A Perfect Life
Date: 2014-01-02T08:00:00+00:00
Keywords: Romance; Fiction; Chick Lit; Contemporary; Adult; Drama; Adult Fiction; Audiobook; Womens Fiction; Roman
Description: From #1 New York Times bestselling author Danielle Steel comes a heartwarming and inspirational novel about a mother and daughter who face challenges, cope with celebrity, and overcome tragedy while maintaining the outward appearance of A Perfect Life. The epitome of intelligence, high-powered energy, beauty, and grace, Blaise McCarthy is an icon in the world of television news, asking the tough questions and taking on the emotionally charged issues of world news and politics with courage and insight. A single mother, she manages her well-ordered career meticulously, always prepared on the new

DANIELLE STEEL

Een perfect leven

Een moeder en dochter overwinnen samen hun problemen
vertaald door Marcella Houweling

UITGEVERIJ LUITINGH-SIJTHOFF

Voor mijn geliefde kinderen,

Beatie, Trevor, Todd, Sam, Victoria, Vanessa, Maxx en Zara.

Moge jullie levens altijd zo dicht mogelijk de perfectie benaderen als jullie willen, en de verwezenlijking van jullie dromen nog mooier zijn dan jullie hoopten, met talloze wondertjes en wonderen onderweg.

En voor mijn allerliefste Nicky. Ik hoop dat jouw wereld nu vredig en perfect is.

Ik hou zo ontzettend veel van jullie allemaal.

Mamma/d.s.

‘L’amour n’a pas d’âge.’

Liefde is leeftijdloos.

‘True love is like a special language;
you either speak it, or you don’t.’

Ware liefde is als een bijzondere taal;
je spreekt haar of je spreekt haar niet.

LALEH SHAHIDEH

1

Twee uur voordat Patrick Olden, congreslid, een lezing zou houden, en een uur voordat de deuren open zouden gaan, verzamelden zich drommen studenten voor de aula van de Universiteit van Californië. Hij was uitgenodigd door een ondernemende professor die zowel aan derde- als vierdejaarsstudenten colleges gaf over de relatie tussen burger en overheid. Maar zodra het congreslid de uitnodiging had aanvaard, had hij ook alle studenten die politicologie als hoofdvak studeerden op de hoogte gebracht, en men verwachtte dat er in de aula geen plaats meer onbezet zou zijn. Naar schatting zouden er tweeduizend studenten komen. En te oordelen naar het aantal mensen dat buiten stond te wachten, zouden het er waarschijnlijk nog meer zijn. Olden was een populair congreslid met een grote progressieve aanhang. Hij kwam op voor de zwakkeren in de samenleving en stond bekend als een voorvechter van minderheden, met inbegrip van vrouwen, en hij droeg ook de problemen van jongeren en ouderen een warm hart toe. Hij had vier kinderen, was getrouwd met zijn jeugdliefde, en iedereen was dol op hem. De studenten verheugden zich er ontzettend op om hem te horen spreken.

Het was een stralende, zonnige, warme dag in oktober, en toen de deuren opengingen gedroeg het publiek zich rustig. Olden zou zijn lezing om elf uur beginnen en na afloop was er ook nog tijd gereserveerd voor vragen uit het publiek. Daarna zou hij lunchen met de rector magnificus van de universiteit en diezelfde middag nog terugvliegen naar Washington. Om hem op de universiteit te krijgen, was op zich al een enorme prestatie geweest. Hij kwam niet voor een promotieplechtigheid of voor de uitreiking van een bul aan de faculteit der rechtsgeleerdheid, maar alleen maar voor een lezing, en iedereen was opgewonden vanwege zijn aanwezigheid. Gelukkig kon het netjes tussen zijn plannen worden ingelast: de dag daarvoor had hij een ontmoeting met de gouverneur van Californië en werd er ter ere van hem een diner gegeven waarbij hij een prijs zou ontvangen, en na de lezing kon hij dan weer terugvliegen naar Washington. Pat Olden was bij jong en oud geliefd.

Een van zijn eigen kinderen, zijn oudste zoon, studeerde aan de Universiteit van Zuid-Californië en hij had die ochtend samen met hem ontbeten. Omdat Olden in de coulissen had moeten wachten tot het publiek was gaan zitten, begon de lezing nog geen tien minuten later dan gepland. Hij stond met zijn hartelijke glimlach op het spreekgestoelte terwijl hij zijn ogen over de massa studenten liet glijden. Toen hij begon, kon je een speld horen vallen, en de studenten die geen stoel hadden kunnen bemachtigen, zaten met gekruiste benen in de gangpaden of stonden achter in de aula. Ademloos luisterden ze naar alles wat hij zei over het staatsbestuur vandaag de dag en wat hun verantwoordelijkheden zouden zijn als ze voor een carrière in de politiek zouden kiezen. Hij vertelde hun over zijn eigen studententijd en legde uit wat hij probeerde te doen in de verschillende commissies waarin hij zitting had, en hij ging behoorlijk diep op alles in. Hij bekleedde zijn functie al drie jaar, had al veel bereikt met de wetten die hij had ingediend, en dit was geen verkiezingsjaar voor hem. Hij klonk enthousiast en oprecht en het publiek hing aan zijn lippen. En toen hij klaar was, werd hij met een daverend applaus beloond. Hij zag er tevreden uit. Hij was het perfecte rolmodel voor hen. De professor die hem had uitgenodigd, leidde de vraag-en-antwoordsessie in, en minstens honderd handen schoten de lucht in. De vragen waren scherp en intelligent en ter zake doend. Er waren twintig minuten verstreken toen een jongen op de derde rij opstond zodra Olden naar hem wees en hem met een uitnodigende glimlach recht in de ogen keek.

‘Wat is nu uw standpunt over de inperking van het wapenbezit?’ vroeg de jongeman hem, wat een thema was dat Olden die dag niet had aangesneden, en ook niet had willen aansnijden. Hij stelde zich voorzichtig maar resoluut op ten gunste van de wettelijke beperking van het wapenbezit. Maar het was een gevoelige kwestie die niet had gepast in zijn lezing, waarin hij de studenten vooral adviezen had willen geven over een carrière bij de overheid, en daarom had hij ervoor gekozen om dat onderwerp te laten voor wat het was. De jongen die de vraag stelde, had keurig gekamd, blond haar, was gladgeschoren en droeg een blauw overhemd met een legerjack eroverheen. Hij zag er netjes en goed verzorgd uit, maar hij glimlachte niet terug toen Pat Olden hem toelachte, en iemand zei later dat de jongen een opvallend wit gezicht had gehad, alsof hij al heel lang geen daglicht meer had gezien.

Pat Olden begon met een serieuze uitdrukking op zijn gezicht aan het antwoord op de vraag. ‘Ik denk dat jullie allemaal wel weten hoe ik daarover denk. Ondanks de bepaling in onze grondwet die ons het recht geeft wapens te dragen, denk ik dat terrorisme daarbij tegenwoordig een belangrijke factor vormt die niet kan worden genegeerd. En wapens vallen te makkelijk in verkeerde handen. Ik ben van mening...’ zei hij, maar voordat hij zijn zin kon afmaken of zijn standpunt kon herhalen, trok de jongeman in het blauwe overhemd en het legerjack een wapen uit zijn zak en, nauwelijks vertragend om aan te leggen, schoot hij Olden recht in zijn borst, gevolgd door een schot gericht op zijn hals. Olden viel voorover op het podium en gleed door over de vloer waarbij het bloed uit hem stroomde. Her en der in de aula begonnen studenten te schreeuwen. Bewakers stormden naar voren, samen met de twee bodyguards die Olden hadden begeleid. Mensen renden in de richting van de uitgangen en anderen doken ineen op de grond toen de jongen met het pistool het meisje dat naast hem zat in het hoofd schoot, en daarna schoot hij in het wilde weg op het publiek terwijl bewakers in uniform in zijn richting renden en hij twee van hen doodde toen ze te dichtbij kwamen. Tegen die tijd waren de stoelen links en rechts van hem leeg en rende hij snel tussen de rijen door, ondertussen schietend op andere studenten die uit de aula probeerden weg te komen. Hij schoot er drie in de rug en nog een meisje in haar hoofd. Her en der lagen lichamen terwijl een grote groep mensen op het toneel hulp verleenden aan het gevallen congreslid. Overal in de aula lag bloed en mensen bleven in doodsangst en ontreddering schreeuwen terwijl ze zagen dat hun jaargenoten werden vermoord. De schutter wist precies wat hij deed en had de laatste kogel voor zichzelf bewaard. Een bewaker van de universiteit in uniform stond nog geen dertig centimeter van hem vandaan en wilde hem vastgrijpen toen de schutter slechts een fractie van een seconde aarzelde of hij hem zou doodschieten. Maar in plaats daarvan schoot hij toch zichzelf in het hoofd. En daarmee maakte hij een eind aan de slachtpartij die hij nog maar een paar minuten daarvoor was begonnen. Alles bij elkaar had het precies zeven minuten geduurd en er waren elf studenten en twee bewakers gedood, en nog acht mensen zwaargewond. Het congreslid was bewusteloos en zat onder het bloed terwijl ambulancebroeders zich haastten om hem op een brancard uit de aula weg te dragen. Buiten stonden al minstens tien wagens van de hulpdiensten en er waren er nog meer onderweg, terwijl de beveiligers van de universiteit de menigte in bedwang probeerden te houden, tevergeefs. Verschillende mensen werden op hun weg naar buiten onder de voet gelopen en raakten ook gewond. Het enige wat je in de aula hoorde was gehuil en geschreeuw terwijl tweeduizend studenten probeerden te ontsnappen.

De politie had snel het levenloze lichaam van de schutter omsingeld en een van hen zocht in zijn zakken naar een identiteitsbewijs. Niet lang daarna haalden ambulancebroeders hem weg. Zijn hersenen lagen uiteengespat over de stoelen om hem heen.

Urenlang was men bezig om alle gewonde studenten met ambulances naar het ziekenhuis te vervoeren, de doden weg te halen, de omgeving te ontruimen en iedereen enigszins tot bedaren te brengen. Twee slachtoffers stierven onderweg naar het ziekenhuis, wat het dodenaantal onder de studenten op dertien bracht. Het was al met al het toneel van een bloedbad en veel leed dat, helaas, niet geheel onbekend was in de wereld van het geweld op universiteitscampussen heden ten dage. Het was eerder gebeurd. Alle radio- en televisieprogramma’s werden onderbroken en deden ter plaatse verslag van de schietpartij. Er werd gezegd dat de toestand van congreslid Olden kritiek was en dat hij door zijn verwondingen in borst en hals op de grens van leven en dood zweefde, en volgens de laatste berichten werd hij geopereerd en vochten de chirurgen voor zijn leven.

Binnen een uur werd de identiteit van de schutter op radio en televisie openbaar gemaakt. Hij was een tweedejaarsstudent in de rechten geweest, had de universiteit het jaar daarvoor vroegtijdig verlaten en kende een voorgeschiedenis van geestelijke instabiliteit. Een jaar voordat hij was vertrokken, had hij tekenen van geestesziekte vertoond. Toen hij op de middelbare school zat, was hij opgenomen geweest in een psychiatrisch ziekenhuis en eenmaal op de universiteit had hij geweigerd zich te laten behandelen. Naar verluidt had hij als student een ex-vriendin met een wapen bedreigd toen ze een nieuwe vriend kreeg, maar hij had nog nooit iemand verwond. Hij was negentien, woonde op dat moment zelfstandig in een flatje en werkte bij de bank van lening, waar hij het pistool had gekocht dat hij die dag had gebruikt. En zijn ouders konden pas later die middag worden bereikt voor commentaar. Zijn moeder was door verdriet overmand en in de war toen de politie haar voor ondervraging van haar huis meenam naar het bureau, en er werd gezegd dat zijn vader een paar dagen op visvakantie was. Toen buren naar hun mening werd gevraagd, zeiden ze dat hij een aardige jongen was geweest, altijd beleefd, altijd een beetje vreemd. Hij was bezeten van computers, verliet zijn flat alleen om te gaan werken en leek geen vrienden te hebben. Hij was zijn hele leven al een eenling geweest. En het beeld dat van hem werd geschetst door degenen die hem kenden – docenten, collega’s bij de bank van lening, buren – was klassiek: een geestelijk gestoorde jongen die op de een of andere manier tussen de mazen van het net van psychiatrische behandeling door was geglipt en helemaal was doorgedraaid, en die dag zestien mensen had gedood, inclusief zichzelf, en zeven andere had verwond, inclusief het congreslid. Omdat de jongen gewapend was geweest en op de derde rij was gaan zitten, was de politie ervan overtuigd dat hij daarheen was gegaan om Pat Olden te vermoorden vanwege diens houding tegenover het inperken van het wapenbezit. Het was een doelbewuste verspilling van levens geweest.

De campus ging onmiddellijk dicht, colleges werden afgebroken terwijl het nieuws zich verspreidde, en overal klitten huilende studenten bij elkaar, met hun armen om elkaar heen, rouwend om hun verloren vrienden.

De vrouw van Pat Olden, die die ochtend al per vliegtuig onderweg was naar Washington na de prijsuitreiking de avond daarvoor, kreeg te horen wat er met haar man was gebeurd. Ze vloog met een charter die een tussenstop in Denver maakte. Pat Olden lag nog op de operatietafel, maar men verwachtte niet dat hij het zou overleven, en zijn vrouw belde hun vier kinderen zodra het vliegtuig was geland en voordat het weer koers zette naar L.A. Hun oudste zoon, die aan de Universiteit van Zuid-Californië studeerde, was al in het ziekenhuis en wachtte in de buurt van de operatiekamers. Hij had in een collegezaal gezeten toen hij het hoorde: een vriend op de Universiteit van Californië stuurde hem een sms zelfs nog voordat het nieuws de journaals had bereikt.

Iedereen was in shock, en nog later die middag was een ander slachtoffer aan zijn verwondingen bezweken, een beveiligingsmedewerker van de universiteit. Het was een van de ergste schietpartijen vergeleken met andere in de afgelopen jaren, en zulke gebeurtenissen waren precies de reden waarom Pat Olden tegen wapens was: te makkelijk te verkrijgen en in de wereld van vandaag te vaak in verkeerde handen vallend. De jongen in het blauwe overhemd had Oldens gelijk aangetoond, alweer.

Blaise McCarthy bevond zich in haar kantoor bij de televisiezender in New York en keek naar de beelden van huilende, radeloze studenten, en naar de herhalingen van wat er was gebeurd, opgenomen met iemands telefoon, wat een krankzinnige beeldenbrij had opgeleverd terwijl de eigenaar van de telefoon zich had verstopt onder een stoel achter in de aula. Meer dan rennende mensen was er niet te zien, en je hoorde alleen maar verschrikkelijke schreeuwen en pistoolschoten terwijl de schutter zijn slachtoffers neerknalde.

Met een ernstig gezicht zat ze naar het scherm te kijken toen haar assistent, Mark Spencer, de kamer in kwam met een stapel informatie over de onderwerpen waar ze de volgende dag aandacht aan zou besteden. Blaise was jarenlang de vaste presentatrice van de nieuwsshow op de ochtend geweest, maar ze had promotie gemaakt en had nu haar eigen rubriek in het programma, waarin ze de belangrijkste aspecten van het nieuws belichtte. Ze voorzag het nieuws van commentaar en de diepte-interviews die ze belangrijke en beroemde mensen afnam, waren legendarisch. Ze had een lange weg afgelegd vanaf het moment dat ze als weervrouw in Seattle was begonnen, op haar tweeëntwintigste als een groentje regelrecht uit de collegebanken. Vijfentwintig jaar later was ze de beroemdste verslaggeefster van het nieuws ooit en een icoon in het vak. En Mark werkte al tien jaar voor haar. Hij was een stille maar ietwat nerveuze man die haar altijd één stap voor probeerde te blijven ten aanzien van haar gedachten en behoeftes, en hij koesterde een diep respect en een diepe genegenheid voor haar. Hij was een perfectionist die er een eer in stelde om zijn werk zo goed mogelijk te doen en had heel veel waardering zowel voor haar waarden en normen als voor haar talent.

‘Ga je ernaartoe?’ vroeg hij in de verwachting dat ze dat zou doen, maar ze verraste hem en schudde haar hoofd. Blaise had een bos lang, rood haar, fijnbesneden gelaatstrekken, grote groene ogen en een fameus kuiltje in haar kin, die allemaal al jarenlang in karikatuurtekeningen opdoken. Ze had een bijzonder gezicht en een fantastisch figuur en zag er absoluut tien jaar jonger uit dan zevenenveertig, wat haar werkelijke leeftijd was.

‘Er is voor mij nog niet genoeg om nu al een goede reportage te kunnen maken,’ zei ze zonder omwegen en met een ongelukkige blik in haar ogen. Net als Pat Olden was ze voor de inperking van het wapenbezit, hoewel ze wist dat het nooit zou gebeuren: de lobby tegen de inperking van het wapenbezit was een van de machtigste in het land, ondanks dit soort incidenten. Blaise kende Pat Olden. Ze mocht hem erg graag, en zijn vrouw en jonge kinderen ook, en vond het vreselijk wat er met hem was gebeurd. Nee, het was nog erger, ze vond het misselijkmakend als zich tragische incidenten voordeden waarbij zoveel onschuldige mensen werden gedood. Het was zo zinloos. Ze had een hekel aan die verhalen over geestelijk gestoorde studenten die door de mazen van het net glipten en dan ergens vreselijk huishielden. En achteraf jammerde iedereen dat ze het toch hadden moeten zien aankomen en het hadden moeten voorkomen. Maar dat gebeurde nooit en niemand liet het tot zich doordringen tot het te laat was.

‘Het is allemaal in handen van de plaatselijke verslaggevers,’ legde ze Mark uit, ‘en die doen goed werk. Wat ik ermee zou doen, is pas zinvol als het stof wat is neergedaald, misschien over een paar dagen. Maar bovendien moet ik morgenavond naar Londen,’ bracht ze hem in herinnering, wat Mark maar al te goed wist omdat hij de reis zelf voor haar had geregeld, tot in de puntjes zoals altijd. Ze zou over twee dagen de nieuwe premier van Groot-Brittannië interviewen en de dag daarna een oliemagnaat in Dubai. Blaise bleef nooit lang op één plaats. Ze had ieder staatshoofd of lid van een koninklijke familie op deze aarde geïnterviewd, plus alle grote filmsterren, geruchtmakende criminelen, politici, en iedereen op de hele wereld die het waard was om te kennen, of ze nu in het nieuws waren of niet. Haar specials waren ongeëvenaard, en haar commentaren iedere morgen in de nieuwsshow vlijmscherp. Blaise McCarthy was mooi, op een interessante manier, en bovendien was ze slim. Ze was een persoonlijkheid en had lef, en was in oorlogsgebieden en paleizen geweest, had kroningen en staatsbegrafenissen bijgewoond. Blaise McCarthy was gewoon een uniek mens, en Mark wist dat als ze van de schietpartij verslag zou doen, het over meer zou gaan dan alleen over een congreslid en een aantal studenten die waren neergeschoten. Het zou een belangrijk statement over de wereld van vandaag zijn. Haar berichtgeving over 9/11 vanaf Ground Zero had iedereen, telkens wanneer die werd uitgezonden, weer tot tranen toe geroerd. Ze had in de loop der jaren talloze prijzen gewonnen. Er was geen onderwerp dat ze niet had aangesneden. Het publiek hield van haar en de kijkcijfers bevestigden dat. Blaise McCarthy spande de kroon in haar vak en niemand kon tot nu toe aan haar tippen. Niemand durfde de uitdaging met haar aan te gaan, en ook al werden er af en toe proefballonnetjes opgelaten in de vorm van een nieuweling in de show die op haar plek werd voorbereid, ze legden het allemaal bij haar af. Maar Blaise was zich er altijd van bewust dat ze op een dag zouden proberen een waardige opvolger voor haar te vinden. Ze vond het niet fijn om daaraan te denken, maar zo ging dat in haar vak. Op een dag zou het haar ook overkomen, dat wist ze.

Ze maakte zich geen illusies over nieuwsprogramma’s. Het was een genadeloze wereld. En hoe goed ze ook was, ze wist dat het op een dag met haar zou zijn gedaan. Maar nu, vandaag, was er geen vuiltje aan de lucht. Iedere dag moest ze een gevecht leveren om aan de top te blijven. Ze was nooit bang geweest om hard te werken. Dat deed haar goed. Een wezenlijk bestanddeel van haar succes was dat ze harder werkte dan wie dan ook. Dat had ze vanaf het allereerste begin gedaan. Blaise had altijd van haar werk en carrière gehouden, behalve van haar begintijd als weervrouw bij een plaatselijk station in Seattle, wat ze onnozel en beschamend voor zichzelf vond. Maar nadat ze in Seattle promotie had gemaakt en nieuwsverslaggever was geworden, twee jaar later gevolgd door een verhuizing naar een gelieerde zender in San Francisco, en vier jaar daarna, op haar achtentwintigste, toen ze haar eerste echte grote doorbraak had bij een nieuwsprogramma in New York, was iedere stap onderweg opwindend geweest. Geen moment was saai geweest. En ze was bereid alles en iedereen op te offeren om haar carrière een boost te geven en die te beschermen toen ze eenmaal aan de top stond. Blaise bleef altijd op haar hoede. Ze was geniaal in wat ze deed: in de onderwerpen die ze uitkoos, de invalshoeken van waaruit ze die benaderde, de mensen die ze interviewde. Door de keuzes die ze had gemaakt, was ze geworden wie ze was. Ze was er nooit op uit geweest om zo beroemd te worden als ze nu was, maar had wel altijd gestreefd naar uitmuntendheid bij alles wat ze deed. Blaise had nooit een steek laten vallen, echt nog nooit. Haar kijkcijfers waren altijd hoog geweest, en ook al stuurden veranderingen bij de zender soms de boel in het honderd, Blaise bleef fier overeind. Onverstoorbaar, onvermoeibaar. Ze had meer energie dan tien mensen van de helft van haar leeftijd bij elkaar. En op haar zevenenveertigste zag ze er fantastisch uit. Ze had een beroep waarin het draaide om jeugd en schoonheid, maar het interesseerde mensen allang niet meer hoe oud ze was, en ze had het geluk dat haar leeftijd haar ook niet was aan te zien. Ze zorgde bijzonder goed voor zichzelf, maar meestal dacht ze alleen aan haar werk. Ze was niet klein te krijgen, en een groot deel van het jaar was ze onderweg om te doen wat ze het beste kon: belangrijke, beroemde, machtige, fascinerende mensen interviewen.

Blaise keek even naar de televisie waarachter Mark stond terwijl hij de verslaggever hoorde zeggen dat nog twee slachtoffers van de schutter zojuist waren overleden. Maar congreslid Olden leefde nog. Zijn toestand bleef kritiek en hij werd nog steeds geopereerd in het Cedars Sinai Medical Center in Los Angeles. Zijn andere drie kinderen waren die middag naar L.A. gekomen, en zijn vrouw, Rosemary Olden, en de vier kinderen konden niets anders doen dan wachten in een familiekamer die het ziekenhuis hun ter beschikking had gesteld.

De presentator zei dat de kogel door zijn hals was gegaan en er aan de andere kant weer uit gekomen, waardoor een aantal wervels was gebroken. Er werd gespeculeerd of hij verlamd zou zijn als hij het zou overleven, maar niemand scheen dat precies te weten. De kogel die de schutter in zijn borst had geschoten, kostte hem een long, maar had wonderbaarlijk genoeg zijn hart niet geraakt. Er bestond een heel kleine kans dat hij het er levend vanaf zou brengen.

Blaise zag er somber uit terwijl ze wat informatie over de Britse premier in haar koffertje stopte en zich voorbereidde om een punt achter deze werkdag te zetten.

‘Salima heeft gebeld,’ vertelde Mark haar toen Blaise opstond en haar jas pakte. Salima was de negentienjarige dochter van Blaise. Ze woonde al vanaf haar achtste in een internaat. Blaise voelde zich daar soms schuldig over, maar toch was hun relatie goed. Salima was een lief, zachtaardig meisje dat trots op haar moeder was en respect had voor de vastberaden manier waarop ze haar werk aanpakte. Blaise kon niet anders. Ze hield van haar dochter, maar ze had nooit fulltime een toegewijde moeder kunnen zijn en had ook nooit gedaan of ze dat wel was, en had het ook nooit geprobeerd. Haar assistent sprak haar dochter vaker dan Blaise. Mark hield van Blaise’ eerlijkheid daarover. Blaise deed zich nooit anders voor dan ze was. En haar moederlijke instincten waren nooit zo dwingend geweest als haar arbeidsethos.

‘Hoe is het met haar?’ vroeg Blaise met een bezorgde blik.

‘Ze was behoorlijk van slag door de schietpartij.’

‘Wie niet?’ Blaise wist dat haar dochter haar bezorgdheid deelde over geweld op campussen en de te makkelijk te verkrijgen wapens. En Blaise was ineens dankbaar dat Salima aan een klein college in Massachusetts studeerde en waarschijnlijk niet zou worden verrast door zo’n tragedie als op de Universiteit van Californië. ‘Ik zal proberen haar vanavond te bellen,’ zei ze, maar ze wisten allebei dat ze pas zou bellen nadat ze haar achtergrondinformatie voor de uitzending van morgen had doorgenomen. Zo werkte ze nu eenmaal en Salima wist dat ook van haar. Werk kwam altijd op de eerste plaats.

Blaise verliet haar werkkamer en stapte buiten in de limousine die de televisiezender haar ter beschikking had gesteld. Dat was zo in haar contract geregeld en ze had al jarenlang dezelfde chauffeur, een vriendelijke Jamaicaan met een innemende lach. Hij reed haar naar haar werk en weer terug, iedere dag.

‘Goedenavond, Tully,’ zei ze hartelijk toen hij zich met een glimlach op zijn gezicht naar haar omdraaide. Hij vond het fijn om voor haar te werken, ze was altijd redelijk en beleefd en stelde nooit idiote eisen aan hem. En ze gedroeg zich nooit als een vedette. Ze had een monster kunnen zijn, maar dat was ze niet. Ze was attent, werkte hard en had geen kapsones. Ze was een enthousiaste sportliefhebber en in het voorjaar en de zomer hadden ze het over de honkbaluitslagen, in de winter over basketbal of ijshockey. Ze was een fanatieke fan van de Rangers en hij ook.

‘Goedenavond, miss McCarthy, ik heb begrepen dat u morgen naar Londen gaat. Gaat u de koningin interviewen?’ plaagde hij haar.

‘Nee, gewoon de premier.’ Ze glimlachte naar hem in de achteruitkijkspiegel.

‘Ik vermoedde al dat het zoiets zou zijn.’ Hij vond het heerlijk om voor haar te rijden en naar haar te kijken op de tv.

Daarna spraken ze over de schietpartij. Hij was een intelligente man en ze was altijd in zijn mening geïnteresseerd. En net als ieder ander had hij heel veel te zeggen over het geweld in het land de laatste tijd. Hij had zelf twee studerende kinderen.

Hij zette haar twintig minuten later af bij haar appartement op Fifth Avenue en de conciërge tikte tegen zijn pet toen ze naar binnen liep. Ze nam de lift naar het penthouse, liet zichzelf binnen en wierp even een blik in de koelkast op de salade en de stukken kip die de huishoudster daar voor haar had neergezet. Blaise leidde een rustig leven, en met uitzondering van belangrijke liefdadigheidsevenementen en politieke of werkgerelateerde bijeenkomsten, ging ze zelden uit en had weinig vrienden. Ze had geen tijd om vriendschappen te onderhouden, en als ze thuis was en niet op reis, werkte ze. Vrienden begrepen dat niet en haakten uiteindelijk af. Ze had nog een paar vrienden die ze van vroeger kende, maar die zag ze nooit meer, en de afgelopen vier jaar was er ook geen man meer in haar leven geweest.

Haar eerste grote liefde was haar enige grote liefde geweest, toen ze nog in Seattle woonde, waar ze was opgegroeid. Haar moeder was onderwijzeres geweest en haar vader slager, ze had geen broers of zussen, en ze hadden een eenvoudig leven geleid. Ze had aan een openbare universiteit gestudeerd en ze hadden niet veel geld gehad toen ze opgroeide, maar ze had daar nooit bij stilgestaan. Ze droomde toen nooit over succes, beroemd of rijk zijn, en had alleen gedacht aan het advies van haar vader om werk te zoeken waar ze veel plezier aan beleefde. En dat had ze gevonden toen ze verslaggeefster bij het nieuws werd. Ze was toen drieëntwintig. Bill was cameraman bij dezelfde televisiezender en bracht het grootste deel van zijn tijd op locatie door. Ze deed toen nog het weer, haar eerste baantje voor de televisie. Ze werden stapelverliefd op elkaar en drie maanden nadat ze hem had ontmoet, trouwde ze met hem. Hij was de aardigste man die ze ooit had gekend, ze waren dol op elkaar, en hij maakte vaak opnames in oorlogsgebieden. Zes maanden later was hij dood, neergeschoten door een sluipschutter, en een deel van haar was samen met hem doodgegaan. Vanaf die tijd was werken het enige wat telde voor haar. Het was een toevluchtsoord, het hield haar met beide benen op de grond en gaf haar iets om voor te leven nadat Bill was overleden. Ze had nooit meer op die manier van een man gehouden, en na verloop van tijd drong het tot haar door dat hun relatie haar loopbaan waarschijnlijk ook niet zou hebben overleefd. Haar succesvolle bliksemcarrière had drieëntwintig jaar lang zo goed als al het andere uitgesloten.

Ze ontmoette Harry Stern toen ze in San Francisco werkte, twee jaar na Bills dood. Ze interviewde hem nadat hij het plaatselijke honkbalteam had gekocht. Hij was tweeëntwintig jaar ouder dan zij, was al met vier vrouwen getrouwd geweest, en was een van de belangrijkste durfkapitalisten in Silicon Valley. Hij haalde echt alles uit de kast om haar het hof te maken en was gefascineerd door haar ontoeschietelijkheid. Ze zei tegen hem dat ze het te druk met werken had om met hem uit te gaan, maar ze wist ook dat ze in haar hart nog steeds van Bill hield. Harry trok zich er niets van aan. Hij vond haar het slimste, mooiste meisje dat hij ooit had ontmoet. Het kostte hem een jaar om haar te overtuigen, met etentjes en drankjes en haar verwennen zodra hij ook maar even de kans kreeg. Er was geen charmantere man dan Harry, en zelfs nu, op zijn negenenzestigste, was hij nog net zo knap en waren hij en Blaise nog steeds goede vrienden. Na haar was hij nog twee keer getrouwd en jonge meiden vielen als een blok voor hem.

Zes maanden nadat ze waren getrouwd, beleefde Blaise haar grote doorbraak bij de televisiezender in New York. Het stond niet eens ter discussie voor haar en het had haar zelfs geen moeite gekost om het besluit te nemen. Ze had Harry vanaf het begin verteld dat haar carrière op de eerste plaats kwam. Ze was altijd eerlijk tegen hem geweest. Ze hield van hem maar was niet van plan om voor een man een belangrijke kans te laten lopen, en dat had ze ook niet gedaan. Ze had het aanbod van de zender geaccepteerd terwijl Harry op reis was, en toen hij thuiskwam, kreeg hij te horen dat Blaise naar New York ging verhuizen. Vanaf die tijd woonden ze ieder aan een kant van het land, hij aan de westkust en zij aan de oostkust, en een tijd lang werkte dat ook wel. In de weekenden kwam ze naar zijn paleisachtige huis in Hillsborough, als ze weg kon. Of hij vloog naar New York. Drie maanden na haar verhuizing naar New York raakte ze zwanger van Salima en ging het absoluut niet rustiger aan doen. Ze werkte tot de dag waarop Salima werd geboren, ging vanuit haar werk naar het ziekenhuis, en zat drie weken later weer live in de uitzending. Harry kwam voor de bevalling met zijn vliegtuig naar haar toe en haalde het nog maar net. Maar hij had al vijf kinderen van zijn vorige echtgenotes en had nooit gedaan alsof hij een betrokken vader was, en dat was hij nog steeds niet. Hij zag Salima nu hooguit twee keer per jaar en had na haar nog twee kinderen gekregen. Hij had er in totaal acht en beschouwde het als de prijs die hij moest betalen voor het trouwen met jonge vrouwen. Ze wilden allemaal kinderen van hem. Hij deed hun graag dat genoegen en stond hen financieel met gulle hand bij, maar meer dan een afwezige vader was hij nooit. Toen Salima jonger was, was dat een teleurstelling voor haar geweest, maar Blaise had uitgelegd dat hij nu eenmaal zo was. En Blaise hield van haar dochter, maar er waren altijd tientallen projecten en mensen die om haar tijd vochten. Salima begreep het, zo was ze opgegroeid, en ze aanbad haar moeder.

Het huwelijk met Harry duurde nog vijf jaar nadat ze ieder aan een kant van het land waren gaan wonen, en toen gaven ze er allebei de brui aan. De relatie was in de versukkeling geraakt en er was niets meer van over, behalve een warme vriendschap en zo nu en dan een telefoontje tussen Californië en New York ’s avonds laat. Vijandigheden en ruzies waren er niet aan te pas gekomen, en het duurde nog vijf jaar voordat ze officieel scheidden, toen Harry weer wilde trouwen. Tot die tijd beweerde hij dat zijn huwelijk met Blaise ervoor zorgde dat hij niet in de problemen kwam. Totdat hij een supermodel tegen het lijf liep dat hem ervan overtuigde dat hij moest scheiden en met haar moest trouwen. Blaise was naar hun trouwerij geweest, en al die jaren had ze niets van hem willen hebben behalve alimentatie voor hun dochter. Ze waren officieel elf jaar getrouwd geweest, maar hadden slechts minder dan een jaar volledig als man en vrouw samengewoond. En Blaise was achtendertig toen ze scheidden.

Vanaf die tijd wisselde ze vaak van relatie terwijl ze rondom de wereld vloog om specials te maken en haar carrière zich in opwaartse richting bewoog. Ze had een kortstondige affaire met een beroemde honkballer, wat een domme zet was omdat ze niets gemeen hadden, een romance met een politicus, die behoorlijk wat belangstelling van de pers trok, en met een belangrijke zakenman en een beroemde acteur. Ze gaf niet echt om die mannen en ze had nooit tijd. Er kwam een eind aan die relaties, en voordat ze er erg in had, hadden ze al een ander. Het maakte haar niet uit. Het was voor haar alleen maar uiterlijke schijn en een afleiding geweest, meer niet.

Haar laatste verhouding, op haar eenenveertigste, was anders geweest. Toen Andrew Weyland als nieuwe presentator van het nieuws werd aangesteld, was hij zo knap als een filmster en iedere vrouw in het gebouw ging door de knieën voor hem. Voor zover iedereen wist, was hij getrouwd, en Blaise was de eerste geweest aan wie hij had verteld dat hij zou gaan scheiden. Hij vroeg haar het niet door te vertellen, zodat de roddelbladen het niet te weten zouden komen, en een paar dagen nadat hij haar dat had toevertrouwd, vroeg hij haar mee uit. Ze aarzelde maar even, en hoewel zij ook niet ongevoelig voor zijn uiterlijk was, vond ze zijn intelligentie het aantrekkelijkste aan hem. Andrew was geniaal, grappig, ad rem en hij nam alles luchtig op behalve de liefde. Al snel verdiepte hun relatie zich. Hij was de onweerstaanbaarste, aantrekkelijkste, adembenemendste man die ze ooit had ontmoet. Ze werd halsoverkop verliefd op hem, en toen hij haar na een jaar ten huwelijk vroeg, zei ze ja, zonder aarzeling of voorbehoud. Zelfs Salima was dol op hem, hij kon met iedereen fantastisch opschieten, zelfs met kinderen. En omdat ze allebei hetzelfde vak uitoefenden en hun carrière heel serieus namen, leken ze een perfect stel. Bij alles wat ze deed, was hij vriendelijk en vol begrip en stak er soms zelfs de draak mee. Terwijl andere mannen zich geërgerd hadden aan haar volledige overgave aan haar werk, had Andrew er bewondering voor, hij klaagde nooit dat ze het te druk had en gaf haar geweldige adviezen.

In het jaar dat Blaise met hem uitging, wist ze dat hij nog steeds een huis deelde met zijn vrouw en kinderen in Greenwich, een uur rijden van New York. Hij ging er vaak in het weekend heen om zijn kinderen te zien en hij had uitgelegd, wat heel redelijk klonk, dat ze gescheiden levens leidden onder één dak totdat het huis was verkocht. Hij had een flat in de stad gehuurd en meestal was hij bij Blaise. En omdat ze toch vaak weg was, maakte ze zich niet druk over de weekenden die hij in Greenwich met zijn kinderen doorbracht. Ze begreep het wel. En maar één keer, toen ze over een eventueel huwelijk begonnen te praten en ze hem vragen stelde over de details van de scheiding en hoe ver hij en zijn vrouw waren met de definitieve afspraken daaromtrent, zag ze even iets van verwarring in zijn ogen. Het was de eerste aanwijzing geweest dat er iets niet goed zat. De eerste van vele. Vanaf dat moment werd de waarheid langzaam ontrafeld, een leugentje hier, een ontdekkinkje daar, als een verrassingsbal die je aan kinderen geeft en waar de cadeautjes stuk voor stuk uit vallen. Alleen waren het in dit geval geen cadeautjes maar leugens.

Bijna iedereen bij de televisiezender had allang door dat Andrew niet zou gaan scheiden, hij was nog steeds hartstikke getrouwd met zijn vrouw, die geen idee had van wat hij met Blaise uitspookte. Eigenlijk wist zij net zo weinig als Blaise, die zo druk aan het werk was en zo vaak op reis dat het nooit in haar opkwam om aan hem te twijfelen of meer achter zijn woorden te zoeken. Toen ze ontdekte dat er nog geen scheidingspapieren waren ingevuld, gaf hij als verklaring voor het feit dat hij nog geen advocaat in de arm had genomen, dat het alleen maar ‘een onbeduidend administratief detail’ was, waar hij echt voor zou gaan zorgen maar waar hij nog niet aan toe was gekomen. Er was geen scheiding. Hij bedroog zijn vrouw gewoon en had een verhouding met Blaise. En terwijl Blaise meer dan een jaar discreet bleef over hun relatie om zijn ‘definitieve afspraken’ niet in gevaar te brengen, vertelde hij zijn vrouw dat hij in de stad moest blijven om te werken. Hij at van twee walletjes. Door een privédetective in te schakelen kwam Blaise alles te weten wat ze nodig had. Andrew bracht zijn weekenden met zijn vrouw en kinderen door en doordeweeks was hij bij haar. Zijn vrienden in Greenwich beschouwden hem en zijn vrouw als een gelukkig stel en zijn vrouw dacht dat hij en Blaise alleen maar bevriend waren als collega’s.

‘En hoe dacht je het voor elkaar te krijgen om met mij te trouwen?’ vroeg Blaise hem toen ze achter de waarheid was gekomen. ‘Zeg je tegen haar dat je een weekendje weg moet? Om bigamie te plegen?’ Blaise’ hart was gebroken. Uiteindelijk kon iemand zijn mond niet meer houden en kwam het in de roddelbladen terecht, inclusief foto’s van zijn vrouw en kinderen. Blaise kreeg het stempel ‘echtbreekster’ en bracht drie maanden door met het ontwijken van de pers terwijl ze haar voortdurend lastigvielen voor de deur van het gebouw waarin ze woonde of zodra ze haar werk verliet. Andrew was een leugenaar en een vreemdganger. De relatie waarin ze had geloofd en waarop ze had vertrouwd, was één grote schijnvertoning geweest. De man van wie ze hield en die ze vertrouwde, bestond helemaal niet. Ze had haar hart geopend en was er volledig voor gegaan, maar Andrew was nooit van plan geweest te scheiden. Hij had haar de hele tijd belazerd en ze had het allemaal voor waar aangenomen. Ze had hem volledig geloofd. Het was nooit bij haar opgekomen dat hij loog, omdat zíj dat nooit zou hebben gedaan. En toen Harry erover las, belde hij haar op om te zeggen hoe erg hij het voor haar vond. Hij wist dat ze te fatsoenlijk was om met getrouwde mannen in zee te gaan, dat was niets voor haar. Nadat ze een eind aan de relatie had gemaakt, huilde ze maandenlang en was finaal kapot.

Alles bij elkaar had het zestien maanden geduurd en ze was er zo van ondersteboven geweest dat er sinds die tijd geen man meer in haar leven was geweest. Ze vond het nu fijn om te zeggen dat ze bewust single was. Ze had er geen enkele behoefte aan om haar hart nog een keer te laten breken. En het ergste was dat Andrew haar nog steeds belde. Hij had zich nooit verontschuldigd voor de leugens die hij haar had verteld en bleef haar e-mails en sms’jes sturen waarin hij schreef hoeveel hij van haar hield en hoe erg hij haar miste, maar nooit hoeveel spijt hij had. En nadat ze het met hem had uitgemaakt, bleef hij nog twee jaar lang proberen haar weer in zijn bed te krijgen, omdat hij wist dat dat haar weer gevoelig voor hem zou maken. Ze was zo slim om er niet in te stinken. Ze miste hem, en zoals hij vroeger leek te zijn, nog steeds, maar ze geloofde nooit meer in zijn leugens. Hij bleef maar beweren dat hij en Mary Beth op het punt stonden te scheiden, wat een pertinente leugen was. En ze wist dat hij na haar met een aantal andere vrouwen was vreemdgegaan. Kennelijk was zijn vrouw bereid om hem wat dan ook te vergeven. Blaise niet, en ze was één keer bijna de fout in gegaan toen ze samen in hetzelfde hotel in Londen bleken te overnachten en zij ermee instemde om een drankje met hem te drinken. Ze dronk te veel op een lege maag en viel bijna weer voor zijn onweerstaanbare charme. Maar op het allerlaatste moment herinnerde ze zich wie hij in werkelijkheid was en ging er snel vandoor. Ze zou het nooit tegenover hem hebben toegegeven, maar ze voelde zich alleen en dacht vaak aan de goede tijd die ze samen hadden gehad, en ze werd altijd geraakt als ze iets over hem hoorde, wilde geloven dat een deel toch echt was geweest. Maar op meer lucide momenten wist ze dat niets echt was geweest. Andrew Weyland was een leugenaar in hart en nieren. Het was een opluchting geweest toen hij bij een andere televisiezender ging werken en naar L.A. verhuisde. En uiteraard gingen zijn vrouw en kinderen met hem mee. Hij beweerde dat hij, nadat Blaise het met hem had uitgemaakt, niet de moed had of de motivatie om de scheiding door te zetten. Hij liet het klinken alsof het haar schuld was dat hij niet was gescheiden, wat ook niet waar was. Andrew loog net zo makkelijk als hij ademhaalde.

Ze hoorde nog steeds zo nu en dan iets van hem, en omdat ze niemand anders in haar leven had, praatte ze soms met hem. Ze kende hem in ieder geval goed en ze kon altijd met hem over het werk praten. Hij was slim en grappig en ze liep niet het risico weer verliefd op hem te worden. Het was gewoon fijn om zijn stem te horen, wat hij ook zei. En hoe idioot het soms ook voor haar voelde, hij vulde een leegte op die sinds het tussen hen uit was gegaan, niet meer was opgevuld. En altijd voelde ze zich neerslachtig nadat ze met elkaar hadden gesproken. Ze voelde zich een stommeling en een loser dat ze tijdens hun relatie in zijn leugens was getrapt. Ze was goed genoeg geweest om mee naar bed te gaan en zijn vrouw te belazeren, maar meer had het niet voorgesteld. Hij had haar gebruikt, net zoals hij dat met iedereen in zijn leven deed. En ze had het zo pijnlijk en zo erg gevonden dat ze ervoor terugschrok om nog eens een man in haar leven toe te laten. En eens te meer vond ze steun en troost in haar werk.

Blaise liep haar werkkamer thuis in en deed het licht aan. Ze zette haar koffertje naast het bureau, ging de salade in de keuken halen en nam die mee naar haar bureau waar ze ook haar informatie voor de volgende dag wilde doornemen. Die was precies waar ze om had gevraagd en ze stortte zich er enthousiast op en maakte plannen voor haar commentaar in de nieuwsshow van morgenochtend. En toen ze weer op haar horloge keek, was het tien uur. Te laat om Salima te bellen, omdat die altijd vroeg naar bed ging, met de kippen op stok zogezegd daar op het platteland. Blaise voelde zich schuldig terwijl ze de keuken in liep om haar bord in de gootsteen te zetten. Ze wist dat ze haar had moeten bellen en nam zich voor om haar morgen te bellen voordat ze naar Londen zou vertrekken. Op de een of andere manier was er gewoon nooit genoeg tijd, behalve voor haar werk.

Ze stond aan haar dochter te denken terwijl ze naar buiten keek, naar het Central Park. Het was een prachtig appartement, dat ze negen jaar eerder had gekocht toen zij en Harry uiteindelijk waren gescheiden en hun bakstenen huis in East 47th Street hadden opgegeven. Het penthouse aan Fifth Avenue paste perfect bij haar, een grote, ruime woonkamer met een indrukwekkend uitzicht, haar comfortabele slaapkamer afgewerkt met lichtroze zijde, een werkkamer waarin ze als ze thuis was de meeste tijd doorbracht, een gigantische badkamer van wit marmer en met een enorme badkuip, en een kleedkamer. Gescheiden van haar suite aan de gang lag nog een slaapkamer, Salima’s kamer als ze naar huis kwam van het internaat. Er was een ultramoderne keuken in zwart graniet, plus een eetkamer die groot genoeg was om dinertjes te geven, wat ze nooit deed en die ze nooit gebruikte. En achter de keuken lagen twee dienstbodekamers, waar geen gebruik van was gemaakt sinds ze daarheen was verhuisd. Ze had alleen overdag een huishoudster nodig: Blaise wilde niet dat iemand bij haar in huis woonde. Ze was gewend aan haar solitaire bestaan en gesteld op haar privacy. Ze was bereid geweest dat op te geven toen ze van plan was met Andrew te trouwen, maar dat leek nu lichtjaren ver weg. Behalve zijn telefoontjes zo nu en dan, maakte hij al vier jaar geen deel meer uit van haar leven.

Het appartement was door alle grote interieurtijdschriften gefotografeerd toen ze het net had ingericht. En negen jaar later zag het er nog net zo perfect en smetteloos uit als in het begin. Ze was er bijna nooit. Blaise leefde in een ogenschijnlijk perfecte wereld, comfortabel en in luxe, ver van haar eenvoudige leven dat in Seattle was begonnen. Ze was beroemd, gevierd, succesvol in een milieu vol rivaliteit waar weinig mensen het lang volhielden en carrières vaak voortijdig werden beëindigd. Maar puur vanwege haar lef, talent en doorzettingsvermogen was Blaise aan de top gekomen en gebleven. Het was een leven om jaloers op te zijn, iets waar anderen naar verlangden en van droomden, en dat ze haar zouden hebben afgepakt als dat had gekund.

Wat ze niet zagen was haar kluizenaarsbestaan, de eenzaamheid, de onbespiede momenten zonder mensen die van haar hielden of haar steunden. Ze hadden nooit het verraad gevoeld dat ze had meegemaakt, zoals bij mannen als Andrew Weyland, of de onbetrouwbare vrienden die waren afgevallen, de mensen die wilden meeliften op haar succes of haar op de een of andere manier wilden gebruiken. Het was in werkelijkheid een eenzaam leven en ze glimlachte toen ze terugliep naar haar bureau en een blik wierp in het tijdschrift dat Mark voor haar had opgedoken en in haar koffertje gestopt. Er stond een korte karakterschets van haar in waarin ze de hemel in werd geprezen. Boven een foto van haar, die ze van de televisiezender hadden gekregen, stond in vette letters de titel: EEN PERFECT LEVEN. En zo zag het er van de buitenkant ook uit. Maar Blaise wist zelf wel beter. Het was niet perfecter dan het leven van wie dan ook en in veel opzichten was het ook harder. Iedere dag was een continue strijd om niet te verliezen wat ze had of alles kwijt te raken wat ze met zoveel moeite had bereikt. Ze bevond zich alleen op een bergtop en had overal ter wereld in hotelkamers verbleven, was zwak, ziek en misselijk geweest op plekken waar niemand heen zou willen gaan ook al waren ze kerngezond. En ze bracht haar leven door met in en uit vliegtuigen stappen. Niemand wist echt wat er allemaal kwam kijken bij het leven waar ze zo jaloers op waren, of wat de prijs was die ze daarvoor moest betalen. Het was allesbehalve een perfect leven, dat wist Blaise maar al te goed. Maar hoe hard of eenzaam het ook was, ze zou voor geen goud ter wereld met een ander willen ruilen.

2

De wekker ging om vier uur af, zoals iedere ochtend. Zonder haar ogen te openen, stak Blaise haar hand uit en zette de wekker uit. Ze bleef nog een paar minuten met gesloten ogen liggen en probeerde zichzelf te dwingen om op te staan. Het was nog donker buiten en op Fifth Avenue hoorde je de auto’s en vrachtwagens al rijden. Ze vond het een prettige gedachte dat New York nooit helemaal sliep. Er was altijd iemand wakker. Ze vond dat geruststellend. Ze liep naar de badkamer, hield haar felrode haar omhoog en zette het met een elastiekje vast zodat het niet nat zou worden. Ze had het, zoals altijd, de avond daarvoor gewassen. De kapster op de set zou het fatsoeneren zodra ze op haar werk was aangekomen, en de visagiste van wie ze altijd gebruikmaakte, verzorgde elke ochtend haar make-up terwijl Blaise nog een laatste blik op haar informatie wierp.

Ze gleed in het enorme bad met uitzicht op het park en zat een paar minuten ontspannen in het warme water voordat ze haar motor moest aanslingeren en aan de dag moest beginnen. Dit was meestal het laatste moment van rust dat ze kreeg en de komende nacht zou ze in het vliegtuig naar Londen zitten.

Om kwart voor vijf stond ze in de keuken om water voor thee op te zetten. Ze liep naar de voordeur en pakte de kranten. Ze probeerde altijd The New York Times en de Wall Street Journal aandachtig door te nemen voordat ze naar haar werk ging. En daarna keek ze op internet of er nog iets was gebeurd. Alle nog recentere gebeurtenissen zouden voor het ochtendjournaal in druk op haar werk op haar bureau liggen, en als het echt wereldnieuws was, zou Mark ervoor zorgen dat ze het te weten kwam.

De schietpartij op de universiteit stond op de voorpagina’s en al lezend kwam ze erachter dat Pat Olden nog in leven was. In het artikel stond dat hij aan de beademing lag en dat zijn leven aan een zijden draadje hing. Ze kon er niet omheen zich af te vragen hoe erg Pat gehandicapt zou zijn als hij het zou overleven. Het leek onafwendbaar dat de verwondingen die hij had opgelopen een zware tol zouden eisen. En ze vroeg zich ook af hoe het met zijn vrouw en kinderen ging. De schietpartij zou het belangrijkste item in haar rubriek in de nieuwsshow zijn, gevolgd door een financieel gedeelte over de recente sterke opleving van de aandelenmarkt en wat dat betekende, een onderwerp waarin ze zich uitgebreid had verdiept.

Ze at één geroosterde, bruine boterham en dronk daar de thee bij. Het was nog te vroeg om iets anders te eten. Op haar werk zou er fruit en een uitgebreid ontbijt staan, waar ze geen hap van zou nemen. Er was altijd eten voor de presentatoren en de gasten in de ochtendshow, die live werd uitgezonden, maar Blaise matigde zich wat voedsel betreft. Ze was nu gekleed in een donkerblauwe blazer, een witte zijden blouse en een grijze lange broek, en droeg schoenen met hoge hakken. Ze zag er liever wat informeler uit als ze het ochtendnieuws van commentaar voorzag. Ze bewaarde haar modieuzere kleding voor haar interviews en specials. Ze had al een mooi zwart ensemble uitgezocht voor het interview morgen met de Britse premier in Londen. Ze had gisteravond al gepakt en haar twee kleine tassen stonden in de hal bij de voordeur. Ze zou die na het werk ophalen als ze thuiskwam om zich om te kleden. Als ze een nachtvlucht nam, droeg ze een lange broek en makkelijke kleren. Het was allemaal routine voor haar.

Het was tien over halfzes tegen de tijd dat ze beide kranten had gelezen. Ze borstelde haar haren, wierp nog even een laatste blik op haar outfit om te zien of ze er goed uitzag, pakte haar handtas en koffertje, trok een jas aan en om vijf voor zes was ze beneden. Tully stond haar al op te wachten en glimlachte breed toen ze instapte.

‘Goedemorgen, miss McCarthy. Hebt u goed geslapen?’ vroeg hij.

‘Ja, dank je. En jij?’

‘Redelijk goed. Ik ben te laat opgebleven, omdat ik naar een oude film heb gekeken.’ Hij vertelde haar dat hij Casablanca had gezien en ze waren het erover eens dat dat een heel goede film was. Tot voor kort, toen het seizoen zo langzamerhand ten einde liep, was honkbal hun hoofdonderwerp geweest. Blaise was wat honkbal betreft een hartstochtelijke Yankees-fan, en Tully ook. Ze gaf hem kaartjes voor wedstrijden als het maar even kon en Tully vond dat fantastisch. Ze had hem zelfs kaartjes voor het Amerikaanse nationale kampioenschap gegeven.

Hij zette haar een paar minuten later af bij het gebouw van de televisiezender. Op dat tijdstip was er weinig verkeer en ze waren zonder oponthoud dwars door de stad gereden. En om tien voor halfzeven kwam ze aan bij haar werkkamer. Mark stond haar al op te wachten met de hoogtepunten van het ochtendnieuws. Ze wierp er even een blik op en zag tot haar opluchting dat Pat Olden niet was overleden. Als dat zo was geweest, zou Blaise haar rubriek geheel hebben gewijd aan een in memoriam voor hem, en ze was daar al op voorbereid voor het geval dat. Maar vanwege de gebeurtenissen op de Universiteit van Californië was het hoofdonderwerp van haar commentaar die ochtend het geweld op universiteitscampussen en onbehandelde geestesziekten. Er hadden zich onlangs te veel van dat soort incidenten op universiteiten voorgedaan met studenten bij wie eerder was vastgesteld dat ze een psychische stoornis hadden en wie het was gelukt om onder een behandeling uit te komen, met afschrikwekkende gevolgen. Het was zowel tragisch als frustrerend als het gebeurde. Ze legde de laatste hand aan haar commentaar en vertrok om haar haren en make-up te laten doen. Ze bracht daar veertig minuten onder de felle lampen door om cameraklaar te worden gemaakt en grappen te maken met de twee vrouwen die ze iedere ochtend zag. Ze waren allebei jong en hadden kleine kinderen thuis. Zo nu en dan vroegen ze naar Salima en dan zei Blaise dat het goed met haar ging. Ze liet liever niet te veel los over haar dochter. Ze vroeg ook naar hun kinderen. En toen ze klaar waren, zag Blaise er, zoals altijd, prachtig uit.

Dat was om kwart over zeven en vijf minuten later zat ze achter haar desk op de set. Ze zag er competent en rustig uit, als een vrouw die iedere situatie de baas is. Blaise McCarthy was op-en-top een ster. Zodra ze een teken had gekregen dat de uitzending begon, trok ze een ernstig gezicht en glimlachte daarna toen ze haar kijkers goedemorgen wenste.

‘Ik weet dat iedereen in het hele land geschokt is door de tragedie die gisteren op de Universiteit van Californië heeft plaatsgevonden, en ik zou graag uitdrukking willen geven aan ons verdriet en onze innige deelneming met de families van de slachtoffers van de schietpartij. En het is des te verontrustender omdat dit niet de eerste keer is dat zoiets gebeurt. Een verwarde jongeman die tekenen van een geestesziekte vertoont en vervolgens tussen de mazen van welk systeem ook door glipt en wie het lukt om zich aan een behandeling te onttrekken. En dan ineens vindt er een tragedie plaats. Ik zou graag al onze universiteiten willen vragen wat ze gaan doen om dergelijke situaties in de toekomst te voorkomen. Hoe kunnen we andere studenten beschermen tegen medestudenten die geestesziek zijn? Wat kunnen we doen om aan te dringen op een behandeling, ook voor hun eigen bestwil? Wat doen we aan een betere beveiliging? Waarom stond er gisteren geen metaaldetector bij de ingang van de aula van de universiteit, en als die er wel heeft gestaan, wat is er dan misgegaan? De schutter was gewapend toen hij naar binnen wandelde. Wat ons vanzelf brengt bij hoe ik over de beperking van het wapenbezit denk, en velen van ons doen.

Ik geloof oprecht dat degenen die daartegen zijn, onze grondwet misbruiken om hun positie te versterken. Dit gaat niet om vrijheden van burgers, maar om het garanderen van veiligheid voor onze burgers. Aan vrijheid van meningsuiting ga je niet dood. Aan het recht om wapens te dragen wel. We moeten dat onderscheid maken en niet bang zijn om rechten te beperken die ooit zinvol waren maar dat nu niet meer zijn. Als u daaraan twijfelt, kijkt u dan nog eens goed naar wat er gisteren is gebeurd, naar wat Pat Olden is overkomen, hoe zijn leven er nu zal uitzien, áls hij herstelt, en het leven van zijn vrouw en kinderen. Gisteren werden talloze levens voorgoed veranderd. Niet alleen van de mensen die werden gedood of gewond, maar ook van hun families, hun dierbaren. We mogen dit niet nog eens laten gebeuren, en nog eens, en nog eens. En bovenal moeten we een manier vinden om geesteszieke studenten te behandelen zodra dat wordt geconstateerd, en hen niet door de mazen in ons systeem laten glippen. We zijn meer dan dat aan hen verplicht, en aan de mensen die ze uiteindelijk kwaad zullen doen. Wat er gisteren is gebeurd, heeft nogmaals bewezen dat wat we nu doen niet werkt. In plaats daarvan hebben we betere behandelingssystemen nodig die de veiligheidsrisico’s verminderen.’

Ze liet even een stilte vallen om haar boodschap door te laten dringen en daarna besprak ze de sterke opleving op de aandelenmarkt, waarover veel goedgeïnformeerde mensen op Wall Street zich ongerust maakten. Gebeurde het te snel en te vroeg na de recente koersval, en wat betekende dat? Blaise opperde verschillende theorieën die ze aan experts had ontleend. Ze sneed altijd allerlei hot topics aan. Ze was in haar eentje twintig minuten in de lucht. Ten slotte keek ze in de camera, met een trage glimlach die in close-up werd getoond, en wenste iedereen een prettige dag. De kijkers kregen het gevoel dat ze persoonlijk werden aangesproken. De doordringende groene ogen keken je recht aan en het leek alsof ze het alleen tegen jou had. En toen werd het programma onderbroken voor de reclame terwijl ze haar microfoon losmaakte, opstond en de set verliet. Verschillende mensen van de productieleiding vertelden haar dat haar rubriek erg goed was geweest. Ze had op een provocerende en verstandige manier haar punt gemaakt over alle relevante kwesties, niet om kijkers bang te maken maar om hen te informeren en hen aan te sporen na te denken. Ze had die ochtend geweld, geestesziekten en Wall Street aan de orde gesteld, alle hoofdonderwerpen van het nieuws. Blaise’ onderwerpen en commentaren waren altijd interessant en afgestemd op zowel vrouwen als mannen. Het niveau was hoog, maar ze had respect voor haar kijkers en ging ervan uit dat ze hersens bezaten. Haar commentaren waren bedoeld voor iedereen die bereid was na te denken. En haar interviews en specials waren zelfs nog beter, omdat de keuze van de geïnterviewden zo goed was, de vragen die ze stelde vriendelijk maar diepgaand waren, en de onderwerpen altijd voor iedereen interessant. En ze gaf haar kijkers het gevoel alsof ze bij hen in de huiskamer zat. Ze bezat het vermogen om te zorgen dat haar gesprekspartners zich ontspanden en vrijuit spraken. Haar manier van doen was ongedwongen en ze was niet bang om ze aan het lachen te maken. Iedereen werd op zijn gemak gesteld en op die manier kreeg ze veel meer uit hen. En dan ging ze er dieper op in vanuit een controversieel gezichtspunt en dwong hen met de billen bloot te gaan. Ze was niet zomaar goed in wat ze deed, ze was geweldig.

‘Goed gedaan,’ zei Charlie Owens, de hoofdproducent, toen hij langs Blaise zoefde onderweg naar een bespreking. Blaise liep op dat moment naar haar werkkamer om haar e-mails te gaan checken en de achtergrondinformatie voor het interview met de premier voor de laatste keer door te nemen. Alles wat ze nodig had, bleek op haar bureau te liggen. Ze bracht de rest van de dag door met het voorbereiden van het interview dat ze in Dubai zou afnemen, en vroeg Mark tot op de allerlaatste minuut voordat ze vertrok om nog meer gegevens. Ze werkte uiterst nauwgezet en gedetailleerd, wat een van de vele redenen was waarom zowel haar bazen als de kijkers zo dol op haar waren.

‘Heb je alles wat je nodig hebt?’ vroeg Mark terwijl ze de laatste dossiermap in haar koffertje stopte.

‘Ik ben er helemaal klaar voor,’ zei ze. Ze trok haar jas aan en glimlachte naar hem. Hij was net zo’n pietje-precies als zij, daarom konden ze zo goed met elkaar overweg. Hij vond haar niet lastig, hij vond haar briljant. Het was zes uur. Het was een lange dag geweest, de gebruikelijke twaalf uur, wat normaal voor haar leek. Mark maakte iedere dag overuren en deed dat met plezier. ‘Tot over drie dagen,’ zei ze glimlachend naar hem. ‘Ik bel je als er iets onverwachts mocht gebeuren.’ Voor het interview met de premier maakte ze gebruik van een Engelse cameraman, die ook met haar zou meevliegen naar Dubai, evenals een geluidsman en de rest van de crew.

‘Probeer in het vliegtuig wat te slapen,’ zei Mark met een bezorgde blik. Hij maakte zich ongerust. Ze werkte te hard, harder dan wie ook, maar het leek haar wel goed te doen. Des te meer ze werkte, des te meer energie ze had. Dat was haar ook wel opgevallen. Het was een van de geheimen van haar succes, dat en het feit dat ze weinig slaap nodig had. Als mensen haar een standje gaven omdat ze niet genoeg sliep, herinnerde ze hen er altijd aan dat Margaret Thatcher ’s nachts maar drie uur sliep, en dat snoerde hun dan de mond. Ze vond het fijn om te doen wat ze wilde en om tot ’s avonds laat op te blijven. Daarom woonde ze ook graag alleen en zei dat ze ‘bewust single’ was. En onderhand was ze er zelf ook van overtuigd dat dat waar was. Soms voelde ze zich eenzaam, maar ze wilde geen relatie meer aangaan. Af en toe miste ze iemand om ’s avonds mee te praten, vooral als er op haar werk iets goeds was gebeurd, of iets heel naars. Maar verder ging het prima met haar.

‘Ik slaap altijd in het vliegtuig, dat weet je,’ zei ze tegen Mark. ‘Eigenlijk is het zelfs moeilijk om wakker te blijven.’ De vlucht van New York naar Londen zou zeven uur duren en ze moest de volgende dag fris zijn, dus zou ze ervoor zorgen dat ze het grootste deel van de vlucht sliep. De ontmoeting met de premier zou drie uur na de landing plaatsvinden, net genoeg tijd om naar het hotel te gaan, een bad te nemen, zich aan te kleden en naar Downing Street 10 te gaan voor het interview. Ze had geen minuut te verliezen.

‘Vergeet niet te eten,’ waarschuwde hij haar, wetend dat ze dat vaak deed. Blaise at en sliep weinig als ze opgewonden was over een project.

Ze zwaaide naar Mark terwijl ze naar de lift liep, dankbaar voor al zijn hulp voordat ze vertrok. Hij was ongelofelijk efficiënt. Onderweg in de limousine deed ze haar ogen dicht en leunde met haar hoofd achterover terwijl Tully behendig tussen de auto’s door zijn weg zocht. Er was veel verkeer en het kostte vijfenveertig minuten om thuis te komen, in tegenstelling tot die ochtend. Ze bedankte Tully toen ze daar waren aangekomen. ‘Ik zie je om halfnegen,’ bracht ze hem in herinnering. Ze moest om halftien op het vliegveld zijn voor de internationale vlucht om halftwaalf.

‘Ik zal er zijn,’ beloofde hij. Ze ging naar boven naar het stille appartement, deed het licht aan en wierp even een blik op het park. Het was bijna zeven uur en ze wilde nog douchen en zich omkleden, en iets eten. Ze wilde Salima bellen voordat ze vertrok, maar ze wist dat Salima op dat moment aan het avondeten zou zitten, dus wachtte ze tot na haar douche. Salima nam onmiddellijk op nadat de telefoon één keer was overgegaan. De mechanische stem van een elektronisch identificatiesysteem vertelde haar wie er belde, waardoor ze dat overal in de kamer kon horen. Ze begon te stralen toen ze begreep dat haar moeder belde en huppelde snel naar de andere kant van de kamer om de telefoon op te nemen.

‘Hallo, mam,’ zei Salima. Ze klonk blij. Tot grote verbazing van Blaise klonk er nooit een verwijtende toon in haar stem omdat haar moeder haar zo weinig belde, alleen vreugde als ze dat wel deed.

‘Hallo, schat. Waar was je mee bezig?’ vroeg Blaise en ze glimlachte nu ze haar hoorde.

‘Gewoon studiedingen,’ zei Salima. Ze klonk jonger dan ze was. Maar de klankkleur in haar stem leek heel veel op die van haar moeder. Mensen vergisten zich vaak als ze haar aan de telefoon kregen wanneer ze in de vakantie thuis was. ‘Ga je naar L.A.?’ Ze hoopte dat haar moeder nog meer uitzendingen zou maken over de schietpartij, maar Blaise had nog steeds het gevoel dat het goede moment voor haar nog niet was aangebroken. Ze was nog niet zo ver om ter plaatse haar commentaar te leveren, omdat het alleen nog maar nieuws was. Ze had er een feilloos instinct voor om een verhaal op het juiste moment te brengen. En ze wist dat het nu nog te vroeg voor haar was.

‘Nee, ik ga vanavond naar Londen om de nieuwe premier te interviewen.’

‘Dat is cool.’ Ze klonk teleurgesteld. Ze vond de schietpartij een beter onderwerp dan de premier, dat leek haar saai.

‘En morgenavond vlieg ik naar Dubai om een Saoedische prins te interviewen die president-directeur van een grote oliemaatschappij is. Hij schijnt een heel interessante vent te zijn. Er doen geruchten de ronde dat zijn broer een terrorist is, maar niemand weet dat zeker.’

‘Ga je hem dat vragen?’ Salima vond het idee te gek en lachte bij de gedachte.

‘Misschien wel. Ik zie wel hoe het loopt. Daarna kom ik weer naar huis. Ik ben maar drie dagen weg.’

‘Het gaat prima met me, mam,’ stelde Salima haar gerust. Zij was altijd degene die Blaise geruststelde, niet andersom.

‘Ik kom bij je langs als ik weer terug ben. Hoe gaat het met de studie?’

‘Het is saai. Ik probeer alle verplichte colleges zo snel mogelijk af te werken. Ze zijn verschrikkelijk. Ik heb dit semester maar één keuzevak.’

‘Wat is dat?’

‘Geschiedenis van de Italiaanse renaissancemuziek,’ zei ze. Ze klonk opgetogen.

Blaise kreunde. ‘O, mijn god, dat klinkt voor mij echt verschrikkelijk. Geef mij dan maar wiskunde,’ zei ze overdreven.

Salima lachte. ‘Ik vind het fantastisch. En de muziek is schitterend. Als ik thuiskom, blijf ik het neuriën.’

‘Jij wel ja,’ zei Blaise met een glimlach. Salima hield van zingen en kon bijna alles zingen. Ze had een prachtige stem en een ongelofelijk geheugen voor muziek. Het was een gave die ze al als kind had gehad.

Ze kletsten een halfuur, over de schietpartij, haar andere colleges, een roddel die ze had gehoord over twee leraren op het internaat die een relatie hadden. Ze wist niet wie het waren. Zo nu en dan doken dat soort geruchten op en die maakten haar en velen met haar altijd nieuwsgierig, maar de bron bleef vaag. Het was makkelijk om met Salima te praten, wat Blaise weer een schuldgevoel bezorgde nu ze haar aan de lijn had, en ze vond dat ze haar vaker moest bellen. Maar Salima had zelf een druk bestaan en was altijd opgewekt. Ze was erg onafhankelijk en ging niet zitten wachten tot ze weer wat van haar moeder zou horen. En Blaise had het altijd druk. Salima was eraan gewend.

‘Ik bel je zodra ik terug ben,’ beloofde Blaise. ‘Ik probeer dit weekend langs te komen.’

‘Het gaat prima met me, mam,’ zei ze weer. ‘Je hoeft niet te komen als je te moe bent na je reis.’

‘We zien wel.’ Blaise vond het ook fijn om haar in dit jaargetijde te bezoeken. De verkleuring van de bladeren in New England ontroerde haar altijd. Maar het ontroerde haar nog meer om haar dochter te zien. Ook al zag ze haar niet vaak genoeg, Blaise hield van haar. En Salima begreep dat haar moeder prioriteiten stelde die haar leven dicteerden.

‘Heb een veilige vliegreis,’ zei Salima voordat ze ophingen. Blaise bleef nog even zitten nadenken en ging zich daarna omkleden. Ze had nog net genoeg tijd om wat eten uit de koelkast naar binnen te schrokken en het vliegtuig te halen.

Tully stond op haar te wachten toen ze beneden kwam. Hij zag er veel vermoeider uit dan Blaise, ondanks het feit dat hun werkdag even lang was geweest. En zij had het drukker gehad.

Ze was stil onderweg naar het vliegveld, dacht weer aan Salima. Ze was nu vastbesloten om in het weekend naar Massachusetts te gaan. Ze had haar al een maand niet gezien, sinds begin september, vlak voordat Salima’s colleges waren begonnen. Het was tijd om weer eens op bezoek te gaan. Ze probeerde het te regelen om haar één keer per maand te zien, of als ze veel op reis was om de zes of acht weken. Soms kon het niet anders. Het ging altijd goed met Salima, dat maakte ze haar moeder wel duidelijk. Tenslotte was ze nu al negentien, geen klein kind meer. Maar zelfs toen ze net in het internaat woonde, had ze zich er erg moedig doorheen geslagen en haar moeder nooit gesmeekt om langs te komen of haar daar weg te halen. Ze was gewoon alleen maar blij als Blaise haar kwam opzoeken. Ze was allesbehalve veeleisend. Het zou makkelijker voor Blaise zijn geweest als Harry haar af en toe ook opzocht, maar hij deed dat zelden. Alleen Blaise kwam. Hij was een goeie vent maar een waardeloze vader. Nadat Salima op haar achtste naar het internaat was verhuisd, zag hij haar nauwelijks meer, en wat ze nu hadden kon je nauwelijks een relatie noemen, en die hadden ze ook nooit gehad.

Twee vertegenwoordigers van British Air wachtten Blaise op het vliegveld op en escorteerden haar naar een privéviproom, waar ze haar met rust lieten tot het tijd was om aan boord te gaan. Ze gaf er de voorkeur aan om als laatste in het vliegtuig te stappen, in de eerste klas, en er ontstond een lichte beroering toen ze door het gangpad liep en mensen haar herkenden. Er was bijna niemand op de wereld die niet wist wie Blaise McCarthy was en ze trok ook snel de aandacht met haar opvallende uiterlijk en felrode haar.

De twee vertegenwoordigers van de luchtvaartmaatschappij begeleidden haar tot haar stoel en de purser op de vlucht nam het over, bood haar tijdschriften, kranten en champagne aan. Beleefd sloeg ze dat allemaal af en haalde haar papieren uit haar koffertje om zich voor te bereiden op het interview de volgende dag. Ze had haar eigen kasjmieren deken meegenomen en een kussentje, en nadat ze waren opgestegen, las ze door. Ze sloeg ook de maaltijd af en vroeg om een kop thee. Ze hield er niet van om op vluchten zo laat op de avond te eten en begreep niet dat mensen dat konden. Ze vermoedde dat die mensen het gevoel hadden dat ze ervoor hadden betaald en waar voor hun geld wilden. Blaise sliep liever dan dat ze last van haar maag en darmen kreeg. En toen ze klaar was met lezen, deed ze haar lampje uit, liet de steward haar stoel in een bed omtoveren, wat de reden was waarom ze eerste klas vloog, zette een slaapmasker op, en binnen vijf minuten sliep ze, met de kasjmieren deken om zich heen. Ze had gevraagd om haar een halfuur voor de landing te wekken, zodat ze nog haar tanden kon poetsen, haar haren borstelen en een kop thee kon drinken. Ze zou weer worden opgewacht door een vipbegeleider van British Air en beveiligers van het vliegveld om snel door de douane te kunnen komen. Ze had geen tijd te verliezen en de chauffeur van Hotel Claridge’s zou op het vliegveld klaarstaan. Ze wierp even een blik naar buiten op het Britse platteland terwijl ze haar thee dronk. En het liep allemaal op rolletjes nadat ze waren geland.

Ze zat binnen twintig minuten in de auto van het Claridge’s, en arriveerde vijfenveertig minuten later bij het hotel. Ze had een uur om te baden en zich aan te kleden, e-mails te versturen, wat aantekeningen te maken en voor het interview naar Downing Street te gaan. Daar zou ze de cameraman ook ontmoeten. Zodra ze in het hotel was aangekomen, brachten ze haar naar de vertrouwde suite die Mark altijd voor haar reserveerde. De suite had lichtgele wanden en gebloemde chintzmeubels, en zag er voor Blaise uit als een logeerkamer in een Engels buitenhuis. Ze was er dol op. Ze at een snel ontbijt, hoewel het al lunchtijd was in Londen, maar ze had nooit last van een jetlag, wat reizen makkelijk voor haar maakte. Ze zag er zo fris als het spreekwoordelijke hoentje uit toen ze in Downing Street arriveerde, waar de cameraman en de crew met al hun spullen in een busje zaten te wachten. Ze hadden zich gelegitimeerd bij de bewakers die buiten voor de deur stonden en die ook al waren voorbereid op de komst van Blaise.

Drie secretarissen hielpen hen om alles in een mooie zitkamer klaar te zetten, en toen de premier zich bij hen voegde, precies op de afgesproken tijd, waren ze klaar en ging Blaise naadloos over op het interview. Ze vond de premier buitengewoon scherpzinnig en charmant en heel gevat. Met een twinkeling in zijn ogen pareerde hij subtiel haar vragen en beantwoordde die welke hem beter bevielen volledig. Het was een voortreffelijk spelletje verbale pingpong en ze waren tegen elkaar opgewassen. Hij mocht haar wel. Hij had zich al verheugd op een ontmoeting met haar, omdat hem was verteld dat ze een buitengewoon slimme vrouw was, en hij werd niet teleurgesteld. En hij beantwoordde genoeg vragen in detail, en ogenschijnlijk ook oprecht en openhartig, waardoor het interview in haar ogen in ieder geval een succes was. Ze had gekregen waarvoor ze was gekomen, een glimp achter het masker van de nieuwe premier. Het interview voelde aan als warm en persoonlijk en ze had hem op zijn gemak gesteld. En hij genoot genoeg van haar, en bewonderde haar, om vragen te beantwoorden waar hij anders misschien geen antwoord op had gegeven, wat altijd het geval was bij haar gesprekspartners. En toen de camera niet meer draaide, vroeg hij haar wat ze vervolgens ging doen. Ze vertelde hem over het interview in Dubai de volgende dag.

Hij grijnsde breed. ‘Dat is een interview dat ik graag zou willen zien. Hij is een veel interessantere gesprekspartner.’

‘Controversiëler misschien,’ zei Blaise met een twinkeling in haar eigen ogen, ‘maar vast en zeker niet zo interessant, of charmant.’ Ze bedankte hem daarna voor het interview, wenste hem geluk bij zijn zware opdracht, en samen liepen ze weg met het gevoel een vriend erbij te hebben gekregen, wat haar vaak overkwam. Blaise was erg goed in wat ze deed en al haar gesprekspartners, de mannen in ieder geval, hadden het gevoel ietsjepietsje verliefd op haar te zijn geworden. Voor de camera, en nergens anders, kwam ze tot leven. Ze ging terug naar het hotel, tevreden over het interview, en wist dat Charlie verrukt zou zijn. Het gesprek met de premier zou een uitstekend item opleveren.

Ze had net genoeg tijd om zich weer in het hotel om te kleden, iets gemakkelijkers aan te trekken, een paar uur te ontspannen, in de frisse oktoberlucht een wandeling te maken door New Bond Street, een snelle maaltijd te bestellen toen ze weer terug was in het hotel, en weer naar het vliegveld te vertrekken voor haar vlucht naar Dubai.

De vliegreis was iets minder lang dan van New York naar Londen, ongeveer vijfenveertig minuten korter, en ze was van plan om te slapen zodat ze fris was als ze daar aankwam. Ze kon het zich niet permitteren om traag of duf of niet bij de pinken te zijn tegenover de Saoedische prins. Hij stond erom bekend dat hij sluw was en bedreven in het ontwijken van belangrijke vragen. Ze wist dat ze bij hem op haar best moest zijn, en zodra ze aan boord was, ging ze slapen. En op haar verzoek wekten ze haar vlak voordat ze landden.

Er was weer vipbegeleiding voor haar, een Rolls-Royce Phantom-limousine met een chauffeur in livrei, en ze werd naar het Burj al Arab Hotel gebracht. Ze verbleef altijd in de beste hotels als ze op reis was, vooral in buitenlandse steden, wat ook zo in haar contract was geregeld. En overal moest een limousine voor haar klaarstaan. Ze deed dit al vijfentwintig jaar en ze had het verdiend. Het was nu vanzelfsprekend voor haar, een deel van het decor bij wijze van spreken.

Ze was eerder in Dubai geweest en ze was onder de indruk van het feit dat er nog veel meer moderne gebouwen waren verrezen sinds de laatste keer dat ze daar was, en het hotel waar ze logeerde zag er paleisachtig uit. De suite die ze haar gaven, was een van de grootste en weelderigste die ze ooit had gezien, en ze had haar eigen butler. En het hotel had ook een heliplatform voor arriverende gasten.

Haar interview zou die avond om negen uur plaatsvinden en daarom maakte ze van de gelegenheid gebruik om met haar chauffeur in de Rolls een rondrit door de stad te maken. Hij wees haar onderweg de bezienswaardigheden en het was erg indrukwekkend, hoewel het een plek was die ze niet zou hebben uitgekozen om in haar eentje naartoe te gaan. Maar in de context waarin ze het nu bekeek, als locatie voor een interview, vond ze het fascinerend. En toen ze terug was in het hotel, had ze nieuwe vragen voor de prins in gedachte. Ze wist dat haar gesprekspartner normaliter in Riad woonde, maar vanwege de beperkingen die aan vrouwen in zijn stad werden opgelegd, was hij ermee akkoord gegaan om haar in Dubai te ontmoeten aangezien hij daar toch voor zaken moest zijn. Het was de meest vooruitstrevende van alle Arabische steden.

Ze droeg een stemmige maar chique, hooggesloten, zwarte japon met lange mouwen terwijl ze zat te wachten tot hij bij haar suite zou aankloppen, waar in de zitkamer de camera’s waren opgesteld. En ze zag er eerbiedig en ingetogen uit zoals gepast was. Hij was jonger dan zij en ze wist dat hij de reputatie had nogal een schuinsmarcheerder te zijn als hij op reis was, en een oogje op jonge vrouwen had. Maar ze had het idee dat hij hier, en met haar, terughoudender zou zijn.

Blaise werd niet teleurgesteld toen ze Mohamed bin Sabur zag. Hij droeg een Engels pak met een prachtige snit, gemaakt door zijn kleermaker in Londen, en onberispelijk glimmend gepoetste John Lobb-schoenen uit Parijs. Hij was donker getint en had inktzwart haar en een snor, en hij was een van de knapste mannen die ze ooit had ontmoet. Hij was vijfendertig maar zag er jonger uit, en als ze haar werk niet zo serieus had genomen, zou ze in de verleiding zijn gekomen om met hem te flirten. In plaats daarvan sparden ze twee uur lang met elkaar tijdens het interview. Hij was slim en amusant en had een geweldig gevoel voor humor. Hij had in Engeland gestudeerd.

In het eerste uur gaf hij ontwijkende antwoorden op de meeste vragen van haar, maar daar had ze op gerekend en ze had de belangrijkste voor het laatst bewaard in de hoop hem dan te hebben uitgeput en hem te kunnen overrompelen. En ze durfde het zelfs aan om naar zijn broer te vragen, de vermeende terrorist. Hij lachte hard toen ze de vraag stelde.

‘Wat een interessante reputatie heeft mijn broer toch,’ zei hij rustig en zonder in verlegenheid te zijn gebracht. ‘De enige die hij terroriseert ben ik. Toen we jong waren sloeg hij me regelmatig in elkaar, genadeloos mag ik wel zeggen. En nu pikt hij alle vrouwen van me af. Hij is een buitensporig knappe kerel.’ Gladjes en zonder problemen had hij haar vraag beantwoord.

‘U ook,’ zei Blaise met de glimlach waar ze beroemd om was sinds ze als jonge vrouw op de televisie was verschenen. Ze deden niet onder voor elkaar.

‘Dank u, miss McCarthy.’ Ze stelde hem daarna nog verschillende andere scherpe vragen, over olie in het Midden-Oosten en zijn zaken in de Verenigde Staten. Hij antwoordde omzichtig maar leek tot op zekere hoogte wel oprecht. Hij was niet op zijn achterhoofd gevallen en hij vertelde haar niets wat hij niet op de televisie wilde zeggen. Hij was net behoedzaam en open genoeg om het interview boeiend voor haar kijkers te laten zijn. En hij was een ongelofelijk verleidelijke man om wie iets mysterieus hing. En uit zijn speelse antwoord trok ze de conclusie dat zijn broer waarschijnlijk exact was wat er over hem werd verteld, een terrorist of iets dergelijks, maar ze wist dat het beter was om daar verder niet op aan te dringen. En op een elegante manier maakte ze een einde aan het interview. Hij boog toen het was afgelopen en bedankte haar, en verraste haar daarna volkomen door een doosje uit zijn zak te halen en haar een cadeau te geven. Ze stond perplex. Geen enkele geïnterviewde had dat ooit gedaan, hoewel een enkeling haar achteraf wel een presentje had gestuurd. Maar dat was een zeldzaamheid, behalve als er een oprechte vriendschap uit was ontstaan. Dit, wist ze, was niet meer dan een charmant gebaar. Ze opende het doosje terwijl hij toekeek, en er bleek een gouden armband van Cartier met kleine diamanten sierknopjes in te zitten. Het was een bijzonder gulle gift van een erg knappe man, en ze voelde zich ontroerd en gevleid.

‘Dank u voor een uiterst genoeglijke avond,’ zei hij tegen haar. ‘Ik vroeg me af of u zo vriendelijk zou willen zijn om samen met mij te dineren.’ Ook dat had ze niet verwacht, maar Blaise was van nature nogal avontuurlijk aangelegd en ze nam de uitnodiging zonder enige aarzeling aan. Dat deed hem plezier. Het was bijna middernacht, maar ze waren allebei door het interview opgefleurd en klaarwakker.

Hij nam haar in zijn Ferrari mee naar een van de beste restaurants in Dubai, Pierre Gagnair’s Riflets, en ze voelde zich volkomen op haar gemak met hem. Wat zijn reputatie ten aanzien van vrouwen ook was, hij was ook een gentleman en zeer ontwikkeld en beschaafd. Hij verbleef iedere maand voor langere tijd in Parijs en Londen en maakte regelmatig zakentrips naar New York. Ze had het naar haar zin met hem. Hij leek erg van haar gecharmeerd te zijn en zij door hem geïntrigeerd. Ze had sterk het gevoel dat wat ze zag precies was wat hij haar wilde laten zien en dat hij goed verborgen hield wie hij werkelijk was. Maar wat ze zag was absoluut sympathiek. Ze droeg haar armband de hele avond en toen ze hem oprecht bedankte voor zowel het cadeau als de avond, bedankte hij haar weer voor het interview. Ze beloofde het hem op een dvd toe te sturen nadat het was uitgezonden en ze hoopte dat hij er tevreden over zou zijn.

‘Mag ik u bellen als ik de volgende keer in New York ben?’ vroeg hij beleefd.

Ze glimlachte naar hem. ‘Dat stel ik zeer op prijs,’ zei ze hartelijk, maar ze wist zeker dat hij dat nooit zou doen. Ze was lang niet zo’n schuinsmarcheerder als hij en het zat er niet in dat ze vrienden zouden worden. Maar hij had haar korte verblijf in Dubai een stuk leuker gemaakt en ze voelde zich nogal avontuurlijk toen ze naar haar suite terugging en weer naar de armband keek. Ze schreef hem een briefje waarin ze hem hartelijk bedankte en dat de volgende morgen voordat ze vertrok bij hem moest worden bezorgd. Hij was gul en coöperatief en vriendelijk geweest, en ook een interessante gesprekspartner. Haar trip naar Dubai was zeker de moeite waard geweest en het interview absoluut een succes, wat niet altijd zo was.

Ze verstuurde de opnames per computer naar Charlie, en hij belde haar twee uur later.

‘Mijn god, Blaise, wat heb je met die man gedaan? Hij at uit je hand.’ Het was zelfs nog beter dan hij had gehoopt dat het zou worden. Bin Sabur zag eruit alsof hij smoorverliefd was op Blaise.

‘Nee, hoor, niet echt. Ik weet niet hoe eerlijk hij tegen me was. Zoals over zijn broer, en bij een aantal andere onderwerpen, maar uiteindelijk heeft hij er een fantastisch interview van gemaakt.’

‘Jíj hebt voor een fantastisch interview gezorgd. Hij zat daar niet zomaar alles te vertellen, jij hebt het uit hem getrokken als zijden sjaals uit de hogehoed van een goochelaar. Dame, je bent goed.’

‘Dank je,’ zei ze glimlachend vanwege het compliment. Zelfs zij moest toegeven dat het prima was gegaan. Ze wilde het zelf ook graag zien. ‘Hij gaf me ook nog een armband met diamantjes, van Cartier,’ zei ze giechelend.

‘Ben je met hem naar bed geweest?’ Charlie klonk geschokt en bezorgd. Hij wilde niet dat ze gearresteerd zou worden voor iets wat ze niet had moeten doen. Maar daar was Blaise te slim voor.

‘Natuurlijk niet. Het was een cadeau om me te bedanken voor het interview, na afloop. Hij is echt een aardige vent, en een enorme flirt. Hij mocht me mee uit eten nemen. En daarna ben ik teruggegaan naar mijn kamer.’

‘Nou ja, doe je kamer maar op slot voor het geval hij vannacht plotseling voor je deur mocht staan. Op het ruwe materiaal dat ik net zag, ziet hij eruit of hij meer wilde. Mannen geven niet zomaar armbanden met diamanten cadeau.’

‘Mannen in de VS verwachten dat je een wip met ze maakt als ze je op een dinertje trakteren. Hier geven ze je tenminste diamanten armbanden. Dat is een betere deal,’ plaagde ze hem, maar ze was ook in een opperbeste stemming. Ze had zich met de prins vermaakt, en hij had haar het gevoel gegeven dat ze weer jong en sexy was. Omdat er sinds Andrew al vier jaar geen man in haar leven was, gaf haar dat soms het gevoel alsof ze geen vrouw meer was. En dan vroeg ze zich ook af of dat ooit nog eens zou gebeuren.

‘Wees nou maar voorzichtig totdat je daar bent vertrokken. Ik heb geen zin om je uit de gevangenis te moeten halen als je een of andere wet zou hebben overtreden. Of in Riad naar je op zoek te moeten gaan als hij je zou hebben gekidnapt.’

‘Dat doet hij echt niet. Hij gaf vanavond voor de camera toe dat hij drie vrouwen heeft, en ik ben ouder dan hij, zeker tien jaar.’

‘Nou en? Dat scheen hem niet af te remmen, noch jouw leeftijd, noch zijn vrouwen. Trouwens, volgens mij mogen ze er drie of vier, of zelfs vijf hebben.’

‘Maak je niet druk, Charlie, morgen ben ik weer thuis. En hij profiteert hier ook van. Het geeft hem een fantastische pr in de VS. Het was een win-winsituatie, voor ons allebei, en ik kreeg ook nog eens een armband met diamanten. Ik zou zeggen dat Dubai een succes was.’

‘Kom maar gewoon als de wiedeweerga naar huis. Ik zal blij zijn als je weer terug in New York bent.’ Zij ook, maar ze had ervan genoten en was blij dat het zo goed was gegaan. Zoals zo vaak in haar leven was het interviewen van fascinerende mensen meer dan alleen werk. Soms was het betoverend als het klikte. En dat was gebeurd, het had perfect geklikt.

Totdat ze vertrok, hoorde ze niets meer van Mohamed bin Sabur, en ze liet haar bedankbriefje voor hem achter bij de receptie zodat het in zijn hotel kon worden afgeleverd. Ze was op tijd voor het vliegtuig terug naar New York. Ze voelde zich een beetje als Assepoester na het bal. Alleen had ze geen muiltje verloren, maar hing er een prachtige Cartier-armband om haar pols, en ze glimlachte iedere keer wanneer ze er op haar terugreis naar keek. Na een vlucht van ruim veertien uur kwam ze in New York aan, en drie dagen nadat ze was vertrokken, was ze weer terug in haar appartement. Beide interviews zagen er fantastisch uit toen ze die de volgende dag op haar werk bekeek. Al haar producers waren dolenthousiast. Het was bijzonder goed gegaan. En Charlie wilde per se de armband zien en was onder de indruk.

‘Ik wil wedden dat je wat van hem hoort als hij weer in New York is.’

‘Ik denk het niet. Saoedische mannen geven nu eenmaal erg dure cadeaus. Geloof me, het heeft niets te betekenen.’

‘Ik heb mijn vrouw voor onze tiende huwelijksdag een echte Cuisinart-keukenmachine gegeven,’ zei Charlie terwijl hij haar aankeek. ‘Niet zo’n armband.’

Ze lachte. ‘Dáárom ben ik niet meer getrouwd. Ik koop liever mijn eigen Cuisinart. Na tien jaar hoor je geen huishoudelijke apparaten cadeau te doen, Charlie.’

‘Ze houdt van koken,’ zei hij enigszins gepikeerd.

Blaise’ eerste dag terug verliep goed, maar ’s avonds kreeg ze toch last van het tijdsverschil. Ze ging om acht uur naar bed en viel binnen vijf minuten in slaap, en om vijf uur de volgende morgen stond ze op, op tijd om de zon te zien opkomen terwijl ze wat informatie doornam voor interviews die ze de week daarop zou afnemen. Ze zat er nog steeds over te denken om naar Californië te gaan voor een reportage over de schietpartij, maar het hele verhaal leek nu niet meer echt actueel. Pat Olden lag nog steeds in coma en de artsen wisten niet of hij er nog uit zou komen, noch hoe zijn hersenen zouden functioneren als dat wel zou gebeuren. Het was een tragedie, maar het had nauwelijks nog voldoende nieuwswaarde, het was alleen maar triest.

En terwijl ze om zeven uur in haar keuken online de krant zat te lezen, dacht ze aan een bezoekje aan Salima. Ze had gezegd dat ze dat misschien zou doen en ze wilde haar graag zien.

Ze had geen andere plannen voor het weekend en ze had de tijd. Ze keek op haar horloge en besloot het te doen. Ze was uitgeslapen genoeg voor de rit van drie uur naar Springfield, Massachusetts. Ze kon daar om tien uur zijn, de dag met Salima doorbrengen, en ’s avonds weer thuis zijn, zoals ze meestal deed. In de buurt van het internaat was een B&B waar Blaise wel eens de nacht doorbracht, maar ze sliep liever in haar eigen bed en het maakte Salima niet uit. Ze propten zoveel gesprekken en knuffels in een uur of tien, dat een dag samen hun allebei genoeg voldoening leek te schenken tot Blaise weer langskwam.

Ze nam een douche en kleedde zich aan, haalde haar autosleuteltjes uit haar bureau en belde de garage om haar auto rijklaar te maken. Ze gebruikte die alleen zo nu en dan in het weekend en in de zomer om naar The Hamptons af te reizen, maar meestal om Salima op te zoeken. Ze glimlachte toen ze het gebouw verliet. Het was een prachtige zonnige dag, en de dag daarvoor, toen ze in New York terugkwam, was het warm geweest, zo’n typische warme nazomerdag. Ze hield van deze tijd van het jaar in New York.

Ze kon nauwelijks wachten om Salima te zien en het was altijd een mooie rit. Onderweg naar de garage voelde ze zich de hele tijd blij. En toen ze haar auto startte, werd ze zich weer bewust van de armband met diamantjes om haar pols van de knappe Saoedische man die ze in Dubai had ontmoet. Ze dacht aan wat mensen regelmatig tegen haar zeiden: dat ze een perfect leven leidde. En voor de verandering moest ze dat nu wel toegeven. Dat was het echt.

3

De reis naar Springfield verliep rustig en was mooi, en toen ze bij de laatste afslag kwam, drie uur nadat ze uit New York was vertrokken, voelde ze zich gelukkig en ontspannen. Hierheen gaan was alsof ze op vakantie ging. Het was een andere wereld, ver van het drukke, stressvolle bestaan in New York. En als ze bij Salima op bezoek kwam, was haar aandacht volledig op haar en op niets anders gericht.

Ze herkende de verschillende oriëntatiepunten op de weg naar Caldwell School, waar Salima al elf jaar woonde, en zag ook een nieuw huis en een kerk die was gerestaureerd. Maar in wezen veranderde hier nooit wat. De meeste huizen waren honderd jaar geleden gebouwd. Blaise sloeg met een zucht de oprijlaan in, verlangend Salima weer te zien. De jongere leerlingen woonden met z’n drieën of vieren plus een mentor in een huis. De oudere leerlingen met zijn tweeën. En Salima woonde in het enige kleine huisje op het terrein dat voor één leerling plus een mentor was bestemd. Blaise had haar aangemoedigd te blijven nadat ze haar eindexamen had gedaan. Ze ging nu naar een kleine, openbare universiteit in de buurt en werd iedere dag gebracht en gehaald. Salima kwam in de vakanties naar huis, maar Blaise vond dat het leven hier beter voor haar was, en Salima was het met haar eens. Ze wilde niet meer in New York wonen. Ze wilde in de rustige, landelijke omgeving blijven die voor haar al elf jaar haar thuis was. Blaise hoopte dat ze haar studie hier zou afmaken. Ze was nu tweedejaars en de universiteit waar ze studeerde, was niet groot. Echt een uitdaging was het niet voor haar, ze kon het makkelijk aan. Ze had overwogen om naar Dartmouth te gaan, maar wilde niet in een studentenflat wonen. En door naar een kleine universiteit te gaan, kon ze op Caldwell blijven wonen. Ze vond het heerlijk om een huisje alleen voor haarzelf en haar mentor te hebben, en haar cijfers waren uitstekend, wat er goed uitzag als ze ooit verder wilde studeren. Ze was altijd al een briljante en ijverige leerling geweest.

Blaise reed regelrecht naar Salima’s huisje, dat achteraf op het terrein stond met rondom mooie bomen die nu allemaal rood kleurden. In de zomer was het er een zee van groen. En Blaise had jaren geleden geld aan de school geschonken waardoor ze een zwembad van olympische afmetingen konden bouwen. Salima was een voortreffelijk zwemster en was op de middelbare school altijd lid van het zwemteam geweest, maar nu ze op de universiteit zat, kon dat uiteraard niet meer. En iedereen op het internaat waar ze al zo lang woonde, was dol op haar. De jongere leerlingen keken tegen haar op en de leraren waren erg aardig voor haar. Abby, de mentor die bij haar in huis woonde, was vijf jaar geleden aan haar toegewezen en nu waren ze dikke vriendinnen. Abby was zesendertig jaar maar woonde nog in de beschermde omgeving van het baarmoederlijke internaat, en zag eruit en gedroeg zich nog steeds als een jonge meid. Ze droeg bijna altijd vlechtjes en adoreerde Salima.

Blaise stopte op de kleine parkeerplaats vlakbij en liep over het goed onderhouden pad naar het huisje. Ze kon Salima’s stem al horen toen ze bij de deur aankwam. Ze zong en de voordeur stond open. Blaise liep stilletjes naar binnen en zag Salima met haar rug naar haar toe in de woonkamer staan. Samen met Abby lachte ze om iets terwijl Salima probeerde te zingen, maar ten slotte klapte ze dubbel van het lachen en liet zich op de bank vallen. Ze had niet gehoord dat er iemand was binnengekomen en Blaise deed nog drie stappen naar voren op de oude, houten vloer in het halletje. En zodra ze dat deed, draaide Salima haar hoofd om.

‘Mam?’ Ze herkende haar voetstappen uit duizenden en wist het zodra Blaise binnenkwam. ‘Mam!’ riep ze. Ze wist het nu zeker en stoof door de woonkamer naar het halletje terwijl Blaise breed naar haar glimlachte en haar armen uitstak in de wetenschap dat Salima zich er weldra in zou storten.

‘Ik heb je zo erg gemist, ik móést vandaag wel komen,’ zei Blaise terwijl Salima zich in haar moeders armen wierp en haar bijna omverliep, waarna ze Blaise in een rondedansje meesleurde. Abby keek met een hartelijke glimlach toe en Blaise zwaaide met haar vrije hand naar haar. Salima zag er nog net zo mooi uit als altijd, met een gezicht dat sprekend op dat van haar moeder leek, tot en met het kuiltje in de kin. Het enige verschil was dat ze lang, donkerbruin haar had. Salima draaide haar hoofd om naar haar moeder en tastte met haar handen haar gezicht af. Ze voelde de tranen die Blaise altijd vergoot als ze haar weer zag. ‘Je huilt! Ben ik lelijker geworden sinds de vorige keer?’ plaagde Salima haar.

‘Absoluut. Ik hoef alleen maar naar je te kijken en ik begin al te huilen,’ zei Blaise met een glimlach.

‘Dan ben ik blij dat ik dat niet hoef te zien,’ zei Salima gekscherend terwijl ze samen de woonkamer in liepen, Blaise met haar arm om Salima’s middel en Salima dicht tegen haar aan. Ten slotte ploften ze samen op de bank neer. Salima wist precies waar alles stond en lag. Alles in het huisje was haar bekend en ze had geen enkel probleem om haar weg te vinden. Ze was blind.

Toen ze drie jaar was, werd er diabetes type 1 bij haar geconstateerd, wat voor Blaise een bittere pil was om te slikken. Haar perfecte kindje had een zware vorm van jeugddiabetes die alleen met insuline kon worden behandeld. In het begin had Salima bij elke injectie gehuild en ook bij de prik in haar vinger om haar bloedsuikerspiegel te meten. Uiteindelijk kreeg ze een insulinepomp, maar ze moest nog steeds wel goed in de gaten worden gehouden. De pomp hield haar bloedsuikerwaarden op peil door de insuline door middel van een katheter onder haar huid vierentwintig uur per dag toe te dienen. En het pompje zelf werd aan de riem van haar rok of broek vastgeklemd. Dat had altijd prima gewerkt voor haar.

Toen ze een jaar of zes was, werden haar ogen door de diabetes aangetast, wat ongebruikelijk vroeg was, werd hun verteld. Ze was te jong om haar zicht te verliezen, hadden de artsen Harry en Blaise verzekerd. Toen ze zeven jaar was, lieten haar netvliezen los en kon ze nog steeds deels zien, maar op haar achtste was ze volledig blind. Ze hadden geprobeerd haar thuis te houden, maar Harry woonde in Los Angeles en Blaise was voortdurend op reis. Ze vertrouwde de verzorgsters niet die ze voor Salima in dienst had genomen, en twijfelde er altijd aan of ze haar wel goed in de gaten hielden. Blaise moest toen besluiten of ze haar carrière zou opgeven om fulltime voor Salima te zorgen of haar in een blindeninstituut te plaatsen, waar ze beter waren toegerust om haar te begeleiden, medisch toezicht op haar hielden en haar beschermden. Haar diabetes moest uiterst nauwkeurig in de gaten worden gehouden. Er was een volledige medische staf op het internaat aanwezig. Uiteindelijk koos ze ervoor om de tweede optie zes maanden uit te proberen. Salima vond het er heerlijk zodra ze daar eenmaal verbleef en voelde zich thuis bij andere kinderen zoals zij. Ze voelde zich niet meer anders, er waren voortdurend vriendjes en vriendinnetjes om mee te spelen, en Blaise kon zich ontspannen in de wetenschap dat er uitstekend voor haar dochter werd gezorgd.

Blaise was gewoon blijven werken en na zes maanden was het duidelijk dat Caldwell beter voor Salima was, zoveel beter zelfs dat ze elf jaar later had besloten om daar na haar eindexamen te blijven. Ze kon zich niet meer voorstellen ooit ergens anders te wonen. Soms voelde Blaise zich schuldig vanwege het afgeschermde leventje dat Salima leidde en ze vroeg zich af of ze geen behoefte aan meer had, maar Salima was daar zo gelukkig dat Blaise de moed niet had om haar mee terug te nemen naar New York, met alle risico’s die dat voor Salima met zich meebracht. En Abby zou niet met haar meegaan. Haar moeder kwakkelde al jaren met haar gezondheid en Abby wilde bij haar in de buurt blijven. Dus was Salima gebleven en ging Abby iedere dag met haar mee naar de universiteit. Blaise had haar een auto gegeven, zodat Salima vrij was om te gaan en staan waar ze wilde. Ze had nu de status van vaste bewoner en hoefde zich niet meer te onderwerpen aan alle regels die voor de jongere kinderen golden. Met de meeste leraren en leraressen was ze bevriend, maar Abby was meer een oudere zus voor haar, of een moeder. De gedachte daaraan deed Blaise altijd een beetje pijn, maar Abby was zoveel beter voor haar en deed alles waar Salima behoefte aan had, altijd. Blaise was zich er maar al te goed van bewust dat zij dat niet kon, zelfs als ze niet had gewerkt. Het idee dat ze helemaal alleen verantwoordelijk zou zijn voor de zorg voor Salima’s ziekte, had haar altijd zenuwachtig gemaakt en angst ingeboezemd.

‘Waar waren jullie nou mee bezig?’ vroeg Blaise terwijl ze naast haar dochter onderuitzakte op de bank. De twee jonge vrouwen waren net een Siamese tweeling, altijd samen en onafscheidelijk.

‘Ik probeerde Abby te leren toonladders te zingen.’ Salima lachte naar haar. Abby zag er niet zo aantrekkelijk uit maar ze had een lief gezichtje. Ze droeg een spijkerbroek en een witte visserstrui die Blaise voor haar uit Ierland had meegenomen. En Salima droeg de designerjeans en roze trui die haar moeder haar onlangs had opgestuurd. Ze zagen er allebei als kinderen uit, veel jonger dan ze waren. Salima leek een jaar of vijftien en Abby nauwelijks ouder. ‘Ze is hopeloos,’ voegde Salima eraan toe over de zangkunsten van haar verzorgster. ‘Ze kan geen wijs houden al zou het haar leven redden. Ze kan niet eens toonladders zingen. Ik heb wat van de muziek voor haar gedraaid die we op de universiteit bestuderen, renaissancemuziek, maar ze haat het.’ Salima had tijdens haar middelbare school altijd in het schoolkoor gezongen en op zondag in een plaatselijke kerk.

‘Ik word zo down van die muziek,’ zei Abby met een spottend lachje en een enigszins verontschuldigende blik.

‘Ik ook,’ beaamde Blaise. ‘Kun je niet iets vrolijkers bestuderen? Kerstliederen of zo? Dan zouden we met je mee kunnen zingen, nou ja, ik in ieder geval. Ik weet niet waar dat muzikale talent van jou vandaan komt, maar absoluut niet van mij,’ zei ze met een grijns op haar gezicht.

‘Het volgende semester ga ik gregoriaanse gezangen doen,’ zei Salima, die ervan genoot om hen allebei te jennen. Ze was begiftigd met een prachtige stem en ze greep iedere kans aan om te zingen. Ze had de beste stem van het hele internaat, en de zuiverste. Ze haalde de hoge noten altijd.

‘Ik ga verhuizen als je die gezangen gaat zingen,’ verzekerde Abby haar. Ze probeerde het dreigend te zeggen, maar het klonk volstrekt niet overtuigend.

‘Ik geloof er niks van. Ik ben de enige die weet hoe je haar moet worden gevlochten. Als je verhuist, zie je er niet meer uit,’ waarschuwde Salima haar, en toen lachten ze allemaal. Salima wist zich prima te redden, vooral in een vertrouwde omgeving. En ze kende Caldwell en het terrein eromheen op haar duimpje. Ze kon soms zelfs zonder Abby van het ene gebouw naar het andere komen, hoewel Abby meestal met haar meeging. Salima vond het vreselijk om een blindenstok te gebruiken en deed dat dan ook niet. Ze vertrouwde gewoon op Abby. En vanaf het moment dat ze blind was geworden, wilde ze ook geen blindengeleidehond hebben. Ze had een hekel aan honden en wilde er geen. Abby voldeed op een voortreffelijke manier aan al haar behoeftes. En in het huisje leek het bijna alsof Salima kon zien, ze wist precies waar alles zich bevond.

‘Zullen we ergens gaan brunchen?’ bood Blaise aan, maar Salima wilde dat meestal niet. Ze voelde zich het gelukkigst op bekend terrein, op het internaat, en ook wel op de universiteit, maar daar moest ze wel heen. Dat was ook de reden waarom ze, ondanks haar uitstekende cijfers, had besloten om niet naar Dartmouth te gaan. Ze dacht dat het te moeilijk zou zijn om daar haar weg te vinden, en Abby kon niet met haar mee. Zonder haar zou Salima het niet redden. Ze was volkomen afhankelijk van haar, wat zowel voor- als nadelen had. Blaise was er zich heel erg van bewust dat als Abby om wat voor reden dan ook weg zou gaan, Salima zonder haar verloren zou zijn.

‘Abby heeft beloofd die lekkere wafels van haar te maken,’ zei Salima, terwijl ze er weer als een kind uitzag.

‘Het zou leuk zijn om bij Peterson’s te eten,’ stelde Blaise voor. Ze dacht eigenlijk altijd dat het haar dochter goed zou doen om de deur uit te gaan, maar Salima scheen geen enkele behoefte of verlangen te hebben om zich in de wijde wereld te wagen. Ze voelde zich gelukkig in haar huisje.

‘Ik eet liever hier,’ zei Salima snibbig. Ze leefde in een cocon waarin Blaise haar had ondergebracht, en Abby was blij dat ze daarin samen met haar kon leven. Ze was een meisje uit de buurt dat zich nooit ver van huis had gewaagd. Ze was voor het eerst samen met Salima naar New York gegaan, in de vakantie, en had er tijdens haar hele verblijf doodsbang uitgezien. Salima was degene die haar gerust had gesteld. Abby was er nu aan gewend, maar het had heel wat jaren gekost. En als Salima thuis was, gingen ze zelden de straat op. Ze keken films op het grote projectiescherm van Blaise. Salima kon naar de films luisteren en ze volgen door middel van ‘audiodescriptie’, waarbij iemand voor visueel gehandicapten beschrijft wat er op het doek gebeurt. Salima was dol op films. Ze bestelden eten bij restaurants die aan huis bezorgden. Het kostte Blaise altijd heel veel moeite om hen de deur uit te krijgen, zelfs hier op het terrein van het internaat. Maar Abby zorgde uitstekend voor Salima. Ze hield toezicht op haar bloedwaarden en controleerde haar pompje uiterst nauwkeurig, en ze deed alles voor Salima. En Salima zag er onberispelijk uit, uitstekend verzorgd en smaakvol gekleed. Het enige wat Abby niet kon, was haar eigen haar vlechten en zingen, en Salima plaagde haar daar ongenadig mee.

Abby ging een paar minuten later naar de keuken, dekte de tafel en diende hun versgebakken wafels op.

‘Ik vergeef het je dat je niet kunt zingen,’ verkondigde Salima met een mond vol wafel met ahornstroop voor diabetici. ‘Je wafels zijn fantastisch!’ Abby vond het heerlijk om Salima met van alles en nog wat te verwennen. Dat was wel pijnlijk voor Blaise. Abby was de moeder die zij nooit zou kunnen zijn, dat wist ze. Ze had er niet de tijd of het geduld voor. Abby wel. Blaise leefde in een veel grotere wereld, waartegen ze Salima zorgvuldig had beschermd. Ze hield Salima’s bestaan niet geheim, maar Blaise sprak nooit over haar diabetes of blindheid. En ze had haar altijd bij de pers weggehouden. Blaise was erg discreet en beschermend ten aanzien van Salima.

Toen ze blind werd, nadat er eerder al was geconstateerd dat ze diabetes had, brak dat Blaise’ hart, en dat van Harry. Het lukte hem niet om zich ermee te verzoenen. In plaats van te accepteren dat hij een blinde dochter had en daarmee om te gaan, liep hij er liever voor weg en zag haar zelden. Het was te pijnlijk voor hem. Hij stuurde haar verjaardagskaarten en liet Blaise kerst- en verjaardagscadeaus kopen. Hij wist niet wat ze wilde hebben, ook niet toen ze jong was, en haar blindheid bracht hem in verwarring, dus nam hij niet de moeite iets voor haar te kopen en vroeg Blaise dat te doen. Dat deed ze ook en achteraf stuurde ze hem dan de rekeningen van fantastische cadeaus. Als klein meisje waren dat prachtige poppen, waarvan Salima genoot ook al kon ze die niet zien. Ze was net als ieder ander kind. Toen ze wat ouder werd, kreeg ze belangstelling voor muziek en was ze dol op leren jasjes, en op haar achttiende kreeg ze een anorak van bont die ze sinds die tijd heel vaak droeg. Maar dat haar vader haar zelden opzocht, was haar hele leven al een teleurstelling. Hij belde haar ook niet op. Ze had het er bijna nooit over en had er nu vrede mee, maar als zijn naam soms viel, kon Blaise zien hoe erg het haar kwetste. Blaise probeerde het aan Harry uit te leggen, tevergeefs. Hij zei dan alleen dat hij het niet kon. Hij vond het opvoeden van een kind al moeilijk genoeg, maar een blind kind kon hij helemaal niet aan. Het was makkelijker voor hem om haar te negeren.

‘Wat wil je na de lunch doen?’ vroeg Blaise haar terwijl Abby de borden in de afwasmachine zette die Blaise voor hen had gekocht.

‘Wat dacht je van een film? Ik heb net twee nieuwe gehaald.’ Salima hield vooral van musicals. Ze had Annie en Mamma Mia! en Mary Poppins en The sound of music minstens honderd keer ‘gezien’ en uit volle borst meegezongen.

‘Waarom gaan we niet even een luchtje scheppen?’ stelde Blaise voor. ‘Je kunt altijd nog films kijken. Het is prachtig weer.’ Dat was het enige probleem dat Blaise telkens weer met haar had. Het was moeilijk om haar uit haar comfortzone te halen, zelfs voor een wandelingetje over het terrein. Ze hield er niet van om naar buiten te gaan, deed het alleen als het niet anders kon, en Abby oefende geen druk op haar uit. Ze vond het vreselijk om Salima ongelukkig te maken en Salima vond het fijn om thuis te blijven in het knusse huisje. Ze kwam nu alleen de deur uit als ze naar de universiteit moest.

‘Vertel eens over je reis,’ zei Salima om Blaise af te leiden van haar pogingen om een wandeling te gaan maken, maar ze was er ook oprecht in geïnteresseerd. Blaise vertelde haar over de twee interviews en hoe boeiend die twee mannen waren geweest. Ze vertelde haar alles over Dubai, of althans wat ze ervan had gezien, en over de diamanten armband van Cartier. Ze liet Salima eraan voelen.

‘Hij voelt duur,’ zei Salima met een grijns. ‘Hij vond je vast heel aardig.’

‘Nee, hij was gewoon vrijgevig. Dat zijn Saoediërs. En hoe weet jij nou of hij duur is?’ Blaise was nieuwsgierig geraakt.

‘Hij is zwaar en ik kan de diamanten rondom voelen. Hij was niet goedkoop.’

‘Nee, inderdaad niet,’ beaamde Blaise met een glimlach.

‘Was die man knap?’ Ze vond het heerlijk om over de uitstapjes van haar moeder te horen en te luisteren naar haar interviews. Ze was Blaise’ grootste fan. En haar moeder die van haar. Salima was een bijzonder meisje, al van jongs af aan. Het was verdrietig dat Harry haar nauwelijks kende en dat ze zelf niet meer tijd had om met haar op te trekken. De jaren waren voorbijgevlogen.

‘Hij was heel knap en ontzettend slim,’ zei Blaise over de Saoedische prins.

‘Was hij smoor op je, mam?’ plaagde Salima haar, vooral vanwege de armband. Maar ze wist ook dat haar moeder mooi was. Dat zei iedereen.

‘Nee, ik ben zeker tien jaar ouder dan hij, dus dat kun je vergeten. En hij heeft al drie vrouwen. Dat is drie te veel voor mij.’

Salima wist alles af van haar moeders liefdesavontuur met Andrew en hoe het was afgelopen en waarom. Ze had hem ontmoet en hem aardig gevonden, en hij had zijn best gedaan met haar, maar ze vond het naar hoe er een eind aan was gekomen en hoe oneerlijk hij tegen haar moeder was geweest. Salima was destijds veertien en de stem van haar moeder had daarna maandenlang, en misschien zelfs wel een jaar, heel droevig geklonken. Salima had toen erg met haar te doen als ze haar hoorde. Op het internaat had Salima zelf ook een paar vriendjes gehad, maar alle jongens daar waren nu te jong voor haar, en op de universiteit had ze nog niemand ontmoet. Ze was altijd samen met Abby en verder dan de colleges kwamen ze niet, en ze bleven naderhand nooit rondhangen. Salima was ook verlegen. Met mensen die konden zien, was ze zich er heel erg van bewust dat ze blind was. Op de universiteit waren de enige ziende mensen die ze goed kende, de docenten, geen medestudenten. Dat was het nadeel van wonen in een blindeninstituut. Ze had geen idee hoe ze zich moest gedragen tussen mensen die konden zien. Al elf jaar, sinds haar achtste, ging ze alleen met blinde leeftijdgenoten om. Toch was Blaise er nog altijd van overtuigd dat ze daar beter af was. In de loop der jaren voelde Salima zich steeds minder op haar gemak in de buitenwereld. New York zou nu een jungle voor haar zijn en zo gevaarlijk dat Blaise geen andere oplossing meer zag. Ze wist dat Salima op Caldwell geen gevaar liep. En Salima vroeg nooit of ze weer thuis mocht komen wonen. Ze kwam alleen naar huis als het niet anders kon, als het internaat in de vakantie gesloten was.

Het kostte enige moeite, maar het lukte Blaise uiteindelijk om Salima over te halen een wandeling te gaan maken. Ze beschreef de bomen voor haar, waarvan de bladeren nu rood en oranje waren. Salima gaf haar moeder een arm terwijl ze liepen, en Abby wandelde vlak achter hen aan maar zei niets. Ze was er, mochten ze haar nodig hebben, maar ze wilde zich niet opdringen. Ze was altijd erg tactvol en Blaise vond het fijn om haar in de buurt te hebben. Ze was nooit alleen met haar dochter en zo wilde ze het ook. Ze voelde zich niet vaardig genoeg om aan Salima’s behoeftes te voldoen als er iets onverwachts mocht gebeuren en ze wist dat Abby dat wel kon. Het enige wat Blaise wel kon, was Salima verhalen over haar werk en reizen vertellen en haar aan het lachen maken. Ze hadden altijd plezier samen, wat ook wel wat waard was, maar Salima had veel meer nodig dan dat.

Toen ze weer terug in het huisje waren, zette Abby thee voor hen en bleef Blaise tot laat in de middag bij hen, tot het donker werd. Om zes uur zei ze met spijt in haar stem dat ze moest vertrekken. Ze had nog een lange rit terug naar de stad voor de boeg.

‘Wilt u nog een sandwich voordat u gaat?’ bood Abby met een beminnelijke glimlach aan.

‘Nee, dank je. Ik moet er echt vandoor.’ Ze vond het vreselijk om weg te gaan. Altijd. ‘Ik kom gauw terug,’ zei ze. Ze omhelsde Salima, die zich even aan haar moeder vastklampte, genietend van het gevoel en haar geur. Ze vond haar parfum altijd heerlijk ruiken, en ook haar shampoo. Soms kon ze haar in een ruimte ruiken. Al Salima’s andere zintuigen waren sterk ontwikkeld, vooral haar gehoor en reuk. ‘Ik bel je van de week,’ beloofde Blaise en ze sprak met zichzelf af dat ze dat ook echt zou doen. Ze genoot ervan om bij haar te zijn en vond het vreselijk om te merken hoe het leven tussen hun vingers door glipte en daardoor hun contact in de weg stond. Salima was het grootste geschenk van haar leven, hoe zelden ze haar ook zag.

‘Bedankt dat je bent gekomen, mam,’ zei Salima met een glimlach terwijl ze met haar moeder meeliep naar de voordeur. ‘Het was leuk. Dat is het altijd als je hier bent.’ Ze vond haar moeder fascinerend.

‘Ik kan niet wachten tot je met Thanksgiving thuiskomt,’ zei Blaise, en ze meende het. ‘Ik zal kaartjes voor een musical op Broadway regelen. Dat zou te gek zijn.’ Ze wist dat Salima dat enig zou vinden. Iedere keer wanneer Salima in de stad was, probeerden ze samen naar een musical te gaan.

‘De opera zou ook heel tof zijn... of een concert. Beethoven, als dat er is.’ Ze zag er opgewonden uit bij het vooruitzicht. De enige manier om haar interesse te wekken en haar de deur uit te krijgen, was muziek.

‘Ik zal kijken wat er dat weekend wordt gespeeld,’ beloofde Blaise.

‘Rij voorzichtig,’ waarschuwde Salima haar toen Blaise haar voor de laatste keer omhelsde.

‘Zal ik doen.’

Salima zwaaide en deed de deur dicht, en terwijl Blaise naar haar auto liep, hoorde ze dat Salima muziek opzette en de twee meiden weer lachten. Ze hadden het fijn samen, en Blaise voelde zich op een eigenaardige manier buitengesloten. Het drong tot haar door wat een geluk Abby had: ze kreeg zoveel tijd om met Salima samen te zijn, en Salima hield heel veel van haar. Soms wilde Blaise dat ze andere keuzes had gemaakt, maar ze wist ook dat de keuzes die ze had gemaakt, voor hen allebei juist waren geweest. Blaise had haar werk nodig, als deel van wie ze was, en Salima was gelukkig op het internaat. Zo was het nu eenmaal gelopen. En terwijl ze de weg op reed naar het zuiden, veegde ze een verdwaalde traan van haar wang.

4

De week nadat Blaise bij Salima op bezoek was geweest, was typerend voor haar werk bij de televisiezender. Ze bereidde haar programma voor, deed verslag van allerlei gebeurtenissen, becommentarieerde verschillende onderwerpen en werkte aan twee specials. Maar toen vernam ze een gerucht. Ze vroeg zich in eerste instantie af of het waar was, omdat ze zo vaak hoorde dat iemand was aangenomen of ontslagen of overgeplaatst, of dat de leiding veranderingen wilde doorvoeren, en meestal waren dat alleen maar kletspraatjes. In de loop der jaren had ze geleerd om niet meteen in paniek te raken of te snel te reageren. Bij de zender draaide de geruchtenmolen altijd op volle toeren.

Ze hoorde het allereerst van Charlie, die haar eenvoudigweg meedeelde dat er een nieuw meisje was aangesteld. Ze was van een dochterbedrijf in Miami gekomen en was voor die tijd fotomodel geweest. Charlie zei dat ze oogverblindend mooi was en negentwintig jaar. En de volgende dag hoorde Blaise het van Mark. Het nieuwe meisje zou voorlopig het weekendnieuws gaan presenteren, het baantje dat nieuwelingen meestal in het begin kregen om ze uit te testen. Toen Blaise tijdens een vergadering aan haar werd voorgesteld, bleek ze inderdaad zo mooi te zijn als Charlie had gezegd. Ze was een lange, statige blondine met indrukwekkende borstimplantaten en een wespentaille, en ze had een lieftallig gezichtje. Blaise vond dat ze enthousiast en slim overkwam. Susie Quentin had aan Brown University gestudeerd en had een masterdiploma in de journalistiek van Columbia University.

Toen de vergadering was afgelopen en iedereen wegliep, kwam het nieuwe meisje op Blaise af en sprak haar met een blik vol ontzag aan.

‘Ik heb u altijd al eens willen ontmoeten,’ zei ze met een hese, fluisterende stem. Blaise kon zich niet voorstellen dat ze daarmee het nieuws kon presenteren. Het was jammer dat ze zo’n stem had, want daardoor klonk ze minder intelligent dan ze was. Maar haar uiterlijk compenseerde dat ruimschoots. Haar ogen hielden voortdurend alles in de gaten, waardoor Blaise de indruk kreeg dat Susie Quentin het op haar baan had gemunt. Blaise rook het en ze werkte lang genoeg bij de televisiezender om niet te weten hoe dat ging. Op die manier was zij vijfentwintig jaar geleden ook binnengekomen. Ze was uit San Francisco gekomen om de plaats van iemand anders in te nemen die nu door iedereen allang was vergeten, ook door Blaise. Ze wist haar naam zelfs niet meer en die vrouw had daar ook maar een paar jaar gewerkt. Maar met Blaise kregen ze veel meer waar voor hun geld dan ze hadden verwacht. Ze was een grote ster geworden en er was geen huis in heel het land waar ze haar naam niet kenden, en iedereen die bij een televisiezender of een van de dochterondernemingen in welke stad dan ook werkte, wilde dolgraag in haar schoenen staan. En Susie Quentin was uit Miami gekomen om precies hetzelfde te doen. Ze wilde de nieuwe Blaise McCarthy worden. En terwijl ze elkaar aankeken, wist Blaise dat ze weer op moeilijkheden kon rekenen. Het was niet de eerste keer. In de loop der jaren hadden ze regelmatig andere vrouwen binnengehaald om hen op te leiden en hen erop voor te bereiden om haar plaats over te nemen. Het was altijd op niets uitgelopen, maar ze wist dat er op een dag iemand zou opdagen, slimmer en beter, opwindender en aantrekkelijker om naar te kijken, en bovendien ook nog jong, en dan was het met haar gedaan. Maar ze was er nog niet klaar voor. Blaise was nu in topvorm. Haar specials werden steeds beter, haar commentaren scherpzinniger en haar kijkcijfers bleven onverminderd hoog. En nu hadden ze dit meisje aangenomen en was één blik op haar voldoende voor Blaise om te voelen dat de leiding haar, Blaise, op de vingers zou gaan kijken.

‘U was tijdens mijn opleiding altijd mijn idool en rolmodel,’ zei Susie tegen Blaise, waarmee ze Blaise de stuipen op het lijf joeg. Susie Q, zoals mensen haar achter haar rug om noemden, gaf Blaise het gevoel alsof ze negentig was.

‘O, leuk om te horen. Welkom in New York,’ zei Blaise en ze probeerde haar ergernis niet te tonen. Ze was tenslotte een grote televisiester en ze probeerde zichzelf ervan te overtuigen dat ze niets te vrezen had. Maar Blaise wist wel beter. Er was altijd iets om bang voor te zijn op haar werk.

‘Ik ben hier pas vorige week aangekomen,’ legde Susie uit. ‘Iedereen is fantastisch. Ik mag gebruikmaken van een flat van het bedrijf tot ik iets anders heb gevonden.’ Nog meer slecht nieuws. Ze lieten alleen mensen in die flats wonen als ze verwachtten dat ze het ver zouden schoppen, of als ze van plan waren om te zorgen dat dat gebeurde. Ze investeerden kennelijk in Susie Quentin en verwachtten hun geld te kunnen terugverdienen. Toen Blaise terugliep naar haar werkkamer was de moed haar in de schoenen gezonken en moest ze bijna kokhalzen van bezorgdheid. Mark zei er niets over tegen haar tot de dag daarna. Hij wist dat hij haar iets moest vertellen voordat ze het van iemand anders zou horen.

‘Susie Q mag een special over daklozen maken,’ zei hij met gedempte stem. Het was een belangrijk onderwerp en het zou een prominente plaats in de show krijgen. En het was het soort special waarvoor ze normaliter Blaise zouden hebben gevraagd.

‘Bedankt voor de tip,’ zei Blaise zonder verder commentaar en ze ging achter haar bureau zitten. Ze wist wat dit voor haar betekende. Ze zou nog harder en beter en langer moeten werken, moest nog vernieuwender en creatiever zijn, en ze moest de kijkcijfers hoger dan hoog houden. Die waren al fantastisch, maar uitglijders kon ze zich nu niet meer permitteren. De druk zou nu aanhouden.

Blaise was in paniek, ook al was dat niet aan haar te zien, en ze begon ’s middags na het werk naar de sportschool te gaan om rustig te blijven. Ze belde haar trainer en een masseuse en sprak met allebei voor het weekend af. En ze werkte iedere dag tot ’s avonds laat om nieuwe ideeën te ontwikkelen. Ze vroeg zich even af of ze Susie alleen maar hadden ingehuurd om haar onder druk te zetten en meer uit haar te halen, maar als ze naar Susie keek, wist ze dat het dat niet was. Ze stoomden Susie klaar voor iets groots. En groter dan Blaise kon niemand worden. Het zou Susie misschien een jaar kosten om daar te komen, maar ze kwam eraan, als een hittezoekende raket op weg naar Blaise’ plek. Blaise was in jaren niet zo gestrest geweest. En de daaropvolgende twee weken legde ze zich voor honderd procent toe op haar werk. Ruimte voor fouten was er nu niet meer.

Ondanks de druk en het werk dat beslag op haar legde, belde ze Salima verschillende keren, alleen maar om zich even te melden. Ze vertelde haar niet wat er bij de zender aan de hand was. Maar een week nadat Susie was aangenomen, belde Andrew Weyland haar vanuit L.A. Hij had de geruchten ook vernomen. Op een verbloemd agressieve manier zei hij tegen Blaise dat hij zich zorgen om haar maakte en vreesde voor de druk die het op haar zou leggen, maar in werkelijkheid belde hij alleen maar om zich te verkneukelen. Hij was nog steeds kwaad omdat ze een eind aan hun relatie had gemaakt toen ze had ontdekt dat hij over zijn scheiding had gelogen. Zijn loopbaan in L.A. verliep niet al te goed en zijn kijkcijfers waren enorm gekelderd.

‘Je hoeft er echt niet over in te zitten,’ verzekerde hij haar. Het klonk liefdevol, maar volgens Blaise deed hij maar alsof. Ze kende hem te goed. ‘Jouw werk zal ze nooit aankunnen. Een tweede Blaise bestaat er niet.’

Maar daar was ze niet van overtuigd. Op een dag zou er één opstaan, en misschien was dat moment nu daar. Zijn medeleven klonk onoprecht. ‘Ach, je weet maar nooit,’ zei ze rustig, zich niet blootgevend. ‘En, hoe is het leven in L.A.? Ga je iedere dag naar het strand?’ Hij was naar Malibu verhuisd, naar een spectaculair huis dat ze in een tijdschrift had gezien, inclusief een foto van hem en zijn vrouw poserend bij het zwembad. De vrouw van wie hij nog steeds zogenaamd zou gaan scheiden, zelfs nadat Blaise hem aan de kant had gezet. Nog een leugen totdat duidelijk werd dat het niet waar was. Op de twee pagina’s in dat tijdschrift zagen ze eruit als het perfecte stel, allebei in een wit hemd en een spijkerbroek, hij met zijn arm om haar heen, en met hun Californische glimlach. Ook al had Blaise met hem gebroken, het artikel had haar toch van haar stuk gebracht, en iets van hem horen, maakte het alleen maar erger. Maar altijd beantwoordde ze zijn telefoontjes, en ze wist nooit waarom. Waarschijnlijk omdat ze niemand anders had om over haar leven te praten. Ze kenden elkaar zo goed, en vertrouwdheid was toch wel wat waard. Het was een armzalig excuus, maar het enige wat volgens haar ergens op sloeg. Maar het lukte hem altijd weer haar te kwetsen, zelfs al leek hij aardig te doen. Soms was het zelfs nog erger als hij zo deed. Ze kreeg dan het gevoel dat ze hem en de fijne tijd miste die ze hadden beleefd voordat ze achter de waarheid was gekomen. Hij was zo overtuigend geweest. En nu geloofde ze nooit meer iets van wat hij zei.

‘We zouden weer eens samen moeten dineren, net als vroeger. Over een paar weken kom ik naar New York,’ zei hij met een zoetsappige stem. Als de slang in het Hof van Eden.

‘Ja, misschien,’ zei ze vaag, hoewel ze wist dat ze het niet zou doen. Ze had er geen behoefte aan om zichzelf in die mate te kwellen. Het enige wat ze nu nog deed, was zijn telefoontjes aannemen en naar hem luisteren, maar ze wilde hem niet zien. Ze had hem al meer dan een jaar niet gezien en wilde het ook niet meer. Haar uiteindelijke doel was om helemaal geen contact meer met hem te hebben, niet per telefoon, sms of e-mail, maar zover was ze nog niet. ‘Ik moet weer eens aan het werk. Bedankt voor je telefoontje.’ Waarom bedankte ze hem, vroeg ze zich af terwijl ze ophing. Waarvoor? Dat hij haar weer van streek had gemaakt? Dat hij haar bang had gemaakt voor Susie? Dat ze aan zichzelf ging twijfelen? Dat hij haar eraan herinnerde wat een leugenaar hij was geweest en hoe erg hij haar had gekwetst? Nadat ze het uit had gemaakt, had ze zich een jaar lang volstrekt overbodig en onbegeerlijk gevoeld, en nu voelde ze zich verdoofd. Ze kon niet meer naar een man luisteren zonder zich af te vragen of hij tegen haar loog. De erfenis van Andrews gedrag leefde voort en zou dat misschien wel altijd blijven doen. Blaise kon zich niet meer voorstellen dat ze ooit nog een man kon geloven, en wilde dat ook niet. Er was in haar leven geen ruimte meer voor romantiek. En nu ze de confrontatie met Susie Q moest aangaan, was romantiek wel het laatste waaraan ze wilde denken. Het enige wat ze nu wilde, was haar huid redden. Er werd volop gekletst over Susie. Ze was het nieuwe oogappeltje van de directie en die dachten dat ze niets verkeerd kon doen, hoewel ze zichzelf nog moest bewijzen. En ze vonden het fantastisch dat ze nog zo jong was en er prachtig uitzag.

Twee weken nadat Susie bij de zender was binnengehaald, was Blaise in haar kantoor een reportage aan het voorbereiden, toen de telefoon ging. Mark was de deur uit om te lunchen, dus nam ze hem zelf op. Het enige wat ze aan de andere kant hoorde was verward gesnik en ze had geen idee wie het was, noch of het telefoontje wel voor haar was bestemd.

‘Hallo? ... Met wie spreek ik?’ vroeg Blaise beduusd aan de onbekende beller van wie de nummerweergave was uitgeschakeld. ‘Sorry maar, eh... Is daar iemand?’ En toen hoorde ze een bekende schreeuw. Het was een geluid dat ze al jaren niet meer had gehoord. Salima. Als baby had ze ook zo geschreeuwd, en ook toen ze langzamerhand blind werd en daar bang voor was. Blaise’ hart begon als een bezetene te kloppen. ‘Salima? ... Zeg iets tegen me... Ben jij dat?’ En toen klonk haar stem, snikkend, haar woorden onsamenhangend. Ze zei iets over Abby, maar Blaise begreep nog steeds niet wat er aan de hand was. ‘Kom op, schat... Rustig aan... Wat is er gebeurd?’ Enigszins paniekerig vroeg ze zich af of Abby ontslag had genomen, of was ontslagen. Het was de enige reden die Blaise kon bedenken waarom Salima haar zelfbeheersing zou verliezen. En als ze was ontslagen, zou Blaise het internaat dwingen om haar terug te nemen. Er was niets wat niet kon worden teruggedraaid. ‘Waar ben je?’ vroeg Blaise haar, terwijl ze zich afvroeg of Abby bij haar was. Hadden ze ruzie gehad? Was Abby beledigd?

‘Thuis,’ zei Salima met een stem vol angst. Het was het eerste wat ze zei dat Blaise kon volgen.

‘Waar is Abby?’

Als antwoord op haar vraag barstte Salima weer in snikken uit. Het duurde een paar lange minuten voordat ze weer wat kon zeggen terwijl haar moeder zei dat ze rustig moest ademhalen.

‘Ze is ziek geworden... Ze werd vanmorgen met koorts wakker... Ik heb mevrouw Garner gebeld en haar gevraagd om de verpleegster te sturen. Die belde de dokter en toen namen ze haar mee. Ze brachten haar naar het ziekenhuis, maar ik mocht niet met haar mee.’

‘Lieverd, het komt wel weer goed met haar,’ zei Blaise op een geruststellende toon, maar Salima begon alleen nog maar harder te huilen. ‘Het is waarschijnlijk gewoon een zware griep, en ze willen niet dat jij ook wordt besmet.’

‘Ze zeiden dat ze hersenvliesontsteking had. Ik heb het ziekenhuis gebeld, maar ik mocht niet met haar praten. Ze zeiden dat ze sliep. Ik heb geen afscheid van haar kunnen nemen, mam.’ Ze zei het onverbloemd, en een rilling liep over Blaise’ rug.

‘Waarom zou je afscheid van haar willen nemen?’ vroeg haar moeder. Ze klonk bang.

‘Ze is dood,’ zei Salima, en haar stem werd weer in snikken gesmoord.

Blaise bleef vol ongeloof met de telefoon in haar hand geklemd zitten. Abby was binnen een paar uur overleden. Blaise wist dat dat bij hersenvliesontsteking kon gebeuren, maar het was niet te bevatten. Ze keek op haar horloge en wist wat ze moest doen. ‘Ik kom zo snel mogelijk. Ik vertrek hier over een paar minuten. Hou vol, lieverd. Ik ben onderweg. Ik weet dat dit verschrikkelijk is, nog erger dan verschrikkelijk, het is onvoorstelbaar. Ik ben over drie uur bij je.’ Het kostte een paar minuten, maar Salima legde de telefoon uiteindelijk neer. Daarna belde Blaise Charlie. Ze vertelde hem dat er iets ergs in de familie was gebeurd en dat ze onmiddellijk moest vertrekken. En met een brok in haar keel zei ze tegen hem dat ze de volgende dag haar uitzending niet kon doen. ‘Ik weet dat dit kort dag is. Sorry. Maar het kan niet anders.’

‘Wat is er gebeurd? Is alles oké met je dochter?’ Hij klonk bezorgd. Blaise bleef nooit van haar werk weg zonder het ruim van tevoren meermalen aan te kondigen, en ze sloeg nooit één uitzending over.

‘De vrouw die voor haar zorgt is overleden. Ze is volledig over haar toeren. Ze hield meer van haar dan van mij.’ Ze zei het zonder wrok en hij was een van de weinige mensen bij de zender, naast Mark, die wist dat Salima blind was en diabetes had.

‘Ga nu maar,’ zei hij vriendelijk. ‘Bel me vanavond en laat me weten wanneer je terugkomt.’

‘Het kan wel een paar dagen duren,’ zei ze eerlijk. ‘Dit wordt echt heel moeilijk voor mijn meisje. En Charlie...’ bedacht ze ineens, ‘laat Susie Q alsjeblieft niet voor me invallen.’ Blaise wist beter dan wie dan ook dat dit niet het goede moment was om weg te gaan en ze had dat nog nooit gedaan. Het zou Susies grote doorbraak kunnen betekenen, maar die confrontatie kon ze nu niet ook nog aan. Nog niet.

‘Maak je niet ongerust, dat zal niet gebeuren.’ Charlie werkte heel graag samen met Blaise. Ze vormden een geweldig team. ‘Maak je nou maar niet druk, ga nu maar voor je kind zorgen.’

‘Dank je,’ zei ze en ze hing op. Daarna belde ze het internaat. Ze wilde de directeur spreken zodat hij kon regelen dat er iemand bij Salima zou zijn die haar kon troosten totdat Blaise er was. Hij legde Blaise uit wat er was gebeurd.

‘We kunnen het nog steeds niet bevatten. Ze was binnen vier uur dood. Gisteren was er nog niets aan de hand met haar. Ze zeiden dat dat bij een hersenvliesontsteking kon gebeuren. We vrezen nu voor een epidemie.’ Hij klonk paniekerig en Blaise was ook bang dat Salima hetzelfde lot zou ondergaan.

‘Wat ga je doen?’ vroeg Blaise met een gespannen stem. Ze maakte zich vreselijk ongerust over Salima, die in één huis met Abby had gewoond. Stel je voor dat zij ermee was besmet en ook dood zou gaan. Blaise voelde zich misselijk worden bij de gedachte. Salima was de enige op de hele wereld van wie ze hield. En haar kennis van bacteriële meningitis, waaraan Abby was gestorven, was voldoende om te weten dat je het kon krijgen van iemand die geïnfecteerd was en hoestte of niesde.

‘Ik weet het nog niet. Zodra je hier bent, zullen we het erover hebben. Over een uur heb ik een bespreking met iemand van de gezondheidsraad.’ Hij was net terug van een bezoek aan Abby’s moeder om haar te vertellen dat haar dochter was overleden. Het was voor het hele internaat een nachtmerrieachtige dag, maar vooral voor Salima, dat wisten ze allebei.

‘Ik kom zo snel mogelijk.’ Ze vertelde hem wat ze tegen Salima had gezegd en daarna vloog ze de deur uit. Op de gang passeerde ze Mark en ze vertelde hem waar ze heen ging en waarom.

‘O, mijn god,’ was het enige wat hij kon uitbrengen. Hij zag er geschokt uit. ‘Kan ik iets doen?’ Ze schudde haar hoofd en rende langs hem heen. In een mum van tijd stond ze in de lift en even later liep ze door de hal naar de uitgang. Ze trof Tully buiten aan en liet zich door hem naar huis rijden, waar ze wat kleren in een tas gooide, en daarna bracht hij haar naar de garage en droeg haar tas naar haar eigen auto.

‘U moet echt rustiger worden voordat u gaat rijden,’ zei hij streng. ‘U rijdt uzelf onderweg nog dood als u dat niet doet.’

‘Niks aan de hand, joh,’ zei ze, maar zo zag ze er niet uit. En drie minuten later zat ze op de weg, zigzaggend tussen het verkeer door richting de East River om daarna naar het noorden te rijden.

Ze reed de hele weg zo snel mogelijk. Ze verwachtte minstens door de politie aangehouden te worden, maar dat gebeurde niet. En tweeënhalf uur later was ze op Caldwell. Ze ging regelrecht naar het huisje, waar Salima in de woonkamer onbedaarlijk zat te huilen. Blaise nam haar in haar armen en hield haar snikkende dochter vast. Het enige wat ze kon doen was haar tegen zich aan drukken en sussende geluidjes maken. Woorden schoten tekort en op geen enkele manier kon Blaise de situatie beter maken, laat staan dat ze Abby bij haar terug kon brengen. Salima klonk alsof haar hart was gebroken. Uiteindelijk bracht Blaise haar naar bed. Een van de verzorgsters van het internaat, die Blaise vagelijk kende, was bij haar. Blaise ging bij Salima op bed zitten en hield haar hand vast tot ze in slaap was gevallen. En zodra ze sliep, ging Blaise op zoek naar Eric, de directeur, die in het hoofdgebouw woonde. Hij zag er volledig geradbraakt uit toen hij Blaise begroette en ze kon zien dat hij ook had gehuild.

‘We sluiten het internaat. Morgen,’ zei hij met een onheilspellende blik.

Blaise staarde hem aan, opnieuw diep geschokt. ‘Voorgoed?’

Hij schudde zijn hoofd en wist even niets te zeggen. ‘De gezondheidsraad beveelt ons aan om zestig tot negentig dagen dicht te gaan, afhankelijk van of er zich nieuwe gevallen voordoen of niet. We moeten iedereen naar huis sturen. Het is voor ons allemaal gevaarlijk om hier te blijven. De meeste mensen zijn met Abby in aanraking geweest. We hebben iedereen een uur geleden op de hoogte gebracht. Er zijn al een paar ouders die hun kinderen hebben opgehaald. Ik verwacht dat een heleboel dat vanavond nog zullen doen. De rest vertrekt morgenochtend. We willen vooral een epidemie vermijden.’

‘Hoe moet dat dan met de kinderen?’ vroeg Blaise met een trillende stem.

‘We sturen zo veel mogelijk verzorgers mee naar huis met hen. Maar ik heb een probleem, Blaise,’ zei hij terwijl hij haar recht in de ogen aankeek. Hij was in de afgelopen elf jaar altijd eerlijk tegen haar geweest en ze beschouwde hem als een vriend. ‘Geen van de verzorgers die geschikt zou zijn voor Salima kan hier weg. De vrouwelijke althans. Ze zijn allemaal getrouwd, hebben kinderen en wonen hier in de buurt, en geen van hen wil naar New York. Ik heb met hen allemaal gepraat.’

‘En Lara, dat meisje dat nu bij haar is?’

‘Zij heeft een man en twee kinderen. Ze wil echt niet weg. Het heeft haar al enorm veel moeite gekost om voor vanavond een oppas te vinden. Normaliter is ze hier alleen doordeweeks overdag.’ Dat was de reden waarom Blaise haar zelden had gezien en haar in eerste instantie niet had herkend. ‘Ik heb iemand voor je die fantastisch is. Maar het is geen vrouw. Het is een geweldige vent.’

Blaise trok een gezicht vol afschuw. ‘Ik kan geen man meenemen. Ik ben voortdurend op reis. Hij kan Salima niet aankleden of in bad stoppen. Hoe moet dat dan?’

‘Maak er het beste van. Meer kan ik niet voor je doen,’ zei hij eerlijk. ‘Hij is de beste leraar die ik heb. Ik was van plan hem met Timmie Jenkins mee naar huis te sturen, maar ze gaan Timmie nu op een ander instituut plaatsen, in Chicago en dichter bij huis. Dat wilden ze al een hele tijd. Daardoor kwam Simon beschikbaar. Ik heb het hem gevraagd en hij is bereid om mee naar New York te gaan.’

‘Ik kan geen man in huis halen,’ zei Blaise halsstarrig. ‘Je zult iemand anders moeten regelen. Een man, dat gaat niet.’ Ze was wanhopig. Hij moest haar helpen.

‘Ik heb niemand anders.’ Eric keek haar ongelukkig aan, en Blaise zag eruit alsof ze in paniek was. ‘Het is hij of niemand. Ken je niet een vrouw die kan bijspringen? Een huishoudster of zoiets?’

‘Ik heb een huishoudster, maar die werkt alleen overdag. Ze woont niet bij me in. En ik reis voor mijn werk, minstens de helft van de tijd. Dat is veel te zwaar voor haar.’

‘Het is voor ons ook zwaar om het internaat te moeten sluiten. We moeten er met z’n allen het beste van zien te maken. Wanneer neem je Salima mee? Als je wilt, kun je vanavond al vertrekken.’

‘Ze slaapt nu. We vertrekken morgenochtend wel. Wanneer is Abby’s begrafenis?’ vroeg Blaise. Ze had Abby’s moeder nooit ontmoet en wist dat het verschrikkelijk voor haar was om haar dochter te verliezen.

‘Overmorgen,’ zei hij bars. Het was de ergste dag in het bestaan van het internaat.

‘Ik zou graag tot dan willen blijven, met het oog op Salima,’ zei Blaise rustig. ‘Ze zal naar de begrafenis willen gaan. Tot die tijd kunnen we wel in de B&B logeren.’

‘Ik zal tegen Simon zeggen dat hij morgenochtend klaar moet staan,’ zei Eric, die er afgemat uitzag. Hij moest vijftig leerlingen naar huis sturen, met hun verzorgers, en zijn internaat sluiten.

‘Mag ik op zijn minst eerst kennis met hem maken?’ vroeg Blaise. Ze klonk sceptisch.

‘Natuurlijk. Ik zal zorgen dat hij morgenochtend om negen uur in mijn kantoor is. Ik denk dat hij echt geweldig voor Salima zal zijn. In zekere zin zelfs beter dan Abby, hoewel ik haar ook heel graag mocht. Maar Simon is uitstekend opgeleid en buitengewoon deskundig. Hij heeft op Harvard gezeten. Hij heeft een master in het bijzonder onderwijs en ook nog één in de psychologie. Hij is hier net zolang als Abby hier was, en ik heb een onbegrensd vertrouwen in hem.’

‘Hij is een man,’ zei Blaise, die er erg ongelukkig uitzag. Daarna liet ze Eric alleen en liep terug naar het huisje. Salima sliep nog steeds en Lara was in een slaapzak op de bank gaan liggen. De vrouw wilde geen gebruik van Abby’s slaapkamer maken en was zelfs een beetje bang om daar te zijn. Blaise was van plan om bij haar dochter te gaan slapen.

In de keuken belde Blaise Charlie met haar mobiel en ze praatte zachtjes om niemand wakker te maken. Het laatste wat ze wilde, was dat Salima wakker werd en de hele nacht zou huilen.

‘Hoe gaat het?’ vroeg hij haar.

‘Het is een ramp. De enige verzorger die ze me voor haar kunnen meegeven, is een man. Ik weet niet hoe we dat tot een goed einde kunnen brengen.’

‘Je bedenkt wel iets. Misschien kun je in New York iemand vinden.’

‘Ja, misschien wel. Maar ik heb liever iemand van het internaat. Ik weet gewoon niet wat ik met een man aan moet. Ik ben daar niet op ingesteld.’ Ze was ervan overtuigd dat het niet zou werken.

‘Weet je al wanneer je terugkomt?’ Charlie klonk bezorgd.

‘De begrafenis is overmorgen. Tot die tijd logeren we in een B&B. Salima zal erheen willen. Ik zal morgen en overmorgen nog wegblijven, daarna kom ik weer werken.’

‘Prima. Maak je geen zorgen. Je kunt drie dagen wegblijven.’ Niet met Susie Quentin die klaarstaat om mijn plaats in te nemen en de leidinggevenden om haar vinger windt, dacht Blaise bij zichzelf. Het kwam allemaal zo slecht uit en bovendien zou Salima nu een maand of drie thuis zijn. Blaise zou geen rust meer krijgen met een mannelijke verzorger voor Salima die haar eerder hoofdpijn zou bezorgen dan dat hij haar tot steun zou zijn. ‘We houden contact,’ zei Charlie tegen haar, ‘en laat het me weten als ik iets voor je kan doen.’

‘Dank je, Charlie,’ zei Blaise en daarna hing ze op. Ze trok haar nachtjapon aan en glipte in bed bij Salima, die vast in slaap was.

Zodra Salima de volgende morgen wakker werd, begon ze weer te huilen. Blaise maakte een ontbijt voor haar klaar, wat ze niet wilde opeten, en ging zich daarna douchen en aankleden. Ze liet Salima bij Lara achter in het huisje en stond om negen uur in Erics kantoor om met Simon kennis te maken. Ze had Salima nog niet verteld dat Simon mee naar New York zou gaan. En zodra Blaise hem zag, zonk de moed haar nog meer in de schoenen. Simon Ward zag er netjes en fatsoenlijk uit, zijn haar was kortgeknipt en hij droeg een blazer, een spijkerbroek en een schoon en gestreken overhemd, én hij was lang, goed gebouwd en knap. Hij was een jaar of vijfendertig en had zwart haar en donkerbruine ogen. Hij was op-en-top een man, en ze kon het missen als kiespijn als hij ook nog eens verliefd werd op Salima, die een mooi meisje was. Hier zat ze niet op te wachten, vooral nu niet. Eric nodigde hen uit te gaan zitten en Simon zag er heel wat meer ontspannen uit dan Blaise. Hij voelde intens met haar verlies mee en zei dat hij wist hoe gehecht Salima aan Abby was geweest. Hij was bereid alles te doen wat in zijn vermogen lag om zowel moeder als dochter in deze moeilijke tijd bij te staan.

‘Ik ben bang dat dit niet werkt,’ zei Blaise eerlijk tegen Simon. ‘We zijn er niet op ingesteld om een man in huis te hebben. En wie moet haar aankleden? Ik vertrek om zes uur ’s morgens naar mijn werk en ben het grootste deel van de tijd op reis.’

‘Als ik haar kleren voor haar klaarleg, kan ze zichzelf aankleden,’ zei hij rustig. Hij voegde er niet aan toe dat ze dat op haar negentiende al jaren zelf had moeten doen. Maar hij wist dat Abby haar als een baby had behandeld en alles voor haar had gedaan. Op personeelsvergaderingen hadden ze daar vaak ruzie over gemaakt als ze hun cliëntenlast en de verschillende opvattingen daarover bespraken. Hij had gezegd dat ze Salima geen enkele dienst bewees door haar als een kind te behandelen. ‘Ik denk dat we er wel uit komen,’ zei hij begripvol.

Maar Blaise was niet overtuigd. Ze kon ontelbaar veel dingen bedenken die mis konden gaan. Ze trok een intens bezorgd gezicht.

‘Meer dan ons best doen kunnen we niet. Wilt u mij nog iets vragen?’ vroeg hij Blaise terwijl hij haar recht in de ogen keek.

‘Hoelang doe je dit werk al?’ vroeg ze, maar het zou niets uitmaken. Ze wilde geen man.

‘Acht jaar, sinds ik mijn diploma heb behaald. Ik ben tweeëndertig. Ik heb op Harvard gestudeerd. Ik heb een masterdiploma in bijzonder onderwijs en in psychologie. En mijn broer werd op zijn achttiende blind. Hij deed aan alpineskiën en trainde voor de afdaling op de Olympische Spelen. Hij liep een verwonding aan zijn hoofd op en verloor zijn zicht. In eerste instantie gaf hij overal de brui aan. Hij is twee jaar ouder dan ik en ik wilde niet dat hij het zou opgeven. Ik liet hem niet met rust tot hij zijn opleiding weer oppakte en zijn leven weer op de rails kreeg. Ik doe dit soort werk dus al heel wat jaren,’ zei hij met een klein glimlachje.

‘En waar is je broer nu?’ vroeg Blaise, die nieuwsgierig was geworden. Simon was in ieder geval welbespraakt en leek een aardige man. Hij zou goed gezelschap kunnen zijn bij dinertjes, maar de zorg voor haar dochter vertrouwde ze hem niet toe. Wat zou hij doen als ze in bad moest en er niemand zou zijn die kon helpen?

‘Mijn broer doceert Franse literatuur op Harvard. Mijn vader is hoofd van de faculteit natuurkunde en een soort verstrooide professor, en een uitvinder. Mijn broer staat nu veel meer met beide benen op de grond. Hij is getrouwd en heeft vier kinderen. Dus ik denk dat het achter zijn vodden aan zitten wel heeft gewerkt,’ zei Simon glimlachend.

Maar Blaise glimlachte niet. ‘En je moeder?’ Die vraag deed niet ter zake, maar door zijn verhaal, de broer die hij had geholpen en zijn verstrooide-professor-vader, was Blaise’ interesse gewekt. Het leek haar wel een boeiend groepje mensen.

‘Mijn moeder is dichteres. Ze is Française. Ze publiceert om de vijf à tien jaar bij onbekende uitgeverijtjes van gedichten die niemand wil lezen. Ze komt uit Bordeaux en was een leerling van mijn vader. Hij is tweeëntwintig jaar ouder dan zij. Hij was een verstokte vrijgezel toen ze elkaar ontmoetten en verliefd op elkaar werden. Een jaar later trouwden ze en ze zijn erg gelukkig samen. Ze zijn allebei tamelijk excentriek, maar ze kunnen het kennelijk uitstekend met elkaar vinden. Of de afgelopen vijfendertig jaar in ieder geval. Dat is dus mijn achtergrond. Wat vindt u ervan, miss McCarthy? Wilt u dat ik meega naar New York? Ik denk dat ik u en Salima behulpzaam kan zijn zolang het internaat dicht is. En ik ben een redelijk goede kok.’ In werkelijkheid had hij een opleiding bij Cordon Bleu in Parijs genoten en twee zomers tijdens zijn studie als souschef gewerkt, maar dat vertelde hij haar niet. ‘Ik zal mijn uiterste best doen.’

‘Veel keus hebben we niet,’ zei ze met een sombere blik in haar ogen. Ze kon niet in haar eentje voor Salima zorgen.

‘Ik denk dat Salima met wat begeleiding veel minder hulp nodig heeft dan u denkt.’ Als hij met hen meeging, was het zijn doel om Salima zo onafhankelijk mogelijk te maken. Dat wilde hij haar meegeven. In tegenstelling tot Abby, die haar te veel had beschermd.

Simon had Blaise niet op andere gedachten kunnen brengen toen ze Erics kantoor verliet, maar ze hadden echt geen andere keus. En terwijl Eric mee terugliep naar Salima’s huisje, vertelde hij dat Simons moeder niet zomaar een Française was, ze was ook een Rothschild en zijn grootvader een baron. En terwijl ze doorliep naar het huisje dacht Blaise weer over Simon na. Het was duidelijk dat hij intelligent was en knap en alles wat ze niet in haar huis wilde hebben. Ze waren twee vrouwen. Ze wilde niet dat een man voor Salima zorgde, of zelfs bij haar in de buurt kwam, wie zijn grootouders ook waren.

Zodra Simon uit Erics kantoor kwam, pakte hij zijn fiets en reed naar het dorp. Hij stopte bij een huis met een bouwvallige veranda aan de voorzijde en haastte zich naar binnen. Hij had tegen Megan gezegd dat hij haar daar zou ontmoeten. Ze gaf ook les op Caldwell en was de avond daarvoor uit het internaat vertrokken. Speelgoed lag overal verspreid. Ze woonde daar met haar man en drie zoons.

‘Doe je het?’ vroeg ze hem onmiddellijk met een bezorgde blik in haar ogen. Hij had haar gisteravond gebeld over het aanbod van Eric om met Blaise mee naar New York te gaan.

‘Ja,’ zei hij zachtjes. Hij stond in de keuken, waar het een rommeltje was. Ze had de ontbijtborden nog niet opgeruimd. En ondanks het feit dat ze getrouwd was, was hij al drie jaar verliefd op haar. ‘Ik heb geen andere keus. Ik heb dat werk nodig. En zij heeft hulp nodig.’ Hij keek Megan wanhopig aan. ‘We komen geen stap verder, Meg. Jij zei dat je zou gaan scheiden. Dat is de enige reden waarom ik hierin verzeild ben geraakt. Als ik had verwacht dat je bij hem zou blijven, zou ik er nooit aan zijn begonnen.’

‘Ik was het van plan, maar toen ging zijn broer dood, hij raakte zijn werk kwijt en zijn moeder werd ziek. Wat verwacht je dan van me?’ Tranen liepen over haar wangen. ‘Ik vind dit ook niet fijn, maar ik kan hem niet kapotmaken door bij hem weg te lopen.’

‘Je maakt mij kapot. Ik heb nooit in een situatie als deze terecht willen komen. Het is niet eerlijk. Ik ben dat stiekeme gedoe beu terwijl jij me vertelt hoe ellendig je je bij hem voelt en niet bij hem weggaat. En een dezer dagen komt hij erachter en ruimt ons allebei uit de weg. Of alleen mij. Of jou, wat nog erger zou zijn. Ik hou van je, Meg. Maar ik ben niet van plan om jou van hem af te pakken. Je hebt al eerder tegen me gezegd dat je bij hem weg zou gaan. Dat heb je tot nu toe niet gedaan. Het is op een ontzettende warboel uitgedraaid met al dat stiekeme gedoe van ons en dat gelieg tegen hem terwijl jij de zaak traineert. Dat was het plan niet. Als je ons wilt, zul je jezelf uit deze warboel moeten losmaken zodat wij met een schone lei kunnen beginnen.’ Het ging al drie jaar zo. ‘Misschien is het voor ons allebei goed als we drie maanden uit elkaar gaan. Zoals het nu gaat, is het zo deprimerend.’ Hij kon haar ’s avonds of in het weekend niet bellen. Haar man of haar kinderen waren dan in de buurt, en ze konden alleen maar een paar uur bij elkaar zijn in motels in een stad verderop. Het was ordinair en goedkoop. Hun relatie was begonnen toen Megan drie jaar geleden een baan op het internaat had gekregen en hem had verteld dat ze zou gaan scheiden. Ze sloeg nu haar armen om hem heen en snikte.

‘Ik wil niet dat je weggaat. Laat me hier niet alleen achter, Simon. Ik ga kapot als ik je nu kwijtraak.’

‘Nee, niet waar. Of doe er dan wat aan. Ik kan er niet tegen om te horen dat hij zoveel drinkt en je alle hoeken van de kamer laat zien. Meg, ik word er knettergek van.’

‘Ben je verliefd op Blaise McCarthy?’ vroeg ze terwijl ze met bange ogen naar hem opkeek.

Hij schudde zijn hoofd. ‘Nee. Ik ken haar nog maar net. Ze is een grote ster, Meg. Ze wil niet eens dat ik met haar meega. Ze wil een vrouw, maar ik ben de enige verzorger die wil en kan meegaan. Ik heb medelijden met haar en ik zou Salima graag uit die cocon willen bevrijden die Abby om haar heen heeft geweven en die haar verstikt.’ Maar het ging nu niet om Abby, en ook niet om Blaise. Het ging om Meg en de clandestiene relatie die ze nu drie jaar met elkaar hadden. Ze zat nog steeds verstrikt in haar huwelijk en scheen zich er niet uit los te kunnen rukken. En als ze dat niet deed, dan trok hij de stekker eruit. Hij zei het al maanden tegen haar. En dat het internaat dichtging, was een ingreep van de Voorzienigheid geweest. Hij had tijd nodig om weer op adem te komen. Hij had het gevoel te stikken in de situatie waarin ze nu zaten. ‘Ik moet nu echt weg, Meg. Ze wachten op me. Ik geloof dat we vannacht in de B&B logeren. Morgen na de begrafenis vertrekken we naar New York. Als jij hier vertrekt, zie ik je daar wel.’

‘Ik kan niet weg,’ zei ze terneergeslagen. ‘Ik moet mijn schoonmoeder naar de chemo brengen.’

Hij zei het niet, maar hij vond het wel best en wilde nu afscheid van haar nemen. Althans voor de komende paar maanden, totdat ze besloten had wat ze wilde. Hij wilde de relatie niet voortzetten zolang ze getrouwd was.

‘En hij is vanavond thuis, dus kan ik de deur niet uit. Bel je me wel vanuit New York?’ vroeg ze. Ze klonk weer wanhopig. Ze had niet verwacht dat dit zou gebeuren, of dat hij zo snel zou weggaan.

Maar hij had haar er al een tijdje voor gewaarschuwd. En dat het internaat dichtging, gaf hem de adempauze die hij nodig had. Hij hield van haar, maar hij voelde zich een hufter die in ’t geniep met haar scharrelde en met haar afsprak in motels. Drie jaar was al veel te lang voor deze verhouding. ‘Ik weet het niet,’ zei Simon eerlijk in reactie op haar vraag of hij wilde bellen. ‘Ik twijfel eraan of ik dat moet doen. En wanneer zou ik je dan moeten bellen? ’s Avonds is hij thuis en de rest van de tijd zijn de kinderen hier.’ Alles was verkeerd aan hun situatie en dat wisten ze allebei. Simon was nog nooit van zijn leven in zo’n relatie verzeild geraakt en wilde dat ook nooit meer. En dat hij van haar hield, maakte het alleen maar erger voor hem.

‘Je kunt me toch bellen als ze op school zitten,’ smeekte ze hem.

‘Dan zal ik met Salima bezig zijn,’ zei hij terwijl hij naar de deur liep. Hij wierp nog een laatste blik op haar, niet wetend of hij haar ooit nog zou zien, en tranen stonden ook in zijn ogen. ‘Ik hou van je, Meg. Het spijt me,’ zei hij, en toen vertrok hij. Hij liep snel het trappetje af, stapte op zijn fiets en reed terug naar Caldwell waar Blaise en Salima op hem zouden zitten wachten. En hij had het gevoel dat zijn hart brak terwijl hij zo snel mogelijk de trappers liet ronddraaien.

5

Toen Simon terug op het internaatsterrein was en bij Salima’s huisje arriveerde, zaten Blaise en Salima op hem te wachten. Blaise was wat geïrriteerd omdat Simon een halfuur was verdwenen, maar ze zei er niets over terwijl hij de zwaarste tassen en koffers in de auto laadde. De meeste kleren van Salima bevonden zich in haar huisje, ook de favoriete, maar Blaise had geen idee wat Salima in de stad wilde aantrekken, dus dacht ze dat het maar het beste was om alles mee te nemen. Daardoor was de auto van Blaise nu tjokvol. Veel plaats om te zitten was er niet meer, ze konden er nog maar net bij. Voordat ze vertrokken, bedankte Blaise Lara voor alles.

Tijdens Simons afwezigheid had Blaise aan Salima uitgelegd dat hij met hen meeging naar New York, omdat Eric niemand anders had kunnen vinden. Salima had tegengesputterd, maar toen ze voelde dat ze kansloos was, begon ze wanhopig te snikken. Haar leven was van de ene op de andere dag in een nachtmerrie veranderd.

Voordat ze vertrokken, dook Eric nog bij Salima’s huisje op om hun het beste te wensen en hun te beloven dat hij hen op de hoogte zou houden. Iedereen maakte zich ernstige zorgen dat er kinderen ziek zouden worden, en Eric zei toe hen te berichten zodra hij wist wanneer het internaat weer openging. Voorlopig was dat nog onduidelijk, behalve dan dat het ergens in januari na de kerstvakantie zou zijn, wat het verstandigste was in verband met de quarantaine. Het leek Blaise een eeuwigheid ver weg.

De hele ochtend waren er ouders bij het internaat aangekomen om hun kinderen op te halen en Blaise was een van de laatsten die het terrein verliet. Ze zeiden alle drie niets terwijl ze de korte afstand naar de B&B reden waar Blaise voor één nacht twee kamers had gereserveerd. Zij en Salima zouden een kamer met een tweepersoonsbed delen, en Simon had een soortgelijke kamer voor zichzelf. Het waren de beste twee kamers in het huis. Toen ze bij de B&B aankwamen, begeleidde Blaise Salima naar boven naar hun kamers. Die waren niet groot maar wel mooi, en Salima zei dat ze daar de hele dag wilde blijven.

‘We zullen toch de deur uit moeten om te eten,’ zei haar moeder voorzichtig terwijl Salima het bed ontdekte, erop ging zitten en haar hoofd schudde.

‘Ik heb geen honger,’ zei ze en ze begon weer te huilen. Het zou een lange dag in die piepkleine kamer worden. Simon verscheen even later en stelde voor om voor de lunch naar Peterson’s te gaan. Salima hoorde hem alleen maar aan en schudde haar hoofd. Hij wisselde een blik met Blaise, knikte en vertrok weer.

Een halfuur later kwam hij terug met overheerlijk belegde sandwiches van versgebakken brood, een zak fruit en wat kaas die hij bij een delicatessenwinkel in de buurt had gekocht. Hij was ervan op de hoogte dat Salima haar calorieën en koolhydraten in de gaten moest houden en alleen suikervervangers gebruikte, omdat ze vanwege haar diabetes voorzichtig moest zijn met koolhydraten en zoetigheden. En ze probeerde ook op haar gewicht te letten. Maar Salima nam er nauwelijks een hap van en Simon en Blaise aten hun sandwiches buiten op.

‘Ze moet iets eten,’ zei Blaise, die er bezorgd uitzag. De sandwiches waren heerlijk en ze aten ze met smaak op terwijl ze met elkaar praatten. Ze was dankbaar dat hij wat te eten had gehaald. Salima had die ochtend ook nauwelijks ontbeten, maar ze moest verantwoordelijk omgaan met wat ze at en mocht eigenlijk geen maaltijden overslaan. Sinds haar moeder was gearriveerd, de vorige dag, had ze niet meer dan het hoogstnoodzakelijke gegeten. Ze was te verdrietig.

‘Ze gaat wel weer meer eten als ze honger krijgt,’ zei hij rustig. ‘Er is te veel gebeurd. Het zal haar goeddoen om morgen weer thuis te zijn. De begrafenis zal een harde dobber voor haar worden.’ De rest van de dag bracht Simon Salima af en toe rustig wat te eten. Ze at het op maar zei geen woord tegen hem.

De begrafenis de volgende dag was meer dan een harde dobber. Toen ze met z’n drieën naar het kerkje gingen dat net buiten het dorp lag, bleken alle leraren van Caldwell en Abby’s jeugdvrienden en -vriendinnen aanwezig. En haar moeder werd onbedaarlijk snikkend in een rolstoel de kerk in gereden. Abby’s kist stond voor het altaar en het was een bloemenzee in de kerk. Blaise begeleidde Salima naar een kerkbank. De priester sprak gloedvol over Abby, die hij al vanaf haar vroegste jeugd kende, en je kon in de hele kerk mensen horen huilen. Salima zat voortdurend te snikken, tot het moment waarop ze had afgesproken het ‘Ave Maria’ te zingen. Blaise begeleidde haar naar het orgel. Lijkbleek en trillend stond Salima daar en ze ontroerde iedereen met haar ongelofelijk zuivere, hartverscheurende stem.

Met hulp van Blaise bleef ze onderweg naar buiten bij Abby’s moeder staan om even met haar te praten. Salima omhelsde de vrouw toen die haar met tranen in haar ogen bedankte voor het zingen, en het enige wat de twee konden doen was elkaar vasthouden en huilen. Daarna leidde Blaise haar weer naar de auto. Ze moest op de achterbank zitten tussen haar kleren en tassen vol spullen waarmee de auto was volgeladen. Simon schoof voorin op de stoel naast de bestuurder, maar hij bood wel aan te rijden.

‘Het is oké, ik red het wel,’ zei Blaise zachtjes. Het was twaalf uur toen ze zich op weg naar New York begaven, na de begrafenis van de jonge vrouw van wie Salima zoveel had gehouden. De stilte in de auto was oorverdovend, en toen ze de snelweg naar het zuiden op reden, was alleen Salima’s gesnik te horen. Het zouden drie heel lange uren worden, en de komende drie maanden zouden nog langer worden.

Simon zei niets terwijl hij uit het raam naar de rode bomen staarde en aan Megan dacht, en Blaise zette de radio aan om het geluid van Salima’s snikken te overstemmen. Ze had willekeurig een zender uitgezocht en was zich er vaag van bewust dat er gospelmuziek uit de speakers kwam. Ze reden verder, alle drie in gedachten verzonken. Blaise werd bang bij de gedachte aan de komende maanden. Tot nu toe had Simon niets anders gedaan dan zich tactvol afzijdig houden terwijl Salima zich vastklampte aan de arm van haar moeder. Ze had geen behoefte aan iemand anders.

Terwijl Blaise reed en zat te denken aan het werk dat ze moest doen als ze terug was, klonk er ineens een zacht geluidje vanaf de achterbank. Salima had een van de gospels herkend en zong zachtjes mee. Haar stem werd harder toen het koor zich bij de solist aansloot en Salima haalde met gemak alle hoge noten. Simon draaide zich in zijn stoel om en staarde haar aan. Hij had van zijn leven nog nooit zo’n stem gehoord als die van haar. Haar vertolking van het ‘Ave Maria’ op Abby’s begrafenis was ontroerend en mooi geweest, en meer ingetogen, maar in de auto liet ze haar stem de vrije loop alsof het een bevrijding voor haar was. Ze zong de volgende twee liederen ook met de radio mee. Ze luisterde soms graag naar gospelsongs, en zij en Abby hadden dan vaak zitten dollen als Salima haar stem torenhoog had laten klinken, precies zoals ze nu ook deed. Het was een soort onderbreking van de droefheid die ze voelde, maar daarna viel ze weer stil. Simon was vol ontzag voor wat hij zojuist had gehoord.

‘Ik wist niet dat je zo mooi kon zingen,’ zei hij verbaasd. En toen herinnerde hij zich vagelijk dat ze bij het internaatskoor had gezongen en daarmee was gestopt toen ze naar de universiteit ging.

‘Ik zat vroeger in het koor,’ bevestigde ze zijn herinnering. ‘Miss Mayberry heeft geen muzikaal gehoor,’ zei ze op een licht ironische toon.

Hij lachte. ‘Dat verklaart sommige uitvoeringen die we op het internaat hebben gehoord. Heb je ooit les gehad?’ Ze schudde haar hoofd. ‘Misschien zou je dat eens moeten doen.’ Op Erics verzoek had hij die ochtend de universiteit voor haar gebeld om te vertellen wat er was gebeurd en dat het internaat drie maanden dichtging. Ze hadden erin toegestemd dat ze in New York zelfstandig les zou kunnen nemen en daar dan studiepunten voor de universiteit voor zou krijgen. ‘Dat is misschien wel een leuke manier om studiepunten te verwerven. Heel wat leuker dan met wiskundelessen.’

‘Ik wil geen zangles,’ zei ze. Blaise voelde dat ze hem niet mocht. Ze had zelf ook zo haar twijfels bij hem. Hij leek erg aanmatigend en zelfverzekerd. Hij was beleefd maar erg aanwezig, en omdat hij een man was en zeker van zichzelf, kreeg Blaise het gevoel dat hij haar voortdurend onder druk zette. Ze vermoedde dat Salima dat ook zo voelde. Hij had overal een mening over en hij was niet bang om die te ventileren. En in Erics kantoor had hij al tegen Blaise gezegd dat hij dacht dat Salima minder afhankelijk moest worden nu Abby er niet meer was. Blaise wilde niet dat hij te veel druk op haar dochter legde, vooral nu niet. En ze verwachtte dat Salima’s rouwproces om haar zachtaardige verzorgster heel veel tijd in beslag zou nemen. Simon probeerde haar nu al uit haar tent te lokken.

Niemand in de auto zei de volgende drie uur nog wat. Blaise had het gevoel dat het de langste autorit van haar leven was, en toen ze zich even naar Salima omdraaide, zag ze tot haar opluchting dat ze in slaap was gevallen. Ze was uitgeput door de emoties van de afgelopen twee dagen en door haar onophoudelijke gesnik.

‘Het komt wel weer goed met haar,’ zei Simon zachtjes in een poging haar gerust te stellen.

Blaise keek hem aan alsof ze hem niet geloofde. ‘Het zal heel lang gaan duren,’ zei ze bedroefd en ze vroeg zich af of ze ooit weer zo iemand als Abby zouden vinden. Simon was niet wat ze in gedachte had, als docent misschien, maar niet als het soort begeleider dat Abby was geweest, koesterend en liefdevol en Salima tegen alles beschermend. Simon was echt een vent en kwam bij haar over als een olifant in een porseleinkast. Ze keek er niet naar uit om de komende drie maanden onder één dak met hem te moeten wonen en hoopte dat Eric iemand anders zou vinden. Ze had hem gevraagd om naar een vrouw te blijven zoeken.

‘We moeten haar bezig zien te houden,’ reageerde Simon. Hij keek uit het raam terwijl ze de brug op reden die hen naar het noorden van Manhattan zou brengen. Hij was daar al een jaar niet meer geweest en had zich niet gerealiseerd hoe erg hij de stad had gemist. Hij was in Boston opgegroeid terwijl zijn vader op Harvard lesgaf, maar daar ging hij ook nog maar zelden naartoe. Hij was bijna voortdurend op het internaat gebleven en de afgelopen drie jaar had hij al zijn vrije tijd met Megan doorgebracht, de laatste tijd vooral in goedkope motels. Hij werd er neerslachtig van als hij eraan dacht. Ineens zag hij in dat hij met haar toch wel een laag-bij-de-gronds leven had geleid terwijl hij wachtte tot ze haar man zou verlaten. En hij verdacht haar er nu sterk van dat ze dat nooit zou doen. Hij was dankbaar dat hij de kans had gekregen om naar New York te gaan en even een adempauze te nemen. Hij dacht nog steeds aan haar en hoe erg hij haar nu al miste toen Blaise voor het gebouw parkeerde waarin ze woonde. Simon staarde met een wezenloze blik uit het raam, nog steeds aan Meg denkend.

‘We zijn er,’ zei Blaise vastberaden om zijn aandacht te trekken, en Salima kwam op de achterbank in beweging.

De conciërge begon hun bagage uit te laden. Hij herkende Salima onmiddellijk maar de man had hij nog nooit gezien. Ze zagen er als een wonderlijk allegaartje uit toen ze een paar minuten later met alle spullen van Salima het gebouw in liepen. Blaise vroeg of de conciërge haar auto naar de garage wilde brengen, waarna Salima haar moeders arm vastpakte zodat die haar kon leiden. Zonder Simon aan te sporen, zag Blaise dat hij de conciërge een fooi gaf, waarna de man tegen zijn pet tikte. Ze was blij dat Simon er zelf aan had gedacht. ‘Dank je,’ zei ze tegen hem. Simon leek ervan te schrikken. Het was voor hem de normaalste zaak van de wereld om dat te doen. Voor Blaise was het een bewijs dat hij goed was opgevoed en deed wat gepast was. Hij wist ten minste hoe en wanneer je een fooi moest geven. Dat was al één zorg minder. Hij maakte zich verder verdienstelijk door alle tassen en koffers naar het appartement te brengen terwijl Salima daar op de tast haar weg zocht om weer aan het huis te wennen. Ze was er veel minder vertrouwd en op haar gemak dan op het internaat – ze kwam niet vaak naar huis.

Blaise liet Simon zien waar Salima’s kamer was zodat hij al haar bagage daarheen kon brengen. Er was nauwelijks ruimte voor alles in de kleine zonnige kamer die meestal leegstond.

Ze wees hem ook haar suite, zodat hij haar tas daar neer kon zetten, en daarna liep ze voor hem uit naar de keuken en begeleidde hem naar een van de kamertjes daarachter, de dienstbodekamers die ze nooit gebruikte. Ze keek naar zijn grote lijf en lange benen, en naar het smalle bed, en besefte ineens hoe ongeschikt het voor hem zou zijn, maar ze had niets anders behalve haar eigen kamer en die van Salima.

‘Sorry. Ik ben me ervan bewust dat deze kamer wel erg klein voor je is. We zijn niet ingesteld op logés.’ En nog minder op mannen, voegde ze er bijna aan toe, maar ze zei het niet. Maar hij zag er volkomen content uit terwijl hij zijn twee tassen neerzette en zijn laptoptas op het bed gooide.

Zonder zijn computer ging hij nooit ergens heen. ‘Ik ben in een vorig leven vast monnik geweest. Ik heb geen problemen met kleine ruimtes. Mijn kamer op Caldwell is niet veel groter dan deze,’ zei hij met een ongedwongen glimlach.

Ze was opgelucht. Hij was tenminste niet veeleisend. Ze had verwacht dat hij een rolberoerte zou krijgen bij het zien van het kamertje. Als Blaise op reis was, zou de huishoudster nu in het andere kamertje moeten slapen, zodat er een vrouw in huis was om Salima te helpen met in bad gaan en aankleden.

‘Bedankt dat je er zo vriendelijk op reageert,’ zei Blaise zachtjes terwijl ze terug de keuken in liepen.

‘Heb je er bezwaar tegen als ik zo nu en dan kook?’ vroeg hij terwijl hij in de fantastische keuken om zich heen keek. Het was alsof zijn droom werkelijkheid werd.

‘Dat hoeft niet,’ zei Blaise, die hem verbijsterd aankeek. ‘Mijn huishoudster maakt altijd van alles klaar wat we kunnen opwarmen. Ik kom vrij laat uit mijn werk, ik heb geen tijd om te koken. Als ik in m’n eentje ben, eet ik meestal alleen een salade, of ik neem de moeite niet eens. En we kunnen eten bestellen.’ Ze was niet in zijn kookkunsten geïnteresseerd. Hij was hier om Salima te helpen en niets anders.

Hij reageerde niet op wat ze had gezegd. Hij knikte alleen maar en liep achter haar aan naar Salima’s kamer.

‘Heb je hulp nodig bij het ophangen?’ vroeg hij aan Salima. Ze zat op haar bed en zag er mistroostig uit. ‘We kunnen ze gesorteerd op type en kleur ophangen. Ik kan kaartjes in braille voor je op de hangertjes plakken. Ik heb mijn machine bij me. Dan kun je ze zelf uit de kast halen en jezelf aankleden,’ zei hij behulpzaam. Beide vrouwen leken geschokt.

‘Ze hoeft zich niet zelf aan te kleden,’ zei Blaise met een afkeurende blik. ‘Mijn huishoudster helpt haar er wel mee. En ik doe het in het weekend.’ Dat begon niet best, maar Simon zag er onverstoorbaar uit.

‘Laten we dan op zijn minst de toiletartikelen van kaartjes voorzien, zodat je ze niet door elkaar haalt en je tanden niet met het verkeerde spul poetst.’ Hij klonk behoorlijk volhardend, maar het leek Blaise ook wel verstandig. Salima snauwde hem echter onmiddellijk af.

‘Abby doet tandpasta op mijn borstel.’ Ze vertelde hem niet dat Abby zelfs af en toe haar tanden poetste. Ze wist dat dat ontzettend zwak zou klinken.

‘Ik denk dat je dat best zelf kunt doen,’ zei Simon rustig en hij oefende met zijn voorstel voorzichtig druk op haar uit. Maar het beviel Salima niet, en Blaise ook niet. Het laatste wat ze wilde, was dat hij Salima van streek zou maken en een oorlog tussen hen zou ontketenen.

Later nam Blaise hem mee naar haar werkkamer, die aan haar slaapkamer grensde, zodat hij wist waar hij haar kon vinden. Daar bracht ze het grootste deel van haar tijd door als ze thuis was. En ze keek hem recht in zijn ogen zodra ze alleen waren. ‘Ik denk dat één ding onmiddellijk duidelijk moet zijn. Je bent hier niet om onrust te stoken. Het enige wat we doen is Salima helpen om deze ongelofelijk moeilijke periode in haar leven door te komen zonder de vrouw van wie ze hield en op wie ze zich verliet, totdat ze terug naar het internaat gaat. We gaan het wiel niet opnieuw uitvinden.’

‘Ik geloof dat in dit geval het wiel nog helemaal niet is uitgevonden,’ zei Simon net zo vastberaden terwijl hij haar ook strak aankeek. ‘Abby en ik hadden zeer verschillende opvattingen over van alles. Misschien komt dat door het verschil tussen mannen en vrouwen, maar ik vind dat onafhankelijkheid uitermate belangrijk is. Salima is negentien jaar, geen twee, en ze moet weten hoe ze voor zichzelf kan zorgen. Stel dat ze op een dag op zichzelf wil gaan wonen, wat dan? Ze kan niet eeuwig op Caldwell blijven. Ze moet worden voorbereid op die dag. En nu Abby er niet meer is, lijkt dit het juiste moment om ermee te beginnen.’

‘Ze gaat nooit op zichzelf wonen,’ zei Blaise nog vastberadener. Daar had ze al voorzieningen voor getroffen. Salima zou altijd iemand hebben die voor haar zorgde.

‘Je weet maar nooit,’ zei Simon. ‘Mijn broer zei hetzelfde. Hij woonde na het ongeluk verscheidene jaren bij mijn ouders thuis. Mijn moeder pamperde hem, net zoals Abby met Salima heeft gedaan. Nu heeft hij een baan, een vrouw, vier kinderen en draagt de zorg voor het hele gezin. Wat ze ook gaat doen, of welke voorzieningen je ook voor haar treft, Salima zal toch verschillende vaardigheden onder de knie moeten krijgen. En dat zal haar ook een beter gevoel over zichzelf geven,’ zei hij. Hij hield voet bij stuk.

‘Ze heeft een prima gevoel over zichzelf. Waar ze een rotgevoel over heeft is dat ze Abby kwijt is. Laten we het niet nog moeilijker voor haar maken.’ Simon zei verder niets en knikte alleen maar, om de vrede te bewaren. En Blaise kon zien dat ze hem niet had overtuigd en dat ontmoedigde haar. Ze had het gevoel alsof ze in haar eigen huis tegen de stroom in moest zwemmen en dat beviel haar helemaal niet. Hij bevond zich niet meer op Caldwell, hij bevond zich in haar huis en ze verwachtte dat haar wil daar wet was. En ze kreeg zo langzamerhand sterk het gevoel dat Simon zich niets aantrok van andermans regels. Hij was beleefd en zorgzaam, maar hij hield zijn eigen ideeën erop na, en dat waren niet de hare.

Hij ging daarna weer even bij Salima langs. Na een paar minuten liet ze hem haar tassen voor haar uitpakken en vertelde hem waar ze alles wilde hebben. Hij ontdekte dat haar kasten thuis zo goed als leeg waren, waardoor het tot hem doordrong dat ze daar maar zelden was. Caldwell was haar thuis geworden en hij vroeg zich af of Blaise zou proberen haar daar te houden, of ergens anders op een vergelijkbare plek als ze wat ouder zou zijn. Simon vond dat rampzalig voor Salima en ontzettend zonde. Ze had een goed stel hersenen en was tot veel meer in staat dan anderen tot nu toe van haar hadden verwacht, vooral Abby. Hij wilde geen kwaadspreken over de doden, en hij had haar graag gemogen, maar hij vond nu dat ze Salima mettertijd tot een invalide zou hebben gemaakt. Hij begon zo langzamerhand te denken dat het een zegen was dat Abby uit haar leven was verdwenen. Ontegenzeggelijk zou alles wat hij voor haar in gedachte had totaal anders zijn, en het zou zelfs af en toe pijnlijk voor haar zijn om te veranderen van totaal afhankelijk naar onafhankelijk. En het was niet moeilijk om te zien dat Blaise niet met hem zou meewerken. Hij zou het in zijn eentje moeten klaarspelen. En hij was van plan dat in de komende drie maanden ook te proberen. Hij was niet bang om deining te veroorzaken. Het zou uiteindelijk in Salima’s voordeel zijn, ook al begreep zij noch haar moeder dat nu.

Hij zette Salima’s spraakgestuurde computer op het bureautje en sloot hem aan. Ze kon de computer commando’s met haar stem geven en een mechanische stem kon reageren en alles voorlezen wat ze wilde. Blaise had haar altijd de modernste hulpmiddelen gegeven, en ze was voortdurend op zoek naar nieuwe apparatuur. Salima gebruikte een softwareprogramma dat OpenBook heette, met een scanner die haar mail en studieboeken voor haar voorlas. En ze had iets wat Oratio heette waardoor ze een BlackBerry kon gebruiken. Alles wat Salima had was het beste van het beste, dankzij haar moeder, en dat wist ze. En het viel Simon ook op dat er een uitstekende stereo-installatie in haar kamer stond. Ze had de duurste apparatuur, allerlei hulpmiddelen en de nieuwste technische snufjes tot haar beschikking, maar haar tanden poetsen kon ze nog steeds niet alleen. Simon wilde daar verandering in brengen zodra het maar kon, in haar eigen belang.

Toen hij haar kamer verliet, was alles piekfijn in orde. Ze zette muziek op en wilde een paar vriendinnen van het internaat e-mailen om te horen hoe het met hen ging. Ze hield van haar moeder, maar ze vond het afschuwelijk om thuis te zijn. En ze begon Simon zelfs nog afschuwelijker te vinden. Hij begreep nergens wat van.

Simon liep terug naar zijn eigen kamer en borg zijn spullen op.

Even later verscheen hij onverwachts in de deuropening van de werkkamer van Blaise. Ze keek verbaasd op. Het was raar om een man in haar huis te zien. Ze vroeg zich tegenwoordig vaak af hoe ze met Harry had kunnen samenleven, of hoe ze had gedacht met Andrew te trouwen en met hem in één huis te wonen. Het idee sprak haar helemaal niet meer aan, en het feit dat Simon bij haar in huis was nog minder. Hij voelde voor haar als een indringer, en ook voor Salima.

‘Wil je een kop thee?’ vroeg Simon haar. Ze schudde haar hoofd en wilde tegen hem zeggen dat hij niet naar haar werkkamer hoefde te komen tenzij ze hem riep of als er een probleem was. Niemand had haar in jaren in haar eigen huis een kop thee aangeboden. Niet sinds ze met Harry was getrouwd, en toen hadden ze personeel gehad en dat was meer dan tien jaar geleden. De huishoudster die ze nu had, deed alleen de was, maakte schoon en zette eenvoudige maaltijden voor haar klaar in de koelkast. Ze bood haar nooit thee aan en het zou niet eens bij haar opkomen. Als Blaise thee wilde, dan zette ze die zelf wel. Ze verwachtte niet dat Simon haar bediende, net zomin als ze verwachtte dat hij voor hen zou koken, ook al had hij het aangeboden. Het enige wat ze van hem verlangde, was zorgen dat Salima blij en gelukkig werd, wat er ook voor nodig was, en dat hij bij haar, Blaise, uit de buurt bleef. Hoeveel ze ook van Salima hield, nu ze hier was met haar onvermijdelijke behoeftes, en met Simon er ook nog bij, voelde Blaise zich belaagd in haar eigen huis, en ze waren hier nog geen twee uur.

Haar gezicht sprak boekdelen en Simon trok zich onmiddellijk terug.

Blaise ging een uur later kijken hoe het met Salima was. Ze lag op haar bed naar muziek te luisteren en aan Abby te denken. Tranen rolden over haar wangen. Blaise ging naast haar op het bed zitten, aaide haar over haar hoofd en gaf haar een kus.

‘Hoe is het nou?’ vroeg Blaise, maar ze zag wel dat het niet goed ging.

‘Vreselijk. Ik mis haar zo verschrikkelijk.’

Blaise wist dat dat altijd zo zou blijven. Een band zoals zij hadden gehad, was onvervangbaar, ook al zouden ze mettertijd een andere vakkundige begeleidster vinden. Ze had oprecht van Abby gehouden. ‘Ik weet het, schat. Zolang je hier bent, moeten we maar wat leuke dingen doen. Ik zal morgen proberen kaartjes voor een concert te bemachtigen.’

‘Ik wil helemaal niets doen,’ zei Salima bedroefd. ‘En ik haat Simon. Hij is onuitstaanbaar.’

‘Ja, misschien wel. Hij lijkt naar mij toe ook een beetje opdringerig, maar dit is allemaal nieuw voor hem, het appartement, wij, dat belachelijk kleine kamertje dat we voor hem hebben. Ik denk dat hij alleen maar probeert behulpzaam te zijn. En hij is een man. We zijn hier geen mannen gewend.’ Blaise glimlachte naar haar. Waarom zouden ze zich vanwege hem op de kast laten jagen? Dat had geen zin, hoewel zij zich ook aan hem ergerde. Ze had altijd van haar rustige huis genoten, en Salima’s aanwezigheid was alleen al een enorme verandering voor haar. En met Simon er ook nog bij was het een gigantische ontwrichting.

‘Waarom kan het niet zonder iemand erbij?’ zei Salima verdrietig. Ze klonk als een vijfjarige, niet als iemand van negentien. ‘Jij kunt toch wel voor me zorgen?’ zei ze hoopvol.

Blaise voelde zich onmiddellijk schuldig. ‘Je weet toch wel dat ik moet werken? Of was je dat vergeten? En ik ben voortdurend op reis. Wat zou jij dan moeten als ik voor een reportage op pad word gestuurd? Je hebt iemand nodig die bij je blijft.’ Blaise kon zich niet voorstellen dat zíj tandpasta op Salima’s tandenborstel zou doen. Salima zou nu kunnen leren om dat zelf te doen, daar was ze groot genoeg voor, blind of niet. Het was het enige wat Simon tot nu toe had gezegd waarmee Blaise het eens was. Salima was eraan gewend dat alles voor haar werd gedaan. Abby had alles gedaan.

Blaise kuierde die avond om een uur of acht naar de keuken. Ze hadden geen van allen avondeten gehad en ze had geen trek. Simon zat met zijn computer aan de keukentafel en keek op toen ze binnenkwam. Megan had hem net een e-mail gestuurd waarin ze hem vertelde hoe erg ze hem miste en hoe verdrietig ze was. Dat was hij ook, maar hij had besloten de mail niet te beantwoorden. Hij zette zijn computer uit en keek naar Blaise.

‘Zal ik wat te eten voor jullie maken?’ bood hij aan terwijl hij opstond. Hij had het gevoel dat hij iets voor haar moest doen, en Salima had hem duidelijk gemaakt dat ze niet wilde dat hij bij haar in de kamer kwam, dus kon hij nergens heen, behalve naar de piepkleine dienstbodekamer, maar daar kon hij nergens goed zitten. Dus had hij zijn computer op de keukentafel gezet.

‘Ik denk dat ik een pizza bestel of zo,’ zei Blaise vaagjes. Daar hield Salima ten minste van en misschien at ze dan wat. ‘Of sushi.’

‘Wat dacht je van een omelet? Of pasta? Ik kan die wel even snel in elkaar draaien.’

Een omelet klonk goed, maar dat wilde ze niet toegeven, dus schudde ze haar hoofd. ‘Laat maar, voor ons is het goed,’ hield ze vol. Ze ging pizza bestellen en hij ging er maar niet verder op in. Ze vroeg hem wat hij wilde en hij zei dat hij een grote wilde met alles erop en eraan behalve ansjovis, wat haar ook goed in de oren klonk. Voor Salima bestelde ze een kleine pizza margarita, en toen alles arriveerde riep Blaise haar. Salima kwam uit haar slaapkamer en ging aan de keukentafel zitten. Simon keek toe terwijl haar moeder een punt voor haar op een bord legde en dat voor haar neus zette. En zonder een woord te zeggen aten ze met z’n drieën hun pizza op.

Na het eten ging Salima terug naar haar kamer en niet lang daarna kroop ze in bed. Blaise had tegen Simon gezegd dat ze zelf Salima’s insulinepompje zou controleren, dus ging hij niet naar haar slaapkamer om nog even te kijken hoe het met haar was. Nog lang daarna zag Simon het licht in de werkkamer van Blaise branden, maar hij stoorde haar niet. Hij bleef een tijdje achter zijn computer zitten, las nog twee e-mails van Megan die hoe langer hoe wanhopiger klonken, beantwoordde die niet, en ging ten slotte naar bed. Het was een lange, zware dag geweest. En hij was zich er terdege van bewust hoe onwelkom hij in dit huis was.

Toen de volgende morgen om vier uur de wekker afging, voelde Blaise zich gebroken. De afgelopen dagen eisten hun tol. Het schokkende nieuws van Abby’s dood, haar begrafenis, het internaat dat dichtging, Simon in huis, en Salima voor wie de komende paar maanden moest worden gezorgd, het was allemaal overweldigend voor haar. Het enige waar ze dankbaar voor was, was dat Simon alles wist van wat er nodig was voor Salima’s bloedwaardemetingen, het in de gaten houden van haar insulinepomp, die ’s nachts controleren, en de omgang met haar diabetes. Hij wist precies wat hij moest doen, wat een hele opluchting voor haar was. Maar van al het andere wat hij deed, kreeg ze de kriebels. Alleen al zijn aanwezigheid in haar huis voelde als een inbreuk en streek haar tegen de haren in. Ze probeerde zich er niet door van de wijs te laten brengen, maar dat was vergeefs. En ze wilde niet dat Salima wist hoe erg ze het vond. Salima had al een hekel aan hem en dat zou het alleen maar nog moeilijker maken. Salima had onvermoeibaar geprotesteerd tegen het feit dat hij bij hen zou intrekken. Blaise had tegen haar gezegd dat ze geen andere keus hadden en dat ze zich ermee zou moeten verzoenen. Salima kon niet anders dan haar moeder dat genoegen doen, maar ze deed het knarsetandend. En Blaise kon niet omgaan met een oorlog in haar huis en wilde dat ook niet. Ze zaten met Simon opgescheept, voorlopig in ieder geval, en moesten er maar het beste van maken, of ze dat nu wilden of niet. En Salima wilde dat niet.

Blaise stapte langzaam uit bed, nog niet klaar om de dag onder ogen te zien en alle spanningen die haar op haar werk te wachten stonden: Susie Q en alle projecten waaraan ze werkte en die waren blijven liggen nadat ze drie dagen geleden in haast was vertrokken. Aan dat alles moest ze vandaag het hoofd bieden. Ze nam een douche in plaats van een bad in een poging wakker te worden, ook al werd haar haar dan nat. De kapster op de set zou daar wel weg mee weten. En haar rode, schouderlange haar was nog steeds nat toen ze een halfuur later in een onberispelijk gestreken witte blouse en grijze broek, en zonder make-up, naar de keuken liep. Ze had dringend behoefte aan een kop koffie. Met de kranten in haar hand liep ze naar binnen en ze slaakte bijna een kreet toen ze Simon aan de keukentafel zag zitten. Hij stond op en reikte haar een dampende kop koffie aan, precies zoals ze het graag wilde hebben. Hij had de dag daarvoor gezien hoe ze die het liefst dronk. Twee klontjes suiker, geen melk. Ze wilde hem bedanken terwijl ze de kop van hem aannam, maar ze kon het niet. Ze wilde op dat uur van de dag met niemand praten.

Hij zag dat onmiddellijk aan haar gezicht. ‘Sorry,’ zei hij verontschuldigend. ‘Ik kon niet slapen en Salima heeft me verteld dat je iedere dag om vijf uur ontbijt. Ik dacht dat ik mezelf nuttig kon maken.’ Hij vertelde haar niet dat het bed veel te kort was en zijn benen er uitstaken. Hij wilde niet klagen. Het was al moeilijk genoeg voor haar dat hij daar was, dat wist hij. Wat hij ook deed, goed of fout, hij was niet Abby. Voor Salima was het bijna een halsmisdrijf, voor haar moeder een onwelkome inbreuk op haar privacy. De barbaren stonden niet slechts voor de poort, ze waren haar huis en haar keuken binnengedrongen. Hij las het in haar ogen.

‘Ik maak het liever zelf,’ zei ze eenvoudigweg terwijl ze aan de keukentafel ging zitten, een van de kranten opensloeg en er het zwijgen toe deed.

Hij had het gevoel alsof hij een misdaad had gepleegd door koffie voor haar te zetten. Ze bedankte hem niet, ze wilde hem niet aanmoedigen om het nog een keer te doen, en hij had de boodschap begrepen, hij zou het niet meer doen. Hij was van plan om van nu af aan ’s morgens niet meer in de keuken te komen. Hij had dat maar al te goed begrepen en moest toegeven dat het ook wel vroeg was. Hij was zelf ook een gewoontedier, dus had hij respect voor haar gewoontes.

Hij hoorde de voordeur dichtslaan toen ze naar haar werk vertrok. In het appartement daalde de stilte neer. Salima sliep nog en de huishoudster kwam niet voor tien uur. En om acht uur belde Eric.

‘Hoe gaat het?’ Hij klonk optimistisch maar bezorgd. Hij deed navraag bij alle leraren die met een pupil mee naar huis waren gegaan. Tot nu toe was iedereen tevreden geweest en de ouders waren dankbaar en opgelucht dat ze thuis hulp hadden.

‘Wat stroef,’ gaf Simon toe. ‘Salima is ontroostbaar vanwege Abby. En ik geloof dat haar moeder een hekel aan mannen heeft, in haar huis in ieder geval. Ze is het ook niet gewend om Salima om zich heen te hebben. Het zal erom spannen. We proberen ons allemaal aan de omstandigheden aan te passen. En Abby moet Salima als een vijfjarig kind hebben behandeld, meer dan wie dan ook van ons wist. Ze deed alles voor haar behalve haar voedsel kauwen. Ze heeft haar volkomen geïnfantiliseerd. We hebben hier nog een lange weg te gaan, alleen al om haar enigszins normaal te laten functioneren. En niemand loopt daar echt warm voor. Haar moeder blijft maar tegen me zeggen dat ik geen onrust moet stoken.’ Simon klonk geïrriteerd terwijl hij de situatie aan Eric uitlegde. Hij probeerde er op een zenmanier mee om te gaan, maar het was wel een hele uitdaging.

‘Het spijt me, Simon,’ zei Eric oprecht. ‘Ik weet dat Abby haar als een baby heeft behandeld, en dat ze een erg nauwe band hadden waardoor het nu moeilijk is om dingen te veranderen. En het is nog maar net gebeurd. Ik denk dat haar moeder wel gecharmeerd was van Abby’s manier van doen. Ze heeft nooit bezwaar gemaakt tegen Salima’s afgeschermde leventje als ze naar huis kwam. Ik denk dat het iets van haar schuldgevoel verzacht omdat ze niet zelf voor haar heeft gezorgd en in plaats daarvan voor haar veeleisende carrière koos.’

‘Misschien wel,’ zei Simon nadenkend. Hij zou proberen uit te zoeken hoe het precies in elkaar zat en geduld te hebben. ‘Het appartement is eigenlijk te klein met mij erbij. Of zelfs met Salima erbij. Het is comfortabel, maar berekend op een alleenstaande vrouw. Salima’s kamer ligt zowat in Siberië, aan het eind van een lange gang en behoorlijk geïsoleerd, en ik zit in de dienstbodekamer achter de keuken, wat prima is, maar ik kan nergens naartoe zonder iemand in de weg te zitten. Vanmorgen heb ik enorm misgekleund door om vijf uur, voordat ze naar haar werk vertrok, koffie voor haar te zetten. Ze zag eruit alsof ze woedend was. Ik denk dat ze liever niet met iemand praat voordat ze naar haar werk gaat.’ Hij moest op eieren lopen.

Eric hoorde dat aan zijn stem en had medelijden met hem. Simon was zo’n geschikte, capabele vent en Eric vond het vreselijk dat ze het hem zo onaangenaam maakten, maar hij had niemand anders om Salima te begeleiden, anders had hij dat wel gedaan. En Blaise had gelijk gehad, een vrouw zou makkelijker zijn geweest als ze zo dicht op elkaar leefden. ‘Kijk het even aan en hou me op de hoogte,’ zei Eric bezorgd. Hij vroeg zich af of hij iets tegen Blaise moest zeggen. Hij wilde niet dat Simon het opgaf, of er zomaar vandoor ging. Maar hij wist dat Simon dat niet zou doen, hij was een doorzetter, en geniaal in zijn werk. Eric wist dat als er íémand was die een ommekeer teweeg kon brengen, Simon dat was. Maar ze hadden kennelijk geen waardering voor zijn deskundigheid. Hij was de beste leraar die Eric had. Hij was een geboren probleemoplosser en een creatieve denker.

‘Maak je niet ongerust, we krijgen het wel voor elkaar,’ zei Simon, die probeerde hoopvol te klinken, maar dat was hij niet. Zijn dag met Salima begon ook verkeerd. Ze werd wakker, zocht op de tast haar weg naar de keuken, en schrok hevig toen Simon goedemorgen zei. Ze gedroeg zich alsof ze niet had verwacht dat hij daar was.

‘Heb je goed geslapen?’ Hij probeerde achtelozer te klinken dan hij zich voelde. Ze zag er gebroken uit en was nog steeds diep verdrietig vanwege Abby.

‘Ja, ik geloof het wel,’ zei ze, terwijl ze neerplofte aan de keukentafel.

‘Wat wil je als ontbijt?’ vroeg hij opgewekt, bereid om klaar te maken wat ze maar wilde. Hij was een fantastische kok voor snelle happen, maar dat kon ze niet weten.

‘Vergif,’ zei ze nors, starend in het niets, en ze keek niet zijn kant op. Hij leerde zijn pupillen dat ze altijd in de richting moesten kijken van degene met wie ze spraken. Dat was een goede gewoonte ook al konden ze de ander niet zien. Maar hij zei er niets over tegen haar. De tijd was er nog niet rijp voor.

‘Sorry, ik ben hier nog maar net. Geen vergif vandaag. Wat dacht je van eieren met spek? Of volkorenpannenkoekjes?’

‘Abby maakte altijd heel lekkere wafels voor me. Maar we hebben hier geen wafelijzer. Mijn moeder vindt het niet goed om dikmakers in huis te hebben, en ze wil me altijd op dieet zetten vanwege mijn gewicht en mijn diabetes,’ zei Salima ongelukkig.

Het was Simon al opgevallen dat Blaise nogal tenger was, maar Salima was niet veel dikker. En hij wist heel goed wat voor dieet Salima vanwege haar diabetes moest volgen. ‘Ik kan vandaag een wafelijzer kopen en het op mijn kamer verstoppen.’ Onder het bed of in mijn kast of kan niet bommen waar, dacht hij bij zichzelf. Salima keek in zijn richting en glimlachte.

‘Ze wordt kwaad als ze het ontdekt,’ waarschuwde Salima hem.

‘We vertellen het haar niet.’ Hij probeerde een manier te vinden om een bond met Salima te sluiten, en als een wafelijzer daarbij hielp, was hij bereid haar moeders woede te riskeren. ‘Wat gaan we vandaag doen? Na het ontbijt.’ Hij wilde dat ze eerst iets at. Ze zag er nu weer terneergeslagen uit en hij dacht dat voedsel haar misschien wat soelaas zou kunnen bieden.

‘Ik wil gewoon hier blijven.’ Ze leek lusteloos terwijl ze het zei.

‘Ik moet wat boodschappen doen en daarbij heb ik je hulp nodig. Ik ken de buurt niet en ik ben al in geen jaar in New York geweest.’ Ze leek niet enthousiast bij het vooruitzicht. ‘O, ja, ik heb ook nog een rits telefoonnummers nodig, plus wat dingen van het internet. Ik wil graag dat je die op je computer voor me opzoekt.’ Het was een manier om haar erbij te betrekken.

‘Kun je dat niet zelf? Ik ben je secretaresse niet,’ zei ze bits.

Hij reageerde er niet op. ‘Ik heb ook nog een paar nieuwe cd’s nodig. Ik heb die van mij allemaal op het internaat laten liggen.’ Het was niet waar, maar hij wilde samen met haar muziek kopen om erachter te komen waar ze van hield.

Terwijl hij met haar babbelde, maakte hij roereieren, bakte twee plakken bacon, roosterde wat brood en zette het voor haar neer op tafel. Ze had geroken dat hij het klaarmaakte en leek er niet van onder de indruk toen hij een vork in haar hand stopte.

‘Eet, kleed je aan, dan gaan we daarna weg.’ Ze bedankte hem niet voor het ontbijt, maar toen ze begon te eten, zag hij aan haar gezicht dat het haar smaakte. Ze gedroeg zich echt nog als een kind.

‘Die eieren zijn lekker,’ gaf ze uiteindelijk toe. ‘Als ik nou niet meega, wat dan?’

Hij wist dat ze hem uittestte, maar hij wilde er niet direct op reageren. ‘Eens even zien, wat is daar een gepaste straf voor?’ Hij nam het luchtig op, wat de beste manier leek om haar aan te pakken. ‘Je haar in brand steken misschien? Je lievelings-cd afpikken? Je zonder eten in je kamer opsluiten? Je spruitjes laten eten?’

‘Spruitjes vind ik lekker,’ zei ze, en ze glimlachte weer. Ze vond hem soms bijna aardig, maar niet helemaal. Hij was Abby niet. Maar ze begreep wel dat hij slim was. Op het internaat had ze zelden met hem gepraat. Hij woonde in een huisje bij jongere jongens.

‘Daar hebben we dus niks aan. Waar hou je absoluut niet van?’

‘Van bonen, maakt niet uit welke.’

‘Mooi zo. Bonen. Als je niet met me meegaat, moet je een week lang bonen eten.’

‘Je kunt me niet dwingen,’ zei ze, en ze klonk weer bits.

‘Om bonen te eten?’

‘Nee. Om de deur uit te gaan.’

‘Ja, hoor, dat kan ik wel. Ik kan je dwingen om allerlei verschrikkelijke dingen samen met mij te doen. Zoals me adviseren over welke muziek ik moet kopen. Ik heb zo het idee dat je veel van muziek weet.’

‘Ik hou gewoon van zingen.’ Haar gezicht klaarde op terwijl ze het zei.

‘Van wat dan?’

‘Van van alles. Ik heb altijd van zingen gehouden. Ik word er blij van.’

Hij glimlachte naar haar. Hij had de sleutel van de geheime tuin gevonden. Ze had die zojuist aan zijn voeten neergelegd. ‘Kun je pianospelen?’ vroeg hij.

Ze schudde haar hoofd. ‘Ik had nooit zin om te oefenen. Ik ben lui,’ bekende ze.

‘Ik kan het wel. Ik moest iedere dag van mijn moeder oefenen. Maar het is ook wel leuk om het te kunnen.’ Hij bood niet aan om iets voor haar te spelen, en zij vroeg het ook niet. Een paar minuten later stond ze op, liep in de richting van de keukendeur en liet haar lege bord op de tafel staan. Ze had alles opgegeten wat hij voor haar had klaargemaakt.

‘Pardon,’ zei hij. Door de toon in zijn stem bleef ze staan en keek verrast. ‘Afruimen, alsjeblieft. Je moet dat bord in de afwasmachine zetten.’ Hij klonk nonchalant, en ze leek stomverbaasd. Abby zou dat nooit tegen haar hebben gezegd.

‘Dat hoef ik niet te doen,’ deelde ze hem op een hooghartige toon mee.

‘Jawel,’ zei hij eenvoudigweg. ‘Jij bent mijn secretaresse niet, ik ben jouw dienstmeisje niet. Zo zit dat.’ Hij zei niets over eten klaarmaken als deel van de afspraak, maar hij wilde haar goede gewoontes aanleren, die ze nauwelijks kende. Ze was beleefd maar eraan gewend dat Abby haar op haar wenken bediende. Die tijd was voorbij en het was voor haar eigen bestwil.

‘Mijn moeder verwacht niet van me dat ik borden afruim. We hebben een dienstmeisje.’

‘Is dat niet ontzettend onbeleefd? Waarom zou je dat voor haar laten staan? Het kost twee seconden om het af te spoelen en in de machine te zetten.’ Salima aarzelde een hele tijd, maar pakte uiteindelijk het bord van de tafel, liep naar de gootsteen, spoelde het af en zette het in de afwasmachine. Ze deed het uitstekend. En daarna liep ze met een zelfvoldane blik de keuken uit en terug naar haar kamer. Eerste stap, dacht Simon bij zichzelf. En ze had niet het lef gehad om volledig tegen hem in te gaan en dat was goed. Een halfuur later was ze terug in de keuken. Ze had gehoord dat hij daar bezig was en het deed hem genoegen om te zien dat ze een spijkerbroek en een roodleren jasje had aangetrokken, klaar om de deur uit te gaan. Ze was een heel mooi meisje met haar lange, donkerbruine haar, en ze had een zonnebril op, die ze buiten altijd droeg.

‘Je ziet er leuk uit,’ zei hij vol bewondering. ‘Dat is een mooi jasje.’

‘Vind ik ook. Het is rood,’ zei ze alsof hij dat niet zag. Ze was er trots op dat ze het wist. Abby had een strookje papier in braille in de jaszak gestopt waardoor ze de kleur wist.

‘Ik weet het. En je Ray-Ban is ook mooi. Ben je zover om de deur uit te gaan?’

‘Ik dacht het wel,’ zei ze. Ze klonk nogal op haar hoede. ‘Waar gaan we naartoe?’

‘Eerst naar de muziekwinkel. Heb je hem opgezocht?’

‘Ik weet waar de dichtstbijzijnde is. Daar vul ik mijn verzameling vaak aan. Ik download veel muziek, maar ik koop ook graag cd’s.’

‘Dichtbij genoeg om te lopen?’ Ze knikte. Hij stond op, blij dat ze bereid was om de deur uit te gaan. En hij wierp even een blik op haar toen ze op het punt stonden te vertrekken. ‘Neem je je stok niet mee?’ Hij bedoelde zo’n witte met een rood uiteinde waardoor ze als blinde werd herkend en die haar hielp bij het lopen.

‘Die gebruik ik niet.’

Hij keek verbaasd. ‘Waarom niet?’

‘Heb ik niet nodig. Ik hield Abby gewoon vast als we op stap gingen.’

‘Heb je niet liever wat meer bewegingsvrijheid dan mij vasthouden?’

‘Nee, dat is oké.’ Ze wilde niet herkenbaar zijn als blinde, maar hij vond dat ze een stok zou moeten gebruiken omdat ze ook geen hond had. Hij verbaasde zich daarover en vroeg haar ernaar terwijl ze zich op weg begaven naar de muziekwinkel.

‘Waarom geen hond?’ Ze had haar arm door de zijne gestoken terwijl ze over straat liepen.

‘Ik heb een hekel aan honden. Toen ik klein was, ben ik een keer door een Duitse herder gebeten. Alle geleidehonden zijn Duitse herders.’

‘Dat is niet waar. Je hebt ook labradors. Die zijn lief en die bijten niet. Dat zou je meer vrijheid geven.’

‘Ik hoef geen vrijheid. Of een hond,’ zei ze. Ze klapte weer dicht. Maar ze kwam weer los zodra ze in de muziekwinkel waren en twee uur lang cd’s uitzochten. Ze liet hem kennismaken met een paar bands en zangers die hij niet kende en gaf hem goede adviezen. Ze koos voor zichzelf twintig nieuwe cd’s uit, sommige van bekende groepen, andere van nieuwe. Ze hield van uiteenlopende soorten muziek, wat Simon intrigerend vond. Ze amuseerde zich en Simon ook. Hij leerde haar kennen via de muziek. Het maakte niet uit, het werkte.

En na de muziekwinkel nam hij haar voor de lunch mee naar een gezellige drukke tent. Ze zei dat ze geen trek had, maar hij hield vol dat hij stierf van de honger, wat niet waar was. Ze wilde niet onbeleefd zijn en at toch maar met hem mee, en tijdens de hele lunch praatten ze over wat haar interesseerde, wat voor haar waardevol in haar leven was, haar opvattingen over van alles, hoe het voor haar was dat ze haar vader zelden zag en wat ze van haar moeders carrière vond. Ze begon de fundamenten van haar koninkrijk voor hem bloot te leggen.

Voor Blaise was de dag verkeerd begonnen. Ten eerste was ze met Simon geconfronteerd nog voordat ze haar eerste kop koffie had gehad. Hij had in de keuken gezeten terwijl ze nog helemaal niet wakker was. Ze vond het vreselijk om ’s morgens met wie dan ook te praten, zelfs als ze ’s nachts met diegene naar bed was geweest. De vroege ochtend was heilig voor haar. Ze had het gevoel gehad dat er een inbreuk op haar leven werd gemaakt vanaf het moment dat hij haar de kop koffie had aangereikt totdat ze de voordeur achter zich had dichtgetrokken en naar haar werk was vertrokken.

Maar daarna kwam ook haar vaste kapster niet opdagen. Blaise was niet blij met wat haar vervangster met haar haar deed en ze vond dat ze er niet uitzag toen de uitzending begon.

En alsof dat nog niet genoeg was, zag ze, na haar onderdeel van de show, dat Susie Q als een knipmes boog voor een van de leidinggevenden die op de set was. Blaise werd er misselijk van. Het was zo doorzichtig dat haar maag ervan omdraaide.

De rest van de dag bestond uit een aaneenschakeling van ergernissen en irritaties. Tully was op vakantie dus kreeg ze een chauffeur aan wie ze een hekel had. Tegen de tijd dat ze die avond thuiskwam, een uur later dan gewoonlijk vanwege het drukke verkeer, wilde ze niets anders dan een bad nemen en naar bed gaan. In plaats daarvan schalde er muziek door het huis, uit de stereo-installatie die ze nooit gebruikte. Ze wist zo goed als zeker dat het Salima’s muziek was. Ze hoorde haar meezingen en nog een andere stem in de keuken. Met een chagrijnig gezicht liep ze naar binnen.

‘Wat doe je?’ zei ze met een schrille stem tegen Simon. De dag eindigde zoals hij was begonnen, met Simon die in haar wereld binnendrong.

‘Eten koken,’ zei hij rustig. Hij droeg een schort en Salima gaf hem de ingrediënten aan. Hun dag was heel goed verlopen. Zij had hem het verschil tussen reggae en ska uitgelegd, en ze hield ook van jazz en blues, net als hij. Ze hadden heel veel cd’s gekocht. Maar het exemplaar dat op dat moment in de stereo zat, was niet naar de smaak van haar moeder. ‘Over tien minuten is het klaar,’ informeerde Simon haar. ‘Of later, als je meer tijd nodig hebt.’

‘Ik heb je gezegd dat je geen eten hoeft te koken,’ snauwde ze hem toe. ‘En ik heb geen trek,’ zei ze afgemeten.

‘Wij wel,’ zei hij simpelweg. ‘Je hoeft niet mee te eten als je niet wilt.’

Met grote stappen liep ze weg naar haar kamer.

Simon zette een soufflé in de oven terwijl Salima vlak bij hem stond.

‘Wat maak je?’ Ze klonk nieuwsgierig en het rook verrukkelijk in de keuken.

‘Dat merk je vanzelf wel. Ik hoop dat je het lekker vindt. Het is een oud familierecept dat ik van een chef-kok in Parijs heb geleerd. Maar niet van mijn familie. Niemand in mijn familie kan koken. Mijn moeders kookkunsten kosten je je leven, behalve de bloedworst die ze maakt, daar ben ik dol op.’

‘Getverderrie.’ Salima trok een vies gezicht. Na de muziekwinkel waren ze naar de slager gegaan, en nu maakte hij lamsbout, gigot, met heel veel knoflook. Blaise kon het in haar kamer ruiken en ergerde zich eraan. Ze waste haar gezicht en handen en liep terug naar de keuken, waar Simon net de soufflé uit de oven haalde. Ze keek verbaasd. De tafel was voor drie personen gedekt. Hij had Salima zover gekregen om dat te doen. Ze had gezegd dat ze dat niet meer had gedaan sinds ze een kind was. Waarschijnlijk voordat ze blind was geworden, vermoedde hij. De afgelopen elf jaar had ze helemaal geen huishoudelijke karweitjes meer gedaan. Dat was duidelijk.

‘Heb je een soufflé gemaakt?’ Blaise was stomverbaasd en werd ietsje enthousiaster terwijl ze gedrieën aan tafel plaatsnamen. En ze moest toegeven dat de kaassoufflé voortreffelijk smaakte. Ze schepten alle drie nog een keer op. En de gigot was al net zo lekker, misschien zelfs nog lekkerder. Als bijgerechten had hij aardappelpuree en een gemengde salade gemaakt. Het was een spectaculaire maaltijd, met vers fruit als dessert.

‘Het lijkt wel of we in een viersterrenrestaurant hebben gegeten,’ complimenteerde Blaise hem. Het was absoluut een overheerlijk diner geweest, dat hen alle drie in een goede stemming had gebracht. Naderhand bleven ze aan tafel zitten en zagen er ontspannen uit. Simon zette voor Blaise een kop thee van verse munt. ‘Waar heb je zo leren koken?’ Ze was nieuwsgierig geworden. Hij was een man met vele gezichten, talenten en vaardigheden, en allemaal aangenaam tot nu toe. Ze wist dat ze niet bepaald vriendelijk tegen hem was geweest. En het viel haar op dat Salima die dag kennelijk veel minder afwerend tegenover hem was geworden. Ze hoopte maar dat ze niet verliefd op hem werd. Maar Salima kon zijn mooie uiterlijk tenminste niet zien. Blaise was daar dankbaar voor. Hij was een erg knappe man.

‘Ik heb in Parijs een koksopleiding gevolgd,’ vertelde hij haar, ‘tussen mijn vierde en vijfde jaar op de universiteit. Dat wilde ik altijd al. Het is leuk om te koken.’

‘Waar heb je dat gedaan?’

‘Bij Cordon Bleu,’ zei hij zonder blikken of blozen.

Ze lachte. ‘Geen wonder. Je zou een restaurant moeten beginnen in plaats van les te geven op een internaat.’

‘Ik hou van allebei,’ zei hij ongedwongen. ‘Ik vind het fijn om voor mijn vrienden te koken. Het ontspant me.’

‘Nou, het was beslist een spectaculaire maaltijd.’ Ze stond op terwijl Salima hem hielp de tafel af te ruimen. Er verscheen een verbaasde uitdrukking op het gezicht van Blaise. Ze had verwacht dat dat ook Simons afdeling was, maar ze maakte er geen opmerking over. Het kon geen kwaad dat Salima de borden in de gootsteen zette, en ze zag er blijer uit dan de dag daarvoor. Blaise was er zeker van dat Salima Abby nog steeds vreselijk miste, maar ze verzette zich in ieder geval niet tegen Simon, op dat moment althans niet.

Blaise stond op het punt de keuken uit te lopen toen hij zich bij de gootsteen omdraaide om haar iets te vragen. ‘Ik heb gezien dat je een vleugel hebt. Heb je er bezwaar tegen als ik daarop speel?’

Ze keek weer verbaasd. ‘Nee, prima, hoor. Als je maar niet te laat speelt, anders springen mijn buren uit hun vel.’

‘Dat zal ik niet doen.’ Samen met Salima zette hij de laatste spullen in de afwasmachine. Blaise bedankte hem voor het eten en ging naar haar kamer.

Simon liep zachtjes naar de woonkamer en nam achter de vleugel plaats. Hij opende de klep en begon te spelen. Hij speelde niets in het bijzonder, maar begon met wat liedjes uit musicals en speelde een paar van zijn lievelingssongs uit de jaren zestig, inclusief een paar van de Beatles, en tegen de tijd dat hij daar was aanbeland, zag hij Salima als een schim de kamer in komen. Blaise luisterde mee in haar kamer. Je kon zijn pianospel in het hele huis horen en hij was goed. Misschien speelde hij niet zo goed als hij kookte, maar het kwam in de buurt. En voordat Salima bij de vleugel was aangekomen, zong ze al mee met wat hij speelde. Ze kende alles, en dat was precies wat hij had gehoopt. Hij kende haar lievelingsliedjes nog niet, maar zodra ze de muziek had gehoord, had ze zich niet meer kunnen inhouden. Blaise kon haar ook horen, en het drong tot haar door hoe slim hij was. Hij gebruikte de dingen waarvan Salima hield om contact met haar te maken.

Samen zongen en speelden ze een uur, maar toen sloot hij helaas de klep en zei dat het beter was om niet te laat muziek te maken. Anders zouden ze problemen met de buren krijgen en zou haar moeder boos worden. Salima vond het jammer dat er een eind aan hun muzikale bondgenootschap kwam.

‘Heb je ooit overwogen zangles te nemen?’ vroeg hij haar toen ze de woonkamer verlieten.

‘Nee. Toen ik jong was, wilde ik graag zangeres worden. Maar toen ik wat ouder werd, wilde ik geen Ray Charles of Stevie Wonder worden. En ik componeer geen muziek. Dat moet je wel doen als je wilt opvallen.’ Ze zag er teleurgesteld uit terwijl ze het zei.

‘Je hoeft geen professional te worden. Waarom niet gewoon voor je plezier?’ stelde hij voor. ‘Daarom kook ik. Omdat ik ervan geniet.’

‘Zou kunnen.’ Salima dacht erover na en wenste hem daarna welterusten. Onderweg naar haar eigen kamer ging ze nog even langs bij haar moeder. Blaise zat achter haar bureau een commentaar voor de volgende dag te schrijven. Naast haar lag een stapel papieren met achtergrondinformatie.

‘Jullie klonken fantastisch samen. Hij heeft beslist een hoop talenten. Muziek, koken.’ En hij ging op een goede manier met Salima om.

‘Zou ik ooit zangles kunnen nemen?’ vroeg Salima haar. Weer verscheen er een verbaasde uitdrukking op het gezicht van Blaise. Het was de eerste keer dat Salima het ooit had gevraagd, hoewel ze al haar hele leven uitstekend kon zingen.

‘Ik zie niet in waarom niet. Ik zal eens kijken wat er op dat gebied te koop is. Iemand die bij ons thuis kan komen.’ Salima knikte. Daar had ze wel oren naar. Ze gaf haar moeder een nachtzoen en liep toen langzaam terug naar haar eigen kamer. Ze luisterde naar een paar cd’s die ze die middag had gekocht en zong mee.

En in de keuken zat Simon achter zijn computer, keek op Facebook om iets te doen te hebben. Hij zag dat Megan hem nog een e-mail had gestuurd. Hij las hem, wiste hem, deed zijn computer dicht en ging naar zijn kamer. Eén ding wist hij zeker en dat was dat er een eind moest komen aan hun wanhopige, onoorbare, geforceerd stiekeme relatie. Maar terwijl hij op zijn bed ging liggen en aan haar dacht, was hij verdrietig. Gelukkig ging het met zijn werk goed.

6

De volgende dag begon beter voor Blaise. Ze liep even voor vijf uur ’s morgens de keuken in en verwachtte op zijn minst Simon daar weer te zien om haar een kop koffie aan te reiken.

Maar hij probeerde dezelfde fout niet nog een keer te maken. Er stond hete koffie voor haar klaar, maar Simon was nergens te zien en de deur van zijn kamer was dicht. Hij had de tafel voor haar gedekt en de kranten naast haar bord klaargelegd, haar koffie was gezet en ze hoefde hem niet te zien. Het was perfect en ze vertrok in een veel betere stemming naar haar werk.

Haar ochtenduitzending verliep soepel en toen ze in haar kantoor terugkwam, vroeg ze aan Mark of hij een muziekleraar wilde zoeken. Hij keek haar verwonderd aan.

‘Wil je zangles nemen? Of ook nog gaan tapdansen? Heeft dit iets te maken met Susie Q? Ga je variété aan je uitzending toevoegen?’

Blaise lachte om zijn reactie, het was zeker het overwegen waard. ‘Het is voor Salima. Ze heeft een prachtige stem en haar nieuwe begeleider moet haar hebben voorgesteld om zangles te nemen. Het is geen slecht idee, vooral niet omdat ze nu een paar maanden thuis is. Dan heeft ze iets omhanden.’ Het idee stond Blaise ook wel aan.

‘Wie moet ik bellen?’ Hij had een schaapachtige blik in zijn ogen, het was een ongebruikelijk verzoek.

‘Dat moet jij maar uitzoeken. Het Juilliard-conservatorium? Misschien kunnen ze je daar op weg helpen. Misschien geven sommige studenten les. Ik geloof dat er ook een Hogeschool voor de Kunsten en Muziek bestaat. Kijk maar wat er uitkomt.’

‘Oké,’ zei hij. Even later belde hij het Juilliard en kreeg verschillende namen. Hij liet bij allemaal een voicemailbericht achter en bracht Blaise daarna verslag uit. ‘Hoe pakt het trouwens uit met die nieuwe begeleider?’

‘Ik weet het niet. Gisterochtend stond ik op het punt hem te vermoorden toen hij om vijf uur ’s morgens voor mijn neus stond. Gisteravond heeft hij een maaltijd gemaakt die ze in La Grenouille zouden kunnen serveren en daarna speelde hij piano terwijl Salima erbij zong. En nu wil hij dat ze zangles neemt. Door hem gaat er beslist een wereld voor haar open. Abby was meer een huismus, en kneuteriger. Deze man zet alle ramen wagenwijd open en laat frisse lucht binnenstromen. Hij heeft haar zelfs zover gekregen om de vuile borden af te spoelen en in de machine te zetten. Ik weet het niet, misschien pakt het wel goed uit. Minstens totdat ze teruggaat. Het is in ieder geval anders. Hij houdt haar wel bezig. En wat hij verder ook mag zijn, hij is ontzettend slim.’

‘Denk je dat hij verkikkerd op haar is, met dat pianospelen en dat soort dingen?’

‘Nee, ik geloof het niet. Ik denk dat hij alleen probeert uit te zoeken wat haar interesseert om op die manier contact met haar te leggen. Het is een heel fatsoenlijke vent. Hij heeft keurige manieren, hij is goed opgevoed en hij gedraagt zich tegenover ons allebei niet ongepast. Het is alleen raar om een man in huis te hebben. Ik ben er niet meer aan gewend.’

‘Misschien is het voor jullie allebei goed,’ zei Mark met een veelbetekenende blik. Hij maakte zich er ongerust over dat ze altijd alleen was en hij vond het triest dat ze op haar zevenenveertigste al vier jaar geen vriend meer had. Dat was volgens hem niet normaal, zeker niet voor een vrouw die zo mooi en goed was en zo talentvol en intelligent. Maar hij wist hoe het met Andrew Weyland was afgelopen en hoe erg ze toen was gekwetst. Hij had gezien dat ze er bijna een jaar lang kapot van was geweest. En dat was al weer vier jaar geleden en nu had ze zich volledig teruggetrokken van de relatiemarkt. Ze vond het veel te prettig om alleen te zijn. En hij vond het ontzettend jammer voor haar als dat zo zou blijven. Ze verdiende veel beter. En haar carrière, hoe bevredigend ook, was niet genoeg voor haar, ook al vond ze dat zelf wel. Volgens Mark was succes altijd maar van korte duur. Iemand als Susie Quentin kon altijd opduiken en Blaise op een slinkse manier verdringen.

Die middag werd het Blaise enigszins duidelijk hoe de vlag erbij hing. Ze zat haar lunch achter haar bureau op te eten en keek op toen er een e-mail op haar computer binnenkwam. En ze bleef ernaar staren nadat ze hem had gelezen. En las hem toen nog een keer. De directeur van de nieuwsafdeling had ontslag genomen en was vervangen. Hij was weggekaapt door een andere televisiezender en uit ervaring wist ze onmiddellijk dat alles op het punt stond te veranderen. De nieuwe directeur was dertig jaar en ze kende hem van naam. Iedereen in hun vak kende hem. Hij was een crack, en eerder, bij een andere zender, werd hij als een rebel beschouwd. En hij stond erom bekend dat hij altijd de winst- en verliescijfers in de gaten hield. Om die reden was hij ook dol op realityshows. Die waren veel goedkoper om te maken. Hij was ook vermaard om het in een opwelling ontslaan van mensen zonder waarschuwing vooraf. Eén kleine daling in de kijkcijfers en het was met je gedaan. En als hij vond dat iemand te veel verdiende, ook al was hij of zij zeer talentvol, dan kon hij altijd wel iemand vinden die het voor minder deed. Hij was goed in zijn vak en zou Blaise nauwlettend in de gaten houden. Alsof ze op dit moment niet al genoeg problemen had. Ze keek Mark paniekerig aan toen ze hem over Zack Austin vertelde.

‘Ik heb gehoord dat hij een ontzettende klootzak is,’ zei Mark fluisterend alsof de muren oren hadden. ‘Niemand is veilig nu hij de leiding heeft.’ Zack kwam van de amusementsafdeling en Blaise was bang dat hij zou proberen de boel op te leuken, waarschijnlijk met getalenteerde types die meer van zijn eigen leeftijd waren. Blaise zag er nerveus uit. Zelfs in haar positie was je niet echt zeker van je baan bij de televisiezender. Ze verdiende meer dan andere presentatoren van live-uitzendingen, en als hij haar kon vervangen door iemand die goedkoper en jonger was, en die hij goed vond, zou hij dat zeker doen. Ze was een grote vis in de vijver van de zender en ze was ervan overtuigd dat ze Zack Austins eerstvolgende slachtoffer zou worden. Blaise was één bonk zenuwen tegen de tijd dat ze die avond thuiskwam.

Simon zag dat ze gespannen was. Hij maakte weer een overheerlijke maaltijd klaar, hoewel eenvoudiger dan de avond daarvoor, omdat hij wist dat Blaise angstvallig in de gaten hield wat ze at. Hij maakte een eenvoudige saffraanrisotto, gegrilde kip, sperziebonen en een fruitsalade. En ze aten alles op. Blaise bleef even in de keuken rondhangen terwijl hij opruimde. Salima was naar haar kamer gegaan om iets te halen en wilde weer met hem zingen. Overdag had hij haar meegenomen naar Ellis Island. Hij vond dat ze er een werkstuk over moest schrijven voor haar opleiding, voor het vak Amerikaanse geschiedenis.

Blaise schonk voor zichzelf een kop in van het kamilleaftreksel dat hij had gezet.

Hij keek even naar haar. ‘Gaat het wel goed met je?’ vroeg hij, bang dat hij over de schreef ging. Maar ze had er tijdens de hele maaltijd bezorgd en afwezig uitgezien.

Ze knikte en besloot toen het hem eerlijk op te biechten. ‘Nee, eigenlijk niet. Bij de nieuwsafdeling is een nieuwe directeur aangesteld die niets van het nieuws weet. Hij komt van de amusementsafdeling. We kunnen allemaal maar beter onze tapschoenen tevoorschijn halen.’

Simon wist niet wat hij hoorde. ‘Dat meen je niet. Je bent Blaise McCarthy, je bent over de hele wereld een legende. Zelfs mensen op kamelen in de woestijn weten wie je bent.’

Ze haalde haar schouders op. ‘Zou kunnen. Maar bij de zender zijn ze niet zo onder de indruk als jij of die kamelen. Ze vinden iedereen vervangbaar, hoe goed je ook bent, en ze zijn altijd op zoek naar iemand die jonger en goedkoper is. Ik kost hun handen vol geld. En “Blaise McCarthy, de legende” kan hun geen barst schelen. Zolang zij de salarischeques ondertekenen, zijn ze de baas. Dat is, zoals iemand ooit tegen me zei, dé gulden regel. Wie betaalt, bepaalt. En dat doen ze dus ook. Voor hen ben ik alleen maar een tijdelijk ingehuurde medewerker. In dit vak is niets zeker, en hoe langer ik er werk en hoe ouder ik word, hoe groter de kans dat ze me ten slotte de laan uit sturen. In feite bereiden ze nu al iemand voor om me van mijn plaats te stoten. Ze is er alleen nog niet klaar voor. Maar er komt een dag dat ik mijn werkloosheidsuitkering mag ophalen of voor het nieuws om vier uur ’s ochtends reportages mag maken over hondenshows.’

Simon was met afschuw vervuld. Volgens hem was ze een ster. Volgens haar moest ze voortdurend knokken. En ze wist dat dat waar was. Voor hem klonk het ook gemeend en het opende hem de ogen voor de stress waaraan ze iedere dag blootstond. Hij had in de overtuiging verkeerd dat, als je zo beroemd was als zij, je je nooit ergens zorgen over hoefde te maken en niets te vrezen had. In plaats daarvan had ze zelfs veel meer te vrezen. Hij vroeg zich af of ze ook geldzorgen had, hij hoopte het niet voor haar. Maar het was duidelijk dat ze geheel op zichzelf was aangewezen. Ze had niemand om zich heen. En terwijl hij naar haar luisterde, drong het tot hem door dat een ster zijn ook niet alles was. Het was een eenzaam, beangstigend leven en hij zou voor geen goud met haar willen ruilen. Naast alle roem en zogenaamde glamour, had ze ook een kind dat bijzondere zorg nodig had die nooit enige verbetering zou opleveren, en ze probeerde haar een goed leven te bezorgen. Er was niemand die haar hielp, ze had geen partner en stond er helemaal alleen voor, en op haar werk stond ze voortdurend onder druk. Hij was blij dat hij niet in haar schoenen stond en hij had veel meer respect voor haar na wat ze zojuist had verteld. Hij kon er ten minste voor Salima zijn. Hij schonk Blaise een blik vol medeleven. Ze glimlachte net met een vermoeide uitdrukking naar hem toen Salima weer de keuken in liep en tegen hem zei dat hij moest opschieten. Ze wilde dat hij weer piano voor haar speelde, omdat ze het heel leuk had gevonden gisteravond. Ze besefte niet dat hij net een serieus gesprek met haar moeder had gevoerd. Even later verliet hij samen met Salima de keuken.

Vervolgens hoorde Blaise hen vanuit haar werkkamer. Ze deed haar ogen dicht en luisterde naar haar dochter die met haar mooie zuivere stem zong. Ze vertolkte oude songs van Barbra Streisand en ging daarna over op gospels, waarvan Blaise altijd erg genoot. En Blaise kon alleen maar hopen dat Zack Austin nooit een reden zou vinden om haar te ontslaan. Ze wilde dat Simon gelijk had: dat ze onaantastbaar was omdat ze was wie ze was. Maar juist daarom en omdat ze zo succesvol en belangrijk was, was het risico groter. Het was eenzaam aan de top en haar leven was helemaal niet perfect. Voor het eerst had Simon daar een glimp van opgevangen. De meeste mensen kwamen dat nooit te weten.

Het was niet verbazingwekkend dat Blaise die avond niet kon slapen en besloot om tot laat door te werken. Het kalmeerde haar als ze zich op haar werk kon concentreren. Ze deed nu al onderzoek voor profielen van verschillende politici die ze aan Charlie wilde voorleggen. En nu Zack Austin haar in de smiezen hield, was de druk groot. Om haar aanwezigheid te rechtvaardigen en stand te houden, moest ze zelfs nog beter worden dan ze al was, hoewel haar kijkcijfers nog steeds hoog waren. Maar met deze verandering in de leiding wist je het maar nooit. Om twee uur ’s nachts hield ze ermee op en stond melk op te warmen voor zichzelf toen Simon haar hoorde en de keuken in kwam. Hij had zijn nachtgoed ook nog niet aan.

Blaise glimlachte naar hem terwijl ze de melk in een beker schonk. Op dat late tijdstip en moe, zag ze er kwetsbaarder en jonger uit dan ze was. En hij zag er ook moe uit. Hij had oude e-mails van Meg zitten lezen en zich afgevraagd hoe hij toch in zo’n onverkwikkelijke toestand had kunnen belanden. Hij had zijn integriteit opgeofferd en iets gedaan waarvan hij wist dat het verkeerd was. Ze was een getrouwde vrouw en ondanks het feit dat ze zich niet aan haar beloftes hield, was hij ermee doorgegaan. Dat hij van haar hield, was in zijn ogen een armzalig excuus. Hij had toch beter moeten weten en het niet moeten doen. En het was de eerste keer geweest dat hij zich met een getrouwde vrouw had ingelaten.

‘Jij en Salima klinken samen fantastisch,’ complimenteerde ze hem terwijl ze aan de keukentafel ging zitten. Hij glimlachte. ‘Mocht alles in het honderd lopen,’ ging ze verder, ‘dan kunnen we in ieder geval altijd nog een restaurant met nachtclub openen. Jij kookt en na het eten begeleid je Salima op de piano, en dan doe ik de bediening wel,’ zei ze plagerig.

Hij lachte. Ze had in ieder geval gevoel voor humor in deze nare situatie voor haar, maar hij kon aan haar zien dat ze bezorgd was en uitgeput. ‘Dat zal nooit gebeuren. Ze kunnen het je misschien een tijdje lastig maken, maar ze zouden niet goed snik zijn als ze je de laan uit zouden sturen. Je bent een icoon.’

‘Zelfs iconen worden ontslagen. Als mijn kijkcijfers ook maar even zakken, lig ik er binnen vijf minuten uit.’

‘Wat afschuwelijk dat je daarmee moet leven,’ reageerde hij.

‘De snelle maar gevaarlijke weg naar de top. Je betaalt er een hoge prijs voor.’

‘Is dat het waard?’ vroeg hij recht op de vrouw af. Hij was nieuwsgierig naar haar. Hij vond het fijn dat ze nu zo eerlijk tegen hem was, over welk onderwerp dan ook. Hij had het gevoel dat hij haar alles kon vragen en dat zij dan de waarheid zou vertellen. Hij had haar goed ingeschat. Daarom waren zij en Harry nog steeds bevriend met elkaar. Ze was een vrouw die absoluut respect verdiende.

‘Soms wel,’ zei ze nadenkend. ‘Ik hou van wat ik doe. Het is opwindend. Het brengt ook wel glitter en glamour met zich mee, maar daar doe ik het niet voor. Misschien hou ik van de uitdaging. Al die jaren dat ik het deed, was het leuk. Maar de onzekerheid en de druk begin ik heel vervelend te vinden. Het is alsof je iedere dag Russische roulette speelt. Maar de hoogtepunten zijn echt superhoogtepunten. Het is verslavend.’

‘Ik denk niet dat ik het zou kunnen,’ zei hij peinzend. ‘Ik weet het wel zeker. Ik hou niet van risico’s nemen. Ik ben geen gokker en ik hou van een rustig leven. En ik hou er al helemaal niet van als iemand anders de regels bepaalt. Dat hebben mijn ouders mij geleerd. Mijn vader is uitvinder en hij heeft me geleerd om out of the box te denken. En mijn moeder is ook een behoorlijk oorspronkelijke geest. Het zijn allebei excentriekelingen. Maar door dat out of the box-denken doe ik nu wat ik doe. Ik leer kinderen om hun beperkingen niet te accepteren, ongeacht welke. Als je over iets kunt dromen, kun je het ook. Dat heeft mijn vader me geleerd.’

‘Maar waarom op Caldwell?’ vroeg ze. Ze was ook nieuwsgierig naar hem. Hij was te slim om zich te begraven in een klein internaat in Massachusetts. Ze dacht dat hij meer in zijn mars had.

‘Ik weet het niet. Het is makkelijk, aangenaam. Maar ik zou best op een groter internaat willen werken, zoals op Perkins in Boston of een van de grote blindeninstituten hier in New York. Ik ben in zekere zin op Caldwell blijven hangen. Ik kreeg een relatie met een vrouw en wilde niet weg. Maar ik zat verstrikt in die relatie en kom er nu pas toe om er een oplossing voor te zoeken. Ik denk dat deze onderbreking, nu Caldwell een tijdje dicht is, precies is wat ik nodig had.’

‘Had je een relatie met iemand op het internaat?’

Hij knikte. ‘Een andere leerkracht. Ze is getrouwd en heeft drie kinderen. Ze zei dat ze zou gaan scheiden. En in plaats van te wachten tot ze dat zou hebben gedaan, ben ik er toch in gestapt. Ik had beter moeten weten, maar ik was eenzaam en zij was toe aan een verzetje. Ik had al een hele tijd geen relatie meer gehad en ik was waanzinnig verliefd op haar. We zijn nu drie jaar verder en ze is nog steeds getrouwd en kan tientallen redenen ophoesten waarom ze nog niet bij hem weggaat. Het druist in tegen alles waarin ik geloof. Ik kan het niet meer. Ik heb het haar net verteld.’

‘Misschien gaat ze nu wel weg bij hem,’ zei ze terwijl ze aan Andrew dacht. Maar toen zij het had uitgemaakt, was hij niet bij zijn vrouw weggegaan. Ze geloofde nog steeds dat als hij van haar had gehouden, hij dat wel zou hebben gedaan. Maar sommige mensen gaan nu eenmaal nooit bij hun partner weg. Als ze de kans krijgen, komen ze daar een tijdje mee weg en vervolgens doen ze het weer met iemand anders. ‘Ik heb zoiets ook gedaan.’ Ze was eerlijk tegen hem, en hij keek haar vol belangstelling aan. ‘Ik wist ook dat het verkeerd was. Zelfde verhaal. Alleen loog hij tegen me en zei dat de scheiding al in gang was gezet. Dat was niet waar. Hij loog gewoon. En ik heb hem een jaar lang geloofd. Maar het hele kaartenhuis stortte in toen ik ontdekte dat hij had gelogen. Ik maakte er een eind aan en dacht dat hij haar dan wel zou verlaten en schoon schip maken. Maar nee hoor. We zijn nu vier jaar verder en hij is nog steeds bij haar. Hij belt me soms en dan praat ik met hem. Ik weet dat ik dat niet zou moeten doen, maar ik heb niemand anders, dus praat ik toch maar met hem. En dan krijgt hij het telkens weer voor elkaar dat ik me weer net zo belazerd voel als vroeger. Sommige mensen zijn daar ware meesters in.’ Ze keek hem quasizielig aan.

Simon glimlachte. ‘Ik haat oneerlijkheid,’ zei hij met een bedroefde blik. ‘Ze liegt tegen hem, ze liegt tegen mij. Een relatie die van leugens aan elkaar hangt, dat kan toch niet?’

‘Nee, dat werkt niet,’ antwoordde ze. ‘Ik heb het geprobeerd. Ik dacht dat hij eerlijk tegen me was, maar dat was niet zo, wat misschien nog ietsje erger is. Maar hoe dan ook, uiteindelijk halen de leugens je in. Ik heb mijn lesje wel geleerd en ben sinds die tijd niet meer met een man op stap geweest. Ik mis het niet eens.’ Maar toen verbeterde ze zichzelf met een nadenkende uitdrukking op haar gezicht. ‘Dat is niet helemaal waar. Ik mis het wel, en hem soms zelfs ook, maar de pijn over wat we met elkaar hadden of de prijs die ik heb moeten betalen, kan ik missen als kiespijn. Ik zal zoiets nooit meer doen.’

‘Ik ook niet,’ zei Simon. ‘Maar mis je niet iemand in je leven?’

‘Ja, dat wel, maar hém niet. En ik ben verliefd op mijn werk, dat scheelt. Misschien wel te veel. Altijd als ik prioriteiten moest stellen, koos ik voor mijn werk. Ten aanzien van Salima voel ik me daar schuldig over, maar ze is erg vergevingsgezind en lijkt me te accepteren zoals ik ben. Het is nu eenmaal zo. Toen ik met haar vader was getrouwd, hield ik meer van mijn carrière dan van hem, en dat wist hij. Succes is behoorlijk verslavend. Maar ik heb er geen spijt van en nu zijn we goede vrienden. Het enige waarvan ik spijt heb, is die getrouwde klootzak die tegen me loog en met wie ik nooit een relatie had moeten beginnen. De enige man van wie ik ooit echt heb gehouden, is waarschijnlijk mijn eerste man geweest. Ik ben met hem getrouwd toen ik nauwelijks ouder was dan Salima nu, en werd op mijn drieëntwintigste weduwe. Hij was cameraman voor CNN en werd door een sluipschutter doodgeschoten. Daarna was mijn carrière het enige waar ik om gaf. Dat doet minder pijn dan van iemand houden. Mensen gaan dood, ze bedriegen je, ze liegen, ze stellen je teleur. Werk is niet meer dan werk.’

‘Dat is wel een erg eenzaam leven,’ zei hij vol medeleven. ‘Mijn ouders zijn nog steeds verliefd op elkaar, en ze zijn al vijfendertig jaar getrouwd. Ze zijn samen best schattig, hoewel mijn moeder behoorlijk getikt is en er alles uitflapt wat in haar hoofd opkomt. Ik schaamde me dood voor haar toen ik nog een kind was. Ze is behoorlijk extravagant, maar mijn vader is dol op haar. Als kind maakt dat je onzeker en zie je de aantrekkelijkheid er niet van in.’

Blaise lachte om zijn omschrijving van zijn ouders. In haar oren klonken ze interessant. ‘Mijn ouders waren vrij gewoon. Mijn vader was slager, mijn moeder onderwijzeres, hun arbeidsethos was streng en ze hielden er goede waarden en normen op na. Mijn vader zei altijd tegen me dat werk alles was en dat ik iets moest doen waar ik van hield. Die boodschap is overgekomen. Maar over houden van mensen zeiden ze niet veel. Ik was enig kind, en toen ik op de universiteit zat, zijn ze allebei bij een auto-ongeluk om het leven gekomen. Ze lieten me een levensverzekering na waardoor ik mijn opleiding kon afmaken, en daarna zorgde ik voor mezelf. Ik ben opgegroeid in Seattle en daar ben ik bij de televisie terechtgekomen, als weervrouw,’ zei ze met een grijns. ‘Het was een stom baantje, maar daardoor kwam ik daar wel binnen. En daarna werd het San Francisco en New York, en nu zit ik hier en probeer iedere dag mijn vege lijf te redden. Dat vertellen ze je niet in het begin. Het zal wel in de kleine lettertjes hebben gestaan.’

‘Je geeft me het gevoel dat ik meer met mijn leven zou moeten doen,’ zei hij eerlijk. ‘Tot nu toe heb ik de makkelijke weg gekozen en een baan zonder veel uitdagingen aangenomen. Toen jij zo oud was als ik nu, was je al een grote ster, je was twee keer getrouwd geweest en had een kind. Niet slecht,’ zei hij vol bewondering. Ze had een lange weg afgelegd, van slagersdochter in Seattle tot ster in New York. Zijn start was makkelijker geweest. Zijn vader had een prestigieuze baan in de academische wereld en zijn moeder had geld, ze leefden nog steeds en waren nog bij elkaar. Hij vroeg zich af of dat het verschil uitmaakte. Misschien had hij het te gemakkelijk gehad. Zijn familie stond altijd achter hem. Blaise moest het in haar eentje zien te rooien.

‘Het is nog niet te laat,’ zei ze met een spottend lachje. ‘Je bent nog jong.’

‘Tweeëndertig is niet jong,’ zei hij ernstig.

Maar voor haar zag hij er soms wel zo uit. En ze was vijftien jaar ouder en dat waren jaren vol actie geweest.

‘Daarom ben ik ook gestopt met die getrouwde vrouw. Ik wil de volgende vijftien jaar niet verspillen met wachten op iemand die haar leven nog op orde moet krijgen terwijl ze het mijne verziekt. Ik moet uiteindelijk ook aan mezelf denken.’

‘Blijf je dan nog op Caldwell?’ vroeg Blaise hem, nieuwsgierig nu naar wie hij als mens was.

‘Ik weet het niet. Misschien niet. Zolang ik hier ben, wil ik wat sollicitatiebrieven schrijven naar andere internaten, grotere, het liefst één in de stad, waar ik een interessanter leven kan leiden. Als ik terugga naar Caldwell, wil ik met haar niet meer in dezelfde val trappen. Ik moet terug als ze weer opengaan, mijn contract loopt nog door, maar daarna weet ik het nog niet.’

‘Ik denk dat je meer in je mars hebt,’ zei ze.

Het ontroerde hem dat ze dat zei. Hij had veel respect voor haar, zeker nu hij haar in haar eigen huis meemaakte en zag waar ze voor stond en wat ze deed, en de tol die ze daarvoor moest betalen. Ze was de eerste om toe te geven dat ze er niet genoeg voor Salima was geweest, maar ze was een eerlijke, integere vrouw. ‘Dank je. Ik wil in ieder geval graag proberen meer uit het leven te halen,’ zei Simon. ‘Anders zal ik het nooit weten. Ik hoef geen ster te worden, dat wil ik ook niet. Maar wat ik doe, wil ik wel zo goed mogelijk doen.’ Hij trok een ernstig gezicht terwijl hij dat zei.

‘Uit wat ik tot nu toe heb begrepen, ben je de beste. Dat zei Eric. Geef jezelf een kans. Wat je doet, is erg bewonderenswaardig. En als je het wilt, vind je wel een betere baan. Je hebt alles in huis wat je nodig hebt, de diploma’s, het talent, de motivatie, de flair. Wat je voor anderen doet, is een gift.’ Salima was al in twee dagen opgebloeid en Blaise zag nu wat het verschil was met Abby. Zij beschermde Salima en stond haar in de weg; Simon inspireerde haar om meer te doen, om te groeien. En hij was ook aardig tegen Blaise.

Ze babbelden nog een paar minuten en toen stond Blaise op en zei dat ze naar bed moest. Ze moest over een uur al opstaan en hij verontschuldigde zich dat hij haar wakker had gehouden.

‘Het was het waard,’ zei ze op milde toon. ‘Soms word ik ’s nachts bang als ik over mijn leven nadenk. Het enige wat ik zie zijn de fouten uit het verleden en de gevaren die op de loer liggen.’

‘Dat doen we allemaal,’ zei hij voorzichtig. ‘Wees niet zo hard voor jezelf.’

Een van de dingen die ze aan hem begon te waarderen, was dat hij niet onder de indruk was van wie ze was. Hij had respect voor haar en vond dat ze een verbazingwekkende carrière achter de rug had, maar hij werd niet verblind door het klatergoud. Hij begreep wie Blaise was, en net als zij was hij echt. Allebei wisten ze dat dat een zeldzaamheid was. Simon behandelde haar als een normaal mens, niet als een ster. Jarenlang had niemand dat meer gedaan.

‘Welterusten, Simon,’ zei ze en ze zwaaide nog even bij de deuropening. ‘Je hoeft straks geen koffie voor me te zetten. Zorg maar dat je nog wat slaapt.’ Dat zou haar niet lukken omdat ze al over een uur moest opstaan, maar hij kon uitslapen tot Salima opstond.

‘Iemand moet voor je zorgen,’ zei hij serieus. ‘Voor zover ik heb begrepen, doet niemand anders dat. Jij zorgt alleen maar voor anderen, of althans, jij draagt de verantwoordelijkheid voor hen.’

Hij was de eerste die dat in jaren had opgemerkt, of misschien gebeurde dat wel voor het eerst van haar leven. En hij had gelijk. Niemand zorgde voor haar, en niemand had dat ooit gedaan. Ze was een vechter en een overlever, gewend om alles in haar eentje te doen.

‘Zolang ik hier ben, kan ik in ieder geval voor hete koffie en een paar degelijke maaltijden zorgen. Het is niet veel, maar het is iets.’

‘Het is heel veel,’ zei ze. ‘Dank je. Welterusten.’ Ze deed de keukendeur achter zich dicht en hij ging naar zijn kamer. Zij ging naar de hare nadat ze nog even bij Salima had gekeken, en ze had het gevoel dat ze er een vriend bij had. Het was fijn om zo iemand te hebben.

7

Door alle drukte en spanning bij de televisiezender was het zoeken van een zangleraar voor Salima Blaise helemaal door het hoofd geschoten. Bijna iedere avond maakten Salima en Simon samen muziek en Salima genoot ervan. Maar Mark had het bijltje er nog niet bij neergegooid, ook al had Blaise het er helemaal niet meer over gehad. Een week nadat ze het hem had gevraagd, legde hij een briefje op haar bureau zodat ze dat na haar ochtenduitzending zou vinden.

Er stonden drie namen met telefoonnummers en e-mailadressen op, twee vrouwen en een man, twee van LaGuardia, de Hogeschool voor de Kunsten, en een van het Juilliard-conservatorium. In zijn briefje stond dat hij hen alle drie had gesproken.

Blaise liep naar zijn bureau om het met hem te bespreken. ‘Wie beviel jou het meest?’ vroeg ze. Ze was onder de indruk van zijn grondige zoektocht. Salima zou dolenthousiast zijn.

‘Die van Juilliard is onbetwist de beste. De anderen klonken goed, maar die vrouw van Juilliard sprak me meer aan. Ze is misschien een beetje lijp, maar het leek haar fantastisch om met Salima te werken, ook al is ze blind. Het leek alsof die andere twee er banger voor waren, hoewel ik me kan vergissen. En alle drie geven ze les op uitstekende opleidingen.’

‘Ga op je gevoel af,’ zei Blaise zonder enige aarzeling. ‘Bel haar. Vraag of ze bij ons langskomt, zodat Salima zich een oordeel kan vormen. Die moet haar ook aardig vinden.’

‘Komt in orde.’ En een halfuur later lag er een tweede briefje op haar bureau met de naam van de lerares en een tijd voor een afspraak de volgende dag in het appartement. Uiteraard zou Simon daar ook bij zijn. De afspraak was op een tijdstip dat Blaise meestal net thuis was van haar werk.

De volgende dag was Blaise nog maar vijf minuten binnen en stond met Salima te praten, toen de conciërge hun ‘gast’ aankondigde. Het was de docente van Juilliard, Lucianna Goldstein. Mark had Blaise al verteld dat ze Italiaanse was en getrouwd met een Amerikaan, vandaar de achternaam. En toen ze vijf minuten later binnenkwam terwijl Blaise nog bezig was haar jas uit te trekken, bleek de vrouw net zo ongerijmd als haar naam. Ze had een brede, hartelijke glimlach, stralend blauwe ogen, een zoetvloeiende stem en een bos glanzende goudblonde krullen. Maar ze was flink uit de kluiten gewassen, had een enorme boezem en korte spillebeentjes. Bovendien droeg ze een hele lading armbanden en grote ronde oorbellen, had te veel parfum op en liep op enorm hoge naaldhakken. En om het geheel te bekronen, had ze ook nog een hoed met bloemen op die bewogen. Ze zette die voorzichtig af zodra ze binnen was en legde hem op het tafeltje in de hal terwijl Blaise er gefascineerd naar stond te staren. Het leek wel een tuin met levende wezentjes erin. Haar outfit bevatte zoveel verschillende onderdelen dat Blaise niet wist waar ze moest kijken, en ze vond het jammer dat Salima dit fenomeen niet kon zien. Maar het opmerkelijkste aan Lucianna was haar stem. Die was zo soepel en zacht als zijde. Ze keek Blaise vriendelijk aan en die had nog nooit zulke heldere blauwe ogen gezien.

‘O, lieve hemel,’ zei Lucianna met een glimlach die haar perfecte tanden goed deed uitkomen, ‘u bent ouder dan ik dacht.’ Ze keek Blaise recht aan. ‘Maar dat maakt niet uit, het is nooit te laat om te leren zingen.’ Ze had een schattig accent. Simon grijnsde. De lerares dacht dat Blaise Salima was, maar ze herstelde zich snel toen Salima de hal in kwam omdat ze de voordeurbel had gehoord. Ze luisterde aandachtig en rimpelde haar neus vanwege het parfum dat haar overweldigde zodra ze zich bij hen had gevoegd.

‘Dit is Salima, uw mogelijk toekomstige leerlinge,’ legde Blaise uit. ‘Komt u alstublieft binnen.’ Ze bood Lucianna een kopje thee aan terwijl ze de woonkamer in liepen, maar dat sloeg ze af, en toen zag ze de vleugel. Het was een Steinway en ze gaf blijk van haar goedkeuring. Ze leek wat gespannen in Salima’s aanwezigheid en zelfs nog meer in die van Blaise. Ze wist precies wie ze waren en had tegen Mark gezegd dat ze niet had geweten dat Blaise McCarthy een blinde dochter had. En hij had haar verteld dat er een contract met geheimhoudingsplicht zou moeten worden getekend als ze zou worden ingehuurd. Dat was standaardpraktijk in het leven van Blaise. De lerares had geen probleem met zo’n overeenkomst en merkte op dat ze nog nooit een blinde leerlinge had gehad.

Ze babbelden een paar minuten terwijl Lucianna op de bank was neergestreken en Salima vooral luisterde. Ze kon horen dat de vrouw gespannen was. Lucianna vertelde hun dat ze opera had gestudeerd in Milaan. Ze dreunde de verschillende operagezelschappen op waarvoor ze in heel Europa had gewerkt, en nu woonde ze al achttien jaar in Amerika en werkte vijftien jaar aan het Juilliard-conservatorium. Ze vertelde aan Salima dat als ze serieus aan een carrière in de muziek dacht, ze zich er volledig op moest toeleggen. Maar voorlopig wilde Salima alleen maar een paar lessen voor haar plezier. Na een halfuur kennismaken over en weer, vroeg Lucianna haar om wat te zingen. Simon was ermee akkoord gegaan om haar op de vleugel te begeleiden en Salima kwam naast hem staan. Ze was blij dat hij erbij was en ze vroeg wat Lucianna wilde horen. Salima zei dat ze geen enkele opera kende, maar wel liedjes uit musicals, moderne muziek en gospelsongs. Diplomatiek stelde Lucianna voor van alle drie wat te zingen. Salima begon met een liedje uit Mamma Mia!, vervolgde met iets uit Les Misérables, en eindigde met een gospel waar Blaise erg veel van hield wanneer Salima die ook zong. Haar hoge noten klonken alsof ze er glas mee kon breken, en ze haalde ze met gemak. Zonder moeite rolde ze door de drie liederen en toen ze klaar was, staarde Lucianna haar aan.

‘Heb je ingezongen voordat ik kwam?’ vroeg ze met een zorgelijk gezicht.

‘Nee. Niemand heeft me verteld hoe laat u hier zou komen.’ Daarom was ze in een joggingbroek en op sokken in plaats van dat ze minstens een spijkerbroek en schoenen droeg.

‘Je beschadigt je stem als je dat doet,’ waarschuwde de volumineuze Italiaanse. ‘Je moet nooit zingen als je je stem niet eerst hebt opgewarmd. En die gospelsong... haal je die hoge noten altijd?’ Salima zei met een grijns dat ze dat kon. Lucianna keek haar toen met tranen in de ogen aan. ‘Besef je wel wat een geluk je hebt? Wat een gave je hebt meegekregen? Mensen oefenen jarenlang en dan nog halen ze zulke hoge noten niet. Jij zweeft er als een vogel hoog in de lucht doorheen,’ zei ze en ze veegde even langs haar ogen. ‘Wat ik niet al met een stem als die van jou had kunnen bereiken.’ Ze had uitgelegd dat ze oorspronkelijk uit Venetië kwam, hoewel ze tijdens haar studie in Milaan had gewoond. Ze vroeg Salima of ze in opera was geïnteresseerd, maar Salima zei van niet. Ze wilde genieten van wat ze zong. Ze deed het vooral voor haar plezier. ‘Je zou een opleiding moeten volgen,’ zei Lucianna. ‘Het is echt heel erg eigenwijs van je om je stem te gebruiken alsof het een speeltje is. Dat is het niet, het is een gave.’ Ze was erg grappig, en Blaise vond dat ze er met haar enorme lijf, dunne benen en kleine voeten op hoge hakken als een karikatuur van zichzelf uitzag. Maar ze had ook vriendelijke, liefdevolle ogen. Simon sloeg haar gefascineerd gade en Salima luisterde verrukt naar haar.

‘Wilt u mijn dochter als leerlinge aannemen?’ vroeg Blaise haar ten slotte recht voor zijn raap omdat de anderen er omheen bleven draaien.

‘Natuurlijk,’ zei ze met een brede glimlach, die niet aan Salima was besteed, maar ze stak haar hand uit en raakte even die van haar aan. ‘Ik zou het heerlijk vinden, het zou een eer zijn. Maar dan verwacht ik wel van je dat je heel hard werkt,’ zei ze streng.

‘Hoe vaak had u gedacht haar les te geven?’ vroeg Blaise, en ze schrok toen Lucianna drie keer per week voorstelde. ‘Is dat niet wat veel?’ vroeg Blaise bezorgd.

‘Niet als ze het zingen au sérieux neemt,’ antwoordde Lucianna. ‘Als ze een minder goede stem had, zou ik een of twee keer per week hebben gezegd. Maar als we resultaten willen boeken en haar stem op de juiste manier oefenen, moeten we het drie of zelfs vier keer per week doen. We kunnen met drie keer beginnen en zien hoe het gaat.’

‘Wat vind jij, Salima?’ Blaise wilde haar bij de beslissing betrekken en haar niet als een kind behandelen. ‘Hoe vaak per week wil jij zangles?’

‘Iedere dag,’ zei Salima grinnikend, en Lucianna was verrukt. Ze zag eruit alsof ze die middag goud had ontdekt, of midden op straat een diamant had gevonden.

Ze spraken af dat de eerste les de middag daarop zou plaatsvinden. Lucianna kuste Salima daarna op de wang en herinnerde haar eraan om haar hals altijd warm te houden en een sjaal te dragen. Ze zette haar hoed weer op, gaf Blaise en Simon een hand, en even later was ze verdwenen. Alle drie waren ze verbluft en begonnen te lachen. Het was een lieve vrouw, ook al zag ze er een beetje als een clown uit. Dat was wat bij Blaise opkwam zodra ze weer waren gaan zitten.

‘Ze rook verschrikkelijk, maar ik mag haar wel.’ Salima was de eerste die haar mening ventileerde.

‘Je had haar moeten zien,’ voegde Blaise er met een glimlach aan toe, maar ze mocht haar ook. Lucianna had iets heel hartelijks en sympathieks over zich.

Simon vond ook dat ze aardig was en ze had uitstekende papieren als ze op Juilliard lesgaf, en wat er ook mocht gebeuren, hij vond het leuk voor Salima om te doen. Ze was opgewonden en had het tijdens het avondeten over niets anders. Simon kookte nu iedere avond voor hen. Hij probeerde voor Blaise zo licht mogelijke kost te koken, maar zo nu en dan probeerde hij indruk te maken met zijn meer uitbundige schotels. Ze smaakten allemaal voortreffelijk en gaven een feestelijk tintje aan de avonden. Blaise merkte dat ze uitkeek naar de avondmaaltijd met z’n drieën. En het was ook fijn dat er iemand was die vroeg hoe haar dag was geweest, dat leek hem ook echt te interesseren. Sinds hun gesprek over wat haar bezighield op haar werk, had hij zelfs nog meer ontzag voor haar, en als ze thuiskwam, leefde hij met haar mee.

Salima raakte ook aan Simon gewend, maar zo nu en dan kibbelden ze over de vraag hoe ze hun tijd zouden doorbrengen. Hij stelde iedere dag iets voor en hij vond dat alles wat ze deden een leermoment moest bevatten. Hij leerde haar zelfstandig te handelen in het postkantoor, de apotheek, de supermarkt, de stomerij en de bank. En hij dwong haar met het openbaar vervoer te reizen in plaats van per taxi. Ze bleef volhouden dat haar moeder liever had dat ze met de taxi ging, maar daar trok hij zich niets van aan. Zolang hij bij haar was, wilde hij haar zo veel mogelijk dingen leren waarvan hij vond dat ze haar goed van pas kwamen. Hij liet haar zelfs de boodschappen opruimen, en als ze dat slordig deed en hij de kwark in de keukenkast vond en de pasta in de ijskast, zei hij daar iets van. Hij verwachtte van haar dat ze het correct deed. Zo nu en dan was hij een strenge leermeester. Maar als hij zich zo gedroeg en zij een taak volbracht die hij haar had opgedragen, was ze apetrots op zichzelf. Blaise zag dat ze met de dag meer zelfvertrouwen kreeg. En hij wilde haar nog steeds zover krijgen dat ze een blindengeleidehond zou aanschaffen. Hij vond dat ze met een hond alleen naar de universiteit kon gaan. Hij geloofde dat ze niet voortdurend een begeleider nodig had. En als hij het daar met Blaise over had, raakte die alleen al van het idee in paniek en zei dat hij niet te hard van stapel moest lopen.

‘Dit is een uitgelezen kans om er met haar aan te werken,’ legde hij uit. ‘Ik wil dat ze zo veel mogelijk vooruitgaat voordat ze naar Caldwell teruggaat,’ vertelde hij haar moeder, en Blaise wees hem erop dat hij al erg veel vooruitgang had geboekt, en Salima ook. Met gemak ruimde ze nu de afwasmachine in en uit en ze hielp hem zelfs met koken. Hij had haar uitgelegd hoe ze een omelet moest maken, en die was goed gelukt. Ze had haar moeder er op een zondagochtend mee verrast. Het begon absoluut op een succesverhaal te lijken, en toen Salima’s zanglessen eenmaal waren begonnen, was ze door het dolle. Sommige dingen die ze moest doen waren saai, zoals toonladders oefenen, maar de rest van de tijd genoot ze er met volle teugen van, en Lucianna liet haar ook met haar stem spelen. Ze vond het heerlijk om haar te horen zingen. Zo nu en dan zongen ze samen een duet en dat klonk prachtig. Lucianna had een mooie sopraanstem, en als hun stemmen in harmonie waren, klonk het als engelengezang. Soms sprongen Blaise de tranen in de ogen als ze dat hoorde, ook Simon was dan diepgeroerd. Salima had een krachtig stemgeluid, en door de lessen werd dat nog krachtiger. Binnen een paar weken kon hij het verschil al horen.

En in het weekend, als Blaise geen achterstallig werk te doen had, ging ze mee op hun uitjes. Zelfs als ze wel werk mee naar huis had genomen, liet ze de boel de boel en ging een tijdje met hen mee. Ze gingen naar de film, naar winkels en naar musea waar tactiele tentoonstellingen werden gehouden, en naar een uitvoering van La Traviata in het Metropolitan Opera House. Simon maakte van alle attracties van New York gebruik om Salima te vormen en te amuseren, en stapje voor stapje zorgde hij ervoor dat ze onafhankelijker werd. Hij vroeg haar voortdurend om hem te helpen bij huishoudelijke karweitjes of op de computer, en hij vroeg haar haar eigen was te doen, maar dat weigerde ze. Ze zei dat haar moeder dat ook niet deed. Hij moest erom lachen omdat ze gelijk had, en misschien hoefde Salima dat ook nooit te doen, dus liet hij dat maar verder zitten.

Het was ook een enorme opluchting voor Blaise om na verloop van tijd te kunnen vaststellen dat Salima geen hersenvliesontsteking had opgelopen. Ze was helemaal gezond. Blaise had het met hun huisarts besproken en de incubatietijd was nu voorbij. Het internaat bleef nog langer dicht, maar het gevaar ziek te worden was tenminste geen reden tot bezorgdheid meer.

Ze hadden alle drie hun drukke bezigheden: Simon met Salima, Salima met de dingen die hij haar vroeg te doen, en vooral met haar zanglessen die veel tijd vroegen; Lucianna gaf haar ook huiswerk op. En Blaise werd voortdurend bedolven onder het werk en probeerde zichzelf te bewijzen tegenover de jongens die aan de touwtjes trokken. Ze voelde Zacks hete adem nog steeds in haar nek en Susie Quentin werd met de dag ambitieuzer. Ze wilde dat Charlie haar meer bijzondere reportages liet maken en het was duidelijk dat ze jaloers was op Blaise. Ze wilde aan iedereen laten zien wat ze kon. Zack gedroeg zich alsof hij dat wel zag zitten en opperde een idee dat typisch was voor de amusementsafdeling waar hij vandaan kwam en dat ongekend was op de nieuwsafdeling. Na een lang gesprek met Susie stelde hij voor dat ze in januari live de vrouw van de president zou interviewen. Dat was nog nooit gebeurd. Hij vond het een slimme zet om Susie als uitstekend alternatief voor Blaise in te zetten, omdat alle specials en interviews van Blaise op band werden opgenomen. Hij zei dat een live-interview met de first lady ‘origineel en spannend’ zou zijn, en Susie verliet de bespreking in opperbeste stemming. Ze vertrouwde sommige mensen toe dat ze zeker wist dat ze daarna bij de zender veel belangrijker dan Blaise zou zijn.

Zodra dat Charlie ter ore kwam, voerde hij een gesprek onder vier ogen met Zack en probeerde hem uit te leggen dat een live-interview met de first lady uiterst riskant was. Het was gebruikelijk en veel veiliger om het op band op te nemen, zoals Blaise altijd deed. Zack was er als de kippen bij om Charlies bezwaren van tafel te vegen.

‘Het moet maar eens afgelopen zijn met die oude gewoontes hier,’ zei Zack geïrriteerd. ‘We hebben behoefte aan nieuw bloed, nieuwe mensen, nieuwe ideeën. We gaan live. En Susie is daarvoor de aangewezen persoon.’ Charlie hoopte dat hij gelijk had en vertelde het zelf aan Blaise voordat ze het van iemand anders zou horen.

‘Is hij gek geworden? Stel je voor dat er iets misgaat, wat dan? Als de first lady iets zegt wat ze niet had moeten zeggen?’ Ze wisten allebei dat dat zou gebeuren. ‘Ze zal het nooit live doen.’ Maar tot ieders verbazing ging haar perschef ermee akkoord. Susie had de hoofdprijs binnengesleept. En Blaise had het gevoel dat ze bakzeil had gehaald. Ze zou nooit een live-interview met de vrouw van de zittende president of met iemand anders van zo’n kaliber hebben durven voorstellen. Haar gesprekspartners voelden zich veel meer op hun gemak in de wetenschap dat alles werd opgenomen, voor het geval er iets mis mocht gaan. Het was Zacks idee geweest, maar nadat het bekend was gemaakt, was Susie onuitstaanbaar en erg vol van zichzelf. Zack had een monster gecreëerd en Blaise moest er iedere dag mee leven.

Mark had medelijden met haar, en ’s avonds sprak ze er verschillende keren met Simon over.

Hij vond het schokkend dat ze dergelijke beledigingen te verduren kreeg en onder hoogspanning moest werken, en hij bewonderde haar immens om haar fatsoen, waardigheid en kracht. Hoewel ze zonder enige aarzeling tegenover hem toegaf dat ze iedere keer wanneer ze Susie zag, een onweerstaanbare drang kreeg om haar te wurgen. Hij nam haar dat absoluut niet kwalijk.

In de weken waarin hij nu bij hen in New York woonde, was Simon haar vertrouweling geworden. Hij was slim en geïnteresseerd en hij was er iedere avond. Het verbaasde Blaise dat ze hem zoveel vertelde en dat ze zoveel vertrouwen in hem had. Zijn mening en zijn goede raad stelde ze zeer op prijs. En hij was net zo open over zijn eigen leven als zij tegenover hem. Hij onthulde haar de geheimen van zijn jeugd, de angsten in zijn leven, de vraag of hij wel alles uit zichzelf zou kunnen halen, zijn spijt over Megan en de treurige relatie waarin hij met haar verzeild was geraakt. En ze spraken veel over Salima en de dromen die Blaise voor haar had. Ze wilde dat haar dochter een loopbaan zou kiezen waaraan ze veel plezier zou beleven. Het was hetzelfde advies dat haar vader haar op die leeftijd had gegeven. Blaise wilde dat ze werk vond waar ze met heel haar hart achter stond en dat betekenis aan haar leven gaf. Daarna zou de rest wel op zijn pootjes terechtkomen.

Simon had heel veel respect voor wat Blaise zei. En ondanks het feit dat ze er niet altijd voor Salima was geweest, wat Blaise heel goed wist, had Simon bewondering voor haar als moeder. Haar hart zat op de goede plaats. En nu ze onder één dak woonden, bloeide Blaise’ relatie met Salima op.

Simon en Blaise waren allebei verbaasd over de vele onderwerpen die ze bespraken, soms tot diep in de nacht. En het verschil in leeftijd viel voor allebei volkomen weg. Ze waren gewoon twee mensen die vrienden waren geworden en respect voor elkaar hadden, en iedere dag meer op elkaar gesteld raakten.

Allebei waren ze trots op Salima’s vorderingen. Dankzij Simon was ze nu onafhankelijker dan ooit tevoren. Ze had tientallen nieuwe dingen geleerd en ze was veel meer bereid om de wereld in te trekken. Maar ze weigerde nog steeds een stok te gebruiken en een hond was onbespreekbaar. Ze was volkomen tevreden met hem.

‘Maar als ik er op een dag nou niet meer ben? Als jij een beroemde zangeres bent die op tournee gaat? Denk je dan dat ik met je meega?’ Hij plaagde haar om zijn bedoeling duidelijk te maken.

‘Dat is je geraden!’ riep ze en ze gaf hem een speelse zet. Zij voelde zich inmiddels volkomen op haar gemak bij hem. Hij was als de grote broer die ze nooit had gehad. ‘Dat is je werk!’ bracht ze hem in herinnering.

‘Wat? Overal achter een of andere idiote popster aan lopen terwijl jij handtekeningen uitdeelt en me de hele nacht wakker houdt om de fans van je af te slaan? Mooi niet! Ik ga terug naar Massachusetts om de rest van mijn leven in alle rust door te brengen.’

‘Nu je in New York hebt gewoond, zul je je dood vervelen,’ zei Salima tegen hem, en ze sloeg daarmee de spijker op de kop, meer dan ze besefte. Hij had dat zelf ook al bedacht. Hij had het ontzettend naar zijn zin in New York en vond het heerlijk om tijd samen met Salima en Blaise door te brengen. Nu hij hier een tijdje was, voelde het helemaal niet meer als werk. Hij begon zich bij hen thuis te voelen en ze hadden heel veel plezier samen. De hele situatie was volkomen anders uitgepakt dan hij had verwacht. En toen Eric hem weer belde om te horen hoe het ging, vertelde hij hem dat ook.

‘Pas op, anders kom je daar niet eens meer weg,’ zei Eric somber. Hij was zich er terdege van bewust dat Blaise het zich kon permitteren om Simon veel meer te betalen dan het internaat en hem van hen zou kunnen afpikken. ‘Ik verwacht je wel terug als we in januari weer opengaan,’ zei Eric, maar dat leek nog heel ver weg. En Simon wist maar al te goed dat zijn contract pas in mei afliep. Maar ondertussen genoot hij met volle teugen van New York en alles wat die stad te bieden had. En als ze ’s avonds samen aten, was het alsof ze een gezin vormden. Hij vond zijn lange gesprekken met Blaise heerlijk.

Blaise hielp hem op een avond met het afruimen van de tafel en zette samen met hem de vaat in de afwasmachine, terwijl Salima later dan normaal les kreeg van Lucianna. Blaise klaagde weer over haar werk. Ze verdroeg het niet dat Zack Austin haar baas was, ze kon niet tegen de problemen en de angstgevoelens die hij haar bezorgde zodra hij ook maar even de kans kreeg. Ze vond het nog steeds onverteerbaar dat Susie dat live-interview zou afnemen, en door de vervelende, hooghartige manier waarop Zack haar soms aansprak, kreeg ze zin om ontslag te nemen. Ze was het beu om voortdurend dat zwaard van Damocles boven haar hoofd te voelen omdat hij de neiging had om mensen zonder waarschuwing vooraf te ontslaan. De spanning die hij om zich heen creëerde, was tastbaar en op zo’n manier wilde ze niet werken.

‘Soms heb ik het gevoel dat ik maar even met mijn ogen hoef te knipperen of iemand steekt een mes in mijn rug en dan is het met me gedaan. Zo wil ik niet meer leven, hoeveel ze me ook betalen. Ik wil als een mens worden behandeld.’ Terwijl ze het zei, stak ze haar hand uit om een bord uit de gootsteen te pakken en raakte hem in het voorbijgaan heel even aan. Ze voelde zijn warmte, en zonder erover na te denken, streek hij even met zijn hand over haar wang. Eerder had hij nooit de behoefte gevoeld om dat te doen. Onmiddellijk was het alsof een stroomstoot door haar lijf heen zinderde. Ze keek naar hem op en toen hun ogen elkaar ontmoetten, vergat ze volledig wat ze had gezegd, en hij ook. Hij had het ook gevoeld. Hij wist niet of hij zich moest verontschuldigen of dat hij het moest negeren. Maar Blaise ging door met het inruimen van de afwasmachine alsof er niets was gebeurd, dus volgde hij haar voorbeeld. Maar het was een vreemd gevoel geweest om haar te willen aanraken en hij had zich er niet tegen kunnen verzetten.

Het was Blaise de laatste tijd steeds vaker opgevallen dat het verschil in leeftijd tussen hen helemaal niet leek te bestaan. Ze zag tegen hem op als man, en was het met veel van zijn waarden en normen en opvattingen eens, en hij beschouwde haar als een vrouw van zijn eigen leeftijd. Het was zo lang geleden dat ze haar gedachten met een man had kunnen delen, en ineens leek het normaal om over alles met hem te praten. Hij begreep zoveel. En hij vond het fijn dat ze nergens een drama van maakte. Drie jaar lang had zijn leven met Megan iedere dag een emotionele achtbaan geleken omdat ze voor haar man, een gewelddadige alcoholist, schuilevinkje moesten spelen, en dat was bijna normaal voor Simon geworden. Met Blaise voelde hij zich weer bij zijn volle verstand. Het maakte niet meer uit dat ze vijftien jaar ouder was. Voor hen allebei was het een vreemde maar aantrekkelijke vriendschap geworden die de grenzen van hun arbeidsverhouding en hun verschil in leeftijd overschreed.

Ze vertelde niemand ooit hoeveel tijd ze samen doorbrachten of hoezeer ze onder de indruk van hem was. Het enige wat ze losliet was hoe geweldig hij voor Salima was. Dat had ze al verschillende keren tegen Mark gezegd, maar verder vertelde ze hem niets over Simon. Mark wist alleen dat het goed was uitgepakt met de vervanger van Abby.

Blaise was een hele dag naar Washington om een pas verkozen senator te interviewen over wie geruchten de ronde deden dat hij president wilde worden, toen het tot haar doordrong dat ze wat papieren op haar werk had laten liggen die ze nodig had als ze ’s avonds terugkwam. Ze belde Mark en vroeg hem die onderweg naar huis bij haar appartement af te geven.

‘Sorry dat ik je dat vraag,’ verontschuldigde ze zich, ‘maar ik was gisteren zo moe toen ik vertrok dat ik niet eens heb gemerkt dat ze niet in mijn koffertje zaten, tot ik vandaag in het vliegtuig stapte.’

‘Maak je geen zorgen. Ik neem na het werk wel een taxi en geef ze daar af. Kan ik ze bij de conciërge achterlaten?’

‘Het is een beetje gevoelig materiaal. Een verslag over een senator over wie onlangs naar buiten is gekomen dat hij een relatie met een meisje van veertien heeft gehad. Vind je het vervelend om ze aan Simon te geven?’

‘Nee, hoor, geen probleem.’ Hij zou de kans krijgen om Salima te zien, wat nog niet was gebeurd sinds ze weer thuis was. Hij had haar al een jaar niet gezien. Ze praatten alleen over de telefoon en hij was een van haar grootste bewonderaars.

Mark liet de taxi wachten toen hij bij het gebouw was aangekomen, nam de lift naar boven en belde aan. De papieren die Blaise had willen hebben, zaten in een envelop waarop VERTROUWELIJK stond. Een man deed open. En Mark zag een lange, knappe vent die zijn hemdsmouwen had opgerold. Hij droeg een spijkerbroek en cowboylaarzen en hij had zwart haar dat in de war zat. Mark vond ook dat Simon er als een filmster uitzag. Hij was lang, donker en sexy, en ineens vroeg Mark zich af of er meer was tussen die twee dan Blaise had verteld.

Simon keek naar Mark en raadde onmiddellijk wie hij was. Hij voldeed volledig aan de omschrijving van Blaise. Kort, kaal en tenger, en alsof hij één bonk zenuwen was. Hij droeg een blazer en een Hermès-stropdas. Hij was in zijn werkkloffie. ‘Ik ben Simon,’ zei hij en met een brede glimlach stak hij zijn hand uit naar de assistent van Blaise. ‘Kom binnen. Ik weet zeker dat Salima je dolgraag wil zien. Ze heeft het de hele tijd over je.’ Mark hoorde haar ergens in het huis zingen. Lucianna gaf haar les.

‘Ik wil haar niet storen,’ zei Mark. Hij gaf de envelop aan Simon, liep snel naar de lift en drukte op de knop. Simon keek teleurgesteld. Hij was bang dat hij iets had gezegd waardoor hij hem had beledigd. Dat was niet zo, maar Mark was overvallen door Simons knappe uiterlijk en zijn uitstraling, en door het gemak waarmee Simon zich kennelijk in haar huis bewoog. Daardoor was Mark zozeer in verlegenheid gebracht dat hij niet naar binnen durfde. De lift kwam bijna onmiddellijk en met een zwaai en een glimlach verdween hij weer.

‘Sneller dan het geluid,’ zei Simon bij zichzelf. Hij deed de voordeur dicht en legde de envelop op het bureau van Blaise, zodat ze die daar zou vinden als ze thuiskwam.

Ze vroeg ernaar toen ze later samen met hem in de keuken een kop thee dronk. Salima was allang naar bed na een lange, uitputtende les. Lucianna eiste veel van haar, maar dat vond ze helemaal niet erg.

‘Heb je Mark vandaag gezien? Hij is zo aardig. Hij is de beste assistent die ik ooit heb gehad. Ik hoop dat hij nooit weggaat.’

‘Ik heb hem ontmoet,’ bevestigde Simon haar met een vragende blik in zijn ogen. ‘Zo ongeveer veertien seconden. Ik ben bang dat ik iets heb gedaan waardoor hij uit zijn doen raakte. Ik schudde zijn hand, hij leek te schrikken en toen drukte hij snel op de knop van de lift en verdween weer.’

‘Hij is net een kolibrie,’ zei ze. Het was de perfecte omschrijving van de man die hij had ontmoet. ‘Hij is altijd in beweging en ik heb je verteld dat hij heel erg zenuwachtig is. Maar alles wat ik nodig heb, krijgt hij voor elkaar.’

Simon wist al dat Marks steun onmisbaar was voor Blaise en hij had zich erop verheugd hem te ontmoeten. Ze hadden elkaar regelmatig over de telefoon gesproken. ‘Ik hoop niet dat ik hem op een of andere manier heb beledigd.’

‘Zo is hij nu eenmaal,’ zei ze. Ze leek zich er niet druk om te maken. Daarna vertelde ze Simon over de ontmoeting in Washington die dag. Met haar open, innemende manier van doen had ze de senator zover gekregen dat hij toegaf dat hij voor zijn negenendertigste president wilde worden, wat een enorme scoop was. De kijkcijfers zouden omhoogschieten.

‘Net zoals altijd,’ zei Simon. Hij was trots op haar. Blaise bedacht hoe fijn het was dat ze iemand had om over de afgelopen dag te praten.

De volgende dag had Mark het ook nog even over de ontmoeting met Simon en hij zag er onbeholpen uit toen hij het Blaise vertelde. ‘Je had er iets tegen me over moeten zeggen en me moeten waarschuwen,’ mopperde Mark. ‘De deur ging open en toen stond daar die spetter met uitgestoken hand naar me te glimlachen.’

‘Wat had hij dan moeten doen?’ Blaise lachte naar hem. ‘Die envelop uit je hand grissen en de deur in je gezicht dichtgooien?’

‘Ik had geen idee dat hij er zo uitzag, Blaise. Hij lijkt wel een filmster.’ En toen kon hij het niet laten om haar die ene vraag te stellen die de hele nacht door zijn hoofd had gespookt. Ze konden erg goed met elkaar overweg en ze was altijd eerlijk tegen hem, tenzij het iets vertrouwelijks was wat ze hem niet kon of wilde vertellen. Hij vroeg zich af of dat nu het geval was. ‘Ben je verliefd op hem?’

Ze keek geschrokken op. Dat hij zoiets kon denken! Met een verbijsterde blik schudde ze haar hoofd. ‘Waarom denk je dat? Heeft Simon iets ongepasts gezegd?’ Als dat zo was, dan ging ze daar wel met hem over praten, maar het leek helemaal niets voor Simon. Hij was beleefd en discreet en ging altijd uiterst correct met haar om, ook al waren ze vrienden geworden. Hun groeiende vriendschap hadden ze niet voorzien, maar verder dan dat ging het niet. Hij gedroeg zich nooit zelfingenomen en ging met haar nooit buiten zijn boekje. Alleen dat ene rare moment bij de gootsteen was er geweest, maar dat hadden ze allebei genegeerd, en het was niet nog een keer gebeurd.

‘Het ging niet om iets wat hij zei,’ corrigeerde Mark haar onmiddellijk om Simon, terecht, vrij te spreken. ‘Het ging om hoe hij eruitzag. En hoe goed hij zich in jouw wereld lijkt te voelen. Hij gedroeg zich beslist alsof hij zich daar helemaal thuis voelde.’

‘Natuurlijk. Hij woont ook bij ons. Je leert elkaar behoorlijk goed kennen als je elkaar iedere dag bij het ontbijt en het avondeten ziet, en elkaar om middernacht in de keuken tegen het lijf loopt om een kop warme melk te gaan drinken. Als het al iets is, dan kun je wel zeggen dat we bevriend zijn geraakt. Maar ik ben beslist niet verliefd op hem, en bovendien is hij vijftien jaar jonger dan ik. Hij zal veel eerder op Salima vallen dan op mij. Maar daar is ook niets van te merken.’ Ze klonk opgelucht.

‘Als je niet verliefd op hem bent, dan zou ik dat maar snel worden,’ zei Mark met een wat spottend medelijden. ‘Hij is de knapste kerel die ik ooit heb gezien. En hij ziet er niet zo jong uit als hij is. Hij ziet er ouder uit en jij ziet er jong uit. Jullie passen wel bij elkaar. Jij ziet er geen dag ouder uit dan hij.’

‘Zit je soms naar een loonsverhoging te hengelen?’ plaagde ze hem, maar ze was verbaasd over wat hij had gezegd. Er was geen spoortje romantiek tussen Simon en haar te bekennen en dat zou ook nooit gebeuren. Meer dan vrienden zouden ze niet worden.

‘Sorry, maar ik moest het vragen. Misschien is het wensdenken. Ik schrok eerst een beetje van hem. Maar als ik denk aan de oneerlijke manier waarop Andrew Weyland je heeft behandeld, zou ik je toewensen dat je een vent als Simon aan de haak sloeg. Je zegt dat hij een fantastische kerel is, en slim, en hij ziet er ongelofelijk knap uit. Je verdient de hoofdprijs na al die ellende die je hebt moeten doorstaan. En kijk nou eens naar je ex-man. Harry heeft verkering met meisjes die bijna vijftig jaar jonger zijn dan hij. Wat stelt vijftien jaar dan voor?’

‘Dat is wat anders. Hij is een man. Het is niet aanstootgevend als een man een relatie met een jong meisje heeft. Als een vrouw zoiets doet, wordt ze voor rotte vis uitgemaakt.’

‘Ze zijn alleen maar jaloers. Als je de kans krijgt, ga er dan voor. Dat is het enige wat ik wil zeggen.’ Ze was stomverbaasd over alles wat hij had gezegd, maar ze zei er die avond niets over tegen Simon. Dat zou te gênant zijn, en hij zou waarschijnlijk hebben gedacht dat ze niet goed snik was en probeerde hem een oneerbaar voorstel te doen. Maar bovendien was het duidelijk dat hij nog steeds onder zijn relatie met Megan leed. Om talloze redenen zou Marks fantasie nooit werkelijkheid worden, maar het was interessant geweest om te horen.

In de hectiek van spanningen en uitdagingen waarmee ze iedere dag te maken had, dankzij Zack, Susie en massa’s andere mensen, dacht ze verder helemaal niet meer aan Marks opmerkingen, tot het weekend daarop toen Simon haar hielp een inloopkast leeg te halen om ruimte voor Salima’s spullen te creëren. Blaise had al het speelgoed nog waarmee Salima vroeger had gespeeld en dat wilde ze nu kwijt om haar meer armslag te geven. Ze stond boven op de ladder en wankelde gevaarlijk toen ze te ver naar één kant overhelde. Simon schoot naar voren en greep haar stevig bij haar middel vast zodat ze niet zou vallen. En bleef haar vasthouden tot ze naar beneden kwam. En terwijl ze van de ladder af kwam, stopte ze toen ze oog in oog met hem stond, en de wereld om hen heen leek ineens stil te staan. Ze zeiden allebei geen woord, maar Blaise voelde eenzelfde stroomstoot door haar heen zinderen, wat haar eerder ook bij de gootsteen was overkomen. Ze had geprobeerd zichzelf te vertellen dat het verbeelding was, maar deze keer wist ze dat dat niet zo was. En Simon bleef haar aankijken en haalde zijn handen niet van haar middel. Ze voelde hem daar en even merkte ze dat ze dichter naar hem toe boog. Maar toen keek hij weg en hielp haar verder de trap af. Ze had geen idee wat er net was gebeurd en durfde het hem niet te vragen. Misschien wel niets. En terwijl ze al het oude speelgoed in dozen stopten, hield ze zichzelf voor dat ze het zich had verbeeld. Het was niets. Maar een stemmetje binnen in haar zei iets anders. En toen ze naar Simon opkeek, viel er niets van zijn gezicht af te lezen en bleef hij doorgaan met waar hij mee bezig was.

Ze deden allebei alsof het hun niet was opgevallen. En alles was weer normaal toen hij die avond het eten kookte. Salima had om een zelfgemaakte pizza gevraagd. Die van hem vond ze verrukkelijk en hij maakte er ook een enorme salade bij. Als toetje had hij een appelkruimeltaart gebakken, met suikervervangers vanwege Salima’s dieet. Hij serveerde die met zelfgemaakt vanille-ijs. Hij was geniaal in het maken van gerechten die ze mocht eten en die ook nog heerlijk smaakten. En terwijl ze na het eten zaten te babbelen en grappen zaten te maken, drong het weer tot Blaise door hoe dik bevriend ze waren geraakt, en hoe ongedwongen ze nu met elkaar omgingen. Ze herinnerde zich weer het moment in de inloopkast die middag en de vraag die Mark haar eerder die week had gesteld: of ze verliefd op Simon was. Ze dacht van niet, en die twee momenten waarin er een stroomstoot door haar heen leek te gaan, hadden vast alleen maar in haar fantasie bestaan. En als het wel zo was, dan gaf haar dat toch wel het gevoel een oude dwaas te zijn, en misschien was ze dat ook wel. Mark had gelijk, Simon was erg knap. Maar ze zag nu veel meer dan dat in Simon. Ze zag de persoon die hij was: zijn vriendelijke karakter, zijn fatsoenlijkheid, zijn eerlijkheid. Ze had veel meer waardering voor zijn kwaliteiten dan voor zijn uiterlijk. Dat was niet meer dan de kers op de taart. En het was een taart die ze toch niet van plan was te verschalken.

Als om Blaise eraan te herinneren, belde Megan die avond op terwijl ze samen met Simon in de keuken zat. Salima was al naar haar kamer gegaan om te computeren en een vriendin van het internaat te schrijven. Ze hielden contact via Facebook en Salima vond dat heel erg leuk. Dankzij de programma’s op haar computer kon ze net als ieder ander facebooken en ze vond het geweldig.

Blaise zag onmiddellijk aan de uitdrukking op Simons gezicht wie er belde. Hij had niet op Megans e-mails gereageerd, maar hij had Blaise verteld dat hij zo nu en dan haar telefoontjes beantwoordde, meestal laat op de avond als hij in bed lag en toch aan haar lag te denken. Hij had toegegeven dat hij haar miste, en wat hij over haar vertelde, deed Blaise soms denken aan hoe ze zich aanvankelijk over Andrew Weyland had gevoeld, toen ze hem zo vreselijk miste maar wist dat ze de juiste beslissing had genomen door het met hem uit te maken. Ze had er nooit aan getwijfeld, maar toch miste ze hem, én de illusies die ze over hem had gekoesterd.

Simon kreeg een gekwelde uitdrukking op zijn gezicht zodra hij het telefoontje beantwoordde en hij verdween met zijn mobieltje in zijn hand naar zijn kamer terwijl Blaise rustig in de keuken bleef zitten en nadacht over die middag en wat dat betekende. Ze wist zeker dat het niets betekende, dat het gewoon even een moment tussen twee mensen was geweest die alleen waren. En daarom zou er ook niets tussen hen ontstaan. En Blaise vroeg zich af of hij de draad weer zou oppakken met Megan als ze allebei terug waren op het internaat. De aantrekkingskracht tussen hen leek sterk te zijn.

Vijf minuten later kwam hij terug met een schuldbewust gezicht. ‘Sorry. Ik heb tegen haar gezegd dat ze me niet meer moet bellen. Ze belt iedere keer als hij haar in elkaar heeft geslagen. Ik word er gek van. Daarom wilde ze in eerste instantie bij hem weg. Ik zei tegen haar dat ze naar Al-Anon moest gaan, maar dat wil ze niet.’

‘Het is oké,’ zei Blaise om hem gerust te stellen. ‘Je bent mij geen enkele uitleg verschuldigd.’ Ze kon zien hoe erg hij van slag was door het telefoontje. Ze wist niet of dat betekende dat hij nog steeds van haar hield of dat hij aan haar probeerde te ontsnappen en het daar moeilijk mee had. En Megan maakte het hem niet bepaald makkelijker door hem voortdurend te bellen, precies zoals Andrew had gedaan. Megan klampte zich aan hem vast alsof haar leven ervan afhing. Maar kennelijk was het nog niet zo erg dat ze haar man echt wilde verlaten.

‘Ik neem niet meer op als ze belt,’ zei hij meer tegen zichzelf dan tegen haar.

‘Je hoeft je niet schuldig te voelen,’ zei ze met een blik vol genegenheid. ‘Ik neem nog steeds soms op als Andrew belt, na vier jaar, hoewel ik er naderhand altijd spijt van heb. Het is niet meer dan een echo uit het verleden, en voor mij niet goed.’ Maar ze wist dat het voor hem met Megan anders lag. Hun relatie was van recentere datum en de pijn nog te vers.

‘Ik geloof wel dat ze van me houdt, dat zegt ze althans,’ zei Simon met een zorgelijke uitdrukking op zijn gezicht. ‘Het probleem is dat ze ook van hem houdt, ook al wil ze dat tegenover mij niet toegeven. Als dat niet zo was, zou ze niet nog steeds bij hem zijn, na drie jaar met mij. Misschien houdt ze meer van hem.’ Hij probeerde het nog steeds te ontwarren, hoewel hij zich beter voelde sinds hij in New York was en wat afstand van haar en haar problematische leven had genomen.

‘Of van hun gezamenlijke geschiedenis en de kinderen,’ zei Blaise verstandig. ‘Het is moeilijk om erachter te komen waarom mensen bij elkaar blijven. Andrew heeft zijn vrouw jarenlang bedrogen en zal dat waarschijnlijk altijd blijven doen. En zij pikt het van hem. Ik weet zeker dat ze nooit uit elkaar zullen gaan. Ze zijn dol op de illusie van hun huwelijk, maar veel stelt het niet voor. Sommige mensen zijn bereid daar genoegen mee te nemen.’

‘Voor mij is dat niet genoeg,’ zei Simon verdrietig. ‘Ik wil het betere werk, anders ben ik liever alleen.’

‘Ja, maar pas op met vrome wensen. Dat zei ik ook, en moet je me nu zien. Ik ben alleen en zal dat waarschijnlijk altijd blijven. Op jouw leeftijd liggen er nog veel relaties in het verschiet.’ Ze werd droevig bij de gedachte dat een romance er voor haar wellicht niet meer in zat. Daar zag het in ieder geval wel naar uit. In veel opzichten had ze daar nu vrede mee en ze hield zichzelf voor dat ze er toch geen tijd voor had. Wie kon er een relatie aan als je zo’n carrière had als zij? Ze had er noch de tijd voor, noch de energie. Haar werk voor de televisiezender slorpte haar volledig op, precies zoals Harry had gezegd. En er was niets veranderd. Heel even, toen alles rozengeur en maneschijn leek, had ze geloofd in wat ze met Andrew deelde. En hij had er de spot mee gedreven. Daarom wilde ze niet nog een poging wagen.

‘Ik heb Megan verteld dat ik me hier gelukkig voel,’ onderbrak Simon haar overpeinzingen. ‘Dat is waar. Ik wil voor volgend jaar graag een baan in New York zien te vinden.’ Hij klonk hoopvol.

‘Op zoek dan maar,’ moedigde Blaise hem aan. ‘Er zijn hier een paar uitstekende blindeninstituten. Vul een paar sollicitatieformulieren in en ga daar eens een kijkje nemen nu je toch in New York bent. Je kunt Salima zelfs meenemen.’ Blaise was niet van plan om haar in New York te houden zodra Caldwell weer openging, en Salima had ook nooit gevraagd om thuis te mogen blijven. Ze wist dat dat geen optie was. Maar het was duidelijk dat Simon de kans wilde aangrijpen om iets anders te gaan doen en Blaise dacht dat dat wel goed voor hem was.

Ze hadden een rustig weekend. En op zondagavond vloog ze naar L.A. Pat Olden, het congreslid dat op de Universiteit van Californië was neergeschoten, was overleden zonder weer bij bewustzijn te zijn gekomen. Blaise wilde zijn begrafenis bijwonen en maandagmiddag zou ze de rector magnificus van de universiteit interviewen. Vervolgens zou ze op dinsdag een special opnemen met een zeer populaire filmster en dinsdagavond naar huis terugkeren. Simon had beloofd dat hij overal voor zou zorgen. En ze gaf zowel Salima als Simon een afscheidskus toen ze vertrok.

‘Bel me als er iets onverwachts mocht gebeuren,’ zei ze tegen Simon terwijl hij haar tas naar de lift droeg.

‘Dat doe ik heus wel, dat weet je. Er gebeurt ons echt niks.’ Hij glimlachte naar haar. En in een flits dacht ze iets in zijn ogen te zien wat ze twee keer eerder had gezien, en toen was het weer verdwenen. Maar twijfelen deed ze niet. Ze had het zich verbeeld. Mark was gek. Ze wist het zeker. Zij en Simon waren gewoon vrienden en dat was voor hen allebei genoeg.

8

De begrafenis van Pat Olden was net zo hartverscheurend als Blaise had verwacht. Hij was in de kracht van zijn leven doodgeschoten, op zijn drieënveertigste, had een vrouw die van hem hield, een geweldige carrière en vier fantastische kinderen. En wie weet, misschien was hij op een dag wel president geworden. Het is allemaal zo onrechtvaardig, dacht Blaise bij zichzelf. De first lady sprak op de begrafenis en de president had een reactie gestuurd naar het gezin van Pat omdat hij niet aanwezig kon zijn. En Pats vrouw en kinderen waren volledig van streek. Het dodenaantal van de schietpartij was tot achttien opgelopen, inclusief de schutter. Het was dieptreurig.

Het interview met de rector magnificus van de universiteit die middag verliep bijzonder goed. Het was een ernstig gesprek over de gevaren voor de jongeren van tegenwoordig en een zekere moedeloosheid onder de jeugd over de hele wereld vanwege de economie, het milieu en het feit dat hun kansen in de afgelopen jaren veel minder waren geworden. Het was een indringende boodschap aan alle ouders om aandacht aan hun kinderen te besteden.

En de volgende dag bracht ze door met de jonge filmster, wat een welkome afwisseling was na het serieuze interview de dag daarvoor. De vrouwelijke filmster was extravagant, sexy en buitengewoon grappig en had net een Golden Globe gewonnen, op haar eenentwintigste. Blaise had haar iedere vraag gesteld die ze durfde te stellen, en het meisje had op allemaal antwoord gegeven en vrijwillig wat schokkende informatie over zichzelf losgelaten. Het was het soort interview dat Blaise zo nu en dan heel graag afnam om de eentonigheid van de meer ernstige gesprekken te doorbreken. En dit interview was een makkie geweest. Het was luchtig en sexy en haar gesprekspartner was openhartig en argeloos. Blaise was tevreden toen ze ’s nachts terug naar New York vloog en in het vliegtuig in slaap viel.

Tully stond haar op het vliegveld op te wachten. Ze ging rechtstreeks door naar haar werk en was net op tijd om haar rubriek te presenteren. En zodra ze na afloop terug in haar kantoor was, belde Simon haar om haar te vertellen dat alles in orde was en probleemloos was verlopen terwijl ze weg was. Ze had geen tijd gehad om hen te bellen omdat ze zich had moeten haasten om de avond daarvoor de nachtvlucht te halen.

‘Ben je erg moe?’ Hij klonk bezorgd. Haar werkschema zou voor iemand anders moordend zijn, maar haar scheen het goed te doen. En ze klonk tevreden over de interviews die ze in L.A. had opgenomen.

‘Nee, het gaat prima. Ik heb in het vliegtuig geslapen. Hoewel die nachtvlucht vanuit L.A. eigenlijk altijd ietsje te kort is. Je kunt beter naar Europa gaan.’ Dat duurde zeven uur en de vlucht vanaf de westkust vijfenhalf uur, waardoor je nachtrust te vroeg werd onderbroken, zelfs voor haar. En de stoelen in de eerste klas konden niet in de ligstand. Ze kende de indeling van alle vliegtuigen uit haar hoofd.

En om het allemaal nog erger te maken, moest ze vanwege een vergadering tot laat die avond werken. Maar voor de verandering waren er nu eens geen akelige verrassingen, hoewel het haar irriteerde dat Susie Quentin ook op de vergadering aanwezig was. Ze was in de wolken. Ze stuurden haar naar Parijs om de vrouw van de Franse president te interviewen en een reportage te maken over Franse mode, waarbij ze ook de haute-coutureshows mocht bijwonen. Allemaal gepronk met andermans veren, hoewel de modeshows een beetje te lichtgewicht voor Blaise zouden zijn geweest.

Ze kwam pas om acht uur thuis. Salima zat op haar kamer met iemand te telefoneren en had al gegeten. En de maaltijd voor haar stond al klaar. Simon omhelsde haar toen ze binnenkwam. Het was fijn om zijn glimlachende gezicht te zien en te weten dat iemand blij was haar te zien. Het was nieuw voor haar en hij hield haar even dicht tegen zich aan en keek haar daarna aan.

‘Ik ben blij dat je terug bent,’ zei hij met een hese stem. ‘Ik heb over je ingezeten.’ Hij hield haar nog steeds vast.

‘Dat is fijn om te weten. Ik heb ook over jou ingezeten,’ zei ze, en ze besefte dat het waar was. En om Salima maakte ze zich ook altijd zorgen. Met haar gezondheidstoestand kon er zoveel misgaan. Maar Simon had alles uitstekend onder controle. Ze had er nu alle vertrouwen in als hij zonder haar voor Salima zorgde. En Teresa, de huishoudster, was tijdens haar reis ook blijven logeren, maar die middag was ze weer vertrokken.

Tijdens het eten vertelde ze Simon uitgebreid over wat ze in L.A. had gedaan, de begrafenis van Pat Olden, het interview met de rector magnificus van de universiteit en dat met de jonge filmster. De verscheidenheid aan onderwerpen was typerend voor haar leven en dat maakte het ook leuk voor haar. Hij kon aan haar zien dat ze genoten had van de dag met de jonge actrice. Hij vond het fijn om er meer over te horen en ook om de opwinding in haar ogen te zien. Ook al had ze hem al deelgenoot gemaakt van haar leven en had hij haar verhalen al een tijdje aangehoord, het boeide hem nog steeds. Ze sprak over mensen over wie hij eerder alleen wat had gelezen, terwijl het contact met hen voor haar doodgewoon was. Het uitzonderlijke was deel van de dagelijkse gang van zaken voor haar.

‘Ik vind het heerlijk om te horen wat je doet,’ zei hij glimlachend naar haar. Maar hij kende nu ook de keerzijde van de medaille, alle ongemakken die ermee gepaard gingen. Het was allesbehalve makkelijk, maar ze hield van de uitdaging en gedijde daar altijd bij.

Ze kletsten een tijdje, tot Blaise ten slotte van tafel opstond en zei dat ze een bad wilde nemen en daarna naar bed ging. Ze was moe. Ze liep nog even bij Salima langs om haar welterusten te wensen, gaf haar een kus en ging daarna naar haar eigen kamer. Het voelde goed om weer thuis te zijn, vooral nu er iemand was met wie ze aan het eind van de dag kon praten, of als ze van een reis thuiskwam. Doordat Simon en Salima er waren en ze iedere avond samen aten, en door al hun activiteiten, voelde het appartement als een thuis voor haar, voor het eerst sinds ze daar naartoe was verhuisd. Het was een andere wereld nu Salima samen met Lucianna zong en door het huis scharrelde, en Simon die iedere avond het eten klaarmaakte. Ze genoot er zo ontzettend van dat ze voor het eerst met tegenzin van huis vertrok om te gaan werken. Of het Simons bedoeling was geweest of niet, hij had nieuwe zin aan haar leven gegeven.

De week daarop vroeg Blaise aan Simon wat zijn plannen waren voor Thanksgiving en of hij naar zijn ouders in Boston zou gaan.

Hij aarzelde geen seconde voordat hij antwoord gaf. Hij had al besloten om in New York te blijven. Hij wist dat ze hem daar nodig had, want als hij vrij zou nemen, zou haar dat heel veel problemen bezorgen. ‘Wie gaat je kalkoen dan braden als ik naar Boston ga? Ik vertrouw jou niet in de keuken. Ik heb er vorige week zelfs al één bij onze slager besteld. Of liever gezegd, ik heb dat Salima laten doen. Ze was erg ingenomen met zichzelf. Nodig je nog iemand uit met Thanksgiving?’

Blaise schudde haar hoofd. Ze ging vroeger naar Caldwell om Salima op te zoeken, of ze was op reis. Ze was al elf jaar niet meer thuis geweest met Thanksgiving. En dit jaar had ze na de vrije dagen een reis naar Israël gepland. Maar ze zou dat hele weekend thuis zijn. Het was een geweldig weekend om American football te kijken en in huis rond te hangen. En ze had voor hen alle drie kaartjes voor een wedstrijd van de Rangers besteld. Ze was dol op ijshockey, en hij ook.

‘Eh... trouwens,’ zei Simon enigszins zenuwachtig. ‘Mijn ouders komen dat weekend naar New York om vrienden op te zoeken. Denk je dat er nog gelegenheid is om hen voor de thee uit te nodigen of zo? Mijn moeder is een enorme fan van je en mijn vader zou het ook erg leuk vinden om je te ontmoeten. Als het geen goed idee is, is het geen probleem. Dan spreek ik wel ergens anders met ze af.’

‘Dat lijkt me enig,’ zei Blaise zonder aarzelen. Ze was nieuwsgierig naar hen geworden. Ze klonken voor haar als buitenbeentjes, zoals Simon hen had beschreven.

De daaropvolgende twee weken had Blaise het verschrikkelijk druk en de avond voor Thanksgiving ging ze samen met Salima naar de kerk om een kaarsje op te steken voor Abby, die altijd samen met hen in Salima’s huisje Thanksgiving had gevierd. Ze waren er zo aan gewend dat ze bij hen was. En toen ze thuiskwamen, in een melancholieke stemming, was Simon druk bezig in de keuken om voor de volgende dag taarten te bakken volgens recepten die aan Salima’s dieet waren aangepast. Blaise probeerde een klein stukje korst te pikken, maar hij duwde haar hand weg.

‘Hoe beroemd je ook mag zijn, mijn taarten verruïneer je niet! Anders stuur ik je voor straf een tijdje naar je kamer.’ Maar toen hij klaar was, haalde hij een appeltaart uit de oven en sneed er als verrassing voor alle drie een punt uit en serveerde die met zijn heerlijke dieetijs dat niet van gewoon ijs was te onderscheiden. Hij had er serieus werk van gemaakt om recepten voor diabetici te verzamelen, voor Salima. De appeltaart was fantastisch en hij had voor de volgende dag ook een pompoentaart gebakken.

‘Wanneer komen je ouders trouwens?’ Blaise herinnerde zich ineens het gesprek dat ze een paar weken daarvoor hadden gehad. Hij was er niet meer op teruggekomen en ze vroeg zich af of hun plannen waren gewijzigd.

‘Vrijdag, de dag na Thanksgiving,’ zei hij terwijl hij de laatste hap van zijn ijs nam. ‘Als jij het nog steeds oké vindt. Ik beloof je dat ze niet langer dan een uur zullen blijven, dan gooi ik ze eruit.’

‘Aardig, hoor, om je ouders zo te behandelen. Ik kan niet wachten om ze te ontmoeten.’

‘Ik wil dat ze Salima ook ontmoeten, als ze tenminste niet te saai voor haar zijn.’

‘Ze klinken niet echt saai,’ zei ze met een glimlach.

‘Misschien is saai ook niet het juiste woord. Irritant is misschien beter. Ergerlijk. Excentriek. Gek. Mijn moeder kan af en toe heel druk zijn. Mijn vader luistert dan gewoon niet meer en denkt aan iets anders. Dat schijnt voor hen te werken.’

‘Hoe laat komen ze?’

‘Ik heb om vier uur met ze afgesproken, als jij het goedvindt. Ik wilde je niet lastigvallen met hun plannen.’

‘Dat is prima. We ontvangen ze op de thee.’ Hij wilde haar niet vertellen dat zijn moeder liever wijn of champagne dronk. Maar hij had al tegen zijn moeder gezegd dat ze zich moest gedragen. Ze bezwoer dat te doen, maar hij wist dat dat niet veel te betekenen had. Hij hoopte er maar het beste van. En hij bad tot God dat ze een van hun betere dagen zouden hebben, als zijn vader afstemde op planeet Aarde en zijn moeder hen niet allemaal de les las over een of ander raar onderwerp waar niemand zich om bekommerde, zoals het belang van hortensia’s in een tuin of de schoonheid van witte seringen, of aanbood haar laatste gedicht voor te lezen, waarbij ze allemaal in slaap zouden vallen. In de loop der jaren had hij heel wat bizarre situaties bij andere mensen met hen meegemaakt, maar hij was bereid om nogmaals het risico te nemen. Ze wilden Blaise dolgraag ontmoeten. Zelfs zijn vader wist wie ze was en vond dat Simon maar een bofkont was dat hij voor haar mocht werken, ook al was het dan maar tijdelijk. Hij had tegen Simon gezegd dat hij hoopte dat Blaise hem in vaste dienst zou nemen, omdat zij het zich kon permitteren om hem meer te betalen dan het internaat. Simon wist zeker dat ze dat kon, maar dat onderwerp was nog nooit ter sprake gekomen, omdat ze Salima terug naar Caldwell wilde laten gaan.

Hun Thanksgiving de volgende dag was perfect, dankzij Simon die een overheerlijke maaltijd klaarmaakte. Hij maakte een vulling van kastanjepuree, braadde de kalkoen tot hij perfect goudbruin was, en serveerde er babygroentes bij. En zijn taarten vormden een volmaakte afsluiting van de maaltijd. Hij had een pecannotentaart en een pompoentaart gebakken, en de appeltaart die ze woensdagavond al hadden geproefd. ’s Middags keken Blaise en hij naar de American football-wedstrijd en schreeuwden iedere keer als hun team scoorde. Ze was een hartstochtelijke fan, wat hij leuk vond. Na het eten speelde hij piano en zong Salima, en ten slotte zongen ze met z’n allen. Ze waren het er over eens dat het de beste Thanksgiving was die ze in jaren hadden gevierd.

‘Mijn moeder stond altijd erg afwijzend tegenover Thanksgiving,’ vertelde hij Blaise toen ze afruimden. Ze had de tafel in de eetkamer, die ze zelden gebruikte, prachtig gedekt met haar beste kristal en porselein, en met een kanten tafelkleed dat nog tot de uitzet van haar moeder had behoord. Ze haalde het alleen op feestdagen en bij speciale gelegenheden tevoorschijn.

‘Thanksgiving is niet belangrijk voor haar omdat ze Française is. Dus is ze ieder jaar wel bereid om het te vieren, maar aan het eten geeft ze altijd haar eigen draai. Ze houdt niet van kalkoen. Daardoor kregen we een keer ortolanen, kleine vogeltjes die je met kop en al serveert en met oogjes die je aankijken. Mijn broer en ik moesten er niets van hebben, dus zette ze het jaar daarop kreeft op tafel. Ik denk dat het met haar rebelse karakter heeft te maken. Ik geloof dat ik pas een keer kalkoen met Thanksgiving heb gegeten toen ik studeerde en met een vriend mee naar huis ging. En daar vierden ze Thanksgiving zoals het hoort, niet op die krankzinnige manier van mijn moeder. Ze heeft zelfs een keer zalm geserveerd,’ herinnerde hij zich onder het afruimen. Hij rolde met zijn ogen en Blaise lachte. ‘Je zult het wel merken als je ze ziet. Ze is me er eentje.’

‘Onze Thanksgivings waren heel traditioneel,’ herinnerde Blaise zich. ‘Mijn vader bracht altijd de kalkoen mee uit de slagerij waar hij werkte. Het was altijd de beste, maar veel te groot voor ons kleine gezin. We aten de week daarna nog iedere dag kalkoen.’ Ze glimlachte terwijl ze eraan dacht. Zo nu en dan miste ze haar ouders, ze waren al bijna dertig jaar dood. Haar leven zoals zich dat had ontwikkeld en hoe het nu was, zou heel ver van hen af hebben gestaan. Maar ze dacht dat ze wel trots op haar zouden zijn geweest.

Ze zaten in de woonkamer en praatten die avond heel lang met elkaar. Simon voelde zich geen werknemer meer, hij voelde zich eerder een vriend of een gast. En iedere keer als ze met z’n tweeën waren, leken ze uren te praten. Het was middernacht toen ze elkaar welterusten wensten en naar bed gingen. De volgende dag was Blaise vroeg op. Ze zat al in de keuken koffie te drinken toen Simon opstond. Hij kwam de keuken in en was al aangekleed, maar hij zag er nog slaperig uit. Hij ging respectvol met haar om. Ze had hem nog nooit in pyjama gezien of in een badjas, zelfs niet als ze hem ’s avonds laat in de keuken tegen het lijf liep. Nu Simon er was, was de keuken het middelpunt van het huis geworden. Hij was altijd bezig iets klaar te maken en werkte daar op zijn computer. Of Salima hing er rond, zij vond het ook leuk om eindeloos met Simon te kletsen.

Hij schonk een kop koffie voor zichzelf in en ging zitten. Hij zag er bezorgd uit en ze zag dat er iets was. Ze vroeg zich af of Megan de oorzaak was, maar dat was niet zo. ‘Ik twijfel eraan of ik mijn ouders wel had moeten uitnodigen. Ze kunnen zo gek doen. En als ze met het verkeerde been uit bed zijn gestapt, krijg je vast een hekel aan ze. Ik in ieder geval vaak wel. Ik was altijd bang om ze aan mijn vrienden voor te stellen, uit angst voor wat ze zouden doen of zeggen. En in de loop der jaren is het er niet beter op geworden. Je zou zelfs kunnen zeggen nog slechter, omdat ze denken dat hun leeftijd hun het recht geeft om alles te doen en te zeggen wat ze willen, vooral mijn moeder. En nu zit ik in de zenuwen omdat ik ze aan jou wil voorstellen. Ik voel me weer een kind. Ik heb mijn vader gisteren gebeld en het hem verteld, en die zei dat ik niet goed snik was. Misschien is dat ook wel zo.’

‘Maak je niet ongerust, ze klonken me heel leuk in de oren. En andermans ouders brengen je nooit in verlegenheid. Het zijn de mijne niet, dus weet ik zo goed als zeker dat ik ze heel leuk zal vinden. Jeetje, denk eens aan al die mensen die ik in mijn leven heb geïnterviewd. Dacht je dat die allemaal normaal en beleefd waren? Sommigen waren echt ontzettend onbeschoft. En een enkeling heeft zelfs gedreigd me te slaan. Ooit trok een maffioso zijn pistool toen hij vond dat ik zijn vrouw had beledigd door te insinueren dat ze vreemdging. Dat had ik niet gedaan. Ik zei dat hij dat deed. Wat je ouders ook doen, het is waarschijnlijk niets vergeleken bij de mensen die ik heb ontmoet. Eerlijk gezegd kan ik niet wachten om ze te zien.’

Blaise stond eindeloos te dubben over wat ze aan zou trekken. Uiteindelijk koos ze voor een witte kasjmieren trui, een korte zwartleren rok die haar benen goed deed uitkomen, hoge hakken en een parelketting. Het leek de juiste combinatie van respectvol en een tikje extravagant, omdat Simon had gezegd dat ze enigszins onaangepast waren en hij dacht dat ze zich niet zouden opdirken. Hij zei dat zijn moeder een voorkeur had voor door indianen handgeweven kleren in felle kleuren die ze in Mexico kocht, of voor poncho’s of leuke vintagekleding die ze op veilingen of kofferbakmarkten vond. Hij had geen idee wat ze zouden aantrekken voor een ontmoeting met Blaise, maar waarschijnlijk niet iets normaals. Dat zou te gewoontjes zijn en niets voor hen.

Maar ze verrasten hem toen hij precies om vier uur de deur voor hen opendeed. Ze waren nog nooit van hun leven ergens op tijd gearriveerd en Simon wist niet wat hij zag. Zijn vader had een stropdas om, hoewel die een beetje scheef zat, en zijn boordje zat aan één kant omhooggeknikt. Zijn overhemdsmouwen waren te lang en staken een heel eind uit zijn jasje, waardoor hij er enigszins sullig uitzag. Zijn haar leek op dat van Einstein, maar toen hij Blaise en Salima de hand schudde, verscheen er een hartelijke, brede glimlach op zijn gezicht. Blaise was onmiddellijk weg van hem. Hij zag eruit als iemand die je graag wilt omhelzen. Hij was net zo lang als Simon, maar liep een beetje gebogen en ondanks zijn rare das en boordje zag hij er voornaam uit. Simon leek heel veel op hem, maar hij had de ogen van zijn moeder, die donkerbruin waren. Zijn vader had blauwe ogen en wit haar, en hij had wel wat weg van de vader van Pinocchio. Zijn moeder was nog steeds een mooie vrouw met haar donkere ogen en wilde manen van zout-en-peperkleurig haar dat ooit net zo inktzwart was geweest als dat van haar zoon nu. Ze droeg een eenvoudige donkerblauwe jurk en platte schoenen, en aan haar arm hing een donkerblauwe Kelly-tas van Hermès. Zo fatsoenlijk had ze er nog nooit uitgezien volgens Simon. Geen poncho, geen cowboyhoed, geen glinsterende rode schoenen zoals in The Wizard of Oz, dat had allemaal gekund. En ze droeg een lading armbanden die ze stuk voor stuk had verzameld en die ze nooit afdeed, ook ’s nachts niet en dat al dertig jaar lang. Blaise moest daardoor aan de Cartier-armband denken die ze in Dubai had gekregen. Die deed ze nu ook nooit af. Hij was mooi en eenvoudig en het was een fantastisch cadeau geweest.

‘U hebt een heel fraai appartement,’ zei Isabelle Ward nogal stijfjes en met een tuitmondje terwijl ze ging zitten. Ze had een mooie mond, met volle lippen en perfecte tanden. Het was makkelijk te zien waarom Simons vader verliefd op haar was geworden toen ze een meisje van achttien was en zijn studente. Ze moest oogverblindend zijn geweest. En Blaise zei dat ook met zoveel woorden tegen Simon toen ze samen het blad met theekopjes haalden terwijl Salima Simons ouders bezighield en hun vertelde over alles wat ze de laatste tijd samen met Simon op hun vele spannende uitstapjes had gedaan.

‘Kun je haar niet naar iets leukers meenemen dan naar een ijzerwarenwinkel?’ gaf Isabelle met een afkeurende blik een standje aan Simon. ‘Of naar het postkantoor?’ Ze keek de kamer weer rond terwijl zijn vader knikte en minzaam naar iedereen glimlachte. Hij leek ervan te genieten terwijl Simon hem een kopje thee aanreikte. Het was zijn lievelingsthee. En toen ontdekte zijn moeder aan de andere kant van de kamer een voorwerp dat haar aandacht trok. Het was een verzilverde schedel die Blaise van een van haar reizen had meegenomen, in dit geval uit Nepal. ‘Vindt u het niet griezelig om dat in huis te hebben? Als je bedenkt wat ze hebben gedaan met diegene van wie ze het hebben afgenomen. Het is zo’n gewelddadig voorwerp om mee te pronken.’ Ze trok een gezicht vol walging terwijl ze het zei en keek Blaise daarna onderzoekend aan. Ze probeerde uit te puzzelen of haar haar van nature zo’n kleur had of dat ze het had geverfd. Ze kon er niet achter komen dus vroeg ze het.

‘Nee, dat is mijn natuurlijke kleur,’ zei Blaise met een warme glimlach. Salima lachte terwijl Simon niet probeerde te kreunen en zijn moeder een blik toewierp waarmee hij haar probeerde duidelijk te maken dat ze ermee moest ophouden. Maar ze trok zich er niets van aan.

‘U had toch al wel wat grijze haren moeten hebben op uw leeftijd. Het mijne werd grijs op mijn vijfentwintigste. Gebruikt u daarvoor een spoeling?’ Het was zo’n gesprek dat vrouwen normaliter bij de kapper of met intieme vriendinnen voerden. Maar zijn moeder deinsde er nooit voor terug om zich met anderen te bemoeien. Grenzen bestonden niet voor haar. Ze sprong eroverheen als waren het hordes tijdens een atletiekwedstrijd.

‘Ja, dat wel. Maar ik heb geluk. Veel grijs heb ik niet.’

‘Hebt u uw ogen laten doen? Ze zien er erg goed uit.’

‘Nee,’ zei Blaise, en ze lachte. ‘Misschien ben ik niet zo oud als u denkt.’

‘Ik las ergens dat u tweeënvijftig bent.’

‘Ik ben zevenenveertig. Dat is al erg genoeg,’ zei Blaise ongekunsteld, terwijl Simons moeder de gordijnen zat te bewonderen.

‘Mooie stof,’ zei ze. Ondertussen hoopte Simon dat ze niets meer zou zeggen over het uiterlijk van Blaise of haar leeftijd. Ze was tenslotte zijn werkgeefster. ‘Maar een vreemde kleur. Als mensen er te dichtbij zitten, denk ik dat ze er ziekelijk bleek bij afsteken.’ Ze waren van een bijzondere kleur geel waarop Blaise verliefd was geworden, en hadden volgens haar een mooie en ook chique uitstraling. Simons moeder was het niet met haar eens. En Blaise lachte terwijl ze naar haar luisterde. Isabelle was niet in het bezit van een filter en zei alles wat in haar hoofd opkwam. Toen staarde ze naar het rokje van Blaise, die zich ineens nog minder op haar gemak voelde dan toen het over de gordijnen ging. ‘Uw rok is erg kort, maar u hebt prachtige benen. Overigens, dat interview dat u afgelopen jaar met de Franse president had, vond ik geweldig. Is hij net zo knap als hij er op de tv uitziet?’ Het was een onderwerp dat haar interesseerde omdat ze Française was.

‘Nog knapper zelfs,’ zei Blaise met een innemende glimlach. Simons vader had ondertussen een praatje aangeknoopt met Salima en was erg aardig tegen haar. ‘Uw zoon is een geweldige kok,’ complimenteerde Blaise hem in de hoop zijn vrouw een tijdje te kunnen afleiden.

Isabelle glimlachte zodra Blaise het had gezegd. ‘Ja, hè?’ zei ze alsof het een waarheid als een koe was, terwijl ze meteen doorging met commentaar leveren op de meubels, de omgeving, haar kinderen en wat er maar in haar hoofd opkwam, en ze zei dat Salima een heel mooi meisje was. Simon zag eruit alsof hij zich doodschaamde, maar zijn vader hoorde het allemaal opgewekt aan. Hij was gewend aan de opschudding die ze overal veroorzaakte, en dat al vijfendertig jaar lang. Toen ze jong was, was het niet anders geweest. Het was een van de redenen waarom hij van haar hield, haar openheid en het feit dat ze zich helemaal niets aantrok van wat een ander ervan vond. Ze was zichzelf en nooit bang om dat te zijn. Vanaf de dag dat ze elkaar hadden ontmoet, was hij totaal in de wolken van haar geweest, en hij was dat nog steeds. Hij zag eruit als een gelukkig mens. En Isabelle Ward leverde ook commentaar op hem. Ze noemde zijn uitvindingen ‘belachelijk’, maar zei dat ze erg lucratief waren. Ze hadden daardoor een heel mooi huis kunnen kopen, veel mooier dan dat van een van de andere professoren, of zelfs van de rector magnificus van de universiteit. Ze scheen ermee in haar sas.

Daarna vroeg ze Blaise wat er nog voor interviews in het verschiet lagen, en Blaise vertelde haar dat ze voor Kerstmis nog naar Israël ging om de minister-president te interviewen.

‘Wat een interessante baan hebt u. Ik ben dichteres, weet u. Dat heeft Simon u vast wel verteld. Ik heb zelfs mijn nieuwste boek voor u meegebracht,’ zei ze. Ze opende haar tas en liet even aan Blaise zien dat ze het boekje had gesigneerd. Ze sloeg het open en bood aan een van de gedichten voor te dragen, wat ze onmiddellijk deed, terwijl Salima haar gezicht in de plooi probeerde te houden. Ze was de excentriekste, extravagantste vrouw die Blaise ooit had ontmoet, en het was duidelijk waarom Simon door haar in verlegenheid werd gebracht, maar Blaise mocht haar toch graag. Op een rare manier was ze hartverwarmend. Er was niets gekunsteld aan haar te ontdekken. Je wist precies wat ze op ieder moment dacht.

Toen ze ten slotte opstonden om te vertrekken, zag Simon eruit alsof hij uit de gevangenis werd ontslagen. Salima wenste hun goeiendag en verdween terwijl Blaise hun jassen ging halen, en zodra ze de kamer uit was, wendde Simons moeder zich met een bezorgde gezichtsuitdrukking tot hem.

‘Je gaat zeker met haar naar bed, hè? Ze is veel te oud voor je.’

‘Ten eerste is ze niet oud en ten tweede ga ik niet met haar naar bed. Ze is een wereldberoemde vrouw en een icoon. Het laatste wat ze wil is een onderwijzertje zoals ik,’ zei hij bescheiden, waarbij hij zijn bijzondere intelligentie buiten beschouwing liet en zich niet bewust leek van hoe hij eruitzag.

‘Dat is belachelijk. Je bent veel beter dan zij. En je grootvader heeft een titel, lieve hemel!’ Zijn moeder had een afkeurende uitdrukking op haar gezicht, terwijl Simon hoopte dat Blaise snel met hun jassen terugkwam zodat ze konden vertrekken. Hij was al over zijn tolerantiegrens heen. ‘Ze is vast en zeker verliefd op je,’ zei zijn moeder luid en duidelijk, en net op het moment dat Blaise weer binnenkwam. Die deed alsof ze het niet had gehoord. Ze bedankte hen uitgebreid voor hun bezoek en zij bedankten haar voor de thee.

‘Succes in Israël. Ik hoop dat niemand een bom naar u gooit. Dat zou toch zonde zijn. Simon is echt dol op zijn werk,’ zei zijn moeder tegen Blaise.

‘Het komt allemaal wel goed, ik ben er eerder geweest.’ Isabelle Ward gaf haar daarna een kus op beide wangen. Zelfs na al die jaren in de Verenigde Staten waren haar Franse gewoontes en haar Franse accent nog steeds niet verdwenen.

Even later vertrokken ze, zijn vader nog steeds knikkend en glimlachend, maar zijn moeder, die er voor deze ene keer fatsoenlijk had uitgezien, gedroeg zich nog steeds niet zo. En zodra ze waren vertrokken, wierp Simon zich voor Blaise op zijn knieën.

‘Alsjeblieft, vergeef me. Ze hadden mijn moeder bij de geboorte het zwijgen moeten opleggen. Mijn broer en ik zijn wel duizend keer van plan geweest dat te doen, maar het mocht niet van mijn vader. Hij vindt haar nog steeds een schatje, vooral nu hij doof wordt en niet naar haar hoeft te luisteren. Ik zweer je dat ze hier nooit meer binnenkomen. Het spijt me dat ik ze heb uitgenodigd en ik zal het nooit, nooit meer doen. Sorry dat ze dat zei over je haar en de gordijnen, de lengte van je rok en al het andere. O, mijn god, ik heb een borrel nodig,’ zei hij, en hij stond op. Blaise moest om hem lachen.

‘Ze is erg grappig en ik mag ze wel. Verontschuldig je niet. Je vader is een schat. En je moeder zegt alles wat ieder ander graag zou willen zeggen maar niet durft te zeggen. Ze is een hartstikke moedig mens,’ zei Blaise vol bewondering. Ze kon zich wel enigszins voorstellen hoe het was om op te groeien bij een moeder zoals zij.

‘Ze denkt dat we een relatie hebben,’ zei hij. Hij zag er doodongelukkig uit. Hij was gekwetst door alles wat zijn moeder had gezegd. Zo ging het nu altijd. Hij voelde zich weer veertien, maar het was een opluchting dat Blaise er niet door van slag was en het zowaar amusant vond, wat hij nauwelijks kon geloven. Ze vatte het volgens hem ontzettend sportief op.

‘Waarom denkt ze dat?’ vroeg Blaise.

‘Geen idee. Ze verkondigt altijd wie een relatie met wie heeft, vooral met betrekking tot hun vrienden of filmsterren die ze nog nooit heeft ontmoet. Ze denkt dat ze helderziend is, en één op de miljoen keer heeft ze gelijk. Ik heb haar verteld dat er niets tussen ons is.’ Hij was bang dat Blaise beledigd was door wat ze had gezegd.

‘Heb je haar verteld dat je maagdelijkheid veilig bij me is? Ik ben te oud om achter je aan te zitten,’ zei Blaise glimlachend naar hem. ‘Als ik dat zou doen, word ik nog gearresteerd vanwege kindermisbruik,’ zei ze plagend.

‘Doe niet zo stom,’ zei hij geïrriteerd. ‘Je bent maar ongeveer tien jaar ouder dan ik.’

‘Vijftien,’ corrigeerde ze hem. Niet dat ze die vijf jaar er graag aan toevoegde, maar het was de waarheid. Hij was tweeëndertig en zij zevenenveertig, en daar waren ze zich allebei heel erg van bewust.

‘Zo’n groot verschil is het niet. Mijn vader is tweeëntwintig jaar ouder dan zij. En hij trouwde met haar toen zij achttien was en hij veertig.’

‘Mannen kunnen daarmee wegkomen. Vrouwen niet.’

‘Ik ben het niet met je eens. Het kan meer kritiek losmaken als de vrouw ouder is, maar er is geen verschil. Bovendien, wat dan nog? Je ziet er jonger uit dan ik en je hebt meer energie dan iedereen die ik ken. Je ziet er jong uit voor je leeftijd,’ beklemtoonde hij nogmaals.

‘Je moeder ook. Ze ziet er geweldig uit.’

‘Waarom ben ik niet door een doofstomme op de wereld gezet? Dan zou ze iedereen in gebarentaal kunnen beledigen zonder dat de meeste mensen zouden weten wat ze zei. Bedankt dat je het zo sportief opvat. Ik voel me een volstrekte idioot dat ik ze heb uitgenodigd. Ik had beter moeten weten. Ik wilde alleen dat ze met jou en Salima kennismaakten, en ik wilde misschien krankzinnig genoeg ook dat jij met hen kennismaakte. Ik ben heel erg trots op mijn vader en schaam me dood voor mijn moeder. Dat is altijd al zo geweest en is niet zo verwonderlijk.’

‘Een deel van het volwassen worden, vertelde iemand me ooit, is je ouders accepteren zoals ze zijn, met al hun tekortkomingen.’ Ze probeerde hem te kalmeren, maar het hielp niet. Hij leek totaal van slag.

‘Dat is te veel gevraagd in het geval van mijn moeder. Ik geloof niet dat ik daartoe in staat ben.’

Ze liepen naar de keuken en Blaise haalde een fles wijn tevoorschijn. Ze trok hem open, schonk Simon een glas in en reikte het hem aan. Hij had het nodig. En hij keek haar met dankbaarheid in zijn ogen aan terwijl hij een slokje nam.

‘Dank je voor je geduld en begrip, en voor de wijn. Heb je er ook nog een valiumpje bij? Ik geloof dat ik dat ook nodig heb.’

‘Ze was oké,’ stelde Blaise hem weer gerust, en terwijl ze dat zei keek hij haar op een vreemde manier aan. Hun ogen ontmoetten elkaar en ze hielden elkaars blik vast zoals eerder was gebeurd, en ineens en voor het eerst vroeg ze zich af of zijn moeder toch gelijk had. Misschien was ze inderdaad helderziend. Het enige wat ze nu wilde was haar armen om Simon heen slaan en hem troosten. Misschien was ze wel verliefd op hem. En stel dat ze dat was, wat dan? Zou dat niet rampzalig zijn? Zijn ouders zouden diep geschokt zijn en de hele wereld zou hen uitlachen, of haar in ieder geval. Ze bleef hem aankijken terwijl ze erover nadacht, maar verwierp het idee toen. Ze schonk een glas wijn voor zichzelf in en probeerde aan iets anders te denken. Maar ineens kon ze alleen nog maar aan hem denken. Toen trok hij haar naar zich toe en sloeg zijn armen om haar heen. En terwijl ze daar zo stonden en hij haar vasthield, bewogen ze allebei niet en zeiden geen woord.

9

Na het bezoek van zijn ouders kostte het Simon bijna een dag om ervan bij te komen, dat had hij altijd met zijn moeder. Blaise bleef maar tegen hem zeggen dat het oké was. Ze zei dat zijn moeder het niet kwaad bedoelde, ze droeg gewoon het hart op de tong en ze had niemand gekwetst.

Om Blaise te bedanken, maakte hij die avond een voortreffelijke maaltijd klaar: chateaubriand en asperges met hollandaisesaus. En nadat Salima naar haar kamer was gegaan, vertelde hij weer over zijn moeder.

‘Toen ik studeerde, vroeg ze me zowaar of ik homo was, omdat ik nooit een meisje mee naar huis nam. Maar ze is zo vreselijk dat ik het nooit durfde,’ zei hij en hij nipte aan de wijn die hij voor bij het avondeten had gekocht om de onhebbelijkheden van zijn moeder goed te maken. Hij verontschuldigde zich al zijn hele leven voor haar en zou er nu zo langzamerhand aan gewend moeten zijn, maar dat was niet het geval. Hij zag er nog steeds uit het veld geslagen en schuldbewust uit.

‘Hoe heb je haar van het tegendeel kunnen overtuigen?’ vroeg Blaise met een geamuseerde blik in haar ogen.

‘Om haar gerust te stellen ging ik met de dochters van al haar vriendinnen naar bed,’ zei hij.

Blaise lachte. ‘Dat zal wel geholpen hebben,’ zei ze, hoewel ze er geen behoefte aan had om dat nu bevestigd te krijgen.

‘Ik dacht aan wat mijn moeder gisteren zei over dat wij iets met elkaar zouden hebben.’

‘Ze zou je villen als dat zo was.’ Dat stond voor haar als een paal boven water. En zijn moeder was daar gisteren ook duidelijk over geweest. Ze vond Blaise te oud voor hem en Blaise vond dat ook.

‘Ik heb al gezegd dat je leeftijd er niet toe doet. Maar wat zou ik je ooit te bieden hebben, wat heb ik aan jouw leven toe te voegen? Je hebt alles, een fantastische carrière en alles wat voor geld te koop is en wat je ooit wilde hebben. Met wat ik verdien, kan ik je niet onderhouden. Jij hebt Salima. En wat heb ik? Niets.’ Hij klonk bedroefd. Hij had er de hele dag en de avond daarvoor over nagedacht.

‘Jij hebt jij,’ zei Blaise eenvoudigweg. ‘Dat is het enige wat ik ooit van een ander verlang. Ik ben nog nooit van mijn leven van een man afhankelijk geweest. Het enige wat ik van een man verlang is dat hij van me houdt. Iets anders heb ik niet nodig. Dankzij jou is mijn leven al immens verbeterd. Je maakt je bezorgd om me, zorgt voor me, maakt eten voor me. Je bent fantastisch met Salima. Het interesseert je hoe mijn dag is geweest, je vraagt me hoe het met me is en wilt het ook echt weten. Dat is meer dan ik ooit van een man heb gekregen, zelfs van degenen met wie ik was getrouwd. Ik maak me geen zorgen om wat je me kunt geven. Alles wat je bent is een geschenk, en je bent nu al een vriend. En ik wil daar niet mee zeggen dat we een relatie hebben. Maar als dat wel zo zou zijn, is het werkelijke probleem wat ik jou niet kan geven. Of misschien niet nu. Ik heb Salima, zoals je net zei. En je wilt vast wel kinderen van jezelf. Ik ben te oud om er nog een op de wereld te zetten. Medisch gezien zou het wel kunnen, maar waarschijnlijk niet zonder hulp. Maar ik ben te oud om dat nog eens te doen. En de ervaring van het hebben van een kind met jeugddiabetes was zo traumatisch dat ik er nooit meer aan wil beginnen. Maar niemand mag je dat onthouden. Je hebt een vrouw nodig die je kinderen kan geven. Dat sluit mij uit, ongeacht wat je moeder ook denkt wat we doen.’

‘Ik heb er altijd een of twee gewild,’ gaf hij toe. ‘Niet vier zoals mijn broer, dat lijkt me te veel. Maar twee zou mooi zijn. Of één prachtige. Maar ik moet toegeven dat ik het jammer zou vinden als ik er helemaal geen zou krijgen.’ Hij was eerlijk tegenover haar, maar dat wist ze al.

‘Dat bedoel ik. Misschien ben ik niet goed snik, maar de laatste tijd heb ik rare dingen tussen ons gevoeld. Een soort stroomstoot door mijn lijf. Maar als je het nuchter bekijkt, ben ik geen optie. Je hebt iemand nodig die jou kinderen kan geven. En dat kan ik niet.’ Hij knikte droevig terwijl ze het zei.

Hij had al verwacht dat ze er zo over zou denken, vooral na Salima. Dat was allemaal heel beangstigend geweest en dat wilde ze nooit meer meemaken. ‘Waarom hebben we het hier eigenlijk over?’ vroeg hij waarbij hij haar aankeek. ‘En trouwens, ik heb diezelfde stroomstootjes ook gevoeld. Een paar keer wilde ik er wat van zeggen, maar ik was bang dat je zou zeggen dat ik niet goed bij mijn hoofd was. Er gebeurt iets tussen ons, Blaise. Ik weet het zeker en jij ook. We kunnen het niet eeuwig negeren. Misschien is mijn moeder toch niet zo gek als ze eruitziet. Iedere keer als ik je zie, wil ik mijn armen om je heen slaan.’ Hij sprak zachtjes zodat Salima hem niet kon horen, en zij ook. Waar ze het nu over hadden, had zich in weken opgebouwd. Simon wilde dat het nu ter tafel kwam. Blaise wist dat het kansloos was omdat hij kinderen wilde en dat vond ze niet meer dan redelijk. Hij verdiende het ze te krijgen. Maar niet samen met haar.

‘En dat is het dan?’ Simon keek haar geheel ontdaan aan. ‘Er is geen denken aan wat ons betreft omdat jij geen kinderen wilt? Zoiets mals heb ik nog nooit gehoord.’

‘Het is niet mal. Jij wilt kinderen,’ hield ze vol. ‘Ik niet. Ik heb er één waar ik blij mee ben en dat is genoeg.’

‘En daar kan niet over onderhandeld worden?’ vroeg hij haar alsof ze bezig waren een deal te sluiten. Maar voor haar viel er niets te dealen.

‘Nee, daar kan niet over onderhandeld worden. Ik weet het zeker.’ Ze was rustig maar standvastig. ‘We zouden er niet eens over moeten praten,’ zei ze zachtjes. Maar ineens lag het allemaal open en bloot op tafel en daar was ze ook wel een beetje blij mee. Ze was gaan denken dat ze niet goed snik was. Plotseling voelde ze zich tot hem aangetrokken. Maar ze kende hem nu zo goed en wist dat het zich had ontwikkeld vanuit de vriendschap die langzaam tussen hen was ontstaan. ‘We kunnen alleen maar vrienden zijn. Anders zal mijn hart breken als je ervandoor gaat met een jonge vrouw om kinderen te maken. Het is beter om er nu een streep onder te zetten, wat de onderliggende gevoelens ook mogen zijn, en om verder gewoon alleen maar vrienden te zijn.’

‘Weet je zeker dat dat een besluit is? Gebeuren dat soort dingen niet gewoon zomaar?’

‘Nee.’ Blaise keek hem even strak aan. ‘Op die manier zijn we allebei ooit al een keer gekwetst. In het leven neem je besluiten. Je blijft uit de buurt van iets wat verkeerd is, of niet is wat je wilt. Ik ben een vrouw van zevenenveertig die geen kinderen wil. Jij wilt ze wel en zou ze ook moeten krijgen. Ik weet niet eens of ik weer zwanger kan worden, zonder allerlei kunstgrepen, of überhaupt nog. En jij zult altijd blijven betreuren dat je geen kinderen hebt. Simon, dat kan ik je niet aandoen.’

‘Hou op,’ zei hij boos. ‘Je onderhandelt niet over een contract met een televisiezender. En het kan me geen moer schelen hoe oud je bent en of je kinderen wilt of niet. Ik hou van je. Ik hou van je verstand, je hart, je waarden en normen, de manier waarop je denkt. Ik hou van je vriendelijkheid, je integriteit. Je bent alles wat ik wens en alles waarin ik geloof. Het kan me niet schelen of je zwanger kunt worden of niet. Blaise... ik hou van je.’ En zonder nog een woord te zeggen nam hij haar in zijn armen en kuste haar, en het hele bouwwerk stortte in en explodeerde, en een hemels gevoel stroomde door haar heen terwijl hij haar vasthield. Ze kuste hem, wat wel een eeuwigheid leek te duren, en toen ze naar hem keek, wist ze dat alles wat ze had gezegd er niet meer toe deed, wat hij te bieden had, de kinderen die hij niet samen met haar zou krijgen. Ze hielden van elkaar en meer hoefde er niet gezegd te worden. Nadat hij haar had gekust, hield hij haar gezicht tussen zijn handen en keek haar aan, en kuste haar toen nog een keer. En toen hij daarmee ophield, glimlachten ze allebei. En Blaise wist dat wat zijn moeder had gezegd, waar was. Ze was verliefd op hem. En hij ook op haar, hoe onmogelijk het ook was, of hoe oud ze ook was, of hoe jong hij was. Ze hielden van elkaar. Meer hoefden ze niet te weten. En wat er verder zou gebeuren, zouden ze wel zien.

10

Toen ze het eenmaal hadden erkend, was de aantrekkingskracht tussen Simon en Blaise zo sterk dat het leek of de geest uit de fles was en er niet meer in wilde. De heerlijke, zinderende spanning tussen hen groeide, de blikken die ze in een ruimte wisselden of tijdens het avondeten, en die Salima niet kon zien, waren zo opwindend dat ze ophielden met praten. Maar dat viel Salima wel op. Het was bijna bedwelmend en allebei probeerden ze er weerstand aan te bieden, tevergeefs. Een botsing, handen die elkaar toevallig raakten, schouders die langs elkaar streken, dat alles wakkerde het smeulende vuurtje aan dat oplaaide tot een reusachtige brand. Die was niet destructief maar wond hen allebei op. En ook al deden ze hun best om er niet over te praten, het was er wel.

Als Blaise nu thuiskwam van haar werk, zat hij op haar te wachten, maar dat betekende nu totaal iets anders. Hij vroeg haar hoe haar dag was geweest en wilde het absoluut horen. Hij keek aandachtig naar haar gezicht om te zien hoe zwaar haar dag was geweest en of er nieuwe confrontaties hadden plaatsgevonden. Hij glimlachte om de overwinningen die ze behaalde en moest lachen om haar verhalen over die vervelende Susie Quentin. Hij bekommerde zich om haar leven, wat jarenlang niemand had gedaan, en steunde haar op een zachtaardige, gedegen manier.

En ’s avonds nadat Salima naar bed was gegaan, zaten ze uren in de keuken over het leven te praten, over de blindeninstituten waarmee hij contact had opgenomen om te solliciteren, of over de zorgen van Blaise om Salima. Ze spraken over alles wat hen beiden bewoog, zonder echt een relatie aan te gaan, maar niettemin hadden ze iets, hoe ze dat ook wensten te noemen. Het was de zuiverste liefde die er bestond, en die was uit zichzelf ontstaan, was geboren uit alles wat ze deelden en gemeen hadden. En hun verbondenheid bracht hen alleen maar dichter bij elkaar terwijl ze zich ertegen probeerden te blijven verzetten. En Simon was bezitterig tegenover haar, ook al wilde hij dat niet toegeven.

Voor het eerst sinds lange tijd belde Andrew haar op een avond op haar mobieltje terwijl ze bijna klaar waren met eten. Salima zat bij hen aan tafel en Blaise nam haar telefoon mee naar haar werkkamer om met hem te praten. Hij zei dat hij aan haar had gedacht en zich had afgevraagd hoe het met haar ging. Hij was voor zaken in San Francisco, wat betekende dat hij niet bij zijn vrouw was en vrijelijk kon praten, vandaar het telefoontje. Ze was geschrokken dat ze weer wat van hem hoorde.

‘Hoe gaat het met je?’ vroeg Andrew goedgemutst. Het was nog vroeg voor hem en Blaise nam aan dat hij net de besprekingen van die dag had afgerond. En hij sprak weer met die jongensachtige, sexy toon in zijn stem die haar altijd had weten te verleiden. ‘Ik hoorde dat Susie Quentin het je flink lastig maakt.’

Ze kon niet geloven dat hij dat zei, het was zo typisch Andrew, een verbloemde agressieve plaagstoot om haar op te fokken.

‘Bel je me om dat tegen me te zeggen? Hoop je soms dat ze mijn baan krijgt?’

‘Natuurlijk niet. Je weet dat ik me bezorgd om je maak.’ Ze wist heus wel dat dat niet waar was. Dat was vroeger ook al niet zo. Anders zou hij niet tegen haar hebben gelogen. ‘Maar het zal toch niet makkelijk voor je zijn.’

‘Valt wel mee,’ zei Blaise, die luchtiger probeerde te klinken dan ze zich voelde en hem wilde bewijzen dat het heel goed met haar ging. Hij rakelde altijd onopgeloste problemen in haar leven op in de hoop dat ze uit haar evenwicht zou raken. Maar ook al zou dat gebeuren, dan nog zou ze hem dat niet laten merken. ‘Ze gaat vroeg of laat wel de fout in, dat doen ze allemaal. Of dat hebben ze tot nu toe gedaan. Wat doe je in San Francisco?’ En waarom bel je me, vroeg ze zichzelf af. Alleen maar om me met Susie lastig te vallen? Het leek zo bekrompen.

‘Besprekingen. Niets bijzonders. We gaan met de kerst naar Mexico. Wat ga jij doen?’

‘Ik blijf hier, met Salima. Ze is sinds oktober thuis. Er was een geval van hersenvliesontsteking op het internaat en toen moesten ze drie maanden dicht.’

‘Is Abby dan ook bij je?’ Bijna alle oppervlakkige details van haar leven waren hem bekend.

‘Nee, die is overleden.’

Hij viel even stil, wist niet meer wat hij moest zeggen en vroeg niet wie er voor haar in de plaats was gekomen. ‘Ik mis je, Blaise.’ Hij zei het met zachte, omfloerste stem en vol emotie. Maar hij klonk als een acteur die het nieuws las en ze geloofde hem niet.

‘Fijn om te weten.’ Meer kreeg ze niet uit haar mond en ze wilde van dit telefoongesprek af. Hij bezorgde haar alleen maar een ongelukkig gevoel.

‘En jij? Ben je gelukkig?’ Hij vond dat ze anders klonk, maar hij wist het niet zeker.

‘Het gaat prima, hoor. Ik ga weer verder met eten. Bedankt dat je hebt gebeld.’ Ze meende het niet, maar wist niet wat ze anders moest zeggen. Bedankt dat je me eraan herinnert dat ik verdrietig van je word, dat je me teleurstelt en tegen me liegt. Bedankt dat je mijn hart hebt gebroken en maar contact met me blijft zoeken zodat ik je niet kan vergeten, en me te kwellen zodra je je ook maar even verveelt. Ze wist dat ze alleen maar zijn telefoontjes niet aan hoefde te nemen, maar om de een of andere reden deed ze dat nooit. Althans, nog niet.

‘Je klinkt zo formeel,’ berispte hij haar. ‘Ik hou nog steeds van je,’ fluisterde hij erachteraan.

Ze had zin om nu te schreeuwen: ‘Nee, niet waar! Je hebt nooit van me gehouden,’ maar ze deed het niet. Ze reageerde er niet op. Ze zei alleen gedag en hing toen op. Hij was een overblijfsel uit het verleden, een oud brok puin uit haar liefdesleven. Hij was nu dood voor haar maar nog niet begraven.

Ze liep terug naar de keuken, voelde zich gelaten, maar ergerde zich ook aan zichzelf, zoals altijd, omdat ze zijn telefoontje had aangenomen. Hij bracht haar altijd van haar stuk en het was zo zinloos om met hem te praten. Ze beantwoordde zijn telefoontjes vooral uit gewoonte en niet omdat ze behoefte had om met hem te praten.

Toen ze de keuken in kwam, bleek Salima van tafel te zijn weggelopen en Simon was bijna klaar met het inruimen van de vaatwasser. Hij draaide zich met een grimmig gezicht naar haar om en ging toen met een kop thee aan tafel zitten. Hij had geen thee voor haar gemaakt, wat ze niet gewend was van hem.

‘Waarom praat je nog steeds met hem?’ Hij wist precies wie het was geweest, alleen al aan de toon in haar stem en het feit dat ze de keuken uit was gelopen. Ze nam alle andere telefoontjes altijd aan waar hij bij was. Maar ze schaamde zich om met Andrew te praten als Simon bij haar in dezelfde ruimte was. Het had iets vernederends. Andrew stond symbool voor haar slachtofferschap en mislukking.

‘Ik doe het bijna nooit meer,’ verdedigde ze zichzelf. ‘En eerlijk gezegd weet ik niet waarom. Misschien omdat het vertrouwd is, of omdat er sindsdien niemand meer was, of omdat ik wil bewijzen dat hij me niet van streek maakt.’

‘Maar dat doet hij wel. Ik zie het aan je gezicht en in je ogen. Hij geeft je het gevoel dat je volkomen waardeloos bent.’

Ze kon het niet ontkennen, het was waar.

‘Het is masochistisch,’ zei Simon beschuldigend. Hij was boos, op Andrew en op haar.

‘Misschien wel. Maar het is ook menselijk. Ik ben niet perfect. Sinds hij is vertrokken, probeer ik me uit dat doolhof te bevrijden. Dat kost tijd.’

‘Vier jaar? Dat is krankzinnig.’ Hij was hard voor haar en hij zag eruit alsof het hem pijn deed.

‘Sorry. Sorry dat je er zo door ontdaan bent. Ik heb niets meer met hem. En hij belt me nog zelden op. Soms neem ik ook niet op.’

‘Waarom vanavond dan wel? Mis je hem nog steeds?’ Hij zocht in haar ogen naar antwoorden.

‘Niet echt. Eigenlijk helemaal niet. En zeker niet nu jij hier bent. De afgelopen twee maanden heb ik geen moment meer aan hem gedacht. Vóór die tijd wel. Het is eenzaam hier, Simon. Ik ben heel lang alleen geweest.’

‘Je bent in je eentje beter af dan met een kerel zoals hij.’

‘Dat weet ik,’ zei ze zachtjes en toen keek Simon haar op een eigenaardige manier aan.

‘Zou je hem terugnemen als hij weer bij je voor de deur stond?’

‘Nee.’ Ze klonk zeker van zichzelf en zag er ook zo uit. En dat was ze ook.

‘Waarom praat je dan nog met hem?’

‘Als een soort herinnering aan vroeger. Met Harry ben ik nog steeds bevriend. Ik praat met hem.’

‘Maar met Andrew ben je niet bevriend. Hij is een zak. Met Harry is het anders. Jullie hebben samen een kind.’ Maar Harry belde nooit vanwege Salima, alleen om Blaise even gedag te zeggen. Meestal vroeg hij zelfs helemaal niet naar zijn dochter.

‘Het was niet mijn bedoeling je van streek te maken,’ zei ze vriendelijk. Ze glimlachte naar hem. Hij klonk jaloers, maar in werkelijkheid vormde Andrew geen bedreiging voor de gevoelens die ze voor Simon had. En dat was volkomen nieuw. Ze moest nog steeds wennen aan de veranderde omstandigheden. Bovendien hadden zij en Simon geen relatie. ‘En jij praat met Megan. Dat zei je zelf.’

‘Ik probeer het niet te doen,’ zei hij afwerend, en ineens zag hij er erg jong uit. ‘Bovendien is dat nog maar twee maanden geleden.’

‘En je weet zelfs nog niet of je met haar doorgaat of niet. Dat weet je pas als je weer terug op Caldwell bent en haar weer ziet,’ bracht Blaise hem in herinnering. ‘Dat is heel wat griezeliger voor mij dan een vent met wie ik vier jaar geleden heb gebroken voor jou zou moeten zijn.’ Ze konden geen aanspraken op elkaar maken, dat wisten ze allebei en daar waren ze zich sterk van bewust. Tussen hen bestonden alleen gevoelens en aantrekkingskracht, en het leven dat ze iedere dag deelden. ‘Misschien keer je wel als een boemerang bij haar terug zodra je weer op het internaat bent,’ zei ze zachtjes. Ze dacht er vaak over na en daarom stond ze nu niet toe dat wat hem betreft haar hart haar hoofd regeerde. Ze was ervan overtuigd dat hij terug naar Megan zou gaan. Ze voelde dat zijn relatie met haar nog niet voorbij was. En ze wilde niet dat haar hart nogmaals werd gebroken, en ze wilde ook geen kortstondige verhouding met Simon. Er waren meer dan genoeg redenen voor hen om geen relatie met elkaar aan te gaan. Blaise deed haar best om daar niet in verwikkeld te raken, in het belang van hen allebei. Ze wilde hier wanhopig graag verstandig mee omgaan. En Simon hield zijn hoofd ook koel.

‘Ik ga niet terug naar haar,’ zei hij nors terwijl hij de laatste slok van zijn thee nam. ‘Ik had helemaal nooit met haar in zee moeten gaan zolang ze nog getrouwd is.’

‘En als ze gaat scheiden?’

‘Dat doet ze niet.’ Terwijl hij het zei, vonden hun ogen elkaar weer. Hij leunde naar voren en kuste haar, hield haar dicht tegen zich aan, en alle gedachten aan Andrew stroomden uit haar hoofd weg. Ze deed zo haar best om zich niet over te geven aan verlangen en passie, en om het juiste te doen, maar het was bijna onmogelijk om er weerstand aan te bieden. Wat ze voor elkaar voelden leek overweldigend, en in veel opzichten voelde het ook volkomen vanzelfsprekend. Als hij geen kinderen had gewild, zou ze er misschien voor zijn gezwicht. Ze wilde hem niet iets ontzeggen wat zo belangrijk voor hem was, vooral niet op zijn leeftijd.

Geen van beiden bracht Andrew ooit weer ter sprake, of Megan, en Blaise werd bedolven onder het werk. Simon nam Salima mee om kerstinkopen te doen, en ze bleek er nogal uitgesproken ideeën op na te houden over wat ze wilde kopen. Ze kocht een prachtige tas voor Lucianna om haar bladmuziek in mee te nemen, omdat Salima zei dat ze altijd alles in papieren zakken en mappen met ezelsoren stopte. Dat was Salima zelfs opgevallen. En ze kocht een fles Chanel No5 voor haar in de hoop dat ze een ander parfum op zou doen, waar Simon om moest lachen. En van haar zakgeld kocht ze bij Barneys een armband voor haar moeder. Het was een ruim zittende, ivoren armband. Toen Simon die voor haar had omschreven, dacht Salima dat haar moeder die enig zou vinden. Ze pakte alle cadeaus zelf in, en deed dat piekfijn, een beetje geholpen door wat tips van Simon. Samen met haar moeder had ze een kasjmieren sjaal en warme leren handschoenen voor Simon gekocht.

Simon nam Salima ook mee toen hij cadeaus voor zijn ouders ging kopen en vroeg haar om advies. Ze koos een kasjmieren trui voor zijn moeder, omdat die zo heerlijk aanvoelde toen ze hem tegen haar gezicht drukte. Simon zei dat hij wit was. En twee weken voor Kerstmis kochten ze als verrassing voor Blaise een kerstboom. Ze kochten hem op vrijdag en zaterdagmiddag tuigden Blaise en Simon hem op terwijl Salima les kreeg van Lucianna. Simon had de lichtjes de avond daarvoor al in de boom gehangen, hij had de dozen met versieringen van de bovenste plank in een kast gehaald, en hij en Salima hadden ook een paar nieuwe kerstballen en zo gekocht. De boom was bijna klaar toen ze naar de keuken gingen om warme chocolademelk te drinken. Ze wilden Salima niet bij haar les storen.

Het was leuk geweest om de boom samen op te tuigen en ze waren allebei in een opperbeste stemming terwijl ze met elkaar babbelden. Blaise droeg een oud flanellen hemd en een spijkerbroek en Simon een oude sweater van Harvard die hij soms in het weekend droeg. Hij had hun warme chocolade net op de keukentafel neergezet, toen hij zich omdraaide en tegen Blaise opbotste. Ze had een zak marshmallows in haar hand waarvan ze er een paar in hun warme chocolademelk wilde laten smelten, maar in plaats daarvan stopte ze er een in zijn mond. Hij lachte, sloeg zijn armen om haar heen, drukte haar dicht tegen zich aan en keek haar in haar ogen. Ze konden Salima in de woonkamer horen zingen en wisten dat ze niet plotseling binnen zou kunnen komen; ze had twee uur lang les van Lucianna. Nadat hij zijn marshmallow had opgegeten, kuste hij haar. Ze gooide de zak op tafel en sloeg haar armen om zijn nek terwijl ze hem hartstochtelijk kuste. En ineens konden ze zichzelf niet meer bedwingen en de golf van emotie niet meer tegenhouden. Ze smachtten naar elkaar terwijl zijn handen onder haar oude flanellen hemd verdwenen en de hare onder zijn sweater. Hun lichamen voelden glad aan en hun handen verkenden iedere centimeter terwijl ze elkaar een eeuwigheid leken te zoenen en ten slotte wel adem moesten halen. En deze keer wisten ze dat niets hun passie kon beteugelen. Stilletjes gingen ze naar de suite van Blaise en deed ze zonder een geluidje te maken de deur op slot. Simon liep haar achterna naar haar slaapkamer. Ze trapte de deur zachtjes met haar voet dicht terwijl ze elkaars kleren afpelden. Ze doken in haar bed onder de dekens en bedreven de liefde in de schemering van deze decembermiddag terwijl het buiten sneeuwde. Ze konden bijna niet ademhalen, zo overweldigend was hun passie, en binnen een paar minuten was het voorbij. Ze lagen naar elkaar te kijken in haar grote comfortabele bed dat ineens hún bed was geworden.

‘O, mijn god, wat hebben we gedaan?’ fluisterde Blaise. Ze was meegesleurd door alles wat ze voor hem voelde en hijgde nog na. En met een oneindige tederheid lag ze naar hem te kijken.

‘Ik heb er geen spijt van, Blaise,’ zei hij nog steeds buiten adem, terwijl zijn mooie lichaam naast haar lag. ‘Ik hoop jij ook niet. Ik verlangde zo vreselijk naar je en ik hou zoveel van je.’ Het was allemaal zo snel gegaan dat ze geen condoom hadden gebruikt, en ze slikte de pil ook niet, maar ze wist dat het erg onwaarschijnlijk was dat ze zwanger zou raken, en hij had drie jaar lang een serieuze relatie gehad.

‘Ik hou ook van jou,’ zei ze en ze schoof haar armen om zijn nek en trok hem naar zich toe zodat ze hem kon kussen. De geur van hun liefdesdaad hing zwaar in de lucht en ze deed haar ogen dicht terwijl ze elkaar vasthielden. Ze voelde zich volkomen veilig bij hem.

‘Ik weet dat dit niet ongepast is, Blaise,’ zei hij teder, ‘voor ons allebei niet. Misschien snappen andere mensen er niets van, maar ik snap het wel. Ik wil jou en niemand anders.’ Ze hoopte dat wat hij zei uiteindelijk bevestigd zou worden, dat ze goed voor elkaar zouden zijn, zo goed als ze nu voor elkaar wilden zijn. Ze wilde hem niet teleurstellen, en ze wilde ook niet dat hij haar zou teleurstellen.

‘Je bent alles waar ik ooit naar heb verlangd,’ zei ze zachtjes tegen hem terwijl ze in bed naar de vallende sneeuw buiten lagen te kijken. Het was een betoverend moment dat ze nooit zou vergeten, dat wist Blaise.

Ze bleven nog een tijdje liggen, genietend van elkaars nabijheid, en toen stonden ze op voordat Salima klaar met haar les zou zijn. Ze namen een douche in de badkamer van Blaise, kleedden zich aan en stonden op het punt haar slaapkamer te verlaten nadat Blaise het bed had rechtgetrokken, toen Simon begon te lachen.

‘Wat is er zo grappig?’ Ze keek hem verbaasd aan.

‘Je hemd zit binnenstebuiten. Trek het alsjeblieft goed aan. Salima heeft dat soort dingen altijd in de gaten.’ Ze wisten allebei dat ze nu voorzichtig moesten zijn. Ze wilden dit nog een tijdje voor iedereen geheimhouden, tot het voor hen allebei stevig en stabiel voelde. Het was allemaal nog zo nieuw en de komende tijd alleen iets voor henzelf.

Blaise trok haar hemd uit, keerde het om en trok het weer aan terwijl Simon vol bewondering naar haar keek. Ze voelden zich allebei gelukkiger dan ze zich ooit in hun leven hadden gevoeld, en Blaise had besloten om zich voorlopig niet druk te maken over zijn kinderwens. Of over Megan. Ze hadden elkaar en dat voelde als meer dan genoeg.

Hij ging als eerste terug naar de keuken en een paar minuten later zou ze hem achternakomen. De chocolademelk, waar ze geen tijd voor hadden gehad omdat ze door hun hartstocht werden overweldigd, gooide hij weg en hij opende een fles wijn. Hij reikte haar een glas aan toen ze binnenwandelde.

Blaise glimlachte. ‘Vieren we het?’ fluisterde ze. Hij knikte met een lange, trage glimlach. Ze hadden veel te vieren. Het leven dat ze nu ineens samen deelden.

Nadat ze voor het eerst met elkaar de liefde hadden bedreven, veranderde er van alles, hoewel nauwelijks merkbaar. Ze gingen intiemer met elkaar om zonder dat dat de bedoeling was, meer dingen bleven onuitgesproken. Ze keken elkaar aan en wisten wat de ander bedoelde. Ze stonden dichter bij elkaar of kusten elkaar, raakten een arm of een gezicht aan of knepen in een hand wanneer het maar even kon. En ’s avonds, zodra Blaise wist dat Salima sliep nadat ze voor de laatste keer nog even bij haar was wezen kijken, kwam Simon naar haar kamer en bleef bij haar in haar bed tot ze om vier uur moest opstaan. En nadat hij koffie voor haar had gezet en haar de kranten had laten lezen, ging hij terug naar zijn eigen kamer. Ze bereikten een heerlijke dagelijkse routine van iedere nacht de liefde bedrijven en slapen in elkaars armen. En als Salima in de buurt was, probeerden ze zo discreet mogelijk te zijn. Ze wilden dit allebei voorlopig stilhouden.

‘Ik ben niet van plan dit voor altijd geheim te houden,’ verzekerde Blaise hem, ‘maar we hebben allebei tijd nodig om ons aan te passen voordat we met alle oordelen van anderen om de oren worden geslagen. Of met Salima’s reactie worden geconfronteerd en met wat de pers ook mag besluiten te zeggen zodra ze het hebben ontdekt. We hebben nu nog geen behoefte aan gezeur aan ons hoofd.’ En hij was het volkomen met haar eens. Een relatie met Blaise zou betekenen dat ze meer aandacht van de buitenwereld zouden trekken dan ze allebei wilden. Ze wilden dat niets het voor hen zou bederven. Voorlopig was het perfect.

En ondanks de intense stroom van liefde en passie die tussen hen heen en weer schoot, had Salima niets in de gaten. Een paar keer als ze naar elkaar keken en niets zeiden, vroeg Salima wat er aan de hand was omdat het zo stil was, maar ze had niet door dat ze een intieme verhouding hadden. Alleen zijn moeder, met haar onfeilbare, Franse zesde zintuig, scheen het te weten. Hij had geen idee hoe ze het wist, maar zowaar op de dag nadat ze voor het eerst met elkaar naar bed waren geweest, beschuldigde ze hem er weer van dat hij een relatie met Blaise had. Maar dat ontkende hij.

‘En hoe gaat het nou met je beroemde werkgeefster?’ vroeg Isabelle Ward met een scherp klinkende stem.

‘Prima, hoor,’ zei Simon luchtig in een poging niet op de achterdochtige toon in haar stem te reageren.

‘Ze wil jou, weet je,’ zei zijn moeder op een toon alsof de wereld zou vergaan, wat hem nog meer irriteerde.

‘Moeder, alsjeblieft. Ze is een drukbezette vrouw, we hebben nauwelijks tijd om met elkaar te praten. En ik weet zeker dat er talloze mannen achter haar aan zitten die veel belangrijker zijn dan ik.’

‘Jij bent jong, daarom wil ze jou. Ze wil een liaison met jou en daarna zet ze je bij het grofvuil.’

‘Wil je alsjeblieft ophouden? Ze wil mij niet, we gaan niet met elkaar naar bed en ze gaat me ook niet dumpen.’

‘Aha! Je bent wel met haar naar bed geweest! Ik hoor het aan je stem!’ Ze had gelijk, maar hij ging nog liever dood dan het tegenover haar toe te geven, vooral na wat ze had gezegd.

‘Ik praat hier niet meer met je over. Wat doen pappa en jij met Kerstmis?’ zei hij, van onderwerp veranderend, maar hij wist het al. Ze zouden naar zijn broer gaan.

‘We gaan naar David. En we hebben voor de dag na kerst kaartjes voor een symfonie van Beethoven. Mijn favoriete, de negende. Blijf jij in New York?’

‘Natuurlijk. Ik werk. Ik kan Salima niet alleen laten.’ Of Blaise, maar dat zei hij niet.

‘Kan ze niet even vijf minuten voor haar eigen kind zorgen? Op eerste kerstdag toch wel? Het zou fijn zijn als je ook naar Boston zou komen.’

‘Dat kan echt niet. Salima moet vanwege haar diabetes voortdurend in de gaten worden gehouden.’

‘Ik zie niet in waarom jij dat zou moeten doen.’ Dat deed hij ook niet, Blaise hield haar ’s nachts ook in het oog, maar dat vertelde hij zijn moeder niet. ‘Volgens mij is het een gevaarlijke vrouw,’ waarschuwde ze hem op dreigende toon. ‘Als je niet uitkijkt, verslindt ze je nog met huid en haar.’ Ze voorspelde niets dan onheil voor hem vanwege Blaise. Dat ergerde hem zo dat hij een eind aan het gesprek maakte en zichzelf beloofde dat hij haar tot de kerst niet meer zou bellen. Het had totaal geen zin. Hij werd er alleen maar neerslachtig van.

Een paar dagen later verraste Blaise hem. Ze was naar de kerstparty van haar werk geweest, wat ze nooit leuk vond, en had een massa uitnodigingen voor kerstfeestjes gekregen, maar ze had eerder verteld dat ze daar nooit naartoe ging. Ze wilde niet dat anderen goede sier met haar maakten en ze zei dat heel veel mensen haar om die reden uitnodigden: zodat ze zouden kunnen zeggen dat ze haar kenden en met haar konden pronken. Ze vond het alleen fijn om bij heel goede vrienden thuis te komen voor een feestje, maar van dat soort vrienden had ze er niet zoveel. Het feest van de zender was ieder jaar alleen maar een noodzakelijk kwaad waar ze niet onderuit kon. En ze had hem er zeker niet mee naartoe kunnen nemen.

Maar na het avondeten die dag, toen Salima les van Lucianna kreeg, schoof Blaise een uitnodiging over de tafel naar hem toe. De chique kaart was rood met goud bedrukt, en Simon herkende de naam van de gastheer onmiddellijk. Adam Lancaster was een zeer bekende schrijver die Blaise dat jaar had geïnterviewd. Hij had talloze bestsellers geschreven en heel veel filmscripts. Hij gaf de volgende dag een kerstfeest in zijn huis in de stad, vijf straten van waar Blaise woonde.

‘Hij is onlangs getrouwd en zijn vrouw is van jouw leeftijd. Ik geloof dat hij in de zestig is, maar hij gaat veel met jonge mensen om en hij kent de hele wereld. Het lijkt me wel leuk om daar morgen heen te gaan.’

Simon knikte. Hij was ervan overtuigd dat het interessant zou zijn en hij was blij voor haar. ‘Je zult er vast en zeker plezier aan beleven,’ zei hij onbaatzuchtig.

Ze glimlachte naar hem, maar toen drong het tot haar door dat hij het niet had begrepen. ‘Niet ik, wij. Jij. Ik wil je graag meenemen. Wil je dat?’

‘Als je vriend?’ Hij zag er stomverbaasd uit.

‘Als hoe je het ook maar wilt noemen. Scharrel. Aanhang. Escort. Vriend.’ Uiteindelijk vaste vriend of geliefde, maar voorlopig leek enkel samen uitgaan een goed begin. Ze had zich tot nu toe niet met hem in het openbaar vertoond, maar dat wilde ze nu wel. En ze wilde dat hij wist dat ze niet van plan was hem diep verborgen te houden. Als ze hier echt voor wilden gaan, moesten ze ook samen kunnen uitgaan en samen een sociaal leven kunnen leiden. Ze had geen idee hoe mensen zouden reageren, of wat ze zouden denken of over haar zouden zeggen. Maar ze wilde een keer met hun prille relatie voor de dag komen. Ze was nieuwsgierig of ze zich er goed bij voelden om zich samen in de buitenwereld te vertonen. Simon knikte. Hij zag er nerveus uit, maar hij leek ontroerd door haar vraag.

‘Weet je het zeker? Ga je je niet ongemakkelijk voelen als anderen je samen met mij zien?’

‘Ben je gek? Je steekt met kop en schouders boven alle mannen daar uit, behalve boven onze gastheer misschien, die zo ongeveer een genie is. Maar jij bent slimmer, ziet er beter uit, bent spannender, en heel wat aardiger en leuker om mee om te gaan dan iedereen die daar zal zijn.’

‘Waarom gaan we er dan naartoe?’ plaagde hij haar.

‘Ik wil met je pronken,’ zei ze, en ze drukte hem vervolgens op het hart om het niet aan Salima te vertellen. Lucianna zou haar morgenavond meenemen naar een concert, dus zou ze niet thuis zijn. Simon straalde toen ze de keuken verlieten. Hij was zeer gevleid dat ze samen met hem naar een feestje wilde gaan, en het klonk als een boeiend gezelschap.

De volgende avond kleedde Blaise zich mooi aan nadat Salima met Lucianna was vertrokken. Ze droeg een kort, sexy, rood cocktailjurkje en een zwarte jas toen ze om zeven uur samen vertrokken. Ze was op tijd thuisgekomen om zich om te kunnen kleden. Simon droeg een donkergrijs pak, een wit overhemd en een marineblauwe das. Hij zag eruit als een bankier of een advocaat, en ze wist dat hij niet uit de toon zou vallen. Ze was trots toen ze aan zijn arm het gebouw verliet. Tully stond hen op te wachten om hen naar het feest een paar straten verderop te rijden. Hij leek niet verbaasd dat Simon met haar meeging, zelfs niet in zijn donkere pak en mooie marineblauwe jas. Het was steenkoud en er lag ijs op straat. Ze wilde niet het hele eind op haar hoge hakken lopen en daar aankomen met verwaaide haren en een rode neus.

Er waren al veel mensen op het feest aanwezig toen ze arriveerden bij het spectaculaire herenhuis vol precolumbiaanse en moderne kunst, dat een woonkamer met een twee verdiepingen hoog plafond had. Bij het binnenkomen vielen hun drie Picasso’s op en een Léger. Simon leek zich volkomen op zijn gemak te voelen. Ze stelde hem voor aan de nieuwe echtgenote van hun gastheer, die erg mooi en jong was. Bijna onmiddellijk drong het tot Simon en de vrouw door dat ze tegelijkertijd op Harvard hadden gestudeerd, hoewel zij twee jaar jonger was. Ze kenden elkaar niet, alleen van gezicht, maar ze hadden gemeenschappelijke vrienden gehad. Simon voerde een lang gesprek met haar voordat hij doorschoof naar een fotograaf die hij altijd al had willen ontmoeten, terwijl Blaise met de redacteur van Vogue babbelde.

Het was een levendig, zeer divers gezelschap, en iedere bekende, getalenteerde persoonlijkheid in New York leek daar te zijn. Blaise stopte bij hun gastheer en stelde Simon aan hem voor. En telkens wanneer er mensen langsliepen die ze kende, introduceerde ze hem als ‘mijn vriend, Simon Ward’. Niemand vroeg of hij haar vaste vriend was, haar beste vriend, haar begeleider, haar zoon of haar neef, en of ze met hem naar bed ging of dat hij homo was. Het maakte hun helemaal niets uit. En niemand leek geschokt om hen samen te zien. Ze zag er heel mooi uit in haar rode jurk en Simon erg knap in zijn pak. Simon sprak tamelijk lang met hun gastheer, en hij en Blaise genoten er samen met volle teugen van. Het was leuk voor hem om weer eens in een wereld van volwassenen te verkeren, vooral met het soort mensen tot wie zij toegang had. Als mensen vroegen wat hij deed en hij zei dat hij leraar in het speciaal onderwijs was, keek niemand hem minachtend aan of behandelde hem neerbuigend, en een paar vroegen hem wat voor soort speciaal onderwijs. Dan legde hij uit dat hij met blinde kinderen werkte op een internaat in Massachusetts en dat hij op dat moment met verlof in New York was. Niemand wist dat hij voor Blaise werkte, en zij vertelde dat ook niet, maar de manier waarop mensen op hen reageerden, beviel haar wel. Iedereen was vriendelijk en aangenaam, en niemand maakte zich druk om hun leeftijdsverschil. Het was een ontwikkeld gezelschap. Ze had zowel zichzelf als hem willen bewijzen dat ze in de echte wereld een leven met elkaar konden leiden. Ze had het vooral voor zichzelf willen uittesten. Maar ze waren allebei heel erg blij met het resultaat toen ze hun gastheer en gastvrouw bedankten en ten slotte naar huis gingen. Het werd langzaam minder druk op het feest, maar ze moesten ook terug om Salima op te wachten als Lucianna haar zou afzetten.

‘Wauw, dat was echt geweldig,’ zei Simon terwijl ze naar huis reden. Blaise straalde toen ze voor haar huis uitstapten en samen door de hal liepen. Het was zelfs beter gegaan dan ze had gehoopt. Ze vond het heerlijk om met hem op stap te gaan.

‘Het was fantastisch,’ zei ze giechelend in de lift toen hij haar kuste. Hij had de hele avond al naar haar verlangd, maar ze moesten toch nog wachten tot Salima naar bed zou zijn gegaan. ‘Niemand keek ervan op of was er zelfs in geïnteresseerd dat we daar als stel rondliepen. Ik was bang dat mensen ons zouden aanstaren,’ gaf ze toe, ‘of een grove opmerking zouden maken.’ Ze was enorm opgelucht en had er erg van genoten samen met hem.

‘De enige die grove opmerkingen maakt, is mijn moeder,’ zei Simon terwijl ze op haar verdieping uit de lift stapten en haar appartement binnen liepen.

‘Als ze erachter komt, gaat ze helemaal uit haar dak,’ zei Blaise met een bezorgde blik. Simon zag er volledig ontspannen uit terwijl hij zijn jas uittrok en die over een stoel hing. ‘Wat ga je daaraan doen?’ vroeg Blaise hem.

‘Aan mijn moeder? Haar negeren. Ze verkondigt al mijn hele leven luid dat ze een bohemienne is en niet burgerlijk, terwijl mijn vader zich van niemands regels wat aantrekt en er zijn beroep van heeft gemaakt om out of the box te denken. Ze hebben het recht niet om nu ineens traditioneel te worden. Dat recht hebben ze al heel lang geleden verspeeld toen ze trouwden, en sinds die tijd hebben ze zich behoorlijk schandelijk gedragen. En wat wij doen is niet schandelijk.’ Ze kleedden zich allebei om en zaten in de keuken te kletsen toen Salima een halfuur later thuiskwam, nog helemaal vol van het concert. Ze had er geen idee van dat Blaise make-up ophad, en Blaise en Simon hadden nu allebei een spijkerbroek aan.

‘Hallo, Simon,’ zei ze opgewekt. ‘Jeetje, jij ruikt lekker, mam.’ Het kwam niet bij haar op dat Blaise en Simon samen uit waren geweest. ‘Ben je ergens heen geweest?’ Als ze niet blind was geweest, had ze alles in de ogen van haar moeder kunnen zien.

‘Ik ben naar een feestje bij Adam Lancaster geweest. Het was een leuk kerstfeest niet ver van hier. Hij woont prachtig en bezit ongelofelijke kunstvoorwerpen.’ Ze babbelden een paar minuten over het concert en daarna ging Salima naar haar kamer. Blaise wilde nog wat werk afmaken voordat ze de avond zouden afsluiten, en Simon zei dat hij nog wat e-mails moest beantwoorden. Maar het duurde nog een paar uur voordat Simon naar haar slaapkamer kwam. Ze rolden zich behaaglijk op voor de nacht en spraken weer over het feestje. Blaise lag in zijn armen en keek naar hem op. ‘Ik heb het heel leuk met jou, Simon.’ Leuker dan ze het ooit in haar leven met een man had gehad.

‘Dat is de bedoeling ook, geloof ik.’ Hij glimlachte naar haar. ‘Ik heb het ook heel leuk met jou. Dank je dat je me vanavond hebt meegenomen. Ik voelde me zo bijzonder toen ik daar zo samen met jou rondliep.’ Het had hem echt ontroerd dat ze hem bij zo’n illuster gezelschap had willen introduceren.

‘Ik wilde het graag,’ zei ze terwijl ze het licht uitdeed en ze dicht tegen elkaar aan kropen. ‘Ik voelde me ook bijzonder zo samen op pad. Het was heel fijn, en niemand keek ervan op dat we samen waren.’

‘Waarom zouden ze ook?’ vroeg hij. Ze gaf geen antwoord, omdat ze allebei wisten wat dat zou kunnen zijn: de vijftien jaar leeftijdsverschil, waarover zijn moeder zich zulke zorgen maakte. Maar bij Adam Lancaster had het niemand wat kunnen schelen. Adam was twintig jaar ouder dan Blaise en zijn vrouw was zelfs jonger dan Simon. Blaise was ooit een keer met hem uit eten geweest en toen had ze wel gevoeld dat hij vond dat ze te oud voor hem was. Hij hield van veel jongere vrouwen. En nu was alles omgekeerd. Het verbaasde Blaise nog steeds en ze was dankbaar dat het geen probleem voor Simon scheen te zijn. De avond was voor allebei een absolute topper geweest.

Hij viel eerder in slaap dan zij en ze lag in het maanlicht naar hem te kijken. Ze vroeg zich af of hij haar op een dag zou verlaten voor een jongere vrouw die kinderen voor hem wilde baren, of dat hij terug zou gaan naar Megan. Alles was mogelijk, maar voorlopig was hij de hare. Ze glimlachte bij de gedachte en dommelde in slaap.

11

Het lukte Blaise om haar reis naar Israël voor het interview met de minister-president er voor de kerst nog tussen te wurmen. Simon en Teresa bleven bij Salima. Terwijl ze in Jeruzalem zat, belde Simon haar voortdurend op omdat hij zich zo bezorgd om haar maakte. De week voordat ze was vertrokken, was er een reeks bommen ontploft, en hij was doodsbang dat haar iets zou overkomen. Ze verzekerde hem dat het goed met haar ging en dat ze in een prachtig hotel met heel veel bewaking verbleef. Ze voelde zich volkomen veilig. En haar interview met de minister-president verliep beter dan verwacht. Een week voor de kerst was ze terug in New York, op tijd voor Harry’s jaarlijkse bezoek aan zijn dochter, wat net zo teleurstellend uitpakte als ieder jaar. Salima verdiende zoveel beter.

Ze zaten in de woonkamer van het appartement en het was duidelijk dat Harry zich niet op zijn gemak voelde toen Salima binnenwandelde. Ze ging zitten en vertelde hem over haar zanglessen, maar om de vijf minuten keek hij op zijn horloge alsof hij zat te popelen om te vertrekken. Salima zag er prachtig uit en ze had hem een kus op de wang gegeven voordat ze bij hem en haar moeder was gaan zitten. Maar toen ze zich naar hem toe had gebogen, was hij verstijfd, en Salima had dat gevoeld. Ze wilde tegen hem zeggen dat blindheid niet besmettelijk was. En diabetes ook niet. De problemen met haar gezondheid hadden hem altijd een intens ongemakkelijk gevoel bezorgd, en zelfs zonder dat Salima hem zag, wist ze dat.

Ze bood aan een van de liederen te zingen waaraan ze had gewerkt, maar hij zei dat hij geen tijd had en weg moest. En toen Blaise hem aan het eind van het bezoek naar de voordeur begeleidde, was ze zo boos dat ze de cheque die hij haar overhandigde, aan hem teruggaf.

‘Koop nou iets leuks voor haar, Blaisie. Ik weet nooit wat ik voor haar moet meenemen.’

Tijd voor haar vrijmaken, zou een beter cadeau zijn geweest, en Blaise was ook woedend dat hij niet eens de moeite had genomen om naar een lied van haar te luisteren. ‘Dit jaar doe ik het niet,’ zei ze met een verbeten uitdrukking op haar gezicht. Ze was moe van haar reis naar het Midden-Oosten en ze vond het afschuwelijk zoals hij hun dochter behandelde, alsof ze een volkomen vreemde voor hem was, wat eigenlijk ook zo was omdat hij maar heel weinig tijd met haar doorbracht. Hij wilde geen verantwoordelijkheid voor haar dragen en was bang om haar ergens mee naartoe te nemen. Blaise was het beu om hem in bescherming te nemen en te proberen bij Salima een rooskleuriger beeld van hem te schetsen. ‘Koop zelf wat voor haar. Ze voelt het verschil.’

‘Ik weet niet wat ze leuk vindt, welke kledingmaat ze heeft. Wat moet ik nou voor haar uitkiezen als ze het niet eens kan zien?’ Het was hetzelfde excuus dat hij ieder jaar gebruikte om Blaise over te halen het te doen.

‘Ze houdt van muziek. Jezus, Harry, koop cd’s voor haar. Koop wat dan ook voor haar, een sieraad, een bontjasje. Ze is niet invalide. Ze is een meisje van negentien dat van kleren en parfums en sieraden houdt, net zoals ieder ander meisje van haar leeftijd. Ze is niet anders. En haar passie is muziek. En ze is er goed in, heel erg goed. Ze heeft een lerares van Juilliard die hier nu vier keer per week komt. In mei geeft ze een recital. Niet dat jou dat wat interesseert.’ Ze vond het vreselijk dat hij Salima jaar na jaar teleurstelde. Blaise raakte daar zelfs nog meer van streek van dan Salima, die er na jaren van onverschilligheid van zijn kant aan gewend was en er altijd snel weer bovenop was. Maar ze zag er steevast verdrietig uit als haar vader vertrok na een van zijn onregelmatige, korte bezoekjes. Hij was nu een dag in de stad, als tussenstop onderweg naar het eiland St. Barthélemy, waar hij op een jacht vrienden zou treffen. Aan Salima bracht hij alleen maar even een beleefdheidsbezoekje tussendoor.

Terwijl Harry zijn jas stond aan te trekken, kwam Simon binnen, en Blaise stelde hen aan elkaar voor. Harry bekeek hem vol belangstelling, maar Simon wilde meteen naar Salima gaan, die naar haar kamer was verdwenen. Hij nam afscheid van Harry en vertrok weer.

‘Wauw, knappe jonge vent, Blaise. Je nieuwe vriendje?’ Hij glimlachte naar haar met een wellustige grijns op zijn gezicht.

Dat maakte haar nog bozer. ‘Nee, Salima’s begeleider van het internaat.’

‘Jij zou je ook leuk met hem kunnen amuseren,’ merkte hij op. ‘Ik zie je wel voor me met een jongere vent. Je ziet er fantastisch uit voor je leeftijd en ik ken niemand met zoveel energie als jij.’

‘Hij is hier voor Salima,’ zei ze op droge toon. Het ging hem niets aan.

‘Wanneer gaat ze weer terug naar het internaat?’ vroeg hij terwijl ze op de lift stonden te wachten.

‘Als het weer opengaat, waarschijnlijk ergens in januari.’ De gedachte daaraan vond ze niet prettig. Ze wilde niet dat Simon of Salima weg zou gaan en wilde dat ze altijd zouden blijven.

‘Dat zal heel wat makkelijker voor je zijn,’ zei hij meelevend. ‘Het is vast zwaar voor je om haar thuis te hebben.’

‘Het is geweldig. Het is helemaal niet zwaar,’ zei ze terwijl de lift arriveerde. Hij zwaaide even, stapte erin en wenste haar nog een vrolijk kerstfeest. En terwijl ze naar de sluitende deuren keek, vroeg ze zich af hoe ze toch met hem getrouwd had kunnen zijn. Hij was zo’n waardeloze vader en als mens een absolute nul, hoe intelligent hij ook was. Toen ze terugliep naar haar werkkamer om nog wat te werken, zag ze er nog steeds ongelukkig uit over de hele situatie. Simon ging even bij haar langs nadat hij Salima in haar kamer had opgezocht die, zoals gebruikelijk, op Facebook met vriendinnen had zitten chatten.

Blaise keek op en glimlachte naar hem toen hij binnenkwam. ‘Mooie man,’ zei Simon over Harry. Maar aardig had hij hem niet gevonden. Hij wist hoe weinig aandacht hij aan Salima besteedde en wat een verdriet haar dat deed. Harry was succesvol, knap en charmant, maar voor Simon was dat niet genoeg. Hij vond het onvergeeflijk dat Harry zich van Salima had afgewend toen ze nog maar drie jaar oud was en de diagnose diabetes was gesteld. Hij had dat zowel van haar als van Blaise gehoord.

‘Hij zei hetzelfde over jou. Hij vroeg of je mijn nieuwe vriend was.’

‘Nou, dat is in ieder geval op de man af. Misschien moet hij eens met mijn moeder gaan praten. Hij is zo kil, Blaise. Ik kan me jou met zo’n man niet voorstellen.’ Hij begreep helemaal niets van die man en kon zich Harry niet met Blaise voorstellen. Ook niet met iemand anders trouwens. Harry was alleen maar met zichzelf bezig, dat was duidelijk.

‘Ik ook niet. Ik was door hem geïmponeerd. Hij is briljant. En ik was erg jong. Ik was vijfentwintig toen we elkaar ontmoetten. En hij was net zo oud als ik nu. Ik ben een jaar later met hem getrouwd, en een jaar daarna verhuisde ik vanwege de televisiezender naar New York, dus hebben we maar een jaar samengewoond. Nadat ik was verhuisd, zagen we elkaar erg onregelmatig. We waren allebei met onze carrière getrouwd. We waren zelfs niet van plan kinderen te nemen. Salima was een ongelukje. Maar het is wel gelukkig uitgepakt.’ Ze glimlachte naar hem. ‘Harry heeft geen idee wat een geschenk ze is.’ Simon had dat aan hem gezien en hij knikte. ‘Hij wilde niet eens dat ze voor hem zong. Soms is hij echt een klootzak.’ Ze schudde haar hoofd en ging weer aan het werk.

Blaise was opgelucht toen ze tijdens het avondeten zag dat Salima niet van streek was. Haar vader stelde haar altijd teleur, dus was ze eraan gewend. Ze had zich heel snel hersteld. Hun hele relatie hing van teleurstellingen aan elkaar.

Die avond werd er een grote doos van Chanel afgeleverd. Het was een rugzak van Chanel van Harry, met een briefje waarop stond: VROLIJK KERSTFEEST! JE KUNT HEM GEBRUIKEN ALS JE WEER TERUG NAAR DE UNIVERSITEIT GAAT. Hij was mooi, maar niet helemaal haar smaak. Maar hij had het tenminste geprobeerd.

‘Ik kan hem voor mijn muziek gebruiken,’ zei Salima blij, ontroerd vanwege het cadeau. En het was duidelijk voor haar dat híj het had uitgezocht en niet haar moeder. Maar in werkelijkheid had hij de winkel gebeld en aan een hem bekende verkoopster gevraagd om iets voor zijn dochter uit te zoeken en dat op zijn rekening te zetten. Hij had geen idee wat ze had gestuurd. Salima sms’te hem die avond om hem te bedanken, maar tegen die tijd zat hij al in het vliegtuig naar St. Barthélemy en reageerde niet.

Ze waren die avond alle drie moe en Salima ging vroeg naar bed. Blaise was ook moe en zei dat ze zich grieperig voelde na de lange reis een paar dagen eerder. Voor de verandering was ze nu eens niet zo energiek. En ze sliep al half toen Simon later die avond binnenkwam. Hij kroop lekker tegen haar aan, ook slaperig. Hij was die dag lang met Salima op stap geweest. Ze zocht nog één laatste cadeautje voor haar moeder en had hem winkel in winkel uit meegesleept. En daarna hadden ze boodschappen gedaan bij de supermarkt en hadden gekeken wat er nu op het gebied van stereo-installaties te koop was.

Blaise en Simon bedreven de liefde, ook al waren ze allebei moe, en Blaise mompelde iets over opstaan om Salima te controleren zoals ze iedere avond deed. Het ging altijd goed met haar, maar Blaise vond het fijn om zeker te weten dat haar pompje niet haperde en om haar nog een laatste keer te zien voordat ze naar bed ging. Toen ze op reis was, had ze Simon opdracht gegeven dat te doen, en dat had hij ook gedaan. Maar voordat ze zichzelf die avond zover kon krijgen om op te staan, sliep ze al als een blok, en Simon ging net zo snel onder zeil. Door hun vrijpartij was hij doezelig geworden. En de volgende morgen, zaterdag, versliepen ze zich. Het was al licht buiten toen ze wakker werden en Blaise schrok toen ze zag dat het al tien uur was. Ze wilde niet dat Salima hen samen in haar slaapkamer zou ontdekken. Teresa kon gelukkig niet in het weekend binnenkomen. En tegenwoordig kon Salima haar eigen ontbijt klaarmaken. Het was stil in huis toen Blaise even de gang in gluurde. De deur van Salima’s kamer zat dicht en dat betekende dat ze ook nog sliep. Simon liep snel op zijn tenen terug naar zijn kamer. In de keuken kon hij zien dat Salima niet was opgestaan. Niets wees erop dat ze iets had gegeten, geen cornflakesdozen op tafel of borden in de gootsteen, en hij was opgelucht. Hij hoopte dat ze niet naar hem op zoek was gegaan en zich had afgevraagd waar hij was. Hij nam een douche en stond zich net af te drogen, toen hij hoorde dat Blaise hem vanaf de andere kant van het appartement riep. Ze rende naar zijn kamer, nog steeds in haar nachtjapon, en zei met een panische blik in haar ogen dat hij 911 moest bellen.

‘Salima is bewusteloos!’ zei ze buiten adem, en ze rende terug. Ze vroegen zich af wat er aan de hand kon zijn. Salima was in een diabetisch coma. Ze had nog niet gegeten en Blaise vermoedde dat het pompje op de een of andere manier niet goed had gewerkt. Ze was helemaal niet wakker geworden. Het pompje had het nog nooit laten afweten, hoewel Blaise altijd bang was dat dat zou gebeuren.

Simon belde 911 en schoot daarna zijn spijkerbroek aan, nog steeds nat van de douche, trok een T-shirt over zijn hoofd en rende met natte haren en op blote voeten naar Salima’s kamer. Blaise zat bij haar, streek afwisselend over haar wangen en haar haar, en schudde aan haar zodat ze misschien weer tot bewustzijn zou komen. Salima was lijkbleek en haar lippen waren blauw. Tranen biggelden over Blaise’ wangen en ze praatte tegen haar. Salima vertoonde geen teken van leven, maar Blaise had gecontroleerd of ze ademhaalde en dat was zo. Ze werd verteerd door schuldgevoelens terwijl ze naar haar keek. Het was de eerste keer in jaren dat ze niet nog even naar haar was gaan kijken als ze thuis was. Binnen vijf minuten waren de ambulancebroeders er. Ze dienden haar onmiddellijk insuline toe, legden haar op een brancard en namen haar snel mee naar de ambulance, die beneden stond te wachten. Blaise rukte letterlijk haar nachtjapon van zich af, trok gehaast de broek en trui aan die ze de dag daarvoor had gedragen, schoot haar laarzen aan, griste haar handtas mee en rende met ongekamde haren de deur uit. Ze zouden Salima naar het Columbia Presbyterian brengen en toen de liftdeur dichtging, riep Simon nog dat hij Blaise daar weer zou zien. Hij hoorde de sirene loeien terwijl de ambulance wegreed en hij kon zich heel goed voorstellen wat er nu door Blaise heen ging. Hetzelfde hield hem bezig. Ze hadden de avond daarvoor de liefde bedreven terwijl Salima bijna lag dood te gaan.

Zodra Simon beneden was, hield de conciërge een taxi voor hem aan, en nadat hij de chauffeur had beloofd het dubbele bedrag te betalen, bracht deze hem in twaalf minuten naar het ziekenhuis, wat echt een knap staaltje was. Simon gaf hem twee biljetten van twintig dollar, rende de spoedeisende hulp binnen en vroeg naar Salima Stern. Ze gebruikte haar vaders naam. Er werd hem verteld dat ze net naar de intensive care was gebracht. Hij volgde de aanwijzingen van de verpleegster en zocht in het doolhof van gangen en behandelkamers naar Blaise. Uiteindelijk vond hij haar in een kleine kamer, samen met twee dokters en drie verpleegsters. Salima was nog steeds buiten bewustzijn en Blaise zat in een hoekje te snotteren toen Simon een arm om haar heen sloeg. Maar ze schudde hem van zich af. Ook in zijn ogen stonden tranen. Niet lang daarna vroeg de dokter hun om in de wachtkamer te wachten. Simon liep in stilte achter haar aan. In de wachtkamer van de intensive care was verder niemand.

Blaise was dankbaar dat er niemand anders was toen ze met een mengeling van schuld, angst en afschuw naar Simon keek. De afschuw betrof haarzelf. ‘Besef je wel wat we hebben gedaan? We hebben gisteravond met elkaar gevreeën en ik ben niet bij haar gaan kijken. Ik was verdomme te moe van de seks en ging slapen. Haar pompje werkte niet goed, de katheter onder haar huid is losgeschoten en daardoor heeft ze de hele nacht geen insuline binnengekregen.’ Ze hadden haar verteld dat Salima aan diabetische ketoacidose leed, wat fataal kon zijn, hoewel dat zeer zelden voorkwam. ‘Ze had dood kunnen zijn tegen de tijd dat we haar vonden. En ze kan nog steeds doodgaan,’ zei Blaise snikkend. ‘Ze lag op sterven en wij lagen te neuken.’

‘We lagen niet te neuken,’ zei hij. Hij klonk net zo bang. Hij voelde zich ook schuldig. ‘We vreeën met elkaar. Jezus, Blaise, we zijn ook maar mensen. Je mag zo nu en dan ook wel eens in slaap vallen. Het had ook kunnen gebeuren als we niet met elkaar de liefde hadden bedreven. Het kan altijd gebeuren. Ik heb het op het internaat al eens meegemaakt met een kind met een pompje. Je zorgt beter voor haar dan ik ooit met iemand heb meegemaakt.’

‘Vannacht niet.’ Ze keek hem vernietigend aan en kromp toen ineen op de bank.

Hij durfde haar niet aan te raken en ging aan de andere kant van de kamer zitten. ‘Wil je dat ik wegga?’ vroeg hij zachtjes. ‘Als je dat wilt, doe ik dat.’ Ze schudde haar hoofd en barstte weer in tranen uit. Simon liep naar haar toe om haar te troosten. Ze kroop tegen hem aan en smolt van verdriet in zijn armen.

‘Simon, we hebben haar misschien wel de dood ingejaagd,’ zei ze snikkend. ‘Stel je nou voor dat ze echt doodgaat.’ Hij bad dat dat niet zou gebeuren en zat daar alleen maar een uur lang met Blaise in zijn armen, tot de chef-arts binnenkwam. Hij deed zijn mondkapje af, trok zijn handschoenen uit en glimlachte naar allebei.

‘Het komt allemaal goed met haar. Ze is bij bewustzijn. Ze joeg ons de stuipen op het lijf, maar ze is een sterke meid. En geef uzelf niet de schuld, dit soort dingen kunnen gewoon gebeuren. Voor een kind met type 1 verkeert ze in een opmerkelijk goede gezondheid. Ik kan zo zien dat u het geweldig met haar doet. U kunt niet overal op letten, of zo’n probleem voorspellen ook al zou u haar voortdurend in de gaten houden. De katheter is er gewoon uitgeglipt. Een doodenkele keer gebeurt dat.’

‘Ik controleer haar altijd ’s avonds voordat ik naar bed ga,’ zei Blaise, die nu snikte van opluchting. En Simon huilde ook. Het was een nachtmerrieachtige ochtend geweest en het was pas twaalf uur.

‘Aan haar bloedsuikerspiegel te zien, denk ik dat de katheter vanaf vanmorgen vroeg geen insuline meer heeft afgegeven, dus ook al zou u haar hebben gecontroleerd, laten we zeggen om middernacht, dan nog zou dat niets hebben uitgemaakt. Maar u hebt haar beslist net op tijd gevonden. Het zou niet best zijn geweest als ze het veel langer zonder insuline had moeten stellen. U hebt alles gedaan wat nodig was,’ stelde hij hen allebei gerust, en Simon zag er zelfs nog opgeluchter uit dan Blaise. Hij had zich verschrikkelijk gevoeld bij wat er was gebeurd en zijn aandeel daarin.

‘Mogen we haar zien?’ vroeg Simon nog voordat Blaise de kans kreeg het te vragen.

‘Natuurlijk. Ik wil haar hier nog een nachtje houden, tot alle waarden weer stabiel zijn. Het komt allemaal goed met haar,’ zei hij nogmaals.

Blaise haastte zich naar Salima en Simon liep snel achter haar aan. Toen ze de kleine kamer weer in kwamen, zag Salima er bleekjes uit en het leek alsof haar een zwaar verkeersongeluk was overkomen, maar ze glimlachte. Het ergste was voorbij. Maar ze wisten alle drie dat wegglijden in een diabetisch coma of last hebben van hypoglykemie risico’s waren waar ze haar hele leven voor moest oppassen. Dat was ook de reden waarom Blaise haar naar Caldwell had laten gaan, omdat ze niet tegen de voortdurende bezorgdheid en het leven op de rand van de afgrond was opgewassen, vooral niet als ze weg was. En Salima was toen nog zo jong. Als er nu iets misging en Salima was wakker, dan kon ze tenminste de tekenen herkennen en tegen iemand zeggen dat ze zich niet goed voelde. Maar deze keer was het allemaal gebeurd terwijl ze sliep, dus wist ze het zelf niet eens.

‘Je hebt me wel ontzettend laten schrikken,’ zei Blaise toen ze zich vooroverboog en haar kuste. Salima glimlachte terwijl Simon vlak achter Blaise stond.

‘Sorry dat ik jullie heb laten schrikken,’ zei ze met een hese stem. ‘Ik werd midden in de nacht wakker en voelde me raar, maar ik dacht dat ik griep kreeg en viel onmiddellijk weer in slaap. Ik denk dat de katheter er al uit was, maar dat had ik niet in de gaten.’ Blaise wist dat ze zich nog niet goed voelde, omdat ze er niet op aandrong om meteen mee naar huis te gaan. Salima had een hekel aan ziekenhuizen, maar ze moest daar nu blijven, minstens een dag, totdat haar lichaam was hersteld van de shock. Ze had makkelijk dood kunnen gaan en Blaise was zo dankbaar dat dat niet was gebeurd. Ze overwoog Harry te bellen om hem te vertellen wat er aan de hand was, maar ze wist dat het geen zin had. Het maakte hem niet uit.

Ze bleven een tijdje bij haar zitten en toen zei de verpleegster dat ze niet continu op de intensive care konden blijven en dat Salima moest rusten. Ze had weer wat kleur gekregen en Blaise was opgelucht toen ze haar nogmaals een kus gaf en beloofde over een paar uur terug te komen.

‘Breng mijn laptop en mijn iPod mee,’ zei ze tegen Simon. Hij grijnsde. Ze voelde zich kennelijk veel beter dan toen ze met gillende sirene bij het ziekenhuis arriveerde. Ze had haar jeugd mee.

‘Met alle plezier.’ Hij straalde toen hij het zei. Ook voor hem was het een hele opluchting.

Bij de verpleegsterspost liet Blaise al haar telefoonnummers achter. De verpleegster schreef ze op en daarna keek ze naar Simon en zei: ‘Het komt allemaal goed met uw dochter. Wilt u uw nummers ook achterlaten, of alleen die van uw vrouw?’

Simon staarde haar aan en wist niet wat hij moest zeggen. Het leek te ingewikkeld om uit te leggen dat hij niet Salima’s vader was en Blaise niet zijn vrouw. Hij aarzelde even voordat hij antwoord gaf. ‘Alleen die van mijn vrouw, dat is genoeg. We zijn toch bij elkaar. En over een paar uur zijn we terug. Belt u ons alstublieft onmiddellijk als er zich een probleem voordoet.’

‘Het gaat nu goed met haar. We willen alleen dat haar bloedwaarden weer helemaal onder controle zijn, en ze moet uitrusten. Morgen mag ze weer naar huis.’ De dokter had hun dat al verteld en ze bedankten haar en vertrokken. Ze waren allebei geradbraakt.

‘Ik zie er vast bescheten uit,’ zei Simon in de lift tegen Blaise. ‘Ze dacht dat ik oud genoeg was om Salima’s vader te zijn. Ik voel me ook zo.’

‘En ik zie er vast als haar grootmoeder uit, of die van jou,’ zei Blaise met een vermoeide glimlach. Het was zelfs niet bij de verpleegster opgekomen dat ze geen stel waren. ‘De schrik sloeg me om het hart toen ik haar vond,’ zei Blaise, die er nog steeds trillerig van was. Ze keek hem doodongelukkig aan. ‘Het spijt me dat ik jou dit in de schoenen heb geschoven, ook al was het misschien indirect. Ik voelde me zo schuldig dat we hadden gevreeën terwijl zij bijna dood lag te gaan.’

‘Ik ook,’ gaf hij toe, ook al wisten ze nu allebei dat het later was gebeurd en ook al zouden ze nog even bij haar langs zijn gegaan. Maar het feit dat ze bijna dood was geweest, was als een bom bij hen ingeslagen. Blaise was oneindig dankbaar dat het niet was gebeurd, en Simon ook.

‘Het spijt me dat ik zo lelijk tegen je deed,’ zei Blaise onbeholpen toen ze het ziekenhuis verlieten.

Hij stopte en keek haar aan. ‘Jij dacht dat je kind doodging terwijl ik je gisteravond “neukte”, zoals jij het uitdrukte. Je had het volste recht om boos te worden, of door het lint te gaan en mij de schuld te geven. Ik zou hetzelfde hebben gedaan. Je hebt je er goed doorheen geslagen.’ Hij legde een arm om haar heen en hield bij de stoeprand een taxi aan. Ze gingen terug naar haar appartement, klommen in het bed van Blaise en kropen dicht tegen elkaar aan. Hij voelde dat Blaise nog steeds trilde. Deze keer bedreven ze niet de liefde maar hielden elkaar alleen maar stevig vast, in stilte God dankend dat Salima nog leefde.

Salima kwam de volgende dag thuis. Ze was moe maar voelde zich bijna weer normaal. De dokter had gezegd dat het misschien nog wel een dag zou duren voordat ze zich weer helemaal de oude voelde. En hij had haar aangeraden om thuis te blijven en het rustig aan te doen. Ze had ook geen zin om te zingen of te oefenen, wat een teken was dat ze nog niet helemaal hersteld was. Zodra ze thuiskwamen, ging ze naar bed. Ze zei dat ze alleen maar moe was. Simon belde Lucianna om Salima’s les die dag af te zeggen. Ze schrok en barstte in tranen uit. Ze huilde nog steeds nadat Simon het allemaal had uitgelegd en ze allebei ophingen.

Hij ging een lunch voor hen drieën klaarmaken, terwijl Blaise Salima gezelschap hield in haar kamer. Ze had geen toezicht nodig, maar Blaise was zo opgelucht dat ze weer thuis was dat ze bij haar wilde blijven. Blaise zat aan het voeteneinde van het bed toen Salima in de richting van haar moeder keek.

‘Mag ik je wat vragen, mam?’

‘Natuurlijk, schat. Wat is er?’ Salima had een ernstige uitdrukking op haar gezicht alsof ze op het punt stond een belangrijke vraag te stellen, maar Blaise had geen idee wat haar bezighield.

‘Het was aardig van Simon dat hij met je meekwam naar het ziekenhuis,’ zei ze zachtjes. ‘Ik mag hem heel erg graag, mam. Toen jullie weer weg waren, dacht de verpleegster dat jullie mijn ouders waren. Ik vond het eerst grappig, maar daarna vroeg ik me iets af. Misschien zagen jullie er ook als mijn ouders uit, of gedroegen jullie je zo waardoor ze dat dacht. Mam, heb je iets met Simon? Ik bedoel... je weet wel... ik weet dat jullie nergens samen heen gaan... ik bedoel... eh... ben je verliefd op hem, mam? Zijn jullie een stel?’ Het was inderdaad een belangrijke vraag en Blaise zag dat Salima een antwoord wilde. Ze hadden hun relatie angstvallig voor Salima geheimgehouden, omdat ze allebei nog tijd nodig hadden om eraan te wennen. Pas daarna wilden ze het haar vertellen. Maar de tijd had hen zojuist ingehaald.

‘Zoiets,’ zei Blaise eerlijk. ‘Het is allemaal nog heel pril. Pas sinds Thanksgiving is er iets, dat is nog maar een paar weken.’

‘Is het serieus?’

‘Dat weet ik nog niet. Dat proberen we uit te zoeken. Ik mag hem heel erg graag.’ En toen besloot ze eerlijker tegen haar te zijn dan ze net was geweest. ‘Ik hou van hem, ik weet alleen nog niet of het voor ons allebei goed is om ermee door te gaan. Simon zou eerder iemand moeten hebben van jouw leeftijd dan van de mijne. Ik wil hem dat, en alles wat daar verder aan vastzit, niet onthouden.’

‘Je bedoelt kinderen?’

‘Ja, onder andere. Hij is vijftien jaar jonger dan ik. Dat is heel veel.’ Ze keek aandachtig naar haar dochter. Salima leek niet van slag, eerder verbijsterd.

‘Ik had al zo’n idee dat er iets aan de hand was.’

‘Hoe dan?’ Hoe kon iemand die niet kon zien zich bewust zijn van de subtiele veranderingen die bij deze pas ontluikende relatie plaatsvonden? Ze stond altijd versteld van Salima.

‘Er vallen veel meer stiltes tussen jullie dan vroeger. Jullie moeten dan naar elkaar kijken of elkaars hand vasthouden, of elkaar kussen of zoiets.’ Ze glimlachte naar haar moeder.

Blaise glimlachte terug, maar daarna werd haar gezicht weer serieus. ‘Wat vind jij ervan?’ Salima zei een hele tijd niets en leek na te denken.

‘Ik weet het niet. Ik mag hem echt heel graag. Ik ben er niet aan gewend om jou met iemand anders te moeten delen, en misschien vind ik dat wel heel raar. Het zou ook leuk kunnen zijn als jij het druk hebt. Hij is gezellig om mee om te gaan en hij is een vlotte, intelligente man.’

Blaise kon het niet laten om weer te glimlachen. ‘Zo denk ik ook over hem.’

‘Is hij knap?’ Salima grijnsde naar haar.

‘Heel erg knap. Schokt het je? Ik bedoel, dat we iets met elkaar hebben?’

‘Een beetje. Maar ik neem aan dat je wel het recht hebt om je leven met iemand te delen. En ik denk dat ik het eigenlijk wel leuk vind dat hij jonger is. Dat is leuker voor mij.’ Dat was een aspect waar Blaise niet aan had gedacht.

‘Nou ja, we zien wel hoe het loopt. Misschien zijn we elkaar wel zat tegen de tijd dat je weer naar het internaat gaat,’ zei ze luchtig. Meer wilde ze haar niet vertellen. Ze was al verder gegaan dan Salima hoefde te weten. Ze wist nu genoeg en Blaise was opgelucht dat ze er geen ernstige bezwaren tegen had. En het voelde beter dat ze eerlijk tegen haar was geweest. Ze dacht dat Simon dat ook liever had. Uiteindelijk was het een geluk bij een ongeluk. Dat haar pompje was uitgevallen, was angstaanjagend geweest, maar ze waren samen door de crisis heen gekomen, en nu wist Salima dat haar moeder verliefd was op Simon. Er was in vierentwintig uur een hoop gebeurd.

Ineens trok Salima weer een bezorgd gezicht. Ze moest haar moeder iets vertellen en ze had op een goede gelegenheid gewacht. Ze hoopte dat dit het juiste moment was. ‘Ik wil niet terug naar het internaat,’ zei ze zachtjes. ‘Ik wil hier blijven en les blijven nemen bij Lucianna. Ze heeft me geholpen om me bij Juilliard aan te melden, voor september volgend jaar,’ bekende ze. ‘Ze gaat een aanbevelingsbrief voor me schrijven en ze kan me voorbereiden op mijn auditie.’ Ze kon het gezicht van haar moeder niet zien, maar ze hoopte dat die het goed zou vinden. Ze was Caldwell ontgroeid, en dat wisten ze allebei.

‘Dan moeten we uitzoeken wie er voor je kan zorgen als Simon teruggaat.’

‘Kan hij niet blijven?’ Salima klonk ongerust. Ze was nu aan hem gewend en hij was fantastisch voor haar. Ze miste Abby nog steeds, maar met Simon deed ze veel meer, en in de afgelopen twee maanden was ze oneindig veel volwassener geworden en ze kon meer zelf dan ooit. Dat vond ze fijn.

‘Ik weet het niet,’ antwoordde Blaise eerlijk. ‘Ik geloof dat zijn contract nog een tijdje doorloopt. Minstens tot het eind van het schooljaar. Misschien mag hij eerder ontslag nemen, maar dat moet hij ook willen. Maar laten we ons daar nu nog geen zorgen om maken. We hebben nog niet eens gehoord wanneer het internaat weer opengaat. En je studie? Wil je die niet afmaken?’

Salima schudde haar hoofd. Ze wist het zeker. ‘Ik wil muziek studeren.’

Blaise wist dat ze nog nooit zo gelukkig was geweest als nadat ze bij Lucianna zang was gaan studeren. ‘Oké, we hebben heel wat om over na te denken, hè?’ zei ze en ze gaf Salima een klopje op haar hand.

‘Betekent dat een ja?’

Salima zette haar onder druk en Blaise lachte. ‘Het betekent een sterk misschien wel,’ zei ze eerlijk.

Maar Salima kon horen dat haar moeder er geen bezwaar tegen had. ‘Ik wil echt heel graag naar Juilliard. En ik vind het fijn om thuis te wonen, samen met jou.’

‘Ik vind het ook heerlijk dat je hier bent.’ Ze was lang genoeg weggeweest. Te lang. Elf jaar. En het was geweldig om haar in de buurt te hebben. Maar het zou alleen werken als Blaise iemand vond die voor Salima kon zorgen wanneer Simon naar Caldwell terugging. Hij zou het schooljaar af moeten maken als ze weer opengingen. ‘Ik denk dat we nu iets te hard van stapel lopen. Laten we dit allemaal maar na de kerst uitzoeken.’

‘Komt Simon terug als hij bij het internaat weggaat? Ik bedoel, komt hij dan bij ons wonen?’ Het idee leek haar wel aan te staan.

‘Misschien. Ik zou het wel fijn vinden. Maar dat moet hij zelf beslissen.’

‘Heb je het aan hem gevraagd?’ Ze was nu nieuwsgierig naar hen.

‘Nog niet,’ zei Blaise lachend, en precies op dat moment kwam Simon met een dienblad Salima’s slaapkamer binnenwandelen.

‘Stoor ik?’ vroeg hij. Hij zag dat ze een serieus gesprek hadden gevoerd, maar zowel moeder als dochter zag er tevreden uit.

‘Ik heb Salima over ons verteld,’ zei Blaise rustig, en even leek het alsof hij het blad uit zijn handen zou laten vallen. ‘Eerlijk gezegd vermoedde ze al zoiets toen de verpleegsters dachten dat jij haar vader was.’

‘Ik denk dat het voor jullie allebei fijn zou zijn,’ zei Salima grootmoedig. ‘Wat heb je gemaakt voor de lunch?’

Het was duidelijk dat ze er geen probleem mee had en Simon was opgelucht. ‘Caesarsalade en een omelet. Ik zal er vanavond wat meer werk van maken. Maar laten we eerst even je bloedsuiker meten en je een pil toedienen voordat je gaat eten.’

‘Oké,’ zei Salima, die rechtop in bed ging zitten en naar hem glimlachte toen hij het blad op haar bureautje zette en de noodzakelijke handelingen verrichtte. Salima was eraan gewend. ‘Moet je nagaan. Als je bij mij en mama blijft, dan eten we elke dag fantastisch,’ zei ze toen ze kon gaan eten.

‘Ik weet zeker dat dat de enige reden is waarom je moeder voor me is gevallen,’ zei hij glimlachend naar Blaise. Hij zette het blad naast Salima neer en raakte haar hand even aan zodat ze wist dat het er stond. ‘Onze lunch staat in de keuken,’ zei hij tegen Blaise. En nadat ze Salima weer een zoen had gegeven, vertelde ze haar dat ze zo dadelijk terug zouden komen. Salima pakte haar iPod en deed de oortjes in.

‘Eet smakelijk,’ zei ze tegen haar moeder toen Blaise achter Simon aan terug naar de keuken liep.

‘Hoe ging dat allemaal?’ vroeg Simon haar terwijl ze aan de keukentafel gingen zitten. Hij had hetzelfde voor hen gemaakt en had het afgedekt om het warm te houden.

‘Wonderbaarlijk goed. Ik denk dat ze eerst een beetje schrok, maar niet echt verrast was. Ze zei dat ze het al vermoedde.’

‘Ze is erg sensitief.’

Blaise knikte. ‘En ze mag jou graag. Heel graag. Ze heeft geen enkele moeite met ons leeftijdsverschil. Ze wil niet terug naar Caldwell. Ze wil hier blijven en in de herfst naar Juilliard gaan.’

Het verbaasde hem niet dat te horen. Hij wist dat Lucianna hartstochtelijk had geprobeerd haar over te halen om naar het conservatorium te gaan. ‘Wat vind jij daarvan?’

‘Ik vind dat het precies is wat ze moet doen. Ze is te oud voor Caldwell. En ze geniet zo van haar zanglessen. Juilliard zal goed voor haar zijn.’

‘Ben je bereid haar thuis te laten wonen?’

‘Alleen als ik iemand ter vervanging van jou voor haar kan vinden. Ik kan niet in m’n eentje voor haar zorgen. Ik ben de hele dag weg en ik ben vaak op reis.’

‘We lossen het wel op, Blaise. Laten we eerst maar wat eten.’ Ze hadden in twee dagen een lange weg afgelegd. Ze hadden heel wat lastige hobbels moeten nemen, maar waren daardoor dichter bij elkaar gekomen. En hun relatie had het overleefd. Ze hadden Salima over hun relatie verteld en ze had er geen bezwaar tegen. En ze wilde uit het internaat weg, thuisblijven en muziek studeren. Het was heel wat om te verwerken. Simon boog zich naar voren en kuste Blaise. Daarna vielen ze aan op hun omelet en voorlopig leken hun levens op koers te liggen.

12

De kerstdagen die Blaise, Simon en Salima samen vierden waren perfect. Na een overheerlijk diner op kerstavond pakten ze hun cadeaus uit en ze waren er alle drie heel blij mee. Ze gingen naar de nachtmis in St. Patrick’s Cathedral, en zoals Salima tegenwoordig altijd deed als ze naar de kerk ging, stak ze een kaarsje voor Abby op. Het was nauwelijks te geloven dat ze nu al drie maanden dood was. Salima wist dat ze haar nooit meer zou vergeten, maar sinds ze was overleden, was er zoveel veranderd in haar leven, waardoor het veel langer geleden leek.

Ze bleven die avond tot laat op en Blaise bracht Salima naar bed. En daarna ontdekte ze dat Simon al in haar bed lag te wachten. Hij bedankte haar voor de mooie kerstavond en de prachtige cadeaus. Hij had Blaise een smalle gouden armband gegeven die ze kon dragen bij die uit Dubai, die ze nu altijd om had. Maar de armband van Simon betekende veel meer voor haar. Hij had er een tekst in laten graveren: ‘Zalig Kerstmis, ik hou van je, S.’ En zij had hem een horloge gegeven. Een Rolex die hij iedere dag kon dragen, en hij vond hem prachtig. En de ivoren armband van Salima vond ze ook geweldig. Salima was ook verguld met al haar cadeaus. Simon had een heleboel prachtige muziek uit zijn eigen muziekcollectie voor haar op een aantal cd’s gezet.

De volgende morgen maakte Simon een reusachtig ontbijt voor hen klaar, inclusief volkorenwafels met esdoornsiroop, waar Salima zo dol op was. Hij had haar voor Kerstmis ook haar eigen wafelijzer gegeven, samen met een stapel boeken in braille die ze wilde lezen.

Ze waren bijna klaar met het ontbijt toen Simons mobieltje begon te riedelen. Hij pakte het van het aanrecht. Blaise zag dat hij zijn voorhoofd fronste toen hij opnam. Ze wist onmiddellijk dat het Megan was. Hij klonk gespannen toen hij tegen haar zei dat ze zaten te eten, en daarna zweeg hij een hele tijd terwijl hij luisterde en ondertussen de keuken uit liep naar zijn eigen kamer.

Blaise maakte een praatje voor de vaak met Salima nadat hij was verdwenen en probeerde niet zo afgeleid te klinken als ze zich voelde. Ze wist zeker dat wat Megan ook te zeggen had, ze over iets ontdaan moest zijn, omdat Simon er bezorgd had uitgezien toen hij wegliep.

‘Is er iets, mam?’ vroeg Salima haar. Ze kon de spanning in de stem van haar moeder horen, maar Blaise wilde niet dat ze zou weten dat ze van slag was, noch dat Simon een relatie had gehad met een onderwijzeres van het internaat. Hij wilde niet dat Salima dat te weten kwam, en Blaise had hem beloofd het niet aan haar te vertellen. Zijn contact met Megan was tegen de regels van het internaat en hij voelde zich daardoor verlegen met de situatie. Liefdesavonturen tussen personeelsleden werden afgekeurd, maar onvermijdelijk gebeurde dat soms toch. Maar hij wilde niet dat Salima erachter zou komen dat hij drie jaar met een getrouwde vrouw was omgegaan. Hij schaamde zich ervoor.

‘Nee, hoor,’ loog Blaise tegen haar, waarna ze bespraken wat ze die middag zouden gaan doen. Met Kerstmis deden ze lekker waar ze zin in hadden, ze brachten de dag meestal in hun pyjama door, keken naar oude films of een sportwedstrijd, en Simon had beloofd om zijn beroemde kalkoenstoofpot met gebakken aardappelen te maken van de overgebleven kalkoen van de avond daarvoor.

Het duurde ruim twintig minuten voordat Simon terugkwam. Hij deed alsof hij vrolijk was en zei niets over het telefoongesprek tot hij alleen was met Blaise.

‘Wat is er?’ Ze kon niet wachten om het hem te vragen, het telefoontje had haar zenuwachtig gemaakt en het had ook zo lang geduurd.

‘Niets. Ze wilde me alleen een vrolijk kerstfeest wensen en ze was van slag omdat haar middelste zoon zijn arm had gebroken.’ Simon klonk bezorgd en had al aan Blaise verteld dat hij dol was op haar zoons. Zij hadden niet tegen hem gelogen. Hun moeder wel.

‘Heeft zijn vader hem dat aangedaan?’ vroeg Blaise bezorgd om een kind dat ze niet kende.

‘Nee, hij is van zijn nieuwe fiets gevallen,’ zei Simon.

Hij leek zich niet op zijn gemak te voelen en Blaise kreeg de indruk dat hij niet met haar over Megan wilde praten. ‘Nog iets anders?’ Ze wist niet waarom, maar ze had het gevoel dat er meer was, en het duurde even voordat hij antwoord gaf.

‘Nee, het was wel goed,’ zei hij vaagjes en hij ging de afwasmachine inruimen.

Blaise liep naar hem toe en kuste hem. De uitdrukking op zijn gezicht herinnerde haar aan de momenten dat Andrew haar belde. Ze kon dan de pijn in Simons ogen zien. ‘Ik hou van je,’ zei ze simpelweg en ze sloeg haar armen om hem heen.

‘Ik ook van jou,’ zei hij verdrietig. En toen kuste hij haar en meende ze tranen in zijn ogen te zien. Maar hij zei niets meer over Megan.

De rest van de middag brachten ze door met het lezen van de krant, relaxen en naar rugby kijken op de tv, totdat Simon aan het avondeten begon en de beloofde stoofpot met gebakken aardappelen maakte. Tegen die tijd was hij in een betere stemming en was weer bijgetrokken van Megans telefoontje. Ze was de Geest van Voorbije Kerstmis, of althans, dat hoopte Blaise. Tijdens het avondeten hadden ze veel plezier met elkaar. Blaise en Simon waren nog steeds voorzichtig met Salima en wilden haar niet choqueren. Ze had er geen idee van dat Simon de nachten in haar moeders slaapkamer doorbracht en Blaise vertelde het haar niet. Ze hoefde het niet te weten.

Toen zij en Simon die avond naar bed gingen, waren ze het erover eens dat het een leuke kerst was geweest, hun eerste. Ze zei daar iets over, maar hij verbeterde haar onmiddellijk: ‘De eerste van vele.’

‘Ik hoop het,’ zei ze zachtjes. Hij sliep die nacht in haar armen en het enige wat ze hoopte, was dat hij niet over Megan droomde.

Tussen Kerstmis en Nieuwjaar was Blaise de hele week vrij en bracht tijd met Salima en Simon door. Ze gingen naar concerten en uit eten, en ze namen Salima mee om in Central Park te schaatsen. Ze vond het geweldig. Ze hadden het fantastisch met z’n drieën. Salima ging ook nog met Lucianna naar twee recitals op Juilliard en maakte kennis met een paar studenten. Toen ze terugkwam, was ze wild enthousiast over het conservatorium en ze kon nauwelijks wachten om auditie te doen. De tijd vloog en er kwam veel te snel een eind aan de vakantie van Blaise.

De eerste twee weken van januari waren voor Blaise een gekkenhuis wat werk betrof. Er werden plannen gemaakt voor drie belangrijke reizen, één naar Californië en twee naar Europa, elk slechts voor een paar dagen. En zoals nu altijd gebeurde, bleef Teresa in het appartement logeren om Simon met Salima te helpen, en iedere keer als Blaise terugkwam, was ze dolgelukkig Salima weer te zien. Halverwege januari was ze uitgeput. Ze had te veel reizen gemaakt, maar het waren belangrijke interviews geweest. Alle recente gesprekken waren al uitgezonden en goed ontvangen. En op de avond dat ze van haar laatste reis thuiskwam, zou Susie Quentins livespecial op de buis komen: het interview met de first lady. Het was al wekenlang hét onderwerp van gesprek op haar werk en ze ging zitten om er met angst en beven naar te kijken. Simon voegde zich een paar minuten later bij haar, vlak voordat het begon. Hij wilde er ook niets van missen. Hij wist hoe zenuwachtig Blaise erover was. Andrew had haar er een sms’je over gestuurd, alsof zij niet zou weten dat het werd uitgezonden. Ze wilde het vooral zien om erachter te komen hoe heftig de concurrentie met haar rivale was. Dit was de grote kans die de zender Susie had gegeven om te schitteren, en Blaise wist dat wanneer Susie het er goed af bracht, dat op haar eigen toekomst van invloed zou zijn. Die avond kon er een ster worden geboren als Susie haar bazen volledig versteld kon laten staan. Blaise wist dat ze vanaf dat moment iedere dag voor haar positie bij de zender zou moeten knokken. Het was nu al zwaar genoeg en extra druk kon ze missen als kiespijn. Blaise keek ingespannen en nerveus toe terwijl Susie en de first lady in beeld kwamen vanuit een zitkamer in het Witte Huis.

Het interview werd geopend door Susie, die uitlegde wie ze was en zei hoe blij ze was dat ze bij de first lady in het Witte Huis mocht zitten, waarop Blaise tegen Simon zei dat het ontzettend onecht klonk. Het interesseerde niemand wie de interviewer was, legde Blaise uit, vooral niet op Susies niveau, ze waren slechts een vehikel om een geïnterviewde aan de praat te krijgen en de vragen te stellen waarop iedereen het antwoord wilde weten. Ze was de spreekbuis van de kijkers, hun alter ego. Maar Susie had zelf een gigantisch ego en dat sprong dwars door de televisie recht op de kijkers af. Het ging alleen over haarzelf. Maar uiteindelijk richtte ze zich tot de first lady. Haar eerste vraag was nietszeggend. Haar tweede nog erger. En met haar derde vraag sloeg ze een flater door te vragen hoe de first lady het had gevonden om in Virginia te wonen voordat ze naar het Witte Huis verhuisde, en wat die tijd voor haar had betekend. De vraag was alleen al interessant omdat de first lady nooit in Virginia had gewoond, haar voorgangster kwam daar vandaan. Susie was een ambtstermijn te laat.

‘O, mijn god,’ zei Blaise ineenkrimpend, ‘hoe krijgt ze het voor elkaar om dat te verprutsen, en wie heeft in hemelsnaam haar research gedaan?’ De first lady leek verbouwereerd. Simon genoot van de stroom redactionele kritiek van Blaise.

Susie vroeg haar daarna of ze dacht dat haar man ooit vreemd was gegaan. Blaise verslikte zich bijna en staarde vol ongeloof naar de tv. Susie had niets gedaan om haar gesprekspartner in de stemming te brengen en haar op haar gemak te stellen. Tot dan toe had ze haar verveeld, een belachelijke fout gemaakt over haar zogenaamde verblijf in Virginia, en ze had haar zojuist op primetime op een landelijke tv-zender voor miljoenen kijkers voor schut gezet. De first lady leek het niet te waarderen, om het zachtjes uit te drukken. Ze zag er beheerst maar nijdig uit. En Susie had niks in de gaten terwijl ze op een antwoord zat te wachten.

De huidige president was een zeer gelovig man die bekendstond om zijn morele maatstaven en puriteinse waarden en normen. Hij zou een hypocriet hebben kunnen zijn, maar Blaise dacht van niet, en zijn vrouw zou dat zonder enige twijfel niet hebben toegegeven als het wel zo was. Hij was een behoorlijk stijve man, en het enige wat Susie hiermee bereikte, was dat de vrouw van de president nog bozer werd. Ze leek verbijsterd nadat Susie de vraag had gesteld en antwoordde zachtjes: ‘Nee.’

‘Ik moet wel zeggen dat ze lef heeft,’ zei Blaise over haar rivale. Susie maakte zich echt belachelijk en Blaise viel bijna van de bank toen Susie de first lady vroeg of ze zelf ooit vreemd was gegaan. Ze maakte van haar special een roddelrubriek en ze aapte Blaise na, die af en toe scherpe, controversiële vragen stelde, maar het ontbrak haar aan het inzicht, de intelligentie en charme van Blaise.

‘O, mijn god,’ kreunde Blaise met beide handen op haar hoofd. ‘Ze hoort in een inrichting thuis. Is ze gek geworden?’ Nadat de first lady ook ‘Nee’ op die vraag had geantwoord, was ze zo gesloten als een oester, en op dat moment was het verstandiger geweest om een eind aan het interview te maken. Daarna gaf ze alleen nog maar zeer korte antwoorden en pareerde iedere vraag zoals ze van mediatrainers had geleerd.

Susie vuurde de ene vraag na de andere af, en Blaise vroeg zich af hoelang de first lady het nog zou pikken. Susie had het lef haar te vragen of ze op de universiteit marihuana of hasj had gerookt, waarop ze weer ‘Nee’ antwoordde, en toen vroeg Susie met een blik vol medeleven wat ze zou doen als haar man haar zou verlaten en zij ineens geen first lady meer zou zijn. De vrouw van de president antwoordde dat de vraag irrelevant was en wachtte op de volgende, met een gezicht alsof ze voor het oog van de wereld in de val was gelopen.

Met de volgende vraag overtrof Susie zichzelf terwijl Blaise haar adem inhield en wachtte. Susie zei dat ze had begrepen dat de broer van de first lady homofiel was en wat vond ze dan van het huwelijk tussen twee mensen van hetzelfde geslacht? Daarop glimlachte de first lady minzaam, maakte omzichtig de microfoon van de revers van haar stijlvolle zwarte mantelpakje los, stond op en liep van de set weg terwijl Susie haar verbijsterd nastaarde. Het was geen moment in haar opgekomen dat zoiets zou kunnen gebeuren, en het was haar ook nog nooit overkomen. Maar eens moet de eerste keer zijn. Blaise had het nog nooit in haar carrière meegemaakt, met geen enkele gesprekspartner. Ze behandelde iedereen altijd met respect, ook al stelde ze keiharde vragen. Maar de vragen van Blaise hingen samen met hun politieke standpunten en carrières, niet met de buitenechtelijke affaires van hun man of vrouw of homoseksuele familieleden. Ze was nooit uit op sensatie en haar vragen waren nooit onzinnig. Ze ging nooit te ver. In tegenstelling tot Susie, die in nog geen twaalf minuten al haar schepen achter zich had verbrand en haar carrière in rook zag opgaan. Blaise barstte in lachen uit. Ze grijnsde van oor tot oor en kon zich het inferno bij de zender wel voorstellen terwijl Susie onsamenhangend voor zich uit kwebbelde, wanhopig voortpeddelend om te verbergen wat er net was gebeurd, maar ze werd afgekapt door de reclame. Tijdens het reclameblok probeerde Blaise aan Simon uit te leggen dat hier zojuist televisiegeschiedenis op z’n best was geschreven. Blaise was uitgelaten vanwege Susies enorme stommiteiten, en nog meer toen de first lady na de reclame niet terugkeerde. Er was kennelijk razendsnel met Charlie overlegd, en misschien zelfs met Zack, omdat Susie een korte verklaring aflegde waarin ze haar spijt betuigde vanwege het feit dat ze de first lady had ontstemd en zei dat ze erg dankbaar was voor het interview. Maar ze zag eruit alsof ze op het punt stond te gaan huilen. Er volgde weer een reclameblok, en daarna werd er gesuggereerd dat de tijd die voor het interview was ingeruimd om was, wat niet waar was. Het had een uur moeten duren. Het volgende wat er werd uitgezonden, was een opgenomen interview dat Blaise de week daarvoor had afgenomen met de kleindochter van Bobby Kennedy. Die had zich in Massachusetts kandidaat gesteld voor een zetel in het Congres en er werd van haar gezegd dat ze ooit president zou kunnen worden. Ze was een geweldige jonge vrouw, en met voldoende reclameblokken tussendoor lukte het om het uur vol te maken. Als een duveltje uit een doosje had Blaise de situatie gered met de nog niet uitgezonden Kennedy-tape. Haar ster aan het zenderfirmament was veiliggesteld en Charlie belde haar aan het eind van de uitzending. Hij klonk alsof hij op het punt stond een hartverlamming te krijgen, en het lukte Blaise om niet te lachen terwijl Simon straalde. Dat was nog eens een avond geweest en dankzij Blaise een prima uitzending, hoewel niet zoals het in de planning had gestaan. Het was Charlies idee geweest om het interview met de jonge Kennedy in te lassen om de tijd op te vullen en om hun gezicht te redden, en dat was gelukt.

‘Godver, heb je het gezien?’ vroeg Charlie met een trillende stem. ‘Ik kreeg zowat een hartverzakking.’

‘Ik heb ervan genoten,’ gaf Blaise eerlijk toe.

Charlie kreunde. ‘Dat zal wel, kreng.’ En toen lachte hij. ‘Dat zou ik ook hebben gedaan als ik in jouw schoenen had gestaan. Ze heeft vooraf een totaal andere lijst met vragen aan Programmering voorgelegd, en ging al improviserend de lucht in. Dat doe jij ook, maar jij hebt een first lady nooit gevraagd of haar echtgenoot haar bedroog, ook al was dat misschien wel zo, of iets over haar homofiele broer.’

‘Zack vond het vast fantastisch,’ zei Blaise vals.

‘Ik denk dat hij Susie hoogstpersoonlijk in zijn auto terugbrengt naar Miami, of haar levenloze lichaam nadat hij haar heeft vermoord. Godzijdank hadden we jouw Kennedy-band nog klaarliggen, anders had ik zelf live liedjes uit The king and I of de Sound of Music moeten zingen. Verdomme, Blaise, ik word te oud voor dit werk. Ik ging er vanavond zowat onderdoor. Jij hebt ons gezicht gered,’ zei hij weer geestdriftig.

‘Ik hoop dat dat tot Zack doordringt,’ zei ze ernstig, maar ze wisten allebei dat de first lady die wegliep bij Susies interview, de volgende dag het belangrijkste nieuws zou zijn, en de komende maanden op YouTube en het internet zou worden uitgesponnen. Susie Q had een doodzonde begaan die een eind aan haar carrière had gemaakt: ‘Gij zult niet veroorzaken dat een first lady wegloopt van de set.’

‘Morgen is het voor de verandering vast leuk op het werk,’ zei Blaise opgewekt.

‘Voor jou misschien, ja. Als ik dat interview van jou niet had gehad, zou ik ook op straat zijn gezet. Zack heeft me minstens vijftien keer gebeld.’

‘Maak je geen zorgen. De kijkcijfers rijzen hierdoor de pan uit.’ Hij wist dat ze gelijk had. De kijkcijfers gedijden op televisierampen.

‘En mijn bloeddruk ook,’ zei hij somber. Een paar minuten later hing hij op. Daarna belde Mark haar en hij was ontzettend blij voor haar. Susie Q was verleden tijd. En Blaise zat op rozen.

Blaise en Simon praatten er nog uren over na en Salima kwam binnen om haar commentaar te leveren. Ze kon niet geloven wat ze had gehoord. Noch kon de rest van het land dat terwijl ze naar de eindeloze herhalingen op de televisie keken. Het was breaking news.

De volgende dag op haar werk lukte het Blaise om er serieus en waardig uit te blijven zien, hoewel ze inwendig lachte. Susie kwam heel even opdagen om haar spullen te pakken en verdween zonder afscheid te nemen. Iedereen bij de zender had het over niets anders en Charlie zag eruit alsof hij zojuist een elektroshocktherapie had overleefd. Hij overlegde een uur met Zack, die nu begreep dat live-interviews met belangrijke mensen in kwetsbare posities, zoals presidenten en hun vrouwen, geen goed idee waren en waarom.

Blaise deed de hele dag onopvallend haar werk, werkte achtergrondinformatie uit in haar kantoor en gaf geen commentaar op Susie. Blaise had weer een aanslag overleefd.

Ze was die avond in een opperbeste stemming bezig Simon alles te vertellen wat er die dag op haar werk was gebeurd, toen de telefoon ging. Aan de manier waarop Simon sprak, kon ze horen dat het met werk had te maken, en het klonk belangrijk. Het kostte haar een paar minuten om erachter te komen dat Eric, de directeur van het internaat, aan de andere kant van de lijn was.

‘Wat zei Eric?’ vroeg Blaise. Ze zag er ontspannen uit na een fantastische dag op haar werk. Ze had een totale overwinning behaald en het was haar eerste stressvrije dag in maanden. Vroeg of laat zou ze zeker weer zwaar onder druk komen te staan, maar voorlopig kreeg ze een adempauze die wel een tijdje zou duren, tot de volgende Susie Quentin zich aandiende.

Simons gezicht was witjes toen hij haar vraag beantwoordde. ‘Ze gaan komende maandag weer open. Ik moet dit weekend terug.’ Hij zag er aangeslagen uit.

‘Zo snel?’ Ze had het gevoel alsof ze een stomp in haar maag kreeg en raakte ineens in paniek. Haar blijdschap over Susie Q’s afgang was van korte duur geweest. ‘Ga je terug?’ Ze had gehoopt dat hij bij haar en Salima in New York zou blijven. Dat wilde Salima ook. Blaise wist dat hij aan zijn contract was gebonden, maar ze had er niet aan willen denken dat hij weg zou gaan en had gehoopt dat ze iets konden bedenken waardoor hij kon blijven, of heel snel terug kon komen.

‘Ik moet wel,’ zei hij kortweg. ‘Mijn contract loopt pas eind mei af. Wat doen we nu met Salima?’

‘Ze wil hier blijven. En ze hoopte dat jij bij ons zou blijven.’

‘Dat kan niet,’ zei hij. Hij voelde zich ellendig, dat was hem aan te zien, en Blaise vond eind mei zo ver weg. En Salima zou niet meer op het internaat wonen, dus had Blaise geen excuus meer om daarheen te gaan en hem te zien. Ze wilde dat er een manier was waardoor Simon kon blijven, maar ze wist dat die er niet was.

‘Ik zal je missen,’ zei ze droevig terwijl hun ogen elkaar ontmoetten.

‘Het is nog veel ingewikkelder dan dat,’ zei Simon langzaam.

‘Hoe bedoel je?’ Ze zag nóg iets in zijn ogen, maar ze wist niet wat het was.

‘Ik wilde het je niet vertellen en daardoor je kerst verpesten.’ Hij slikte voordat hij weer wat zei. Hij kon de woorden nauwelijks uit zijn mond krijgen. ‘Megan heeft haar man met Kerstmis verlaten. Ze heeft het eindelijk gedaan.’

Blaise had het gevoel of haar hart stilstond. ‘Wat betekent dat voor ons?’ Ze hield haar adem in terwijl ze op zijn antwoord wachtte.

‘Ik weet het nog niet,’ zei hij eerlijk. ‘Ik wil haar zien als ik terug ben en erover praten. Ik moet het goed afsluiten en uitzoeken wat ik ga doen.’

‘Ik dacht dat we wisten wat we aan het doen waren,’ zei ze met een uitdrukking van ontreddering op haar gezicht. Ze had hem vertrouwd en hem haar hart geschonken, en nu klonk hij alsof hij weer twijfelde.

‘Ik hou van je, Blaise. Maar de afgelopen drie jaar heb ik niets anders gedaan dan wachten tot ze dit zou doen. Ze heeft het voor mij gedaan. Ik ben hier ook debet aan en kan me niet aan mijn verantwoordelijkheid tegenover haar en haar kinderen onttrekken.’ Het was hem aan te zien dat hij er vreselijk mee in zijn maag zat en Blaise zag eruit alsof hij haar een dreun had verkocht.

‘En ze wil natuurlijk een kind van je,’ zei Blaise. Er klonk ineens ironie in haar stem. Dat kende hij helemaal niet van haar, die stem vol verslagenheid en bitterheid. Ze zag al voor zich wat er ging gebeuren. Hij zou teruggaan naar Megan, met haar trouwen en kinderen met haar krijgen. Ze wist dat ze dat van hem had kunnen verwachten op zijn leeftijd. Maar ze waren er allebei van uitgegaan dat Meg zich uiteindelijk niet uit haar relatie zou losmaken, na drie jaar loze beloftes. Haar man was één keer te veel over de schreef gegaan en haar angst om Simon definitief kwijt te raken had haar de moed gegeven die ze eerder nooit had gehad. ‘Hou je van haar?’ vroeg Blaise hem met een stem vol pijn. Ze had meer van hem verwacht, of er misschien minstens op gehoopt. Hij was er zo zeker van geweest dat hij zijn leven met Blaise wilde delen, hoe ongebruikelijk het ook zou zijn, en hij had haar overtuigd. Maar het was duidelijk dat tegen zijn gevoelens voor Megan geen kruid was gewassen. Hij had drie jaar op haar gewacht en ze was in die tijd alles voor hem geweest. Nu moest hij tussen twee vrouwen kiezen en was in verwarring.

‘Ik moet dit eerst voor mezelf uitzoeken,’ zei hij met een wanhopige blik in zijn ogen. ‘Ik wil jou niet kwijt. Ik hou van je.’ Ze kon aan hem zien dat hij het meende, maar het was ingewikkeld, zoals hij al had gezegd. Ze begreep nu wel dat hij Meg ook niet kwijt wilde. Hij was er nog niet klaar voor. Hij had hier zo lang op gewacht en nu had ze haar man definitief verlaten.

‘En wat moet ík ondertussen dan doen?’ Hij ging terug naar het internaat en misschien nu ook naar Megan. Blaise had het gevoel alsof haar leven als een kaartenhuis instortte. Haar positie bij de televisiezender was veiliggesteld, maar nu was het met haar liefdesleven gedaan. Alweer. Het was in minder dan geen tijd met de grond gelijkgemaakt.

‘Geef me alsjeblieft de tijd die ik nodig heb om uit te zoeken wat ik verder met mijn leven wil en om het netjes met Meg af te ronden als het de juiste keuze voor me is om met jou door te gaan. Ik heb tijd nodig om het voor mezelf te ontwarren.’

‘Ik dacht dat we al wisten dat dit de juiste keuze voor ons was,’ zei ze bedroefd. Maar niets stond meer vast en Simon leek in de war. Sinds Kerstmis wist hij al dat Megan bij haar man was weggegaan. En het verschil in leeftijd, tweeëndertig of zevenenveertig, veroorzaakte zijn verwarring. Blaise wist wat ze wilde, maar hij stond in tweestrijd. ‘Wat moet ik met Salima doen als je dit weekend al weg moet?’ Ze moest nu ook een oplossing zoeken voor de praktische problemen. Ze had niemand om haar te helpen en ze ging volgende week twee dagen naar Libanon. Maar het echte probleem was niet Salima, nee, dat waren zij.

‘Eric vond dat ik haar maar mee moest nemen. Ik zal er morgen met hem over praten.’ Dat was niet hun grootste probleem. Blaise kon niet geloven wat er net was gebeurd. Hij ging niet alleen bijna onmiddellijk weg, maar ook draaide alles ineens weer om Megan. Ze was boos dat hij het haar niet eerder had verteld.

Ze zat een hele tijd zonder iets te zeggen naar hem te kijken. Tranen welden op in haar ogen, maar ze wilde niet dat hij haar zag huilen. Ze wilde niet zielig overkomen. Ze was te trots om hem te smeken voor haar te kiezen, en ze wist dat ze dat niet kon. Hij moest het besluit zelf nemen en zijn hart volgen, waarheen dat hem ook zou leiden.

‘Even kijken of ik het goed heb begrepen,’ zei ze, waarbij ze klonk als de vrouw die hij op de televisie zag, niet de vrouw van wie hij was gaan houden. ‘Je wilt tijd om met Meg te praten en uit te zoeken of je nog van haar houdt en met wie je je leven wilt delen. Is dat zo ongeveer goed samengevat? En in de tussentijd wil je dat ik hier ga zitten wachten in de hoop dat je mij kiest, zonder dat ik enig idee heb wat je zult gaan doen.’

‘Ik weet niet wat ik anders moet,’ zei hij met een diepongelukkige uitdrukking op zijn gezicht. Hij vond het vreselijk om haar pijn te doen, maar hij wilde geen fouten maken. Hij moest zeker weten dat hij de juiste beslissing nam. ‘Ik geloofde niet dat ze ooit bij hem weg zou gaan. Ik dacht echt dat het uit was, Blaise. Ik zweer het je. Ze zette mijn hele wereld op zijn kop toen ze me vertelde dat ze bij hem weg was. En ze heeft het voor mij gedaan.’

‘Stel nou dat ze weer tegen je liegt, of tegen hem. Wat dan? Of als ze terug naar hem gaat nadat je mij ook bent kwijtgeraakt?’ Ze probeerde kalm te blijven, maar het liefst zou ze op de grond gaan liggen schreeuwen. Hoe had ze zichzelf dit weer aan kunnen doen? Het drong nu tot haar door dat ze te snel een relatie waren aangegaan. Hij was er niet klaar voor geweest. En misschien zou hij dat nooit zijn. Of hij zou uiteindelijk toch met Megan trouwen. Ze voelde zich een ontzettende loser.

‘Ik wil je niet kwijt,’ zei hij weer luid en duidelijk. ‘Ik ben verliefd op jou, Blaise.’ Maar hij had drie jaar geschiedenis met Megan achter de rug, een gevoel van verantwoordelijkheid tegenover haar, en de mogelijkheid om een kind van zichzelf te krijgen, wat hij allemaal niet met Blaise had. En hun relatie was nog heel pril.

‘Ik geloof dat dat hetzelfde is wat Andrew tegen me zei toen ik bij hem wegging, dat hij van me hield en me niet kwijt wilde,’ zei Blaise kil, waardoor Simon er niet over hoefde te twijfelen hoe erg ze zich gekwetst voelde, en hij vond het vreselijk dat hij nu degene was die dat op zijn geweten had. ‘Je kunt niet allebei hebben, althans, niet lang. Ga uitzoeken wat je moet uitzoeken,’ zei ze. Ze stond op, maar ze liep niet naar hem toe. ‘En ondertussen zal ik ook ergens diep over moeten nadenken. Misschien maakt vijftien jaar toch veel uit. Je hebt het recht om bij de vrouw van je keuze te zijn, Simon. Ik hoopte alleen dat ik die vrouw was. Kennelijk is dat dus niet zo.’

‘Dat weet ik niet. Ik weet op dit moment helemaal niets. Ik ben in de war. Ze heeft me ermee overvallen. Ze is bij hem weggegaan nadat ik haar had verteld dat het uit was.’

‘Voor mij klinkt ze als een eersteklas manipulator.’ Dat was Blaise beslist niet en dat wist hij.

Hij nam het haar niet kwalijk dat ze van slag was of zelfs boos op hem was. Maar hij kon niet iets beloven als hij het niet zeker wist. Hij wist dat hij Meg weer moest zien en helderheid moest scheppen voordat hij met Blaise verder kon gaan. Hij was nog niet klaar met Megan. ‘Jij hebt vier jaar lang met Andrew gepraat nadat het tussen jullie uit was gegaan,’ herinnerde hij haar er voorzichtig aan. ‘Je doet het nog steeds. Je zei dat je er nog niet definitief een punt achter kon zetten. Zo ligt dat nu ook voor mij. Ik moet haar spreken en of de band verbreken of zorgen dat het goed tussen ons gaat. Ik wil hier over vijf of tien jaar geen twijfels over krijgen. Ik moet weten dat dit is waar ik heen wil, met jou. Jíj leidt een indrukwekkend leven, Blaise. Je bent een bekende persoonlijkheid. Je carrière is reusachtig. En als we samen verder gaan, zal de pers er verslag van doen. Je hebt Salima. Ik moet uitzoeken of ik indrukwekkend en volwassen genoeg ben om dit op me te nemen, en of ik jullie genoeg te bieden heb. En dat houdt ook in dat ik erachter moet komen of Meg voor mij verleden tijd is of dat er nog iets is. Ik kan er pas helemaal voor jou zijn als ik weet waar ik met haar aan toe ben.’

‘Dat klinkt allemaal heel redelijk,’ zei Blaise zachtjes en met een gevoel alsof ze een hart van steen had gekregen. ‘Ik wil het alleen niet doormaken. Ik ken dat wel. Zo’n situatie is niet goed voor me.’ En het wilde er bij haar niet in dat hij zou kiezen voor een vrouw die vijftien jaar ouder was in plaats van voor eentje van zijn eigen leeftijd. Ze voerde een hopeloze strijd, en dat wist ze. Ze trok zich liever op een elegante manier terug dan te gaan zitten wachten tot hij haar alsnog zou afwijzen. Ze had het gevoel dat ze niet van Megan kon winnen. Zij was zestien jaar jonger en bereid kinderen voor hem op de wereld te zetten. En hij had drie jaar lang van haar gehouden.

‘Het spijt me dat ik je dit moet aandoen. Dat verdien je niet,’ zei hij diepongelukkig.

‘Nee, inderdaad niet,’ beaamde ze. ‘Maar jij ook niet. Jij verdient een vrouw die echt van je houdt. Zorg er wel voor dat dat ook werkelijk zo is voordat je met een vrouw in zee gaat die drie jaar lang tegen iedereen heeft gelogen en drie kinderen bij een andere man heeft. Voor mij klinkt dat niet als een goede basis.’

‘Ik ben nog nooit van mijn leven zo gelukkig geweest als de afgelopen drie maanden met jou. Ik wilde dat het nooit meer voorbij zou gaan.’ Hij zag er immens verdrietig uit terwijl hij het zei, en zij ook.

‘Ik ook. Ik begon te denken dat het ook zo was. Ik dacht dat we er helemaal uit waren, maar blijkbaar niet.’ Ze had zich er al bij neergelegd dat hij terug naar Meg zou gaan. Ze wist zeker dat hij dat zou doen en bij haar zou blijven. Hij had zich in de drie jaar voordat hij wegging zo loyaal tegenover Meg opgesteld dat het bijna een obsessie was geworden. Hoe kon ze daar tegenop? Maar hún relatie was gezond en evenwichtig, ondanks het leeftijdsverschil, en niet obsessief. Maar toen bedacht ze ineens iets. ‘Als je echt weggaat om het met Meg uit te zoeken, wacht dan niet tot het weekend. Laat Eric onmiddellijk iemand sturen. Ik wil dit niet langer rekken dan nodig is. Als je mijn hart gaat breken, en dat schijn je van plan te zijn, doe het dan snel. Drijf het niet op de spits. Dat maakt het voor ons allebei alleen maar erger.’ Dat gold vooral voor haar. Hij had iemand die op hem wachtte, zij niet. En het idee dat Megan in zijn leven terugkeerde, was een marteling voor Blaise.

‘Blaise, ik heb tegen je gezegd dat ik tijd nodig heb. Ik heb niet tegen je gezegd dat het vaststaat dat ik naar haar terugga. Ik moet met haar praten en voor mezelf zeker weten wat ik wil. Als ik dat niet doe, zou dat niet eerlijk tegenover jou zijn, of tegenover mezelf.’

‘Ik begrijp het. Ik ben alleen niet zo optimistisch als jij. En eerlijk gezegd is dit nogal vernederend. Ik wil niet met mijn handen in mijn zakken afwachten terwijl jij dat uitzoekt, de handelswaar zogezegd keurt en besluit van wie je meer houdt. Ik moet op mijn werk al iedere dag de concurrentie aangaan en voor mijn leven vechten. Dat wil ik niet ook nog eens met jou. Als het zo onduidelijk voor je is dat je het met haar nog moet uitpluizen, betwijfel ik ernstig of je bij mij terugkomt. En misschien zou je dat ook niet moeten doen. Zij kan jou veel normalere omstandigheden bieden, met een huis vol kinderen, de hare en die van jullie samen. Zeg daar maar eens nee tegen, vooral op jouw leeftijd. Het enige wat ik je te bieden heb, is mijn vergevorderde volwassen leven en Salima.’

‘Ik hou van jullie allebei, van jou en Salima.’ Hij leek het te menen.

‘Ik ben dankbaar voor alles wat je de afgelopen drie maanden voor ons hebt gedaan. Het was fantastisch, vooral voor Salima, en ook voor mij,’ zei ze bedroefd. Ze was nog nooit zo gelukkig geweest. En nu moest ze het gelag betalen. Het was stom van haar geweest om te denken dat hun leeftijden er niet toe deden, en ze had het geweten. Zij hadden het geweten. Ze probeerde redelijk te zijn, maar ze was gekwetst en boos, en klonk verbitterd.

‘Ik zal Eric morgenochtend bellen,’ zei hij rustig. Hij stond op om terug naar zijn kamer te gaan. Hij wilde de nacht samen met haar doorbrengen, nu meer dan ooit, maar hij begreep wel dat zij dat niet wilde. Ze zei niets meer tegen hem en liep naar haar suite. Ze ging op bed liggen en snikte het uit. Haar grootste angst was zojuist werkelijkheid geworden.

13

De twee dagen nadat Eric Simon had gebeld om te vertellen dat het internaat weer openging, verliepen voor zowel Simon als Blaise in een roes. Hij bleef Salima bezighouden, ze waren op de museumtoer en hadden er de afgelopen week al drie bezocht, waarbij Simon zowel de visuele als de historische aspecten van de tentoonstellingen aan haar uitlegde. Salima vond het geweldig. En hij had haar meegenomen naar The Lighthouse for the Blind, en ’s avonds naar twee concerten. Maar hij was er niet met zijn hoofd bij. Verschillende keren had Salima moeten aandringen op een antwoord van hem. Zijn gedachten bleven afdwalen naar de situatie waarin hij zich bevond.

‘Is er iets?’ vroeg Salima hem ten slotte toen ze het Whitney-museum verlieten. Hij had haar nog niet verteld dat hij die zondag terug naar Caldwell zou gaan, of eerder zodra Eric een vervanger zou hebben gevonden. Blaise wilde Salima zelf het slechte nieuws vertellen. Ze wist hoe erg Salima hem zou missen. Haar leven was onder de hoede van Simon totaal veranderd. Ze was in niet meer dan drie maanden volwassen geworden. Hij had wonderen verricht. En bij Blaise ook. Hij had ervoor gezorgd dat alles ten goede was gekeerd, voor hen alle twee, en had beide vrouwen uit hun schulp laten kruipen. Toen Blaise daar met Simon over had gesproken, had ze hem verteld dat hij niet iemand was die dingen mogelijk maakte, maar iemand die dingen ook op een hoger plan bracht. Dat was een passende omschrijving voor hem.

‘Ben je ziek?’ Salima legde een hand op zijn voorhoofd om te voelen of hij koorts had. Hij grijnsde. Hij had net een taxi voor hen aangehouden en normaliter namen ze de bus of de metro. Ze gingen naar Zabar’s om voor ’s avonds wat te eten te halen. Voordat hij vertrok, kon hij hun in ieder geval nog degelijke maaltijden voorschotelen. Blaise wilde niet dat hij meer deed dan voor Salima zorgen. Blaise had de avond daarvoor beweerd dat ze hoofdpijn had, had de maaltijd overgeslagen en was regelrecht naar haar kamer gegaan. Maar Simon wist wel beter. Niet haar hoofd deed pijn, maar haar hart, en hij voelde zich daar schuldig over. Hij was eerlijk tegen haar geweest over de verwarring die hij voelde nadat Megan na al die tijd over de brug was gekomen en had verkondigd dat ze het voor hem had gedaan. Toen ze het hem vertelde, had ze er nogal veel nadruk op gelegd dat ze haar man voor hem had verlaten en hij kon haar nu niet in de steek laten. Hij moest haar op z’n minst een kans geven. Hij had het gevoel geen andere keus te hebben. Hij wilde eerlijk met beide vrouwen omgaan, en met zichzelf ook, maar het was onvermijdelijk dat hij een van hen pijn zou moeten doen, of misschien wel alle twee en zichzelf.

‘Nee, niets aan de hand. Ik zat net aan Caldwell te denken,’ zei hij, wat deels waar was, maar eigenlijk was hij met zijn gedachten bij Megan. ‘Ik zal binnenkort wel terug moeten gaan,’ probeerde hij de heikele kwestie bij haar onder de aandacht te brengen zonder zijn mond voorbij te praten met de boodschap dat hij zondag al zou vertrekken. Hij stond er niet achter dat Blaise het haar niet eerder wilde vertellen. Ze wilde eerst een vervanger voor hem hebben en dan zou ze het als een bom laten vallen.

‘Ik wil dat je bij ons blijft. Wie kan dat contract nou wat schelen?’ zei Salima met een pruillip.

‘Het bestuur kan het wat schelen,’ zei hij met een quasizielige grijns terwijl ze uitstapten voor de deur van Zabar’s, de delicatessenwinkel die hij had ontdekt toen hij voor het eerst in New York was. Hij ging daar vaak heen om dingen te kopen die Blaise en Salima lekker vonden, en Salima vond het leuk om met hem mee te gaan. Ze vond de sterke geuren van de verse etenswaren in de winkel heerlijk. ‘Ook al besluit ik mijn contract niet te verlengen, dan nog moet ik dit schooljaar afmaken.’ Op zijn bureautje lagen al sollicitatieformulieren klaar voor de twee beste blindeninstituten in New York. Hij was van plan die allebei in te vullen en op te sturen voordat hij vertrok. Hij had er al één opgestuurd naar Perkins School in Massachusetts, een van de oudste blindeninstituten in het land. ‘Wat je begint, moet je ook afmaken,’ zei hij enigszins raadselachtig tegen Salima terwijl hij twee verschillende kaasjes uitkoos die Blaise erg lekker vond, en om een dikke plak foie gras vroeg. Maar hij dacht niet dat de foie gras de pijn in Blaise’ hart kon verzachten, of in dat van hemzelf. Hij vond het vreselijk om bij haar weg te gaan, maar hij wist dat als hij Megan nu definitief de rug zou toekeren, hij zich altijd zou blijven afvragen wat er misschien zou zijn gebeurd. Hij had zo lang gewacht tot ze haar man zou verlaten. Blaise was als vrouw veel opwindender en een beter mens, maar Megan was het type meisje naar wie hij altijd op zoek dacht te zijn geweest. En nu zei ze dat ze een kind van hem wilde. Eentje, omdat ze er al drie had, maar ze liet doorschemeren dat ze zouden trouwen zodra haar scheiding definitief was, en dat ze dan zo snel mogelijk zwanger wilde worden. Hij wist dat het leven met haar volstrekt anders zou zijn dan dat wat hij met Blaise had gedeeld. Hij vond het leven met Blaise heerlijk, maar hij was nog steeds onzeker over wat hij daaraan kon bijdragen. Hij voelde zich minderwaardig bij haar en bij tijd en wijle overweldigd door haar leven.

Hij had nooit verwacht iemand als Blaise te ontmoeten. Ze was een ster en zo enorm succesvol. Wat had hij haar te bieden? Dat zat hem al vanaf het begin dwars. Ze beweerde dat liefde het enige was wat ze van hem verlangde, maar hij wilde haar meer geven, en dat kon hij niet. Materieel had hij niets te bieden, hoe chic en rijk de familie van zijn moeder ook was. Op een dag zou dat allemaal aan hem toekomen, maar voorlopig had hij niks. Hij was een onderbetaalde leraar en hun relatie was nog zo pril. Het was moeilijk om zijn toekomst vast te leggen vanwege een vrouw die hij nog maar drie maanden kende en van wie hij ook nog maar zo kort hield. Megan kende hij al drie jaar, hoewel dat ook teleurstellende jaren waren geweest. Maar nu ze haar man had verlaten, zou het anders zijn. Of althans, dat hoopte hij. Ze hoefden elkaar niet meer in goedkope motelletjes te ontmoeten. Maar als hij aan Blaise dacht en aan hoeveel hij van haar hield, raakte hij helemaal in de war. Ieder van de twee bood hem een ander leven en een andere wereld. Zijn hoofd liep om.

‘Volgens mij ben je ziek,’ zei Salima terwijl ze doelloos bij Zabar’s tussen de doordringende geuren door dwaalden en Simon telkens weer vergat wat hij nodig had. Hij wilde truffelolie meenemen voor de lievelingspizza van Blaise, als ze die zou opeten. Met zijn kookkunsten drukte hij ook zijn liefde voor haar uit. Het leek het allerminste wat hij kon doen.

Toen ze terugkwamen in het appartement, was Blaise al thuis en zat in haar werkkamer achter de computer. Ze was vroeg van haar werk gekomen. Alles was gelukkig weer rustig bij de televisiezender nu Susie was vertrokken, maar haar persoonlijke leven was een puinhoop. Ze keek op toen Simon de kamer in kwam en een kop Franse vanillethee op haar bureau zette. Ze glimlachte terwijl ze hem bedankte, maar de sfeer tussen hen was nu veel afstandelijker. En de blik in de ogen van Blaise zei: ‘Kom niet dichterbij’. Er was al een deur dichtgegooid en Blaise deed heel erg haar best die op slot te doen en de sleutel weg te gooien. Hij had haar niet meer aangeraakt sinds Erics telefoontje twee dagen geleden en durfde haar niet te benaderen. Gekwetst en gereserveerd als Blaise was, joeg ze hem angst aan.

‘Dank je,’ zei ze vormelijk terwijl hij haar met droevige ogen aankeek.

‘Het spijt me, Blaise.’ Het was het enige wat hij kon bedenken, en hij meende het.

‘Mij ook. Zit er maar niet over in. Als je terug in Massachusetts bent, zul je je beter voelen.’ Ze voegde er niet ‘met Megan’ aan toe, maar dat was wel van haar gezicht af te lezen.

‘Zo zeker is dat niet,’ benadrukte hij nogmaals. Ze gedroeg zich alsof het voor haar voorbij was, maar voor hem was dat niet zo. ‘Ik heb alleen maar antwoorden op een paar vragen nodig en ik heb er behoefte aan om uit te zoeken wat ik met de rest van mijn leven wil.’

De manier waarop hij dat zei, herinnerde haar er weer aan hoe jong hij was. Op haar leeftijd volgde ze al jaren een bepaald pad, maar hij was nog steeds op zoek naar de goede weg. Dat was een enorm verschil tussen hen, en daardoor drong het ook weer tot haar door dat liefde soms niet genoeg was.

Simon wist dat hij behoefte had aan meer, hij had behoefte aan een baan die hem inspireerde, een carrière waar hij zich met passie op kon storten, en aan een vrouw die dat met hem wilde delen. Hij wilde niet de toyboy van Blaise zijn, of die indruk wekken. Zijn eigen leven moest inhoud en betekenis hebben voordat hij zich met haar kon verbinden. Met Megan zou hij altijd een wegbereider en leider zijn. Hij wist dat ze aan haar werk geen plezier beleefde en thuis bij de kinderen wilde blijven. Met Blaise zou zij altijd degene blijven die succesvoller was dan hij. In zekere zin maakte hem dat niet uit, maar als hij bij haar terugkwam, wilde hij dat op goede gronden doen en geheel op eigen benen staan, als ze hem al terug wilde, waar hij ernstig aan twijfelde nu hij haar zo zag. Sinds hij haar over Megan had verteld, had ze zo veel mogelijk afstand van hem genomen, voor zover dat kon als je samen in één huis woonde.

‘Is er iets mis tussen jou en mama?’ vroeg Salima hem die avond tijdens het eten. Blaise sloeg de maaltijd weer over en beweerde weer dat ze hoofdpijn had. ‘Hebben jullie ruzie of zo?’

Simon aarzelde en legde nog een punt pizza op haar bord. Het was de pizza die hij voor Blaise had gemaakt, met de truffelolie. Hij had geprobeerd hem bij haar te brengen in haar slaapkamer, maar haar deur had op slot gezeten en ze had niet gereageerd toen hij had aangeklopt. Hij had haar daarna ge-sms’t, maar ze had er niet op geantwoord. De boodschap was duidelijk: ze leed in haar eentje terwijl ze probeerde zich voor hem ‘goed’ voor te doen. Ze voelde zich allesbehalve dat.

‘Ik maak me zorgen om haar,’ zei Simon tegen Salima. Hij wilde haar niet toevertrouwen wat er aan de hand was. Hij wist niet wat Blaise haar zou gaan vertellen, hoe weinig of hoeveel. Maar Salima voelde juist aan dat er iets ernstigs aan de hand was. Ze hoopte maar dat het snel overwaaide. Het was zo helemaal niet leuk met Simon, en ook niet met haar moeder, die zich had opgesloten op haar kamer en beweerde dat ze het druk had.

Eric belde Simon die avond om hem te vertellen dat hij een hulpkracht had gevonden van wie ze een aantal jaren geleden ook gebruik hadden gemaakt. Ze was net gescheiden, had geen kinderen en was bereid om het in New York van hem over te nemen, althans tijdelijk. Het leek haar leuk en ze stond te popelen om het te doen. Ze was drie jaar jonger dan Simon, maar Eric dacht dat ze het wel aankon, en Simon kende haar en kon haar instrueren over wat ze voor Salima moest doen.

‘Hoe snel kan ze beginnen?’ vroeg Blaise aan Eric toen hij haar belde nadat hij met Simon had gesproken.

‘Wanneer jij het wilt. Morgen desnoods. Ze wil dolgraag komen, als jij haar ook ziet zitten. Ik denk dat ze het beste een dag met Simon kan meelopen zodat hij haar wegwijs kan maken, maar ze is bekend met alle procedures en ze is een pientere meid. Ze zal snel ingewerkt zijn.’

‘Mooi zo. Laat haar dan maar morgen komen,’ zei Blaise met een gespannen stem. ‘Simon kan de dag daarna naar jou toe komen. Je zit vast om hem te springen op het internaat.’ Hij had haar verteld dat de leerlingen zondag weer terugkwamen. Een paar hadden zich laten uitschrijven of gingen een andere opleiding volgen, zoals Salima, maar de meesten keerden weer terug op Caldwell. Hij vond het heel jammer dat Salima na al die jaren niet terugkwam, maar hij begreep het wel. En het was goed voor haar om weer thuis te wonen.

‘Ik ben blij dat het met Simon zo goed is uitgepakt. Ik wist zeker dat het zou lukken als iedereen er eenmaal aan gewend was. Ik denk dat het met Becky ook zo goed zal uitpakken voor jullie.’ Ze bespraken de financiële consequenties. Becky ging rechtstreeks voor Blaise werken omdat Salima niet naar Caldwell terugkeerde. Salima gaf ook het huisje op het terrein op. Eric was uit sympathie voor Blaise op zoek naar Becky gegaan, om haar niet in een lastig parket te brengen als Simon vertrok. Hij wist hoe druk Blaise het had en dat ze iemand nodig had die er vierentwintig uur per dag voor Salima kon zijn, vooral als Blaise op reis was. Ze had hem verteld dat ze volgende week naar Libanon ging en over een maand naar Marokko. Maar ze kon nu onmogelijk naar Libanon en Salima aan de zorgen van een onbekende overlaten.

Eric sprak met Blaise af dat hij zou zorgen dat Becky de volgende dag om twaalf uur ’s middags bij hen voor de deur stond. Ze zou ’s morgens met de bus naar de stad komen en een taxi naar het appartement nemen. Zodra Blaise ophing, belde Simon haar. Het was de enige manier om haar te bereiken, ze zocht haar toevlucht in haar kamer waarvan de deur op slot zat. Voordat Eric haar belde, had ze gehuild en ze wilde niet dat Simon haar zo zag. De situatie was al ellendig genoeg en zijn medelijden hoefde ze er niet ook nog eens bij te hebben. Ze wilde niet zielig bij hem overkomen en had zich in jaren niet zo kwetsbaar gevoeld. Niet sinds Andrew. En het ironische was dat ze eindelijk weer een man had vertrouwd en zich voor hem had opengesteld, en nu ging hij ook weg, voor een andere vrouw. Zo simpel zat het niet helemaal in elkaar, maar zo voelde het wel voor haar.

‘Heb je Eric gesproken?’ vroeg Simon toen ze haar mobiele telefoon opnam. Hij had niet eens zeker geweten of ze dat zou doen, omdat ze niet op zijn sms’jes had gereageerd. ‘Ik ken Becky, ze is behoorlijk goed. Ik denk dat zij en Salima prima met elkaar overweg zullen kunnen. Maar zorg dat Becky haar niet pampert. Ik zou het vreselijk vinden als alle vooruitgang die ze heeft geboekt, weer teniet zou worden gedaan.’ Maar hij betwijfelde of dat nu zou gebeuren. Salima was in nog geen drie maanden zelfstandig geworden.

‘Je zou kunnen blijven en het zelf doen,’ zei Blaise droevig. Diep in haar hart hoopte ze dat hij van gedachte zou veranderen en zou blijven. Ze wilde heel graag dat hij dat zou doen, maar ze wist dat dat uitgesloten was. Hij moest zijn contract nakomen en hij was iemand die zijn verantwoordelijkheid nam. En hij had een vrouw naar wie hij terug moest gaan, om zichzelf en Blaise en Megan recht in de ogen te kunnen blijven kijken. Dat was wat Blaise nog het ergste vond. Ze had het gevoel dat ze hem al kwijt was en wist hoe het zou aflopen. Ze geloofde echt dat Megan de vrouw was met wie hij zijn leven moest delen, en niet met haar. Zijn relatie met Blaise was een gok geweest gezien het leeftijdsverschil, en ze had verloren. Ze veegde de scherven bij elkaar en was weer terug bij af. Het enige wat ze nu wilde, was dat hij zo snel mogelijk vertrok en een eind maakte aan deze martelgang. Ze wilde niet dat hij hier nog langer bleef rondhangen. Het was te pijnlijk om te beseffen dat hij nog in huis was en niet meer de hare was. Hij hoorde al weer bij Megan, en het drong nu tot haar door dat dat altijd zo was geweest. Megan had hem weer voor zich gewonnen door haar man te verlaten.

‘Ik wilde dat ik kon blijven,’ zei Simon en hij meende het echt. Maar hij moest terug en de realiteit in al haar facetten onder ogen zien, op zijn werk en met Megan. ‘Het spijt me, Blaise,’ zei hij en het liefst zou hij haar in zijn armen vasthouden en weer bij haar in bed kruipen voordat hij vertrok, en met haar vrijen. Maar hij had te veel respect voor haar om dat te doen. Hij wist hoeveel pijn hij haar deed en hij hield te veel van haar om het nog erger te maken. Hij wilde dat hij met alle twee een relatie kon hebben. Het was een oeroud dilemma, waarmee zij al eerder was geconfronteerd.

‘Het spijt mij ook,’ zei ze terwijl ze volschoot, dat kon hij ook aan haar stem horen. ‘Zo is het leven, neem ik aan. Het loopt niet altijd zoals je wilt. Zo is het beter voor jou.’ In gedachten had ze hem al opgegeven. En hij wist dat ze weer dacht aan de kinderen die hij zou willen krijgen. ‘En je moeder zal er ook blij mee zijn. Dan hoeft ze niet meer in te zitten over hoe oud ik wel niet ben.’

‘Ik heb me er nooit druk om gemaakt, om jouw leeftijd, of om mijn moeder.’ Ze wist dat dat waar was. Maar Megan had nog steeds invloed op hem en daar had hij zich nog niet van bevrijd, en misschien gebeurde dat wel nooit. Hij had geen idee wie nu de ware voor hem was, Meg of Blaise. En Blaise had zich uit de strijd teruggetrokken, al was het maar uit trots en zelfbehoud.

‘Wanneer vertrek je?’ vroeg ze met een verstikte stem.

‘Morgen.’ Toen hij haar belde, was hij net klaar met inpakken. ‘Morgenavond, als Becky je goedkeuring kan wegdragen.’

‘Ik heb geen keus. Eric zei dat hij niemand anders wist.’

‘Ze zal je zeker niet tegenvallen.’ Maar of Blaise dat ook zo zou voelen, betwijfelde hij, en daar maakte hij zich zorgen om. Ze leed er zwaar onder dat hij wegging. ‘Ik zal contact met Salima blijven houden,’ beloofde hij. ‘We kunnen elkaar sms’en, of ze kan mij bellen. En jij kunt me ook altijd bellen.’ Hij hoopte dat ze dat zou doen, maar hij had het gevoel dat ze dat niet zou doen, en daar had hij gelijk in. Ze wist dat ze hem nu moest loslaten, zodat hij zijn eigen leven kon leiden en zijn weg daarin vinden, met de vrouw die hij wilde hebben. Ze wilde dat zij dat was geweest. Ze was ervan overtuigd dat hij bij Megan zou blijven. Hij had te veel tijd in haar geïnvesteerd om dat niet te doen.

Nadat ze had opgehangen, vond ze het een raar idee dat hij zich ook in huis bevond maar niet samen met haar was. Haar bed was zo leeg nu. Voor hetzelfde geld was hij al weer terug op Caldwell. Hij was al uit haar leven verdwenen en ze gaf hem de vrijheid omdat ze van hem hield. Het enige wat nog restte, waren de laatste pijnlijke finesses. Ze lag die nacht urenlang wakker, denkend aan hem. En Simon lag in zijn eigen kamer aan haar te denken. Hij had zich nog nooit zo beroerd gevoeld. Hij miste haar verschrikkelijk, zelfs nog voordat hij weg was, en die avond huilde hij zichzelf in slaap, terwijl Blaise stilletjes en wakker in het maanlicht op haar kamer lag. Ieder op zijn eigen planeet, ver van de ander.

Blaise liep de volgende morgen Simon in de keuken tegen het lijf toen ze een kop koffie ging halen. Uit gewoonte reikte hij haar die aan. Ze voelde zich ineens ontzettend oud en nam aan dat ze er ook zo uitzag, maar dat kon haar niks meer schelen. Simon vond het vreselijk om te zien dat ze zich zo ellendig voelde, maar hij zei niet hoe mooi ze eruitzag of hoeveel hij van haar hield. En Salima leek terneergeslagen toen ze binnenkwam. Haar moeder had haar de avond daarvoor verteld dat Simon naar Caldwell terugging en dat er een nieuw meisje kwam om hem te vervangen. Salima had ervan moeten huilen. Maar ze was opgelucht geweest dat ze van haar moeder thuis mocht blijven wonen in plaats van ook naar Caldwell terug te moeten gaan. Maar ze was diepverdrietig dat Simon uit haar dagelijkse leven zou verdwijnen. Nadat haar moeder het haar had verteld, had ze Simon in zijn kamer opgezocht.

‘Hoe zit het dan nu tussen jou en mijn moeder?’ vroeg ze hem toen plompverloren.

‘Dat staat voorlopig even in de wachtstand, zogezegd,’ zei hij wat vaag en op een verontschuldigende toon.

‘Bedoel je dat het uit is?’ Salima leek heel erg teleurgesteld, maar meer omdat hij wegging en dan ook nog op zo’n korte termijn.

‘Ik weet het niet. Het is ingewikkeld. Ik moet wat dingen voor mezelf op een rijtje zetten en je moeder wil vast niet wachten tot ik daarmee klaar ben. Het zal wat tijd kosten.’

‘Volgens mij houdt ze van je, Simon,’ zei Salima zachtjes. Ze kon horen hoe verdrietig hij was, en haar moeders wangen waren nat geweest toen ze haar omhelsde nadat ze had uitgelegd dat Simon weg zou gaan.

‘Ik hou ook van haar. En ik vond deze drie maanden met jou ook heerlijk. Ik zal je iedere dag sms’en.’ Ze kon die van haar op haar telefoon intypen en die van hem laten voorlezen.

‘Kom je nog wel eens op bezoek?’ Eind mei, als hij klaar was op het internaat, leek haar een eeuwigheid ver weg.

‘Als je moeder het goedvindt,’ zei hij respectvol. ‘We zullen je op Caldwell missen. Het zal heel anders zijn zonder jou.’ Maar Salima was blij dat ze in New York bleef. Ze had hier een schitterend nieuw leven gekregen, dankzij Simon. En ze wilde niet terug naar het huisje nu Abby was overleden. Maar ze maakte zich zorgen over zijn vervangster.

‘Als Becky nou een sukkel is en we niet met elkaar overweg kunnen? Wat dan? Met jou had ik het zo leuk.’

‘Ik ook met jou.’ Hij glimlachte. ‘Als het nodig is, kan je moeder iemand anders zoeken, op een van de internaten hier in de stad. Maar ik denk dat Becky prima is. Geef haar een kans. In het begin was je ook helemaal niet zo blij met mij.’ Ze glimlachten allebei bij de herinnering aan Salima’s openlijke verzet in het begin.

Becky belde aan toen ze alle drie in de keuken zaten. Ze had één klein koffertje bij zich en ze leek overdonderd door het groepje. Ze zei Simon gedag, hij stelde haar voor aan Salima en ze schudden elkaar de hand, en daarna stelde hij haar aan Blaise voor, die een sombere blik in haar ogen had terwijl ze haar bekeek. Ze was te veel van streek om Becky hartelijk te ontvangen en Salima verging het niet beter. Becky zag er bezorgd uit toen Simon haar haar kamertje naast dat van hem liet zien.

‘Is er iemand overleden of komt het doordat jij vertrekt? Ze leken erg verdrietig,’ merkte ze op terwijl ze haar koffertje neerzette en om zich heen keek in het kamertje, en daarna Simon weer aankeek. ‘Ze willen je vast niet kwijt.’

‘Ik ben ook verdrietig. Het zijn echt aardige mensen. Geef ze alleen wat tijd. Ze trekken wel weer bij. Het is een grote verandering voor hen. Het was al een hele omschakeling toen Salima weer thuis kwam wonen nadat Abby was overleden en het internaat moest sluiten. Nu zijn ze aan mij gewend, dus zorg gewoon dat je haar bezighoudt en bouw zelf een relatie met haar op.’

‘Ik zal mijn best doen,’ zei Becky verlegen. Ze leek qua karakter meer op Abby dan op hem.

‘Behandel haar niet als een kind,’ waarschuwde hij haar. ‘Ze gaat graag op stap. En ze wil nog steeds geen gebruik van een blindenstok maken, of van een hond. Daar kun je aan werken met haar.’

Becky knikte. Ze had lang, blond haar, dat ze in een vlecht op haar rug droeg, en grote, verschrikte ogen. ‘Hoe is miss McCarthy? Is ze eng?’ Becky was zelf bang geworden toen ze binnenkwam, maar Simon wist dat Blaise alleen maar verdrietig was.

‘Niet als je je werk goed doet. Dat is het enige wat ze van je verlangt. En ze is veel op reis, dus ben je volledig verantwoordelijk zolang ze er niet is, en de rest van de tijd ook.’ Hij nam haar weer mee naar de keuken en liet haar zien waar alles stond, lag en hing. Hij gaf haar een rondleiding door het appartement, wees haar de vleugel waarbij Salima les kreeg, liet haar zien waar de suite van Blaise lag, en liep daarna door de gang naar Salima’s kamer. Becky leek nu al verloren. Het was beangstigend voor haar, en niet zo’n beetje ook. Ze was een eenvoudig meisje dat op een boerderij in New Hampshire was opgegroeid en was in het werk met blinde kinderen gerold nadat haar moeder blind was geworden. De meeste personeelsleden waren op de een of andere manier door persoonlijke ervaringen bij het werk betrokken geraakt.

Salima zat in haar kamer naar muziek te luisteren en keek op toen ze binnenkwamen. Ze had Simons voetstappen herkend en die van Becky ook gehoord, dus wist ze dat hij niet alleen was. Salima leek bedroefd en de deur van de suite van Blaise was gesloten geweest toen ze erlangs liepen; het lag Simon allemaal erg zwaar op de maag.

Simon en Becky gingen terug naar de keuken en hij vertelde haar wat Salima allemaal leuk vond om te doen, en over haar insulinepompje, haar ambities in verband met Juilliard en dat ze buitengewoon veel talent had. Hij klonk trots op haar. En even had Becky het gevoel alsof hij een gezinslid was en geen werknemer. Hij gedroeg zich ontzettend beschermend ten aanzien van zowel Salima als Blaise en prees ze allebei de hemel in.

Aan het eind van de middag vroeg Blaise hem om naar haar werkkamer te komen. Ze had daar de hele dag gezeten en ze zag er moe en bleekjes uit toen hij binnenkwam. Maar hij zag er zelf niet beter uit. De spanning was van hun gezichten af te lezen en hij wist dat het moeilijk zou worden om weg te gaan. Hij probeerde er niet aan te denken terwijl hij naar Blaise keek. Ze nodigde hem uit om te gaan zitten. Dat deed hij met een zucht.

‘Wat vind jij van Becky?’ vroeg ze hem zonder omwegen. Hij had de hele middag met Becky opgetrokken terwijl hij haar uitleg over het werk had gegeven.

‘Ik denk dat ze kundig en slim is. Je kunt op haar bouwen, dat weet ik van vroeger toen we veel samenwerkten, hoewel dat al heel wat jaren geleden is. Ik denk dat ze een beetje bang is en dat ze tijd nodig heeft om zich op haar gemak te gaan voelen. Maar als ze eenmaal zover is, denk ik dat ze prima werk zal afleveren. Ze is niet erg inspirerend, of zo leuk als Abby, maar ze is aardig, ze weet wat ze doet en je kunt op haar vertrouwen.’

‘Ze leek doodsbang,’ reageerde Blaise, die er zelf uitgeput uitzag.

‘Je bent beroemd en daardoor behoorlijk imponerend,’ zei hij vriendelijk.

Blaise glimlachte. ‘Dacht jij dat ook toen je hier voor het eerst was?’

‘Eventjes wel. Ik wist dat je een vrouw wilde hebben voor het werk, maar je zorgde ervoor dat ik me heel snel thuis voelde. En ik wilde heel graag dat het goed ging. Becky is van nature wat onzekerder dan ik. Maar ik denk dat zij en Salima het mettertijd wel goed met elkaar zullen kunnen vinden. En Salima heeft niet meer zoveel hulp nodig als vroeger.’

‘Dankzij jou.’ Blaise keek hem een hele tijd aan.

Hij knikte, hij had hen in het begin al snel voor zich gewonnen. ‘Ik weet niet wat ik moet zeggen... Je weet hoe het voor me voelt.’ Hij stikte bijna in zijn woorden.

Ze knikte terwijl haar ogen zich met tranen vulden. ‘Ja... voor mij ook...’ zei ze zachtjes. Meer viel er niet te zeggen, over Megan en al het andere.

Blaise ging aan Salima vragen wat zij van Becky vond, en Salima zei dat ze oké was. Ze was niet enthousiast over haar en ze was Abby of Simon niet. Ze haalde haar schouders op. Ze had geen specifieke bezwaren tegen haar, ze was alleen niet erg enthousiast over haar, en Blaise ook niet. En Becky had dat door. Maar haar intuïtie zei haar ook dat er nog iets anders aan de hand was, hoewel ze niet wist wat. Simon zag er net zo bedroefd uit als Blaise en Salima, en al met al kreeg Becky het gevoel dat ze op het verkeerde moment hun leven was binnengewandeld.

Blaise bestelde pizza voor het avondeten en Simon nam een punt voordat hij vertrok. Hij kon die zelfs niet helemaal op, hij was te zeer van slag, en toen keek hij Blaise aan, die aan tafel zat maar niets at, terwijl Salima met haar salade zat te spelen. Becky schaamde zich toen ze een tweede pizzapunt nam. Zij was de enige die at. Ze had de hele dag niets gegeten en verging van de honger.

‘Ik ga maar eens,’ zei Simon terwijl hij naar Blaise keek. Ze knikte. Hij had een auto gehuurd voor de terugreis naar Massachusetts.

Hij wenste Becky succes en zei tegen haar dat ze hem moest bellen als ze vragen had, en daarna omhelsde hij Salima stevig. Ze barstte in tranen uit en hij zei tegen haar dat ze hem altijd mocht bellen of sms’en. Blaise was naar de hal gelopen en stond bij de voordeur te wachten, waar hij zijn bagage had neergezet. Becky en Salima bleven in de keuken zitten. Simon keek naar Blaise en wilde het liefst alles vergeten en blijven, maar dat zei hij niet. Hij wist ook dat dat niet kon.

Hij nam Blaise in zijn armen en ze verzette zich er niet tegen. Ze zoog deze laatste keer dat ze hem kon voelen in zich op, rook de bekende aftershave in zijn hals en voelde voor het laatst zijn sterke armen om zich heen. ‘Zorg goed voor jezelf, Blaise... Bel me als je me nodig hebt...’

Ze knikte en maakte zich een beetje van hem los om hem met een droevige glimlach aan te kunnen kijken. ‘Wees verstandig, zoek uit wat je moet uitzoeken... je verdient het allerbeste in je leven, en een fantastische vrouw.’ Ze had het gevoel alsof ze afstand deed van haar kind en ook nog eens van de man van wie ze hield.

‘Ik hou van je,’ zei hij met verstikte stem en tranen in zijn ogen.

‘Ik hou ook van jou,’ zei ze met de droevigste stem die hij ooit had gehoord. Omdat ze van hem hield, liet ze hem los. Ergens diep in haar hart vond ze dat het goed voor hem was om terug te gaan naar Megan, en dat dat was wat hij wilde. Dus probeerde ze hem niet vast te houden, of hem tegen te houden, of hem van het tegendeel te overtuigen. Bovendien was ze daar te trots voor. Het leek netter om hem gewoon maar los te laten, onvoorwaardelijk.

Hij pakte zijn tassen op, deed de voordeur open en drukte op de knop voor de lift. En een minuut later stond hij erin en keek naar haar. Ten afscheid bewoog ze alleen even haar vingers op en neer terwijl hij haar aanstaarde, en toen ging de deur dicht. Ze viel bijna flauw terwijl ze het appartement weer in liep. Ze wilde het liefst schreeuwen. Ze had van haar leven nog nooit zoveel pijn gevoeld. Het was een krachtige waarschuwing om nooit meer verliefd te worden.

14

De dagen sleepten zich voort nadat Simon was vertrokken, en Blaise vulde die zoals altijd: met werk. Nu Susie Quentin terug in Miami was, was er voorlopig niemand anders die op haar baan aasde. Ze werkte aan komende specials, verzorgde haar ochtendrubriek en maakte plannen voor interviews in het buitenland. De reis naar Libanon zei ze af. Ze wilde een paar weken thuisblijven totdat Becky haar draai had gevonden met Salima. Blaise en Salima hadden in principe geen bezwaren tegen Becky, hoewel Salima haar saai vond. Ze was een schuw vogeltje en ze had een slechte start gemaakt.

De eerste ochtend haalde ze Salima’s kleren voor haar uit de kast en deed tandpasta op haar tandenborstel. Ze wilde alleen maar behulpzaam zijn, maar Salima snauwde naar haar dat ze bijna twintig was en geen kind meer. Abby had dat ook voor haar gedaan en dat vond ze toen prettig, maar Simon had haar een totaal andere wereld binnengeleid en haar als een volwassene behandeld. Salima sms’te hem verschillende keren per dag en hij antwoordde altijd. En dan liep Salima onopvallend naar een andere kamer zodat ze in haar eentje naar zijn sms’jes kon luisteren en haar moeder er niet van streek van zou raken. Blaise had niets meer van hem gehoord nadat hij was vertrokken en was ervan overtuigd dat dat ook nooit meer zou gebeuren. Ze belde of schreef hem ook niet, en omdat Salima het verdriet in haar moeders stem hoorde, sneed ze het onderwerp Simon niet meer aan en vertelde haar niet over zijn sms’jes.

‘Het spijt me, mam, van Simon,’ zei ze op een zondag toen Blaise probeerde avondeten voor hen te maken. Ze grilde een kip en deed een poging om risotto te maken volgens een van Simons recepten. De kip verbrandde en was niet meer als zodanig te herkennen, en de rijst leek uiteindelijk nog het meest op cementspecie.

‘Het is oké,’ zei ze over Simon en ze probeerde het te geloven. Ze moest wel. Hij kwam niet terug en ze was verantwoordelijk voor Salima en voor haar werk. Ze kon zich niet de luxe permitteren om in te storten vanwege een man, hoeveel ze ook van hem had gehouden. Die les had ze geleerd met Andrew. En alsof Andrew er een antenne voor had, had hij haar opgebeld op de dag nadat Simon was vertrokken. Blaise had niet opgenomen en ze trok zich er zelfs niets van aan. Voor het eerst wist ze dat ze nooit meer zou reageren op zijn telefoontjes. Ze had er geen enkele behoefte meer aan om met Andrew te praten. Ze was eindelijk van hem genezen. Houden van Simon had haar bevrijd, hoe het uiteindelijk ook was uitgepakt.

‘Ik geloof dat ik wel een cursusje bij Cordon Bleu kan gebruiken,’ zei Blaise toen ze sushi bestelde nadat ze de verkoolde kip en oneetbare rijst had weggegooid. De stank was niet te harden.

Becky had aangeboden wat voor Salima te koken, maar haar kookkunsten waren nog belabberder dan die van Blaise. Blaise had het gevoel dat ze zoveel hadden verloren met Simons vertrek. Het gelach in huis. De opwinding van Salima over hun uitstapjes. Heerlijke avondmaaltijden. Iemand met wie ze ’s avonds kon praten en die in haar geïnteresseerd was. Nu restte Blaise niets anders dan de stilte, te veel werk en niemand die vroeg hoe het met haar ging. Het enige wat de sfeer ietsje beter maakte was wanneer Salima samen met Lucianna zong of ’s avonds oefende.

Tegen Valentijnsdag was hij drie weken weg, maar voor Blaise leek het wel een jaar. Salima begon langzaam aan Becky te wennen, die ontzettend haar best deed. Die middag hadden ze valentijnscupcakejes gemaakt die Salima aan haar moeder kon geven om haar op te vrolijken. Ze wist hoe verdrietig ze was, ook al praatte ze er niet over of liet ze nooit Simons naam vallen. En als Becky terloops iets over hem zei, viel Blaise altijd stil en veranderde van gespreksonderwerp, of ze verliet de kamer. Blaise had voor Salima een speciale valentijnstaart gekocht, gemaakt met kunstmatige zoetstoffen. Het was een groot chocoladehart met roze glazuur, wat een ongebruikelijke traktatie voor haar was. Maar met een zorgvuldige planning kon Salima zich zo nu en dan aan wat lekkers bezondigen. En Salima had voor haar moeder tulpen gekocht.

Lucianna voegde zich na hun les bij hen om taart te eten en vroeg enigszins ongerust aan Salima of haar moeder zich niet goed voelde. Blaise was zo neerslachtig dat ze er ziek uitzag. Op haar werk maakte Mark zich er ook zorgen over en hij probeerde haar ervan te overtuigen om naar haar huisarts te gaan, maar dat weigerde ze.

‘Ik heb geen dokter nodig,’ zei ze tegen hem. ‘Ik voel me alleen wat depressief. Daar is nog nooit iemand aan doodgegaan.’

‘Je ziet er te verdrietig uit,’ zei hij tegen haar. ‘Je ziet er ziekelijk bleek uit. Je bent of aan vakantie toe of aan een bezoek aan je huisarts om je na te laten kijken. Of aan een nieuwe vriend.’

‘Mijn reis over twee weken naar Marokko om koning Mohammed VI te interviewen is voor mij genoeg.’ Het zou de eerste reis worden sinds Simon was vertrokken. Ze was ervan overtuigd dat ze Salima nu aan Becky kon toevertrouwen. Becky wist precies hoe Salima’s pompje werkte en ging er zeer zorgvuldig mee om. Blaise ging de koning interviewen en zou een special maken over zijn enorme verzameling luxeauto’s. Hij had Aston Martins van onschatbare waarde die hij voor onderhoud en reparatie naar Engeland liet overvliegen. En hij had een lieftallige vrouw, die ook door Blaise zou worden geïnterviewd.

Maar een week voor de reis lag ze met griep in bed en voelde zich doodziek. Ze kon twee dagen niet naar haar werk, wat niets voor haar was, en toen ze terug op kantoor kwam, had Mark er genoeg van.

‘Ik zal er geen doekjes om winden. Het kan me niet schelen wat je zegt over hoe goed je je voelt. Je ziet eruit alsof iemand je uit je graf heeft opgegraven. Je blijft nooit weg van je werk en dat heb je nu wel gedaan. Volgens mij heb je al drie weken niets gegeten, en eerlijk gezegd, Blaise, je ziet er echt bescheten uit. Als je nog magerder wordt, blijft er niets meer van je over. Ik zie gewoon dat je je niet goed voelt. En dan denk jij dat je een reis naar Marokko kunt maken? Ik hou van mijn werk, maar als jij in Rabat dood neervalt, ben ik mijn baan kwijt.’

Ze glimlachte om wat hij zei, maar ze wilde niet tegenover hem toegeven dat ze zich inderdaad net zo beroerd voelde als ze eruitzag. Haar eetlust was tot het nulpunt gedaald sinds Simon weg was en het avondeten sloeg ze voortdurend over. Ze voelde zich zo moe dat ze onmiddellijk in bed dook als ze thuiskwam.

‘Het spijt me voor je dat Simon is vertrokken en dat het niets is geworden.’ Hij vond het vreselijk dat ze weer alleen was en hij kon aan haar zien hoe ellendig ze zich daardoor voelde.

‘Ik voel me alleen wat depressief,’ zei ze weer, daarmee alles verwerpend wat hij zojuist had gezegd.

‘Neem dan antidepressiva. Als je je zo voelt, kun je geen goed interview afnemen en het is een lange reis.’ Het plan was om de woestijn in te gaan zodat de auto’s van de koning, en de snelheden die ze konden bereiken, beter tot hun recht zouden komen. Van alleen al de gedachte aan de hitte werd ze misselijk.

Blaise wist dat ze gewoon door moest gaan met haar leven. Ze was stomverbaasd toen ze besefte hoeveel ze van Simon hield, en hoe leeg haar leven zonder hem was. Ze had het gevoel alsof ze alleen op een onbewoond eiland leefde, en ze probeerde zich voor Salima groot te houden, maar zelfs dat lukte haar niet meer. Ze was uitgeput en het enige wat ze deed als ze thuis was, was slapen, wat ook een teken van depressie was, dat wist ze. Ze had alle symptomen en had geen dokter nodig om die diagnose te stellen. Ze was verdrietig vanwege Simon, maar ze bleef Mark en zichzelf wijsmaken dat het wel over zou gaan. Ze had geen andere keus. Simon behoorde nu aan iemand anders toe. Ze was volwassen en moest ermee leren leven. Maar over de reis naar Marokko maakte ze zich wel bezorgd. Ze wist niet hoe ze dat voor elkaar kon krijgen, de griep was nog niet over en ze dacht dat vitamines misschien zouden helpen. Ze geloofde niet dat ze antidepressiva nodig had, alleen tijd. Ze was er met Andrew ook overheen gekomen. Maar op de een of andere manier voelde dit erger. Omdat ze deze keer een goede man was kwijtgeraakt, nee, een fantastische, en niet een slechte vent die tegen haar had gelogen.

Op dinsdagmiddag sleepte ze zichzelf naar de dokter. Ze zou dat weekend naar Marokko vertrekken.

De dokter merkte op dat hij haar al een jaar niet had gezien, wat hij een goed teken vond. ‘Hoe is het met je?’ Het was een aangename man van in de vijftig en ze ging zelden bij hem langs, hooguit om de paar jaar voor een onderzoek voor de verzekering als ze haar contract voor de televisiezender wilde verlengen.

‘Goed.’ Ze was niet van plan om op te biechten dat ze onder een verbroken liefde leed, alleen dat ze te hard werkte en moe was.

‘Is er iets wat ik zou moeten weten?’

‘Ik ben doodmoe,’ zei ze eerlijk, ‘en ik heb de afgelopen maand af en aan griep gehad. Ik vertrek dit weekend naar Marokko en ik dacht dat het beter was om even langs te komen voordat ik zou vertrekken.’ Hij had het gevoel dat ze dat niet zou hebben gedaan als ze zich niet echt heel slecht had gevoeld. Hij zei tegen haar dat er een paar akelige soorten griep rondwaarden en dat ze misschien in het buitenland of in een vliegtuig een virus had opgelopen. Ze vertelde hem dat ze onlangs verschillende keren in het Midden-Oosten was geweest, maar dat ze altijd voorzichtig was met wat ze at en alleen water uit flessen had gedronken. Maar ze gaf toe dat haar maag behoorlijk van streek was.

‘Ben je afgevallen?’

‘Vast wel een paar pond.’ Het waren er eerder tien, maar dat vertelde ze hem niet. Ze wist waarom. Ze at niet. Ze had geen eetlust sinds Simon weg was.

De dokter controleerde haar bloeddruk en vertelde haar dat die laag was, maar niet zo laag dat het gevaarlijk was. ‘Dat zou van de griep kunnen komen,’ stelde hij haar gerust. ‘Daar heb je geen medicijnen voor nodig. Ik ga ook nog even kijken of je bloedarmoede hebt. Dat zou een verklaring kunnen zijn voor hoe je je voelt. Is er verder nog iets wat ik zou moeten weten?’

‘Ik zou het niet weten.’ Alleen Simon, dacht ze, maar ze zei het niet. Ze voelde zich een stommerik bij het idee dat hij nu samen met Megan was, hoogstwaarschijnlijk gelukkig, en dat zij vanwege hem wegkwijnde en vermagerde. Ze zei tegen zichzelf dat ze weer greep op zichzelf moest krijgen.

‘Ben je seksueel actief?’ Hij werkte een lijst met standaardvragen af.

‘Op dit moment niet. Maar dat was ik wel.’

‘Hoelang geleden?’ Terwijl ze erover nadacht, zweefde zijn pen boven het papier om haar antwoord op te schrijven.

‘Een maand geleden. Ik heb een paar weken geleden een eind aan een relatie gemaakt.’ Maar ze vertelde hem niet hoeveel verdriet ze daarvan had. Het ging hem niets aan.

‘Zou je zwanger kunnen zijn?’

‘Dat lijkt me onwaarschijnlijk op mijn leeftijd. Ik denk dat ik ietsje te oud ben om zwanger te raken, zonder hulpmiddelen van buitenaf,’ zei ze. Hij knikte. Dat was waar. Maar ongelukjes gebeurden, zelfs op haar leeftijd. Zo oud was ze niet. Op zevenenveertigjarige leeftijd was het nog niet helemaal uitgesloten, ook al was het onwaarschijnlijk, zoals ze had gezegd. ‘We hebben voorbehoedsmiddelen gebruikt.’ De eerste keer niet, maar dat was hun enige uitglijder geweest, en daarna waren ze voorzichtig geweest. Simon vond dat ze dat moesten zijn, in haar belang, hoewel zij zich er niet zoveel zorgen om maakte.

‘Condooms?’ Ze knikte. ‘Je bent niet aan de pil?’ Ze schudde haar hoofd, hoewel ze wist dat daar ook ongelukjes mee konden gebeuren. Maar zoiets was haar nog nooit overkomen, behalve dan met Salima. Ze was altijd voorzichtig en had zich in dat opzicht verantwoordelijk gedragen, en Simon ook, al leek het haar erg onwaarschijnlijk dat ze zwanger zou raken. Ze hadden het risico niet genomen.

‘Ik geloof niet dat dat het is,’ zei ze vastberaden.

‘Waarschijnlijk niet. Maar het kan geen kwaad om het even te controleren. Ik zal je hormoonspiegels meten. Je oestrogeen is misschien laag. Dat kan het begin van de menopauze zijn.’

Dat klonk nog deprimerender. Ze zei dat ze nog steeds regelmatig menstrueerde. Maar het was wel minder geweest sinds ze al die heftige emoties voelde die met zijn vertrek gepaard gingen, en met haar depressie, en ze was misselijk geweest. ‘Ik denk dat ik bloedarmoede heb, of gewoon doodmoe ben.’

‘Je lijkt in orde,’ zei hij nadat hij haar had onderzocht. ‘Morgen heb ik de uitslagen van het bloedonderzoek. Bel me dan even.’ Een paar minuten later verliet ze zijn spreekkamer en ging naar huis. Maar die avond voelde ze zich nog steeds niet lekker en ging regelrecht naar bed. Salima kwam na het eten even bij haar langs.

‘Sorry dat ik zo saai ben op het ogenblik. Ik kom maar niet van die griep af. Hoe was het eten?’ vroeg Blaise haar lusteloos.

‘Goed, hoor. Niets spectaculairs. Ik probeer haar te leren pasta te maken zoals Simon dat deed, en soufflés. Ze is niet bepaald een keukenprinses.’ Salima had veel van hem geleerd en probeerde Becky aanwijzingen te geven. Ze had al zijn recepten in braille opgeschreven en hij had haar een kookboek in braille gegeven.

‘Soufflé is wel erg veel gevraagd.’ Blaise grijnsde. Simon had echt de gave om te koken, ook zonder recept. Ze praatten een tijdje, toen liep Salima terug naar haar kamer om op Facebook met vriendinnen te chatten, en Blaise ging slapen. Ze werd de volgende dag op de geplande tijd, om vier uur ’s ochtends, wakker en voelde zich weer doodziek. Ze begon zich nu zorgen te maken en vroeg zich af wat de dokter zou gaan zeggen. Misschien had hij het bij het rechte eind en had ze een of ander akelig virus opgepikt in een vliegtuig, of in het buitenland. Ze had het gevoel alsof ze doodging, of op z’n minst ernstig ziek was. Ze begon te denken aan leukemie of tuberculose.

Maar ook al voelde ze zich belabberd, haar uitzending over het Midden-Oosten die ochtend was van voortreffelijke kwaliteit. De grimeuse vond dat ze er prima had uitgezien, hoewel ze zelf het gevoel had gehad er niet helemaal met haar hoofd bij te zijn en dat ze nogal sloom was. Ze leek nu alleen nog zichzelf te zijn als ze live in de uitzending was. Ze voelde zich als een oud, goed getraind paard dat alleen tot leven kwam als ze werkte.

Ze had het zo druk die middag dat ze de dokter vergat te bellen. Het schoot haar volledig door het hoofd. En om vijf uur, na zijn laatste patiënt van die dag, belde hij haar.

‘Eh, ik denk dat we tot de kern zijn doorgedrongen. Je hebt absoluut bloedarmoede. Ik ga je wat ijzer voorschrijven, Blaise. En ik denk dat je op een reis een virus hebt opgelopen. We kunnen er weinig aan doen, een virus reageert niet op antibiotica, dus zul je dat gewoon moeten uitzieken. Over een week zul je je zeker beter voelen. De meeste virussen duren niet langer dan dat, en je zei ook dat je je al ongeveer een maand beroerd voelt.’ Zo lang duurde het al. In de week dat Simon was vertrokken, had ze zich grieperig gevoeld, en de drie weken daarna echt afschuwelijk. Ze was opgelucht door wat de dokter had gezegd, het was tenminste niet echt iets ergs. Ze moest kunnen werken en Salima was van haar afhankelijk.

‘Dank u, dokter,’ zei ze en ze klonk meer ontspannen. Ze had in spanning gezeten over de onderzoeken. Hij had in ieder geval de oorzaak gevonden waarom ze zich ziek voelde. Bloedarmoede en een virus.

‘En er is nog iets,’ ging hij door.

Haar hart sloeg een keer over. Stel nou dat er toch iets ernstigs aan de hand was en hij dat tot het laatst had bewaard? ‘Iets ernstigs?’

‘Dat hangt af van hoe je ertegenover staat. Je bent zwanger.’

Hij zei het zowaar en Blaise staarde naar de muur van haar kantoor, probeerde te bevatten wat hij had gezegd. ‘Echt waar?’ Ze kon het niet geloven.

‘Ja, je HCG-waarden zijn behoorlijk hoog, wat een goed teken is als je het wilt houden. Het is tien weken geleden dat je je laatste normale menstruatie had, zoals je me vertelde, dus acht weken vanaf de dag van de conceptie, wat begin januari moet zijn geweest. Je bent twee maanden zwanger. En als je het niet wilt, dan heb je nog een maand om er iets aan te doen.’ Hij zei het zakelijk. Blaise had het gevoel alsof alle lucht in één keer uit haar longen werd gezogen. Wat moest ze in hemelsnaam doen? ‘Je moet snel een afspraak met je gynaecoloog maken. Ze zal een vroege echo willen maken, maar er hebben zich kennelijk geen problemen bij je voorgedaan.’ En terwijl hij dat zei, drong het tot haar door dat ze in januari een menstruatie had overgeslagen, precies in de tijd dat Simon vertrok. Ze had toen gedacht dat dat kwam omdat ze overstuur was en niet at. En ze had er net weer een overgeslagen. Ze had er geen aandacht aan geschonken. ‘Als je bij haar langsgaat, zou je nu al een hartslag kunnen horen.’ O, mijn god. Ze moest bijna overgeven. Geen wonder dat haar maag zo van streek was. Ze was in paniek toen ze de dokter bedankte. Ze hing op, pakte haar jas en tas en wilde haar kantoor uit lopen, toen Mark opkeek van zijn bureau.

‘Wat zei de dokter?’ Hij had nog geen tijd gehad om het haar te vragen en keek haar bezorgd aan.

‘Ik heb bloedarmoede en heb een of ander virus opgelopen op een van mijn reizen.’ Ze ging hem echt niet vertellen dat ze twee maanden zwanger was. Ze was niet van plan nog een kind op de wereld te zetten, vooral niet nu Simon terug was bij Megan. Daar kwam niets van in. Zijn stilzwijgen bevestigde dat hij terug naar haar was gegaan en bij haar zou blijven. Ze had niet eens een kind willen hebben toen hij samen met haar was.

‘Nou ja, je weet nu tenminste wat er mis is. Je dokter heeft overigens ook een recept doorgefaxt. Dat zal ik morgen bij de apotheek afgeven en ophalen.’

‘Dank je,’ zei ze en daarna vloog ze de deur uit. Ze wilde geen mens meer zien, maar waar kon ze heen?Tot haar grote opluchting was er niemand in het appartement toen ze thuiskwam. Ze was vergeten dat Salima samen met Lucianna naar een Mozart-concert in Carnegie Hall was, en ze hadden Becky meegenomen. Salima wilde haar kennis laten maken met van alles wat er op cultureel gebied te koop was. Dat was onbekend terrein voor Becky, en ze begon het echt heel leuk te vinden in New York. En ook al was ze Simon niet, Salima mocht haar graag. Ze was een eerlijk, fatsoenlijk, aardig meisje dat bereid was om te leren en erg haar best deed. Blaise was het met haar eens.

Toen Blaise haar kamer in was gelopen, staarde ze uit het raam naar Central Park, er lag nog steeds sneeuw. Ze deed haar best niet zeven maanden vooruit te denken, wanneer het kind zou worden geboren. Het was op 1 oktober uitgerekend. Ze wilde het geen geboortedag geven. Ze wilde het helemaal niet. Ze overwoog Simon te bellen, maar dat leek totaal verkeerd. Ze wist zo goed als zeker dat hij weer samen met Megan was. Zijn zwijgzaamheid sinds zijn vertrek bevestigde dat voor haar en ze was er rotsvast van overtuigd dat ze hem los moest laten en niet op hem moest gaan zitten wachten. Zelfs al zou ze zijn kind wel houden, dan wilde ze dat niet gebruiken om hem te verleiden bij haar terug te komen. Hij moest met iemand van zijn eigen leeftijd een relatie aangaan. Maar voor haar was dit een ramp. Het laatste wat ze wilde, was op haar leeftijd in haar eentje een baby krijgen. Met Harry was het al moeilijk genoeg geweest. Hij was er nooit destijds en was een ongeïnteresseerde vader, hoewel zijn werkelijke gebrek aan interesse pas was ontstaan toen Salima ziek werd. Voor die tijd was hij lief voor haar geweest, als hij thuis was, wat niet vaak gebeurde. En Blaise was net zo vaak op reis geweest als hij, en nu ging ze zelfs nog vaker. In haar leven was geen plaats voor nog een kind. En wat zou Salima ervan vinden? En haar bazen bij de zender? Duizend-en-een dingen schoten door haar hoofd terwijl ze op haar bed ging liggen en begon te huilen. En toen zei ze tegen zichzelf dat er niets was om bang voor te zijn. Ze zou abortus laten plegen en niemand zou er ooit achter komen. Maar wat moest ze met Simon aan? Had hij niet het recht om het te weten? Haar hoofd tolde terwijl ze in tranen op haar bed lag, volkomen uitgeput en overspannen, en in slaap viel.

15

Blaise vertelde niemand wat ze had ontdekt, en was dat ook niet van plan. De enige aan wie ze het zou hebben verteld, was Simon, en dat was nu uitgesloten. Ze was ervan overtuigd dat als hij niet weer met Megan omging, of het met haar had uitgemaakt, hij haar zou hebben gebeld. Simon had gezegd dat hij van haar hield toen hij vertrok, maar nu kon alles zijn veranderd. Hij was jong en was erg in de war geweest. Maar zijn totale zwijgen de afgelopen weken bevestigde voor Blaise dat hij voorgoed uit haar leven was verdwenen. En nu moest ze in haar eentje een besluit nemen.

In eerste instantie leek het heel eenvoudig. Er was geen plaats voor een baby in haar leven. Ze had het te druk. Ze had een dochter die haar volledige aandacht en hulp opeiste als ze niet werkte. Ze was bijna voortdurend op reis. Ze had niemand bij wie ze steun kon zoeken, of die voor deze baby kon zorgen als er iets met haar gebeurde. Maar ze voelde zich vooral te oud. Maar kennelijk dacht God daar anders over omdat ze toch zwanger was geworden. Of was het gewoon een ongelukje, of het lot? Een wrede grap die het leven met haar uithaalde? Ze was zevenenveertig, zwanger en alleen. Wat moest ze in godsnaam doen? Ze wist niet eens waarom ze zichzelf die vraag bleef stellen. Ze wist wat ze zou doen. Dus waarom stel ik mezelf die vraag dan nog steeds, vroeg ze zich af. Het enige wat ze kon bedenken, was hoe verdrietig Simon zou zijn als hij wist wat ze ging doen. Ze had het gevoel alsof ze dit kind van hem afpakte. Maar hij maakte geen deel meer uit van haar leven, hij was bij Megan. Daar was ze heilig van overtuigd. Daardoor had hij zijn rechten op haar lichaam, haar leven en hun kind verspeeld. Of niet?

Blaise kwelde zichzelf nog steeds met al die vragen toen ze naar Marokko vertrok. En als ze zich niet zo moe en misselijk had gevoeld, zou het een fantastische reis zijn geweest. Koning Mohammed VI en zijn vrouw, prinses Lalla Salma, waren een alleraardigst stel. Ze behandelden haar met alle egards en deden er alles aan om haar te vermaken. De prinses was een grote fan van haar en liet Blaise heel Rabat zien. Ze hadden mooie kinderen en het paleis was ongelofelijk. Ze logeerde in het Latour Hassan Hotel en dineerde iedere avond in het paleis. En de opnames die ze in de woestijn maakten met dertig van zijn befaamde auto’s, en de koning die zo hard mogelijk reed en zelfs Blaise in een van zijn Aston Martins meenam, zouden al haar mannelijke kijkers fantastisch vinden. De rondleiding door het paleis met de koningin was spectaculair en ook sprookjesachtig. Blaise vond het een van de beste programma’s die ze sinds lange tijd had gemaakt en haar crew was het met haar eens. Het enige probleem was dat ze heel vaak misselijk was, maar met vastberadenheid en wilskracht onderdrukte ze dat. Ze was een professional en het lukte haar om alles voor elkaar te krijgen. Ze herinnerde zich nu dat ze net zo misselijk was geweest en net zo hard had gewerkt voordat Salima werd geboren. Voor Blaise kwam werk altijd op de eerste plaats en ze had deze keer nog meer redenen om zich in haar routine vast te bijten. Ze was niet van plan haar baan in gevaar te brengen.

Ze ging na afloop een paar dagen naar Marrakech om te relaxen en verbleef daarbij in het geheel gerenoveerde Hotel Mamounia. Ze maakte ook nog een tussenstop van een dag in Parijs en logeerde een nacht in het Ritz. Die paar dagen waren het eerste verzetje dat ze zich sinds tijden permitteerde. Ze slenterde over de Place Vendôme en door de Rue de la Paix, denkend aan de beslissing die ze moest nemen als ze weer thuis was. Ze bleef maar tegen zichzelf zeggen dat ze nog tijd had, maar niet veel meer. Ze wilde dat ze met Simon kon praten, maar ze wist dat dat niet goed zou zijn. Ze wist dat ze geen invloed meer op hem kon uitoefenen en dat ook niet zou moeten doen. Ze had helemaal niets meer van hem gehoord en geen contact meer met hem gehad sinds hij was vertrokken. Ze had hem aangemoedigd terug te gaan en zijn eigen leven weer op te pakken, en uit te zoeken wat zijn gevoelens voor Megan waren, en dat was precies wat hij had gedaan. Ze had het recht niet om hem nu te benaderen als hij geen verlangen had getoond om contact met haar op te nemen. Hij had recht op zijn vrijheid en ze moest dit in haar eentje afhandelen.

Blaise wist het niet, maar in de vele sms’jes die Salima en Simon dagelijks wisselden, had ze hem verteld dat haar moeder in Marokko was om de koning en de koningin te interviewen, en een paar dagen later dat ze even in Parijs was. Simon reageerde er niet op, maar Salima vond het fijn om hem af en toe wat nieuwtjes over haar moeder te vertellen. En terwijl Simon de sms’jes van Salima las, dacht hij aan het leven dat Blaise leidde. Dat was een van de grote verschillen tussen hen. Zij was een wereldberoemde, aantrekkelijke televisiester, een vrouw die enorm veel had bereikt, en hij had vergeleken met haar zo weinig gedaan. En ook al was hij tevreden met zijn leven, hij had zeker ook van het hare genoten. Hij miste het om daar deel van uit te maken en om bij haar en bij Salima te zijn. Hij vertelde Salima altijd hoe erg hij haar miste, en zij vertelde hem dat ze Becky leerde volgens de recepten te koken die hij had achtergelaten. Salima maakte grappen over haar: ‘Ik kook beter en ik ben nog blind ook.’ En hij zei tegen haar dat ze aardig voor haar moest zijn. Hij was dol op haar sms’jes en e-mails, en ze communiceerden dagelijks met elkaar, soms zelfs meerdere keren per dag. Salima had veel waardering voor zijn mening en zijn adviezen. Hij was haar held.

Maar na een maand kon ze goed met Becky opschieten. Het was alleen niet zo spannend of zo leuk met haar als met Simon, maar Becky was wel bereid om te leren.

Salima was nu iedere dag druk in de weer met Lucianna om haar auditie op het Juilliard voor te bereiden. Lucianna had haar een rondleiding op het conservatorium gegeven en Salima’s grootste wens was nu om toegelaten te worden. Haar zanglerares had ook een aanbevelingsbrief voor haar geschreven, waarvan Salima hoopte dat die wat gewicht in de schaal zou leggen. Haar auditie stond voor eind maart gepland en ze sms’te Simon dat ze daar ook over inzat. Nu hij hoorde waarmee ze bezig was, miste Simon hen nog veel meer.

Blaise schrok toen haar BlackBerry in Parijs begon te riedelen. Het was een afgeschermd nummer en ze nam op. Het was Andrew. Ze had hem al heel lang niet gesproken en wilde dat nu ook niet, maar hij had haar onverwachts te pakken gekregen en ze wilde niet onbeleefd zijn en meteen ophangen.

‘Waar zit je nu?’ vroeg hij haar, en hij stelde zich voor dat ze in New York was. Hij bevond zich in zijn kantoor en het was ochtend voor hem. Voor Blaise was het het einde van de dag. Zijn stem klonk weer net zo wellustig en sexy als altijd, waardoor ze steeds vergat haar rug recht te houden. Maar deze keer gebeurde dat niet. Het verveelde haar om naar hem te luisteren.

‘Ik loop op de Faubourg St. Honoré in Parijs, om te shoppen,’ zei ze zakelijk.

‘Wat leid je toch een glorieus leven,’ zei hij. Hij was zich ervan bewust dat ze niet enthousiast klonk om hem te horen, of zelfs geïnteresseerd was in wat hij te zeggen had.

‘Dat zal wel.’ De reis naar Marokko had haar goedgedaan. Ze voelde zich lichamelijk wat beter en het was opwindend om in Parijs te zijn, al was het maar voor een dag. Ze had net drie dagen doorgebracht met een koning en een prinses en een schitterend paleis bezocht, had een tussenstop gemaakt in Marrakech, waar ze in de zon had gelegen en de soek verkend, de overdekte markt vol schatten. Daar had ze voor Salima een massa leuke spullen gekocht, inclusief een hesje met kleine belletjes, waarvan Blaise wist dat ze dat te gek zou vinden. En nu was ze in Parijs, logeerde in het Ritz en stond op het punt om te gaan shoppen. Simon had ooit tegen haar gezegd, toen ze zo vreselijk met Susie Quentin in haar maag zat, dat ze niet moest vergeten wie ze was. En nu Susie weg was, was Blaise nog steeds zichzelf, een succesvolle, sterke vrouw met een ‘glorieus leven’, zoals Andrew het had genoemd. Het enige wat ontbrak was Simon. Maar Andrew niet meer. Ze miste hem helemaal niet.

‘Zal ik je later terugbellen?’ stelde hij voor. ‘Je lijkt het druk te hebben.’ Hij kon het drukke verkeer horen terwijl ze de straat overstak richting Hermès.

‘Ik geloof niet dat dat een goed idee is,’ zei ze, terwijl ze in de late maartse middagzon op de Faubourg St. Honoré stond.

‘Ben je daar met iemand?’ vroeg hij. Hij klonk jaloers, maar ze betwijfelde of hij dat echt was. Hij voerde gewoon een toneelstukje op, zoals altijd. Ineens klonk hij achterbaks en vals in haar oren, en geen herinnering aan hem was meer goed. Simon was tenminste integer en had oprecht van haar gehouden, ook al was hij nog jong en in de war.

‘Nee,’ zei ze in antwoord op Andrews vraag. ‘Ik ben alleen en geniet er met volle teugen van.’ Ze vroeg hem deze keer niet naar zijn vrouw. Het interesseerde haar niet. Het had haar bijna vijf jaar gekost om daar te komen, maar ze was eindelijk waar ze wilde zijn. ‘Bel me niet terug, Andrew. Ik heb niets te zeggen. En jij ook niet.’

Hij was geschokt en had even tijd nodig om antwoord te kunnen geven. ‘Wat bezielt je ineens?’

Hij klinkt gekwetst, dacht Blaise, maar ze wist dat hij dat niet was. Alleen zijn ego had een deuk opgelopen. Hij had geen hart. ‘Ik geloof dat ik eindelijk klaar met je ben. Het werd tijd.’

Hij wist niet hoe hij moest reageren, dus zei hij even niets, ervan overtuigd dat ze wel weer voor hem zou warmlopen. Ze had zoveel van hem gehouden.

Maar die tijden waren voorbij. ‘Bedankt voor je belletje,’ zei ze, ‘maar doe het nooit meer.’ En voordat hij nog iets kon zeggen, hing ze op. Ze stond voor de deur van Hermès hard in zichzelf te lachen en voelde zich fantastisch. Ze liep Hermès binnen en kocht voor zichzelf een prachtige gele tas, een Birkin, drie sjaals en een fles parfum. Nu wist ze eindelijk, zoals Simon haar had ingefluisterd, precies wie ze was.

Toen Blaise van het vliegveld in New York thuiskwam, was Salima samen met Lucianna aan het oefenen en Becky was, met een zorgelijk gezicht, in de keuken bezig een soufflé te maken. Een fractie van een seconde werd Blaise er droevig van omdat het haar aan Simon deed denken. Maar die arme Becky zag er zo niet op haar plaats uit, en zo gespannen, dat Blaise begon te lachen.

‘Voel je alsjeblieft geen klungel,’ stelde ze haar gerust. ‘Ik kan ze ook niet maken. Hoe gaat het hier allemaal?’ vroeg ze, terwijl ze haar reistas op de grond zette en haar jas uittrok. Ze voelde zich veel beter en zag er goed uit, en in het vliegtuig had ze geslapen. ‘Is alles oké met Salima?’

‘Ja, hoor,’ zei Becky terwijl ze de aardewerken schaal in de oven schoof en naar Blaise glimlachte. ‘We hebben het erg gezellig gehad terwijl u weg was. We zijn naar een musical op Broadway geweest. Ik had er nog nooit één gezien, het was geweldig.’ Ze ontdekte een hele nieuwe wereld in New York en deze keer was Salima de lerares en ze genoot er ontzettend van. Becky was maar tien jaar ouder dan zij, maar ze zagen er ongeveer even oud uit. Ze was een aardig, fris meisje van het platteland en Blaise was in de afgelopen acht weken erg gesteld op haar geraakt.

Blaise ging zich omkleden en de spullen uitpakken die ze voor Salima had gekocht. Voor Becky had ze in Parijs ook een trui gekocht, een lichtblauwe in de kleur van haar ogen. En tegen de tijd dat Salima klaar was met haar zangles, haalde Becky met een doodsbange blik de soufflé uit de oven. Ze kreunde van wanhoop. Blaise was net weer de keuken in gelopen en glimlachte. De helft van de soufflé was perfect gerezen, maar de andere helft was ingezakt, dus ging ze vooruit maar was er nog niet helemaal. Salima vertelde haar wat ze verkeerd had gedaan toen Becky haar de situatie uitlegde. Simon had Salima uiterst nauwkeurige aanwijzingen gegeven. En Blaise zei dat het niet erg was, het zou toch wel goed smaken, en dat was ook zo.

De drie vrouwen babbelden aan de keukentafel en voor het eerst in de bijna twee maanden sinds Simon was vertrokken, was de sfeer luchtig. Ze lachten alle drie en Blaise vertelde hun over haar reis en gaf hun daarna hun cadeaus. Haar huis voelde weer als een thuis, en deze keer niet vanwege Simon maar vanwege de drie vrouwen die daar zaten.

Becky vond de trui prachtig en bedankte Blaise uitgebreid. Ze had nog nooit iets uit Parijs cadeau gekregen. En Salima vond het Marokkaanse hesje met de belletjes te gek.

Het was de eerste avond dat Blaise niet vroeg naar bed ging of zich diep terneergeslagen voelde. De reis naar Marokko en Parijs had haar goedgedaan. En Mark kon het de volgende dag aan haar zien. In het nieuwsprogramma had ze een frisse en levendige uitstraling, en toen ze daarna haar kantoor binnen stapte, zei Mark tegen haar dat ze er geweldig uitzag.

‘Die vitamines hebben je echt geholpen,’ zei hij met een uitdrukking van opluchting op zijn gezicht.

‘Nee, ik denk dat Parijs dat heeft gedaan. Ik had het naar mijn zin. Ik ben helemaal in mijn eentje gaan shoppen.’ En toen giechelde ze satanisch. ‘Andrew belde ook, en toen heb ik definitief met hem gebroken.’

‘Halleluja,’ zei Mark en hij vierde daarmee deze overwinning.

Daarna ging Blaise aan het werk. Ze wilde het interview zien dat ze in Marokko had gemaakt en controleren hoe ze het hadden gemonteerd.

Blaise bracht een leuk weekend met Salima en Becky door. Ze nam hen mee uit eten en ze hadden plezier, en op rustige momenten in haar eentje worstelde ze met haar besluit. Ze wist dat ze nog tijd had, maar niet al te veel meer. Ze had al besloten tot een abortus, toch schoof ze het voor zich uit en ze had haar gynaecoloog nog niet gebeld om een datum te prikken. Ze was het wel van plan, maar zo nu en dan vroeg ze zich even af hoe het zou zijn om er een kind bij te hebben, bij haar en Salima, en of ze dat zouden aankunnen. Of zou het te veel voor haar zijn? Ze had altijd gedacht dat ze dat niet zou redden, maar sinds de geboorte van Salima was dat onderwerp nooit meer voor haar aan de orde geweest, noch had het idee haar aangetrokken. Ze stond het zichzelf nu toe, al was het maar heel even, om erover te fantaseren, maar hield er toen snel weer mee op. Ze vroeg zich af of ze sentimenteel was vanwege haar gevoelens voor Simon. Maar ze wist dat als ze dit kind zou houden, het van haar zou zijn, niet van hen. Hij was begonnen aan een leven met Megan en zou kinderen met haar krijgen.

Als ze het zou laten komen, maar dat was volgens haar zo goed als uitgesloten, was ze van plan hem daarvan in kennis te stellen als het eenmaal was geboren en een soort bezoekregeling met hem te treffen. De zwangerschap wilde ze niet met hem delen en ze had er geen enkele behoefte aan om hem ermee lastig te vallen, of het te gebruiken om een band te creëren waar hij niet op zat te wachten als hij een relatie met iemand anders had, wat inderdaad het geval was. Zijn stilzwijgen de afgelopen twee maanden had dat wel duidelijk gemaakt. Toen hij vertrok, had ze tegen hem gezegd dat hij haar niet moest bellen, in de veronderstelling dat hij voor Megan zou kiezen. Ze wilde niet die andere vrouw in zijn leven zijn, of een oudere ex-vriendin met wie hij medelijden had. Ze had hem helemaal voor zichzelf willen hebben. Maar ze besefte nu hoe jammer het was dat ze helemaal niets meer van hem hoorde.

En dus was hij nu onbedoeld een spermadonor geworden en meer niet. Haar gevoelens voor hem deden er niet toe. Ze hield nog steeds van hem, maar op een afstandelijke, welwillende manier, wetende dat hij verder met zijn leven was gegaan. De hartverscheurende pijn van de eerste paar weken nadat hij was vertrokken, was afgezwakt. Het was nu meer een chronische pijn waarmee ze wel kon leven, een leegte die ze met andere dingen moest leren opvullen. En hoe krankzinnig het ook was, ze droeg nu een kind van hem, dat hij mocht zien en met wie hij tijd mocht doorbrengen, maar ze verwachtte niet meer dat ze een relatie met hem zou hebben en hoopte daar zelfs niet meer op.

Het enige wat ze moest doen, was de beslissing nemen of ze het kind wilde houden of niet. Op maandag, een week nadat ze weer aan het werk was gegaan, belde ze haar gynaecoloog voor een afspraak. Het hele weekend had het aan haar geknaagd dat het op haar leeftijd misschien wel een wonder was en dat ze niet het recht had om dat af te wijzen. Ze wist het alleen niet zeker. En zo’n kans als deze zou ze absoluut nooit meer krijgen.

‘Wat ga je doen, Blaise?’ vroeg haar gynaecoloog toen Blaise op dinsdagmiddag meteen uit haar werk bij haar langskwam. Ze had de nacht daarvoor wakker gelegen tot de zon opkwam, zich afvragend wat ze moest doen.

‘Ik weet het niet. Ik voel me een beetje gek en in tweestrijd. Ik heb nooit een tweede kind willen hebben.’ Ze vertelde haar niet dat ze het eerste ook niet had willen hebben. Beide zwangerschappen waren ongelukjes en ze had het gevoel dat ze op haar leeftijd beter had moeten weten, maar ze waren ook maar één keer onvoorzichtig geweest. ‘Mijn dochter heeft diabetes type 1 en alle erfelijkheidsadviseurs die we hebben gesproken, vertelden ons dat bij een volgend kind de kans daarop nihil was. Maar ik wil dit echt niet nog een keer meemaken. Ze woont nu thuis en is blind. Ik heb dus al genoeg op mijn bordje, plus een zware baan. En ik heb geen relatie met de vader. We zijn twee maanden geleden uit elkaar gegaan.’ De gynaecoloog schonk haar een blik vol medeleven.

‘Is het een aardige man?’

‘Heel aardig. Hij wilde een kind, en ik heb hem verteld dat ik op mijn leeftijd niet meer zwanger zou kunnen worden. Ik dacht dat dat echt zo was,’ zei ze quasizielig. ‘Hij heeft nu een relatie met iemand anders, dus als ik dit doorzet, zal ik er alleen voor staan.’

‘Vorige week kwam er een vrouw van eenenvijftig bij me die ook dacht dat ze niet meer zwanger kon raken. De natuur laat ons af en toe versteld staan. Je moet doen wat het beste voor je is. Vooral als je het alleen moet doen.’

‘Wat doet zij?’ vroeg Blaise over de vrouw van eenenvijftig.

‘Ze laat het kind komen. Maar zij is getrouwd en haar man is er ontzettend blij mee. Ze hebben zelfs adoptie overwogen, dus voor hen is het geen probleem. En jij? Heb je het de vader verteld?’

‘Nee, en dat ben ik ook niet van plan. We hebben geen contact met elkaar. Ik denk dat het zo beter is. Als ik het hou, zal ik het hem vertellen. Maar ik wil zelf de beslissing nemen, want als ik het laat komen, zal hij er niet zijn om mij te helpen. Ik weet niet waarom ik het zelfs overweeg. Ik wist zeker dat ik abortus zou laten plegen, en misschien is dat nog wel zo. Maar ik blijf me afvragen of het een soort geschenk uit de hemel is. Op mijn leeftijd is dat misschien zo.’ De dokter glimlachte, maar verder viel er niets van haar gezicht af te lezen. Ze wilde zich er niet in mengen.

‘Als je een abortus wilt, heb je nog twee weken,’ zei ze eenvoudigweg, alleen om Blaise te laten weten hoe het tijdsschema eruitzag. ‘En als je besluit om de zwangerschap niet af te breken, zou je volgende week een vlokkentest moeten laten doen, om te kijken of er genetische afwijkingen zijn. Daarna is dat niet aan te raden, en in dat geval zou ik je ook een vruchtwaterpunctie aanraden. Maar een vlokkentest is in ieder geval een goed idee. Dus je zult moeten proberen om deze week een beslissing te nemen.’ Ze was tweeënhalve maand zwanger. En de echo die de dokter daarna maakte, toonde een stevige hartslag aan. Blaise kon de baby op het scherm zien. Nadat ze de spreekkamer had verlaten, probeerde ze er niet meer aan te denken. Dit ging niet om de baby en waar die uit was voortgekomen, uit haar liefde voor Simon. Dit ging om haar leven en wat ze dacht dat ze aankon of niet. De zorg voor Salima was een enorme verantwoordelijkheid voor haar en aan Harry had ze daarbij niets. Ze deed het helemaal alleen. En dat zou nu ook het geval zijn. Ze werd weer verdrietig omdat Simon terug naar Megan was gegaan, maar dat was nu eenmaal zo. Ze moest nu uitzoeken wat ze zou doen: het kind laten aborteren of er in haar eentje voor zorgen. Toen ze thuiskwam, ging ze op bed liggen, en het enige waaraan ze kon denken, was aan een baby die in haar armen lag. Simons baby. Ook al bleef ze zichzelf vertellen dat hij nooit meer deel van haar leven zou uitmaken en aan iemand anders toebehoorde, ze wist dat de baby van hem was en was voortgekomen uit hun liefde. En ook al hadden ze maar een kortstondige relatie gehad en waren ze niet voorbestemd om eeuwig bij elkaar te blijven, ze hadden intens veel van elkaar gehouden. En de baby die daar per ongeluk uit was ontstaan, was ontegenzeggelijk een geschenk.

‘Je bent zo stil, mam,’ zei Salima op zondagochtend toen ze de keuken in liep en Blaise daar voor zich uit zat te staren.

‘Ik zat een beetje na te denken.’

‘Waarover?’ Voor Salima klonk haar moeder de laatste tijd alsof ze in een veel betere stemming was dan toen Simon net weg was. Daar had ze het in het begin heel moeilijk mee gehad, maar sinds kort leek ze weer meer zichzelf.

‘Ik weet het niet... Ik dacht na over mijn werk... De uitzending die ik in Marokko heb gemaakt, niets bijzonders,’ loog ze. Ze moest de beslissing uiterlijk morgen nemen. Salima was ervan overtuigd dat ze aan Simon dacht, maar ze wilde het niet vragen. Ze had die ochtend al twee sms’jes van hem gehad.

Hij was haar de afgelopen twee maanden trouw blijven sms’en en mailen, maar hij begon nooit over Blaise. Hij wilde zijn contact met Salima zuiver houden en niet bederven. Hij vroeg zich wel af hoe het met Blaise ging en hij miste haar, maar hij wilde Salima niet gebruiken om informatie te krijgen of berichten aan Blaise door te geven. Als hij iets tegen haar te zeggen had, zou hij dat zelf moeten doen.

Blaise ging na het ontbijt terug naar haar suite en werkte de hele dag thuis in haar werkkamer, terwijl Salima en Becky op stap gingen. En tegen het einde van de dag, toen ze weer bij elkaar kwamen voor het avondeten, zag Blaise er doodmoe uit. De beslissing bezorgde haar hoofdbrekens en ze had de knoop nog niet doorgehakt. En toen ze die avond in bed lag en naar de maan keek, wist ze het nog steeds niet en werd door de tweestrijd in zichzelf verscheurd. Ze lag te denken aan toen Simon daar samen met haar in bed lag en de schitterende tijd die ze hadden beleefd.

Ze voelde zich rustig toen ze die avond in slaap viel en hoopte dat ze de volgende ochtend zou weten wat ze moest doen.

Maar toen werd ze zonder enige aanleiding midden in de nacht wakker. De maan stond nog steeds stralend aan de hemel en ze had nog maar twee uur om te slapen tot de wekker afging. En alsof iemand de woorden duidelijk uitsprak, hoorde ze een stem in haar hoofd zeggen: ‘Het is een geschenk.’ Het klonk zelfs zo luid en duidelijk dat het leek alsof er iemand anders in de kamer was die het zei. Het is een geschenk, zei ze in zichzelf toen ze weer ging slapen en de herinnering aan Simon in haar bed weer bovenkwam. Het besluit was genomen.

16

Blaise liet de week daarop de vlokkentest afnemen die de gynaecoloog haar had aanbevolen, en deed dat in haar eentje. Er werd een naald in de buikwand ingebracht en wat weefsel opgezogen, en er was een klein risico op een miskraam. Maar het zou hun uitsluitsel geven of genetisch alles in orde was met de baby. En als ze het geslacht van de baby wilde weten, konden ze haar dat ook vertellen. Ze zei tegen hen dat ze dat ook wilde weten. Het bleek dat ze drie tot vier weken op de uitslag moest wachten en daar werd ze heel nerveus van. Nu ze had besloten om ermee door te gaan, hoopte ze dat er niets mis was. De baby was op 1 oktober uitgerekend en ze had besloten het aan Salima te vertellen als het zichtbaar werd, wat nu nog niet het geval was. Ze was heel slank en in goede conditie en ze was nog maar drie maanden zwanger. En ze wilde het op haar werk zo lang mogelijk geheimhouden. Ze verwachtte dat ze er niet bepaald blij mee zouden zijn, maar ze zou zo kort mogelijk zwangerschapsverlof nemen, net als bij Salima. Ze wilde er niet veel tijd voor uittrekken. Er lagen nog te veel projecten die moesten worden afgerond, en als ze lang wegbleef, zou iemand anders in de tussentijd haar plaats innemen.

Ze moest nog wennen aan het idee dat ze een kind kreeg. Ze was nog steeds een beetje in shock. Na de week waarin ze de vlokkentest had ondergaan, maakte ze opnames in Zuid-Afrika en van daaruit ging ze naar Londen om als gast een koninklijk huwelijk bij te wonen. Tien dagen nadat ze was vertrokken, was ze weer terug in New York, met heel veel verhalen om aan Becky en Salima te vertellen. Ze ging gewoon door met haar drukke leven, niet gehinderd door haar zwangerschap.

‘U leidt toch zo’n opwindend leven met al die glitter en glamour,’ zei Becky, die nog steeds onder de indruk van haar was.

‘Nee, niet waar,’ kwam Salima tussenbeide. ‘Ze gaat ook nog steeds gewoon samen met ons op stap.’ En om dat te bewijzen, gingen ze die avond bowlen en alle drie genoten ze ervan. Salima zei dat ze eigenlijk een puntenvoorsprong verdiende, maar Blaise zei dat ze waarschijnlijk net zo slecht zou spelen als ze niet blind was.

‘Ja, net zoals jij niet kunt koken,’ plaagde ze haar moeder. ‘En Becky ook niet!’

‘Wel waar. Vorige week is mijn soufflé eindelijk helemaal gelukt.’ Het was een obsessie voor Becky geworden. Haar vuurproef, een initiatierite die ze nu had doorstaan.

‘Ja, met Simon die ons er stap voor stap doorheen heeft geloodst. Dat is net zoiets als schilderen aan de hand van nummertjes,’ zei Salima. Ze plaagde haar nu, maar ze was ervan onder de indruk geweest. De soufflé was heel goed gelukt.

‘Nou ja, dat hielp wel, maar ik heb hem helemaal zelf gemaakt,’ zei Becky triomfantelijk. Blaise begon haar steeds meer te mogen en Salima ook. En Blaise probeerde het feit te negeren dat haar hart even sneller begon te kloppen toen Salima Simons naam noemde. Ze wist dat hij nog heel veel contact met Salima had, hoewel hij uit haar leven totaal was verdwenen, op de baby in haar buik na. Ze zou aan Salima vertellen dat Simon de vader was, maar aan niemand anders. En aan Simon natuurlijk wanneer het kind eenmaal was geboren. Maar belangstelling van de pers wilde ze zo veel mogelijk vermijden. En ze hoopte het tot mei of juni voor de televisiezender stil te kunnen houden. Haar dokter had gezegd dat ze tot augustus verre reizen kon maken. En bij haar ochtenduitzending kon ze achter een desk zitten, omdat de kijkers het niet hoefden te weten tot ze zou zijn bevallen.

Er waren in die tijd meer dan genoeg afleidingen voor Blaise die om haar aandacht vroegen. Nu de auditie voor Juilliard achter de rug was, bereidde Salima zich ijverig voor op haar recital in mei. Lucianna had haar naar de auditie begeleid toen Blaise in Londen verbleef. Salima hoopte op een reactie in mei of juni. Ze wilde wanhopig graag naar het conservatorium, dat in Lincoln Center lag, en waar iedere docent drie leerlingen had, kleine klassen dus met fantastische leermeesters en met speciale aandacht voor gehandicapte studenten.

En Blaise moest in mei rekening houden met de week waarin de reclametarieven aan de kijkcijfers werden aangepast, wat iedereen bij de zender twee keer per jaar in rep en roer bracht. Ze waren van plan om in die tijd haar interview met de koning van Marokko uit te zenden, omdat de producenten van haar programmaonderdeel het zo goed vonden.

Ze was tegen eind april stapels informatie voor haar nieuwe projecten aan het doornemen, toen haar dokter opbelde en Mark het telefoontje naar Blaise doorschakelde.

‘Blaise McCarthy,’ zei ze op een staccato toon. Ze klonk afwezig.

‘Hallo, Blaise.’ Bij het horen van de dokter landde Blaise weer snel op aarde. ‘Ik heb de uitslag van de vlokkentest. Alles is perfect.’ Ze zei het snel, om alle zorgen weg te nemen.

Blaise slaakte een zucht van verlichting. Het was niet tot haar doorgedrongen hoe ongerust ze zich erover had gemaakt. ‘Dat is geweldig. Dank u.’

‘Wil je het geslacht van de baby nog weten?’ Ze vroeg dat eerst even voor de zekerheid.

‘Ja, heel graag,’ zei Blaise met tranen in haar ogen. Het was een belangrijk moment. Haar baby was gezond. De rest was de kers op de taart.

‘Het is een jongetje,’ zei de dokter vrolijk. Ze vond het heerlijk om dat soort nieuws te brengen. Een gezonde baby en een gelukkige moeder. Het maakte Blaise niet uit of het een jongetje of een meisje was, ze vond het alleen fijn om te weten. Maar toen ze hoorde dat het een jongetje was, maakte dat het allemaal ineens des te reëler. Ze zou een zoon krijgen. Ze hoopte dat hij op Simon zou lijken, en bij die gedachte rolden de tranen over haar wangen. Ze had Mark niet binnen zien komen, maar toen ze ophing, bleek hij in haar kantoor te staan, en hij leek te schrikken omdat ze huilde.

‘Is alles oké? Is er iets mis?’ Hij wist dat de dokter had gebeld en hoopte dat er niets ernstigs aan de hand was.

‘Nee, hoor, alles is in orde.’ Hij gaf haar wat gegevens over een Britse politicus die betrokken was bij een internationaal witwasschandaal, en ze gaf hem wat papieren met haar aantekeningen.

Hij draaide zich om en wilde weglopen, maar bleef toen ineens staan. ‘O, ja, dat vergat ik je bijna te vertellen. Jij krijgt hier toch maar mooi alle fantastische klussen. Ze willen je naar het filmfestival in Cannes sturen om een special te maken. In de derde week van mei, gevolgd door de Grand Prix in Monaco de week daarna. Je kunt na afloop daar blijven voor het weekend van Memorial Day als je dat wilt. Ik zal voor je reserveren in Hotel du Cap.’ Ze reageerde niet blij maar ontsteld en begon bijna weer te huilen.

‘O, mijn god... Ik kan daar niet blijven... Salima’s recital is op vrijdagavond, op de laatste dag van de Grand Prix. Ze bereidt zich er al zes maanden op voor. Daar moet ik bij zijn, wat er ook gebeurt. Ik heb haar al zo vaak laten zitten.’ Ze was zelfs niet bij haar diploma-uitreiking op de middelbare school geweest omdat ze de president van Zuid-Korea moest interviewen. Ze kon haar dat echt niet nog een keer aandoen. ‘Mark, ik moet vrijdagmiddag al terug zijn in New York.’

‘Ik zal voor je reserveren, maar je zult er zelf een oplossing voor moeten vinden. Je zou op de ochtend van de laatste wedstrijddag kunnen vertrekken of het de dag daarvoor al afronden.’ Hij wilde graag met haar meedenken. Hij wist hoeveel het recital voor Salima betekende. Blaise had het er al maanden met hem over.

‘Ik moet wel. Salima zou het me nooit vergeven, en ik wil haar niet teleurstellen.’ Ze ging het onmiddellijk regelen en stuurde Charlie een e-mail om hem te laten weten dat ze de Grand Prix voortijdig zou moeten verlaten. Wat ze ook deed, en hoe belangrijk zij het ook vonden, deze keer kon ze Salima niet in de steek laten.

Toen Blaise eenmaal wist dat de baby een jongetje was en dat hij gezond was, merkte ze dat ze steeds vaker aan Simon dacht. Ze twijfelde of het verkeerd was geweest dat ze het geslacht had willen weten. Ze bleef zich nu afvragen of hij op Simon zou lijken, en wat Simon zou zeggen als ze het hem vertelde. Ze was nog steeds niet van plan om het hem tijdens de zwangerschap te vertellen. Ze wilde zich niet aan hem opdringen. En ze was nog maar vier maanden zwanger. Er was nog een lange weg te gaan, maar hij leek voortdurend in haar gedachten.

Toen in mei de kijkcijfers bekend werden, waren die van Blaise hoger dan ooit. Zack kwam naar beneden naar haar kantoor om haar persoonlijk te feliciteren. En van Charlie kreeg ze een fles champagne, die ze die avond mee naar huis nam. Daar opende ze hem en schonk ook voor Becky en Salima een glas in. Ze brachten een toost op haar uit en ze proostten met elkaar, maar Blaise klonk met een glas waarin maar een heel klein slokje zat. Op de een of andere manier had Salima dat in de gaten en vroeg haar moeder waarom ze zo weinig dronk. Blaise was keer op keer verbaasd over wat Salima allemaal opmerkte. Haar gehoor was zo scherp dat ze wist dat het glas niet vol was.

‘Iemand hier moet nuchter blijven.’ Blaise lachte en veranderde van gespreksonderwerp. Maar ze was ook heel blij met haar kijkcijfers. Het nam wat van de druk weg die op haar schouders lag, voorlopig althans.

Twee weken later vertrok ze om verslag te doen van het filmfestival in Cannes en daarna van de Grand Prix in Monaco. Ze logeerde tijdens het filmfestival in Hotel du Cap Eden-Roc en verhuisde daarna voor de Grand Prix naar het Hermitage in Monte Carlo. Beide hotels waren voortreffelijk. Er was geen luxehotel ter wereld waar Blaise niet had gelogeerd, geen chic resort of vakantieoord waar ze niet had verbleven als ze een interview moest afnemen of een special maken. En in beide hotels verbleven heel wat beroemde mensen. Ze genoot van het filmfestival en de autoraces in de straten van Monaco waren altijd opwindend. Ze werd uitgenodigd voor feesten op jachten en in legendarische villa’s, en eentje in het paleis waar ze door de prins en prinses werd ontvangen. En bij die gelegenheid in het bijzonder moest ze toegeven dat haar leven inderdaad zo vol glitter en glamour was als mensen zeiden. Ze was voortdurend omringd door filmsterren en mensen van koninklijken bloede. Ze belde Salima elke dag en vertelde haar erover. Salima bereidde zich ijverig voor op haar recital en hamerde er weer bij Blaise op dat ze daarbij aanwezig moest zijn.

‘Ik vlieg die ochtend terug,’ stelde Blaise haar nogmaals gerust. ‘Ik neem de vroege vlucht en rekening houdend met het tijdsverschil ben ik tegen twaalf uur ’s middags terug in New York. Ik heb meer dan genoeg tijd om naar het recital te gaan. Ik kan je zelfs nog helpen met aankleden.’ Ze hadden een lange witte zijden jurk uitgezocht die Salima prachtig stond en die al een maand in haar kast hing. En het programma van haar optreden had Salima met hulp van Lucianna samengesteld. Ze hadden alle stukken uitgezocht waarbij haar stem het beste tot zijn recht zou komen. Salima had Simon een sms gestuurd waarin ze schreef dat ze dolgraag wilde dat hij er ook bij was. Helaas werden in dat weekend op Caldwell de diploma’s uitgereikt en daar moest hij bij zijn. Maar hij kon ook niet naar het recital komen vanwege haar moeder. Na vier maanden stilte tussen hen vond hij het moeilijk om haar weer te ontmoeten. Hij dacht regelmatig aan Blaise en als hij naar haar vroeg, zei Salima dat het goed ging met haar moeder, en hij hoopte dat dat waar was.

Blaise belde Salima dus elke dag vanuit Zuid-Frankrijk en deed verslag van de sterren die ze had gezien en de evenementen die ze had bijgewoond, maar tegen het einde van de reis had Salima alleen nog maar aandacht voor het recital. Tegen de tijd dat Blaise op het punt stond om naar huis te komen, was Salima in paniek over haar optreden.

‘Rustig nou maar. Het komt allemaal goed,’ zei haar moeder tegen haar.

‘Nee, nietwaar, ik breng er niets van terecht. En waag het niet je vliegtuig te missen. Dat doe je toch niet, mam? Ze houden je daar toch niet langer vast of sturen je niet nog ergens anders heen?’ Dat was eerder zo vaak gebeurd dat Salima bang was dat ze deze keer niet op tijd terug zou zijn, en Blaise was er ook doodsbang voor. Ze was er zo zenuwachtig over dat ze twee uur eerder dan nodig was opstond om op tijd op het vliegveld te zijn. Haar crew bleef achter in het Hermitage in Monte Carlo en zou later die dag terug naar huis vliegen. Vanwege Salima nam ze een eerdere vlucht, dat had ze haar bazen al laten weten.

Blaise had nog tijd genoeg toen ze uit het hotel vertrok, en een limousine reed haar naar het vliegveld van Nice. Ze zou een rechtstreekse vlucht van Nice naar New York nemen die twee keer per dag door Air France werd uitgevoerd. Toen ze op het vliegveld was aangekomen, gaf ze haar ticket en paspoort bij de eersteklasbalie aan een medewerker van Air France. Ze wist dat alles oké was en ze was een halfuur te vroeg, wat ongebruikelijk voor haar was. Tot dat moment waren haar plannen verlopen met de precisie van een Zwitsers uurwerk.

‘Het spijt me,’ zei de man achter de balie terwijl hij haar spijtig aankeek. ‘Uw vlucht is gecanceld. Er was een technisch probleem waardoor het vliegtuig niet uit New York kon vertrekken.’

‘O, nee!’ zei Blaise vertwijfeld. ‘Dat kan niet. Ik moet naar New York.’ Dit kon gewoon niet waar zijn. Ze moest er iets aan doen.

‘Ik begrijp het,’ zei de baliemedewerker vriendelijk. ‘Over drie uur hebben we hier een ander vliegtuig. Uw vlucht naar New York vertrekt om twaalf uur.’ Blaise rekende snel uit wat dat betekende. Rekening houdend met het tijdsverschil, de formaliteiten bij de douane en het vertrek vanaf het vliegveld, zou ze om twee uur, en op zijn laatst om drie uur thuis zijn. Het was later dan ze Salima had beloofd, maar het recital zou pas om zeven uur beginnen, dus hoefde Salima niet voor zes uur van huis te gaan. Tully zou hen brengen. En om drie uur zou er een kapster komen om Salima’s haar te doen.

‘Oké, dan red ik het wel,’ zei Blaise, die vastbesloten was zich er niet over op te winden. Inclusief vertraging zou ze er toch voor Salima kunnen zijn. Het was heel aardig van Charlie dat ze de laatste dag van de autorace niet aanwezig hoefde te zijn. Haar crew bracht er verslag over uit. Blaise was de hele week overal bij geweest en ze had tegen Charlie gezegd dat ze genoeg filmmateriaal had en dat ze meer kregen dan ze nodig hadden. Ze ging naar de eersteklaslounge om op de vlucht te wachten die om twaalf uur zou vertrekken.

Om elf uur liep ze naar de desk in de lounge om zich ervan te vergewissen dat alles volgens plan verliep.

De baliemedewerkster keek op haar computer en toen weer met een geruststellende glimlach naar Blaise. ‘Alles in orde.’

‘Hoe laat kunnen we aan boord?’ Het enige wat Blaise wilde, was in dat vliegtuig zitten. Ze had Salima niet ge-sms’t over de vertraging. Ze wilde haar niet ongerust maken, en ze zou nu ook nog ruim op tijd thuis zijn, of net genoeg tijd hebben om Salima voor te bereiden en aan te kleden.

‘Tien voor twaalf,’ zei de baliemedewerkster van Air France, nog steeds glimlachend. Maar de verblindende stewardessenglimlach begon er onecht uit te zien.

‘Dat is wel laat. Het vliegtuig zou om twaalf uur vertrekken. Als je om tien voor twaalf pas begint om driehonderd passagiers in te laten stappen, vertrekken we een uur te laat.’

‘We halen het in de lucht altijd weer in,’ zei de vrouw.

Dat was het soort antwoord dat naïeve passagiers moest sussen door hen ervan te overtuigen dat ze op tijd waren terwijl dat niet zo was. Blaise wist wel beter. Ze reisde te veel om de smoesjes niet te kennen die werden gebruikt om passagiers aan het lijntje te houden. Blaise wilde op dat moment niet worden voorgelogen. ‘Is het vliegtuig er al?’ vroeg Blaise. Ze klonk kortaangebonden en de vrouw in het uniform van Air France ging onmiddellijk in de verdediging. Passagiers zoals Blaise die feitelijke informatie eisten, waren lastig om mee om te gaan.

‘Natuurlijk,’ zei ze met een hautaine blik in haar ogen.

Maar om kwart over twaalf waren ze nog niet opgeroepen om aan boord te gaan en Blaise begon nu echt in paniek te raken.

‘Luister, ik moet zo snel mogelijk in New York zijn. Ik heb het gevoel dat het vliegtuig hier nog helemaal niet is. Ik kan hier niet zomaar mijn tijd verdoen. Als ik naar Parijs vlieg, op welk vliegtuig kan ik dan overstappen om in New York te komen?’ Het zou nog meer vertraging opleveren, dat wist ze, maar misschien minder dan een vlucht vanuit Nice die pas over een paar uur zou vertrekken. En ze geloofde geen woord meer van wat de vrouw zei. Haar ervaringen in het verleden hadden dat vaak genoeg bewezen en deze keer was het heel belangrijk voor haar. Ze zou nog liever de president van de Verenigde Staten laten wachten dan nu te laat te komen voor Salima’s recital of, nog erger, het volledig mis te lopen. Ze rilde bij de gedachte.

De baliemedewerkster keek weer op haar computer. Ze zei dat ze een vlucht kon regelen die over tien minuten naar Parijs zou vertrekken en waarvan de deuren nog niet dicht waren, maar ze zei dat de bagage van Blaise op de rechtstreekse vlucht zat en dat ze Blaise niet op de vlucht naar Parijs kon zetten voordat haar bagage uit het vliegtuig was gehaald waarvoor ze al was ingecheckt.

‘Dus ik kan niet met die vlucht naar Parijs mee. Oké, haal mijn bagage nu terug. Wat kunt u dan wel voor me regelen nadat u dat hebt gedaan?’

‘Ik heb over een uur een vlucht naar Parijs.’

‘Perfect.’ Ze herinnerde zichzelf eraan om door te blijven ademhalen en haar zelfbeheersing niet te verliezen.

‘Maar die zit vol op één tweedeklasstoel achterin na. Wilt u die?’ vroeg ze met een gemeen lachje, blij dat ze Blaise kon straffen voor de problemen die ze veroorzaakte.

‘Die neem ik,’ zei Blaise zonder enige aarzeling. De vrouw typte woest iets in op de computer. Maar toen schudde ze haar hoofd terwijl Blaise de bijna overweldigende drang om haar te wurgen probeerde te onderdrukken.

‘Sorry. Er zat een foutje in de computer. Er zit een kind op die plek. De vlucht is helemaal volgeboekt.’

‘Hoe laat kunt u mij in Parijs krijgen en vandaar naar New York?’

‘We hebben er wel een om drie uur,’ zei ze gemaakt vriendelijk. ‘Die heeft een aansluiting met die van tien over halfzes van ons naar Kennedy-airport.’

‘Hoe laat landt die?’ vroeg Blaise met op elkaar geklemde tanden.

‘Om vijf voor acht plaatselijke tijd.’

Acht uur. Blaise maakte weer snel een rekensommetje. Als ze om acht uur landde, was ze om negen uur met bagage door de douane, en om tien uur in de stad, en zou ze het recital helemaal mislopen. ‘Daar heb ik niks aan,’ zei Blaise met een diepe zucht van ergernis. ‘Naar welke andere stad kunt u me vervoeren? Londen, Zürich, Frankfurt. Maakt niet uit. Ik moet tegen zes uur in New York in de stad zijn, wat betekent dat ik uiterlijk om vier uur daar moet landen.’ Tegen die tijd was het één uur ’s middags in Nice en van die rechtstreekse vlucht kwam niets terecht. Ze gingen niet eens aan boord. ‘Ik moet nog steeds mijn bagage terug hebben.’

‘Er is hier vandaag een staking van de bagageafhandelaars, van een deel van hen. Een op de drie is niet naar zijn werk gekomen.’ Welkom in Frankrijk.

‘Geweldig.’ Ze stond op het punt om iemand te vermoorden en had haar bagage met liefde in Frankrijk achtergelaten als ze maar in New York kon komen, met of zonder. Het kon haar niet schelen. Maar vanwege veiligheidsmaatregelen kon zelfs dat niet.

Op dat moment werd er aangekondigd dat haar oorspronkelijke vlucht van negen uur om drie uur ’s middags vanuit Nice zou vertrekken en dat ze om tien over twee aan boord konden. Blaise maakte weer snel een rekensommetje. De vlucht zou om vijf uur ’s middags plaatselijke tijd in New York aankomen. Om zeven uur kon ze in de stad zijn. Maar ze kon Salima niet helpen bij de voorbereidingen en haar niet naar het concert brengen. Ze zou haar daar moeten ontmoeten en het zou krap worden. Als er nog meer vertragingen zouden optreden, zou ze helemaal de pineut zijn en ondanks alle goede bedoelingen het recital missen waar Salima zich maanden op had voorbereid.

‘Het lijkt alsof die van drie uur vanuit Nice de beste keuze voor me is,’ zei Blaise tegen de baliemedewerkster.

‘Dat dacht ik al de hele tijd, madame,’ zei ze met getuite lippen.

‘Nee, dat dacht u toen het om twaalf uur zou vertrekken, en daarvoor om negen uur. Dat is geen van beide gebeurd. En als dat verdomde vliegtuig nu niet vanuit Parijs hier is en we niet om tien over twee aan boord kunnen gaan, dan krijg ik hier ter plekke een aanval van hysterie en berg u dan maar,’ zei Blaise, die nu bijna op het punt stond echt haar beheersing te verliezen. ‘Ik móét vanavond in New York zijn!’

‘Ik begrijp dat u dat wilt, madame. Probeert u alstublieft nog even geduld te hebben.’

‘Luister,’ zei Blaise, die nu bereid was om zonder enige wroeging te liegen als ze daarmee indruk kon maken. ‘Mijn naam is Blaise McCarthy, ik ben journaliste bij de televisie en ik heb voor vanavond een afspraak in New York met de president van de Verenigde Staten, om hem te interviewen. En u moet ervoor zorgen dat dat doorgaat.’ Blaise was bereid om alles te doen om maar op een vliegtuig naar New York te komen. Zelfs liegen. Ze kon Salima niet nog eens teleurstellen.

‘Goed, dan zullen we u als eerste aan boord laten gaan,’ zei ze alsof passagiers die eerder aan boord gingen sneller zouden vertrekken dan de rest. Het maakte niets uit, wist Blaise, behalve dan dat je eerder een glas champagne kreeg. En ze kon nu toch al niet drinken, hoewel dat misschien wel zou hebben geholpen. Ze had in jaren niet meer zo’n frustrerende dag meegemaakt. Het enige wat nu voor haar telde was Salima en aanwezig zijn bij het recital. Ze zou het dubbele hebben betaald voor haar vliegtuigstoel als ze hadden kunnen garanderen dat ze daar op tijd zou zijn.

‘Moet ik uw bagage nog laten terughalen, miss McCarthy?’ zei ze met een nepglimlach.

‘Natuurlijk niet. We zijn het er net over eens geworden dat ik met die vlucht naar New York ga. Waarom zou u mijn bagage dan terughalen, vooral ook omdat u dat eerder niet hebt gedaan toen ik dat wel wilde en u zei dat er een staking was.’

‘Dat is waar.’

‘Mooi zo. Laat mijn bagage waar die is.’ In haar tas zaten de controlestrookjes voor haar afgegeven bagage. Ze sms’te Salima dat haar vlucht was vertraagd, maar dat ze het wel zou halen. Ze kon haar niet thuis afhalen, maar zou haar in de concertzaal zien. Ze zou daar hoe dan ook zijn. Het was op dat moment vijf uur ’s morgens in New York en ze wist zo goed als zeker dat Salima nog sliep. Maar binnen een paar seconden sms’te ze terug.

‘Alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeblieft, kom hierheen. Ik heb je nodig.’ De woorden doorboorden haar ziel en ze begon zich misselijk van ellende te voelen. Het was een ochtend vol spanningen geweest en ze was doodsbang dat er nog meer vertragingen zouden volgen.

‘Ik beloof je dat ik er zal zijn,’ sms’te ze terug, en Salima antwoordde met ‘Oké’. Blaise hoopte dat ze het waar kon maken.

Daarna wachtte Blaise zenuwachtig tot de vlucht naar New York werd aangekondigd. Om kwart over twee mochten ze aan boord, weer vijf minuten te laat. Blaise liep op de gate af, nu al doodmoe, stapte in het vliegtuig en ging op haar plaats zitten. Maar ze sloeg tijdschriften, kranten, pyjama’s, toiletartikelen, sinaasappelsap en champagne af. Het leek wel of ze in de soek was met al die spullen die ze aanboden. Ze nam wel een fles water aan, liet zich achterover in haar stoel zakken en bad dat de deuren snel zouden dichtgaan. Ze sms’te Salima dat ze in het vliegtuig zat en moest toen haar telefoon uitzetten voordat ze een reactie had gekregen. En om kwart over drie reden ze langzaam weg bij de slurf. Op dat moment had ze in New York moeten landen. Dan was er geen vuiltje aan de lucht geweest. Nu was het maar afwachten.

Eindelijk stegen ze op en zetten koers naar New York. Blaise zat zenuwachtig in haar stoel en keek de eerste paar uur voortdurend op haar horloge, maar gaf het toen op. Ze kon nu niets meer doen. Ze zou eenmaal geland op JFK zo veel mogelijk tijd moeten inhalen. En voordat ze een dutje in de comfortabele stoel deed, zei ze tegen de purser dat hij ervoor moest zorgen dat ze op het vliegveld een vipbehandeling kreeg, zodat ze snel door de aankomsthal en de douane kon komen. Ze vertelde hem ook het verhaal over het interview met de president. Ze wist niet of hij haar geloofde, maar hij zei dat hij zijn uiterste best zou doen. En daarna keek ze een tijdje naar een film en viel in slaap. Ze werd pas weer wakker toen de maaltijd werd geserveerd, waarvan ze nauwelijks iets at. En daarna vroegen drie verschillende stewardessen haar om een handtekening. Ze had er eigenlijk geen zin in, maar deed het toch maar. De rest van de vlucht was ze gespannen en keek om het halfuur naar het schermpje met de verwachte aankomsttijd.

‘Ik dacht dat jullie onderweg tijd inhaalden,’ zei ze met een bezorgde blik in haar ogen.

‘Ja, maar we hebben vandaag met veel tegenwind te kampen.’ Blaise had het gevoel dat ze te kampen had met heel Air France, tegenwinden en het gehele universum. Tot nu toe was het een nachtmerrie geweest vol tegenstrijdigheden, vertragingen en leugens, die tegenwoordig bij alle luchtvaartmaatschappijen overal ter wereld bij de prijs waren inbegrepen. Het was niet uniek voor Air France.

Ze ging weer slapen onder de deken en voelde de lichte bolling van haar buik. Over een paar dagen zou ze vijf maanden zwanger zijn en ze droeg wijde blouses en topjes die de geringe uitstulping verhulden. Het viel nu niet op tenzij je heel erg goed keek, maar binnenkort zou dat wel zo zijn. Toen ze zwanger was van Salima, had ze het kunnen verbergen tot ze zes maanden heen was, maar daarna was er geen ontkomen meer aan geweest. Ze was toen een jonge televisiester die net naam had gemaakt en mensen hadden het schattig gevonden, zelfs haar producers. Ze was toen zevenentwintig. Ze wist niet hoe schattig iedereen het zou vinden nu ze zevenenveertig was en ongetrouwd. Ze vermoedde dat Zack er niet bepaald blij mee zou zijn, vooral niet als het problemen voor de zender zou opleveren. Blaise was van plan om te zorgen dat dat niet zou gebeuren, maar ze maakte zich wel ongerust. Zack zou haar het leven weer zuur kunnen maken en op zoek kunnen gaan naar een andere Susie Quentin. Of nog erger, naar een andere Blaise McCarthy. Maar ze kon er verder niets aan doen: ze zou een paar weken zwangerschapsverlof moeten nemen. Ze streek haar blouse glad over haar buik, liggend in haar stoel, en ‘smeekte’ het vliegtuig richting New York. Tot nu toe waren ze op tijd en het enige wat nog vertraging kon opleveren, was als ze vanwege slecht weer of drukte boven het vliegveld in New York moesten blijven rondcirkelen in plaats van te mogen landen.

Voordat ze landden, bestelde ze thee en een lichte maaltijd die uit foie gras, gerookte zalm, kaas en champagne bestond. Ze liet de champagne staan, maar at wel de kaas en de foie gras op. Twintig minuten voor de landing haalden de stewardessen alles weg en vroegen iedereen de stoelen rechtop te zetten. Blaise ging haar haar borstelen en realiseerde zich ineens dat ze voor het recital in New York de donkerblauwe linnen broek en de witte blouse moest dragen die ze aanhad, en sandaaltjes. Ze zou geen tijd hebben om naar huis te gaan en zich om te kleden. Ze poetste snel haar tanden, kamde haar haren en deed make-up op, en toen ze naar haar stoel terugliep, zag ze er buitengewoon elegant en keurig uit. Zelfs in gemakkelijk zittende kleding zag ze er als een ster uit. Maar voor de Franse Rivièra was het elegant, niet voor New York. Gelukkig maakte het Salima niet uit, als Blaise maar bij de uitvoering aanwezig was, en ze bad tot God dat het haar mocht lukken.

Om precies één minuut over vijf landden ze in New York en stond er een vipbegeleider van Air France op haar te wachten. Hij nam haar als eerste mee het vliegtuig uit en rende letterlijk samen met haar naar de paspoortcontrole, en bleef bij haar terwijl ze op haar bagage stond te wachten. Een kruier en de vipbegeleider brachten haar naar de douane, waar ze zei dat ze niets had aan te geven. Om negenentwintig minuten over vijf was ze door de douane en rende naar buiten. Mark had een limousine voor haar geregeld, omdat Tully Salima had weggebracht, en Blaise sms’te haar zodra ze in de auto zat, of althans, ze probeerde dat en ontdekte dat haar mobieltje niets meer deed. Dus had Salima geen idee dat haar moeder was geland en onderweg was. Ze probeerde haar te bellen via de telefoon in de auto, maar Salima had haar telefoon uitgezet.

De chauffeur zigzagde haar behendig door het spitsverkeer, en om kwart voor zeven bereikten ze Lincoln Center, waar Salima in de Alice Tully Hall zou zingen. Blaise stapte uit en rende ook hier letterlijk over het plein naar het theater. Bij de ingang haalde ze het kaartje tevoorschijn dat ze in Nice gelukkig in haar tas had gestopt. Ze was zo blij dat ze het bij zich had. Lucianna had een stoel op de eerste rij voor haar gereserveerd, en ook voor Becky en Mark. Blaise was buiten adem toen ze stralend tussen hen in ging zitten. Mark zag er opgelucht uit omdat ze het had gehaald. Blaise keek op naar het lege podium waarop de vleugel stond. Salima zou als eerste optreden en daarna nog twee leerlingen van Lucianna. Blaise had het nog maar net op het nippertje gered en het drong tot haar door dat het de eerste keer was dat ze zoiets had gedaan. Ze had nog nooit zo haar best gedaan om thuis te komen. Er was iets veranderd. Ineens leek het verkeerd om daar niet voor Salima te zijn en was het goed om hemel en aarde te bewegen om er wel voor haar te zijn. En dat had Blaise beslist gedaan.

Het publiek ging zitten en de toneelmeester doofde het licht terwijl Blaise haar adem inhield. Even later begeleidde Lucianna Salima het podium op en bracht haar tot midden op het toneel vlak bij de rand. Ze had een droevige, bezorgde uitdrukking op haar gezicht en Blaise besefte dat Salima nog steeds niet wist dat haar moeder daar was. En in een plotseling, verrassend gebaar stond Blaise op van haar stoel, deed twee stappen naar het podium en zei net luid genoeg voor Salima om het te horen: ‘Ik ben er’, en ineens begon Salima te stralen. Ze had haar gehoord. Niet lang daarna begon het concert. Ze zong als een engel en toen ze na afloop een buiging maakte, kreeg ze een donderend applaus van het publiek, waarna Lucianna haar trots van het podium af naar de coulissen begeleidde. Blijdschap en triomf waren van haar gezicht af te lezen en Blaise had niet kunnen ophouden met huilen terwijl ze zong. Het was de mooiste avond van haar leven.

Naderhand zocht Blaise haar achter de schermen op en Salima stortte zich in haar armen.

‘Je bent gekomen! Het is je gelukt! Ik dacht dat het je niet zou lukken.’

‘Ik heb bijna een vliegtuig moeten kapen om hier te komen. Ik ben in Nice bijna een baliemedewerkster in de eersteklaslounge naar de strot gevlogen. Ik was hier twee minuten voordat je het podium op liep.’

‘Dank je dat je tegen me zei dat je er was,’ zei ze tegen haar moeder. ‘Mijn optreden zou niet hetzelfde zijn geweest als ik niet had geweten dat je er was. Ik heb het allemaal voor jou gedaan, mam.’ En terwijl ze dat zei, begon Blaise weer te huilen. Ze was zo trots op haar, en Lucianna ook. En aan het einde van het concert moest Salima nog een keer het podium op om weer applaus in ontvangst te nemen.

Blaise nam Salima, Mark en Becky daarna mee naar Harry’s Cipriani, en Lucianna voegde zich niet lang daarna bij hen. Salima zei dat ze van de zenuwen de hele dag bijna niets had gegeten, en nu was ze uitgehongerd. En Blaise zei weer tegen haar hoe mooi het was geweest. Lucianna had het concert gefilmd en Blaise kon niet wachten om het nog een keer te zien.

Onderweg naar het restaurant had Salima een sms’je naar Simon gestuurd om hem te vertellen hoe goed het allemaal was gegaan. Ze bleef even buiten voor de deur van het restaurant staan om naar zijn sms te luisteren. Hij vertelde haar dat hij ook trots op haar was en hij wilde dat ze hem een cd-opname ervan opstuurde. Ze sms’te hem terug en beloofde dat te doen. En ze vertelde hem dat haar moeder er ook bij was geweest en het net op tijd had gehaald.

De witte zijden jurk die ze voor het recital hadden gekocht, stond Salima prachtig, en Becky had ook een nieuwe jurk aangeschaft, bij Barneys. Blaise lachte om hoe belabberd ze er zelf uitzag, in blouse, lange broek en met goudkleurige sandaaltjes aan haar voeten, totaal verkreukeld na acht uur in een vliegtuig.

‘Zelfs als je naakt zou zijn verschenen, had het me niks kunnen schelen, mam. Ik ben zo blij dat je er was.’ Salima straalde.

‘Ik ook,’ zei Blaise terwijl ze elkaars hand vasthielden. Blaise boog zich naar voren en gaf haar een kus. Ze was nog nooit van haar leven zo trots geweest: op Salima’s prestatie, haar enorme inspanningen om dit te bereiken en haar voortreffelijke optreden. En op zichzelf omdat ze er was op het moment dat het belangrijk was. Het televisienieuws stond nu eens niet op de eerste plaats, maar haar gezin, Salima. Het was de gelukkigste avond van Salima’s leven, en ook van Blaise. En terwijl ze naar Salima zat te glimlachen, voelde Blaise de baby voor het eerst bewegen.

17

Salima was het hele weekend high van opwinding over haar recital. Lucianna belde om haar nogmaals te vertellen hoe fantastisch ze was geweest. Blaise stuurde Lucianna vijfentwintig rode rozen om haar te bedanken, en vijfentwintig roze naar Salima, en ze waren allemaal in een opperbeste stemming. Op zaterdag gingen ze naar het park en uit eten in de West Village, in een rumoerige, nieuwe tent waarover Salima iets had gehoord en waar het vol jonge mensen zat. Met z’n drieën deden ze het feestje nog eens dunnetjes over. Op zondag gingen Salima en Becky op stap, naar het park voor een concert, en had Blaise eindelijk tijd om haar koffers uit te pakken. Overal in haar kamer lagen kleren en ze zag er slonzig uit in een ruim zittend, wit hemd, een spijkerbroek, op blote voeten, en met haar loshangende, felrode haar dat ze die ochtend had gewassen. Ze probeerde net wat orde in de chaos te scheppen toen de deurbel rinkelde, vlak nadat Salima en Becky waren vertrokken. Ze dacht dat zij het waren, dat ze iets waren vergeten of hun sleutel in het appartement hadden laten liggen, omdat de conciërge niet van beneden had gebeld om een gast aan te kondigen.

Blaise trok met een glimlach de voordeur open in de verwachting de meisjes te zien en zei plagend: ‘Sleutels vergeten, dames?’, maar ineens zag ze Simon daar staan, in een kaki broek en een wit overhemd, en met een blazer over zijn arm. Ze had geen idee wat ze moest zeggen toen ze hem zag. Het was alsof ze een spook in de deuropening zag.

Hij kon het aan haar gezicht zien, omdat ze plotseling wit wegtrok.

‘O... sorry... Ik dacht dat het de meisjes waren. Wat doe je hier, en waarom hebben ze je niet van beneden aangekondigd?’ zei Blaise. Ze was niet boos, alleen maar verbaasd, en ze voelde zich zo overrompeld dat ze vergat hem uit te nodigen om binnen te komen. Ze stonden elkaar daar alleen maar in de deuropening aan te staren. Blaise voelde zich door een golf van emoties overspoeld, maar probeerde dat wel te verbergen.

Simon had er echter een glimp van in haar ogen gezien. ‘Ik denk dat de conciërge dacht dat ik hier nog woonde, of dat hij me graag mag of zoiets...’ Simon keek haar vriendelijk aan. ‘Heb je het druk, of mag ik binnenkomen?’ vroeg hij voorzichtig, onzeker of ze hem wilde binnenlaten.

‘Sorry, ja... tweemaal ja... Ik heb het druk en je mag binnenkomen. Ik ben net vrijdag uit Frankrijk teruggekomen en was aan het uitpakken.’ En ze was nog steeds vol van vrijdagavond.

‘Ik hoorde dat Salima’s optreden een geweldig succes was,’ zei Simon terwijl hij achter Blaise aan de vertrouwde gang in liep en ze hem voorging naar de woonkamer. Ze hadden daar eerder gezeten, hoewel niet zo vaak. Het voelde te formeel voor hem. Hij hing liever samen met haar rond in de keuken, in haar werkkamer of in haar slaapkamer. Maar hij was nu een buitenstaander, hij woonde daar niet. Blaise probeerde daar niet aan te denken terwijl ze gingen zitten. Ze had geen idee waarom hij bij haar langskwam, behalve dan misschien om Salima te zien, en ze kon er niets aan doen, maar ze vond het nogal respectloos van hem dat hij niet eerst even had opgebeld om te vragen of het gelegen kwam. Het leek niets voor hem. Hij was doorgaans beleefder.

‘Ze was fantastisch,’ zei Blaise met een glimlach. ‘Kwam je haar opzoeken? Ze is net met Becky de deur uit. Daarom dacht ik dat zij het waren. Voorlopig zijn ze nog niet terug, denk ik.’ Ze behandelde hem als een gast of een oude vriend, niet als een man van wie ze ooit had gehouden, en nog steeds hield.

‘Ik kwam jou opzoeken,’ zei hij zachtjes. ‘En ik bied je mijn excuses aan dat ik niet van tevoren heb gebeld. Ik was bang dat je me niet zou willen zien als ik dat zou doen.’

Hij heeft gelijk, dacht ze bij zichzelf, maar ze zei het niet en knikte alleen maar. ‘Wanneer ben je in New York aangekomen?’ vroeg ze beleefd.

‘Gisteravond. Gisteren was de diploma-uitreiking. Ik ben klaar op Caldwell. Ik wilde je persoonlijk zien. Ik verontschuldig me voor mijn zwijgen. Ik weet dat het verkeerd was om je niet op z’n minst te mailen. Ik moest het een en ander voor mezelf uitzoeken en dat kostte tijd. Ik wilde je niet bellen voordat het volledig duidelijk voor me was geworden. Alles,’ zei hij terwijl hij haar in haar ogen keek. Hij was nog net zo rechtstreeks en eerlijk tegen haar als voorheen.

‘Je hoeft je niet te verontschuldigen, Simon,’ zei ze rustig, maar ze keek wel weg. ‘Ik wist dat het voorbij was toen je vertrok. Ik neem aan dat het dom van me was om te denken dat het iets zou kunnen worden tussen ons. Ik weet nu dat dat niet kan, maar het kostte me een tijdje om dat tot me door te laten dringen en het te accepteren. Ik hoop dat het voor jou allemaal op zijn pootjes terecht is gekomen.’ Ze probeerde hoffelijk te zijn, maar ze wilde absoluut geen details over Megan horen. Dat zou te veel pijn doen, zelfs nu nog. Vooral nu nog, met de baby.

‘Het is inderdaad op zijn pootjes terechtgekomen. Ik heb mezelf echt afgevraagd of ik dit soort werk wel wilde blijven doen. Ik heb er veel met Eric over gepraat. Hij zei dat ik er een aangeboren talent voor heb, dus heb ik een baan aangenomen bij het Instituut voor Bijzonder Onderwijs, waar ik in de herfst kan beginnen. Eric vond dat werk goed bij me passen. Hij was geweldig. Het werd echt tijd voor mij om het hogerop te zoeken. En ik wilde niet alleen maar hier een baan aannemen in verband met jou. Ik moest het voor mezelf doen, en ervoor zorgen dat het werk was dat ik echt graag de komende jaren zou willen doen. Ik weet dat nu. Ik heb er een tijdje twijfels over gehad.’ Het Instituut was een internaat voor blinde kinderen in New York.

‘Wat had je dan anders willen doen?’ Ze was ervan geschrokken dat hij op een ander gebied werk had willen zoeken en dit dan zou hebben opgegeven. Eric had gelijk. Hij had er een aangeboren talent voor. En Salima en ontelbaar veel andere blinde kinderen waren daarvan het bewijs. Zelfs Salima’s zangstudie had ze aan hem te danken. Hij had hun beider levens verbeterd terwijl hij bij hen was, zelfs met zijn soufflés. Ze glimlachte bij de herinnering aan de tijd die ze samen hadden gedeeld en hun korte verhouding.

‘Ik heb overwogen een restaurant te openen. Of er te werken als ik me geen eigen restaurant zou kunnen permitteren. Ik bedoel een heel goed restaurant, zoals La Grenouille. Ik heb nooit iets gedaan met de opleiding die ik heb genoten, behalve voor vrienden.’ Hij glimlachte naar haar. ‘Daar heb ik ook een aangeboren talent voor, en stiekem droomde ik ervan om ooit chef-kok te worden. Dat heb ik voorlopig opzijgezet, maar dat is nu tenminste volkomen duidelijk voor me. Het voelt niet als een opoffering. Ik verheug me ontzettend op mijn nieuwe baan. Ik ben Caldwell al een hele tijd geleden ontgroeid.’

‘Dat dacht ik al,’ beaamde ze, verbaasd over wat hij vertelde. Het was nooit tot haar doorgedrongen dat hij serieus had overwogen om chef-kok te worden. Ze dacht dat hij het koken alleen maar voor zijn plezier deed. Maar ook daar was hij erg goed in. Hij was een man met vele talenten.

‘En ik heb ook altijd in Frankrijk willen wonen en in de wijngaarden van mijn oom willen werken. Ik vind het vak van wijnbouwer fascinerend. Ik dacht erover om naar Bordeaux te verhuizen. Maar ik heb besloten ook dat niet te doen. Eerlijk gezegd was mijn oom er ook heel wat minder enthousiast over dan ik. Ik heb in mijn tienertijd twee zomers voor hem gewerkt en toen heb ik de boel daar bijna met vuurwerk in de fik gestoken. Hij was bang dat ik nu zijn handel zou verzieken en het chateau tot de grond toe zou laten afbranden.’ Hij grijnsde en zij lachte.

‘Je had zeker een aantal interessante keuzemogelijkheden. En je kunt die altijd later nog oppakken, het restaurant en de wijnhandel van de familie. Maar het klinkt alsof je vooralsnog de juiste keuze hebt gemaakt.’ Het deed pijn om naar hem te kijken en zomaar een praatje te maken. Ze hoopte dat het niet aan haar was te zien. Hij was nog net zo mooi en aantrekkelijk als altijd.

‘Ik hoop het,’ zei hij over het besluit dat hij over zijn carrière had genomen. Hij zag er erg jong uit. Het verschil in leeftijd tussen hen leek nu enorm voor Blaise, en ze voelde zich een idioot dat ze ooit had gedacht dat hij samen met haar door het leven wilde gaan. Hij had als volwassene zelfs nog niet uitgezocht wat hij wilde worden en begon daar nu pas achter te komen. Hij had een vrouw van zijn eigen leeftijd nodig om zich op verschillende gebieden te oriënteren en samen met hem dingen uit te proberen. Haar leven had al vaste vormen aangenomen en was niet zo instabiel en plooibaar meer als het zijne. ‘En ik kan altijd in het weekend ergens als souschef werken, als ik dat zou willen. Misschien is dat wel leuk. En met het familiebedrijf wordt het niks. Mijn moeder dacht dat ik het vreselijk zou vinden om in Bordeaux te wonen. Ze kon niet wachten om weg te gaan toen ze jong was. Ik ga er deze zomer een paar weken naartoe en eind juni bij wat familie op bezoek.’

Ze wist dat hij vloeiend Frans sprak, wat het makkelijker voor hem maakte. Dat was echt een voordeel dat zij niet had toen ze daar was. ‘Ik kom net terug uit Zuid-Frankrijk, het filmfestival in Cannes en de Grand Prix in Monaco. Het is altijd een gekkenhuis, maar ik vind het daar heerlijk,’ zei ze om het gesprek luchtig te houden.

‘Wat doen jullie van de zomer?’ vroeg hij haar.

Hij haalde zijn ogen geen moment van haar af en hij keek haar aan alsof hij iets anders wilde zeggen maar het niet durfde. ‘We zijn er nog niet uit of het Cape Cod, Martha’s Vineyard of The Hamptons wordt.’

Hij knikte. Het leken leuke vakantiebestemmingen voor haar en Salima. ‘En met Becky is het allemaal goed afgelopen,’ stelde hij vast. Uit Salima’s sms’jes had hij begrepen dat ze Becky graag mocht en ze had hem verteld dat haar moeder ook erg op haar gesteld was.

‘Ja, hoor, helemaal. Ze is een beetje saai, maar ze is erg lief en samen zijn het net twee kinderen. Ik denk dat Salima haar meer heeft geleerd dan andersom. Maar het schijnt te werken. En ik kan volledig op haar bouwen als ik er niet ben.’ Ze zei niet dat het totaal anders was dan toen hij bij hen woonde. Het had geen zin. Niets in haar leven was hetzelfde zonder hem en dat zou het ook nooit meer worden, maar ze wilde niet achteromkijken, alleen vooruit. Ze moesten allebei doorgaan met hun leven, en dat had hij al gedaan. En zij had nu ook iets belangrijks om naar uit te kijken. Hij had tussen neus en lippen door gezegd dat hij op zoek was naar een huis in New York en ze nam aan dat dat voor hem, Megan en de drie jongens was.

‘Blaise, ik wil tegen je zeggen dat het me spijt dat ik zo in verwarring was toen ik wegging...’

Ze onderbrak hem voordat hij zijn zin kon afmaken. ‘Dat is allemaal verleden tijd, Simon. We hoeven er niet over te praten.’ En dat wilde ze ook niet. Hem zien was al pijnlijk genoeg.

‘Na een tijdje dacht ik dat je op zou hangen als ik je zou bellen. En ik wilde geen e-mail sturen. Ik wilde je met eigen ogen zien en zelf met je praten. Maar tot nu toe kon ik niet weg uit Caldwell. Ik ben hier gisteravond aangekomen, om je vandaag te kunnen opzoeken.’ Hij had de hele ochtend rondgewandeld, had geprobeerd te bedenken wat hij tegen haar zou zeggen, en hoe.

‘Het is niet belangrijk,’ zei ze rustig.

‘Voor mij wel. Het is allemaal heel belangrijk voor me. Hoe ik ben vertrokken, wat er is gebeurd toen ik daar eenmaal was, je hebt het recht het te weten.’

‘Je ziet er gelukkig uit,’ zei ze en ze probeerde niet te denken aan hoeveel ze van hem had gehouden, of dat ze zijn zoon droeg, wat hij niet wist en niet kon zien. Maar later zou ze het hem vertellen, over vier maanden. ‘Met mij gaat het ook goed. Terwijl je hier was, heb je ons heel veel gegeven, ons allebei. Je hebt Salima onafhankelijkheid gegeven, wat een enorm geschenk is. En wat we samen deelden was geweldig. Maar sommige dingen zijn niet voorbestemd om te blijven bestaan. Zoals wat wij hadden. Laat het daarbij. Jij hebt Megan en een nieuwe baan waar je naar uitkijkt. Er ligt nog een heel leven voor je en ík ben gelukkig met wat ík heb.’ Ze probeerde hen allebei te overtuigen.

Met een gepijnigde uitdrukking op zijn gezicht schudde hij zijn hoofd. Hij kon in haar ogen zien hoe erg hij haar had gekwetst. ‘Drie dagen nadat ik op Caldwell was teruggekeerd, ben ik bij Megan weggegaan.’ Hij keek haar doordringend aan. ‘En ik heb alles uitgezocht wat ik wilde weten. Ik kan niet leven met een vrouw die oneerlijk is, ook al heeft ze Jack uiteindelijk voor mij verlaten. Ik geloof het alleen niet. Ze heeft hem omwille van zichzelf verlaten, wat ook goed is. Maar dat verplicht mij niet om mijn leven met haar te delen. Dat kan ik niet. Ik heb me ellendig gevoeld samen met haar. Dat drong tot me door zodra we een paar maanden geleden voor het eerst weer samen uit eten waren geweest. Er is niets aan Megan veranderd, Blaise. Dat was niet duidelijk voor me totdat ik haar zag, en toen was het zo helder als glas. Ik was niet meer verliefd op haar. Ik was verliefd op jou, en ben dat nog steeds. Misschien wil je me ook niet meer, en na vier maanden zwijgen van mijn kant kan ik je dat echt niet kwalijk nemen. Maar ik moest achter nog veel meer dingen komen. Ik wilde bij je terugkomen met een baan waarvoor ik echt warm zou lopen, en weten dat ik nog iets anders kon bijdragen dan truffelpasta’s en kaassoufflés. En ik had het nodig om nog iets anders zeker te weten, en dat weet ik nu. Ik wilde zeker weten of het me niets kon schelen als ik geen kinderen van mezelf zou hebben, zodat ik er later geen spijt van zou krijgen. Ik heb het niet nodig om kinderen van mezelf te hebben. Ik ben liever bij Salima en jou. Ik hou van je, Blaise.’

Ze zag alle pijn waar hij doorheen was gegaan en het was een afspiegeling van haar eigen proces, maar ze waren er allebei als betere mensen uit gekomen, wat er nu ook zou gebeuren.

‘Ik hou van je en ik verwacht niet dat je me terugneemt. Ik wilde het je alleen laten weten en ook dat ik de afgelopen vier maanden mijn tijd niet heb verdaan. Ik heb niets van me laten horen omdat ik erachter moest komen wat mijn werkelijke gevoelens waren, over alles. Ik ben volwassen geworden. Misschien te laat voor jou, maar het is wel zo. En als je nu gelukkig bent, ben ik daar blij om. Ik heb je de afgelopen vier maanden vast vreselijk veel pijn gedaan terwijl ik volwassen probeerde te worden.’

Ze bleef hem een hele tijd aanstaren en wist niet wat ze moest zeggen. Ze waren allebei gegroeid en verder met hun leven gegaan, en waren uiteindelijk op een heel ander punt uitgekomen. Het was ironisch. Ze glimlachte naar hem. ‘Wat is de reden dat je hebt besloten dat je geen kinderen van jezelf hoeft te hebben?’ vroeg ze hem.

‘Omdat ik meer van jou hou dan van welk kind ook, en ik ben liever bij jou. Ik wilde zeker weten dat ik erachter stond als ik dat opgaf, en dat is zo. Ik begrijp waarom je ze niet wilt en dat vind ik prima.’

Hij had alle juiste conclusies getrokken, de besluiten die ze had gehoopt te horen, maar hij was nu ietsje te laat. ‘Het is raar hoe het leven kan lopen. Ik heb ook heel veel nagedacht. In maart stond ik op een soort kruispunt van wegen in mijn leven toen ik een belangrijk besluit moest nemen, zo’n moment waarop je leven kan veranderen als het besluit dat je neemt gevolgen voor de rest van je leven zal hebben. En ik belandde op een punt dat lijnrecht ligt tegenover waar jij nu bent. Overigens had ik graag gewild dat je me dat over Megan had verteld. Dat zou hebben geholpen. Ik heb al mijn besluiten genomen in de veronderstelling dat je voorgoed bij haar terug was. Het zou fijn zijn geweest als ik had geweten dat je het na drie dagen met haar had uitgemaakt.’ Het zou haar heel veel pijn en lijden hebben bespaard, maar hij had haar niet gebeld. Hij was nog niet klaar voor haar geweest, en misschien was dat ook maar het beste, besefte ze nu. Omdat zij de juiste keuze voor zichzelf had gemaakt, niet voor hen, of voor hem.

‘Het spijt me,’ zei hij deemoedig. ‘Maar wat voor beslissing heb je dan in maart genomen?’ Een rilling liep over zijn rug terwijl hij zich afvroeg of ze nu een relatie met een andere man had, iemand van wie ze meer hield dan van hem, misschien iemand van haar eigen leeftijd die volwassener was en dat dat de reden was. Hij vond dat ze er mooier dan ooit uitzag. ‘Heb je iets met iemand anders, een serieuze relatie?’ Zijn hart stond zowat stil terwijl hij op een antwoord wachtte. Ze knikte. Hij deed zijn ogen even dicht. ‘O, wat ben ik stom geweest,’ zei hij zachtjes, en toen keek hij haar weer met diepe spijt in zijn ogen aan.

‘Misschien ben ik ook wel stom geweest,’ zei ze. ‘Ik verwachtte van je dat je onmiddellijk alle antwoorden had, omdat ik dacht die ook te hebben. We moesten allebei nog werken aan onze eigen groei. Jij hebt dat slimmer aangepakt. En ik heb niet iets met iemand in de zin zoals jij denkt, hoewel het heel serieus is en heel langdurig. Voor altijd eigenlijk. Ik kwam tot een andere conclusie dan jij over het hebben van kinderen. Ik heb besloten dat ik nog een kind wilde.’ Het was haar aan te zien dat ze er volledig vrede mee had.

Hij schrok. ‘Wanneer heb je dat besloten?’ Ze wachtte een eeuwigheid voordat ze antwoord gaf. Hij voelde zijn hart bonken in zijn borst. Hij keek naar haar, ze zag er niet echt anders uit, maar op de een of andere manier wel mooier, en het enige wat hij wilde, was haar in zijn armen nemen.

‘Ik heb het besloten toen ik ontdekte dat ik zwanger van jouw kind was, een jongetje.’ Hij zag eruit alsof hij door een kanonskogel was geraakt terwijl hij haar aanstaarde.

‘Waarom heb je me dat niet verteld? Wanneer is dat gebeurd?’

‘In januari kennelijk. Ik kwam er eind februari achter. Ik dacht dat je een relatie met Megan had en je besluit had genomen, dus besloot ik het je niet te vertellen tot de baby geboren zou zijn. Ik ben al die tijd van plan geweest je het dan te vertellen. Maar ik wilde me niet aan je opdringen, of je lastigvallen zolang ik zwanger was.’ Het leek of hij in tranen zou uitbarsten terwijl ze het zei.

Hij schoof dichter naar haar toe. ‘Weet Salima het?’ Het vervulde hem met afschuw dat hij er niet voor haar had kunnen zijn omdat hij het niet wist.

‘Nog niet. Maar ik zal het haar binnenkort moeten vertellen, waarschijnlijk in de komende maand. Ze weet hoeveel ik van je hou. Ze zal er geen problemen mee hebben. Ik heb het nog aan niemand verteld, jij bent de eerste. Ik heb besloten dat het een geschenk is en heb het als geschenk geaccepteerd. Dat is wat ik in maart heb besloten.’

‘Hoe is het mogelijk dat je het me niet hebt verteld en dit helemaal in je eentje hebt gedaan?’ Hij klonk zowel verwijtend als schuldbewust.

Stel je voor dat ze het hem nooit had verteld? Dan zou ze hem zijn zoon hebben onthouden, en haarzelf. ‘Je hoefde het niet te weten voordat hij was geboren, als je met Megan was, of met wie dan ook. Je mag hem bezoeken zo vaak als je wilt. Hij is ook jouw zoon.’

Terwijl hij naast haar zat, legde hij voorzichtig een hand op haar buik en voelde de baby bewegen onder haar witte hemd. Met tranen in zijn ogen keek hij Blaise aan. ‘Ik verdien jou niet, maar ik hou zoveel van je. Wanneer wordt hij geboren?’

‘Eind september, begin oktober. Ik zal je bellen zodra hij zich aandient,’ beloofde ze. Simon leek overmand door verdriet terwijl hij naast haar zat.

‘Is het voor jou dan helemaal voorbij, met ons, bedoel ik?’

‘In sommige opzichten begint het pas, met hem. Er liggen nog vele jaren voor ons waarin we dit kind zullen delen. We kunnen in ieder geval vrienden zijn, en zouden dat omwille van hem ook moeten zijn.’ Ze had er vrede mee.

‘Ik wil meer dan dat, Blaise. Ik wil dat het tussen ons weer zo wordt als eerst ’ – hij klonk vastbesloten – ‘ook al ben ik een idioot geweest en verdien ik jou niet, waarschijnlijk nog steeds niet, en misschien ook wel nooit.’ Hij keek haar deemoedig aan.

Ze schudde haar hoofd. ‘Ik weet ook niet of ik jou verdien.’ Ze glimlachte. ‘Ik ben te oud voor jou, mijn leven is al te uitgebalanceerd. Ik weet wat ik wil en wie ik ben, jij hebt me eraan herinnerd dat ik nooit moet vergeten wie ik ben. Ik was het vergeten, heel lang, met Andrew, en zelfs met jou. Het enige wat ik wilde was bij jou zijn, tot elke prijs. Ik wilde vergeten hoe oud ik was, hoe jong jij bent, het leeftijdsverschil, waar we allebei in ons leven stonden. Jij vertrok omdat je Megan wilde. Jij dacht dat je iemand van je eigen leeftijd wilde, en je had gelijk. Je hebt niet iemand als ik nodig.’

‘Ik hield van haar zoals jij van Andrew, ook al was hij niet goed voor je. Je bent door hem bedrogen. Megan hield mij voor de gek. Ze is niet integer, heeft geen ziel, geen hart. Jij bent alles wat ik wil en waar ik al mijn hele leven naar op zoek was, en het kan me geen barst schelen hoe oud je bent. Je bent jong genoeg om een kind van me te krijgen, dus hou op met die onzin.’ En toen nam hij haar in zijn armen en kuste haar, en ze duizelde van geluk, en hij ook. Ze wilde alle redenen vergeten waarom dit niet goed was voor haar, maar ze wist niet of ze dat kon.

‘Bovendien zou je moeder je vermoorden,’ zei ze nadat ze gezoend hadden.

Hij lachte. ‘Het kan me niks schelen wat ze vindt. Ze heeft haar hele leven gedaan alsof ze een enorme bohemienne is, maar ze blijkt veel burgerlijker te zijn dan ze denkt. Jij en ik houden van elkaar. Daar gaat het alleen maar om. Het gaat om nu. Niet om jaren. Niet om leeftijd. Toen we samen waren, ging het goed. En nu krijgen we een kind. Blaise, geef ons een kans. Alsjeblieft. Het zal niet perfect zijn. Dat is het nooit. Maar laten we het proberen in het belang van ons alle drie, en zelfs in dat van Salima. Ik wist helemaal niets af van de baby, en ik ben hier vandaag naartoe gekomen om je te vertellen hoeveel ik van je hou, hoe onwaarschijnlijk, krankzinnig en wonderbaarlijk de kans ook zou zijn dat jij ook nog van mij zou houden en gek genoeg was om het nog een keer te proberen.’

‘Ik hou ook van jou,’ zei ze glimlachend naar hem. ‘Dat is nooit opgehouden, zeker niet toen ik het van ons kind wist.’

‘Nou dan?’

‘Nou, wat gebeurt er als er over tien of twintig jaar een jonge vrouw op je pad komt en je verliefd op haar wordt?’

‘Jij bent de enige vrouw die ik wil. Nu en over twintig jaar. Over vijftig jaar. Ik ben niet teruggekomen voor het kind, van wie ik zelfs niets wist. Ik ben voor jou teruggekomen.’ Ze gaf hem geen antwoord en hij kuste haar weer. En ze voelde dat al de pijn van de afgelopen vier maanden van haar af viel en oploste. Hij trok haar overeind en legde zijn armen om haar heen. ‘Ik hou van je. Ik zal altijd van je houden. Hoe oud je ook bent.’ Wat hij zei, was wat ze had willen horen, wat ze had gehoopt dat hij zou zeggen, zelfs al had ze gezegd dat hij weg moest gaan. Het was wat ze van Andrew had willen horen en van Harry daarvoor. En Simon was de enige man die het ooit had gezegd en die om de juiste reden bij haar was teruggekomen. Hij was er voor haar, niet voor de mooie buitenkant of haar sterrenstatus, of haar baan. Hij wilde alleen haar.

‘Je weet dat we gek zijn als we dit doen. Ik ben vijftien jaar ouder dan jij. Als ik vijftig ben, ben jij vijfendertig. Als ik zestig ben, ben jij vijfenveertig en nog steeds adembenemend knap.’

‘Maakt niet uit. Ik mag de afgelopen vier maanden dan misschien een idioot zijn geweest, maar ik kan wel tellen. Het kan me echt geen barst schelen wat anderen denken of zeggen, behalve jij en Salima. De rest kan de pot op. Ik heb nog nooit iemand zoals jij ontmoet en ik weet dat dat ook nooit meer zal gebeuren. Ik ben niet bereid dat zomaar op te geven.’

‘Ik ook niet,’ zei ze zachtjes terwijl ze naar hem opkeek en glimlachte. Ze waren daar samen omdat ze oprecht en intens van elkaar hielden, en dat wist ze nu, en hij ook. Er waren geen twijfels, geen vragen die beantwoord moesten worden. Alleen zij met z’n tweeën waren er, eensgezind op hun levenspad. Hij glimlachte naar haar en hij had zich nog nooit van zijn leven zo zeker van zijn zaak gevoeld, en zij ook niet.

18

Simon, Blaise en Salima gingen in juli naar Bordeaux om een bezoek aan zijn oom en neven en nichten te brengen. Ze hadden er een fantastische tijd en maakten onderweg naar huis een tussenstop in Parijs. Salima was er nog nooit geweest en ze namen haar overal mee naartoe. Ze vond het geweldig. Ze sjouwden heel Parijs door, gingen naar de Notre-Dame en de Sacré-Coeur, het Louvre, Versailles, lunchten in bistro’s, wandelden door de Tuilerieën en het Bois de Boulogne, en winkelden. En in het Ritz had Salima haar eigen kamer. Ze hadden Becky niet meegenomen. Het was een gezinsuitstapje en Becky was voor drie weken naar haar ouders gegaan.

Blaise had Salima in juni verteld dat ze in verwachting was. Ze had er fantastisch op gereageerd en had beloofd mee te helpen. En ze was ook ontzettend blij dat Simon terugkwam. Vlak voordat ze naar Europa waren vertrokken, was ze op Juilliard aangenomen. Blaise en Simon hadden allebei in september nieuwe opwindende activiteiten om naar uit te kijken, en daarna de baby. Haar bazen bij de televisiezender hadden geen problemen met de zwangerschap en wilden dat Blaise minstens vier weken vrij zou nemen na de geboorte, maar ze onderhandelde net zo lang met hen tot het er drie waren. Ze had al een kraamverzorgster voor dag en nacht ingehuurd die in de kamer naast die van Becky zou slapen en die ook al had aangeboden te helpen met Salima. Maar Salima had niet veel hulp meer nodig en zou het ook druk met het conservatorium krijgen. In het vliegtuig terug kibbelden Simon en Salima over een blindengeleidehond. Ze waren aan elkaar gewaagd. En Simon en Blaise ook. Hij had beloofd om hun na de reis allebei Frans te leren en om Salima te leren koken. Ze hadden alle drie hun eigen inbreng met hun bijzondere talenten en vaardigheden.

Augustus vloog voorbij, met een hittegolf waar Blaise erg veel last van had nu ze hoogzwanger was. Ze was vastbesloten om net zo hard te werken als altijd en bleef interviews opnemen. Ze maakte zelfs indruk op Zack met haar energie en vastberadenheid ondanks haar zwangerschap. Tijdens een van haar ochtenduitzendingen gaf ze het ten slotte en plein public toe, en de zender werd overstelpt met cadeaus voor de baby, wat Blaise oprecht ontroerde.

Simon, Blaise en Salima huurden een huis in The Hamptons en gingen er elk weekend naartoe. En soms gingen Becky en Salima er door de week heen en hadden dan veel lol samen. Becky had in ieder geval altijd op zaterdag en zondag vrij, waardoor ze tijd had om met haar kersverse vriend op stap te gaan, die ze had ontmoet toen Blaise, Simon en Salima in Europa waren. Hij was een arme kunstenaar en een heel aardige jongen, en Salima mocht hem ook heel graag.

Simon begon eind augustus aan zijn nieuwe baan, voordat Salima naar Juilliard ging. Hij vond het heel spannend, maar ook leuk. Het internaat stond in de Bronx. De leerlingen waren tussen de drie en eenentwintig jaar oud, en Simon werkte met de oudste kinderen, wat hij het beste kon en ook bij Salima had bewezen. Het lesprogramma was uitgebreider dan wat hij op Caldwell had kunnen doen, en in de tweede week dat hij er werkte, gaf hij Blaise en Salima een rondleiding. Hij was euforisch en kon nauwelijks wachten tot de baby zou worden geboren. Zijn leven was compleet, met Salima en Blaise, hun kind en zijn nieuwe baan.

De week nadat hij op het blindeninstituut was gaan werken, begon Salima op Juilliard. Ze had een geweldige mentor, die vooral moest zorgen dat Salima zich niet voor alle lessen inschreef die het conservatorium aanbood. Het lespakket dat ze uiteindelijk koos was zwaar, en Becky bracht haar er iedere dag met de bus heen. En als ze daar was, gebruikte Salima haar stok, en dat maakte haar helemaal niet meer uit. Het enige wat haar bezighield waren de muzieklessen die ze kreeg, waarvan twee bij Lucianna, die immens trots op haar was. Ze sloot zich bij een kerkkoor in Harlem aan om extra studiepunten te verdienen, en ze had het zo druk met haar lessen en buitenschoolse activiteiten dat Blaise en Simon haar maar heel weinig zagen. En ’s avonds vertelde ze honderduit over alle nieuwe dingen die ze meemaakte.

Blaise werkte op de uitgerekende datum, 1 oktober, nog steeds bij de televisiezender en voelde zich kolossaal. De baby was niet te groot en niet te klein, maar de laatste dagen van haar zwangerschap zag ze eruit alsof ze ieder moment uit elkaar kon ploffen.

Op de dag dat de baby was uitgerekend, keek Simon toevallig naar haar ochtenduitzending voordat hij naar het instituut vertrok. Ze had het over een recent schandaal in de senaat, toen hij even een vreemde uitdrukking op haar gezicht zag verschijnen. Ze hield haar concentratie vast, maar hij had het gevoel dat er iets mis was. En zodra de uitzending was afgelopen, belde hij haar. Ze nam meteen op toen ze zag dat hij het was.

‘Is alles goed met je?’ vroeg hij. Hij was nerveus, stond op het punt om naar zijn werk te gaan, maar hij wilde eerst weten of alles in orde met haar was. Ze had er voor hem anders dan anders uitgezien.

‘Ik denk het wel,’ zei ze aarzelend. ‘De vliezen zijn gebroken terwijl ik in de uitzending zat. Ik wilde net de dokter bellen. Ik ben blij dat je belt.’

Hij schrok toen het tot hem doordrong dat ze bang klonk. Het was zo helemaal niets voor haar dat hij het liefst meteen naar haar toe zou gaan om haar gerust te stellen en haar in zijn armen te nemen.

‘Ik ben zo bij je,’ zei hij onmiddellijk. Hij had het instituut al ingelicht dat de bevalling ieder moment kon beginnen. Ze hadden er heel vriendelijk op gereageerd.

‘Volgens mij is dat geen goed idee,’ zei Blaise met een gespannen stem. ‘Ik weet niet wat er gebeurt, maar ik heb om de vier minuten weeën.’

Hij probeerde niet in paniek te raken en deed zijn best om rustiger te klinken dan hij zich voelde, voor haar. ‘Dat is oké, schat. Zorg dat Mark of Charlie met je meegaat als Tully je naar het ziekenhuis brengt. Ik zie je daar over tien minuten. Laat Mark de dokter bellen. Nú!’

‘Oké,’ zei ze gedwee. Vanwege een wee had ze moeite om te praten. Mark verscheen op dat moment en schrok van de uitdrukking op haar gezicht terwijl ze haar BlackBerry aan hem gaf en Simon hem vertelde wat hij moest doen.

‘Bel de dokter en breng haar onmiddellijk naar het ziekenhuis. De baby komt eraan,’ zei hij tegen Mark met een kalmte die hij niet voelde terwijl hij het appartement uit rende. Mark beloofde hem om haar naar het ziekenhuis te brengen zo snel als Tully hen daarheen kon rijden.

Iedereen die haar, begeleid door Mark en Charlie, zag vertrekken, moedigde haar aan, en Blaise wuifde en glimlachte zwakjes. Ze was echt tot het allerlaatste moment gebleven.

‘Jezus, was je van plan even tussen twee vergaderingen door achter je bureau te bevallen?’ ging Charlie tegen haar tekeer terwijl ze door de hal naar buiten liepen, waar Tully hen stond op te wachten. Maar Blaise zei niets. Ze had te veel pijn. Het ging allemaal zo snel.

Onderweg naar het ziekenhuis belde Simon Becky en zei dat ze Salima op het conservatorium moest oppikken. Zij wilde er ook bij zijn. Na enige aarzeling had Blaise daarmee ingestemd.

Daarna werd Simon om de minuut door Mark op de hoogte gehouden. Hij zat bij haar in de auto terwijl Tully zo snel mogelijk tussen het verkeer in de binnenstad door laveerde, biddend dat hij de baby niet ter wereld hoefde te helpen. Mark vertelde Simon dat de dokter onderweg was.

Het kostte hun twintig minuten om bij het ziekenhuis te komen. Simon stond al op de stoep op hen te wachten toen Tully de auto tot stilstand bracht. Mark sprong er onmiddellijk uit en het was duidelijk dat hij in paniek was.

‘Haal snel een dokter! De baby komt eraan!’ Blaise kon tegen die tijd niet meer lopen of praten en leek opgelucht toen Simon haar voorzichtig uit de auto hielp. Mark had een verpleegster met een rolstoel aangeklampt die de situatie onmiddellijk goed inschatte en letterlijk met de rolstoel met Blaise erin het gebouw binnen rende, en alleen zei: ‘We brengen je naar boven.’ Simon rende met hen mee en Blaise greep zijn hand vast op een manier waar een bankschroef niets bij was.

‘Ik hou van je,’ wist ze tussen de weeën door uit te brengen.

‘Ik ook van jou,’ zei Simon, die probeerde haar gerust te stellen. Maar alles gebeurde zo snel dat ze nauwelijks konden praten. Toen de liftdeuren op de afdeling verloskunde opengingen, stond de dokter hen al op te wachten. Ze wierp één blik op Blaise en bracht haar toen onmiddellijk naar een verloskamer, en Simon en een verpleegster hadden haar in minder dan een minuut uit de kleren. Er was geen tijd voor medicijnen of een ruggenprik, uitleg of wat dan ook, behalve Simon die tegen haar zei dat hij van haar hield en Blaise die kreunde van de pijn terwijl ze haar op het bed legden. De dokter onderzocht haar, kreeg een tevreden blik in haar ogen en glimlachte naar Simon en Blaise.

‘Ik geloof dat we zo een verjaardagsfeestje kunnen vieren,’ zei ze, en daarna vertelde ze Blaise dat ze mocht persen, terwijl Simon met verbazing toekeek. Ineens gaf Blaise een angstaanjagende schreeuw toen het hoofdje van hun zoon tussen haar benen tevoorschijn kwam en hij met verbazing naar zijn ouders keek. Met de volgende wee was hij geboren, terwijl Simon en Blaise huilden en lachten en vol verwondering toekeken en de dokter hem op haar buik legde. De baby keek om zich heen toen de dokter de navelstreng doorknipte. Het was een mooi kindje. Hij leek op Simon, had het rode haar van Blaise en was uitermate alert. Nog geen uur daarvoor had Blaise nog een uitzending verzorgd en niemand had verwacht dat de baby zo snel zou komen. Hij woog nog net geen negen pond. Salima arriveerde maar een paar minuten nadat hij was geboren. Blaise hield hem in haar armen. Een verpleegster leidde Salima naar haar moeder en ze huilde toen ze haar kuste en het wangetje van de baby aaide.

‘Ik ben zo snel mogelijk gekomen,’ zei ze verontschuldigend.

‘Als je moeder dit nog sneller had gedaan, zou ze hem tijdens een reclameblok ter wereld hebben gebracht,’ zei Simon, die nog steeds diep onder de indruk was van het wonder dat net was geschied. Blaise werd even later naar een kamer gebracht waar ze de rest van de dag bleven en om de beurt de baby vasthielden. En tussendoor kreeg de baby de borst.

Becky kwam die avond langs om Salima naar huis te brengen. Simon bracht de nacht bij Blaise door en de volgende ochtend gingen ze naar huis. Ze vormden een gezin en hadden Edmond Charles Ward in hun midden verwelkomd. Ze hadden hem naar Simons oom in Bordeaux genoemd.

Toen ze thuiskwamen, stond het huis vol bloemen en de hele dag werden er voortdurend cadeaus afgeleverd. Van de televisiezender kreeg ze een antieke mandwieg vol babykleertjes en teddyberen. Harry stuurde een enorm boeket en ballonnen. De geboorte van de baby werd in het journaal die avond bekendgemaakt. Het gevolg daarvan was dat er op een gegeven moment zoveel cadeaus en bloemen in het appartement stonden dat ze nog nauwelijks konden rondlopen. Teresa de huishoudster, Nathalie de kraamverzorgster en Becky bleven in de keuken, Salima deed iets leuks samen met Simon, en haar moeder lag met de baby in de slaapkamer. En tegen etenstijd lukte het Simon om voor allemaal een fatsoenlijke maaltijd op tafel te zetten.

‘Ik geloof dat we moeten verhuizen,’ zei hij met een verbaasde blik in zijn ogen tegen Blaise. Ze barstten letterlijk uit het vroeger zo smetteloze, sober ingerichte appartement.

Ze lachte. ‘Ja, ik geloof het ook.’ Ze zag er tevreden en verrukt uit terwijl ze de baby voedde, en Simon ging naast haar liggen om hen allebei te bewonderen. Hij had in zijn hele leven nog nooit zoiets moois gezien.

Simons moeder wachtte tot de dag nadat ze waren thuisgekomen om hen vanuit Boston op te zoeken. Simons vader had het te druk, maar hij beloofde dat hij snel de baby zou komen bekijken. Zodra Isabelle binnenkwam, begon ze commentaar te leveren. Ze zei dat ze wel een stelletje zigeuners leken zoals ze in dat huis leefden en ze hoopte dat ze binnenkort zouden verhuizen.

‘Dat hadden we zelf ook al bedacht,’ zei Simon. Het appartement barstte uit zijn voegen. Maar zijn moeder leek met ontzag vervuld toen ze de baby zag en glimlachte trots naar haar zoon. Ze had de afgelopen maand minuscule blauwe sokjes en mutsjes gebreid en had een gedicht voor hem geschreven dat ze hun die middag voordroeg. Er was geen touw aan vast te knopen en het sloeg ook nergens op.

Ze hield de baby vast en hij sliep rustig in haar armen. Toen ze hem teruggaf aan Blaise, sprak ze Simon afkeurend toe. ‘Ik hoop dat je nu wel met haar gaat trouwen,’ zei ze alsof Blaise niet ook in de kamer zat. Ze voedde de baby en zag er slaperig uit.

‘Ik dacht dat je haar te oud voor me vond,’ plaagde Simon zijn moeder.

‘Je hebt nu een kind, Simon. Je kunt nu niet meer als een stelletje kunstenaars of dichters samenwonen. Ze heeft een respectabele baan en jij ook.’

‘Doe niet zo burgerlijk, maman. Wat ben jij nou voor een bohemienne?’ zei hij lachend. Zijn moeder ging naast Blaise op het bed zitten, Blaise van wie hij met heel zijn hart hield, ook al was ze niet zijn vrouw. Ze waren niet getrouwd en zagen ook niet in waarom ze dat zouden moeten doen, wat zijn moeder er ook van vond. Als ze dat zouden besluiten, zouden ze het doen als ze er zelf aan toe waren en om redenen die voor hen belangrijk waren.

‘Wat zonde dat de baby rood haar heeft,’ zei Isabelle weemoedig terwijl ze strak naar hem keek. ‘Laten we maar hopen dat het zwart wordt.’

Blaise lachte. Het was zo typisch Isabelle om zoiets te zeggen. ‘We kunnen het altijd nog verven,’ stelde ze voor.

‘Dat vind ik geen goed idee,’ zei Simons moeder bezorgd.

De kraamverzorgster en Teresa probeerden samen orde op zaken te stellen. Becky hielp waar mogelijk. En Salima pakte de baby op zodra Isabelle hem had neergelegd. Het was duidelijk dat hij altijd door iemand zou worden vastgehouden. Zijn ouders waren dol op hem en hij had een liefhebbende zus en een grootmoeder die ondanks de kleur van zijn haar van hem hield.

Voordat Isabelle de volgende dag vertrok, nam ze de baby weer in haar armen. ‘Zijn haar is tenminste niet zo rood als dat van jou,’ zei ze geruststellend tegen Blaise, en ze keek haar schoondochter daarbij hartelijk aan. Isabelle was dolblij met haar jongste kleinzoon. Ze wees hen er nogmaals op dat ze moesten trouwen, alsof ze dat zouden kunnen vergeten. Blaise en Simon deelden haar bezorgdheid niet. ‘L’amour n’a pas d’âge,’ zei Isabelle, verwijzend naar Simon en Blaise. Liefde is leeftijdloos. En even leek ze diep na te denken toen ze afscheid van Blaise nam. ‘Besef je wel dat als Simon vijfenvijftig is, jij zeventig zult zijn?’ zei ze tegen haar. Blaise was net achtenveertig geworden en Simon die zomer drieëndertig. Maar het feit dat ze samen waren en Edmond hadden, was voor Blaise al meer dan een mirakel. Al dat gereken interesseerde hen helemaal niets.

‘We kunnen allemaal rekenen, moeder,’ zei Simon met een geërgerde blik in zijn ogen terwijl hij zijn moeder naar de voordeur begeleidde. En Salima boog zich weer over de baby om zijn wangetje te aaien. Ze vond het fantastisch om hem vast te houden en zijn gezichtje zo dicht bij het hare te voelen.

‘En als je achtenvijftig bent, ben ik honderd,’ fluisterde Blaise met een grijns in Simons oor toen hij in de slaapkamer was teruggekomen en zij haar zoon de borst gaf. Edmond leek wel dronken van vreugde en zijn vader grinnikte.

‘Dat lijkt me prima,’ zei hij glimlachend naar haar. Ze hadden allebei de persoon gevonden naar wie ze altijd al op zoek waren geweest en die ze nodig hadden. Alleen was alles heel anders uitgepakt dan ze hadden verwacht. Ze waren zo wijs geweest om dat in te zien, en moedig genoeg om het met beide handen aan te grijpen. En om te beseffen dat het een geschenk was. De getalletjes waren helemaal niet belangrijk. Alleen de mensen en de liefde die ze deelden.

Simon gaf haar alles wat ze ooit had willen hebben en waarnaar ze had verlangd in haar leven. En Blaise was de vrouw naar wie hij had gezocht en van wie hij niet had geweten dat ze bestond totdat hij haar zag. Ze vulden elkaar aan en allebei waren ze beter en leidden ze een vollediger leven dankzij de ander. En ondanks al hun menselijke eigenschappen die het bijzonder en uniek maakten, was het niet perfect, en dat hoefde ook niet voor hen. Maar het kwam er heel, heel dichtbij. Het was precies het leven zoals zij het wilden leven.

© 2014 Danielle Steel

All rights reserved

© 2015 Nederlandse vertaling

Uitgeverij Luitingh-Sijthoff B.V., Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Oorspronkelijke titel: A Perfect Life

Vertaling: Marcella Houweling

Omslagontwerp: b’IJ Barbara

Omslagfotografie: Elisabeth Ansley/Trevillion Images

ISBN 978 90 245 6668 6

NUR 343

www.daniellesteel.com
www.lsamsterdam.nl
www.boekenwereld.com

Table of Contents

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18