psychotisch word. Ik word depressief. Ik wil haar kinderen niet ontmoeten. Ik hou van haar, niet van haar kinderen.'

'Jeminee. En wat heeft ze daarop gezegd?' Charlie trok een bezorgd gezicht.

'Niet veel. Ze is kwaad. Ik neem aan dat ze zich gekwetst voelt.

Ze zegt het niet, maar ik krijg het gevoel dat als ik niet toegeef, het uit is tussen ons, en ik geef niet toe. Ik iïiag toch wel een beetje respect voor mezelf hebben? Ik heb ook mijn grenzen. Ik heb ook zo mijn problemen. Ik ben in de Addams family op lsd opgegroeid. Mijn zus is een boeddhistische non. Mijn broer is een Navajo-indiaan die ik in geen honderd jaar heb gezien en ook niet wil zien. En mijn beide ouders waren halve garen. Ik ben allergisch voor gezinnen.'

'Zelfs dat van haar?' Charlie peilde de stemming.

'Zelfs dat van haar,' bevestigde Gray. 'Ze wil na de kerst met z'n allen naar Vermont,' zei hij alsof ze met een raket naar een andere planeet gingen. 'Om te skiën.' Hij liet het klinken alsof de elektrische stoel aantrekkelijker was.

'Misschien is dat wel leuk.'

'Nee, niet voor mij. Ze zijn vast niet zo aardig als zij denkt. En ook al zouden ze het wel zijn, dan nog vind ik het moeilijk. Ik wil niets met haar gezin te maken hebben, alleen met haar.' Maar hij wist ook dat als hij daaraan vasthield, hij alles zou kunnen verpesten. Gray had het gevoel geen keus te hebben. En Charlie had medelijden met hen allebei. Hij wist hoeveel het voor haar moest betekenen. Ze was zo trots op haar kinderen, en ook zo verliefd op Gray. 'Ik hoop dat jullie hieruit komen,' zei Charlie vriendelijk. 'Het zou zonde zijn als dat niet lukt.' Gray was zo gelukkig geweest sinds hij haar had ontmoet. En toen vertelde hij hem en Adam over Carole. 'Ik heb je raad opgevolgd,' zei hij trots, en hij voegde eraan toe: 'Ik hoop dat jij ook mijn advies opvolgt... schik je een tikje naar haar. Ik denk dat je er spijt van krijgt als je het niet doet.'

'Dat zou wel eens kunnen,' zei Gray gelaten. Hij was nog liever bereid de prijs voor zijn besluit te betalen en haar kwijt te raken, dan haar kinderen te moeten ontmoeten of een band met ze te krijgen.

'Ik heb ook nog een nieuwtje,' zei Adam schichtig terwijl de andere twee hem aankeken. 'Herinner jij je Maggie nog, van het concert van Vana?' vroeg hij aan Charlie, die knikte. 'Ze is net bij me ingetrokken.' Hij zag er halftrots en halfverlegen uit terwijl Charlie en Gray hem aanstaarden.

'Ze is wat?' vroeg Charlie. Hij herinnerde zich hoe ze er die avond had uitgezien en dat hij medelijden met haar had gehad. Ze had wel aardig geleken, maar ook voor een dubbeltje geboren. 'Jij? Meneer-ik-bind-me-nooit-meer-aan-iemand-mijn-vrijheid-is-me-heilig-en-ik-wil-een-miljoen-vrouwen? Hoe heeft dat in hemelsnaam kunnen gebeuren?' Ze had er niet uitgezien als iemand die alles van hem zou pikken, maar wie weet? Kennelijk had ze hem weten om te turnen.

'Ze studeert 's avonds voor haar kandidaats rechten en ik dacht dat ik haar op die manier mooi kon helpen met haar werkstukken en zo,' zei hij, waarbij hij nonchalant probeerde te klinken, maar Charlie en Gray barstten in lachen uit, gierden en jouwden hem uit.

'Maak dat de kat wijs.'

'Oké, oké... ik mag haar echt heel erg graag... ik hou van haar... weet ik veel. Het ene moment hadden we een afspraakje en voordat ik het wist wilde ik haar alle dagen zien. Ik heb het haar nog niet verteld, maar ik neem haar dit weekend mee naar Las Vegas. Daar is ze nog nooit geweest.' Ze was nog nooit buiten New York geweest en hij was van plan om daar snel verandering in te brengen.

'Heb je haar over de boot verteld?' vroeg Charlie hem. Adam zou op 27 december naar Saint-Barthélemy vliegen om Charlie daar op de boot op te zoeken, zoals hij elk jaar deed nadat hij de kerstdagen met zijn kinderen had doorgebracht.

Adam schudde zijn hoofd, probeerde er onbekommerd uit te zien. 'Ik dacht het haar na dit weekend te vertellen.' Hij hoopte dat ze daarna zo gelukkig zou zijn dat ze geen heibel zou maken over hun boottripje. 'Ik kan niet alles veranderen. We maken die reis al tien jaar. Heb jij het Carole al verteld?'

'Nee, maar dat doe ik wel. Ik moet niets van feestdagen hebben,' zei Charlie vastberaden.

'Ik niets van kinderen,' zei Gray even vastberaden.

'Heb je zin om met ons mee naar Saint-Barthélemy te gaan?' stelde Charlie voor. 'Als je de feestdagen toch niet bij Sylvia doorbrengt, zou je dat net zo goed kunnen doen.'

'Ik moet ook niks van de Caraïben hebben,' zei Gray schaapachtig, en moest toen om zichzelf lachen. 'Christus, met ons drieën zeulen we zo veel ouwe troep met ons mee dat we wel een uitdragerij kunnen beginnen.' Maar je kwam in het leven niet zover als zij en je zou niet zo'n lange, zware weg hebben afgelegd, zonder een hoge tol te moeten betalen. Alle drie waren ze door schade en schande wijs geworden.

'Ik moet niets van trouwen hebben,' voegde Adam er met een grijns aan toe.

'Vertel me dat volgend jaar op dezelfde tijd nog maar een keer,' zei Charlie die om hem moest lachen. 'Jezus, jij bent wel de laatste op deze planeet van wie ik had verwacht dat hij met een vrouw zou gaan samenwonen. Wat is er met al die andere vrouwen gebeurd waar je altijd zo gewiekst tussendoor manoeuvreerde?' Hij was er nieuwsgierig naar. Adam had nooit minder dan vier vrouwen tegelijkertijd gehad, vaak vijf, in een goede week soms zes. En één keer zeven.

'Ik heb ze voor haar opgegeven.' Hij lachte verlegen. 'Ik wilde niet dat ze mij hetzelfde flikte. Ik dacht dat ze dat deed. Uiteindelijk bleek dat ze naar de avonduniversiteit ging. Ik dacht dat er een andere vent was. Eerlijk gezegd werd ik er bijna krankzinnig van. En toen drong het tot me door dat ik verliefd op haar was. Ik vind het heerlijk om met haar samen te wonen.'

'Ik logeer alleen maar bij Sylvia,' deelde Gray hun mee. 'Ik woon nog steeds niet met haar samen.' Hij klonk alsof hij trots was dat hij er niet voor was gezwicht.

'Met andere woorden: je kleren liggen over verschillende delen van de stad verspreid en de juiste schoenen staan nooit in het juiste huis,' zei Adam. 'En dat zogenaamde logeren bij haar kun je wel op je buik schrijven als je niet met haar kinderen kennismaakt. Of althans, dat vermoed ik. Ik denk dat het heel belangrijk voor haar is. Dat zou het voor mij ook zijn. Ik zou gaan schuimbekken als de vrouw in mijn leven weigerde mijn kinderen te ontmoeten. Het zou voor mij een breekpunt zijn.' Adam hoopte dat Gray wat zou opsteken van wat hij had gezegd, maar die bleef met zijn hoofd schudden.

'Hebben je kinderen Maggie al ontmoet?' vroeg Charlie belangstellend aan Adam.

'Nog niet. Maar dat gebeurt zeker. Waarschijnlijk nog voor de feestdagen. Overigens moet ik ook niks meer van moeders hebben. Of althans, op Thanksgiving moest ik dat. Ik was bij mijn ouders en zat te luisteren naar al dat eeuwige gezeik dat ze over me uitstortten. Ik ben nog voor de lunch opgestaan en weggelopen. Ik dacht altijd dat mijn moeder een beroerte zou krijgen als ik dat zou doen, maar dat viel reuze mee. Feitelijk is ze sinds die tijd buitengewoon beleefd als ik opbel.'

'Hoe reageerde je vader?' vroeg Gray.

'Hij viel in slaap.'

De rest van hun etentje verliep rustig. Ze praatten over politiek, zaken, investeringen en ter wille van Gray ook over kunst. Hij had in april een expositie, maar de galerie had al drie schilderijen van hem verkocht die ze alvast in hun tentoonstellingsruimte hadden opgehangen. Sylvia had iets geweldigs gedaan door die deur voor hem te openen en hij was haar er dankbaar voor, maar niet dankbaar genoeg om met haar kinderen kennis te maken. Sommige dingen kon hij nu eenmaal niet. En Adam en Charlie spraken enthousiast over de twee weken die ze op de Blue Moon zouden doorbrengen. Ze moedigden Gray nog een keer aan om mee te gaan, maar hij wilde niet. Hij zei dat hij hard aan de slag moest om voor de expositie voldoende werk te hebben.

Zoals gewoonlijk waren ze de laatsten die uit het restaurant vertrokken, en ze hadden behoorlijk wat gedronken. Geen van drieën dronk in zijn eentje al te veel, maar zodra ze samen waren, werden ze overmoedig en gingen er flink tegenaan.

Gray ging die avond terug naar zijn atelier. Maggie sliep al toen Adam binnenkwam, en Charlie glimlachte op weg naar huis terwijl hij aan de weken dacht die hij op het punt stond op de boot door te brengen. Hij zou vier dagen voor Kerstmis vertrekken. Het was de perfecte manier voor hem om te doen alsof Kerstmis niet bestond.

21

Adam vertelde Maggie de volgende morgen over het tripje naar Las Vegas en ze was dolenthousiast. Ze had het weekend gelukkig vrij van haar werk en moest nog een werkstuk schrijven, maar ze zei dat ze haar boeken wel meenam en aan de bak zou gaan als Adam met zijn eigen werk bezig was. Ze sloeg haar armen om zijn nek en kon niet geloven dat ze zo veel geluk had. Ze zouden er met zijn privéjet heen vliegen.

En toen keek ze hem ineens met een panische blik aan. 'Wat moet ik in godsnaam aan?' Nu ze met hem samenwoonde, waren de klerenkasten van haar huisgenotes onbereikbaar, hoewel daar nu ook niets passends in zou zijn te vinden.

Adam had er al aan gedacht, glimlachte en gooide een creditcard naar haar toe. 'Ga lekker winkelen,' zei hij gul.

Ze staarde hem een hele tijd aan en gaf de kaart toen terug. 'Dat doe ik niet,' zei ze somber. 'Ik mag dan arm zijn, maar ik ben niet te koop.' Ze wist dat zijn vroegere vriendinnen daar geen enkele moeite mee zouden hebben gehad, maar wat er ook gebeurde, zij zou dat nooit doen. Ze zou zorgen dat ze op een dag zelf veel geld verdiende. En ondertussen sloeg ze zich er wel doorheen met wat er binnenkwam aan salaris en fooien die ze bij Pier 92 verdiende. 'Bedankt, schat. Ik verzin zelf wel iets.' Hij wist dat haar dat zou lukken, maar hij had altijd zo met haar te doen. Haar leven was zo veel harder dan het zijne, en was dat altijd al geweest. Hij wilde haar meer helpen, maar ze stond het nooit toe. En om die reden had hij ook heel veel respect voor haar. Ze was uit volstrekt ander hout gesneden dan al zijn vorige vriendinnen.

Op vrijdagmiddag vertrokken ze naar Las Vegas en ze was zo opgewonden dat het haar bijna te machtig werd. Ze sloeg haar armen om zijn nek en bedankte hem. Hij vond het heerlijk om zulke dingen voor haar te kunnen doen. Hij keek ernaar uit om haar rond te leiden en er bijzondere dagen voor haar van te maken. Hij wilde alle nare ervaringen die ze had gehad weer goedmaken, en ze was hem altijd dankbaar en nam niets als vanzelfsprekend aan.

Het weekend daarop, na het tripje naar Las Vegas, vertelde hij haar dat hij samen met haar en zijn kinderen Chanoeka wilde vieren. Hij zei tegen zijn moeder dat ze niet bij haar langs zouden komen. Er waren voorgoed andere tijden aangebroken.

Toen Charlie Carole ophaalde om naar het debutantenbal te gaan, stond ze hem keurig aangekleed op te wachten. Hij hapte naar adem toen hij haar op zich af zag lopen. Ze droeg een roze satijnen japon en zilverkleurige, hooggehakte, open schoentjes en had haar haren in een elegante, losse wrong opgestoken. Ze had van haar moeder een wit minkjasje geleend en had de jurk bij Bergdorf gekocht. Ze was daar al jaren niet meer geweest. Ze droeg diamanten oorbellen en een diamanten armband die van haar grootmoeder waren geweest, en verder had ze een klein zilveren handtasje bij zich en had lange, witte glacéhandschoenen aangetrokken.

Heel, heel lang stond Charlie haar daar alleen maar aan te staren. Hij was zelf in jacquet. Ze vormden een schitterend paar. Carole zag eruit als een kruising tussen Grace Kelly en Uma Thurman, met een vleugje Michelle Pfeiffer. En Charlie zat ergens tussen Gary Cooper en Cary Grant in.

Hoofden draaiden mee terwijl ze de balzaal in het Waldorf-Astoria Hotel in liepen, en Carole zag er absoluut koninklijk uit. Ze was bijna onherkenbaar in vergelijking tot de vrouw die hij in spijkerbroek en Nikes op het centrum had ontmoet, of tot die met het groene gezicht en de punthoed met Halloween. Maar het fijnste was dat hij van alle drie die kanten van haar hield. Hij vond het leuk om zich met haar in het openbaar te vertonen en haar zo prachtig aangekleed te zien.

Ze liepen de ontvangstrij af om met alle debutantes kennis te maken, waarbij Carole met gedempte stem herinneringen ophaalde aan haar eigen eerste optreden daar. Ze zei dat ze toen doodsbang was, maar uiteindelijk had ze, of ze het nu wilde of niet, toch wel plezier gehad.

'Je zag er vast schitterend uit,' zei hij even later met een bewonderende blik in zijn ogen. 'Maar nu zelfs nog schitterender. Je ziet er vanavond echt prachtig uit,' zei hij, en hij meende het serieus. Ze draaiden op dat moment op een langzame wals over de dansvloer. Hij was een uitstekende danser en zij ook. Alles wat ze in hun jeugd hadden meegekregen aan ervaringen en vorming - de dansscholen, de debutantenfeesten, alles wat Carole nu schuwde en probeerde te vergeten - toonde zich juist op dit soort momenten. En vanavond was ze terug in haar oude wereldje, ook al was het maar voor een kort bezoek. Charlie wist dat hij haar niet zo vaak zou kunnen overhalen om dit soort dingen te doen en dat maakte hem ook niet uit. Hij had er zelf ook zo langzamerhand wel een beetje genoeg van. Hij vond het alleen fijn om de keuze te hebben om het zo nu en dan te kunnen doen.

Vlak voor het diner zag Carole in de verte haar ouders. Ze wees hen aan Charlie aan en samen baanden ze zich op een beleefde manier een weg naar de tafel waaraan ze zaten temidden van de telgen van goeden huize uit New York. Zodra hij zijn dochter zag, stond haar vader op. Het was een lange, gedistingeerde man en hij leek erg veel op Carole. Hij gaf Charlie een hand toen Carole hen aan elkaar voorstelde, maar zijn gezicht bleef onbewogen, als uit marmer gehouwen. Charlie had hem jaren geleden al eens ontmoet, maar hij betwijfelde of de oudere man dat nog zou weten.

'Ik heb je vader gekend,' zei Arthur Van Horn bars. 'We hebben samen op Andover, die particuliere kostschool, gezeten. Het speet me te horen wat er is gebeurd. Het was een tragisch verlies.' Het was voor Charlie geen onderwerp waar hij blij van werd en daarom probeerde Carole het gesprek snel over een andere boeg te gooien. Haar vader had de gewoonte om overal een domper op te zetten, zo was hij nu eenmaal. Ze stelde Charlie ook voor aan haar moeder, die bleef zwijgen als het graf, zijn hand schudde, knikte en zich weer omdraaide. En dat was het dan. Carole en Charlie liepen terug naar hun eigen tafel en dansten nog wat voordat ze gingen zitten.

'Nou, dat gaf de burger geen moed,' bekende Charlie.

Carole lachte. Hun begroeting was typerend voor haar ouders geweest en had niets met hem te maken. 'Voor hen was dat nog hartelijk.' Ze waren karikaturen van de hogere stand waartoe ze behoorden. 'Ik geloof niet dat mijn moeder me ooit heeft omarmd of gekust. Ze liep altijd het kinderverblijf in, zoals zij het noemde, alsof ze in de dierentuin naar de wilde beesten kwam kijken en bang was dat ze zou worden aangevallen als ze er te lang bleef rondhangen, dus deed ze dat niet. Ik heb haar nooit meer dan vijf minuten achter elkaar gezien. Als ik ooit kinderen krijg, ga ik bij ze op de grond liggen en lekker vies worden, en met ze knuffelen en ze kussen tot ze het uitgillen.'

'Zo was mijn moeder, zoals jij je ideale moeder beschrijft.' Daarom was het des te moeilijker voor hem toen ze stierf. Ze zei altijd hoeveel ze van hem hield, net als Ellen. Zijn vader was tot zijn dood zijn mentor en beste vriend geweest. Zijn held. Wat Charlie toen had verloren, was heel veel. Zijn hele wereld in feite. Hij herinnerde zich zijn vader als een gelukkige, voorkomende man die er als Clark Gable uitzag en dol was op boten. Nadat hij was overleden, had Charlie waarschijnlijk ook ter ere van hem een schip gekocht. Charlie zocht altijd naar boten die zijn vader zou hebben goedgekeurd, en hij merkte tegen Carole op dat het zo vreemd was dat zulke dingen je tot in je volwassenheid bleven achtervolgen, in feite zelfs je hele leven. 'Ik denk dat we altijd blijven proberen het onze ouders naar de zin te maken,' zei hij terwijl ze voor het diner aan tafel plaatsnamen.

Het was voor hen allebei een leuke avond, de debutantes waren mooi, de belangrijke onderdelen van het bal ontroerend om te zien. De meisjes dansten eerst met hun vaders, met hun boeketjes in de hand en gekleed in fijn afgewerkte, lange, witte avondjaponnen. Het zag er bijna als een bruiloft uit en zo nu en dan was het ook de voorloper daarvan. Debutantes werden geïntroduceerd in de maatschappij om echtgenoten te vinden. De meisjes hadden nu alleen maar plezier, maar aan het eind van de avond kleedden ze zich om in minirokjes en verdwenen met hun vriendjes naar de disco.

'Formeel wijs ik dit hele debutantengedoe af,' gaf Carole tegenover hem toe, 'en alles waar het voor staat. Maar de waarheid is, dat het niet veel om het lijf heeft, het doet niemand kwaad. Het is niet politiek correct, maar die jongelui schijnen zich uitstekend te vermaken. Waarom zou je het dan niet doen?' Het luchtte hem op dat ze er nu zo over dacht en hij keek weer met genoegen naar haar terwijl ze na afloop in de limo, die hij voor de gelegenheid had gehuurd, terug naar haar huis reden. Het was een echte gala-avond geweest en ze hadden er allebei van genoten.

'Bedankt dat je me hebt meegenomen,' zei Carole. Ze glimlachte naar hem terwijl hij zich naar haar toe boog en haar kuste.

Hij vond haar de mooiste vrouw die hij ooit had ontmoet en hij was er trots op dat hij samen met haar mocht zijn, hoewel haar ouders hem wel enigszins de stuipen op het lijf hadden gejaagd. Hij kon zich niet voorstellen hoe het was om bij twee van zulke mensen te moeten opgroeien. Het verbaasde hem dat ze zo normaal was en hij was dankbaar dat ze niet zoals zij was. Zij was warm en hartelijk en met anderen begaan, zachtaardig, waar haar ouders stug en stroef waren, en ze was makkelijk in de omgang.

Ze glimlachte gelukkig naar hem terwijl ze haar huis naderden. 'Ik kan nauwelijks wachten om de kerstdagen met je door te brengen.' 'Ik ben dol op feestdagen. Ik denk dat ik morgen een kerstboom koop, dan kunnen we die samen optuigen.'

Hij keek haar aan alsof hij water zag branden en even hing er een vreemde, ongemakkelijke sfeer tussen hen. Hij wist dat hij nu iets moest zeggen. Als hij dat niet deed, was hij een leugenaar. Hij moest haar de waarheid vertellen, zoals hij nog niet zo lang geleden tegen haar had gezegd dat hij van haar verwachtte. Zijn stem klonk nogal somber en zachtjes toen hij zijn mond opendeed. 'Dan ben ik er niet.'

'Morgen?' Ze zag er geschrokken uit.

'Nee. Met de kerst,' zei hij voorzichtig. 'Ik heb een ontzettende hekel aan de feestdagen, aan iedere seconde ervan, aan alles. Ik moet niets van Kerstmis meer hebben. Het is te moeilijk voor me. Ik breng die dagen elk jaar op de boot door. Ik ben dan drie weken weg.'

Er viel een lange stilte terwijl ze hem aanstaarde alsof ze het nauwelijks kon geloven.

'Wanneer ga je weg?' vroeg ze.

Ze keek hem aan met een blik alsof hij haar met een baksteen een klap in haar gezicht had gegeven. Hij verwachtte bijna bloed uit haar oor te zien druppelen. Zijn maag draaide zich om. Hij vond het vreselijk om haar te moeten teleurstellen. Maar er waren nu eenmaal dingen die hij voor niemand zou doen, en dit was daar een van. 'Volgende week.' Zijn stem klonk vol pijn maar vastberaden.

'Voor de kerst?'

Hij knikte. 'Ik ga met Adam naar Saint-Barthélemy. Dat is traditie. We doen het ieder jaar.' Alsof dat hem vrijpleitte. Maar ze wisten allebei dat zij dat niet zo ervoer.

'Hij laat zijn kinderen met de kerst in hun eentje zitten?' Haar stem was een en al afkeuring, omdat ze het ongelooflijk egoïstisch vond.

'Hij komt de dag na kerst. Ik ga altijd al een week eerder.'

'Waarom ga jij dan niet ook de dag daarna? Dan kunnen we de kerstdagen samen vieren.' Het leek haar een redelijk compromis.

Maar Charlie schudde zijn hoofd. 'Ik kan het echt niet. Ik ken mezelf. Ik kan het gewoon niet. Ik wil hier weg zijn voordat iedereen sentimenteel wordt, anders word ik het zelf ook. Kerstmis is voor mensen met kinderen en familie. Ik heb die allebei niet.'

'Je hebt mij,' zei ze droevig. Ze wist dat het in sommige opzichten nog te vroeg was om het van hem te verwachten, maar ze hadden wel een vaste relatie, ze zeiden allebei dat ze van elkaar hielden, en Kerstmis was belangrijk voor haar. Dat zou toch iets voor hem moeten betekenen. Maar kennelijk zag Charlie het niet zo. Of misschien betekende het wel te veel voor hem. 'Als ik terug ben, gaan we samen wel iets leuks doen,' zei hij bij wijze van troost.

Maar ze staarde uit het raam, dacht na. 'Dan kan ik niet weg. Ik was niet van plan met de kerst iets spectaculairs te doen.' Ze draaide zich om en keek hem aan. 'Ik wilde alleen maar samen met jou zijn. Ik moet dan toch werken. Ik kan de kinderen niet zomaar zonder enige reden laten zitten als je terug bent, alleen omdat je de kerstdagen niet met mij wilt doorbrengen.'

'Het gaat er niet om dat ik jou wil ontlopen,' legde hij uit met een ongelukkig gezicht. 'Ik heb een ontzettende hekel aan dat hele verdomde gedoe. Ze hebben het alleen maar uitgevonden om mensen een rotgevoel te bezorgen, alsof ze er niet bij horen. Zelfs kinderen, want die krijgen nooit de cadeautjes die ze willen hebben. Volwassenen maken ruzie, kinderen vechten. De kerstman is een leugen die we aan kinderen vertellen om hen later teleur te stellen als we ze oud genoeg vinden om te begrijpen dat het niet waar is. Ik haat die hele klerezooi, en ik doe het niet.'

'Misschien zijn liefde en teleurstelling onlosmakelijk met elkaar verbonden,' zei ze terwijl ze hem recht in de ogen keek.

'Ik hoopte dat je het positief zou opnemen,' zei hij met een gespannen gezicht terwijl de limo voor haar huis stopte.

'Ik hoopte dat je hier zou zijn.' Het vooruitzicht in haar eentje de kerst bij haar ouders te moeten vieren was, om voor de hand liggende redenen, nog deprimerender. Ze was van plan geweest het grootste deel van de tijd op het centrum door te brengen en de rest met hem. Daar kon ze nu wel naar fluiten.

Hij hielp haar uit de auto en liep met haar mee naar de voordeur. Hij had met zijn mededeling een sombere schaduw over de avond geworpen en hij was zelfs bang haar te kussen. Hoewel ze het niet met zo veel woorden had gezegd, had ze geklonken alsof het een breekpunt in hun relatie kon betekenen. Hij was er wel bang voor. Maar hij wist dat dit iets was wat hij niet voor haar kon doen, en nooit zou doen.

'Ik bel je morgen,' zei hij vriendelijk terwijl hij mee naar binnen liep. Hij vroeg niet om te mogen blijven.

En zij nodigde hem er niet voor uit. Ze was te veel van slag door wat ze net had gehoord. Kennelijk was het niet zo'n relatie als ze had gedacht. Niet als hij de kerstdagen niet met haar wilde doorbrengen. Of oud en nieuw als hij drie weken wegbleef. Nu kon ze ook weer een eenzame oudejaarsavond tegemoet zien. 'Welterusten,' zei ze zachtjes en gaf hem een kus op zijn wang. Even later was hij vertrokken. Ze stond achter het raam de wegrijdende limousine na te kijken.

Terwijl hij naar zijn huis werd gereden, klonken Caroles woorden nog na in zijn hoofd. Misschien zijn liefde en teleurstelling onlosmakelijk met elkaar verbonden. Die bewering was keihard bij hem binnengekomen, en misschien verdiende hij dat ook.

En deze keer waren ze allebei teleurgesteld. Hij verwachtte van haar dat ze begreep hoeveel pijn het bij hem opriep. Dat deed ze niet. En zij verwachtte dat hij de feestdagen samen met haar zou doorbrengen. En dat kon hij niet. Zelfs voor haar niet, hoe groot het risico voor hun relatie ook zou zijn.

22

Het weekend in Las Vegas was fantastisch en Maggie genoot met volle teugen van de shows, de winkels, de lichtjes, het gokken, de mensen en zelfs van het titelgevecht. Uiteindelijk had hij een jurkje en een klein bontjackje voor haar gekocht dat ze naar de bokswedstrijd had aangetrokken. Ze had aan een gokkast met vijftig dollar van haarzelf vijfhonderd dollar gewonnen, waar ze niet over uit kon. Toen ze in zijn privé-jet terugvlogen naar New York voelde ze zich als een prinses.

Adam glimlachte van genoegen naar haar. 'Ik ben blij dat je het leuk hebt gehad.' Hij vond het heerlijk om haar te verwennen, om samen met haar van alles te doen en met haar te pronken. Ze had er werkelijk betoverend uitgezien in haar nieuwe jurkje en bontjackje.

'Ik heb me geweldig vermaakt,' beaamde ze nog een keer, en ze bedankte hem uitgebreid.

Ze stonden op het punt om op JFK te landen toen Maggie zomaar uit het niets oudejaarsavond ter sprake bracht. Ze zei dat het leuk zou zijn om die in Las Vegas door te brengen. Ze had het er verrukkelijk gevonden. Ze voelde zich als een vis in het water in zijn wereldje.

'Ja, dat zouden we wel eens kunnen doen,' zei hij vaag.

'Wat dacht je van dit jaar?' vroeg ze met een opgewonden uitdrukking op haar gezicht. Ze wist dat hij vaak ging en hij had een vliegtuig, dus konden ze overal heen gaan waar ze maar wilden. Daardoor beleefde ze de wereld om haar heen ook ineens totaal anders. Ze voelde zich als een vogel met enorme vleugels.

'Ik kan niet,' zei hij terwijl hij uit het raampje keek. En toen wist hij, net als Charlie, dat hij het haar moest vertellen. Het moest toch gebeuren en nu was het goede moment. 'Ik ga elk jaar met Charlie weg, vanaf de dag na kerst.'

'Je bedoelt als jongens onder elkaar die samen gaan jagen of zoiets?' Ze trok een teleurgesteld gezicht.

'Ja, zoiets.' Hij wilde het daar voorlopig bij laten, maar dat pikte ze niet.

'Wat gaan jullie dan doen?'

'Op Charlies boot zitten en vanaf Saint-Barthélemy wat rondvaren.'

Maggie staarde hem verontwaardigd aan. 'Naar de Caraïben? Op een jacht? Dat meen je niet!'

'Ik meen het wel. Hij haat Kerstmis. Hij gaat er al een week eerder heen. En ik kom later nadat ik de kerst met de kinderen heb doorgebracht. Dat doen we elk jaar.'

'Ja, en wat doet meneer dan? Ieder lekker mokkeltje in de Caraïben een beurt geven?'

'Eerder wel. Nu niet meer. Ik heb jou.' Hij zei het rustig. Hij wilde geen ruzie met haar maken. Maar hij was ook niet bereid zijn plannen te wijzigen. Zijn reisjes met Charlie waren een traditie waaraan hij heel veel waarde hechtte.

'En je vraagt mij niet om mee te gaan?' zei ze, waarbij ze keek alsof ze op het punt stond iets naar zijn kop te smijten. Maar gelukkig voor hem lag er niets passends binnen handbereik.

'Maggie, dat kan ik je niet vragen. Het is Charlies reisje, anders zit hij alleen. Het is echt iets van jongens onder elkaar.'

'Ja, dat zal godverdomme vast wel. Ik weet wat jongens doen als ze op zichzelf zijn. Al datzelfde gerotzooi wat jij ook deed voordat je mij ontmoette.'

'Zo is Charlie niet. Hij is heel erg fatsoenlijk. En hij heeft nu ook een vriendin.'

'Gaat zij mee?' vroeg Maggie argwanend.

Adam schudde zijn hoofd. 'Nee. We gaan met z'n tweeën.'

'Hoe lang?'

'Twee weken.' Hij kromp ineen bij het zien van haar gezichtsuitdrukking.

'Twéé wéken? Denk je nu echt dat ik hier rustig op mijn kont blijf zitten terwijl jij twee weken lang God mag weten waar achter de meiden aan gaat? Als je dat denkt, ben je niet goed bij je hoofd.'

'Waag het niet me in een hoek te drijven,' zei hij met een boos gezicht. 'Ik begrijp dat je ontdaan bent, maar ik kan er niets aan doen. Ik kan Charlie niet laten zitten. En ik kan Charlie niet zomaar vragen of je mee mag. Dat zou hij heel raar vinden en bovendien verwacht hij dat ik alleen kom.'

'Geweldig. Fantastisch leuk oudejaar dan als je Charlie kust. Misschien draait het daar wel allemaal om. Is hij soms homo?' 'Jezusmina. We zijn vrienden. We gaan twee keer per jaar met elkaar op reis. Het spijt me dat we tot na nieuwjaar weg zijn, maar ik wist niet dat jij er nu bij zou zijn. Het spijt me.'

'En is het volgend jaar dan anders?'

'Misschien. Ik weet het niet. Ik doe nu geen beloftes voor over een jaar. We zien wel hoe het loopt.' Hij probeerde kalmer te klinken dan hij zich voelde. Alleen al door naar haar te luisteren kreeg hij pijn in zijn hoofd. Heel erg.

'Ik zal je eens vertellen hoe het loopt. Het gaat regelrecht naar de knoppen als je denkt me tijdens de feestdagen te kunnen dumpen om met je maatjes op stap te gaan. Als je de feestdagen niet met mij wilt doorbrengen, oké, maar stop dat boek van je met die regeltjes binnen relaties dan ook maar in je je-weet-wel. Omdat mensen die een relatie hebben, samen de feestdagen doorbrengen, zeker oudejaarsavond.'

'Bedankt voor de informatie.' Hij hield tegen die tijd zijn hoofd vast, maar ze negeerde hem omdat ze boos was. 'Luister nou, we hebben het net heel leuk met z'n tweeën in Las Vegas gehad, laten we dat nu niet bederven. Ik wil dat je volgende week met mijn kinderen kennismaakt. Ik hou van je. Ik wil verder met je. Ik moet alleen een paar weekjes weg. Kun je geen water bij de wijn doen en een beetje aardiger voor me zijn?'

'Aardige mensen worden altijd als voetveeg gebruikt. En je móét niet weg. Je wílt weg. Wat vindt Charlies vriendin ervan?'

'Ik heb geen idee,' zei hij bars.

'Wedden dat zij er ook niet blij mee is?'

Hun ruzie over het wel of niet samen vieren van oudejaarsavond woedde nog de hele week door. Het weekend daarop lukte het Maggie om het lang genoeg van zich af te zetten om met Adams kinderen kennis te kunnen maken, en na een paar aanvankelijk voorzichtige verkennende bewegingen besloten ze dat ze haar erg graag mochten, en ze was ook gek op hen. Adam was dolblij. Ze gingen met z'n vieren schaatsen en Maggie nam Amanda mee om een kerstcadeau voor haar vader kopen. Zij legden haar alles uit over Chanoeka. Maggie deed Amanda zelfs voor hoe ze make-up moest opbrengen, bakte koekjes met Jacob en gaf hem tips over meisjes. De kinderen vonden dat ze het beste was wat hen sinds de uitvinding van het gesneden brood had kunnen overkomen. Ze was jong genoeg om lol mee te hebben en oud genoeg om iemand te zijn tegen wie ze opkeken. Adam had enige weerstand verwacht, maar die bleef uit. Toen Amanda en Jacob vertrokken, waren ze dikke maatjes met Maggie geworden. En toen brak de oorlog weer uit. Het staakt-het-vuren had alleen het weekend standgehouden.

Charlie ging na het debutantenbal twee keer met Carole uit eten, maar het was duidelijk dat hun vriendschap was bekoeld. Aanvankelijk zei ze er niets over, maar de tweede keer dat ze elkaar zagen, vroeg ze hem uiteindelijk of hij op andere gedachten was gekomen.

Hij schudde zijn hoofd. 'Carole, ik kan het niet.'

Ze knikte en zei niets.

Hij had de nacht met haar willen doorbrengen, maar had het lef niet om het te vragen en ging in plaats daarvan naar zijn eigen huis terug. Hij kreeg vaag de indruk dat als hij met de kerst weg zou gaan, dat het einde van hun romance zou betekenen. Ze begreep volstrekt niet waar hij mee bezig was, omdat hij de eerste week in zijn eentje op de boot ging zitten, tijdens Kerstmis. Wat haar betreft had hij geen enkele reden om voor de kerst weg te gaan, hij kon best daarna met Adam meereizen. Hij hield ermee op om te proberen het aan haar uit te leggen en besloot ermee af te rekenen wanneer hij weer terug was. Als ze tegen die tijd nog met hem wilde praten.

Adam belde Charlie de dag voor zijn vertrek op kantoor. Charlie had zijn handen vol aan het op tijd wegwerken van alles op zijn bureau.

En Adam zei dat het op zijn kantoor ook een gekkenhuis was.

'Al mijn cliënten verliezen in deze tijd van het jaar hun zelfbeheersing. Als hun huwelijk beroerd is, besluiten ze juist nu te scheiden. Als hun maîtresses chagrijnig zijn, maken ze hen nu zwanger. Als hun kinderen niet goed snik zijn, belanden ze nu in de gevangenis. Als een zangeres de pest aan haar contract heeft, verscheurt ze het nu. En de helft van al mijn sportlui bezat zich tijdens de feestdagen, gaat de hort op en verkracht iemand. O, wat hebben we toch een lol. Ik ben echt dol op deze tijd van het jaar.' Adam klonk meer dan gestrest.

'Ik ook.' Charlie lachte. Ondanks Caroles reactie keek hij uit naar hun trip. 'Maar behalve wat je net hebt beschreven, is het allemaal zoals het hoort, neem ik aan. Ik bedoel, je komt toch wel?' Het was altijd goed om het even te checken. Tot zijn verbazing volgde er een stilte. Het was een retorische vraag geweest, maar toen Adam begon te praten, hoorde Charlie iets vreemds in zijn stem.

"t Is hommeles met Maggie,' gaf Adam toe. 'Zij denkt dat we door de Caraïben gaan cruisen om overal meiden van die eilanden te plukken, met onze lullen overboord hangend. Ze is niet wat je noemt blij.'

Charlie lachte om zijn omschrijving, maar hield zich toen snel weer in. 'Carole heeft het op een iets andere manier uitgedrukt, maar zij is ook nogal ontdaan. Ze dacht dat we samen de kerst zouden doorbrengen en toen heb ik haar verteld dat ik niets van Kerstmis moet hebben. Ik hoopte dat ze het zou begrijpen, maar dat deed ze niet. Het zou voor haar wel eens een breekpunt kunnen worden.' Maar hij was niet bereid onder dwang thuis te blijven. Als ze er niet mee kon leven, jammer dan. Hij wilde dat ze hem accepteerde zoals hij was, met al zijn gebreken. En een van zijn gebreken was dat hij sinds zijn ouders waren overleden, maar nog meer na Ellens dood, een fobie voor feestdagen had.

'Dat spijt me te horen,' zei Adam bedroefd. 'Ik ben bang dat Maggie het ook zo ervaart. Het is jammer dat ze er niet gewoon overheen kunnen stappen, maar voor sommige mensen zijn feestdagen heel belangrijk. Er is iets met feestdagen en vrouwen. Als je het niet goed doet, word je de laan uit gestuurd.'

'Kennelijk,' zei Charlie met een geërgerde stem. Maar hij was ook verontrust over Carole. Sinds hij het had verteld, was hun relatie behoorlijk op scherp gezet. En hij was van plan drie weken weg te gaan, wat een hele tijd voor haar was. Vooral omdat ze nog maar zo kort weer bij elkaar waren. Nog een grote hobbel in de relatieweg konden ze missen als kiespijn; ze hadden er al een moeten nemen. Hij was er zo goed als zeker van dat ze niet nog zo'n probleem zouden overleven. Hij zou het verschrikkelijk vinden om haar kwijt te raken. Hij was bang dat het zou gebeuren. Maar niet bang genoeg om met de kerst thuis te blijven. Zijn fobie was even sterk als haar behoefte dat hij dan bij haar was.

'En om het nog een beetje ingewikkelder te maken voor mij, hebben mijn kinderen dit weekend met Maggie kennisgemaakt en ze zijn dol op haar. Om je de waarheid te zeggen, Charlie, vind ik het vreselijk om haar kwaad te maken.' Nee, het was nog erger, hij vond het vreselijk om haar te kwetsen, en dat zou gebeuren. En niet zo'n klein beetje ook.

'Wat wil je daarmee zeggen? Dat je niet komt?' Charlie was geschokt.

'Ik weet het niet. Misschien zijn de tijden veranderd. Voor ons allebei. Voor mij in elk geval.' Hij wist niet hoe verbonden Charlie zich op dit moment met Carole voelde. Dat was moeilijk te zeggen. En hij vermoedde dat Charlie er zelf ook onzeker over was. Maar hij woonde samen met Maggie en was dus al verder in de relatie met haar.

'Ik denk er nog even over na. Ik bel je nog terug,' zei Charlie. 'Bel me op mijn mobieltje. Ik heb de hele middag geen besprekingen. Geloof het of niet, maar ik moet vanmiddag zowaar een van mijn cliënten op borgtocht uit de gevangenis zien te krijgen.' 'Bof jij even! Je hoort nog van me,' zei Charlie en hing op.

Het was bijna vijf uur toen Charlie Adam weer belde en allebei klonken ze gespannen. Adam had een nachtmerrieachtige middag achter de rug met het laveren vóór zijn cliënt en tegen de pers. En Charlie had geprobeerd de papierberg weg te werken, zodat hij het volgende jaar met een schone lei kon beginnen. Maar behalve dat, maakte hij zich ook bezorgd om Carole. Hij had heel goed gehoord wat Adam had gezegd. De tijden waren veranderd. En als hij meer met zijn leven wilde dan tot nu toe, zou hij ook moeten veranderen. Hij had het gevoel alsof hij van een hoge klif moest springen. En hopelijk niet op een cementplaat zou neerklappen. Dat was nog maar de vraag.

'Oké,' zei Charlie alsof hij op het punt stond voor te stellen samen zonder parachutes uit een vliegtuig te springen. 'Kom, we doen het.'

'Wat doen we?' Adam begreep hem niet en had last van een heleboel achtergrondherrie. Hij was nog in de gevangenis waar hij de pers op afstand probeerde te houden. Het leek wel een vogelhuis in een dierentuin.

'Waarom neem je Maggie niet mee naar de boot? Ik mag haar wel. Jij houdt van haar. Zij houdt van jou. We hebben lol. Wat maakt het uit? Je relatie overleeft het misschien niet als je het niet doet.' Daar wilde Charlie niet verantwoordelijk voor zijn. Hij voelde dat Adam met zijn rug tegen de muur stond en haar misschien zelfs graag bij zich wilde hebben. 'Als je haar mee wilt nemen, is dat oké. Jij mag het zeggen. Ik nodig Carole ook uit.' 'Charlie je bent een held.' Adam had het hem niet willen vragen, maar wilde haar graag meenemen. 'Je hebt een hart van goud. Ik vertel het haar vanavond. En jij?'

'Ik heb vast een klap van de molen gehad en ik weet niet zeker of we al zover zijn, wij allemaal, maar ik ga haar ook uitnodigen. Ik had het fijner gevonden als ze me de ruimte had gegeven om alleen weg te gaan. Maar als ze dat niet kan, of het gewoonweg niet doet, denk ik dat ik uiteindelijk aan het kortste eind trek. Of misschien zelfs alles kwijtraak.' Ze hadden allebei al heel wat in de relatie geïnvesteerd: eerlijkheid, waarheid, moed, liefde, hoop, en eigenlijk wilde hij hun relatie niet nog eens op de proef stellen. Nog niet. En door haar tijdens de feestdagen alleen te laten, deed hij dat waarschijnlijk onwillekeurig wel.

'Nondedju!' zei Adam lachend. 'Wat is er met ons gebeurd?'

'Ik wil er niet aan denken,' zei Charlie lusteloos.

'Nee, ik ook niet. Doodeng, maat. Maar je bent een moedig mens nu je dit doet. We hoeven ons dan in elk geval geen zorgen te maken of we wel kunnen kezen, of daarvoor van de plaatselijke damesbevolking afhankelijk zijn.'

'Ik zou dat maar niet tegen Maggie zeggen als ik jou was.' Charlie lachte.

'Ik kijk wel uit. Wanneer vertrek je?'

'Morgenochtend.'

'Goeie reis dan. Ik zie je wel op de zevenentwintigste. Wij zien je wel op de zevenentwintigste. En overigens, Carole kan wel met mij meevliegen, als ze dat wil. Geef haar mijn nummer en zeg tegen haar dat ze me moet bellen.'

'Zal ik doen. Bedankt,' zei Charlie.

'Nee, jíj bedankt.'

Ze hingen op, en Charlie staarde een minuut lang in het niets. Adam had gelijk. De tijden waren veranderd.

Charlie verliet om halfzes zijn kantoor, nam een taxi naar het opvangcentrum en was daar om zes uur, precies op het moment dat Carole bezig was haar kantoor af te sluiten.

Ze was verbaasd hem te zien en vroeg zich af of er iets mis was. Iets anders. Er was de laatste tijd een heleboel mis. Kerstmis. Oud en nieuw. Hij drie weken weg. Het had een behoorlijke domper op de feestdagen gezet. En hij had haar boom ook nog niet gezien. 'Hallo, Charlie. Wat is er?' Ze was moe. Het was een lange dag geweest.

'Ik kom gedag zeggen,' zei hij terwijl hij binnenliep.

'Wanneer ga je weg?'

'Morgen.'

Ze knikte. Wat viel er nog te zeggen? Ze wist dat het uit zou zijn tegen de tijd dat hij terugkeerde. Voor haar in elk geval, zo niet ook voor hem. Haar gevoel hierover was even sterk als het zijne toen ze over haar achternaam had gelogen. Als je een relatie had, bracht je wat haar betreft samen de kerstdagen en oud en nieuw door. Hij keek er anders tegenaan. Ze bestonden niet eens voor hem. En zij misschien ook niet. Ze had behoefte aan iemand die emotioneel beschikbaar was, niet aan iemand die zichzelf niet toestond iets te voelen omdat het te veel pijn deed. Het leven deed veel pijn, maar je kon niet anders dan het leven. Samen, hopelijk. 'Goede reis dan,' zei ze, terwijl ze een dik dossier in een lade stopte.

'Jij ook,' zei hij zachtjes.

'Wat ik ook?' Ze snapte niet wat hij bedoelde. Ze was te moe om spelletjes te spelen.

'Jij ook een goede reis gewenst.'

'Ik ga nergens heen.' Ze ging rechtop staan en keek hem aan. 'Ja, hoor, je gaat wel, of althans, dat hoop ik... of ik hoop dat je dat wilt...' Hij struikelde over zijn eigen woorden terwijl zij hem aanstaarde. 'Als je wilt, zou ik het heerlijk vinden als je met Adam en Maggie op de zevenentwintigste meekwam. Hij vliegt er dan heen. En hij neemt haar mee. We hebben het plan vandaag uitgewerkt.'

'En je wilt dat ik ook kom?' Ze trok een stomverbaasd gezicht terwijl ze naar hem glimlachte. 'Meen je dat echt?'

'Ja.' Misschien zelfs nog meer dan hij wilde toegeven. 'Ik zou het echt fantastisch vinden als je ook kwam, Carole. Wil je dat?' vroeg hij, haar aankijkend. 'Ik hoop dat je weg kunt.'

'Ik zal het proberen te regelen. En ik hoop dat je beseft dat ik niet heb geprobeerd mezelf op te dringen om met je mee te gaan. Ik wilde alleen dat je met de kerst bij mij was en op de zevenentwintigste samen met Adam vertrok.'

'Ik weet het. Maar dat kan ik echt niet. Nog niet in elk geval. Misschien ooit wel. Maar als je kunt komen, kunnen we daar twee weken met elkaar optrekken.' Ze vond het fantastisch, en hij vond dat nu zelfs ook. Het was een uitstekend idee. Hij was blij dat Adam hem had gebeld.

'Ik denk niet dat ik langer dan een week weg kan. We zullen wel zien.'

'Kijk maar wat binnen je mogelijkheden ligt,' zei hij, en toen gaf hij haar een zoen. Ze keek hem vol verlangen aan en kuste hem ook. En daarna namen ze een taxi terug naar haar huis en brachten samen de nacht door voordat hij de volgende dag vertrok. Hij bekeek zelfs haar kerstboom.

Toen Adam die avond thuiskwam, gaf hij Maggie een creditcard. Ze zat over haar studieboeken gebogen en keek niet op toen hij binnenkwam. Hij liet de creditcard op het bureau vallen.

'Waar is dat voor?' vroeg ze zonder op te kijken. Ze was nog steeds boos vanwege de boottrip. Hun weekend met de kinderen was slechts een korte opschorting van de openlijke strijd geweest. De koude oorlog was weer hervat.

'Je moet gaan winkelen,' zei hij terwijl hij zijn das uittrok en hem op een stoel gooide.

'Hoezo? Ik gebruik jouw creditcards niet. Dat weet je.' Ze gooide hem naar hem terug, en hij ving hem en bleef ermee in zijn hand staan.

'Je hebt hem deze keer nodig.' Hij legde de kaart weer bij haar neer.

'Waarom?'

'Omdat je heel veel nodig hebt. Je weet wel, zwemspullen, wikkeljurken, sandalen, meisjesdingen, weet ik veel. Je moet het zelf maar uitzoeken.'

'Wat moet ik zelf uitzoeken?' Ze begreep het nog steeds niet.

'Wat je voor de reis nodig hebt.'

'Wat voor reis? Waar gaan we heen?' Ze vroeg zich af of hij haar weer mee naar Las Vegas nam, als een troostprijs.

'We stappen in Saint-Barthélemy op Charlies boot.' Hij zei het alsof hij er haar alleen maar even aan herinnerde.

Ze staarde hem aan. 'Nee, jíj gaat naar Saint-Barthélemy en Charlies boot. Ik niet. Weet je nog wel?'

'Hij heeft me vandaag gebeld en jou ook uitgenodigd,' zei hij vriendelijk.

Ze staarde hem nog steeds aan en legde haar pen neer. 'Meen je dat echt?'

'Ja. En hij ook. Ik heb hem verteld dat ik niet wilde dat je door mij overstuur zou raken, en ik denk dat hij Carole dat ook niet wilde aandoen. Hij gaat haar ook uitnodigen.'

'O mijn god! O mijn god! O mijn god!!' Ze kuste hem en rende schreeuwend door de kamer en sprong toen in zijn armen.

Hij lachte om haar. 'Is het nu weer goed?' Hij zag dat het oké was. En hoe!

'Laat me niet lachen. O mijn god! Ik ga met je op een jacht in de Caraïben varen! Yes, yes, yes, yes!' En toen keek ze hem met een dankbare blik aan. 'Adam, ik hou van je. Ik had toch wel van je gehouden, maar ik voelde me zo gekwetst.'

'Ik weet het,' zei hij en hij kuste haar weer.

'Ik hou echt van je,' zei ze terwijl ze hem stevig vasthield. 'Dat weet je toch wel?'

'Ja, baby... ik hou ook van jou...' En weer kuste hij haar.

Op 27 december zouden ze op weg zijn naar de Caraïben.

23

De ruzie tussen Sylvia en Gray, over de kennismaking van Gray met haar kinderen, zette zich tot vlak voor Kerstmis voort. Hij bleef nu bijna iedere nacht in zijn atelier slapen en ze zette hem niet onder druk om bij haar de nacht door te brengen. Ze was te boos op hem. Ze begreep wel dat hij zo zijn 'problemen' had, maar volgens haar liet hij zich er te veel door meeslepen. Hij deed zelfs niet eens een poging om er iets aan te doen. Gilbert zou over twee dagen komen en Emily een dag later. En Gray hield zijn poot stijf. Hij weigerde ze te ontmoeten.

'Als je het er zo moeilijk mee hebt, ga er dan eens met iemand over praten!' had Sylvia geschreeuwd tijdens hun laatste ruzie. Ze hadden die nu bijna dagelijks. Het was een heet hangijzer, voor allebei. 'Wat heeft het voor zin om al die verdomde zelfhulpboeken te lezen als je niet bereid bent om jezelf te helpen?' 'Ik help mezelf wel. Ik respecteer mijn grenzen en dat zou jij ook moeten doen,' zei hij bars. 'Ik weet wat mijn beperkingen zijn. Ik word gek van gezinnen.'

'Je kent het mijne niet eens.'

'En dat wil ik ook niet!' had hij geschreeuwd, en daarna was hij de deur uit gestormd.

Sylvia was diep terneergeslagen door wat er gebeurde en door de houding die Gray aannam. Het ging nu al een maand zo en het had hun relatie zwaar onder druk gezet. Van de vreugde die ze bij het ontdekken van elkaar hadden beleefd was nagenoeg niets meer over. En toen Gilbert twee dagen voor de kerst arriveerde, had ze Gray al twee dagen niet gezien. Ze probeerde het aan haar zoon uit te leggen toen hij naar Gray vroeg, maar in haar eigen oren klonk het zelfs mallotig. Zoals ze tegen Gray had betoogd, werden mensen van hun leeftijd geacht zich geestelijk gezonder te gedragen dan hij deed, maar kennelijk was hij dat niet, en hij waagde ook geen enkele poging om greep op zijn neuroses te krijgen. Hij zwolg erin. Als een varken in de modder.

Het enige voordeel dat hun ruzie voor hem had, was dat hij zo van slag was dat hij werd opgejaagd om meer te schilderen. Hij schilderde al wekenlang en had sinds Thanksgiving twee doeken afgemaakt, wat erg snel voor hem was. Zijn galeriehouder was dolblij. Het nieuwe werk was fantastisch. Gray zei altijd dat hij zijn beste werk maakte als hij zich ongelukkig voelde. En dat bewees hij nu. Hij voelde zich ellendig zonder haar. Hij kon niet slapen. Dus schilderde hij. Voortdurend. Dag en nacht. Op een avond was hij nog laat aan het werk toen de bel ging. Hij dacht dat het Sylvia was die haar standpunt er nog een keer bij hem in wilde hameren, en zonder te vragen wie er was, drukte hij op de knop van de voordeur zodat ze boven kon komen. Hij liet de deur van zijn woning openstaan en bereidde zich voor op het volgende rondje bekvechten terwijl hij met gefronst voorhoofd naar zijn schilderij staarde. Het werd bijna een spelletje tussen hen. Zij smeekte of hij alsjeblieft haar kinderen wilde ontmoeten. Hij zei nee. Waarna zij in woede uitbarstte. En hij ook. Het was een vicieuze cirkel geworden. Zij weigerde erover op te houden en hij weigerde ook maar een millimeter toe te geven.

Hij hoorde de deur opengaan en keek op, verwachtte haar te zien, maar zag een geestverschijning van een jongeman die hem aankeek en zei:

'Het spijt me... de deur stond open... ik wilde niet storen. Jij bent toch Gray Hawk?'

'Ja, dat klopt.' Gray was geschrokken. Wie die jongeman ook was, hij zag er ziek uit. Zijn haar was dun en kortgeknipt, zijn gezicht leek wel van een lijk, hij had diep ingevallen ogen en zijn huid zag er zo grauw als beton uit. Het was alsof hij kanker of iets even ergs had. Gray had geen idee wie hij was of wat hij kwam doen. 'Wie ben je?' Hij wilde hem vragen wat hij in zijn huis had te zoeken, maar hij had de deur open laten staan, dus was het zijn eigen schuld dat er nu een vreemde voor hem stond.

De jongen aarzelde even en bleef staan waar hij stond. 'Ik ben Boy,' zei hij zachtjes alsof hij de kracht niet had om meer te zeggen.

'Boy?' zei Gray met een wezenloze uitdrukking op zijn gezicht. Het duurde even voordat het helemaal tot hem doordrong, en toen leek het wel alsof er op hem was geschoten. Hij werd zelf bijna net zo bleek als de jongen en bleef als aan de grond genageld staan. 'Boy? O mijn god.' Hij had aan hem gedacht maar hem al zo lang niet meer gezien. Hij was de Navajo-baby die zijn ouders vijfentwintig jaar geleden hadden geadopteerd en de naam Boy hadden gegeven. Gray liep langzaam op hem af en bleef toen voor hem staan terwijl de tranen over zijn wangen rolden. Ze hadden nooit een nauwe band gehad, ze verschilden vijfentwintig jaar in leeftijd, maar hij was een schim uit een deel van het verleden die Gray al zijn hele leven achtervolgde. En die lag nu zelfs aan de wortel van zijn ruzie met Sylvia. Hij vroeg zich even af of hij hallucineerde. Boy zag eruit als de 'Geest van het verleden' uit Charles Dickens' A Christmas Carol. Gray sloeg zijn armen om Boy heen en hield hem alleen maar vast terwijl ze huilden. Ze huilden om hoe het had kunnen zijn, om wat het was geweest en om alle waanzin die ze onafhankelijk van elkaar hadden meegemaakt, maar wel bij dezelfde mensen en om dezelfde redenen. 'Wat doe je hier?' wist hij ten slotte uit zijn gesmoorde keel te krijgen. Gray had zelfs nooit geprobeerd om contact met Boy te zoeken en zou het waarschijnlijk ook niet hebben gedaan als hij nu niet hier voor hem had gestaan.

'Ik wilde je graag zien,' zei Boy eenvoudigweg. 'Ik ben ziek.'

Dat zag Gray wel. Boys hele wezen was bijna doorschijnend, alsof hij langzaam verdween en vanbinnen een en al licht was. 'Wat heb je?' vroeg Gray somber. Alleen al door het zien van Boy kwam alles weer boven.

'Ik heb aids. Ik ga dood.'

Gray vroeg hem niet hoe hij het had opgelopen. Dat ging hem niets aan. 'Wat naar,' zei hij en hij meende het. Zijn hart ging naar hem uit terwijl ze elkaar aankeken. 'Woon je hier? In New York? Hoe heb je me gevonden?'

'Ik heb je adres opgezocht. Je staat in het telefoonboek. Ik woon in L.A.' Hij verspilde geen tijd aan het vertellen aan Gray over zijn leven. 'Ik wilde je alleen maar zien... nog één keer... je bent de reden waarom ik hierheen ben gekomen. Ik ga morgen terug.' 'Met Kerstmis?' Het leek een trieste tijd om een lange reis te maken.

'Ik ben in behandeling. Ik moet terug. Ik weet dat het stom klinkt, maar ik wilde afscheid van je nemen.'

De echte tragedie was dat ze nooit de kans hadden gehad om elkaar te begroeten. De een-na-laatste keer dat Gray zijn broer had gezien, was Boy nog een kind geweest. En ten slotte nog een keer op de begrafenis van hun ouders. Gray had hem daarna nooit meer gezien, of hem willen zien. Gray was een leven lang bezig geweest om de deur naar het verleden dicht te houden, en nu had deze jongeman een voet tussen die deur gezet en duwde hem met zijn diep weggezonken ogen nog verder open. 'Gaat het wel met je?' vroeg Gray. 'Kan ik iets voor je doen?' Misschien had hij geld nodig. Gray had niet veel.

Maar Boy schudde zijn hoofd. 'Nee, hoor, het gaat wel.'

'Heb je honger?' Gray had het gevoel alsof hij iéts voor hem moest doen en vroeg toen of hij zin had om de deur uit te gaan. 'Ja, dat zou fijn zijn. Ik logeer in een hotel hier in de buurt. Misschien kunnen we ergens een sandwich gaan eten of zoiets.'

Gray pakte zijn jas en een paar minuten later liepen ze op straat in de richting van een goede broodjeszaak. Gray kocht een broodje pastrami en een cola voor Boy. Dat was het enige wat hij wilde hebben. Gray nam een kop koffie en een bagel, en langzaam begonnen ze over het verleden te praten, zoals ieder het op zijn eigen manier had beleefd. Het was voor Boy anders geweest, hun ouders waren toen ouder geweest en reisden niet meer zoveel, maar ze waren nog net zo gek. Nadat ze waren overleden, was Boy weer in het reservaat gaan wonen, daarna in Albuquerque en ten slotte in L.A. Hij zei zomaar uit zichzelf dat hij op zijn zestiende al als prostitué had gewerkt. Zijn leven was een nachtmerrie geweest. En alles wat hun ouders voor die tijd hadden gedaan, had dat er niet beter op gemaakt. Het verbaasde Gray dat Boy nog in leven was. Als je zo naar hem keek, was het moeilijk om de zin in te zien van alles wat ze hadden meegemaakt, en hij werd door herinneringen overspoeld.

Ze kenden elkaar nauwelijks, maar ze huilden om elkaar en hielden elkaars hand vast.

Boy kuste zijn vingertoppen en keek hem in zijn ogen. 'Ik weet niet waarom, maar ik moest je gewoon zien. Ik denk dat ik zeker wilde weten dat als ik er straks niet meer ben, er minstens één mens op aarde is die me zich zal herinneren.'

'Ik ben je nooit vergeten, ook al was je de laatste keer dat ik je zag nog maar een kind.' Hoewel Boy altijd alleen maar een naam voor hem was geweest, was hij nu een gezicht, een ziel, een hart, nog iemand om te verliezen, om verdriet om te hebben. Hij had er niet voor gekozen, maar het was naar hem toe gekomen, als een geschenk. Deze jongeman had bijna vijfduizend kilometer gereisd om afscheid van hem te nemen. 'Ik zal me je blijven herinneren,' zei Gray zachtjes, terwijl hij naar Boy keek en hem van top tot teen in zijn geheugen grifte. En toen hij dat deed, wist hij dat hij hem op een dag zou schilderen, en dat zei hij ook tegen Boy.

'Dat zou te gek zijn,' zei hij tegen Gray. 'Dan kunnen mensen me eeuwig blijven zien. Ik ben niet bang om dood te gaan,' voegde hij eraan toe. 'Ik wil het niet, maar ik denk dat het wel oké zal zijn. Geloof jij in de hemel?'

'Ik weet niet waarin ik geloof,' zei Gray eerlijk. 'Misschien in niks. Of in God. Voor mij mag iedereen eigenlijk zelf kiezen.'

'Ik geloof in de hemel en in mensen die elkaar daar weer tegenkomen.'

'Alsjeblieft niet.' Gray lachte. 'Er zijn heel wat mensen die ik heb gekend die ik niet meer zou willen ontmoeten, zoals onze ouders.' Als je ze zo mocht noemen.

'Ben je gelukkig?' vroeg Boy hem.

Alles aan Boy was surrealistisch en etherisch en transparant. Daar alleen al met hem zitten was als een droom. Gray wist niet hoe hij moest reageren op Boys vraag. Hij was gelukkig geweest, tot voor kort. De afgelopen maand had hij zich ellendig gevoeld vanwege al dat gelazer met Sylvia. Hij vertelde erover aan Boy.

'Waarom ben je bang ze te ontmoeten?' vroeg Boy.

'Stel nou dat ze me niet mogen? Stel nou dat ik hen niet mag? Dan krijgt ze een hekel aan me. Stel dat we elkaar wel mogen en ik raak aan ze gehecht, en dat het dan tussen ons uitgaat? Dan zie ik ze nooit meer, of dan zie ik hen wel maar haar niet meer. Stel nou dat het een stelletje verwende krengen is die het ons moeilijk maken? Het is allemaal zo verdomde ingewikkeld, ik heb geen behoefte aan problemen.'

'Wat blijft er over als je je om die reden terugtrekt? Hoe ziet je leven er zonder haar uit? Je raakt haar kwijt als je geen kennis met ze maakt. Ze houdt van ze. En het klinkt alsof ze ook van jou houdt.'

'Ik hou ook van haar. Maar ik hou niet van haar kinderen, en ik wil het ook niet.'

'Hou je van mij?' vroeg Boy toen.

Gray moest ineens denken aan de kleine prins uit het boek van De Saint-Exupéry die aan het eind van het verhaal doodgaat. En hoewel Gray niet wist waarom hij het zei, gaf hij een eerlijk antwoord alsof ze jarenlang broers en vrienden waren geweest. 'Ja, ik hou van je. Ik hield niet van je tot vanavond. Ik kende je niet. Ik wilde je niet kennen,' zei hij eerlijk. 'Ik was er bang voor. Maar nu doe ik het wel. Van je houden, bedoel ik.' Hij had hem al die jaren niet willen kennen, of hem zelfs maar willen zien. Hij was bang geweest voor de pijn als hij om hem zou geven, of van het hebben van familie. Het enige wat Gray zeker had geweten, was dat families je pijn bezorgden en je teleurstelden. Maar Boy was geen teleurstelling, hij was hem komen opzoeken, uit pure liefde voor hem. Het was het geschenk van de liefde dat niemand in zijn familie hem ooit had gegeven. Het was zowel pijnlijk als mooi, zoals alleen liefde kon zijn.

'Waarom hou je van me? Omdat ik doodga?' Boys ogen hadden een gekwelde uitdrukking terwijl ze zich in die van Gray boorden.

'Nee, omdat je mijn familie bent,' zei Gray met een dichtgeknepen keel terwijl de tranen over zijn wangen rolden en bleven rollen. De sluizen van zijn hart waren helemaal opengezet. 'Je bent de enige die ik nog heb.' Het voelde goed om te zeggen. De twee mannen hielden elkaars handen weer over de tafel vast.

'Ik zal er binnenkort niet meer zijn,' zei Boy nuchter, 'en dan is zij nog de enige die je hebt. En haar kinderen. Zij zijn alles wat je hebt. En mij.'

Het was niet veel, en Gray wist het. Hij had weinig om mee voor de dag te komen na vijftig jaar op deze planeet. Zo gek als ze waren, hadden zijn ouders meer gedaan. Ze hadden drie geadopteerde kinderen grootgebracht, en flink wat problemen bezorgd, maar ze hadden het geprobeerd, naar hun beste, beperkte vermogens. Ze hadden elkaar gehad. En alle mensen die ze met hun muziek hadden geraakt terwijl ze over de wereld zwierven. Zelfs Grays schilderijen, en de strijd in zijn ziel die hem daartoe had geïnspireerd, waren op de een of andere manier de vrucht van de twee mensen die hem en Boy hadden geadopteerd. Ze hadden heel veel gedaan. Meer dan Gray ooit had kunnen bedenken of had willen toegeven. Hij zag dat nu in. Zijn ouders waren gek geweest, en hun emotionele ontwikkeling beperkt, maar ze hadden tenminste hun kansen gegrepen, hoe in de war ze ook waren. En Boy had ook zijn kans gegrepen door hem op te komen zoeken. In vergelijking met hen had Gray het gevoel dat hij veel minder met zijn emotionele leven had gedaan, tot Sylvia verscheen, en nu was hij weer bezig zijn mogelijkheden om zich te ontwikkelen in te perken, en deed hij haar pijn omdat hij bang was. Doodsbang zelfs.

'Ik hou van je, Boy,' fluisterde Gray terwijl ze daar zo hand in hand bleven zitten. Het kon hem niet schelen wie hen zag of wat ze zouden denken. Ineens was hij niet meer bang voor alles waar hij zo lang panisch voor was geweest. Boy was het laatste levende symbool van de familie waar Gray jarenlang voor was weggelopen.

'Ik hou ook van jou,' zei Boy.

Toen ze uiteindelijk opstonden, zag Boy er doodmoe uit en alsof hij het koud had. Hij rilde en Gray gaf hem zijn jas. Het was zijn mooiste. Hij had hem zonder na te denken van de kapstok gegrist toen ze de deur uit gingen, maar het leek een passend gebaar voor de stervende broer die hij nooit had gekend. Hij wilde dat hij hem eerder had opgezocht, maar dat had hij niet gedaan. Het was nooit bij hem opgekomen, of liever gezegd, dat was het wel, maar hij was voor het idee teruggeschrokken. Hij besefte nu dat hij voor heel veel dingen was teruggeschrokken en dat allemaal om het leven te mijden en niet weer gekwetst te worden. Zijn familie was het symbool geworden voor alles waar hij bang voor was. Boy nam langzaam die angst bij hem weg. 'Waarom blijf je vannacht niet bij mij?' bood Gray aan. 'Ik slaap wel op de bank.'

'Ik kan best in het hotel logeren,' zei Boy.

Maar Gray wilde dat niet. Ze gingen zijn spullen ophalen en liepen terug naar Grays huis.

Boy zei dat hij tegen negen uur de volgende morgen weg moest om zijn vliegtuig te halen.

'Ik maak je wel wakker,' beloofde Gray terwijl hij hem liefdevol instopte in zijn bed en hem een kus op zijn voorhoofd gaf. Hij had bijna het gevoel alsof Boy zijn zoon was. Boy bedankte hem en viel in slaap nog voordat Gray de deur achter zich had dichtgetrokken.

Gray schilderde de hele nacht. Hij maakte schetsen van Boy, tientallen, zodat hij geen detail van zijn gezicht zou vergeten, en legde daarmee de basis voor een schilderij. Hij had het gevoel alsof het een race tegen de doodsklok was. Hij bleef de hele nacht op, wekte Boy om acht uur en maakte roerei voor hem klaar. Boy at ongeveer de helft op en dronk nog wat sinaasappelsap, en zei toen dat hij weg moest. Hij wilde in z'n eentje met de taxi naar het vliegveld gaan, maar Gray zei dat hij meeging. Boy glimlachte alleen maar, en toen vertrokken ze. Boy moest er om tien uur zijn voor zijn vlucht om elf uur.

Ze stonden dicht bij elkaar nadat Boy had ingecheckt, en niet lang daarna werd zijn vlucht omgeroepen. Boy zag er even paniekerig uit en toen stak Gray zijn handen uit en trok hem in zijn sterke armen. En hield hem zo vast terwijl ze allebei huilden. Het waren niet alleen tranen om het heden maar ook om hun ongedeelde verleden en alle kansen die ze hadden laten lopen en die ze in één avond hadden geprobeerd in te halen. Ze hadden het niet slecht gedaan, allebei niet.

'Het komt allemaal wel goed,' zei Gray, maar ze wisten dat het niet goed zou komen, tenzij Boys theorieën over de hemel waar waren. 'Ik hou van je, Boy. Bel me.'

'Dat zal ik doen.'

Maar misschien zou dat niet eens meer lukken, dacht Gray. Dit kon de laatste seconde, de laatste keer, de laatste aanraking zijn. En nu Gray zijn hart voor hem had geopend, zou het allemaal zo veel pijn doen. Zo vreselijk veel te veel pijn. Maar deze keer was het zuivere pijn. Het smetteloze snijdend zwaard van het verlies. Het was als het operatief verwijderen van een ledemaat in plaats van dat het werd afgerukt. 'Ik hou van je!' riep Gray hem na toen Boy de trap van het vliegtuig op liep. Hij riep het telkens weer zodat Boy het kon horen, en toen Boy bij de deur van het vliegtuig was aangekomen, draaide hij zich om en glimlachte. Hij zwaaide, en toen was hij weg. De kleine prins was verdwenen. En Gray keek naar de plek waar hij had gestaan en huilde.

Gray liep een hele tijd op de luchthaven rond. Hij had behoefte om na te denken en weer op adem te komen. Het enige waar hij nu aan kon denken was Boy en alles wat hij had gezegd. Stel je voor dat hij nooit had bestaan of dat Gray hem nooit meer had gezien? Of dat hij niet zo'n verre reis had gemaakt om hem op te zoeken. Boy leek wel een boodschapper van God. Het was twaalf uur 's middags toen Gray uiteindelijk Sylvia op haar mobieltje belde. Hij had haar twee dagen niet gesproken. En hij had de hele nacht niet geslapen. 'Ik ben op het vliegveld,' zei hij korzelig.

'Ik ook.' Ze was verrast. 'Waar zit je?'

Hij vertelde waar hij was en toen zei zij dat ze in de internationale aankomsthal was om Emily op te halen. Het was de dag voor kerst.

'Is er iets mis?' vroeg ze.

Ja. Nee. Er was wel iets mis geweest. Maar het was nu oké. Nee, het was niet oké. Dat was het nooit geweest, maar hij was het nu wel. Hij voelde zich voor het eerst van zijn leven een heel mens.

'Wat doe je op het vliegveld?' Ze was ineens bezorgd dat hij op het punt stond ergens heen te vertrekken. Alles tussen hen zou ineenstorten.

'Ik heb mijn broer weggebracht.'

'Je broer? Je hebt geen broer.' En toen herinnerde ze zich hem weer, maar toch klonk het idioot, en dat was het ook.

'Ja, Boy. We hebben het over hem gehad. Waar zit je?'

Ze vertelde het hem nog een keer en toen hingen ze op.

Even later zag ze hem door de aankomsthal op haar aflopen.

Hij zag er niet uit. Hij droeg een oude trui, een spijkerbroek en een jasje dat jaren geleden al had moeten worden weggegooid. Boy was in zijn nette jas vertrokken, omdat Gray wilde dat hij hem hield. Hij zag er als een krankzinnige uit, of als een kunstenaar, en het leek wel alsof hij dagenlang zijn haren niet had gekamd. En toen had hij ineens zijn armen om haar heen geslagen en huilden ze allebei en zei hij tegen haar dat hij van haar hield. Hij drukte haar nog steeds tegen zich aan toen Emily door de douane kwam lopen en breed begon te grijnzen zodra ze haar moeder zag.

Sylvia stelde hen aan elkaar voor en Gray was zenuwachtig, maar hij schudde haar de hand en glimlachte voorzichtig. Hij vroeg haar hoe haar vlucht was geweest en nam haar tas over. Met zijn arm om Sylvia's schouder en Emily die de hand van haar moeder vasthield, liepen ze door de luchthaven, waarna ze naar haar huis reden. Daar ontmoette Gray Gilbert en maakte Sylvia voor hen allen een lunch klaar. Gray hielp haar die avond met eten koken en vertelde haar 's avonds in bed over Boy. Ze praatten uren, en de volgende morgen gaven ze elkaar cadeaus. Hij had niets voor haar, maar dat maakte Sylvia niet uit. De kinderen vonden hem excentriek maar aardig. En tot zijn grote verbazing mocht hij hen. Boy had gelijk gehad.

Op de avond van tweede kerstdag werd Gray gebeld. Boy was overleden. De vriend die opbelde, zei dat hij Boys dagboek en een paar spulletjes naar Gray zou opsturen. De volgende morgen vertrok Sylvia met haar kinderen naar Vermont, en Gray ging met hen mee. Op een middag wandelde hij daar tegen de schemering een eind de sneeuw in en bleef staan om naar de bergen te kijken. Hij had het gevoel alsof Boy dicht bij hem was en hij hoorde zijn stem. Daarna liep hij rustig terug naar het huis waar Sylvia op de veranda op hem wachtte. Ze keek met een glimlach naar hem. En toen hij daar samen met haar buiten stond, keek hij naar de hemel, zag de sterren, dacht aan Boy, en aan de kleine prins.

'Hij is daar ergens boven,' zei hij verdrietig.

Ze knikte.

Ze legden een arm om elkaar heen en liepen terug het huis in.

24

Carole vloog met Maggie en Adam in zijn vliegtuig mee naar Saint-Barthélemy. Het was de eerste keer dat ze elkaar ontmoetten en het was aanvankelijk wat onwennig geweest, maar tegen de tijd dat ze op Saint-Barthélemy landden, waren Maggie en Carole dikke vriendinnen. Ze waren zo verschillend als twee vrouwen maar konden zijn. Maar terwijl Adam sliep, deed Carole tegen Maggie verslag over het centrum en de kinderen die daar werden opgevangen, en vertelde Maggie aan Carole over haar vroegere leven, de tijd die ze in pleeggezinnen had doorgebracht, haar avondopleiding, haar baantje en hoe blij ze met Adam was. En lang voordat ze uitstapten, droeg Carole Maggie al een warm hart toe. Ze was eerlijk en oprecht, vriendelijk en ongelooflijk pienter. Het was onmogelijk om niet om haar te geven, en Maggie voelde hetzelfde voor Carole. Ze giechelden zelfs samenzweerderig over hoe boos ze allebei waren geweest dat Charlie en Adam de feestdagen zonder hen hadden willen doorbrengen en hoe dankbaar ze waren dat ze dat niet hadden gedaan.

'Ik was zo ontzettend kwaad!' bekende Maggie fluisterend.

Carole lachte. 'Ik ook... nou ja, eigenlijk meer gekwetst. Charlie zei dat hij helemaal niets met Kerstmis heeft. Dat is echt treurig.'

Ze praatten daarna over Charlies overleden familieleden en over de hechte band tussen de drie mannen. Maggie was blij dat ze elkaar eindelijk eens ontmoetten. Ze wist dat Charlie en Carole een tijdje uit elkaar waren geweest, maar dat zei ze niet tegen Carole. En toen vertelde ze haar over hun Kerstmis met Adams kinderen. Het was fantastisch geweest. In januari zouden ze hen meenemen om een lang weekend te gaan skiën. Tegen de tijd dat Adam wakker werd, vlak voor de landing, was de basis voor hun vriendschap gelegd.

'Wat hebben jullie allemaal bekokstoofd?' vroeg hij gapend. 'Niets,' zei Maggie met een enigszins schuldbewuste grijns, waarna ze zei dat ze hoopte dat ze niet zeeziek werd. Ze was nog nooit op een boot geweest. Carole wel. Die had al op heel veel boten gevaren, hoewel vooral op zeilschepen. Maggie was verbaasd dat Carole helemaal niet uit de hoogte deed, aangezien Adam haar had verteld wie ze was. Hij was zwaar onder de indruk van haar schoonheid, haar zachtmoedigheid en vriendelijkheid. En van hoe normaal ze was. Charlie had het deze keer goed geschoten. Adam hoopte alleen wel dat Charlie het niet weer zou verpesten of er als een haas vandoor zou gaan. Het zou leuk zijn om nu eens met z'n vieren te zijn. En dat was een grote verandering in hun leven.

Gray had hem vlak voordat ze vertrokken gebeld. Hij was onderweg naar Vermont en vertelde dat hij Sylvia's kinderen had ontmoet. Alles was oké. Adam had geen idee hoe het zover was gekomen, maar Gray had gezegd dat hij het hem een keer tijdens een etentje zou vertellen als hij terug was.

Charlie wachtte hen samen met twee bemanningsleden en de kapitein op het vliegveld op en had al een lekker kleurtje gekregen. Hij zag er gelukkig en ontspannen uit en was ontzettend blij Carole weer te zien. Toen ze eenmaal op de boot waren, kon Maggie haar ogen niet geloven. Ze liep van de ene naar de andere kant, bekeek alles, praatte met de bemanning, stelde vragen en toen ze hun hut zag, zei ze dat ze zich weer helemaal Assepoester voelde. Ze zei dat het zoiets als een huwelijksreis zou worden, waarop Adam haar dreigend aankeek.

'Maak je niet druk, man,' zei ze plagend. 'Ik wil niet trouwen. Ik wil alleen maar voor altijd op deze boot blijven. Misschien moet ik maar met Charlie trouwen,' zei ze grappend.

'Hij is te oud,' zei Adam terwijl hij haar bij hem op het bed trok. Ze bleven urenlang benedendeks en toen ze weer bovenkwamen, lagen Charlie en Carole heerlijk in ligstoelen te relaxen.

Carole zag eruit alsof ze zich volledig thuis voelde. Ze had de perfecte garderobe meegenomen van witte spijkerbroeken en korte broeken, kleine katoenen hemdjes en blouses, en ze had zelfs dekschoenen aan die Maggie even vol bewondering uitprobeerde. Maggie had zelf een heleboel kleren meegenomen die iets te overdressed waren, samen met bikini's en korte broeken, maar Carole verzekerde haar dat ze er prima uitzag. Ze was zo jong en mooi, en ze had zo'n fantastisch figuur dat als ze een vuilniszak had aangetrokken ze er nog geweldig zou hebben uitgezien. Haar kledingstijl was volstrekt anders dan die van Carole, maar ze was op haar eigen manier exotisch en sexy, en in de maanden met Adam was ze zich veel minder opzichtig gaan kleden. Wat ze had gekocht was niet duur, maar ze had het wel zelf betaald.

Voor het avondeten gingen ze, na een korte duik in het water, naar hun hutten terug om zich om te kleden, waarna ze op het achterdek, zoals de gewoonte was, een drankje dronken. Adam nam een tequila, Charlie een martini en de vrouwen allebei wijn. De volgende dag zouden ze naar Saint Kitts vertrekken, maar niet voordat de vrouwen de kans hadden gekregen om nog wat te shoppen in de haven, beloofde Charlie. Die avond gingen ze dansen. Alle vier kwamen ze doodmoe maar gelukkig terug, en sliepen de volgende morgen lang uit.

Ze ontbeten samen, waarna Charlie en Adam gingen windsurfen en Carole en Maggie de winkels afstruinden. Maggie kocht niet veel, maar Carole schafte bij Hermès een stapel pareo's aan om op de reis te dragen. Ze zei dat Maggie er wel een paar mocht lenen. Tegen de tijd dat ze aan het eind van de middag de haven verlieten, voelden ze zich allemaal alsof ze al eeuwig met elkaar op reis waren. De enige donkere wolk aan de horizon was dat Maggie onderweg naar Saint Kitts zeeziek werd. Charlie dwong haar daarna om te gaan liggen, aan dek. Ze zag er nog steeds wat groen uit toen ze net buiten de haven voor anker gingen. Maar met het avondeten was ze weer opgeknapt en keken ze met z'n allen naar de zonsondergang. Alles verliep dag na dag perfect en hun enige klacht was dat de reis te snel voorbijging. Dat was altijd zo. Voordat ze het wisten, was het alweer de laatste dag, de laatste avond, de laatste zwempartij, de laatste dans. En die laatste avond brachten ze op de boot door, waarbij Charlie Maggie plaagde met haar zeeziekte, hoewel het de afgelopen twee dagen een stuk beter met haar was gegaan. Adam had haar zelfs zeilen geleerd, en Charlie had Carole leren windsurfen. Daar was zij sterk genoeg voor, maar Maggie niet. Ze hadden er allemaal de smoor in dat de trip bijna voorbij was.

Carole kon maar een week blijven en Adam en Maggie moesten ook terug. Zijn cliënten begonnen te klagen. Ze moesten allemaal weer aan het werk behalve Charlie die nog een tijdje op de boot bleef. Hij was de afgelopen twee dagen stilletjes geweest. Carole had het wel gemerkt, maar zei er niets over tot de laatste avond nadat Maggie en Adam naar bed waren gegaan.

'Gaat 't wel goed met je?' vroeg ze hem zachtjes terwijl ze op dekstoelen in het maanlicht zaten en hij een sigaar rookte. Ze lagen die nacht voor anker in plaats van in de haven. Charlie gaf daar altijd de voorkeur aan omdat het rustiger was op het water dan met mensen die de hele nacht langs de boot over de kade liepen. Carole vond het ook prettiger. Ze had het geweldig met hem en de anderen gehad.

'Ja, hoor,' zei hij terwijl hij over het water uitkeek als een heer over zijn landerijen.

Ze begreep waarom hij het heerlijk vond om op de boot te zijn. Alles aan de Blue Moon was perfect, van hun hutten en het eten tot de voorbeeldige bemanning. Het was een leven waaraan je heel makkelijk verslaafd kon raken, en dat mijlenver stond van het echte leven met al zijn problemen. Het was een leven waarin je constant en volledig in de watten werd gelegd. 'Ik heb vreselijk genoten,' zei ze met een lome glimlach. Het was de meest ontspannen week geweest die ze in jaren had beleefd en ze vond het heerlijk om bij hem te zijn. Zelfs nog meer dan ze had verwacht. Hij was het perfecte gezelschap, de perfecte minnaar, de perfecte vriend. Hij keek haar even door de sigarenrook aan, met een vreemde blik in zijn ogen die haar weer ongerust maakte. Het leek wel alsof hem iets dwarszat.

'Ik ben blij dat je het fijn vond op de boot,' zei hij met een weemoedige gezichtsuitdrukking.

'Wie zou dat niet vinden?'

'Nou, sommige mensen niet. Arme Maggie, ze was zo zeeziek.' 'Uiteindelijk wende ze wel.' Carole nam het voor haar nieuwe vriendin op. Ze keek ernaar uit om haar in New York weer te zien en was ervan overtuigd dat dat ook zou gebeuren. Maggie wilde graag een kijkje in het opvangcentrum komen nemen. Ze had gezegd dat ze, als ze was afgestudeerd, advocaat voor kinderen wilde worden, waar nog heel wat jaren overheen zouden gaan.

'Je bent een goede zeiler,' zei Charlie. 'En een goede windsurfer.' Ze had snel geleerd, en ze had verschillende keren samen met hem met zuurstofflessen gedoken, en met Adam gesnorkeld. Ze hadden allemaal genoten van alle mogelijkheden die zijn jacht bood.

'Als kind vond ik het al heerlijk om te zeilen,' zei ze met een melancholieke blik. Ze vond het vreselijk om hem de volgende dag te moeten verlaten. Het was zo fijn geweest om een hut met hem te delen, 's morgens naast hem wakker te worden en 's nachts tegen hem aan te kruipen. Ze zou dat gaan missen als ze weer thuis was. Voor haar was dat een van de grote voordelen van het huwelijksleven. Ze vond in je eentje slapen verschrikkelijk en had in goede tijden genoten van de voortdurende aanwezigheid van de ander in het huwelijk. Charlie scheen er ook van te hebben genoten om samen met haar te slapen en het niet erg te vinden om zijn hut te moeten delen. 'Wanneer kom je terug?' vroeg Carole met een glimlach. Ze dacht dat hij nog een week bleef.

'Ik weet het niet,' zei hij.

Carole zag dat hij een wazige blik had. Er leek hem toch iets dwars te zitten, maar toen keek hij haar weer aan.

Hij had de hele week aan hun tweeën gedacht. Ze was in zo veel opzichten zo perfect, ze had de juiste opvoeding, de juiste achtergrond, ze was intelligent en leuk in de omgang, ze was elegant, attent, aardig tegen zijn vrienden en hij kon met haar lachen. Hij vond het heerlijk om met haar te vrijen. In feite was er niets aan haar dat hij niet mocht, en daar kreeg hij het Spaans benauwd van. Maar het griezeligste van alles was, dat hij geen enkel gebrek aan haar kon ontdekken. Hij had er altijd wel eentje kunnen vinden die hij als ontsnappingsmogelijkheid had kunnen gebruiken. Maar deze keer niet. Hij was bang dat hij, als puntje bij paaltje kwam, niet met haar wilde trouwen. En dan zou iedereen eronder lijden, daar kon je vergif op innemen. Hij had eindelijk een vrouw ontmoet die hij geen pijn wilde doen, en hij wilde ook niet door haar pijn worden gedaan. Maar dat scheen niet te vermijden als je aan elkaar gehecht raakte. Hij wist niet wat hij ermee moest aanvangen.

'Er zit je iets dwars,' zei Carole zachtjes, omdat ze wilde weten wat er met hem aan de hand was.

Hij aarzelde een hele tijd en knikte toen. Hij was altijd eerlijk tegen haar. 'Ik heb veel over ons nagedacht.'

Door de manier waarop hij het zei, klonk het alsof hij de doodsklok luidde en ze werd bang zodra ze naar zijn gezicht keek. Hij zag er gekweld uit. 'Waarover dan precies?'

Hij glimlachte weer achter zijn sigarenrook. Hij wilde haar niet meer dan nodig ongerust maken, maar het hield hem heel erg bezig. 'Ik blijf me maar afvragen waarom twee mensen met bindingsangst, zoals wij, elkaars gezelschap zoeken. Er zou wel eens iemand gekwetst kunnen worden.'

'Niet als we voorzichtig met elkaars wonden en littekens omgaan,' en dat deed ze. Ze wist nu waarvan hij van streek kon raken. Soms had hij gewoon wat ruimte nodig. Hij was zijn hele leven alleen geweest. Nu en dan had ze gevoeld dat hij alleen wilde zijn en dan was ze uit de hut weggelopen, of had hem aan dek met rust gelaten. Ze probeerde gevoelig voor zijn behoeftes te zijn.

'Hoe zou je reageren als ik nooit zou willen trouwen?' vroeg hij eerlijk. Hij wist niet zeker of hij dat wilde of niet. Misschien was het te laat. Hij was bijna zevenenveertig, hij wist niet of hij zich nog kon aanpassen aan een leven met haar. Na een leven lang naar de perfecte vrouw te hebben gezocht, vroeg hij zich af, nu hij haar leek te hebben gevonden, of hij wel de juiste man voor haar was. Misschien wel niet. Tot die conclusie neigde hij.

'Ik ben getrouwd geweest,' zei ze rustig. 'Zo geweldig was dat niet.' Ze glimlachte mistroostig.

'Je zou toch ooit kinderen moeten krijgen.'

'Misschien. Misschien niet. Ik heb kinderen op mijn werk. Soms denk ik dat ik daar genoeg aan heb. Toen ik scheidde, zei ik tegen mezelf dat ik nooit meer zou trouwen. Trouwen is voor mij geen eis, Charlie. Ik ben heel tevreden met zoals het nu is.' 'Dat zou je niet moeten zijn. Je hebt behoefte aan meer,' zei hij. Hij voelde zich schuldig, wist niet of hij de man was die haar kon geven wat ze nodig had, en als hij dat niet kon, had hij het gevoel dat hij het aan haar verplicht was om haar los te laten. Daar had hij heel veel over nagedacht. De grote ontsnappingsroute. Hoe je het ook wendde of keerde, uiteindelijk kwam het daar toch altijd op neer.

'Waarom laat je het niet aan mij over om te beslissen wat ik nodig heb? Als ik er problemen mee heb, vertel ik het je wel. Op het ogenblik heb ik die niet.'

'Maar wat dan? Breken we elkaars hart dan maar later? Het is gevaarlijk om alles maar op zijn beloop te laten.'

'Wat bedoel je daarmee, Charlie?' Ze raakte met het uur meer gehecht aan hem, vooral na de afgelopen week waarin ze met hem samen had geleefd. Ze zou makkelijk gewend aan hem kunnen raken. Maar door wat hij zei, werd ze nu heel bang. Hij klonk alsof hij op het punt stond af te haken.

'Ik weet het niet,' zei hij terwijl hij zijn sigaar in de asbak doofde. 'Ik weet niet wat ik allemaal zeg. Laten we maar naar bed gaan.'

Dat deden ze. En toen vreeën ze met elkaar, en zonder verder over de kwestie te praten, vielen ze in slaap.

De volgende morgen kwam te snel. Ze moesten om zes uur op en Charlie sliep nog toen Carole opstond. Ze nam een douche en was al aangekleed toen hij wakker werd. Hij bleef in bed liggen en volgde haar heel lang met zijn ogen. Heel even sloeg de angst haar om het hart dat dit de laatste keer was dat ze hem zou zien. Ze had tijdens de reis niets verkeerds gedaan, en had niet te veel aan hem gehangen of te veel beslag op hem gelegd. Ze had alleen maar haar best gedaan om het leven de vrije loop te laten. Maar de angstige blik in zijn ogen was niet mis te verstaan, en ook niet de schuld en de spijt die ze zag. Het waren onheilspellende tekens.

Charlie stond op om hen uit te zwaaien. Hij had een korte broek en een T-shirt aangetrokken en stond op het dek om naar hen te kijken als ze in de tender zouden stappen die hen naar de haven zou brengen. Nadat ze waren vertrokken, zou hij naar Anguilla gaan. Hij kuste Carole voordat ze in de tender afdaalde en keek haar in de ogen. Ze had het gevoel dat hij haar meer wilde zeggen dan alleen maar tot ziens. Ze had hem niet onder druk gezet over wanneer hij weer thuis zou komen. Ze vond het beter dat niet te doen, en daar had ze gelijk in. Ze had het gevoel dat hij balanceerde op het randje van een angstaanjagende afgrond.

Hij klopte Adam op de schouder en omarmde hem, en daarna kuste hij Maggie op beide wangen. Ze verontschuldigde zich dat ze zeeziek was geworden. Ze bedankten hem en hij zwaaide toen ze vertrokken.

Terwijl de tender snel wegvoer, draaide Carole zich om en keek naar Charlie. Ze had weer dat afschuwelijke gevoel dat ze hem nooit meer zou zien. Het bootje liep de haven binnen, en ze zette haar zonnebril op zodat niemand kon zien dat ze huilde.

25

Het leven schakelde voor Adam en Maggie in de hoogste versnelling toen ze weer thuis waren. Hij had drie nieuwe cliënten, zijn kinderen zeiden dat ze hem vaker wilden zien, vooral nu ze Maggie kenden, en zijn vader kreeg een hartaanval. Zo is het leven. De goede man was binnen een week weer uit het ziekenhuis en zijn moeder hing tien keer per dag aan de telefoon. Waarom kwam hij niet vaker langs? Gaf hij dan niks om zijn vader? Wat mankeerde hij? Zijn broer was er iedere dag. Adam wees haar op een geërgerde toon op het feit dat zijn broer vier straten bij hen vandaan woonde.

Maggie wist ook niet meer van voren dat ze van achteren leefde. Ze studeerde voor haar eindtentamen, moest twee werkstukken schrijven, en werkte zich ook nog eens uit de naad in Pier 92. Adam zei tegen haar dat ze een beter baantje moest zien te vinden. De fooien waren echter fantastisch. En in de eerste twee weken na hun thuiskomst had ze een of ander griepje. Toen ze weer aan het werk ging, had ze er nog steeds last van, het ging maar niet over. Maar ze kon niet nog meer dagen wegblijven, anders zou ze worden ontslagen. Op een middag kwam Adam van kantoor in een leeg huis en vond een briefje van de werkster waarin stond dat ze ermee was gestopt. Het was een bende in huis. Hij wist hoe moe Maggie na haar werk zou zijn, dus besloot hij de rommel op te ruimen en af te wassen voordat ze terugkwam. Hij leegde het prullenmandje in haar badkamer in een plastic vuilniszak, en net op het moment dat hij een knoop in de zak wilde leggen, viel zijn oog op iets. Het was een lichtblauwe staaf. Hij had dat soort gevallen eerder gezien, maar toch al een tijd niet meer. Een hele tijd niet meer. Hij hield op met waarmee hij bezig was, viste de staaf voorzichtig uit de vuilniszak en staarde er vol ongeloof naar. Hij ging op de toiletpot zitten, keek er nog eens naar, gooide hem weer terug en knoopte de zak dicht. Maar terwijl hij dat deed, kreeg hij een verbeten trek om zijn mond. En toen Maggie thuiskwam, stond zijn gezicht op onweer. Ze wilde regelrecht haar bed in duiken en zei dat ze zich hondsberoerd voelde.

'Ja, dat zal wel,' zei hij bijna binnensmonds. Hij had het hele huis opgeruimd en stond te stofzuigen toen ze binnenkwam.

'Waar ben jij nou mee bezig?' vroeg ze terwijl hij door de kamer snorde.

'De werkster heeft opgezegd.'

'Dat hoef je niet te doen. Dat doe ik wel.'

'O ja? Wanneer dan?' Hij was woedend op haar.

'Later. Ik kom net thuis van mijn werk. Jezus, Adam, waarom loop je rond als een raket met een bromtol aan zijn reet?'

'Ik ben het huis aan het schoonmaken!' zei hij met opeengeklemde tanden.

'Waarom?'

En toen draaide hij zich ineens met een woedend gezicht naar haar om. 'Omdat als ik dat niet doe, ik misschien iemand vermoord, en ik wil niet dat jij het slachtoffer wordt.'

'Waarom ben je zo boos?' Ze had een vreselijke dag op haar werk achter de rug en ze voelde zich ziek.

'Ik ben boos op jou, gesnopen?'

'Wat heb ik in godsnaam gedaan? Ik heb toch niet tegen de werkster gezegd dat ze ontslag moest nemen?'

'Wanneer was je van plan om me te vertellen dat je zwanger bent? Waarom houd je dat voor je? Verdomme, Maggie, ik heb die zwangerschapstest in je badkamer gevonden, en hij was positief, jezus christus!' Hij kookte van woede. 'Wanneer moet dat zijn gebeurd?'

'Met Jom Kipoer, denk ik,' zei ze zachtjes. Sinds die tijd waren ze voorzichtig geweest. Dat was de enige keer dat ze het niet waren geweest. Sindsdien hadden ze, zonder het te weten, de put gedempt terwijl het kalf al verdronken was, of tot leven was gekomen of zoiets.

'Nou, geweldig zeg,' zei hij terwijl hij de slang van de stofzuiger neersmeet. 'Met Jom Kipoer. Mijn moeder had gelijk. Ik had naar de synagoge moeten gaan en jou nooit moeten bellen.' Hij liet zich in een stoel vallen.

Ze begon te huilen. 'Wat ben jij gemeen.'

'Het is gemener dat jij zwanger bent en het me niet vertelt. Wanneer was je het me in godsnaam van plan te vertellen?'

'Ik ben er vanmorgen pas achter gekomen. Ik wilde niet dat je boos werd. Ik wilde het je vanavond vertellen.'

En toen keek hij ineens naar haar en drong het tot hem door wat ze had gezegd. 'Met Jom Kipoer? Dat meen je toch niet? Jom Kipoer was in september. Het is nu januari, lieve hemel. Bedoel je soms Chanoeka?' Ze was niet joods en had vast die feestdagen door elkaar gehaald.

'Nee, Jom Kipoer. Het moet dat eerste weekend zijn gebeurd toen ik hier was. Dat is de enige keer geweest dat we niet voorzichtig waren.'

'Geweldig. Was het je dan niet opgevallen dat je de afgelopen drie maanden niet ongesteld werd?'

'Ik dacht dat ik gespannen was. Ik sla het wel vaker over. Eén keer is het zelfs zes maanden weggebleven.'

'Was je toen zwanger?'

'Nee. Ik ben nog nooit zwanger geweest.' Ze was volledig ontredderd.

'Het kan niet beter. Ook nog de eerste. We kunnen die ellende nu missen als kiespijn, Maggie. En als jij je laat aborteren, ben je de komende zes maanden kapot en doe je niks anders dan huilen.' Hij had het allemaal eerder meegemaakt, te vaak. Hij wilde het met haar niet weer meemaken, of met wie dan ook. En toen keek hij haar dreigend en met argwaan op zijn gezicht aan. 'Of probeer je me soms te strikken om met je te trouwen? Zet dat maar uit je hoofd.'

Ze sprong van het bed en keek hem woest aan. 'Ik probeer jou niet te strikken! Ik heb je nooit gevraagd met me te trouwen en dat doe ik nu ook niet. Ik ben zwanger. Daar ben jij ook verantwoordelijk voor, niet alleen ik.'

'Hoe kun je in hemelsnaam drie maanden lang niet in de gaten hebben dat je zwanger bent?' Het was ongelooflijk. 'Je kunt zelfs niet eens meer een abortus laten doen. Niet makkelijk in elk geval, na drie maanden is het heel lastig.'

'Nou, dan regel ik het zelf wel verder. En ik wilde je er helemaal niet inluizen om met me te trouwen!'

'Dat is maar goed ook, want dat doe ik niet!' schreeuwde hij tegen haar, waarna ze de badkamer in stormde en de deur voor zijn gezicht dichtsmeet.

Ze bleef daar twee uur en toen ze er weer uit kwam, lag hij in bed naar de tv te kijken en zei geen woord tegen haar. Ze hadden allebei geen avondeten gehad. Maggie had in de badkamer overgegeven en in haar eentje zitten huilen.

'Werd je daarom ziek op de boot?' vroeg hij zonder haar aan te kijken.

'Misschien wel. Ik heb het me wel even afgevraagd, en toen ik ziek werd toen we terugkwamen, dacht ik dat het wel eens kon. Daarom heb ik die test gedaan.'

'Gelukkig heb je niet nog zes maanden gewacht. Ik wil dat je naar een dokter gaat die je kan helpen,' zei hij, waarbij hij haar eindelijk aankeek. Ze zag er verfomfaaid uit. Hij kon zien dat ze had gehuild, haar ogen waren rood en haar gezicht was wit. 'Ken jij een dokter?'

'Ik heb van een meisje van mijn werk een naam gekregen,' zei ze terwijl ze haar neus ophaalde.

'Ik wil niet dat je naar een of andere kwakzalver gaat. Ik probeer morgen wel een goede arts op te sporen.'

'En wat dan?' vroeg ze met een bang stemmetje.

'Dan kijken we wel wat hij te zeggen heeft.'

'Stel nou dat het te laat is voor een abortus?'

'Dan zullen we samen moeten overleggen. In dat geval moet ik je misschien vermoorden.' Hij maakte alleen maar een grapje, hij was weer een beetje gekalmeerd, maar Maggie barstte in tranen uit. 'Kom op, Maggie... alsjeblieft... Ik vermoord je heus niet. Ik ben alleen maar uit mijn doen.'

'Ik ook,' zei ze snikkend. 'En het is ook mijn baby.'

Hij kreunde en liet zich achterover op het bed ploffen. 'Dit is geen baby, Maggie. Alsjeblieft. Het is een zwangerschap, meer is het nu niet.' Hij wilde het woord 'foetus' zelfs niet zeggen, laat staan 'baby'.

'En waar denk je dat een zwangerschap dan toe leidt?' zei ze. Ze snoot haar neus in een papieren zakdoekje.

'Ik weet waar dat toe leidt. Daar ben ik ook door van slag. Ga nu maar slapen. Morgenochtend praten we er verder over,' zei hij, terwijl hij de tv uitzette en het lamp,' aan zijn kant van het bed uitknipte. Het was nog vroeg, maar hij wilde slapen. Hij moest even aan de werkelijkheid ontsnappen. Dit gedoe was wel het laatste waaraan hij behoefte had. Dit overkwam zijn cliënten, hem niet.

'Adam?' zei ze zachtjes, net op het moment dat hij zijn ogen sloot.

'Wat is er?'

'Haat je me?'

'Natuurlijk niet. Ik hou van je. Ik ben alleen van streek. Het was gewoon geen goed idee.'

'Wat niet?'

'Zwanger worden.'

'Ik weet het. Het spijt me. Wil je dat ik wegga?'

Hij keek haar aan en had medelijden met haar. Dit zou ook voor haar moeilijk worden, vooral na drie maanden. Hij wist dat er artsen waren die het deden, maar het was veel zwaarder dan als je het in het begin liet doen. 'Nee, ik wil niet dat je weggaat. Ik wil alleen dat we dit zo snel mogelijk achter de rug hebben.'

Ze knikte. 'Denk je echt dat ik er zes maanden kapot van zal zijn?'

Ze klonk bezorgd. Dit was ook voor haar beangstigend. Meer dan voor hem. Hij vond het vreselijk dat ze hoe dan ook al die ongemakken zou moeten doorstaan. Het was traumatisch voor haar. 'Ik hoop het niet,' beantwoordde hij haar vraag. 'Ga nu maar slapen.'

Ze lag de hele nacht te woelen en toen hij 's morgens wakker werd, was ze in haar badkamer en hoorde hij haar overgeven. Hij liep naar de badkamerdeur om naar haar te kijken en huiverde. Het klonk heel akelig.

'Verdomme,' zei hij hardop, waarna hij een douche nam en zich schoor. Ze kwam tien minuten later naar buiten. Hij had zijn badkamerdeur open laten staan zodat hij haar in de gaten kon houden. Ze zag groen. 'Gaat het wel met je?'

'Ja, hoor. Ik voel me fantastisch.'

Toen hij was aangekleed, zette hij thee en roosterde brood voor haar, en zei dat hij haar vanaf kantoor zou bellen. Hij gaf haar een kus voordat hij vertrok. Maar onderweg naar zijn werk werd hij door een afschuwelijke gedachte overvallen. Ze was katholiek. Stel nou dat ze weigerde een abortus te ondergaan? Dat zou pas echt een ramp zijn. Wat moest hij tegen zijn kinderen zeggen? Of tegen zijn ouders? Hij durfde er niet aan te denken. Zodra hij op kantoor was, pleegde hij de noodzakelijke telefoontjes en belde haar om twaalf uur op haar werk. Hij gaf haar de namen door van twee artsen, voor het geval er eentje geen tijd voor haar had, en zei tegen haar dat ze moest proberen zo snel mogelijk bij hen langs te gaan. Ze belde ze allebei dezelfde dag nog op waarbij ze Adams achternaam gebruikte zoals hij haar had opgedragen, en kreeg voor de middag daarop een afspraak. Adam bood aan met haar mee te gaan, maar ze zei dat ze het wel alleen afkon. Ze ging er in elk geval discreet mee om. Maar die avond praatten ze nauwelijks met elkaar. Ze waren allebei te gespannen.

De volgende avond, na haar afspraak, was ze thuis toen hij van zijn werk kwam. Het was haar vrije dag en ze was met haar huiswerk bezig toen hij binnenliep.

'Hoe is het gegaan?' vroeg hij.

'Prima.' Ze keek niet naar hem op.

'Hoezo prima? Wat heeft hij gezegd?'

'Hij zei dat het ietsje te laat was, maar dat ze wel zouden kunnen zeggen dat mijn geestelijke gezondheid op het spel staat omdat ik met zelfmoord dreig of zoiets.'

'Wanneer laat je het dan doen?' Zijn stem klonk opgelucht. Ze zeiden allebei even niets terwijl Maggie met grote ogen in haar bleke gezicht naar hem opkeek. Ze zag er niet goed uit.

'Ik laat het niet doen.'

Het duurde een hele tijd voordat dat tot hem was doorgedrongen. Hij staarde haar aan. 'Zeg dat nog eens.'

'Ik laat geen abortus plegen,' zei ze voorzichtig.

Aan de uitdrukking op haar gezicht kon hij zien dat ze het meende. 'Wat ga je dan doen? De baby afstaan?' Dat was heel wat ingewikkelder en zou nog meer uitleg vergen, maar hij was bereid dat te doen als ze dat liever had. Ze was tenslotte katholiek.

'Ik laat het kind komen. En ik houd het zelf. Ik hou van jou. Ik hou van je kind. Ik heb het op de echo gezien. Het bewoog. Het zoog op zijn duim. Ik ben drieënhalve maand zwanger. Zestien weken, dachten ze, en ik ga het niet afstaan.'

'O mijn god,' zei hij en hij liet zich achterover op de dichtstbijzijnde stoel vallen. 'Dit is waanzin. Houd je het? Ik ga echt niet met je trouwen, hoor. Dat snap je toch wel, hè? Als je dat denkt, ben je niet goed snik. Ik ga niet nog een keer trouwen, met jou niet en met niemand niet, met of zonder baby.'

'Ik wilde toch al niet met je trouwen,' zei ze, kaarsrecht in haar stoel zittend. 'Je hoeft helemaal niet met me te trouwen. Ik kan wel voor mezelf zorgen.' Dat had ze altijd al gedaan. Hoewel ze nu wel doodsbang was, maar dat zou ze nooit aan hem toegeven. Ze was de hele middag bezig geweest met een plannetje uitdenken hoe ze alles zou kunnen bekostigen. Ze was vastbesloten niets van Adam aan te nemen. Ze moest dit in haar eentje doen. Ook al zou ze haar baantje moeten opzeggen en in de bijstand terechtkomen. Ze wilde niets van hem hebben.

'Wat zullen mijn kinderen wel niet denken?' zei hij met een panische blik in zijn ogen. 'Hoe gaan we ze dat uitleggen?'

'Ik weet het niet. Daar hadden we met Jom Kipoer aan moeten denken.'

'O lieve hemel, het enige waar ik met Jom Kipoer aan dacht, was hoe erg ik mijn moeder haatte. Ik dacht helemaal niet aan kinderen.'

'Misschien moest het zo zijn,' zei ze om er een filosofisch tintje aan te geven.

Maar Adam wilde het niet horen. 'Dit moest helemaal niet zo zijn. Het was alleen maar slordig van ons.'

'Misschien. Maar ik hou van je en ook al zou je me nu onmiddellijk in de steek laten, dan nog laat ik dat kind komen.' Ze hield voet bij stuk en zou geen centimeter wijken. De echo had de doorslag gegeven. Ze zou nooit een einde aan het leven van haar kind maken.

'Ik wil niet nog een kind, Maggie.' Hij probeerde haar om te praten.

'Ik weet ook niet zeker of ik het wel wil, maar we zitten er nu eenmaal mee. Of ik zit ermee.' Ze klonk rustig maar verdrietig. Het was heel veel om te verstouwen, voor hen allebei.

'Ik moet dit weekend naar Las Vegas,' zei hij diep ongelukkig. 'We praten er wel weer over als ik terug ben. Laten we tot die tijd een pauze inlassen. Laten we er allebei over nadenken, misschien verander je dan van gedachten.'

'Nee, nooit.' Ze was als een leeuwin die haar jongen verdedigde.

'Doe nu niet zo halsstarrig.'

'Doe nu niet zo gemeen.' Ze keek hem met een bedroefd gezicht aan.

'Ik doe niet gemeen. Ik probeer het sportief op te nemen, maar je maakt het me niet makkelijk. Het is gemeen om een baby op de wereld te schoppen die niemand wil. Ik ben niet voorbereid op een baby, Maggie. Ik wil niet nog een keer trouwen. Ik ben te oud.'

"Je bent ontzettend gemeen. Je doodt het nog liever,' zei ze terwijl ze in tranen uitbarstte.

En hij kon zelf ook wel janken. 'Ik ben niet gemeen!' schreeuwde hij haar na terwijl ze weer naar de badkamer rende, zowel om zich voor hem te verbergen als om over te geven.

De rest van de week verliep niet veel beter. Geen van beiden bracht het onderwerp ter sprake, maar het hing tussen hen in als een atoombom die op ontploffen stond. Hij was opgelucht toen hij op donderdag naar Las Vegas kon vertrekken. Hij moest er echt even tussenuit. Hij bleef daar tot en met zondagnacht. Maandag wachtte hij haar thuis op tot ze van haar werk kwam. Hij zat in een stoel met een blik alsof hij zich erbij had neergelegd.

'Hoe was je weekend?' vroeg ze, maar ze ging niet naar hem toe om hem een zoen te geven. Ze was het hele weekend van slag geweest, en had zich afgevraagd of hij haar ontrouw was omdat hij ook van slag was. Ze was zaterdag en zondag thuisgebleven en had zich iedere avond in slaap gehuild met de gedachte dat hij haar haatte en haar waarschijnlijk zou verlaten, en dat zij dan alleen met hun kind zou achterblijven en hem nooit meer zien.

'Wel oké. Ik heb veel nagedacht,' zei Adam.

Haar hart stond zowat stil terwijl ze wachtte tot hij zou zeggen dat ze zijn huis moest verlaten. Dat hij zich voor haar schaamde.

'Ik denk dat we maar moeten trouwen. Je kunt volgende week met me mee naar Las Vegas. Dan moet ik daar toch zijn. We trouwen in stilte, en dan is dat ook weer geregeld.'

Ze staarde hem vol ongeloof aan. 'Wat bedoel je met "dan is dat ook weer geregeld"? Dat ik dan mag opkrassen, maar dat de baby wettelijk erkend is?' Ze had de verschrikkelijkste dingen bedacht die er zouden kunnen gebeuren, en daar zat niets positiefs bij. Maar hij had wel een lichtpuntje gezien.

'Nee, dan zijn we getrouwd, hebben een kind en leven ons leven. Samen. Met het kind. Oké? Ben je nu tevreden?' Hij zag er zelf niet bepaald tevreden uit, maar hij probeerde te doen wat in zo'n geval fatsoenlijk was. 'Buiten dat hou ik van je.'

'Buiten dat... hou ik ook van jou, maar ik ga niet met je trouwen.' Ze zag er rustig en vastberaden uit.

'Hè? Waarom niet?' Hij was stomverbaasd. 'Ik dacht dat je dat wilde.'

'Dat heb ik nooit gezegd. Ik zei dat ik het kind liet komen. Ik zei niet dat ik wilde trouwen,' zei ze resoluut terwijl hij haar aanstaarde.

'Je wilt niet trouwen?'

'Nee.'

'Maar hoe moet het dan met de baby? Waarom wil je niet trouwen?'

'Ik ga je niet dwingen om met me te trouwen, Adam. En ik wil niet "in stilte" trouwen. Als ik ga trouwen, wil ik dat van de daken schreeuwen. En ik wil met een man trouwen die met mij wíl trouwen, niet met een man die het gevoel heeft dat hij dat móét. Daar bedank ik feestelijk voor, dus mijn antwoord is nee.' 'Zeg alsjeblieft dat je een grapje maakt,' zei hij terwijl hij met zijn handen zijn hoofd vastgreep.

'Ik maak geen grapje. Ik vraag je niet om geld en ik ga niet met je trouwen. Ik ga voor mezelf zorgen.'

'Ga je bij me weg?' Het was hem aan te zien dat hij diep geschokt was bij dat idee.

'Natuurlijk niet. Ik hou van je. Waarom zou ik bij je weggaan?'

'Omdat je vorige week zei dat ik gemeen was.'

'Je bent gemeen als je ons kindje wil doden. Maar je bent niet gemeen als je me vraagt met je te trouwen. Bedankt daarvoor. Ik wil het alleen niet en jij ook niet.'

'Ja, dat wil ik wel!' schreeuwde hij. 'Ik hou van je. Ik wil met je trouwen! Wil je dat, alsjeblieft?' Hij had een wanhopige uitdrukking op zijn gezicht en zij werd met de minuut rustiger. Ze had een besluit genomen, dat zag hij zo wel. 'Je bent de koppigste vrouw die ik ooit heb ontmoet.' Ze glimlachte naar hem en hij lachte. 'Dat was geen compliment. O, Maggie, in godsnaam.' Hij kwam op haar af, sloeg zijn armen om haar heen en kuste haar voor het eerst die week. 'Ik hou van je, trouw alsjeblieft met me. Laten we nou gewoon trouwen, het kind krijgen en proberen het naar behoren te doen.'

'Als we het naar behoren hadden gedaan, zouden we eerst zijn getrouwd en daarna een kind hebben gekregen. Maar je zou in die situatie nooit met me zijn getrouwd, waarom dan nu wel?' 'Omdat je een kind krijgt,' schreeuwde hij bijna.

'Nou, vergeet het maar. Ik trouw niet met je.'

'Verdomme,' zei hij, waarna hij een stevige neut tequila voor zichzelf inschonk die hij in één teug naar binnen goot.

'Je mag niet drinken. We zijn zwanger,' zei ze stijfjes.

Hij wierp haar een kwaaie blik toe. 'God, wat zijn we grappig. Misschien raak ik wel aan de drank voordat we hier uit zijn.'

'Doe dat nu maar niet,' zei ze op een vriendelijke toon. 'Het komt wel goed, Adam. We komen er wel uit. En je hoeft niet met me te trouwen. Nooit.'

'Maar als ik nou ooit wél met je wil trouwen?' Hij trok een bezorgd gezicht.

'Dan trouwen we. Maar nu wil je dat niet. Dat weet ik. Dat weet jij. En op een dag zou het kind daar achter komen.'

'Ik zal het hem niet vertellen.'

'Maar je zou het per ongeluk kunnen doen.' Mensen deden dat nu eenmaal soms. Ik moest trouwen met je moeder... Ze wilde niet dat haar kind dat te horen kreeg. En ze wilde niet van Adam profiteren, zelfs al was hij bereid het 'naar behoren' te doen.

'Waarom ben je zo verdomde integer? Iedere andere vrouw die ik ooit heb gekend, wilde dat ik hun rekeningen betaalde, met ze trouwde, baantjes voor hen regelde en God mag weten hoeveel andere dingen voor hen deed. Jij wilt geen reet van me.' 'Dat klopt. Alleen jouw kind. Ons kind,' zei ze trots.

'Konden ze zien wat het was?' vroeg hij ineens geïnteresseerd. Hij wilde dit kind niet, maar als ze het toch kregen, zou het wel leuk zijn om te weten wat het was.

'Over twee weken laat ik weer een echo maken. Dan kunnen ze het me vertellen.'

'Mag ik dan mee?'

'Wil je dat dan?'

'Misschien. We zien wel.' Het had het hele weekend rondgelopen met het idee dat hij met haar ging trouwen en nu was hij bijna teleurgesteld dat het niet doorging. Alles in hun leven was op dat moment zo raar.

'Wat ga je tegen je moeder zeggen?' vroeg Maggie hem die avond na het eten.

Hij schudde zijn hoofd. 'Joost mag het weten. Maar ze heeft dan tenminste wel iets om echt over te kankeren. Ik denk dat ik tegen haar zeg dat ik je op ons eerste afspraakje zwanger heb gemaakt en dat je katholiek bent, zodat ze voor geen prijs wil dat ik met je trouw.'

'Wat alleraardigst.'

Hij leunde over de tafel, kuste haar en glimlachte. 'Maggie O'Malley, je bent knettergek dat je mijn kind wil hebben en niet met me wil trouwen. Maar ik hou van je. Wat kan het dan nog verdommen? Wacht maar af tot ik het aan Charlie en Gray heb verteld!' Hij glimlachte, en zij lachte.

Ze aten verder en praatten over hoe gek het leven soms kon zijn. Dat van hen was dat zeker, maar ze zagen er die avond allebei gelukkig uit toen ze de vuile vaat in de machine zetten en naar bed gingen. Dit was niet wat ze hadden gewild of zich hadden voorgenomen, maar ze waren van plan er het beste van te maken, wat het ook van hen zou vergen.

26

Nadat Carole Charlie in Saint-Barthélemy op de boot had achtergelaten, belde hij haar niet. Ze stuurde hem een fax om hem te bedanken, maar ze voelde zich niet genoeg op haar gemak om hem te bellen na alles wat hij de avond voor haar vertrek had gezegd. Ze had geen idee tot wat voor conclusie hij was gekomen. Het enige wat ze absoluut zeker wist, was dat hij ruimte nodig had. Ze bleef uit zijn vaarwater. Meer kon ze niet doen. Met de dag werd ze banger. Het duurde twee volle weken voordat hij haar uiteindelijk belde. Ze zat in haar kantoor toen de telefoon rinkelde. Hij zei met een eigenaardige stem dat hij terug was. Hij vroeg haar of ze de volgende dag met hem wilde lunchen.

'Dat zou heerlijk zijn,' zei ze, waarbij ze een luchtige toon probeerde aan te slaan. Maar ze kon zichzelf niet voor de gek houden. Hij klonk vreselijk uit zijn doen, maar deed verder heel koel en zakelijk. Daarom vroeg ze zich naderhand af of ze die lunchafspraak toch maar moest afzeggen. Ze wist wat er zou komen. Hij had haar niet voor een dinertje uitgenodigd, of gezegd dat hij haar die avond wilde zien. Hij wilde de volgende dag met haar lunchen. Afstand. Ruimte. Dat kon maar één ding betekenen. Uit beleefdheid wilde hij haar persoonlijk vertellen dat het uit was. Het teken aan de wand was zo luid en duidelijk dat het er als schreeuwerige graffiti uitzag. Het enige wat ze nu nog kon doen, was afwachten.

De volgende ochtend nam ze niet eens de moeite make-up op te doen. Het maakte niets uit. Het kon hem toch niets schelen. Als hij van haar hield en naar haar verlangde, zou hij haar in de afgelopen twee weken vanaf de boot hebben gebeld, of hij was gisteravond bij haar langsgekomen. Maar dat had hij allemaal niet gedaan. Misschien mocht hij haar erg graag, maar hij verlangde niet naar haar. Het enige wat ze nog kon doen was de bezoeking doorstaan van naar hem luisteren terwijl hij het haar vertelde. Ze was een wrak tegen de tijd dat hij op het opvangcentrum verscheen.

'Hallo,' zei hij, ongemakkelijk staand in de deuropening van haar kantoor. 'Hoe is het je vergaan? Je ziet er fantastisch uit.' Maar hij was degene die er fantastisch uitzag in een grijs pak en met een donkerbruin kleurtje op zijn gezicht. Nadat ze de hele nacht wakker had gelegen van ongerustheid, denkend aan hem, voelde ze zich beroerd en zag er vast ook zo uit. 'Waar wil je heen voor de lunch?' Ze wilde dat het zo snel mogelijk achter de rug was en had nu spijt dat ze hem niet had gebeld om het af te zeggen. Hij dacht kennelijk dat hij het onder vier ogen moest doen. Dat hoefde niet. Hij had haar kunnen bellen en haar via de telefoon kunnen dumpen. 'Wil je echt ergens gaan eten?' vroeg ze met een moedeloze blik. 'Wil je niet liever alleen maar hier praten?' Maar hij wist net zo goed als zij dat ze dan voortdurend onderbroken zouden worden. Kinderen die binnenwandelden, therapeuten, vrijwilligers. De hele meute liep daar voortdurend in en uit. Haar kantoor was het hart van de organisatie.

'Laten we maar de deur uit gaan.'

Hij was pijnlijk beleefd en zag er gespannen uit. Ze pakte haar jas en liep achter hem aan het gebouw uit.

'Mo's of Sally's?' vroeg hij haar.

Het maakte haar niet uit. Ze kon toch niks eten. 'Wat je maar wilt.'

Hij koos voor Mo's, wat dichterbij was, en samen liepen ze in stilte over straat. Mo zwaaide naar haar toen ze binnenkwam en Carole probeerde te glimlachen. Haar gezicht voelde zo onbuigzaam als een blok hout, haar voeten als beton, en de hele situatie was als een steen op haar maag. Ze kon nauwelijks wachten tot het voorbij was en ze naar kantoor terug kon om ongehinderd in haar eentje een potje te janken.

Ze gingen aan een hoektafeltje zitten en bestelden allebei een salade. Hij zag er ook niet uit alsof hij trek had.

'Hoe was je trip verder?' vroeg ze beleefd, waarna ze het volgende halfuur nu en dan in hun salade zaten te prikken en weinig aten. Ze had het gevoel alsof ze naar de guillotine onderweg was.

'Het spijt me dat ik je van streek heb gemaakt voordat je van boord ging. Ik heb daarna heel veel over ons nagedacht,' zei hij. Ze knikte, wachtte tot het zover was. Ze wilde tegen hem zeggen dat hij moest opschieten, maar ze zat alleen maar in het niets te staren en deed alsof ze luisterde. Ze wilde niet horen wat hij te zeggen had. Ze hoefde daar alleen maar te zitten en het over zich heen te laten komen.

'Er zijn een heleboel redenen waarom het tussen ons goed zou kunnen gaan. En een heleboel redenen waarom niet.'

Ze knikte, en wilde het liefst schreeuwen.

'We hebben dezelfde soort achtergrond. We hebben veel overeenkomstige interesses. We doen allebei graag aan liefdadigheid. Je hebt ook het land aan mijn manier van leven. Jij hebt meer behoefte aan een veel eenvoudigere levensstijl' - hij glimlachte naar haar - 'hoewel je huis niet eenvoudiger is dan het mijne. Ik denk dat mijn boot je wel aanstaat en je bent een goede zeiler. We zitten niet achter elkaars geld aan. We hebben allebei op Princeton gezeten.'

Hij dreunde zijn verhaal op totdat ze dacht het niet meer te overleven, en ten slotte keek ze hem aan, omdat ze hen allebei uit hun lijden wilde verlossen. Het had nu wel lang genoeg geduurd. 'Zeg het nu maar, Charlie. Ik kan er wel tegen. Ik ben al een groot meisje. Ik heb al een scheiding achter de rug. Maak je verhaal nu alsjeblieft af, lieve hemel.'

Hij keek geschokt. 'Wat denk je dan dat ik wil zeggen?'

'Dat het uit is. Ik heb het begrepen. Je hoeft het niet te omkleden en netjes te verpakken. Je had me zelfs niet mee uit lunchen hoeven nemen. Eigenlijk wou ik dat je het niet had gedaan. Je had me kunnen bellen of een e-mail kunnen sturen met "maak dat je wegkomt" of "donder op" of zoiets. Ik begrijp je heus wel als je me een aanwijzing geeft, hoor. Je geeft me al drie weken aanwijzingen. Dus als je me wilt dumpen, doe het dan nu.' Het was een opluchting om het eruit te gooien. Hij keek haar eigenaardig aan, alsof hij nu niet meer wist wat hij moest zeggen. Zij had het allemaal voor hem gezegd.

'Is het voor jou uit?' Hij trok een diep ongelukkig gezicht terwijl hij op haar antwoord wachtte.

Ze aarzelde, maar besloot hem toen de waarheid te vertellen. Ze had nu niets meer te verliezen. 'Nee, het is voor mij niet uit,' antwoordde ze. 'Ik hou van je. Ik mag je heel graag. Ik geniet van je. Ik vind je geweldig. Ik heb plezier met je. Ik vind het fijn om met je te praten. Ik vind het heerlijk om met je te delen wat ik op mijn werk meemaak. Ik vond het heerlijk met jou samen op de boot. Ik mag je vrienden. Ik hou zelfs van de geur van je sigaren. Ik vind het heerlijk om met je naar bed te gaan. Maar dat zijn míjn gevoelens. Kennelijk beleef jij het niet zo. Als dat zo is, dan moet dat maar. Ik ga je hier niet proberen te overtuigen van iets wat je niet wilt.'

Een hele tijd kon hij niet anders dan haar aanstaren. Hij keek haar diep in de ogen en glimlachte toen. 'Was dat wat je dacht? Dat ik vandaag met je wilde lunchen om je te vertellen dat het uit is?'

'Ja. Wat zou het anders moeten zijn? Voordat ik van de boot vertrok, maakte je een hele poppenkast over dat je je zorgen maakte over onze relatie. Daarna vertrok ik en heb ik twee weken niets van je gehoord. Je belde me gisteren met een stem alsof je de beul zelf was en nodigde me uit om mee te gaan lunchen, niet om mee te gaan dineren. Dat laat aan duidelijkheid toch niet zoveel te wensen over, dacht ik zo? Kom op, Charlie. Als je het wilt, doe het dan nu.' Ze was zelfs niet meer bang. Ze kon het wel aan. Ze had ergere dingen overleefd. Daar had ze zichzelf de hele dag aan herinnerd.

'Dat was de conclusie die ik uiteindelijk ook op de boot trok: als je het wilt, doe het dan nu. Houd op met maar wat aanrommelen. Houd op met wachten tot je overal zeker van bent. Barst toch met die "gebreken", en gekwetst kunnen worden en je bezorgd maken dat degene van wie je houdt doodgaat of wegloopt of uiteindelijk een flapdrol blijkt te zijn. Als je het wilt, doe het dan nu. En als het misgaat, lijmen we de brokken later wel weer. Samen. Carole, wil je met me trouwen?' Hij keek haar recht in de ogen.

Haar mond viel open terwijl ze hem aanstaarde. 'Wat?' Ze trok een stomverbaasd gezicht.

'Wil je met me trouwen?' Hij glimlachte naar haar terwijl haar ogen zich met tranen vulden.

'Vraag je me dat bij Mo's? Nu? Hier? Waarom?'

'Omdat ik van je hou. Misschien is dat wat er uiteindelijk alleen maar toe doet. De rest is alleen maar een fraai buitenkantje.'

'Ik bedoel waarom vraag je me hier, bij Mo's? Waarom heb je me niet mee uitgevraagd voor een dinertje, of ben je gisteravond niet bij me langsgekomen of zoiets? Hoe kun je me zoiets hier vragen?' Ze lachte tussen haar tranen door terwijl hij haar handen over de tafel in de zijne nam.

'Ik moest gisteren bij mijn juristen langs, voor het fonds, om het fiscale jaar af te sluiten. Ik kon gisteravond niet. En ik wilde niet tot vanavond wachten. Wat doet het ertoe? Wil je?'

Ze zat hem heel lang met een brede glimlach op haar gezicht aan te kijken. Hij was een tikje gestoord. Prettig gestoord. Maar gestoord. Hij had haar de stuipen op het lijf gejaagd en haar ervan overtuigd dat hij het uit wilde maken. Maar in plaats daarvan wilde hij met haar trouwen. Het was volstrekt krankzinnig. Ze boog zich naar voren en kuste hem. 'Je hebt me verdorie zowat een maagzweer bezorgd. En ja, ik wil met je trouwen. Ik zou het heerlijk vinden. Wanneer?' Ze kwam meteen ter zake en glimlachte van oor tot oor.

'Wat dacht je van juni? We kunnen dan de huwelijksreis op de boot doorbrengen. Of wanneer je maar wilt. Ik kneep 'm zo. Ik was bang dat je nee zou zeggen.'

'Natuurlijk niet. Juni klinkt goed.' Ze kon nog steeds niet geloven dat hij haar ten huwelijk had gevraagd. Het voelde als een droom, voor hen allebei.

'Het geeft je alleen weinig tijd om de bruiloft te plannen,' zei hij verontschuldigend, maar nu hij zijn besluit had genomen, wilde hij niet te lang wachten. Het werd tijd.

'Ik zorg wel dat het op zijn pootjes terechtkomt,' zei ze.

Hij betaalde de rekening en samen liepen ze langzaam terug door de straat naar het opvangcentrum. Dat dit zó op zijn pootjes terecht zou komen, had ze helemaal niet verwacht.

'Ik hou van je,' zei hij toen hij haar voor de deur van het opvangcentrum kuste. Mensen liepen langs en glimlachten om hen.

Tygue kwam ook voorbij na zijn lunchpauze en plaagde hen. 'Gaat-ie lekker?' vroeg hij terwijl hij de deur van het centrum opende.

'Heel lekker,' zei Carole. Ze glimlachte naar hem en kuste haar toekomstige echtgenoot toen nog een keer voordat hij terugging naar de stad. Missie volbracht.

27

In het leven van Adam en Maggie braken minder roerige tijden aan. Ze besloten het niet aan de kinderen te vertellen tot Maggies zwangerschap zichtbaar werd, wat nog een maand of twee zou duren. En ze waren niet van plan het aan zijn moeder te vertellen tot de kinderen het wisten. Adam gunde hun de eer dat ze het als eerste zouden horen. Toch zou het nog moeilijk worden om het uit te leggen. En hij wist zeker dat Rachel meer dan genoeg commentaar zou hebben.

Hij had het druk met zijn cliënten, maar het lukte hem om twee weken later samen met haar de echo te laten maken. De baby was gezond, zag er uitstekend uit en het was een jongetje. Toen ze naar zijn bewegende lijfje keken, moesten Adam en Maggie allebei huilen. Ze was vier maanden zwanger.

De week daarna moest hij naar Las Vegas en hij vroeg haar of ze met hem mee wilde. Toevallig had ze twee dagen vrij, wat dus goed uitkwam. Hij was in een verbazingwekkend goede stemming, ondanks alle spanningen in zijn leven, en maakte grapjes over de baby. Maggie sliep veel en was bijna iedere dag misselijk, maar ze probeerde niet te klagen. Het was voor het goede doel.

De avond waarop ze naar Las Vegas vlogen, voelde ze zich ietsje beter. Een van Adams grote musicalartiesten trad daar twee dagen op, maar Adam zei dat hij alleen tijd had om twee nachten te blijven, en Maggie moest hoe dan ook weer aan het werk. Ze vlogen met zijn privévliegtuig naar Las Vegas en logeerden in het Bellagio, wat ze heerlijk vond. En tot haar grote genoegen zei Adam dat het hotel hun de presidentiële suite had gegeven, die ook een eetkamer had, een vergaderruimte en het grootste bed dat ze ooit had gezien. In de zitkamer stond een vleugel, en ze kwamen vroeg genoeg aan om voor het avondeten nog een tijdje in bed door te kunnen brengen. De artiest voor wie ze waren gekomen, zou pas om middernacht het podium beklimmen.

Niet zo lang voor ze naar beneden zouden gaan om te dineren, zei Adam dat hij op hun kamers nog wat zaken moest afhandelen. Hij zei dat hij daarvoor de vergaderruimte nodig had en deed de deur daarvan dicht. Twee mannen in pak arriveerden, en zoals Adam haar had gevraagd, liet ze hen binnen. Toen ze hen voorging naar de vergaderruimte en de deuren opende, stond er een enorm boeket met rode rozen op tafel en ook een fles Cristal-champagne in een emmer met ijs.

Adam glimlachte naar haar. 'Kom binnen, Maggie.' Hij gebaarde haar met de twee mannen binnen te komen die ook glimlachten.

'Wat doe je nou?' Er gebeurde hier iets vreemds. Iedereen behalve zij leek te weten wat er aan de hand was. 'Wat gebeurt hier?' Ze keek argwanend om zich heen. Ze was keurig aangekleed voor het diner, in een roze jurkje en op hoge hakken. Adam had tegen haar gezegd dat ze iets moois moest aantrekken. Al haar kleren begonnen strakker te zitten, maar het was nog niet te zien dat ze zwanger was. Haar figuur zag er nog steeds even goed uit als daarvoor, alleen wat voller, en haar borsten plopten bijna uit haar decolleté.

'We gaan trouwen, dat is wat hier gebeurt,' zei Adam tegen haar. 'Ik vraag het je niet. Je moet. En als je dwars gaat liggen, Mary Margaret O'Malley, houd ik je in deze kamer vast tot je ja hebt gezegd.'

'Meen je dat nou?' vroeg ze grijnzend. Ze was stomverbaasd.

'Ik ben van mijn leven nog nooit zo serieus geweest,' zei hij terwijl hij trots naast haar kwam staan. 'Je gaat dat kind niet zonder mij krijgen. Dit is de trouwambtenaar, meneer Rosenstein, met zijn assistent, Walter. Ze zijn hier om de ceremonie te voltrekken. Walter zal onze getuige zijn.'

'Gaan we echt trouwen?' Ze keek hem met tranen in haar ogen aan.

'Ja.'

'Weet je moeder hiervan af?' 'Morgen zal ze het horen. Ik wil het eerst aan de kinderen vertellen.' Hij had aan alles gedacht en al haar bezwaren uit de weg geruimd.

Ze had ook altijd al met hem willen trouwen, maar niet omdat hij vond dat het moest. Hij had haar nu alles volledig uit handen genomen en het was haar wel duidelijk dat hij het ook echt wilde.

Meneer Rosenstein voltrok de plechtigheid en Maggie huilde toen ze haar antwoorden op de vragen gaf. Adam schoof een smalle gouden ring om haar vinger die hij een dag eerder bij Tiffany had gekocht. Hij had er ook een voor zichzelf gekocht. En Walter zette als hun getuige zijn handtekening op de huwelijksakte. Tegen acht uur die avond was de plechtigheid voorbij. Hij kuste haar terwijl ze met z'n tweetjes in de kamer stonden. Ze had alleen wat genipt aan de champagne omdat ze eigenlijk niet mocht drinken.

'Ik hou van je, mevrouw Weiss,' zei hij glimlachend naar haar. 'Ik was toch ooit wel een keer met je getrouwd, ook al zou je niet zwanger zijn. Dit heeft het alleen maar bespoedigd.'

'Echt waar? Zou je met me zijn getrouwd?'

'Ja, natuurlijk,' zei hij vastberaden. Ze was nog steeds beduusd. Ze aten bij Picasso en gingen naar de show die om twaalf uur 's nachts begon, en ze keek honderdduizend keer naar haar ring. Ze vond het ook geweldig om de zijne te zien.

Hij dommelde net in slaap, nadat ze de liefde hadden bedreven, toen ze tegen zijn schouder porde. Hij bewoog, maar was te ver heen om helemaal wakker te worden. '... Hmm?... Ik hou van je...' mompelde Adam.

'Ik ook van jou... Maar ik bedacht me ineens iets.'

'Niet nu... te moe... morgen...'

'Ik denk dat ik maar joods word. Ik wil me bekeren.' Ze was klaarwakker.

Hij was milliseconden van de slaap verwijderd, maar het lukte hem met zijn hoofd te knikken. '... praten morgen over... hou van je... 'truste...' En toen viel hij in slaap.

Ze lag daar naast hem te denken aan alles wat er was gebeurd. Het was de prachtigste avond en nacht van haar leven geweest.

28

De volgende dag toen Adam zijn moeder belde, was ze van de Long Island Sound tot de Brooklyn Bridge te horen.

'O'Malley? Is ze katholíek? Wil je soms dat ik doodga? Een psychopaat, dat ben je! Je bezorgt je vader nog een keer een hartaanval!' Ze trok alle registers open en beschuldigde hem van alles wat ze maar kon verzinnen.

'Ze is van plan zich te bekeren.' Ze hoorde niet wat hij zei, omdat ze maar bleef doorschreeuwen dat hij de familie te schande maakte.

'Ben je naar haar toe gegaan nadat je op Thanksgiving was weggelopen?' zei ze beschuldigend.

Maar deze keer lachte hij. Hij was niet van plan om zich door haar ooit nog hoofdpijn te laten bezorgen. Hij had Maggie nu, zijn geliefde, bondgenote en beste vriendin. 'Inderdaad. Beste besluit dat ik ooit heb genomen.'

'Je bent gek. Met al die aardige joodse vrouwen op de wereld moet jij zo nodig met een katholieke trouwen. Ik moet zeker dankbaar zijn dat je niet met een van die schwarze zangeressen bent getrouwd voor wie je werkt. Het had nog erger kunnen zijn.'

Vanwege wat ze zei en haar gebrek aan respect voor Maggie, besloot hij haar te laten weten dat het inderdaad nog erger was. Ze had erom gevraagd. Al tweeënveertig jaar. 'En, ma, voordat ik het vergeet. We krijgen in juni een kind.'

'O god nog aan toe!' Je had haar gekrijs deze keer tweeduizend kilometer verderop kunnen horen.

'Ik wilde je het goede nieuws niet onthouden. Ik bel je snel weer.'

'Waag het niet het aan je vader te vertellen, Adam, want dan wordt het zijn dood.' 'Dat betwijfel ik,' zei Adam rustig. 'Maar als je het hem vertelt, moet je hem wel eerst wakker maken, hoor. Tot snel horens, ma.' En toen hing hij op.

'Wat zei ze?' vroeg Maggie met een bezorgd gezicht terwijl ze de kamer weer in kwam lopen. Ze waren net terug in New York. Hij had zijn kinderen eerst gebeld en ze hadden prima gereageerd. Ze hadden gezegd dat ze Maggie erg graag mochten en blij voor hem waren.

'Ze vond het echt geweldig,' zei Adam met een brede overwinningsgrijns. 'Ik heb haar verteld dat je je wilde bekeren.'

'Mooi zo.'

De drie stellen ontmoetten elkaar een week later voor een dinertje bij La Cirque. Charlie had hen uitgenodigd en hun al een vingerwijzing gegeven. Hij had gezegd dat hij belangrijk nieuws had te vertellen.

Ze waren allemaal op tijd en werden naar een tafel op een mooie plek geloodst. De drie vrouwen zagen er prachtig uit en iedereen was in een goede stemming. Ze bestelden drankjes en babbelden een paar minuten, waarna Charlie hun vertelde dat hij en Carole zich hadden verloofd en in juni gingen trouwen. Iedereen was verrukt. En toen keek Adam met een samenzweerderige grijns naar Maggie.

'Hebben jullie soms ook een geheimpje te verklappen?' Charlie had gezien dat ze blikken wisselden.

'We zijn vorige week getrouwd,' zei Adam, stralend naar zijn vrouw. 'In juni krijgen we een kindje.' Er steeg een zacht gejuich op uit de groep.

'Je hebt altijd baas boven baas!' zei Charlie lachend. Hij was blij voor hen. Carole en Maggie overlegden onmiddellijk over de datum waarop de baby was uitgerekend. De bruiloft was twee weken daarvoor gepland, dus kon Maggie nog van de partij zijn. Dubbel en vooral dik.

'En hoe moet het dan met onze augustustrip op de Blue Moon?' vroeg Gray bezorgd. Iedereen lachte.

'Geen enkel probleem toch?' zei Charlie die de groep rondkeek.

De anderen schudden allemaal hun hoofd.

'Kunnen we de baby meenemen?' vroeg Maggie voorzichtig.

'Breng de baby én een oppas mee,' bevestigde Charlie. 'Het ziet ernaar uit dat iedereen mee kan. Sylvia, jij komt toch ook?' Ze waren het er allemaal over eens dat het gezellig zou zijn met z'n zessen, met alle vrouwen erbij. Anders dan vroeger, maar niettemin een vrolijke boel.

'O, en overigens,' zei Gray blij glimlachend, 'ik ben vorige week verhuisd. Ik woon nu echt bij Sylvia, ik "logeer" niet langer alleen bij haar. Ik heb een kledingkast, ik heb een sleutel, mijn naam staat bij de bel en ik neem de telefoon op.'

'Ja, die regels ken ik wel.' Maggie lachte. 'Vieren jullie de feestdagen al samen? Anders is het geen vaste relatie, hoor!' Ze keek Adam even aan en hij knipoogde.

'Dat heb ik net gedaan,' beantwoordde Gray haar vraag over de feestdagen. Hij vertelde dat hij met Sylvia en haar kinderen naar Vermont was geweest, en dat hij kerst en oud en nieuw met hen had gevierd. Hij was een paar keer flink zenuwachtig geweest, maar het was verder allemaal goed gegaan. Emily en Gilbert waren een week geleden weer naar Europa teruggekeerd en hij had beloofd om samen met hen een week naar Italië te gaan voordat hij met Sylvia naar de Blue Moon zou afreizen. Hij had aangenomen dat Charlie haar nu ook zou uitnodigen, omdat Maggie en Carole met oud en nieuw ook op de boot waren geweest.

Gray werkte hard aan een portret van Boy en schoot flink op voor zijn expositie in april. Hij wilde dat het portret van Boy het middelpunt van de expositie zou vormen, maar het zou niet te koop zijn. Hij was van plan het in Sylvia's huis op te hangen en noemde het een familieportret. Nu Boy dood was, was hij meer dan ooit in zijn leven zijn broer. Ze hadden elkaar ter elfder ure ontmoet, dankzij Boy.

'En jullie tweeën?' plaagde Adam Gray, omdat de rest was getrouwd of zou trouwen. 'Wanneer stappen jullie in het huwelijksbootje?'

'Nooit!' riepen ze in koor, en iedereen lachte weer.

'Jullie zouden het deze zomer in Portofino moeten doen, waar jullie elkaar hebben ontmoet,' stelde Charlie voor.

'We zijn te oud om te trouwen,' zei Sylvia vol overtuiging. Ze was net vijftig geworden, drie dagen nadat Gray eenenvijftig was geworden. 'En aan kinderen hebben we echt geen behoefte.'

'Dat dacht ik eerst ook,' zei Adam schaapachtig met een grijns en een liefdevolle blik naar Maggie. Ze voelde zich de afgelopen paar dagen veel beter.

'Geen wonder dat je zeeziek werd op de boot,' zei Charlie die even had teruggerekend.

'Ja, ik denk het ook,' zei Maggie verlegen. 'Ik wist het toen nog niet.'

Ze waren een gelijkgestemde groep en toastten de hele avond royaal op elkaar. Zoals gewoonlijk dronken de mannen te veel. En de gelegenheid in aanmerking genomen, voelden de vrouwen er niets voor om hen in toom te houden. De sfeer was en bleef positief. Ze dronken een indrukwekkende hoeveelheid erg goede Franse wijn.

Tegen de tijd dat ze aan het eind van de avond allemaal opstapten, waren er plannen gemaakt en datums afgesproken. Iedereen had de datum van Charlies en Caroles trouwdag genoteerd, Maggie had hen allemaal verteld wanneer ze was uitgerekend, en op 1 augustus zouden ze allemaal aan boord van de Blue Moon gaan, zoals altijd. Het leven was heerlijk. En goede tijden lagen in het verschiet.

29

Na heel veel discussie, ondanks dat het Caroles tweede en Charlies eerste huwelijk was, stemden ze in met de wensen van haar ouders en trouwden ze in de St. Jameskerk. Het was een korte, smaakvolle en formele gebeurtenis. Charlie had een wit jacquetkostuum aan. Carole had Sylvia als getuige en Maggie als bruidsmeisje gevraagd. Carole droeg een eenvoudige maar elegante lange jurk in de allerlichtste kleur mauve, had lelietjes-van-dalen in het haar en een bruidsboeketje van witte orchideeën en rozen. Ze zag er absoluut koninklijk uit terwijl ze aan haar vaders arm door het middenpad kwam aanlopen. Gray en Adam waren Charlies getuigen. Na de plechtigheid zouden alle tweehonderd gasten naar de receptie op de Jachtclub komen. De bruiloft was zo traditioneel mogelijk, los van de schare kinderen uit het opvangcentrum die door Tygue en een handvol vrijwilligers in het gareel werden gehouden. Gabby en Zorro waren er uiteraard ook en Carole had een geweldig gospelkoor uit Harlem ingehuurd. De band zou tot drie uur 's nachts spelen.

Carole had zelf de tafelschikking gemaakt en zelfs haar ouders zagen eruit alsof ze genoten. Charlie danste met mevrouw Van Horn nadat hij met de bruid had gedanst, en Carole danste met haar vader. In tegenstelling tot de meeste bruiloften was er geen legertje ongewenste verwanten aanwezig. In feite waren er behalve haar ouders geen familieleden. Ze werden omringd door vrienden en vriendinnen.

Sylvia zag er prachtig uit in een lila japon die ze samen met Carole bij Barney's had uitgezocht waar alleen haute couture werd verkocht. Ze droeg een boeketje van seringen en kleine witte roosjes. Het was een grotere uitdaging geweest om iets voor Maggie te vinden. Ze kozen ten slotte voor een avondjurk die qua kleur ergens lag tussen Sylvia's lila en Caroles lichte mauve. Het werd een zacht lavendelblauwe japon en zij kreeg een boeketje van roosjes in diezelfde kleur. Tegen de tijd dat de bruiloft naderde zat de jurk zo strak dat ze nauwelijks kon ademhalen. De baby was behoorlijk groot, maar toch zag Maggie er mooi uit. Ze had haar jeugd en haar moederschap mee, ook al leek het wel alsof ze zich nauwelijks kon bewegen.

Carole zei dat ze geweldig genoot op haar bruiloft, en dat was haar aan te zien. Ze danste met Adam, Gray, Tygue en een paar van haar oude vrienden, maar het grootste deel van de avond en nacht met Charlie. Iedereen was het erover eens dat ze nooit van hun leven een gelukkiger paar hadden gezien. Ze aten en dansten en lachten de hele nacht.

De muziek was zo goed dat zelfs de Van Horns niet op hun stoel konden blijven zitten. Sylvia en Gray dansten een tango waar alle anderen verlegen van werden. En Adam kon Maggie niet in bedwang houden. Zodra hij zich even omdraaide, danste ze weer met iemand anders, op armlengte afstand uiteraard. Om haar in de gaten te kunnen houden, zorgde hij er uiteindelijk voor dat ze op de dansvloer bij hem bleef. Ze ging geen seconde zitten. Ze genoot met volle teugen. Ze danste en danste en danste maar. En toen ze ten slotte aan het eind van de avond ging zitten, zei ze tegen Adam dat ze niet wist wat meer pijn deed, haar rug of haar voeten.

'Ik zei toch dat je geen maat weet te houden,' gaf hij haar een standje.

'Stel je niet zo aan.' Ze grijnsde naar hem. 'De baby komt pas over twee weken.'

'Reken daar maar niet op als je zo door blijft dansen. Ik snap niet dat een vrouw die achteneenhalve maand zwanger is er sexy uit kan zien, maar dat doe je wel.' Ze behoorden tot de laatsten die vertrokken.

Carole had tegen die tijd haar bruidsboeket al achterover naar de ongetrouwde vrouwen gegooid, recht in de handen van Sylvia die het met een kreun had opgevangen. Charlie zou die nacht bij Carole thuis slapen zodat ze de volgende morgen vroeg naar Monte Carlo konden vertrekken om daar aan boord van de Blue Moon te stappen. Ze zouden voor een drieweekse huwelijksreis met de boot naar Venetië gaan. Ze was zenuwachtig omdat ze het opvangcentrum in de steek moest laten, maar Tygue was ermee akkoord gegaan om zolang de leiding op zich te nemen.

De laatste gasten wierpen rozenblaadjes naar het bruidspaar toen ze in de auto stapten en wegreden, en Adam hielp Maggie in hun gehuurde limousine. Ze kon niet meer in en uit de Ferrari komen.

Maggie gaapte terwijl ze met de lift omhooggingen en bij hoge uitzondering viel ze eerder in slaap dan Adam. Ze had zichzelf totaal uitgeput en had wel iets weg van een kleine berg zoals ze daar naast hem lag. Hij kuste haar op de wang en op haar buik, en deed het licht uit. Knuffelen en vrijen was tegenwoordig een tamelijk hachelijke onderneming. Hij viel onmiddellijk in slaap, denkend aan de bruiloft van zijn vriend, en lag twee uur later, om vijf uur 's ochtends, in diepe slaap toen Maggie hem een por gaf.

'Hm... wat?'

'De baby komt,' fluisterde ze in zijn oor met een vleugje paniek in haar stem.

Hij was te moe om wakker te worden. Zoals iedereen op de bruiloft had hij zich te goed gedaan aan sloten uitstekende wijn. 'Adam... lieverd... word wakker...' Ze probeerde rechtop in bed te gaan zitten maar de weeën kwamen al vrij snel achter elkaar. Ze porde weer met één hand tegen zijn schouder. Met de andere hield ze haar enorme buik vast.

'Ssst... ik slaap... ga weer slapen...' zei hij en hij draaide zich om.

Ze probeerde zijn advies op te volgen, maar ze kon nauwelijks ademhalen. Het begon echt griezelig te worden en het gebeurde allemaal veel te vlug.

Het was bijna zes uur toen ze Adam niet alleen tegen zijn schouder porde maar hem ook heen en weer schudde, en tegen die tijd moest ze door de pijnen heen hijgen. Niets ging zoals het hoorde. Het deed te veel pijn.

'Adam... je moet wakker worden...' Ze kon niet uit bed komen en ze probeerde beweging in hem te krijgen, maar hij gaf haar een kushandje en sliep weer door.

Het was halfzeven toen ze hem ten slotte hard begon te slaan en zijn naam schreeuwde. Dit keer werd hij met een schok wakker. 'Hè? Wat?' Hij tilde zijn hoofd op, maar liet het met dezelfde snelheid weer op het kussen vallen. 'O verdomme... mijn kop...' En toen keek hij naar Maggie. Haar gezicht was verwrongen van de pijn. En hoofdpijn of niet, hij werd wakker. Onmiddellijk. 'Gaat 't?'

'Nee... het gaat helemaal niet...' Ze huilde nu en kon nauwelijks praten. 'Ik moet bevallen, Adam, en ik ben bang.' Tegen de tijd dat ze aan het einde van haar zin was, kreeg ze weer een wee. De ene pijn liep over in de volgende zonder dat het één seconde ophield.

'Oké. Wacht even. Ik sta op. Niet bang zijn. Alles is oké.' Hij wist dat hij zijn bed uit moest en zijn broek aantrekken, maar zijn hoofd voelde zo zwaar als een blok beton.

'Het is niet oké. Ik krijg een kind... nu!'

'Nu?' Hij zat onmiddellijk kaarsrecht in bed en keek haar aan.

'Núúúúú!' blèrde ze.

'Je kunt nu geen kind krijgen. Je bent pas over twee weken uitgerekend... verdomme, Maggie... ik zei nog zo dat je niet zoveel moest dansen.' Maar naar hem luisteren was te veel gevraagd voor Maggie. Ze keek hem alleen met wilde ogen aan en hij sprong uit bed.

'Bel 911!' riep ze hijgend tussen de weeën door.

'O verdorie... oké.' Hij belde ze terwijl hij haar in de gaten hield. Ze begon te persen. Hij vertelde het aan de vrouw aan de andere kant van de lijn en die zei dat ze onmiddellijk een ambulance zou sturen, dat hij de voordeur moest openzetten, bij haar blijven en tegen haar zeggen dat ze moest puffen, niet persen.

Hij deed wat de vrouw had gezegd en zei tegen Maggie dat ze moest puffen, niet persen, maar ze kon nu alleen nog maar schreeuwen. Er zat geen tijd meer tussen de weeën.

'Maggie... kom op, schat... alsjeblieft... puffen! Puf! Niet persen!'

'Ik pers niet, dat doet de baby,' zei ze terwijl haar gezicht vreselijk vertrok, en toen kwam er een ijselijke schreeuw uit haar keel. 'Adam! Hij komt eruit...'

Adam hield haar benen vast en zag hoe hun zoon het levenslicht aanschouwde terwijl de ambulancebroeders binnenstormden. De baby had zichzelf ter wereld gebracht, en Maggie lag buiten adem in de kussens terwijl Adam hem vasthield. Toen ze naar hem keken, moesten ze allebei huilen.

'Keurig gedaan!' zei een van de twee broeders, terwijl hij de baby van Adam overnam en de andere hem schoonveegde en op Maggies buik legde. Adam keek vol verwondering naar allebei en kon niet ophouden met huilen. Maggie glimlachte en was rustig toen ze een laken over haar benen legden alsof er niets was gebeurd. Toen knipten ze de navelstreng door, en keek de baby naar hem alsof ze elkaar al ergens eerder hadden gezien. 'Heeft dit manneke al een naam?' vroeg de jongste van de twee broeders.

'Charles Gray Weiss,' zei Adam terwijl hij zijn vrouw liefdevol aankeek. Hij knielde daarna dicht bij Maggies hoofd op de grond neer en fluisterde in haar oor: 'Je was fantastisch!'

'Ik was zo bang,' zei ze zachtjes.

'En ik had zo'n kater.' Adam lachte. 'Waarom heb je me niet eerder wakker gemaakt?'

'Dat heb ik geprobeerd!' Ze glimlachte en hield hun baby in haar armen.

'Ik beloof je dat als je de volgende keer tegen me praat wanneer ik slaap, ik zal luisteren.'

De ambulance stond beneden op hen te wachten, maar voordat ze vertrokken, belden ze Carole en Charlie. Ze maakten hen wakker en vertelden dat de baby was geboren. Charlie en Carole waren dolblij. En ze vonden het niet erg dat ze zo vroeg hadden gebeld, omdat ze die ochtend toch vroeg op moesten om naar Monaco te vertrekken.

Adam belde Jacob en Amanda vanuit het ziekenhuis, en de dokter vond het goed dat Maggie die avond met de baby naar huis ging. Ze mankeerden allebei helemaal niets en Maggie wilde graag thuis bij Adam zijn. Ze zei dat het de mooiste dag van haar leven was. De baby was volmaakt.

Toen Adam die avond in slaap doezelde, met de baby in zijn mandwiegje naast hen, gaf Maggie hem een por. Hij schrok en zat onmiddellijk rechtop in bed en keek naar zijn vrouw. 'Wat is er? Alles goed met je?' Hij had zich aan zijn belofte gehouden. Hij was klaarwakker.

'Ja, hoor. Ik wilde alleen even tegen je zeggen dat ik van je hou.'

'Ik hou ook van jou,' zei hij terwijl hij zich weer terug onder de dekens liet glijden en haar tegen zich aan trok. 'Ik hou heel veel van je, Maggie Weiss.'

Hij glimlachte toen hij in slaap viel. En zij ook.

30

Op de eerste augustus stapten ze met z'n allen aan boord van de Blue Moon, zoals ze hadden afgesproken. Maggie en Adam namen hun baby en een oppas mee, zoals Charlie had voorgesteld. Hun reis begon in Monte Carlo, zoals de drie vrienden ieder jaar ook hadden gedaan, speelden een lange avond in het casino, verkasten naar Saint-Tropez, en toen ze daar genoeg van hadden, vertrokken ze naar Portofino. De vrouwen winkelden, de mannen dronken, ze zwommen allemaal, ze liepen 's avonds over de piazza en aten ijsjes. Ze dansten in de disco's, en tussen al hun uitjes en maaltijden door zorgde Maggie voor de baby. Hij was twee maanden oud op de dag dat ze waren vertrokken, had grote heldere ogen en een stevig lijfje. Hij was net als Maggie blond.

Op de ochtend dat ze in Portofino aankwamen, liepen Sylvia en Gray omhoog naar de kerk van San Giorgio, en die avond aten ze met z'n allen in het restaurant waar zij elkaar hadden ontmoet. Ze waren net terug van een reisje met haar kinderen en deze keer was Gray meer ontspannen geweest. Hij had met Emily veel over schildertechnieken gepraat en met Gilbert was hij zowaar goede maatjes geworden. Sylvia had gelijk gehad, gaf Gray tegenover Charlie toe, ze had geweldige kinderen. 'Ze had in heel veel dingen gelijk,' bekende hij aan zijn vriend. En die avond proostten de anderen op Sylvia en Gray. Ze kenden elkaar op de kop af een jaar.

'Ik vind eigenlijk nog steeds dat jullie zouden moeten trouwen,' zei Adam terwijl er weer een fles wijn werd ontkurkt. Ze woonden nu al zeven maanden officieel samen. Sylvia zei dat dat nog helemaal niet zoveel te betekenen had. Ze kenden elkaar nog maar een jaar. De anderen jouwden en staken de draak met hen, omdat Charlie en Carole acht maanden verkering hadden gehad voordat ze trouwden en Adam en Maggie vier maanden. En alles leek prima met hen te gaan. Meer dan prima zelfs. Ze waren nog nooit zo gelukkig geweest, alle vier niet.

'We hebben geen behoefte om te trouwen,' beweerde Sylvia nadrukkelijk.

Gray lachte om haar en zei dat ze als hem klonk toen hij bang was om haar kinderen te ontmoeten.

'Ik wil iets wat goed is niet verprutsen,' zei ze zachtjes.

'Dat doe je heus niet,' zei Charlie. 'En Gray is een goeie vent.' 'Ik wil er het komende jaar niet eens aan denken,' zei ze dartel.

'Goed zo,' zei Adam. 'Dan komen we hier volgend jaar op dezelfde dag weer terug. Dan kijken we wel hoe jullie er dan over denken.'

De anderen proostten weer op hen.

31

Het was een ongelooflijk warme dag en de hemel was strak blauw. Als je niets zei, kon je de insecten en vogels horen. Er was geen wolkje aan de hemel te bekennen toen de ongeregelde troep de heuvel beklom. Het was bijna te warm om te bewegen, en het was pas elf uur 's morgens.

Een vrouw, op rode open schoentjes en in een witte boerenrok met vetergaatjes en een witte blouse met wijde mouwen, hield een boeketje rode rozen in haar hand. Ze droeg ook een enorme strooien hoed en haar ene arm hing vol armbanden. Naast haar liep een man met een wilde bos wit haar, in een witte broek en een blauw overhemd. En achter hen twee stellen waarvan de vrouwen hoogzwanger waren.

Alle zes gingen ze de kerk van San Giorgio in Portofino binnen. De priester stond hen daar op te wachten. Het was haar tweede huwelijk, maar ze was de eerste keer niet in de kerk getrouwd, en hij was helemaal nog nooit getrouwd.

De bruid en bruidegom gingen voor het altaar staan en keken plechtig toen de priester hen hun beloftes liet uitspreken terwijl hun vier vrienden toekeken. Toen de priester zei dat de bruidegom de bruid mocht kussen, huilde de bruidegom.

Sylvia en Gray draaiden zich toen om naar hun vrienden. Maggie en Carole waren allebei zwanger. Charlie en Adam zagen er trots uit, niet alleen vanwege de vrouwen met wie ze waren getrouwd, maar ook vanwege hun twee vrienden die dat nu eindelijk ook hadden gedaan. Ze bleven lang met z'n allen in de kerk staan praten, staken wat kaarsjes aan en liepen toen weer de heuvel af tot ze weer op het piazza stonden. Sylvia en Gray hielden elkaars hand vast.

De lunch ter ere van hun huwelijk werd opgediend in het restaurant waar ze elkaar, op de dag af, twee jaar geleden hadden ontmoet. Alle zes hadden ze in die tijd een lange weg afgelegd en er was veel met hen gebeurd. Ze waren van ver gekomen en verdienden allemaal een pluim, en waren dolgelukkig dat ze elkaar hadden gevonden.

'Op Sylvia en Gray en een leven lang vol geluk!' proostte Charlie, waarna hij naar zijn vrouw keek. Hun baby werd in december verwacht, hun eerste. Maggies en Adams tweede was voor oktober uitgerekend, twee jaar nadat hun leven samen was begonnen.

De afgelopen twee jaar waren voor hen allen gelukkig en druk en gevuld geweest, met baby's en huwelijken. En met de grotere kinderen ging het ook goed, en hun carrières verliepen zeer voorspoedig. Maggie zat op de universiteit en stevende af op haar doctoraal rechten. Caroles opvangcentrum was uitgebreid. En hun harten waren ruimer geworden. Ze hadden zware lasten uit het verleden met zich meegezeuld maar die van zich afgeschud, waarna ze op een betere en lichtere manier hun levensreis konden vervolgen omdat ze van elkaar hielden.

Ze gingen die middag terug naar de Blue Moon en zwommen, allemaal. En die avond dineerden ze op de boot. Sylvia en Gray vonden het heerlijk om hun huwelijksreis samen met hen door te brengen. Het leek voor elk van hen geheel eigen aan hun natuur om samen te zijn. En toen ze uit Portofino vertrokken, op weg naar andere havens, waren de vrijgezellen die ze ooit waren geweest, voorgoed en volledig van het toneel verdwenen.

Table of Contents

- Inhoud
- Hij zei/Zij zei
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29
- 30
- 31