Wedding
Author: Danielle Steel
Date: 2000-01-02T08:00:00+00:00
Keywords: Romance; Fiction; Chick Lit; Contemporary; Adult Fiction; Contemporary Romance; Novels; Drama; Adult; Womens Fiction
Description: Simon Steinberg, a major movie producer, and Blaire Scott, an award-winning television writer, are among the most respected couples in Hollywood. They have defied the cliches, keeping their marriage together fordecades. Their children - Samantha, Scott, and Allegra -- are successful and happy, but must face challenges we fear for our own children as well. As an attorney for the stars, twenty-nine-year-old Allegra Steinberg is used to negotiating major movie deals, and fielding phone calls at all hours of the day and night. But she has little time for private life - until a chance encounterwith
Publisher: Dell Publishing

Inhoud

Paris Armstrong is gelukkig. Ze is getrouwd met Peter, heeft twee volwassen kinderen, een mooi huis en een prettig leven. Maar haar geluk valt in duigen als Peter haar vertelt dat hij van haar wil scheiden: hij heeft een nieuwe vriendin. Paris moet deze zware periode van ongeloof, woede, vernedering en verdriet te boven zien te komen.

Paris laat haar vertrouwde leven achter zich en vertrekt naar San Francisco. Daar is ze ineens een alleenstaande vrouw in een wereld vol mannen die te oud, te jong, of getrouwd zijn. Toch gaat ze weer afspraakjes maken.

Verleiding is een boek over verlies en wat het betekent om opnieuw alleen te zijn en op zoek te moeten naar iemand die beter is dan degene die je verlaten heeft.

Danielle

Steel

Verleiding

POEMA

POCKET

Vierde druk

© 2003 Danielle Steel

AU rights reserved including the rights of reproduction in whole or in part in any form

© 2004, 2008 Nederlandse vertaling

Uitgeverij Luitingh ~ Sijthoff B.V., Amsterdam

Alle rechten voorbehouden Oorspronkelijke titel: Dating Game

Vertaling; Karin Pijl

Omslagontwerp: Pete Teboskins / Twizter.nl

Omslagillustratie: Ingrid Bockting

ISBN 978 90 210 0674 I

www.boekenwereld.com & www.poemapocket.com

Alleen met het hart kan men goed zien.

Het wezenlijke is voor de ogen onzichtbaar.

Le Petit Prince

Antoine de Saint-Exupéry

Voor hen die op zoek zijn, hen die hebben gezocht, hen die hebben gevonden - geluksvogels! En vooral, met veel genegenheid, voor hen die dit onnatuurlijke proces hebben doorgemaakt en het niet alleen gezond van geest en lichaam hebben doorstaan, maar er ook in geslaagd zijn de speld in de hooiberg te vinden en de prijs te winnen!

De Mount Everest beklimmen is gemakkelijker en zonder twijfel minder gevaarlijk en wanhopig.

En voor al mijn vrienden, die onbeholpen of vakkundig hebben geprobeerd de perfecte man voor mij te vinden, dat wil zeggen, iemand die minstens zo gestoord is als ik.

Voor diegenen onder jullie die blind dates voor mij hebben geregeld waar ik op mijn oude dag hartelijk om zal kunnen lachen: ik heb het jullie - bijna! - vergeven.

En bovenal voor mijn geweldige kinderen, die hebben toegekeken en gedeeld, van me zijn blijven houden en me gesteund hebben met humor, aanmoedigingen en oneindig veel geduld. Voor hun liefde en steun ben ik hun zeer dankbaar.

Veel liefs,
d.s.

Wat is een date? Een date is wanneer twee mensen die elkaar nauwelijks kennen, uiteten gaan en nerveus met het eten op hun bord spelen, terwijl ze zoveel mogelijk vragen proberen te stellen in zo kort mogelijke tijd. Zoals: houd je van skiën? Tennis? Honden? Waarom denk jij dat je huwelijk is stukgelopen? Waarom denk jij dat je ex-vrouw je dominant vond? Houd je van chocolade? Kwarktaart? Heb je een strafblad? Hoe sta je tegenover drugs? Hoeveel alcoholisten telt je familie? Welke medicatie gebruik je? Heb je plastische chirurgie ondergaan of is dat je echte neus? Kin? Bovenlip? Borsten? Achterste? Wat voor operaties heb je gehad? Houd je van kinderen? Heb je al eerder dates gehad? Welke vreemde talen spreek je? Hoe ziet jouw ideale huwelijksreis eruit? Twee weken in de Himalaya? Echt waar? Ben je ooit op safari geweest? In Parijs? In Des Moines? Ben je gelovig? Wanneer heb je je moeder voor het laatst gezien? Hoelang ben je in therapie geweest? Waarom niet? Ben je weleens veroordeeld voor rijden onder invloed? Waar denkt je vrouw dat je vanavond bent? Hoelang ben je al getrouwd? Gescheiden? Weduwnaar? Uit de gevangenis? Op borgtocht vrij? Werkloos? Wat is de volgende stap in je carrière? Ik kan me voorstellen dat je bij het circus veel vreemde landen ziet, maar is koorddansen niet heel eng? Lijd je je hele leven al aan boulimia? In hoeveel praatgroepen zit je eigenlijk? Wanneer is later? Hoe snel denk je dat je me belt?

Een blind date is wanneer vrienden die het goed bedoelen twee mensen uitkiezen van de uiterste uithoeken van de wereld - die zo weinig mogelijk met elkaar gemeen hebben - en liegen over hoe geweldig, interessant, normaal, goed aangepast, intelligent en aantrekkelijk die andere helft van de blind date is. De realiteit dringt tot je door als je de deur doorloopt. Je hanteert vervolgens dezelfde formule als met een gewone date, hopelijk in minder tijd, en je bidt dat ze je telefoonnummer verkeerd hebben opgeschreven. Daarna ga je naar huis en barst je in tranen uit, en na een poosje lach je erom en de vrienden die je dit hebben geflikt, wil je nooit meer zien. En als je eenmaal bent vergeten hoe erg het was, laat je dezelfde vrienden, of anderen, het je nog een keer aandoen.

Liefs en empathie,
d.s.

Hoofdstuk I

Het was een perfecte, zachte avond in mei, slechts enkele dagen nadat de lente met zijn onweerstaanbare aantrekkingskracht de oostkust had aangedaan. Het weer was aangenaam, de winter was letterlijk in een nacht tijd verdwenen, de vogels zongen, de zon was warm en alles in de tuin van de familie Armstrong in Connecticut stond in bloei. De hele week was gezegend geweest met het soort weer dat iedereen ertoe bracht het langzamer aan te doen, zelfs in New York. Stelletjes slenterden, lunchpauzes werden gerekt, mensen liepen rond met een glimlach op hun gezicht. En die avond in Greenwich besloot Paris Armstrong een etentje te geven op het betegelde terras naast het zwembad, dat net opnieuw was aangelegd. Peter en zij gaven bij uitzondering een etentje op vrijdagavond. Meestal ontvingen ze hun gasten op zaterdag, zodat Peter zich op vrijdagavond niet hoefde te haasten van zijn werk in de stad. Maar de cateraars waren alleen deze bewuste vrijdagavond beschikbaar geweest. De hele maand juli was de zaterdagavond volgeboekt met trouwerijen. Het was minder handig voor Peter, maar hij had het sympathiek opgenomen toen ze hem vertelde over haar plan voor de vrijdagavond. Hij kwam haar meestal tegemoet, dat had hij altijd gedaan. Hij vond het fijn om haar het leven gemakkelijk te maken. Het was een van de talloze dingen die ze zo prettig vond aan hem. In maart hadden ze hun vierentwintigjarig huwelijksfeest gevierd. Soms kon ze nauwelijks bevatten hoe snel de jaren voorbij waren gevlogen en hoe druk ze het hadden gehad. Megan, hun oudste, was een jaar geleden afgestudeerd aan Vassar en had nu op drieëntwintigjarige leeftijd een baan gevonden in Los Angeles. Ze was geïnteresseerd in alle aspecten van de filmwereld en was aangenomen in de functie van productieassistente bij een filmstudio in Hollywood. Eigenlijk was ze gewoon een manusje-van-alles, zoals ze zelf openlijk toegaf, maar ze vond het allemaal reuze spannend en wilde het ooit tot producer schoppen. Hun zoon William was net achttien geworden en zou in juni zijn middelbare-schooldiploma halen. In de herfst zou hij aan de universiteit van Berkeley gaan studeren. Het was moeilijk te geloven dat de kinderen nu volwassen waren. Het leek nog maar zo kort geleden dat ze nog luiers verwisselde en als privéchauffeur optrad om Meg naar ballet en Bill naar hockey te brengen. En over drie maanden zou hij weggaan: de week voor het Labour-Day-weekend om precies te zijn.

Paris controleerde of de tafel netjes was gedekt. De cateraars waren betrouwbaar en leverden goed werk. Ze waren helemaal thuis in haar keuken. Peter en zij vonden het leuk om etentjes te geven en Paris maakte regelmatig gebruik van dit cateringbedrijf. Ze genoten van hun sociale leven en door de jaren heen hadden ze een gevarieerde, interessante vriendenkring opgebouwd. Ze zette de bloemen, die ze zelf had geschikt, op tafel. Ze had meerkleurige pioenrozen gekozen, het tafelkleed was brandschoon en het kristal en zilver waren gepoetst. Peter zou het waarschijnlijk niet eens opmerken, vooral niet als hij moe thuiskwam, maar wat hij eerder voelde dan zag, was het warme thuis dat ze hem bood. Paris had oog voor details. Ze creëerde een sfeer van warmte en elegantie, waar mensen in gedijden. Dat deed ze niet alleen voor hem of hun vrienden, maar ook voor zichzelf.

Op zijn beurt zorgde Peter ook heel goed voor haar onderhoud. Hij was altijd gul geweest voor haar en de kinderen. Door de jaren heen was hij zeer succesvol geweest. Hij was begonnen als partner van een lucratief advocatenkantoor, dat voornamelijk voor het bedrijfsleven werkte, en nu hij eenenvijftig was, was hij managing partner geworden. Het huis dat hij tien jaar geleden voor hen had gekocht, was groot en prachtig. Het was een mooi stenen huis in een van de chique buurten van Greenwich in Connecticut. Ze hadden indertijd overwogen een binnenhuisarchitect in te huren, maar uiteindelijk had Paris ervoor gekozen het huis zelf in te richten, en dat had ze met veel plezier gedaan. Peter was verrukt geweest over het resultaat. Ook hadden ze een van de mooiste tuinen in Greenwich. Ze had al met al zulk geweldig werk verricht, dat hij vaak plagend opmerkte dat ze binnenhuisarchitect had moeten worden. De meeste mensen die het huis zagen, waren het met hem eens. Maar hoewel ze artistiek was aangelegd, had ze altijd dezelfde interesses gehad als hij.

Ze had veel respect voor en kennis van de zakenwereld. Nadat ze de middelbare school had afgerond, waren ze meteen getrouwd en vervolgens was ze naar de heao gegaan en had haar titel gehaald. Ze had een eigen bedrijfje willen beginnen, maar in het tweede jaar van haar studie werd ze zwanger en toen besloot ze thuis te blijven bij de kinderen. Spijt had ze van die beslissing nooit gehad. Peter had haar erin gesteund, werken was geen noodzaak geweest. Vierentwintig jaar lang had ze zich tevreden en voldaan gevoeld en zich volledig aan Peter en de kinderen gewijd. Ze bakte koekjes, organiseerde schoolbazaars, regelde elk jaar de schoolveiling, maakte zelf kostuums voor Halloween, bracht ontelbare uren met haar kinderen bij de orthodontist door en deed over het algemeen alles wat andere echtgenotes en moeders deden. Een titel had ze er niet voor nodig, maar haar grondige kennis van de zakenwereld en haar levendige interesse erin maakten het een stuk gemakkelijker om ’s avonds laat met Peter te praten over de dossiers waaraan hij werkte. Het bracht hen zelfs dichter bij elkaar. Ze was de perfecte echtgenote voor hem, was dat altijd geweest, en hij had diep respect voor de manier waarop ze hun kinderen had opgevoed. Ze was alles gebleken wat hij van haar had verwacht - en Paris wat net zo blij met hem.

Op zondagochtenden tijdens koude winterdagen konden ze nog altijd met elkaar lachen terwijl ze nog een extra halfuurtje gezellig onder de dekens kropen. En door de week stond ze bij het krieken van de dag samen met hem op, bracht hem naar het station en reed dan terug om de kinderen naar school te brengen, totdat ze oud genoeg waren om zelf te rijden, wat voor haar veel te snel was gegaan. Het enige dilemma dat ze nu had, was bedenken wat ze met haar tijd zou gaan doen als Bill in augustus naar Berkeley ging. Ze kon zich een leven zonder tieners die zomers in het zwembad spartelden, of tijdens de weekenden het huis met al hun speelgoed op zijn kop zetten, bijna niet meer voorstellen. Drieëntwintig van de vierentwintig jaren van haar huwelijk had haar leven volledig en onvoorwaardelijk om hen gedraaid en het maakte haar bedroefd dat die tijd binnenkort voorgoed voorbij zou zijn.

Ze wist dat het leven zoals ze dat al zo lang had gekend, voorbij zou zijn als Bill ging studeren. Hij zou af en toe een weekend en tijdens de vakanties komen logeren, zoals Meg had gedaan toen ze aan Vassar studeerde, maar dan minder vaak, want hij zou ver weg zijn, helemaal aan de westkust. Toen Meg eenmaal was afgestudeerd, verdween ze nagenoeg volledig uit haar moeders leven. Ze was voor zes maanden naar New York vertrokken, met drie vrienden gaan samenwonen en vervolgens, toen ze in Los Angeles de baan van haar leven had gevonden, naar Californië verhuisd. Voortaan zouden ze haar, met een beetje mazzel, alleen nog zien tijdens Thanksgiving en Kerstmis, en Joost mocht weten wat er zou gebeuren als ze eenmaal getrouwd was - niet dat ze daar al plannen voor had. Maar Paris wist een ding zeker: in augustus, als Bill vertrok, zou haar leven voorgoed veranderen.

Na vierentwintig jaar niet actief te zijn geweest op de arbeidsmarkt, kon ze niet verwachten in New York zomaar een baan te vinden. Ze had zich te lang alleen maar beziggehouden met koekjes bakken en privé-chauffeur zijn. Het enige dat ze tot dusver had bedacht dat ze zou kunnen doen, was als vrijwilliger met mishandelde kinderen werken in Stamford, of aan een programma meedoen dat een vriendin van haar had opgezet op openbare scholen; cursussen lezen en schrijven geven aan mensen die hun lagere school niet hadden afgemaakt en nauwelijks konden lezen. Verder kon ze niets bedenken. Peter had jaren geleden al geopperd dat ze samen zouden kunnen gaan reizen als de kinderen het huis uit waren en dingen konden doen waar ze nooit aan toe waren gekomen. Maar zijn werkuren waren het afgelopen jaar zo toegenomen, dat ze zich niet kon voorstellen dat de gelegenheid zich ooit zou voordoen. Hij kwam al nauwelijks meer voor het avondeten thuis.

Voor zover Paris kon beoordelen, leidden haar kinderen en haar echtgenoot, in elk geval momenteel, een druk en productief leven, en zij niet. En ze wist dat ze er snel iets aan moest doen. Het vooruitzicht van de enorme hoeveelheid vrije tijd die haar te wachten stond, begon haar te beangstigen. Ze had er verscheidene keren met Peter over gepraat, maar hij was niet met bruikbare suggesties gekomen. Hij had gezegd dat ze vanzelf wel iets zou vinden wat ze leuk vond om te doen en ze wist dat het waar was. Met haar zesenveertig jaar was ze nog jong genoeg om eventueel een carrière te beginnen, maar het probleem was dat ze niet wist wat ze wilde. Ze vond het prettig hoe alles nu was: voor de kinderen en haar man zorgen en in al hun behoeften voorzien - vooral die van Peter. In tegenstelling tot een aantal van haar vriendinnen, van wie de huwelijken door de jaren heen tekenen van spanning waren gaan vertonen of zelfs helemaal waren stukgelopen, was Paris nog steeds verliefd op haar man. Hij was vriendelijker, milder, zorgzamer, meer wereldwijs en ervaren, zelfs fysiek aantrekkelijker dan toen ze met hem trouwde. En hij zei altijd hetzelfde over haar.

Paris was slank, lenig en atletisch. Toen de kinderen eenmaal groot waren en ze over meer vrije tijd beschikte, was ze bijna dagelijks gaan tennissen en ze had een geweldige conditie. Haar steile, blonde haar droeg ze meestal in een vlecht. Ze had de klassieke gelaatstrekken van Grace Kelly en groene ogen. Haar figuur was opmerkenswaardig, ze was altijd goedlachs en haar gevoel voor humor was aanstekelijk, tot genoegen van haar vriendinnen. Ze had het altijd leuk gevonden om grapjes uit te halen en haar kinderen konden dat zeer waarderen. Peter daarentegen was veel rustiger van aard en was dat altijd geweest. Als hij na een lange dag en een treinreis pas ’s avonds laat thuiskwam van zijn werk, wat vaker wel dan niet voorkwam, was hij te moe om meer te doen dan naar haar luisteren en af en toe een opmerking maken. Hij kwam meer tot leven in de weekenden, maar zelfs dan was hij rustig en ietwat gereserveerd. Het afgelopen jaar werd hij volledig opgeslokt door zijn werk. Het etentje van vanavond was in feite het eerste dat ze in drie maanden gaven. Hij had elke vrijdagavond overgewerkt en was zelfs een paar keer op zaterdag naar zijn werk gegaan om dingen af te maken of om cliënten te ontvangen. Maar Paris bleef altijd geduldig. Ze deed zelden een beroep op hem en had diep respect voor zijn toewijding aan zijn werk. Daarom was hij ook zo goed in wat hij deed en werd hij zo gerespecteerd in de zakelijke en juridische wereld. Ze kon hem moeilijk op de vingers tikken voor zijn plichtsgetrouwheid, hoewel ze het wel jammer vond dat ze niet meer tijd met hem door kon brengen. Vooral nu, nu Meg al zes maanden weg was en Bill het druk had met zijn eigen leven en zijn vrienden in de laatste weken van zijn middelbare-schoolperiode. Peters zware werklast van de afgelopen maanden herinnerde haar er nogmaals aan dat ze iets moest vinden om haar tijd mee door te komen in september. Ze had er zelfs aan gedacht om een cateringbedrijf te beginnen of in een kwekerij te investeren, aangezien ze zo gek was op tuinieren. Maar een cateringbedrijf zou haar tijd met Peter tijdens de weekenden in de weg staan en ze wilde beschikbaar voor hem zijn als hij thuis was, wat tegenwoordig nog nauwelijks voorkwam. Ze douchte en kleedde zich aan nadat ze de tafel had gecontroleerd en door de keuken was gelopen om te zien hoe de cateraars het deden; alles leek soepel te verlopen. Ze hadden vijf stellen uitgenodigd, allemaal vrienden van hen. Ze verheugde zich erop en hoopte dat Peter bij thuiskomst nog even de gelegenheid zou krijgen zich te ontspannen voordat de gasten arriveerden. Ze dacht aan hem, toen Bill zijn hoofd om de deur van haar slaapkamer stak terwijl ze zich aan het omkleden was. Hij wilde haar zijn plannen voor die avond vertellen, een huisregel die ze standvastig afdwong, zelfs op zijn leeftijd. Ze wilde te allen tijde weten waar haar kinderen uithingen en bij wie. Paris was een voortreffelijke, verantwoordelijke moeder en een toegewijde echtgenote. Alles in haar leven was perfect op orde en relatief gezien goed onder controle.

‘Ik ga met Matt naar de familie Johnson,’ zei Bill terwijl hij naar haar keek toen ze de zijrits van een wit kanten rokje dichttrok. Ze droeg er een strak strapless topje boven en zilverkleurige schoenen met hoge hakken.

‘Blijf je daar of ga je daarna nog ergens anders naartoe?’ Ze glimlachte naar hem. Haar zoon was een knappe vent om te zien, hij leek op zijn vader. Bill was al 1,87 m lang toen hij nog maar vijftien jaar was en sindsdien was hij nog eens 2,5 cm gegroeid. Met het donkerbruine haar van zijn vader en zijn doordringende blauwe ogen keek hij haar glimlachend aan. Bill vond dat ze er altijd goed uitzag als ze zich opdirkte. Hij keek toe terwijl ze haar lange blonde haar opstak onder het praten. Hij had altijd gevonden dat zijn moeder een natuurlijke elegantie bezat en hij was net zo trots op haar als zij op hem. Niet alleen was hij een briljante student, maar hij was tijdens zijn hele middelbare-schoolperiode ook topatleet geweest. ‘Heb je vanavond een feestje?’ vroeg Paris sluw. De hele afgelopen maand, misschien zelfs wel twee maanden, hadden de eindejaarsstudenten feestjes gehad en Bill zat er altijd middenin. De meisjes waren gek op hem; hij trok hen aan als een magneet, hoewel hij al sinds de kerst met hetzelfde meisje ging, dat Paris erg graag mocht. Het was een aardig meisje uit een keurig gezin in Greenwich. Haar moeder was onderwijzeres, haar vader arts.

‘Ja, misschien gaan we later nog naar een feest.’ Heel even keek hij haar schaapachtig aan. Ze kende hem te goed. Hij had overwogen om het haar niet te vertellen, want ze stelde altijd zoveel vragen. Hij en zijn zus klaagden er weleens over, maar tegelijkertijd vonden ze het ook wel prettig. Ze hoefden zich nooit af te vragen of ze wel van hen hield.

‘Waar?’ vroeg ze, terwijl ze de laatste hand sloeg aan haar kapsel en een klein beetje rouge en lipstick aanbracht.

‘Bij de familie Steins,’ antwoordde Bill grijnzend. Ze vroeg het altijd. Steevast. En hij wist al wat de volgende vraag zou zijn voordat ze hem stelde.

‘Zijn de ouders aanwezig?’ Zelfs nu hij al achttien was, wilde ze niet dat hij naar feestjes zonder toezicht ging; dat was vragen om moeilijkheden. Toen de kinderen jonger waren, belde ze altijd even om het te controleren. Het afgelopen jaar was ze minder streng geworden en was ze bereid Bill op zijn woord te geloven. Maar af en toe kwam het voor dat Bill haar voor de gek hield. Hij probeerde het gewoon en het was aan haar om te achterhalen wanneer hij dat deed. Daar was ze behoorlijk goed in; meestal was hij dan ook eerlijk, en was ze gerust over waar hij naartoe ging.

‘Ja, de ouders zijn er ook,’ zei hij terwijl hij met zijn ogen rolde.

‘Dat is je geraden.’ Met een veelbetekenende blik keek ze hem aan, toen lachte ze. ‘Ik steek je banden lek en gooi je autosleutels in de vuilnisbak, William Armstrong, als je tegen me liegt.’

‘Ja, ja, mam, dat weet ik. Ze zijn er echt.’

‘Oké. Hoe laat kom je thuis?’ De avondklok werd nog steeds gehanteerd, ondanks de achttien jaren die hij telde. Hij had zich aan hun regels te houden totdat hij ging studeren, had Paris gezegd, en Peter was het daarmee eens. Hij keurde de grenzen die ze hun kinderen stelde hartgrondig goed, zoals hij altijd had gedaan. Eigenlijk stonden ze in alles op één lijn. Meningsverschillen over de opvoeding van de kinderen, of waarover dan ook, hadden ze eigenlijk nooit gehad. Hun huwelijk was relatief gezien altijd probleemloos geweest, met uitzondering van kleine woordenwisselingen, die bijna altijd over belachelijke dingen gingen, zoals de garagedeur open laten staan, vergeten benzine te tanken of overhemden te laat naar de stomerij brengen. Maar die vergissingen kwamen nauwelijks voor, want Paris was uiterst georganiseerd. Peter had altijd van haar op aan gekund.

‘Drie uur?’ antwoordde Bill voorzichtig op haar vraag, in een poging het maximale eruit te slepen, maar zijn moeder schudde meteen haar hoofd.

‘Geen sprake van. Het is geen eindexamenfeestje, Bill, maar een gewone vrijdagavond.’ Ze wist dat als ze zou instemmen, hij tijdens de examenfeesten om vier of vijf uur zou willen thuiskomen, en dat vond ze veel te laat. Ze vond het gevaarlijk dat hij zo laat nog zou rijden. ‘Twee uur, en geen minuut later. Ik verleen je daarmee een gunst, dus verder geen gezeur,’ waarschuwde ze hem en hij knikte tevreden. De onderhandelingen waren achter de rug en hij wilde de kamer al uitlopen, maar ze liep met een resolute uitdrukking op haar gezicht op hem toe. ‘Niet zo snel... Eerst een knuffel.’

Hij glimlachte naar haar en zag er eerder uit als een groot, sullig kind, dan als de bijna volwassen man die hij was. En hij willigde haar verzoek om een knuffel in toen ze op haar tenen ging staan en hem op zijn wang kuste. ‘Veel plezier vanavond en rijd alsjeblieft voorzichtig.’ Hij kon goed rijden en had verantwoordelijkheidsgevoel, maar toch maakte ze zich zorgen. Tot dusver waren er geen incidenten van rijden onder invloed voorgekomen. De weinige keren dat hij op feestjes iets dronk, had hij zijn auto thuisgelaten en was met vrienden meegereden. Hij wist ook dat als de zaken echt uit de hand liepen, hij zijn ouders kon bellen. Ze hadden die regel jaren geleden ingesteld; als hij dronken was, kon hij hen bellen en zouden ze hem een ‘generaal pardon’ verlenen. Maar onder geen beding wilden ze dat hij zelf naar huis reed.

Kort nadat ze hem geknuffeld had, hoorde ze Bill de deur uitgaan. Paris liep net zelf de trap af, toen Peter binnenkwam. Hij had zijn attachékoffertje in de hand en zag er vermoeid uit. Toen ze naar hem keek, viel het haar op hoeveel hij op Bill leek. Het was net alsof ze naar dezelfde persoon van even tevoren keek, maar dan drieëndertig jaar ouder. Liefdevol glimlachend keek ze hem aan.

‘Hallo, schat,’ zei ze toen ze naar hem toe liep en hem omhelsde en een kus gaf, maar hij was zo moe dat hij nauwelijks reageerde. Ze maakte geen opmerking over hoe afgemat hij eruitzag, want ze wilde niet dat hij zich nog slechter zou gaan voelen. Ze wist dat hij de afgelopen maand aan een fusie had gewerkt en dat hij een zware tijd doormaakte. De deal leek niet erg gunstig uit te vallen voor zijn cliënt en ze wist dat hij er alles aan deed om daar verandering in te brengen. ‘Hoe was je dag?’ vroeg ze terwijl ze zijn koffertje overnam en het op een stoel in de gang zette. Ineens had ze er spijt van dat ze vanavond een etentje had gepland. Maar toen ze de reservering voor de catering had gemaakt, wist ze nog niet dat hij het zo druk zou hebben. Ze had het cateringbedrijf twee maanden geleden al gebeld, want tijdig reserveren was bij dit bedrijf echt nodig.

‘Het was een lange dag.’ Hij glimlachte naar haar. ‘De week was nog langer. Ik ben bekaf. Hoe laat komen de gasten?’ Het was al bijna zeven uur.

‘Over ongeveer een uur. Waarom ga je niet een paar minuutjes liggen? Daar is nog wel tijd voor.’

‘Beter van niet. Als ik ga slapen, word ik misschien niet meer wakker.’

Zonder het te vragen liep ze naar de provisiekast, schonk een glas wijn in en bood hem die aan. Hij reageerde verheugd. Over het algemeen dronk hij niet veel, maar omdat hij wist dat hem een lange avond stond te wachten, hielp het glas wijn hem de stress van de dag even te vergeten. Het was een lange week geweest en het was hem aan te zien.

‘Dank je,’ zei hij, terwijl hij het glas aannam. Hij nam een slokje, liep naar de woonkamer en ging zitten. Alles om hem heen was smetteloos en netjes. De kamer stond vol fraaie Engelse antieke spullen die ze door de jaren heen samen hadden gekocht in Londen en New York. Beiden hadden ze al op jonge leeftijd hun ouders verloren en Paris had een deel van haar bescheiden erfenisje besteed aan spulletjes voor in huis. Peter had haar daarbij geholpen. Ze hadden een paar mooie stukken, die steevast door hun vrienden werden bewonderd. Hun huis was bijzonder geschikt om er gasten in te ontvangen: een grote, comfortabele eetkamer, een ruime woonkamer, een kleine hobbyruimte en een bibliotheek, die Peter in de weekenden als kantoor gebruikte. Boven waren vier grote slaapkamers. De vierde gebruikten ze als logeerkamer, hoewel ze lange tijd hadden gehoopt op een derde baby, maar daar was het nooit van gekomen. Na de eerste twee was ze nooit meer zwanger geraakt en hoewel ze het erover hadden gehad, wilden ze beiden niet de stress van vruchtbaarheidsbehandelingen ondergaan. Ze waren tevreden met de twee kinderen die ze hadden en aanvaardden hun lot.

Paris ging op de bank zitten en kroop dicht tegen hem aan. Maar vanavond was hij te moe om te reageren. Gewoonlijk sloeg hij zijn arm om haar schouder en ze besefte toen ze naar hem keek dat hij tekenen van zware uitputting vertoonde. Binnenkort zou hij een algemeen medisch onderzoek moeten ondergaan. Zodra de fusie achter de rug was, zou ze hem eraan herinneren. Gedurende de afgelopen jaren hadden ze een aantal vrienden aan acute hartaanvallen verloren. Met zijn eenenvijftig jaar en goede gezondheid was het risico daarop klein, maar je wist maar nooit. Ze wilde goed voor hem zorgen en hem nog minstens veertig of vijftig jaar om zich heen hebben. De afgelopen vierentwintig jaar waren goed geweest, voor hen allebei.

‘Drukt die fusie zo zwaar op je?’ vroeg ze meevoelend. Nu ze naast hem zat, voelde ze letterlijk hoe gespannen hij was. Hij knikte terwijl hij een slok wijn nam en liet, in tegenstelling tot gewoonlijk, geen details los. Hij was te moe om erop in te gaan, nam ze aan. Ze wilde hem niet vragen of er iets anders was dat hem dwarszat, want het leek duidelijk dat het alles te maken had met de fusie. Ze hoopte maar dat hij die even zou vergeten en zich zou ontspannen als hij eenmaal temidden van hun vrienden aan tafel zat. Dat was meestal het geval. Hoewel hij zelf geen moeite deed om hun sociale leven op peil te houden, vond hij het fijn dat zij de plannen voor hen maakte en was hij blij met de mensen die ze uitnodigde. Overleggen deed ze al niet eens meer met hem. Ze wist precies wie hij mocht en wie niet, en paste haar uitnodigingen daarop aan. Het ging haar erom dat ook hij een leuke avond had en hij vond het fijn dat hij niet verantwoordelijk was voor hun plannen. Ze deed het prima als manager sociale zaken, zoals hij haar noemde.

Een aantal minuten zat Peter vredig op de bank; zij zat rustig naast hem, blij dat ze hem thuis had. Ze vroeg zich af of hij dit weekend zou moeten werken of weer naar de stad zou moeten om cliënten te ontvangen, zoals hij de afgelopen maanden had gedaan, maar ze wilde het hem niet vragen. Als hij inderdaad naar kantoor moest, zou ze wel iets vinden om zichzelf mee bezig te houden. Hij zag er al beter uit toen hij opstond, naar haar glimlachte en langzaam de trap opliep, gevolgd door haar.

‘Gaat het een beetje, schat?’ vroeg ze toen hij op hun bed ging liggen en het glas wijn op zijn nachtkastje zette. Hij was zo uitgeput dat hij toch had besloten even te gaan liggen voor het diner.

‘Ja, hoor,’ antwoordde hij en hij sloot zijn ogen. En daarmee liet ze hem even alleen. Ze liep weer naar beneden om te controleren hoe het er in de keuken voorstond. Alles was piekfijn in orde. Ze ging even op het terras zitten, terwijl ze in zichzelf glimlachte. Ze hield van haar man, haar kinderen, haar huis en hun vrienden. Ze hield van het hele plaatje en er was niets dat ze zou willen veranderen. Het was een perfect leventje.

Toen ze een halfuur later weer naar boven liep om hem te wekken, voor het geval hij in slaap was gevallen, stond hij onder de douche. Ze ging op het bed zitten en wachtte. De eerste gasten zouden over twintig minuten arriveren. Toen hij zich ging scheren, hoorde ze de deurbel. Ze liet hem weten dat hij zich niet hoefde te haasten. De gasten liepen niet weg, dus hij had alle tijd. Ze wilde dat hij zich ontspande en van de avond zou genieten. Met een gezicht onder het scheerschuim keek hij haar via de spiegel aan toen ze hem meedeelde dat ze naar beneden ging om hun vrienden te begroeten.

‘Ik kom er zo aan,’ beloofde hij en opnieuw drukte ze hem op het hart dat hij zich niet hoefde te haasten. Het enige dat ze wilde, was dat hij zich ontspande.

Toen Peter naar beneden kwam, waren er al twee stellen gearriveerd, een derde liep net het terras op. Het was een heerlijke avond, de zon was zojuist ondergegaan en de warme avondlucht voelde aan alsof ze in Mexico of Hawaï waren. Het was een perfecte avond voor een etentje in de buitenlucht en iedereen was in een goede stemming. Twee van Paris’ beste vriendinnen waren er met hun echtgenoten. Een van hen was advocaat in Peters kantoor; zo hadden ze elkaar vijftien jaar geleden leren kennen. Zijn vrouw en hij hadden een zoon van Bills leeftijd, die naar dezelfde middelbare school ging en samen met hem in juni eindexamen deed. De andere vrouw had een dochter van Megs leeftijd en twee zonen, een tweeling, van een jaar ouder. De drie vrouwen hadden jarenlang om beurten op en neer gereden naar de school en verschillende sportevenementen, en Natalie en Paris hadden elkaar tien jaar lang afgewisseld bij het naar ballet brengen van hun dochters. Natalies dochter was serieuzer met ballet bezig geweest dan Meg en danste nu professioneel in Cleveland. Ze stonden alledrie aan het einde van hun jaren als moeder en waren er bedroefd onder. Ze hadden het daar net over toen Peter arriveerde. Natalie merkte zachtjes tegen Paris op dat hij er moe uitzag en Virginia, de moeder van de zoon van Bills leeftijd, was het daarmee eens.

‘Hij is bezig met een fusie en dat slokt al zijn energie en tijd op,’ zei Paris vriendelijk en Virginia knikte. Haar echtgenoot werkte aan hetzelfde project, maar hij zag er een stuk minder gespannen uit dan Peter. Maar in tegenstelling tot Peter was hij niet managing partner van het kantoor, wat een extra zware last betekende. Hij had er in jaren niet zo vermoeid en gestrest uitgezien.

De overige gasten arriveerden kort na Peter en toen ze eenmaal aan het diner zaten, leek iedereen zich te vermaken. De tafel zag er prachtig uit en er stonden overal kaarsen. In het zachte schijnsel van het kaarslicht zag Peter er in Paris’ ogen al veel beter uit. Hij zat aan het hoofd van de tafel en babbelde met de vrouwen die ze naast hem had geplaatst. Hij kende hen goed en genoot van hun gezelschap, hoewel hij tijdens het hele diner rustiger dan gewoonlijk leek, eerder ingetogen dan vermoeid.

Toen de gasten uiteindelijk rond middernacht vertrokken, trok hij zijn colbertjasje uit, maakte zijn das los en leek opgelucht. ‘Heb je je wel vermaakt, lieverd?’ vroeg Paris bezorgd. De tafel was net groot genoeg geweest voor twaalf mensen en ze had niet kunnen horen hoe het er aan de andere kant van de tafel aan toe ging. Ze had genoten van de gesprekken over zaken met de mannen naast wie ze zat. Hun mannelijke vrienden konden dat erg in haar waarderen. Ze was intelligent en goed op de hoogte, en ze vonden het prettig dat ze met haar konden praten over meer dan alleen haar kinderen, in tegenstelling tot een aantal vrouwen die ze kenden, hoewel Virginia en Natalie ook intelligent waren. Natalie was kunstenares en had zich de laatste tijd voornamelijk toegelegd op beeldhouwen. Virginia was, voordat ze haar carrière had opgegeven om thuis bij haar kinderen te zijn, advocate geweest. Ze was net zo nerveus als Paris over wat ze zou gaan doen als haar enige zoon in juni eindexamen deed. Hij zou aan Princeton gaan studeren en dus in elk geval dichter bij huis blijven dan Bill. Maar hoe je het ook wendde of keerde, één hoofdstuk van hun leven liep ten einde en dat maakte hen allemaal bezorgd en onzeker.

‘Je was vanavond opmerkelijk stil,’ merkte Paris op toen ze langzaam de trap op liepen. Het fijne van cateraars inhuren was dat ze voor alles zorgden en het huis brandschoon achterlieten. Paris had tijdens het diner regelmatig Peters kant op gekeken en hoewel hij van het gezelschap van zijn tafelgenoten leek te genieten, leek hij meer te luisteren dan te praten, wat zelfs voor hem ongewoon was.

‘Ik ben gewoon moe,’ zei hij met een afwezige blik toen ze langs Bills slaapkamer liepen. Bill was waarschijnlijk nog steeds bij de familie Steins en zou geen minuut eerder thuiskomen dan twee uur, zoals ze hadden afgesproken.

‘Voel je je wel goed?’ vroeg Paris bezorgd. Hij had wel eerder grote deals moeten sluiten, maar gewoonlijk liet hij zich daardoor niet van zijn stuk brengen. Ze vroeg zich af of de deal soms dreigde te mislukken.

‘Ik voel me...’ Hij wilde ‘prima’ zeggen, maar keek haar vervolgens aan en schudde zijn hoofd. Hij zag er verre van prima uit. Hij had het er vanavond niet met haar over willen hebben en was van plan geweest het haar de volgende ochtend te vertellen. Hij wilde de avond niet voor haar verpesten en had het nooit prettig gevonden om over serieuze zaken te praten vlak voor het slapengaan. Maar tegen haar liegen kon hij ook niet. Dat wilde hij niet langer. Het was niet eerlijk tegenover haar. Hij hield van haar. En een gemakkelijke manier om het te vertellen was er niet, een geschikte tijd of een perfecte dag bestond niet. Het vooruitzicht naast haar te liggen en er de hele nacht over te piekeren, drukte zwaar op hem.

‘Is er iets?’ Paris keek ineens heel bezorgd en had geen idee wat het zou kunnen zijn. Ze ging ervan uit dat er iets op kantoor was en hoopte maar dat hij geen slecht nieuws over zijn gezondheid had. Een jaar geleden was dat vrienden van hen overkomen. De echtgenoot van een van haar vriendinnen bleek een hersentumor te hebben en stierf vier maanden later. Het was een schok geweest voor hen allemaal. Zo langzamerhand naderden ze de leeftijd waarop zulke dingen konden gebeuren. Het enige dat ze kon doen, was bidden dat Peter niet zulk nieuws voor haar had. Maar zijn gezicht stond ernstig toen hij in een van de gemakkelijke leunstoelen in hun slaapkamer ging zitten, waar ze soms graag zaten te lezen. Hij wees naar de stoel tegenover hem, zonder haar gerust te stellen.

‘Ga even zitten.’

‘Is er iets?’ vroeg ze opnieuw toen ze tegenover hem zat en naar zijn handen reikte, maar hij leunde achterover in zijn stoel en sloot zijn ogen. Toen hij zijn ogen weer opende, besefte ze dat ze nog nooit zoveel pijn in zijn blik had gezien.

‘Ik weet niet hoe ik je dit moet vertellen... Waar ik moet beginnen en hoe...’ Hoe liet je een bom vallen voor de voeten van iemand om wie je vijfentwintig jaar hebt gegeven? Waar laat je hem vallen en wanneer? Hij wist dat het een klap in haar gezicht zou zijn, waardoor hun hele leven in elkaar stortte. Niet alleen dat van haar, ook dat van hem. ‘Ik... Paris... Ik heb vorig jaar iets doms gedaan... Hoewel, misschien niet dom... Maar iets wat ik nooit van mezelf had verwacht. Ik was het niet van plan. Ik weet niet eens meer precies hoe het is gegaan, behalve dat de gelegenheid zich voordeed en dat ik die heb aangegrepen, en dat had ik nooit moeten doen, maar toch deed ik het...’ Hij durfde haar niet aan te kijken terwijl hij sprak en Paris zei onder het luisteren geen woord. Een overweldigend gevoel overviel haar dat haar - en hun - iets verschrikkelijks te wachten stond. Er gingen sirenes af in haar hoofd en haar hart bonkte terwijl ze wachtte tot hij verder ging. Dit ging niet over de fusie, wist ze ineens, het ging over hen.

‘Het is gebeurd toen ik drie weken in Boston was voor een zaak waaraan ik toen werkte.’ Ze kende de zaak en knikte zwijgend. Peter keek haar met angstige ogen aan en wilde haar vasthouden, maar deed het niet. Hij wilde de pijn voor haar verzachten, maar hij had het fatsoen te beseffen dat het onmogelijk was. ‘Het heeft geen zin om op de details van het hoe, waarom en wanneer in te gaan. Ik ben verliefd geworden op iemand anders. Het was niet de bedoeling. Ik had nooit gedacht dat het me zou overkomen en ik heb er ook nooit naar gezocht. Ik weet niet eens wat er toen precies door mijn hoofd ging, behalve dat ik me verveelde en dat zij interessant, pienter en jong was. Het was alsof ik bij haar weer tot leven kwam en ik voelde me jonger dan ik me in jaren had gevoeld. Ik denk dat het zoiets was als de klok voor even terugdraaien, maar de wijzers bleven vastzitten en ik besefte dat ik niet meer terug wilde. Ik heb erover gepiekerd, ermee geworsteld en een aantal keren geprobeerd ermee te stoppen. Maar... Ik kan het gewoon niet... Ik wil het ook niet... Ik wil bij haar zijn. Ik houd van jou, dat heb ik altijd gedaan. Ik ben altijd van je blijven houden, zelfs nu, maar ik kan zo niet verder. Het maakt me kapot. Ik weet niet eens hoe ik je dit moet vertellen en ik besef hoe vreselijk dit voor je moet zijn, en God, het spijt me zo, Paris... Echt waar...’ Er stonden tranen in zijn ogen en ze bedekte haar mond met haar hand, alsof ze naar een ongeluk keek dat op het punt stond te gebeuren, of naar een auto die tegen een muur zou botsen en iedereen erin zou doden. Ze had voor het eerst van haar leven het gevoel dat ze doodging. ‘Paris, ik weet niet hoe ik je dit moet zeggen,’ zei hij terwijl de tranen over zijn wangen rolden. ‘Voor ons beider bestwil... Voor ons allemaal... Wil ik een scheiding.’ Hij had Rachel beloofd dat hij het Paris dit weekend zou vertellen en hij wist dat hij ook niet anders kon, voordat het dubbelleven dat hij leidde hen beiden te gronde zou richten. Maar het daadwerkelijk zeggen en het aanschouwen van Paris’ gezicht waren moeilijker dan hij zich had kunnen voorstellen. Toen hij zag hoe ze naar hem keek, wenste hij dat er een andere manier was. Maar hij wist dat die niet bestond. Zelfs al had hij al die jaren van haar gehouden, hij was niet langer verliefd op haar, maar op een andere vrouw, en hij wilde vrij zijn. Zijn leven met haar was als levend begraven zijn. In Rachel had hij echter alles gevonden wat hij zo had gemist. Bij Rachel had hij het gevoel dat God hem een tweede kans had gegeven. En of het nu van God kwam of niet, het was wat hij wilde en hij zou ervoor vechten. Hoeveel hij ook om Paris gaf, hoe erg hij het ook voor haar vond en hoe schuldig hij zich voelde over wat hij haar aandeed, hij wist dat zijn leven, zijn ziel, zijn hele wezen en zijn toekomst bij Rachel lagen. Paris behoorde tot het verleden.

Minutenlang staarde ze hem zwijgend aan, niet in staat te bevatten wat ze zojuist had gehoord, en tegelijkertijd wetend dat het waar was. In zijn ogen las ze dat hij elk woord dat hij gezegd had, meende. ‘Ik snap het niet,’ zei ze terwijl er tranen in haar ogen sprongen en over haar wangen rolden. Dit kon niet waar zijn. Het overkwam andere mensen, mensen met slechte huwelijken, mensen die voortdurend ruzie maakten of mensen die nooit van elkaar hadden gehouden. Maar toch overkwam het haar. In de vierentwintig jaar die ze getrouwd waren, had ze nog nooit een seconde gedacht dat hij haar op een dag zou verlaten. De enige manier waarop ze hem ooit zou kunnen verliezen, was als hij doodging. En nu voelde het alsof ze zelf doodging. ‘Wat is er gebeurd...? Waarom heb je ons dit aangedaan...? Waarom...? Waarom geef je haar niet op?’ Het kwam in eerste instantie niet eens in haar op om te vragen wie ze was. Het maakte niet uit. Dat hij wilde scheiden, was het enige dat telde.

‘Paris, dat heb ik geprobeerd,’ zei hij, volledig van streek. Hij vond het verschrikkelijk om de gekwelde blik in haar ogen te zien, maar ze moesten de waarheid onder ogen zien. En ergens, op een vreemde, bijna zieke manier, was hij blij dat hij het haar eindelijk had verteld. Hij wist dat hij vrij wilde zijn, ondanks alle emotionele consequenties. ‘Ik kan haar niet opgeven, dat kan ik gewoon niet. Ik weet dat het een rotstreek van me is, maar het is wat ik wil. Je bent een goede echtgenote en een fantastische vrouw. Je bent een geweldige moeder voor onze kinderen geweest en ik weet dat je dat altijd zult blijven, maar ik wil meer... Ik voel me springlevend als ik bij haar ben. Het leven is weer spannend, ik kijk uit naar de toekomst. Jarenlang heb ik mij een oude man gevoeld. Paris, je ziet het nu misschien niet, maar misschien is dit een zegen voor ons beiden. We zaten allebei gevangen.’ Zijn woorden sneden als messen door haar ziel.

‘Een zegen? Noem je dit een zegen?’ Haar stem klonk ineens schel. Ze zag eruit alsof ze ieder moment hysterisch kon worden en dat beangstigde hem. Het was een enorme schok, alsof je net te horen hebt gekregen dat een geliefde onverwachts is overleden. ‘Dit is een drama, geen zegen. Wat is het voor zegen om je vrouw te bedriegen, je gezin in de steek te laten en een scheiding aan te vragen? Ben je gek geworden? Wat denk je wel niet? Wie is dat meisje? Wat voor toverspreuk heeft ze over je uitgesproken?’ Eindelijk was het in haar opgekomen om het te vragen. Niet dat het nog iets uitmaakte. Die andere vrouw was een vijand zonder gezicht die het gevecht gewonnen had voordat Paris in de gaten had gehad dat er een strijd gaande was. Paris had alles verloren, zonder te zijn gewaarschuwd dat hun leven en hun huwelijk op het spel stonden. Het voelde als het einde van de wereld toen ze hem aanstaarde en hij hoofdschuddend met zijn hand door zijn haren ging. Hij had haar eigenlijk niet willen vertellen wie ze was, bang dat Paris haar uit hysterie en jaloezie iets zou aandoen, maar toch had hij vertrouwen in haar en ze zou er uiteindelijk toch wel achterkomen. En anders zouden haar kinderen het haar wel vertellen als zij er eenmaal van op de hoogte waren. Hij was van plan met Rachel te trouwen, hoewel hij dat Paris nog niet wilde vertellen. De schok van de scheiding was op dit moment al groot genoeg.

‘Ze werkt als advocate bij mijn firma. Je hebt haar tijdens het kerstfeest ontmoet, hoewel ik weet dat ze uit respect heeft geprobeerd uit jouw buurt te blijven. Haar naam is Rachel Norman en ze heeft mij geassisteerd in die zaak in Boston. Het is een keurige vrouw, gescheiden, en ze heeft twee zoontjes.’ Hij probeerde Rachel respect te geven in Paris’ ogen, wat natuurlijk niet zou lukken, maar hij voelde dat hij het aan Rachel verplicht was, zodat ze niet op Paris zou overkomen als een ordinaire hoer. Maar hij vermoedde dat ze dat toch wel deed. Paris staarde hem alleen maar aan terwijl ze huilde; de tranen dropen van haar kin op haar topje. Ze leek gebroken, totaal verslagen, en hij wist dat het lang zou duren voordat hij zichzelf zou kunnen vergeven. Maar er was geen andere manier. Hij móést dit doen, voor hen allemaal. Hij had Rachel beloofd dat hij het zou doen. Ze had al een jaar gewacht en gezegd dat het lang genoeg was geweest. Bovendien wilde hij haar koste wat kost niet verliezen.

‘Hoe oud is ze?’ vroeg Paris mat.

‘Eenendertig,’ antwoordde hij zacht.

‘O, mijn god. Ze is twintig jaar jonger dan jij. Ga je met haar trouwen?’ Ze voelde een nieuwe paniekgolf door haar lichaam gaan. Zolang hij niet trouwde, was er nog hoop.

‘Dat weet ik nog niet. Eerst moeten we dit regelen, dat is al traumatisch genoeg.’ Door het haar te vertellen voelde hij zich stokoud, maar als hij aan Rachel dacht, voelde hij zich weer jong. Zij was de bron van jeugd en hoop voor hem. Hij had niet beseft hoeveel hij in zijn leven had gemist, totdat hij verliefd op haar werd. Alles aan haar was opwindend; als hij met haar uiteten ging, voelde hij zich weer een kleine jongen en de tijd die ze samen in bed doorbrachten, maakte hem bijna gek. Hij had in zijn leven nog nooit op die manier iets voor een vrouw gevoeld, zelfs niet voor Paris. Hun seksleven was altijd bevredigend en tamelijk goed geweest en hij had het al die jaren die hij met haar had gedeeld, gekoesterd, maar wat hij met Rachel deelde, was een passie waarvan hij niet eens wist dat die bestond, en nu had hij die ervaren. Ze was betoverend.

‘Ze is vijftien jaar jonger dan ik ben,’ zei Paris, die onbeheerst begon te snikken, waarna ze weer naar hem opkeek en elk akelig detail wilde weten om er zichzelf mee te kwellen. ‘Hoe oud zijn haar zoontjes?’

‘Vijf en zeven, ze zijn nog heel jong. Ze is getrouwd toen ze nog studeerde en is erin geslaagd haar kinderen op te voeden en tegelijkertijd haar studie af te ronden, zelfs nadat haar echtgenoot haar in de steek had gelaten. Ze heeft heel wat te verduren gehad.’ Hij gaf zoveel om haar dat hij alles wilde doen om haar te helpen. Verschillende keren had hij op zaterdagmiddag haar zoontjes mee naar het park genomen, terwijl Paris in de veronderstelling verkeerde dat hij naar de stad ging om cliënten te ontmoeten. Hij was absoluut gedreven om bij haar te zijn en haar leven met haar te delen, en zij was net zo verliefd op hem als hij op haar. Ze was radeloos geweest over of ze hem wilde zien of niet, en of hij uiteindelijk zijn vrouw zou verlaten. Ze had niet gedacht dat hij het zou doen, omdat ze wist hoe belangrijk zijn gezin voor hem was. Bovendien had hij altijd gezegd wat voor een goede vrouw Paris was en dat ze het niet verdiende gekwetst te worden. Maar na de laatste keer dat Rachel met hem had gebroken, had hij eindelijk de knoop doorgehakt en haar gevraagd met hem te trouwen. En nu restte hem geen andere keuze dan van zijn vrouw te scheiden. Van haar scheiden was de prijs die hij moest betalen voor een nieuw leven. En dat was het enige dat hij wilde, tot elke prijs. Hij moest Paris opofferen om Rachel te krijgen en hij was daartoe bereid.

‘Voel je er iets voor om met mij in therapie te gaan?’ vroeg Paris zacht en hij aarzelde. Hij wilde haar niet misleiden of valse hoop geven. In zijn eigen beleving bestond die niet meer. ‘Jawel,’ zei hij ten slotte, ‘als dat het gemakkelijker voor jou maakt om het te accepteren. Maar ik wil dat je begrijpt dat ik niet van gedachten zal veranderen. Het heeft lang geduurd voordat ik deze beslissing durfde te nemen, en niets kan me tot andere gedachten brengen.’

‘Waarom heb je het me niet eerder verteld? Waarom heb je me niet nog minstens een kans gegeven? Hoe kan het dat ik er al die tijd niets van heb gemerkt?’ vroeg ze verdrietig, terwijl ze zich dom, gebroken, klein en verlaten voelde, zelfs al was hij nog niet weg.

‘Paris, ik ben de afgelopen negen maanden nauwelijks thuis geweest. Elke avond kom ik laat thuis en elk weekend ga ik naar de stad. Ik dacht eigenlijk dat je het wel door zou hebben en het verbaast me dat het niet het geval was.’

‘Ik vertrouwde je,’ zei ze terwijl ze voor de eerste keer boos klonk. ‘Ik dacht dat je het druk had op je werk. Ik heb nooit gedacht dat je zoiets zou doen.’ Vervolgens barstte ze in tranen uit. Hij wilde haar in zijn armen nemen en haar troosten, maar hij wist dat hij dat beter niet kon doen. In plaats daarvan stond hij op, liep naar het raam en staarde naar de tuin, terwijl hij zich afvroeg hoe het haar verder zou vergaan. Ze was nog jong en aantrekkelijk, ze zou vast wel iemand vinden. Maar na zo’n lange tijd samen maakte hij zich toch grote zorgen om haar. Hij maakte zich al maanden zorgen om haar, maar niet genoeg om bij haar te willen blijven en Rachel op te geven. Voor het eerst in zijn leven dacht hij niet aan haar of zijn gezin, maar alleen aan zichzelf. ‘Wat gaan we de kinderen vertellen?’ Ze keek hem uiteindelijk aan. Het was net bij haar opgekomen. Het voelde echt als doodgaan en ze dacht nu aan allerlei dingen: hoe ze dit moest overleven, hoe ze het mensen zou vertellen, wat ze tegen hun kinderen zou zeggen. En de ironie van dit alles was dat ze niet alleen had afgedaan als moeder, maar dat ze ook als echtgenote aan de kant was geschoven. Ze had geen idee wat ze met de rest van haar leven moest doen en ze wilde er nu ook niet aan denken.

‘Ik weet niet wat we de kinderen moeten vertellen,’ antwoordde Peter zacht. ‘De waarheid, denk ik. Ik houd nog steeds van hen. Dit verandert er niets aan. Het zijn niet echt kinderen meer. Als Bill eenmaal op Berkeley zit, zijn ze allebei het huis uit. Het zal niet zo’n grote invloed op hen hebben,’ verklaarde hij naïef. Ze schudde haar hoofd om zijn onnozelheid. Hij had geen idee hoe ze zich zouden voelen, waarschijnlijk net zo verraden als zij, veel minder in elk geval niet.

‘Wees er maar niet zo zeker van dat het geen invloed op hen zal hebben. Ik denk dat ze er kapot van zullen zijn. Dit zal als een geweldige schok komen. Hoe kan het anders? Hun hele gezin wordt uit elkaar gerukt. Vind je het gek?’

‘Het hangt er helemaal van af hoe we het aan hen uitleggen. Hoe je het brengt, maakt een groot verschil.’ Het maakte haar woedend dat hij verwachtte dat zij het zaakje voor hem zou opknappen. Ze was het niet van plan. Haar plichten als echtgenote waren verleden tijd. In een oogwenk was ze opzijgeschoven. Haar verantwoordelijkheden tegenover hem bestonden niet meer. Ze moest nu aan zichzelf denken, en ze wist niet eens hoe. Meer dan de helft van haar leven had ze opgeofferd om voor hem en hun kinderen te zorgen. ‘Ik wil dat jij het huis houdt,’ zei hij ineens, hoewel hij dat al had besloten nadat hij Rachel ten huwelijk had gevraagd. Ze zouden samen een appartement kopen in New York; hij had er al verschillende met haar bekeken.

‘Waar ga je wonen?’ vroeg ze, terwijl ze net zo razend klonk als ze zich voelde.

‘Dat weet ik nog niet,’ antwoordde hij, haar blik weer vermijdend. ‘We hebben nog genoeg tijd om daarover na te denken. Morgen neem ik mijn intrek in een hotel,’ verklaarde hij rustig. Ineens kwam het bij haar op dat dit alles niet alleen echt gebeurde, maar ook nog eens nú, en niet in de verre toekomst. Morgen zou hij vertrekken. ‘Ik slaap vanavond wel in de logeerkamer,’ zei hij, terwijl hij naar de badkamer liep om zijn spulletjes te verzamelen. Instinctief stak ze haar hand naar hem uit en pakte zijn arm vast.

‘Ik wil niet dat je dat doet,’ zei ze luid. ‘Ik wil niet dat Bill weet wat er aan de hand is als hij je daar morgen ziet.’ En er zat meer achter. Ze wilde hem naast zich hebben, voor de laatste keer. Toen ze zich eerder die avond had omgekleed voor het etentje, had ze nooit kunnen weten dat het de laatste dag en nacht van hun huwelijk zou zijn. Ze vroeg zich af of hij zelf wel had geweten dat hij het haar die avond zou vertellen. Ze voelde zich dom nu ze eraan dacht hoe bezorgd ze over hem was geweest toen hij zo moe was thuisgekomen. Het was duidelijk dat dít aan hem had geknaagd, en niet de fusie.

‘Weet je zeker dat je wilt dat ik hier slaap?’ vroeg hij bezorgd. Hij vroeg zich af of ze iets krankzinnigs zou doen, zoals proberen zichzelf of hem van het leven te beroven, maar in haar ogen kon hij lezen dat ze dat niet zou doen. Ze was kapot van verdriet, maar niet onevenwichtig. ‘Ik kan ook teruggaan naar de stad, als je dat liever hebt.’ Naar Rachel. Naar zijn nieuwe leven. Voor altijd bij haar vandaan. Het was het laatste dat ze wilde, besefte Paris, terwijl ze naar hem keek en haar hoofd schudde.

‘Ik wil dat je blijft.’ Voor altijd. In goede en slechte tijden, totdat de dood ons scheidt, precies zoals je vierentwintig jaar geleden hebt beloofd. Ze kon maar niet bevatten dat hij hun leven zomaar weggooide en die beloften kon vergeten. Ogenschijnlijk zonder moeite, voor een eenendertigjarige vrouw en haar twee zoontjes. Het was alsof de jaren die hij met Paris had doorgebracht, ineens waren verdwenen.

Hij knikte en liep weg om zijn pyjama aan te trekken, terwijl zij in de stoel bleef zitten en in het niets staarde. En toen hij terugkwam, kroop hij onder de dekens, lag een poosje doodstil en knipte vervolgens het licht op zijn nachtkastje uit. En daarna, na een lange tijd, sprak hij zonder haar aan te kijken of zijn arm naar haar uit te steken. Ze kon zijn stem nauwelijks horen, omdat ze net haar neus snoot.

‘Het spijt me, Paris... Ik had nooit gedacht dat dit kon gebeuren... Ik zal er alles aan doen om het voor jou gemakkelijk te maken. Ik wist gewoon niet wat ik anders moest doen.’ Hij klonk hulpeloos en wanhopig terwijl hij voor de laatste keer in hun bed lag.

‘Je kunt haar nog steeds opgeven. Wil je er tenminste over nadenken?’ vroeg ze. Ze hield zoveel van hem dat ze niet bang was om hem te smeken. Rachel buiten spel zetten was haar enige hoop.

Er volgde een lange stilte en uiteindelijk antwoordde hij. ‘Nee, dat doe ik niet. Daar is het te laat voor. Er is geen weg meer terug.’

‘Is ze soms zwanger?’ vroeg Paris geschokt. Daar had ze nog niet eens aan gedacht. Maar zelfs al was Rachel zwanger, dan nog zou ze liever de onwaardigheid van een onwettig kind dragen dan hem volledig verliezen. Het was andere mannen ook overkomen en hun huwelijken hadden het ook overleefd. Als hij echt wilde, kon het hunne ook gered worden. Maar hij wilde hun huwelijk helemaal niet redden. Zoveel was haar wel duidelijk.

‘Nee, ze is niet zwanger. Ik denk gewoon dat ik het juiste voor mezelf doe, en misschien wel voor ons beiden. Ik houd van je, maar ik heb niet meer hetzelfde gevoel over ons als vroeger. Jij verdient beter. Je moet iemand zoeken die van je houdt zoals ik dat eens heb gedaan.’

‘Wat walgelijk om dat te zeggen. Wat wil je dat ik doe? Een advertentie zetten? Je gooit mij gewoon in het diepe, als een gevangen vis die je teruggooit, en vertelt me domweg iemand anders te zoeken. Dat zou jou wel goed uitkomen, hè? Ik ben meer dan de helft van mijn leven met je getrouwd geweest. Ik houd van je. Ik zou met je getrouwd zijn gebleven tot aan de dood. Wat moet ik nu?’ Alleen al de gedachte aan wat hij haar aandeed, riep paniek en wanhoop in haar op. Haar hele leven lang had ze zich nog nooit zo angstig gevoeld. Het leven zoals ze dat gekend had, was voorbij en de toekomst leek vervuld van angst, gevaar en ellende. Iemand anders zoeken was wel het laatste dat ze wilde. Híj was de enige die ze wilde. Ze waren getrouwd en voor haar was dat heilig. Maar blijkbaar niet voor hem.

‘Je bent mooi, intelligent en je hebt een goed karakter. Je bent een prachtige vrouw. Paris, en een geweldige echtgenote. De man die jou krijgt, mag zich gelukkig prijzen. Ik ben gewoon niet meer de juiste persoon voor je. Er is iets veranderd... Ik weet niet wat of waarom... Maar ik weet dat het zo is. Ik kan hier gewoon niet langer zijn.’ Een poosje keek ze hem alleen maar aan en vervolgens stond ze langzaam op uit haar stoel en ging naast hem staan. Zachtjes snikkend knielde ze naast hem neer en boog haar hoofd over het bed. Hij lag daar maar en staarde naar het plafond, bang om haar aan te kijken, terwijl er tranen uit zijn ooghoeken op het kussen rolden. Liefdevol streelde hij haar haren. Ondanks het delicate verdriet en ondanks de oude gevoelens die het in hen naar boven bracht, wisten ze allebei dat dit het laatste tedere moment was dat ze ooit zouden delen.

Hoofdstuk 2

De volgende ochtend brak aan in al zijn glorie, met een honende blauwe lucht en helder zonlicht. Paris had liever gewild dat het buiten regenachtig en somber was. Ze draaide zich om in bed terwijl ze terugdacht aan wat er de vorige nacht was gebeurd. Meteen begon ze te huilen. Ze keek om zich heen, op zoek naar Peter, maar hij was zich al in de badkamer aan het scheren. In haar ochtendjas liep ze naar beneden om koffie voor hen beiden te maken. Ze voelde zich alsof ze opgesloten zat in een surrealistische, tragische film van de avond tevoren, maar misschien zou alles veranderen als ze een goed gesprek met hem zou hebben in het heldere licht van de dag. Maar eerst had ze koffie nodig. Haar hele lichaam deed pijn, alsof ze in elkaar was geslagen. Ze had geen moeite gedaan om haar haren te kammen of haar tanden te poetsen en haar zorgvuldig aangebrachte make-up van gisteravond was uitgesmeerd onder haar ogen en over haar gezicht. Bill keek verrast op toen ze de keuken binnenliep. Hij zat geroosterd brood te eten en sinaasappelsap te drinken en fronste zijn voorhoofd toen hij zijn moeder zag. Zo had hij haar nog nooit eerder gezien, en hij vroeg zich af of ze op het feestje te veel had gedronken en nu een kater had, of dat ze misschien ziek was.

‘Gaat het, mam?’

‘Ja hoor, prima. Ik ben alleen maar moe,’ antwoordde ze terwijl ze een glas sinaasappelsap voor zijn vader inschonk - wellicht voor de allerlaatste keer - met hetzelfde onwerkelijke gevoel dat ze de avond tevoren had gehad. Misschien maakten ze gewoon even een rottige tijd door. Dat moest wel. Hij kon het toch niet menen dat hij wilde scheiden? Ineens moest ze denken aan een vriendin die haar man een jaar geleden aan een hartaanval op de tennisbaan had verloren. Ze had verteld dat ze zes maanden na zijn dood nog steeds verwachtte dat hij de deur door zou lopen en haar lachend zou vertellen dat het allemaal een grote grap was, dat hij een geintje met haar had uitgehaald. Paris was ervan overtuigd dat Peter alles wat hij gisteravond had gezegd, zou herroepen. Rachel en haar zoontjes zouden dan netjes in het niets verdwijnen, en zij en Peter zouden als vanouds met hun leven verdergaan. Het was gewoon tijdelijke krankzinnigheid, meer niet, maar toen Peter met een ernstig gezicht en volledig aangekleed de keuken inliep, wist ze dat het geen grap was. Ook Bill merkte op hoe serieus hij keek.

‘Ga je naar kantoor, pap?’ vroeg hij, terwijl Paris Peter het glas sinaasappelsap overhandigde, dat hij met een streng gezicht aannam. Hij was zich aan het harden voor de akelige scène die hij verwachtte zodra Bill de deur uit was, en hij zat er niet ver naast. Ze was van plan hem te smeken Rachel op te geven en naar huis te komen. Ze kende geen gevoel van vernedering nu hun gezamenlijke leven op het spel stond. En het was voor hen beiden een belasting dat Bill in hun midden was en hun laatste ogenblikken samen deelde. Bill merkte dat er iets aan de hand was en hij vroeg zich af of ze onenigheid hadden gehad, hoewel dat zelden voorkwam. Even later liep hij met het geroosterde brood in zijn hand terug naar zijn kamer. Peter had intussen zijn sinaasappelsap opgedronken en de helft van de koffie die ze voor hem had ingeschonken. Hij stond op en wilde naar boven gaan om zijn spullen te pakken. Hij zou alleen een weekendtas meenemen, want hij was van plan om komende week de rest van zijn spullen te halen. Het enige dat hij wilde, was zo snel mogelijk het huis verlaten, voordat ze weer zou instorten of voordat hij dingen ging zeggen die hij niet tegen haar wilde zeggen.

‘Kunnen we even praten?’ vroeg ze terwijl ze hem de slaapkamer in volgde, waar hij zijn tas oppakte en haar ongelukkig aankeek.

‘Er valt niets meer te zeggen. We hebben alles gisteravond al gezegd. Ik moet gaan.’

‘Je moet helemaal niets. Je bent het aan mij verschuldigd om tenminste naar me te luisteren. Waarom denk je er niet nog even over na? Misschien maak je wel een verschrikkelijke fout. Dat denk ik echt, en ik weet zeker dat Bill en Meg dat ook zullen vinden. Laten we samen in therapie gaan en tenminste proberen om ons huwelijk te redden. Je kunt toch niet zomaar vierentwintig jaar van je leven weggooien voor een of ander meisje?’ Maar dat was hij wel van plan. Hij klampte zich vast aan zijn affaire met Rachel alsof het de reddingsboei was die hem moest redden van de wereld die Paris en hij eens hadden gedeeld. En op dit moment wilde hij zo ver mogelijk bij haar vandaan zijn. Zij vormde het enige obstakel tussen hem en de toekomst waarnaar hij zo wanhopig verlangde, met een andere vrouw.

‘Ik wil niet met jou in therapie,’ zei hij kortaf. ‘Ik wil scheiden. Zelfs al zou ik Rachel nooit meer zien, dan nog besef ik dat ik niet met je verder wil. Ik wil meer, veel meer. En dat zou jij ook moeten willen. We zijn uit elkaar gegroeid. Ons leven is vergaan als een boom die moet worden omgehakt voordat hij omvalt en iemand doodt. En degene die het risico loopt erdoor te worden verpletterd, ben ik. Paris, ik kan niet meer.’ Hij huilde niet terwijl hij sprak, hij keek dit keer niet eens berouwvol, maar was vastberaden. Zijn overleving stond op het spel en hij stond niet toe dat Paris hem weg zou houden van wat hij wilde, wat ze ook zou zeggen. Hij wist dat ze van hem hield, en hij hield ook van haar. Maar hij was verliefd op Rachel en wilde een leven met haar opbouwen. Hij zou naar New York afreizen en de rest van zijn leven met haar delen. En niets wat Paris kon doen of zeggen, zou hem tegenhouden. En dat was precies wat ze van zijn gezicht las. Voor hem was het over en uit. Wat Peter betrof, was hun huwelijk gestrand, en Paris hoefde het alleen maar te accepteren en verder te gaan. Gemakkelijker gezegd dan gedaan.

‘Wanneer is dit allemaal gebeurd? Toen je dat meisje ontmoette? Ze moet wel geweldig in bed zijn om je zo van gedachten te doen veranderen.’ Ze haatte zichzelf dat ze dit zei, maar ze kon er niets aan doen. Zonder een woord te zeggen pakte hij zijn tas op, liep de kamer uit en de trap af, terwijl Paris hem nakeek. Onder aan de trap draaide hij zich naar haar toe, en haar maag draaide zich om alsof ze een schop had gekregen.

‘Ik bel je nog wel over de details. Ik denk dat je iemand van mijn kantoor moet inschakelen. Ik neem wel een ander advocatenkantoor in de arm, als je dat wilt. Vertel jij het de kinderen?’ Hij sprak alsof hij een deal aan het sluiten was, of op reis ging, en ze had hem nog nooit zo kil gezien. Er was niets meer over van het gevoel van schuld of de tederheid die hij de avond tevoren had getoond. De deur naar het magische koninkrijk sloot zich voorgoed. En terwijl ze hem aankeek, wist ze dat ze zich dit moment voor eeuwig zou herinneren, zoals hij daar stond in zijn kakikleurige broek en zijn gladgestreken blauwe overhemd met het zonlicht op zijn gezicht. Het was als de herinnering aan het moment waarop hij was gestorven, of hoe hij eruit zou zien in de rouwkamer. Ze wilde de trap afstormen en hem om de hals vliegen, maar dat deed ze niet. Ze keek hem alleen maar aan en knikte. En zonder nog een woord te zeggen, draaide hij zich om en liep de voordeur uit, haar met knikkende knieën achterlatend. Even later hoorde ze hem wegrijden.

Ze stond nog steeds op dezelfde plek toen Bill in korte broek en T-shirt en met een baseballpetje op zijn kamer uitkwam. Perplex keek hij haar aan.

‘Gaat het, mam?’ Ze knikte, maar was niet in staat iets te zeggen. Ze wilde niet dat hij haar zou zien huilen of hysterisch zou zien worden, dus kon ze het hem nog niet vertellen. Ze was er nog niet klaar voor en kon zich ook niet voorstellen dat ze er ooit klaar voor zou zijn. En ze moest het ook aan Meg vertellen. ‘Is papa naar kantoor gegaan?’ Ze knikte opnieuw en glimlachte naar hem terwijl ze over zijn arm streek en weer terug naar haar kamer liep.

Ze ging op hun bed liggen en rook Peters geur nog steeds op het kussen. De vriendin van wie de echtgenoot was gestorven, had verteld dat ze de lakens wekenlang niet had verschoond, en Paris vroeg zich af of zij hetzelfde zou doen. Ze kon zich een leven zonder Peter niet voorstellen en vroeg zich af waarom ze niet woedend op hem was. Ze voelde helemaal niets, behalve angst, alsof ze wist dat er iets verschrikkelijks was gebeurd, maar zich niet kon herinneren wat het was. Maar ze wist het wel. Met heel haar wezen wist ze dat ze de enige man had verloren van wie ze ooit had gehouden. Toen ze Bill de voordeur uit hoorde lopen, rolde ze naar Peters helft van het bed, begroef haar gezicht in zijn kussen en snikte onbeheerst. De wereld die ze vierentwintig jaar had gekend, waarvan ze zo had gehouden, was zojuist vergaan. En het enige dat ze wilde, was samen met die wereld sterven.

Hoofdstuk 3

De telefoon rinkelde dat weekend verschillende malen, maar ze nam niet op. Het antwoordapparaat stond aan en ze hoorde later dat het Virginia, Natalie en Meg waren geweest. Ze hoopte nog steeds dat Peter zou bellen en zou zeggen dat hij krankzinnig was geweest en nu naar huis kwam, maar dat gebeurde niet. Bill liep verscheidene keren haar kamer in en uit om haar zijn plannen te vertellen. Ze bleef in bed en vertelde hem dat ze griep had.

Op zondagavond moest ze wel uit bed komen om eten voor Bill te maken. Hij had de hele middag in zijn kamer huiswerk gemaakt en kwam naar beneden toen hij haar met de potten en pannen hoorde rommelen. Ze stond in de keuken en zag er verward uit. Ze wist niet war ze aan het doen was of wat ze voor eten moest koken, en met een gekwelde blik keek ze naar hem op toen hij de keuken inliep.

‘Ben je nog ziek? Je ziet er slecht uit. Ik kan zelf wel iets klaarmaken, hoor.’ Hij was bezorgd over haar, zo lief als hij was, en hij kon zien hoe ellendig ze zich voelde, maar de exacte reden wist hij niet. Vervolgens keek hij haar met een verwarde uitdrukking aan. ‘Waar is papa?’ Hij was die nacht om één uur thuisgekomen van een afspraakje en had zijn vaders auto niet in de garage zien staan. ‘Hij maakt echt lange dagen tegenwoordig.’ Paris staarde hem alleen maar aan en ging in haar pyjama aan de keukentafel zitten. Ze had haar haren al twee dagen niet gekamd, en sinds vrijdagavond niet gedoucht, wat zeer ongewoon voor haar was. Ze zag er altijd onberispelijk uit, en zelfs als ze zich niet goed voelde, nam ze de moeite zich aan te kleden en naar beneden te komen. Bill had haar nog nooit zo radeloos gezien. ‘Mam?’ zei hij met een bezorgde blik, ‘is er iets?’ Het enige dat ze kon doen, was knikken, terwijl ze hem recht in de ogen keek. Ze had geen idee hoe ze hem moest vertellen wat er was gebeurd.

‘Je vader en ik hebben vrijdagavond een behoorlijk pittig gesprek gehad,’ zei ze terwijl hij tegenover haar aan de keukentafel ging zitten. Ze reikte naar zijn handen en hield die stevig vast. ‘Ik had er geen idee van en ik denk dat het dom van me was,’ zei ze terwijl ze tegen de tranen vocht die ze het hele weekend niet had kunnen tegenhouden. Maar ze wist dat ze dit goed moest aanpakken, voor Bill. Hij zou zich dit moment de rest van zijn leven blijven herinneren.

‘Je vader is gedurende lange tijd zeer ongelukkig geweest, denk ik. Dit is geen opwindend leven voor hem. Misschien is het wel te gerieflijk geweest, of te saai. Misschien had ik een baan moeten zoeken toen jij en Meg groter werden. Na een tijdje is informatie over schoolritjes en hoe mooi de tuin bloeit niet interessant meer. Afijn, je vader heeft besloten,’ zei ze terwijl ze diep ademhaalde en haar zoon liefdevol aankeek - ze wilde het niet voor zijn vader opnemen, maar moest het toch doen, voor haar zoon - ‘dat hij niet meer met mij getrouwd wil zijn. Ik weet dat het een schok voor je is, dat was het voor mij ook. Maar we houden het huis, ik althans, en jij en Meg zijn hier altijd welkom. Het enige verschil is dat papa er niet meer zal zijn.’ Ze had niet eens in de gaten, en Bill ook niet, dat ze hem voor de eerste keer in jaren ‘papa’ had genoemd. Bill keek alsof hij in een shocktoestand geraakte.

‘Meen je dat? Gaat hij ons verlaten? Wat is er gebeurd? Hebben jullie ergens knallende ruzie over gehad?’ Hij had hen dat nog nooit zien doen, en het was ook nog nooit voorgekomen. In al hun jaren samen waren er nooit zulke voorvallen geweest, hooguit kleine irritaties en vrijwel nooit met harde woorden. Bill zag er net zo verbijsterd uit als zij was geweest toen Peter haar het nieuws vertelde.

‘Jou verlaat hij niet,’ zei Paris voorzichtig. ‘Hij verlaat mij. Hij vindt dat hij dat móét doen.’ Terwijl ze die woorden zei, trilden haar lippen, en ze begon weer te huilen. Bill liep om de tafel en legde zijn armen om haar heen. En toen ze opkeek, zag ze dat ook hij huilde.

‘God, mam, wat erg. Was hij ergens kwaad over? Verwacht je dat hij zich nog bedenkt?’ Ze aarzelde een poosje en wenste dat ze zijn vraag anders kon beantwoorden, maar ze wist dat ze dat niet kon. Alleen als er een wonder zou gebeuren, zou Peter nog bij haar terugkomen.

‘Dat zou ik graag willen,’ antwoordde ze eerlijk, ‘maar dat denk ik niet. Ik denk dat zijn besluit vaststaat.’

‘Gaan jullie scheiden?’ vroeg hij door zijn tranen heen. Even leek hij weer een klein kind. Ze klampten zich aan elkaar vast en hij boog zich over haar heen.

‘Dat is zijn wens.’ Ze perste de woorden eruit, terwijl Bill zijn ogen droog veegde en overeind kwam.

‘Dat is klote. Waarom doet hij zoiets?’ Het kwam niet eens bij hem op dat er misschien een andere vrouw in zijn vaders leven was, en Paris was niet van plan het hem te vertellen. Als Rachel een blijvertje was, en dat vermoedde ze wel, dan kwam Bill er snel genoeg achter. Dat deel mocht Peter uitleggen. Ze vroeg zich af hoe hij dat zou aanpakken zonder een klootzak in de ogen van zijn kinderen te lijken.

‘Mensen veranderen nu eenmaal. Ze groeien uit elkaar zonder het zelf te beseffen. Ik had moeten zien hoe hij zich voelde, maar ik zag het niet.’

‘Wanneer heeft hij het je verteld?’ vroeg hij verbijsterd, nog steeds proberend om te begrijpen wat er was gebeurd. Het was voor geen van beiden gemakkelijk, en het ergste van alles was dat er geen waarschuwing was geweest.

‘Vrijdagavond, na het etentje.’

‘Daarom zagen jullie er allebei zo vreemd uit zaterdagochtend. Ik dacht dat jullie een kater hadden.’ Hij grijnsde en Paris keek een beetje beledigd.

‘Heb je ons ooit met een kater gezien?’

‘Nee, maar ik kan me zo voorstellen dat er voor alles een eerste keer is. Je zag er niet uit. En later vertelde je me dat je griep had.’ En toen dacht hij aan iets. ‘Weet Meg het al?’ Zijn moeder schudde haar hoofd. Dat was ook nog iets wat haar te doen stond. Ze zag er erg tegenop om het haar dochter over de telefoon te vertellen. Maar Meg was niet van plan deze zomer naar huis te komen. Ze moest het haar wel vertellen.

‘Ik zal haar bellen.’ Ze was van plan geweest het haar die avond te vertellen, en nu ze het Bill had verteld, wist ze dat ze het ook moest doen. ‘Ik bel haar straks.’

‘Wil je dat ik het haar vertel?’ bood Bill aan. Hij was in stilte kwaad op zijn vader dat hij het hun niet persoonlijk kwam vertellen. Hij vond het waardeloos van zijn vader, maar dat zei hij niet tegen zijn moeder. De waarheid was dat Peter het niet had aangedurfd en opgelucht was dat hij die vervelende taak aan Paris kon overlaten. Het haar vertellen was al dramatisch genoeg geweest voor één weekend. En hij wist dat ze het goed zou aanpakken. Als ze iets zou zeggen wat hem niet aanstond, kon hij het later altijd nog rechttrekken. Hij was eraan gewend dat zij de volledige verantwoordelijkheid voor de kinderen had, hoe zwaar de last deze keer ook voor haar was. ‘Dat hoeft niet,’ zei Paris, terwijl ze hem dankbaar aankeek voor het aanbod om zijn zus te bellen. ‘Dat is mijn taak.’ Ze wilde zelf degene zijn die het haar dochter vertelde.

‘Oké, dan kook ik wel.’ Het drong ineens tot Bill door dat er niemand meer was om voor zijn moeder te zorgen. Als hij naar de universiteit zou vertrekken, zou ze alleen in Greenwich achterblijven. Hij kon niet geloven dat zijn vader haar dit had aangedaan, het leek niets voor hem, en als zijn grote held had hij nu volledig afgedaan. Er kwam nog iets bij hem op toen hij sla, tomaten en koude kip uit de koelkast haalde. ‘Wil je liever dat ik niet naar Berkeley ga, mam?’ Hij was op een aantal universiteiten in het oosten aangenomen, die hem vast graag alsnog welkom zouden heten. Maar hij had Berkeley nog maar net laten weten te zullen komen en had nog niet gereageerd op de overige. Hij was van plan geweest dat dit weekend te doen, maar had het nog niet gedaan.

‘Ik wil dat je dat doet wat je wilde doen, voordat dit gebeurde. Als je vader de scheiding echt doorzet, dan moet ik er maar aan wennen. Je kunt hier niet blijven en voor eeuwig voor mij zorgen.’ Dat was het beangstigende. Ze had er het hele weekend in bed over na liggen denken. Ze was nu op zichzelf aangewezen. Voor altijd. En helemaal als Bill naar de universiteit vertrok. Het was een zekere troost geweest dat hij het hele weekend zijn hoofd om haar deur had gestoken. Er was in elk geval nog een mens in het huis, en hij hield van haar. Het was de meest beangstigende gedachte van allemaal: wie zou er voor haar zijn als ze ziek werd of als haar iets overkwam? Wie zou er voor haar zorgen? Wie zou zelfs maar weten dat ze ziek was? Met wie zou ze naar de film gaan, of met wie zou ze lachen? Stel dat niemand haar ooit nog zou kussen, of met haar zou vrijen? Stel dat ze echt voor altijd alleen was? Het vooruitzicht was gewoon nauwelijks te bevatten. De realiteit ervan was verschrikkelijk. Zelfs Bill leek dat te begrijpen. Waarom kon Peter dat dan niet?

Ze zat in de keuken en probeerde met Bill over koetjes en kalfjes te praten terwijl hij eten kookte, maar toen hij de kip en de salade op hun borden legde, speelden ze er beiden mee zonder ervan te eten. ‘Het spijt me, lieverd,’ zei ze verontschuldigend. ‘Ik heb niet echt honger.’

‘Dat geeft niet, mam. Ga je nu Meg bellen?’ Hij wilde dat ze het deed, zodat hij er met zijn oudere zus over kon praten. Ze hadden altijd al een hechte band gehad en hij wilde weten hoe zij ertegenover stond, en of zij dacht dat er een kans was dat hun vader tot bezinning zou komen. Bill kon het nog steeds niet bevatten. Misschien dat zij een goed idee zou hebben. Hij hoopte het maar. Hij had zijn moeder nog nooit zo gezien en het maakte hem bang. Ze zag eruit alsof ze aan een terminale ziekte leed.

‘Ja,’ antwoordde Paris bedroefd en ze sleepte zichzelf eindelijk de trap op om haar te bellen, terwijl Bill de borden in de afwasmachine zette. Ze wilde alleen zijn als ze haar dochter belde. Niet dat ze haar iets anders ging vertellen dan Bill, maar ze wilde geen toehoorders terwijl ze haar verhaal deed.

Meg nam na twee keer overgaan de telefoon op en klonk opgewekt. Ze was net thuisgekomen van een weekendje in Santa Barbara, en ze vertelde haar moeder dat ze een nieuw vriendje had, een acteur.

‘Ben je alleen, schat, of zal ik later even terugbellen?’ vroeg Paris, terwijl ze probeerde opgewekt te klinken, zodat ze niet zo doods zou overkomen als ze zich voelde.

‘Ik ben alleen, mam. Hoezo? Heb je me iets te vertellen?’ Ze klonk alsof ze het grappig vond en kon zich niet voorstellen wat haar moeder haar zou gaan vertellen. Even later kon ze het zich nog minder voorstellen. Ze gilde bijna als reactie en had het gevoel dat haar hele familie was neergeschoten door iemand in een passerende auto. ‘Dat meen je niet! Is hij gek geworden? Waar is hij mee bezig, mam? Denk je dat hij het meent?’ Ze was eerder kwaad dan bedroefd of angstig. Maar als ze haar moeders gezicht had kunnen zien, zou ze misschien hetzelfde gevoel van angst hebben ervaren als Bill. Met haar ongekamde haren en zwarte kringen onder de ogen zag hun moeder er angstaanjagend uit.

‘Ja, ik denk dat hij het meent,’ antwoordde Paris eerlijk.

‘Waarom?’ Er volgde een lange stilte. ‘Heeft hij een vriendinnetje?’ Meg was ouder en wereldwijzer dan haar broer. Gedurende haar verblijf in Hollywood was ze door verschillende getrouwde mannen benaderd, en hetzelfde was haar ook al eens eerder overkomen. Toch kon ze zich niet voorstellen dat haar vader haar moeder bedroog. Maar ze kon zich ook niet voorstellen dat hij van haar wilde scheiden. Het was waanzin. Paris wilde niet beamen noch ontkennen dat er een andere vrouw was. ‘Ik weet zeker dat je vader er zijn redenen voor heeft. Hij zei dat hij zich levend begraven voelde bij mij. Hij wil meer spanning in zijn leven dan ik hem kan geven. Het is natuurlijk weinig opwindend om elke avond thuis te komen en te luisteren naar mijn geklets over de tuin,’ zei Paris. Ze voelde zich vernederd en terneergeslagen en op een of andere manier verantwoordelijk voor de verveling die hij had gevoeld toen hij bij haar was. Ze besefte nu dat ze jaren geleden een baan had moeten nemen en iets interessants met haar leven had moeten doen, zoals Rachel. Zij had hem uiteindelijk gekregen omdat ze opwindender was. En jonger. Veel jonger. Haar gevoelens werden diep gekwetst als ze erover nadacht, waardoor ze zich oud, onaantrekkelijk en saai voelde.

‘Doe niet zo raar, mam. Jij bent veel leuker dan papa, dat ben je altijd al geweest. Ik begrijp niet wat er is gebeurd. Heeft hij al eens eerder zoiets gezegd?’ Meg probeerde iets zinnigs te ontdekken in de situatie, maar dat was er niet. Het was gewoon wat hij wilde. Rachel was degene die hij wilde. Niet Paris. Maar Meg had daar geen idee van.

‘Hij heeft nooit iets gezegd, tot vrijdagavond,’ zei Paris, opgelucht nu ze met haar dochter kon praten. Dankzij haar en Bills onuitputtelijke steun voelde ze zich een beetje beter dan ze zich het hele weekend had gevoeld. En geen van beiden leek haar de schuld te geven. Ze was bang geweest dat ze dat wel zouden doen, dat ze zouden denken dat ze hem iets vreselijks had aangedaan. Maar Meg was heel duidelijk over haar gevoelens en bij wie ze de schuld legde. Ze was woedend op haar vader.

‘Wat een eikel. Gaat hij met je in therapie?’

‘Misschien. Niet om ons huwelijk nog een kans te geven. Hij zei dat hij alleen zou gaan als het mij zou helpen de scheiding te verwerken, niet om ons huwelijk te redden.’

‘Hij is gek,’ zei Meg botweg, terwijl ze wenste dat ze thuis bij haar moeder en broertje kon zijn. Ze vond het vreselijk dat ze tijdens deze crisis zo ver weg was. ‘Waar is hij nu? Heeft hij je dat verteld?’

‘Hij zei dat hij naar een hotel in de stad zou gaan en dat hij me morgen zou bellen over de details. Hij wil dat ik een van de advocaten van zijn kantoor in de arm neem.’ Het was meer dan ze Bill had verteld, maar Meg was ouder en bood aanzienlijke troost. Dankzij Megs woede voelde Paris zich een beetje meer mens. ‘Ik denk dat hij in het Regency zit. Daar verblijft hij meestal als hij in de stad is, omdat het vlak bij zijn kantoor ligt.’

‘Ik ga hem bellen. Was hij van plan het me zelf te vertellen, of ging hij er gewoon van uit dat jij het zou doen?’ Meg klonk zowel verdrietig als laaiend, maar haar woede belette alle andere emoties die ze voelde naar de oppervlakte te komen. Ze was nog niet eens bezig met het verlies en het verdriet. Bill, die de staat waarin zijn moeder verkeerde kon zien, was veel angstiger, waarschijnlijk ook omdat hij jonger was.

‘Hij wist dat ik het je zou vertellen. Ik denk dat het gemakkelijker voor hem was,’ antwoordde Paris bedroefd.

‘Hoe is Bill eronder?’ vroeg Meg bezorgd.

‘Hij heeft vanavond eten voor me klaargemaakt. Arme jongen, ik heb het hele weekend in bed gelegen.’

‘Mam,’ zei haar dochter streng, ‘je mag je hierdoor niet laten verwoesten. Ik begrijp dat het zwaar is, en het is een vreselijke schok. Maar onverwachte dingen gebeuren nu eenmaal. Hij had ook dood kunnen gaan, en ik ben blij dat het niet zo is. Soms draaien mensen opeens door en ik denk dat dat met papa is gebeurd. Ik heb geen idee van het waarom, maar dit is niets voor hem. Ik dacht dat jullie voor eeuwig getrouwd zouden zijn.’

‘Ik ook,’ antwoordde Paris terwijl er weer tranen in haar ogen prikten. Ze voelde zich alsof ze sinds vrijdagavond niet meer was opgehouden met huilen. ‘Ik weet echt niet wat ik moet doen. Wat moet ik met de rest van mijn leven doen zonder hem?’ Ze begon te huilen, en pas een halfuur later vroeg Meg of ze haar broertje kon spreken. Toen hij aan de lijn kwam, brak Paris het gesprek af, en broer en zus spraken nog een uur met elkaar. Hun eindconclusie was dat hun vader tijdelijk krankzinnig was geworden en hopelijk snel zou herstellen. Bill had nog steeds vage hoop dat hij tot bezinning zou komen. Meg was daar minder zeker van en ze moest nog steeds denken aan de mogelijkheid van een andere vrouw.

Nadat ze had opgehangen, belde ze het Regency, maar daar stond hij niet ingeschreven. Ze probeerde verscheidene andere hotels, maar vond hem nergens. Natuurlijk was hij bij Rachel, maar dat wist verder niemand. De volgende ochtend stond ze om zes uur op om hem om negen uur New Yorkse tijd op kantoor te bellen.

‘Wat is er aan de hand, pap?’ vroeg ze als opening, in de hoop dat hij haar eerlijk zou vertellen wat er was gebeurd. ‘Ik wist helemaal niet dat jij en mama problemen hadden.’ Ze deed haar best om normaal en redelijk over te komen en niet beschuldigend te klinken, zodat hij met haar zou praten. Maar hij leek heel bereidwillig en was opvallend eerlijk.

‘Die waren er ook niet,’ zei hij oprecht. ‘Degene die een probleem had, was ik. Hoe is het nu met haar? Heb je haar gesproken?’ Hij wist dat ze dat had gedaan, anders had ze hem niet gebeld om te informeren naar hun ‘problemen’.

‘Ze klonk vreselijk.’ Meg hield zich niet in en wilde dat hij zich schuldig voelde. Dat verdiende hij. ‘Was het soms een vlaag van verstandsverbijstering en heb je je zelfbeheersing verloren?’ Maar dat was ook niet iets voor hem.

Hij zuchtte voordat hij zijn dochter antwoord gaf. ‘Ik heb er heel lang over nagedacht, Meg. Het is verkeerd van me geweest dat ik er niet eerder met haar over heb gepraat. Ik dacht dat ik er misschien anders over zou denken als ik het een tijdje zou laten rusten, maar dat was niet zo. Dit is iets wat ik gewoon moet doen, voor mezelf. Ik voel me alsof ik levend begraven ben met haar in Greenwich en dat mijn leven voorbij is.’

‘Koop dan een appartement in New York en verhuis. Jullie allebei. Je hoeft toch niet meteen van haar te scheiden?’ Ze begon weer een beetje hoop te krijgen. Misschien was er een oplossing, en ze vond dat ze het aan haar moeder verschuldigd was om hem die te helpen zoeken. Misschien zou hij echt naar haar luisteren.

‘Ik kan niet langer met haar getrouwd blijven, Meg. Ik ben niet meer verliefd op haar. Ik weet dat het vreselijk klinkt, maar het is de waarheid.’ Meteen was haar hoop vervlogen. ‘Heb je dat tegen haar gezegd?’ Meg hield haar adem in, terwijl ze zijn antwoord afwachtte en besefte hoe gigantisch de klap was geweest die haar moeder had moeten incasseren. Het was gewoon niet te bevatten.

‘Zo tactvol mogelijk, maar ik móést eerlijk tegen haar zijn. Ik ben niet van plan ons huwelijk nog een kans te geven. Ik wilde dat ze dat wist.’

‘O. En nu? Hoe gaan jullie beiden nu verder?’ Ze was aan het vissen, maar niet dapper genoeg om het hem rechtstreeks te vragen. Ze was doodongerust over haar moeder. Na een huwelijk van vierentwintig jaar had ze dit absoluut niet verdiend. ‘Dat weet ik niet, Meg. Uiteindelijk zal ze wel iemand vinden. Ze is een prachtige vrouw. Waarschijnlijk zal het niet lang duren.’ Het was ongelooflijk ongevoelig en bot om dat te zeggen, en Meg had hem wel willen wurgen.

‘Ze is nog steeds verliefd op je, pap,’ zei ze droevig.

‘Dat weet ik, lieverd. Ik wilde dat ik ook nog verliefd was op haar. Maar dat is niet zo.’ Rachel had dat veranderd. Voor altijd.

‘Is er iemand anders, pap?’ Ze was oud genoeg om eerlijk tegen haar te zijn, maar toch aarzelde hij. Lang genoeg om haar achterdocht te wekken.

‘Dat weet ik niet. Misschien wel. Uiteindelijk. Ik moet deze zaak eerst met je moeder afhandelen.’ Het was een ontwijkend antwoord, dat in haar oren boekdelen sprak.

‘Wat een rotstreek, dit verdient ze niet.’ Net zoals Bill voelde ze helemaal mee met haar moeder. Hij was de veroorzaker van dit alles en niet degene die weer overeind moest krabbelen. Dat was aan haar, aan Bill en aan hun moeder. En hij kon er niet zomaar van uitgaan dat ze wel iemand anders zou vinden, zoals een nieuwe hoed, of schoenen, of een jurk. Misschien vond ze wel nooit meer iemand, of misschien wilde ze dat helemaal niet. Misschien bleef ze wel voor eeuwig verliefd op hem. In Megs ogen, en die van haar moeder, was dit één groot drama.

‘Ik weet dat ze dit niet verdient,’ zei hij droevig. ‘Ik geef heel veel om haar, en dat zal ik altijd blijven doen. Ik probeer het haar zo gemakkelijk mogelijk te maken.’ Al was het alleen maar om zijn geweten te sussen. Hij had zich het hele weekend ongelooflijk schuldig gevoeld, maar zijn passie voor Rachel was onverminderd. Nu hij de vrijheid had om met haar verder te gaan, was dat gevoel alleen maar sterker geworden.

‘Hoe gemakkelijk kan het zijn om je echtgenoot te verliezen en alles waarom je geeft? Het zal helemaal verschrikkelijk voor haar zijn als Bill naar de universiteit vertrekt. Wat moet ze beginnen, pap?’ Megs stem trilde toen ze het hem vroeg. Ze was vreselijk bezorgd om haar moeder.

‘Ik weet het niet. Daar moet ze zelf achterkomen, lieverd. Dit overkomt mensen nu eenmaal. Dingen veranderen. Mensen slaan verschillende wegen in. Mensen sterven, of scheiden, en houden niet langer van elkaar. Het gebeurt gewoon. Het had haar ook kunnen overkomen, in plaats van mij.’

‘Maar dat is niet gebeurd,’ hield Meg vol. ‘Ze zou je nooit hebben verlaten. Dat zou ze nooit doen,’ antwoordde ze loyaal. Ze hield nog steeds van haar vader, maar ze was diepbedroefd voor haar moeder. Meg begreep hem niet meer. Hij klonk als een vreemde. Een egoïstische, kinderachtige, verwende vreemdeling. Ze had hem nog nooit zo egocentrisch meegemaakt.

‘Daar heb je vast gelijk in,’ gaf Peter toe. ‘Ze is ongelooflijk trouw en beschaaft. Ik verdien dat eigenlijk niet.’

‘Misschien niet, pap,’ zei ze. Ze klonk teleurgesteld in hem. ‘Hoe snel ga je dit allemaal doen?’ Ze hoopte dat hij de tijd zou nemen, zodat hij erover na kon denken en zich met een beetje geluk zou bedenken.

‘Ik denk dat we de scheiding snel moeten afhandelen. Het heeft geen zin om tijd te rekken of valse hoop te wekken, want daardoor wordt het alleen maar nog pijnlijker. Een snelle, volledige breuk is beter.’ Voor hem, niet noodzakelijkerwijs voor Paris. En hij vertelde Meg niet dat hij meteen toen hij op kantoor aankwam een advocaat had gebeld en hem had opgedragen de papieren klaar te maken. Rond de kerst wilde hij gescheiden zijn. Hij had Rachel beloofd dat ze eind dit jaar zouden trouwen, en dat wilde hij zelf ook graag. Rachel wilde ook graag nog een baby, voordat de jongens veel ouder waren.

‘Het spijt me, pap. Ik vind het zo verdrietig voor jullie allebei, voor mij en voor Bill. Het is allemaal zo vreselijk,’ zei Meg, en ze begon te huilen. Ze was het niet van plan geweest, maar ze kon er niets aan doen. Een paar minuten later hingen ze op. Ze voelde zich alsof ze in één nacht niet alleen haar familie, maar al haar illusies had verloren. Haar vader bleek iemand te zijn die ze niet kende, en ze was bang dat haar moeder in een diepe depressie zou wegzinken. Er was niets wat haar kon tegenhouden. Ze had geen baan, geen thuiswonende kinderen, en nu ook geen echtgenoot meer. Het enige dat ze had, was een leeg huis en haar vriendinnen in Greenwich. Het was niet genoeg om haar bezig te houden, of om de demonen van de duisternis weg te houden. Meg moest er de hele dag aan denken en belde die avond Bill om verslag uit te brengen van haar gesprek met hun vader.

‘Er is geen sprake van dat hij terugkomt,’ zei ze somber. ‘Wat de reden van zijn dwaze actie ook is, hij is van plan weg te blijven.’ Nadat ze er even over had nagedacht, voegde ze eraan toe: ‘Ik denk dat hij iemand anders heeft.’ Ze was tot die conclusie gekomen toen hij haar vraag ontweek.

‘Heeft hij dat gezegd?’ Bill klonk geschokt. Het was niet eens bij hem opgekomen. Hun vader was altijd zo correct en oprecht, het was helemaal niets voor hem. Maar dat was scheiden van hun moeder ook niet. In een nacht was hij een vreemde geworden voor zijn vrouw en zijn kinderen.

‘Nee, maar die indruk kreeg ik. We zullen wel zien wat er gebeurt.’ Als hij iemand anders had, en als ze belangrijk voor hem was, zou ze vanzelf een keer opduiken. Het zou in elk geval verklaren waarom hij zo abrupt bij hun moeder was weggelopen.

‘Denk je dat mam het weet?’ vroeg Bill meevoelend. Paris was om acht uur naar bed gegaan, lang voordat hij en Meg met elkaar praatten.

‘Ik weet het niet. Ik wilde haar niet nog meer van streek maken. Het is allemaal al erg genoeg zonder er een andere vrouw aan toe te voegen. We zullen er alles aan moeten doen om haar bij te staan. Misschien kom ik volgend weekend wel naar huis.’

Maar ze had afspraken gemaakt die ze moeilijk kon afzeggen. ‘Laten we even afwachten hoe het verder met haar gaat. Ik kom in elk geval naar huis voor jouw diploma-uitreiking. Wat doe je deze zomer?’

‘Ik ga met vier klasgenoten naar Europa,’ antwoordde hij, en hij klonk sip. Hij wilde de reis waarnaar hij het hele jaar had uitgekeken eigenlijk niet afzeggen, maar hij wilde zijn moeder ook niet in de steek laten.

‘Misschien gaat het dan al wel beter met haar. Verander nog even niets. Ik zal haar hier een keer uitnodigen, al wekt ze nu niet de indruk dat ze ook maar ergens heen wil.’ Meg had haar die ochtend vanaf haar werk gebeld en Paris had te gedeprimeerd geklonken om met haar te praten. Meg had haar voorgesteld de huisarts te bellen, maar Paris had geantwoord dat ze dat niet wilde. De komende periode zou moeilijk worden, voor hen allemaal, behalve voor hun vader. ‘Bel me als er iets gebeurt,’ zei Meg tegen Bill. Het was een naar einde van zijn laatste schooljaar, en een trauma dat geen van hen ooit zou vergeten.

‘Ik geloof niet dat ze vandaag uit bed geweest is,’ vertrouwde hij haar toe.

‘Ik bel haar morgen,’ antwoordde Meg terwijl haar deurbel ging. Het was haar vriendje, en ze beloofde Bill de volgende dag te bellen. Hij had haar mobiele nummer voor als er iets verontrustends gebeurde. Maar zoals het er nu voor stond, was het kwaad al geschied. Wat kon er nog meer gebeuren?

Hoofdstuk 4

Pas op donderdag slaagden Virginia en Natalie erin Paris te pakken te krijgen. Ze hadden het de hele week geprobeerd en waren samen aan het lunchen, toen ze haar met Virginia’s mobiele telefoon belden. Voor het eerst in dagen beantwoordde Paris de telefoon. Ze klonk schor en verdoofd, ze had net geslapen. Virginia had het nieuws maandagavond van haar echtgenoot gehoord, toen hij thuiskwam van zijn werk. Peter had hem voorzichtig verteld dat Paris en hij in het weekend uit elkaar waren gegaan en dat ze gingen scheiden. Hij had de boodschap zo snel mogelijk bekend willen maken, zodat hij binnen afzienbare tijd openlijk met Rachel gezien kon worden. Maar hun verhouding bleef niet geheim, zoals hij had gehoopt. Virginia’s echtgenoot, Jim, had haar die avond tijdens het eten over Rachel verteld. En zij deelde de informatie op haar beurt met Natalie tijdens de lunch, voordat ze Paris belden. Binnen enkele dagen was Paris geworden wat ze zo had gevreesd: een object van zorg en medelijden. Haar vriendinnen waren geschokt over wat er was gebeurd. Het was een waarschuwing voor hen allebei dat niemand veilig was voor een blikseminslag wanneer je die het minst verwachtte. Niemand wist wat de toekomst zou brengen. En net wanneer je dacht dat je voor altijd doelloos kon voortdobberen en veilig was, ontdekte je dat het tegendeel het geval was.

‘Hoi, lieverd,’ zei Virginia sympathiek. Het enige dat ze wilde, was haar armen om haar heen slaan en haar stevig vasthouden. ‘Hoe voel je je?’ vroeg ze, en Paris kon merken dat ze het wist. Ze had nog niet de moed gehad om haar te bellen. Dat kon ze gewoon niet. Het was te vreselijk. In plaats daarvan had ze zich teruggetrokken in haar slaapkamer en haar toevlucht gezocht in slaap. Ze werd alleen maar wakker als Bill thuiskwam van school en hij eten voor hen maakte. Sinds Peter het huis op zaterdagochtend had verlaten, had ze helemaal niets uitgevoerd. Ze bleef Bill vertellen dat het binnenkort wel weer beter met haar zou gaan, maar hij begon daaraan te twijfelen.

‘Heeft Jim het je verteld?’ vroeg Paris, terwijl ze zich op haar rug rolde en naar het plafond staarde.

‘Ja, inderdaad.’ Virginia wist nog steeds niet of Paris op de hoogte was van de andere vrouw, en ze was niet van plan haar ernaar te vragen. Ze had al genoeg verdriet moeten doorstaan. ‘Kunnen we langskomen? Nat en ik zitten hier maar en we maken ons grote zorgen om je.’

‘Ik wil even niemand zien,’ antwoordde ze eerlijk, hoewel ze maandag eindelijk eens gedoucht had, en die ochtend weer. ‘Ik zie er vreselijk uit.’

‘Het maakt ons niet uit hoe je eruitziet. Hoe voel je je?’

‘Alsof mijn leven afgelopen vrijdagavond is geëindigd. Het leven zoals ik het altijd heb gekend. Ik wou dat hij me gewoon had vermoord; dat zou zoveel gemakkelijker zijn.’

‘Ik ben blij dat hij dat niet heeft gedaan. Heb je het Meg al verteld?’

‘De kinderen hebben me fantastisch opgevangen. Arme Bill, hij moet zich voelen alsof hij een psychiatrische afdeling runt. Ik blijf hem maar beloven dat ik opsta, en dat meen ik dan ook, maar het is gewoon te veel inspanning.’

‘We komen eraan,’ zei Virginia met vastbesloten stem, terwijl ze veelbetekenend fronste naar Natalie en haar hoofd schudde, om haar een idee te geven van hoe het met Paris ging. Niet erg goed.

‘Niet doen. Ik heb tijd nodig om op adem te komen voordat ik weer onder de mensen kom.’ Ze voelde zich vernederd en gebroken. Zelfs haar beste vriendinnen konden daar niets aan veranderen. Niemand kon dat. Ze had een bericht op haar antwoordapparaat ontvangen van de advocaat die Peter dinsdag voor haar had ingehuurd. En toen ze hem had teruggebeld, had ze na een kort gesprek de hoorn erop gegooid. Het gesprek voorspelde weinig goeds voor de toekomst. Hij had verteld dat Peter de papieren snel wilde indienen en de boel gauw in gang wilde zetten. Toen ze dat hoorde, werd ze overspoeld door een golf van paniek. Het was als een vrije val uit een vliegtuig, zonder parachute. Het enige woord waarmee ze het gevoel kon omschrijven was ‘doodsangst’. ‘Ik bel je wel als ik me beter voel.’

Uiteindelijk lieten ze een bos bloemen, een briefje en een paar tijdschriften achter bij haar voordeur. Ze wilden zich niet opdringen, maar ze waren erg bezorgd over haar. Ze hadden nooit verwacht dat een huwelijk dat zo goed was als dat van de familie Armstrong, zo razendsnel in duigen zou vallen. Het was schokkend. Maar ze wisten allemaal dat schokkende dingen nu eenmaal gebeurden. Zoals de dood. Soms na een lang ziekbed en soms zonder waarschuwing. Maar altijd even definitief. Ze waren het erover eens dat Peter haar een rotstreek had geleverd, en geen van hen stond te springen om Rachel te ontmoeten. Hij zou verbannen worden uit de groep mensen die jarenlang zijn vrienden waren geweest, maar Jim verzekerde zijn vrouw dat het hem weinig leek uit te maken. Hij had een mooie jonge vrouw aan zijn arm, en een nieuw leven. Hij verwachtte dat Peter niet achterom zou kijken, of tweemaal zou nadenken over wat hij aan het doen was. Het enige dat Peter nu wilde, was Rachel. En de enige aan wie hun vrienden konden denken, was Paris.

Pas een maand later kwam Paris eindelijk uit haar afzondering te voorschijn, precies op tijd voor Bills diploma-uitreiking. Virginia zag haar daar en barstte bijna in tranen uit toen ze haar vriendin zag. Ze was mager en bleek, als altijd onberispelijk gekleed in een witte linnen jurk met bijpassende jas, haar haren opgestoken, parels in haar oren en om haar nek, en een zonnebril om de donkere kringen en de verwoestende werking van de afgelopen maand te verhullen. Het moeilijkste voor haar was Peter daar te zien, voor het eerst sinds de ochtend van zijn vertrek. Drie weken geleden had hij haar van alle papieren voorzien, en ze had die snikkend, gekleed in haar nachtkleding, aangenomen. Maar ze liet haar verdriet niet blijken toen ze hem zag. Met rechte schouders, trots en evenwichtig, groette ze hem en liep van hem weg om bij een handjevol mensen te gaan staan die ze kende, terwijl ze hem zijn zoon liet feliciteren. Peter scheen in een verrassend goed humeur te zijn. De enige die daar niet verbaasd over was, was Paris. Ze had de afgelopen maand heel goed beseft dat ze volledig en compleet verslagen was. Het enige dat ze nu wilde, was dat niemand het zag. Haar vriendinnen bekommerden zich om haar, en ze slaagde erin het etentje uit te zitten dat ze voor Bill in een restaurant had georganiseerd. Hij had een tiental vrienden uitgenodigd en Meg was vanuit Los Angeles overgekomen. Ze had erin toegestemd met haar vader in de stad te dineren, en hij was zo beleefd geweest om niet naar Bills etentje te komen. Toen Paris die avond thuiskwam, was ze volledig uitgeput. Ze ging op haar bed liggen en voelde zich alsof ze een openhartoperatie had ondergaan, terwijl Meg vanuit de deuropening naar haar keek. Bill was met zijn vrienden op stap en zij was naar huis gekomen om een oogje in het zeil te houden. Haar moeder was de laatste tijd ongelooflijk mager en leek zwakker dan Meg haar ooit had gezien. Het woord dat Natalie die dag had gebruikt was ‘broos’, alsof Paris elk moment in tweeën kon breken.

‘Gaat het, mam?’ vroeg Meg zacht, en met een bezorgde uitdrukking op haar gezicht ging ze op het bed naast haar zitten. ‘Prima, lieverd. Ik ben gewoon moe.’ Het was als herstellen van een ongeluk, of van een slopende ziekte. Het was de eerste keer geweest dat ze zich weer in het openbaar had vertoond, en het had zijn tol geëist. Ze had al haar moed bij elkaar moeten schrapen om er te zijn. Ervan genoten had ze niet. De spanning van de ontmoeting met Peter, die zo van haar vervreemd was, was bijna te veel voor haar geweest, en hij had nauwelijks met haar gesproken. Hij was beleefd, maar afstandelijk geweest. Ze waren niet eens vrienden meer. Ze voelde zich als haar eigen geest, teruggekeerd na de dood om de mensen te kwellen die ze eens had gekend. Ze voelde zich niet langer de persoon die ze was geweest. Zelfs tegenover zichzelf voelde ze zich een vreemde. Ze was nu zelfs niet getrouwd, of in elk geval niet lang meer, terwijl haar huwelijk zo lang zo’n groot deel van haar identiteit had uitgemaakt. Ze had alles wat ze ooit had gehad, opgegeven om mevrouw Armstrong te worden, en nu had ze het gevoel alsof ze niemand was. Een anonieme, ongeliefde, ongewilde, verlaten, vrijgezelle vrouw. Het was haar ergste nachtmerrie.

‘Hoe deed pap toen hij met je praatte?’ Meg had met Bill staan praten, maar ze had hen samen gezien, al was het maar kort. ‘Vrij normaal, volgens mij. Hij zei niet veel. Ik groette hem en liep vervolgens naar Natalie en Virginia. Dat leek me eenvoudiger. Ik geloof niet dat hij staat te springen om met me te praten. Het is te gênant.’ Hij zond haar voortdurend papieren ter ondertekening, waaronder die van het huis, zoals hij had beloofd. Maar het zien van de papieren deprimeerde haar. Ze had er een hekel aan om ze te lezen, en soms deed ze dat ook niet.

‘Dat spijt me, mam,’ zei Meg bedroefd. Ze was geschokt over hoe mager haar moeder was geworden en plaagde haar dat het ongetwijfeld het gevolg was van Bills kookkunsten. Maar voor een keer hoefde hij niet bezorgd over haar te zijn, hij kon haar aan Meg overlaten en zijn eindexamenfeest vieren. Komend weekend vertrok hij naar Europa. Paris had erop gestaan dat hij zijn plannen doorzette. Ze had gezegd dat ze er toch een keer aan moest wennen om alleen te zijn. Zo langzamerhand begon ze zich een patiënt op een psychiatrische afdeling te voelen en ze wist dat ze eraan moest werken, voordat het haar dood werd.

‘Het geeft niet, schat,’ verzekerde Paris haar. ‘Heb je geen zin om met je vriendinnen uit te gaan? Ik ga toch zo naar bed.’ Dat was het enige dat ze tegenwoordig nog deed.

‘Weet je zeker dat je het niet erg vindt als ik ga?’ Meg liet haar niet graag alleen. Maar vanaf zondag zou ze echt alleen zijn. Meg moest terug naar L.A. en Bill zou in Engeland zijn. Hij was van plan om tot augustus door Europa te reizen, een paar weken terug te komen en dan naar de universiteit te vertrekken. Dit waren de laatste dagen dat hij nog thuis woonde, dat ze hem en Meg onder één dak had. Hun leven samen, zoals ze dat eens had gekend, was voorbij.

En toen ze Bill die zaterdag naar het vliegveld bracht en hij haar echt ging verlaten, voelde Paris zich alsof iemand uiteindelijk de navelstreng had doorgeknipt. Ze had hem laten beloven een mobiele telefoon aan te schaffen zodra hij in Europa aankwam, zodat ze contact met hem kon houden en hem kon bellen, maar uiteindelijk moest ze hem echt laten gaan en erop vertrouwen dat hij voor zichzelf kon zorgen en verantwoordelijkheidsbesef zou hebben. Toen ze terugreed naar Greenwich voelde ze zich alsof ze opnieuw een groot stuk van haar leven had verloren. En de volgende ochtend, toen Meg vertrok, voelde ze zich volledig beroofd, hoewel ze haar best deed dat niet te laten merken. Later dwaalde ze als een geest door haar huis en maakte bijna een sprongetje van schrik toen de deurbel ging. Het was Virginia, haar zoon was gisterochtend met Bill naar Europa vertrokken. Ze leek een beetje verrast toen Paris de deur opende en voelde dat ze zich moest verontschuldigen dat ze zonder telefoontje vooraf op de stoep stond.

‘Ik ging ervan uit dat je wel net zo bezorgd over hen zou zijn als ik, en dat ik maar beter even langs kon komen. Hebben ze je al gebeld?’

‘Nee,’ antwoordde Paris met een glimlach. Ze was aangekleed, had haar haren gekamd en had die ochtend omwille van Meg make-up opgedaan. Toch zag ze er nog steeds uit alsof ze herstellende was van ernstige tuberculose, of een andere onaangename ziekte. ‘Ik denk niet dat ze ons de komende dagen al zullen bellen. Ik heb mijn zoon opgedragen een mobiele telefoon aan te schaffen.’

‘Dat heb ik ook gedaan.’ Virginia lachte, terwijl Paris koffie ging maken. ‘Waar is Meg?’

‘Die is een halfuur geleden vertrokken. Ze kon niet wachten om haar vriendje weer te zien. Ze vertelde dat hij acteur is. Hij heeft in twee horrorfilms en een zestal reclamefilmpjes gespeeld.’

‘Hij werkt tenminste.’ Virginia was blij te zien dat haar vriendin op was en aangekleed, maar de tol van de afgelopen maand en Peters ontrouw was maar al te zichtbaar. Het was de wanhopige blik in haar ogen die zo kwellend was, alsof ze niet langer in iets of iemand geloofde en de hoop en het vertrouwen in alles waar ze eens in had geloofd, had verloren. Het was wreed.

Ze kletsten een tijdje onder het genot van een kopje koffie, en uiteindelijk keek Virginia haar aan, rommelde in haar tas en duwde een papiertje in haar handen. Er stonden een naam en een telefoonnummer op, en een adres in het centrum van Greenwich.

‘Wat is dit?’ Paris keek geschokt naar het papiertje. Ze herkende de naam niet. Er stond alleen maar: ‘Anne Smythe’, en een telefoonnummer in Greenwich.

‘Het telefoonnummer van mijn psych. Zonder haar had ik het nooit gered.’ Paris wist dat zij en Jim ook hun ups en downs hadden gekend. Hij was een moeilijke man, had een poosje aan chronische depressies geleden, maar was er met behulp van medicijnen aardig bovenop gekomen. Maar de donkere jaren daarvoor waren zwaar geweest voor Virginia en hun huwelijk. Paris wist dat ze naar een psychiater ging, maar had er nooit veel over nagedacht, of haar ernaar gevraagd.

‘Denk je dat ik gek ben?’ vroeg Paris bedroefd, terwijl ze het stukje papier opvouwde en in haar zak stak. ‘Soms denk ik zelf van wel.’ Het was bijna een opluchting om het hardop te zeggen en toe te geven.

‘Nee, hoor,’ antwoordde Virginia eerlijk. ‘Als ik dat dacht, zou ik broeders met dwangbuizen op je afsturen. Maar ik denk wel dat je zo zult eindigen als je dit huis niet verlaat en met iemand praat over wat er is gebeurd. Je hebt een gigantische schok te verwerken. Wat Peter jou heeft aangedaan, is zeer traumatiserend, bijna net zo erg als wanneer hij tijdens het eten dood zou zijn neergevallen. En dat zou waarschijnlijk heel wat gemakkelijker te verwerken zijn geweest dan wat hij jou heeft aangedaan. Het ene moment ben je getrouwd en denk je dat je gelukkig bent, dat je een echtgenoot en een leven hebt waarvan je al vierentwintig jaar houdt, en het volgende moment is hij weg, vraagt hij een scheiding aan, en je hebt geen idee wat je overkomt. En om de zaak nog erger te maken, woont hij een uur rijden van je vandaan en heeft hij een relatie met een twintig jaar jongere vrouw. Als dat geen korte metten maakt met je eigenwaarde en zelfvertrouwen, weet ik het ook niet meer. Shit, Paris, de meeste mensen zouden in een hoekje zitten kwijlen.’

‘Nou, dat heb ik wel overwogen,’ zei ze met een grijns, ‘maar het geeft zo’n rotzooi.’

‘Als ik in jouw schoenen stond, zou ik allang zenuwpatiënt zijn geworden,’ zei Virginia met diep respect voor haar. Zelfs Virginia’s echtgenoot had toegegeven dat hij zo’n klap niet zou hebben overleefd, met of zonder medicatie. En haar vriendinnen beseften dat er altijd nog de mogelijkheid was dat ze suïcidaal zou worden. Met uitzondering van de troost dat haar kinderen er nog waren, had ze weinig over om voor te leven. Ze had beslist iemand nodig om mee te praten, en Virginia was van mening dat Anne Smythe daarvoor de juiste persoon was. Ze was een warme persoonlijkheid, nuchter, verstandig, en ze combineerde de juiste hoeveelheid sympathie met oké-wat-gaan-we eraan-doen. Ze had Virginia weer op de rails gezet en uit de put gehaald na Jims depressie. Toen hij zich weer beter voelde, had Virginia zich plotseling gedeprimeerd en doelloos gevoeld. Ze was er zo aan gewend geraakt om al haar aandacht op hem te richten, dat ze zich nutteloos was gaan voelen toen hij haar niet meer zo hard nodig had. ‘Ze heeft mijn leven gered, evenals dat van een aantal vriendinnen die ik naar haar heb gestuurd. Ik vind haar geweldig.’

‘Ik ben er niet zo zeker van dat mijn leven het waard is om gered te worden,’ zei Paris tegen een hoofdschuddende Virginia.

‘Dat bedoel ik nou. Je denkt dat er iets mis met je is omdat hij je heeft verlaten, in plaats van dat je ziet dat dit om hem gaat, en niet om jou. Hij zou zich juist diep ellendig moeten voelen over wat hij jou heeft aangedaan, in plaats van dat jij je zo voelt omdat hij jou heeft verlaten.’ Virginia wilde dat Paris kwaad op hem zou worden, hem zelfs zou haten, maar dat deed ze niet. Het was iedereen om haar heen duidelijk dat ze nog steeds van hem hield. Ze was zo toegewijd aan hem geweest, dat het heel lang zou duren voordat die liefde zou sterven, langer dan de tijd die het hem zou kosten om de papieren te krijgen die hem zijn vrijheid verschaften. De scheiding kon hun huwelijk doen oplossen, maar niet haar gevoelens.

‘Zul je haar bellen?’

‘Misschien,’ antwoordde Paris eerlijk. ‘Ik weet niet zeker of ik erover wil praten, vooral niet met een vreemde. Of met wie dan ook. Ik wil niet naar buiten, want ik wil niet zien dat iedereen medelijden met me heeft. Jezus, Virginia, het is zo meelijwekkend.’

‘Het is alleen meelijwekkend als jij dat toelaat. Je weet niet eens wat het leven nog voor jou in petto heeft. Misschien vind je wel iemand die veel beter bij je past.’

‘Ik heb nooit iemand anders gewild dan Peter. Ik heb zelfs nog nooit naar een andere man gekeken. Ik heb altijd gedacht dat hij het beste van het beste was, en dat ik van geluk mocht spreken dat ik bij hem was.’

‘Nou, het beste van het beste is hij dus niet, en echt gelukkig heeft hij je ook niet gemaakt. Hij heeft je een rotstreek geleverd en hij zou ervoor moeten hangen. Maar naar de hel met hem. Het enige dat ik wil, is jou gelukkig zien.’ Paris wist dat Virginia het meende.

‘Stel dat ik nooit meer gelukkig word?’ vroeg Paris bezorgd. ‘Stel dat ik voor eeuwig van hem blijf houden?’

‘Dan schiet ik je overhoop,’ antwoordde Virginia met een grijns. ‘Praat nu eerst maar eens met Anne. Als dat niet werkt, zoek ik een exorcist voor je. Maar je moet dit van je af praten om het te verwerken. Als je dat niet doet, wordt het je dood. Je wilt je toch niet de rest van je leven ziek en ellendig voelen?’

‘Nee, dat wil ik niet,’ antwoordde Paris peinzend, ‘maar ik zie niet in dat zij daar enige verandering in kan brengen. Wat ik ook tegen haar zeg, Peter blijft weg, de scheiding gaat door, de kinderen worden volwassen, en hij is met een vrouw die vijftien jaar jonger is dan ik. De situatie blijft hetzelfde.’

‘Ja, maar andere mensen hebben zoiets ook overleefd. Ik meen het serieus, misschien ontmoet je wel iemand die tien keer aardiger is dan hij. Mensen verliezen hun echtgenoten, ze sterven of lopen weg, vinden nieuwe liefdes en hertrouwen. Ze hebben een goed leven. Je bent nog maar zesenveertig, je kunt je leven toch niet nu al opgeven? Dat zou ongelooflijk dom zijn. En verkeerd. En niet eerlijk tegenover jezelf en je kinderen, en alle mensen die van je houden. Gun Peter die lol niet. Hij heeft een nieuw leven, jij verdient dat ook.’

‘Dat wil ik helemaal niet.’

‘Bel Anne, of ik bind je vast en gooi je op haar stoep. Beloof je me haar tenminste één keer te ontmoeten? Eén keertje maar? Als je een hekel aan haar hebt, hoef je nooit meer te gaan. Probeer het gewoon.’

‘Oké, ik probeer het. Eén keer. Maar het zal niets veranderen,’ hield Paris vol.

‘Bedankt voor je vertrouwen,’ zei Virginia, en ze schonk zichzelf nog een kop koffie in. Ze bleef totdat het bijna vier uur was, en toen ze weg was, voelde Paris zich vermoeid maar wel beter. En ze had Virginia bij haar vertrek nogmaals beloofd Anne Smythe de volgende ochtend te bellen. Ze kon zich niet voorstellen dat het enig verschil zou maken, en ze wist zeker dat dat ook niet het geval zou zijn, maar ze zei dat ze zou bellen, al was het alleen maar om van Virginia’s gezeur af te zijn.

Hoofdstuk 5

De wachtkamer zag eruit als een bibliotheek, vol met boeken, comfortabele leren stoelen en een kleine openhaard, die de kamer vast warm en gezellig zou maken in de winter. Maar op deze warme dag in juni stonden de ramen open, en beneden zag Paris een prachtige, goed verzorgde tuin. Het adres dat Virginia haar had gegeven, bleek een schattig, klein, grotendeels houten huis te zijn, wit geverfd met gele sierstrippen en schilderachtige blauwe luiken. Het woord dat meteen toen ze binnenkwam bij haar opkwam, was ‘gezellig’. En de vrouw die Paris enige minuten later begroette, nadat ze was gaan zitten en in een tijdschrift bladerde, leek in niets op wat ze had verwacht. Ze verwachtte dat er een Anna Freud zou binnenkomen, of iemand met een kil, ernstig en intellectueel voorkomen. De dokter bleek echter een knappe, vlot geklede, nogal mondaine vrouw van midden vijftig te zijn. Haar haren waren goed geknipt, ze droeg make-up, en het kaki broekpak dat ze aanhad, zag er onberispelijk en duur uit. Ze leek op een rijke dame, of de vrouw van een belangrijke directeur. Iemand die je bij een chic diner zou verwachten, en totaal niet Paris’ idee van een psychiater.

‘Is er iets?’ Ze glimlachte naar Paris bij het binnengaan van haar heiligdom, dat bestond uit een mooi ingerichte, frisse kamer in de kleuren beige en wit, met grote ramen en een aantal zeer interessante moderne schilderijen. ‘Je kijkt geschokt.’

‘Ik verwachtte gewoon iets totaal anders,’ gaf Paris toe.

‘Wat dan?’ De dokter was geïntrigeerd en keek Paris warm aan.

‘Zakelijker,’ antwoordde ze eerlijk. ‘Dit is heel mooi ingericht.’

‘Dank je.’ Ze lachte en deed een deel van haar verleden uit de doeken. ‘In mijn studententijd werkte ik voor een binnenhuisarchitect. Ik heb altijd in gedachten gehouden dat ik, mocht ik in mijn studie mislukken, altijd nog binnenhuisarchitect kon worden. Ik vond het geweldig.’ Paris was het niet van plan geweest, maar ze mocht de vrouw nu al. Ze had iets opens en oprechts over zich, en scheen geen pretenties te hebben, wat Paris zeer aantrok. Ze kon zich gemakkelijk voorstellen dat ze vriendinnen zouden zijn geworden als ze haar niet voor dit doel had ontmoet. ‘Zo, wat kan ik voor je doen?’

‘Mijn zoon is net naar Europa vertrokken.’ Zelfs in haar eigen oren klonk het vreemd om daarmee te beginnen, vooral gezien al het andere dat er was gebeurd. Maar het was het eerste dat bij haar was opgekomen, en de woorden waren uit haar mond gevlogen voordat ze er erg in had.

‘Om daar te gaan wonen? Hoe oud is hij?’ Ze had Paris vanaf het moment dat ze was binnengelopen proberen in te schatten en vermoedde dat ze begin veertig was. Ondanks de kwellingen van de afgelopen maand zag ze er nu niet ouder uit dan voordat het allemaal gebeurde, alleen droeviger. En nog steeds aantrekkelijk, ondanks een zekere matheid, die de dokter goed herkende als een depressie.

‘Hij is achttien, en nee, hij blijft er maar twee maanden. Maar ik mis hem.’ Ze voelde tranen achter haar ogen prikken nu ze met Anne Smythe praatte en was opgelucht toen ze zag dat er een doos tissues binnen handbereik stond. Ze vroeg zich af of mensen hier vaak huilden en kon gemakkelijk concluderen dat het vast het geval was.

‘Is hij enig kind?’

‘Nee, ik heb nog een dochter in Los Angeles. Ze werkt als productieassistente in de filmindustrie. Zij is drieëntwintig.’

‘Studeert je zoon, Paris?’ vroeg de dokter, die probeerde de stukjes van de puzzel te verzamelen die Paris haar een voor een presenteerde. Anne Smythe was eraan gewend, het was haar vak en ze was er goed in.

‘Bill begint eind augustus aan Berkeley.’

‘En laat jou... alleen achter? Ben je getrouwd?’

‘Ik... Nee... Ja... Dat was ik... tot vijf weken terug... Mijn man heeft mij voor een andere vrouw verlaten.’ Bingo. Anne Smythe keek haar meevoelend aan en bleef rustig zitten, terwijl Paris begon te huilen. Anne overhandigde haar de doos met tissues.

‘Wat vervelend voor je. Was je op de hoogte van die andere vrouw?’

‘Nee.’

‘Dat moet een vreselijke schok voor je zijn geweest. Waren er al eerder problemen in jullie huwelijk?’

‘Nee, het was perfect. Dat dacht ik tenminste. Toen hij wegging, vertelde hij me dat het leven met mij aanvoelde alsof hij dood was. Op een vrijdagavond, na een etentje met vrienden, vertelde hij me dat hij me de volgende ochtend zou verlaten. Voor die tijd dacht ik dat alles goed was.’ Ze stopte haar verhaal om haar neus te snuiten. Vervolgens herhaalde ze, zeer tot haar eigen verrassing, woordelijk wat hij haar die avond had verteld. Ze vertelde over Bill die naar de universiteit vertrok, de MBA-graad waarmee ze nooit iets had gedaan en de paniekgevoelens die haar steeds overvielen, over wie er nu voor haar zou zorgen. Wat ze met de rest van haar leven moest doen. En ze vertelde haar alles wat ze over Rachel wist. De sessie, die aanvankelijk een uur zou duren, nam uiteindelijk twee uur in beslag. De dokter had daar al rekening mee gehouden. Ze begon graag met lange sessies, zodat ze een goed idee kreeg van de problemen waaraan ze samen zouden gaan werken. Paris was geschokt toen ze merkte hoe snel de tijd voorbij was gevlogen toen de dokter haar vroeg of ze een nieuwe afspraak wilde maken.

‘Ik weet het niet. Zou dat goed zijn? Wat voor verschil zal het uitmaken? Het verandert niets aan mijn situatie.’ Ze had in de afgelopen twee uren veel gehuild, maar voor het eerst voelde ze zich niet slap of uitgeput. Ze voelde zich opgelucht na haar gesprek met deze vrouw. Ze hadden niets opgelost, maar de steenpuist was doorgeprikt en haar huid begon nu langzaam te helen.

‘Daar heb je gelijk in. Het verandert niets aan wat er is gebeurd, maar ik hoop dat het verandering zal brengen in hoe jij je erbij voelt. Dat kan een groot verschil zijn. Je moet een aantal beslissingen nemen over wat je verder met je leven wilt.

Misschien kunnen we daar samen aan werken.’ Het was een nieuw concept voor Paris en ze wist niet zeker welke beslissingen de dokter bedoelde. Tot nu toe had Peter alle beslissingen genomen. Het enige dat ze nu moest doen, was ermee leren leven.

‘Oké. Misschien kom ik nog een keer. Wanneer had je gedacht?’

‘Kun je dinsdag?’ Dat was al over vier dagen, maar het idee stond haar wel aan. Misschien zouden ze de ‘beslissingen’ snel kunnen nemen, zodat ze niet meer terug hoefde te komen. De dokter schreef de afspraak op een kaartje en overhandigde het haar. Ook had ze haar mobiele telefoonnummer erbij gezet. ‘Als je het dit weekend moeilijk krijgt, bel me dan, Paris.’

‘Ik vind het vervelend je te storen,’ antwoordde Paris, in verlegenheid gebracht.

‘Zolang ik nog geen binnenhuisarchitect ben, verdien ik met dit vak mijn geld. Als je me nodig hebt, bel je me,’ zei ze met een glimlach. Paris glimlachte dankbaar terug.

‘Dank je.’ Tijdens de rit naar huis voelde ze zich beter dan ze zich in weken had gevoeld, en ze had geen idee waarom. De dokter had geen van haar problemen opgelost. Maar ze voelde zich lichter en minder gedeprimeerd, en toen ze thuiskwam, belde ze Virginia om haar te bedanken dat ze haar in contact had gebracht met Anne Smythe.

‘Ik ben zo blij dat je haar mag,’ zei Virginia opgelucht. Maar ze zou verrast zijn geweest als dat niet het geval was. Anne Smythe was een fantastisch mens en het beste cadeautje dat ze Paris kon geven na alles wat haar was overkomen. ‘Ga je nog een keer?’

‘Ja,’ gaf Paris tot haar eigen verrassing toe. Ze was niet van plan geweest terug te gaan. ‘In elk geval nog één keer. We hebben een afspraak staan voor volgende week.’ Toen Virginia dat hoorde, glimlachte ze. Zo had Anne het ook met haar aangepakt. De ene afspraak na de andere, totdat ze een heel jaar lang was geweest. Als ze problemen had, ging ze een paar keer naar Anne om die met haar te bespreken, en het hielp altijd. Het was prettig om af en toe met een objectief persoon te praten, iemand aan wie je je in een crisis kon optrekken.

De volgende keer dat Paris bij Anne was, werd ze verrast door de vraag die de dokter haar halverwege de sessie stelde.

‘Heb je eraan gedacht om naar Californië te verhuizen?’ vroeg ze alsof het de normaalste zaak van de wereld was.

‘Nee, helemaal niet. Waarom zou ik?’ Even keek Paris verward. Het was niet eens bij haar opgekomen. Ze hadden sinds Megs geboorte in Greenwich gewoond en ze had er nooit aan gedacht om te verhuizen. Ze had er goed wortel geschoten, tot kortgeleden. Maar zelfs nu het huis van haar was, had ze er geen moment aan gedacht om het te verkopen. Ze was blij dat Peter het haar had geschonken.

‘Nou, je beide kinderen wonen er. Misschien vind je het prettig om hen vaker te zien. Ik vroeg me gewoon af of je het had overwogen.’ Maar Paris schudde alleen haar hoofd. Ze had geen flauw vermoeden van wat Meg en Bill ervan zouden vinden. Het idee was zelfs nog nooit bij haar opgekomen. Die avond vertelde ze Meg erover en die antwoordde dat ze het een geweldig idee vond.

‘Overweeg je serieus om naar L.A. te verhuizen, mam?’

‘Dat weet ik nog niet. Ik had nooit gedacht dat ik überhaupt zou verhuizen. De dokter die ik een paar keer heb gesproken, kwam ermee.’

‘Wat voor dokter? Ben je ziek?’ Meg klonk meteen bezorgd.

‘Een psychiater.’ Paris zuchtte en voelde zich in verlegenheid gebracht, maar ze had nooit geheimen voor Meg. Ze waren al jarenlang elkaars vertrouwelingen, een relatie die Paris koesterde. Het was gemakkelijker om met Meg te praten dan met Bill, vooral omdat Meg een meisje was en ouder dan haar zoon. ‘Virginia heeft haar aanbevolen. Ik heb haar nu twee keer gesproken en over een paar dagen ga ik weer.’

‘Ik denk dat het een heel verstandige zet is, mam.’ Meg wenste dat haar vader hetzelfde zou doen. Hij had zonder waarschuwing het leven van iedereen verwoest, en ze vroeg zich nog steeds af wat hem ertoe had bewogen. Hij had zijn kinderen nog niets verteld over Rachel, want hij wilde dat het stof eerst zou optrekken. Rachel had gezegd dat ze zijn kinderen dolgraag wilde ontmoeten, en Peter had haar beloofd dat dit ook snel zou gebeuren.

‘Ze kan niets aan mijn situatie veranderen,’ zei Paris, zich afvragend wat dan het nut van een psychiater was. De scheiding ging gewoon door en Peter was verliefd op een andere vrouw. Anne Smythe kon helemaal niets doen om het tij te keren, of om Peter weer bij haar terug te brengen.

‘Nee, maar jij kan dingen veranderen, mam,’ antwoordde Meg rustig. ‘Wat papa heeft gedaan, is onvergeeflijk, maar het is aan jou om er iets van te maken. En ik denk dat het een geweldig idee is om hierheen te verhuizen. Het zou je goed doen.’

‘Hoe denk je dat Bill ertegenover zal staan? Ik zou niet willen dat hij denkt dat ik hem achtervolg.’

‘Ik denk dat hij het heel leuk zal vinden, vooral als je dichtbij komt wonen, zodat hij af en toe bij je kan logeren en zijn vrienden mee kan nemen. Toen ik nog studeerde, vond ik het altijd geweldig om weer even thuis te zijn.’ Vervolgens lachte ze om de herinnering aan de plunjezakken vol vuile was die ze mee naar huis nam. ‘Helemaal als je de was voor hem doet. Vraag hem er eens naar als je hem spreekt.’

‘Ik kan me niet voorstellen dat ik Greenwich ooit verlaat. Ik ken daar helemaal niemand.’

‘Maar je ontmoet vanzelf nieuwe mensen. Misschien moet je iets zoeken in San Francisco. Bill zou langs kunnen komen wanneer hij maar wil. En ik kan je altijd in de weekenden zien. Ik denk dat het je goed zou doen om Greenwich te verlaten, zelfs al was het maar voor een jaar of twee. Het weer is hier fantastisch, de winters zijn mild, en we zien je veel meer, mam. Waarom denk je er niet eens over na?’

‘Ik kan toch niet zomaar het huis achterlaten?’ zei ze, zich verzettend tegen het idee. Maar in haar volgende sessie met Anne Smythe kwam het onderwerp weer ter sprake, en ze vertelde haar wat Meg had gezegd toen ze haar het idee vertelde.

‘Ik kan het niet geloven. Ze vindt het echt leuk. Maar wat moet ik daar? Ik ken er niemand; al mijn kennissen wonen hier.’

‘Behalve Bill en Meg,’ zei Anne Smythe rustig. Ze had een zaadje geplant en wachtte nu tot het zou ontkiemen. Ze rekende erop dat Paris het water zou geven. En als dit het juiste voor Paris was, zou ze het zaadje goed verzorgen. En zo niet, dan waren er andere dingen die ze kon doen om uit het hol te kruipen waarin ze zich had verstopt sinds Peter was vertrokken. Anne was van plan haar te helpen haar opties voor een beter leven te ontdekken en te exploiteren.

Ze spraken over een groot aantal dingen; haar kindertijd, de eerste jaren met Peter, de jaren waarvan ze zo had gehouden toen de kinderen klein waren, haar vriendinnen, de MBA-opleiding waarin ze zo succesvol was geweest en waarmee ze niets had gedaan. En eind juli spraken ze over een baan voor Paris. Ze voelde zich inmiddels helemaal op haar gemak bij Anne en vond het fijn om tijd met haar door te brengen. Het gaf haar altijd iets om over na te denken wanneer ze weer terugreed naar de stilte van haar huis. Paris ontweek haar vriendinnen nog steeds. Ze was er nog niet klaar voor om hen te zien.

Het was een eenzame zomer voor haar nu Bill vertrokken was en Meg in Los Angeles zat. Peter en zij waren tot een overeenkomst gekomen over de alimentatie. Ze kreeg het huis, zoals hij had beloofd, en een flinke maandelijkse toelage. Hij was gul voor haar om zijn geweten te sussen, en ze hoefde niet te werken. Maar ze wilde wel iets doen. Ze was niet van plan de rest van haar leven op de bank door te brengen, vooral niet in haar eentje, waar ze wel van uitging. Anne Smythe probeerde af en toe met haar te praten over uitgaan met mannen, maar Paris wilde daar niets van weten. Uitgaan was wel het laatste dat ze wilde. Het was een deur die ze weigerde te openen. Ze wilde niet eens door een kiertje gluren. Anne liet het onderwerp meestal rusten, maar bleef het van tijd tot tijd noemen.

De enige mensen die Paris die zomer zag, waren Virginia en Natalie. Naar etentjes of gezellige avondjes ging ze niet. Ze had helemaal geen zin om ergens naartoe te gaan, behalve zo nu en dan lunchen met haar twee vriendinnen, maar in augustus zag ze er al stukken beter uit. Ze had in de tuin gewerkt, veel gelezen en ze sliep overdag minder, maar ’s nachts des te beter. Ze had een bruin kleurtje van de zon en zag er beter uit dan ooit, hoewel ze nog steeds erg mager was. Toen Bill terugkwam uit Europa, was ze weer redelijk de oude. Hij was opgelucht dat hij de bekende twinkeling weer in haar ogen zag, toen ze hem van het vliegveld afhaalde en haar armen om hem heen sloeg. Hij had haar regelmatig gebeld en had een fantastische tijd in Frankrijk, Italië, Engeland en Spanje gehad. Het enige waar hij nog over praatte, was volgend jaar teruggaan.

‘Ik ga met je mee, als je gaat,’ waarschuwde ze hem met een ondeugende blik in haar ogen, wat hem verrukte. Ze had er als een lijk uitgezien toen hij naar Europa was vertrokken. ‘Je bent veel te lang weggeweest. Ik heb geen idee wat ik met mezelf aanmoet als je naar de universiteit vertrekt.’ En toen vertelde ze hem over de suggestie die Anne Smythe had gedaan, over verhuizen naar Californië. Paris was nieuwsgierig naar zijn reactie.

‘Zou je echt verhuizen?’ Hij leek geschokt over het idee, en niet zo enthousiast als ze in eerste instantie had gehoopt. Meg had veel enthousiaster gereageerd. Bill keek ernaar uit om onafhankelijk te zijn zodra hij naar de universiteit vertrok en kreeg nu visioenen van zijn moeder die hem op de campus zijn lunch bracht in zijn Batman-lunchtrommeltje, dat hij al sinds de eerste klas van de lagere school had. ‘Zou je het huis verkopen?’ Het was het enige thuis dat hij ooit echt had gekend, en hij haatte het idee het kwijt te raken. Hij dacht graag aan haar in het huis waarvan hij hield, wachtend op hem, zoals hij zich haar de hele zomer had voorgesteld terwijl hij door Europa reisde.

‘Nee, ik zou het verhuren, maar zelfs dat weet ik niet zeker. Het is gewoon een dwaas idee dat bij me opkwam.’ Zelf liep ze er ook niet echt warm voor.

‘Hoe ben je op het idee gekomen?’ informeerde hij nieuwsgierig.

‘Mijn psychiater stelde het voor,’ antwoordde ze monter. Hij staarde haar aan.

‘Je psychiater? Gaat het wel goed met je, mam?’

‘Beter dan toen papa wegging,’ antwoordde ze kalm, en ze glimlachte naar hem. ‘Ik denk echt dat ik er baat bij heb.’

‘Tja, als het helpt,’ zei hij dapper. Die avond bracht hij het ter sprake in het telefoongesprek dat hij met zijn zus had. ‘Wist jij dat mam naar een psychiater gaat?’

‘Ja, ik denk dat het haar veel goed heeft gedaan,’ antwoordde Meg verstandig. Sinds haar gesprekken met Anne Smythe leek haar moeder de laatste twee maanden minder gedeprimeerd en Meg vond dat een goede ontwikkeling.

‘Is mam doorgedraaid?’ vroeg hij bezorgd. Zijn zus lachte.

‘Nee, maar daar heeft ze alle recht toe na wat papa haar heeft aangedaan.’ Ze was nog steeds kwaad op haar vader omdat hij hun levens overhoop had gehaald, en Bill dacht er net zo over. ‘Veel mensen draaien door na zo’n verlies. Heb je papa nog gebeld toen je in Europa was?’ Dat had hij, maar zijn vader had weinig te melden gehad. Hij had zijn moeder vaker gebeld, en zijn zus regelmatig. Maar het merendeel van de tijd had hij zich gewoon vermaakt met zijn vrienden.

‘Denk je dat ze echt naar Californië gaat verhuizen?’ Bill was nog steeds verrast door het idee, hoewel hij er nu wel wat voordelen in zag, zolang ze maar niet voortdurend in Berkeley zou opduiken. Daar maakte hij zich zorgen over.

‘Misschien. Het zou een grote verandering voor haar zijn. Ik weet niet zeker of ze het echt wil; misschien speelt ze alleen met het idee. Hoe sta jij ertegenover?’ Meg was benieuwd naar zijn reactie.

‘Misschien is het wel een goed plan,’ zei hij voorzichtig.

‘Het is in elk geval beter dan helemaal alleen in een leeg huis in Greenwich zitten. Ik vind het een vreselijk idee dat ze helemaal alleen achterblijft wanneer jij naar de universiteit vertrekt.’

‘Ja, ik ook.’ Het zette hem aan het denken over hoe het voor zijn moeder moest zijn, en het stond hem niet aan. ‘Misschien moet ze een baantje zoeken, zodat ze nieuwe mensen ontmoet,’ opperde hij peinzend.

‘Dat wil ze ook, maar ze weet nog niet wat ze wil gaan doen. Ze heeft nooit echt gewerkt, maar ze komt vast wel met iets. De psychiater helpt haar daar wel bij.’

‘Dat zal wel.’ Hij was er nog steeds verbaasd over. Hij had nooit verwacht dat zijn moeder iemand nodig zou hebben om haar problemen op te lossen, maar hij moest toegeven dat ze haar portie verrassingen wel had gehad de afgelopen drie maanden. Ook voor hem was het een grote aanpassing geweest. Het voelde vreemd om thuis te komen en zijn vader er niet aan te treffen. Twee dagen nadat Bill thuis was gekomen, reed hij naar de stad om zijn vader te ontmoeten. Ze gingen lunchen. Zijn vader stelde hem voor aan een aantal advocaten in zijn kantoor, onder wie een meisje dat nauwelijks ouder leek dan Meg. Ze was heel warm en vriendelijk tegen hem geweest. Hij bracht haar ter sprake toen hij weer thuiskwam, en zijn moeder reageerde meteen gespannen. Het enige dat hij kon bedenken, was dat ze overstuur raakte als hij over zijn vader sprak, dus zei hij er verder niet veel over.

Peter had beloofd naar San Francisco te vliegen om hem te helpen met de verhuizing. Ook daar was Paris niet erg blij mee, hoewel ze dat niet aan Bill liet merken. Ze was zelf van plan geweest om naar San Francisco te vliegen om hem met de verhuizing te helpen. Dat Peter er ook zou zijn, maakte het moeilijk voor haar. Maar ze wilde er geen probleem van maken, omwille van Bill. Het leek ook niet eerlijk jegens Peter of Bill om Peter te vragen thuis te blijven. Ze besprak het met Anne toen ze elkaar weer zagen.

‘Denk je dat je het zult redden om daar met hem te zijn?’ vroeg Anne sympathiek, toen ze die middag rustig in haar kantoor zaten. Paris leek onzeker terwijl ze erover nadacht, en keek haar ten slotte gespannen aan. Zelfs erover nadenken was moeilijk.

‘Eerlijk gezegd kan ik dat niet met zekerheid zeggen. Het zal zo vreemd zijn om daar met Peter te zijn. Vind jij dat ik niet moet gaan?’ Paris keek bezorgd.

‘Hoe zou je zoon dat vinden?’

‘Ik denk dat hij teleurgesteld zal zijn, en ik ook.’

‘En als je Peter nu eens vroeg om niet te komen?’ stelde ze voor. Paris schudde haar hoofd. Dat idee stond haar ook niet aan.

‘Ik denk dat Bill bedroefd zal zijn als zijn vader er niet is.’

‘Nou, je hebt mijn mobiele nummer. Je kunt me altijd bellen als je het moeilijk hebt. En je kunt de studentenflat altijd verlaten als het te ongemakkelijk voor je wordt. Peter en jij kunnen ook afspreken om beurten te gaan.’ Aan die optie had Paris nog niet gedacht. Het stond haar wel aan als uitwijkmogelijkheid, voor het geval Peters aanwezigheid toch te onaangenaam bleek te zijn.

‘Hoe erg kan het zijn?’ vroeg Paris haar aarzelend, terwijl ze probeerde dapperder te klinken dan ze zich voelde.

‘Dat hangt van jou af,’ antwoordde Anne rustig, en voor de eerste keer besefte Paris dat het waar was. ‘Je hebt elk recht om weg te lopen als je dat wilt, of om helemaal niet te gaan. Ik weet zeker dat Bill het zal begrijpen. Hij zou toch ook niet willen dat jij ongelukkig bent?’ Ze was heel, heel ongelukkig geweest sinds Peter was vertrokken, en dat wist hij.

‘Misschien ga ik wel naar huizen kijken als ik daar toch ben,’ zei Paris peinzend.

‘Dat is misschien wel leuk voor je,’ zei Anne om haar aan te moedigen. Paris had nog geen besluit genomen over verhuizen naar het westen. Het was gewoon iets waar ze van tijd tot tijd over spraken, maar ze dacht nog steeds dat ze in Greenwich wilde blijven. Het was bekend terrein en ze voelde zich er veilig. Ze was er nog niet klaar voor om drastische stappen te ondernemen. Maar het was wel een van de opties die ze had. Ook aan het zoeken naar een baan had ze nog niets gedaan. Omdat ze niets beters had kunnen bedenken, had ze zich per september ingeschreven als vrijwilliger in een kindertehuis. Het was in elk geval een begin. Alles wat ze ondernam, maakte deel uit van een proces; het was eerder een reis dan een bestemming. Momenteel had Paris nog geen idee waar ze naartoe ging en waar ze zou eindigen. Peter had haar drie maanden geleden zonder parachute uit een vliegtuig gegooid. En gegeven alles wat er gebeurd was, vond Anne dat Paris het goed deed. Ze stond ’s morgens vroeg op, kamde haar haren, kleedde zich aan, zag haar vriendinnen af en toe voor de lunch en bereidde zich voor op het vertrek van Bill. Dat was alles wat ze op dit moment aankon.

Hij zou over drie dagen vertrekken en Paris zou met hem meegaan. Dit was de laatste keer dat ze Anne zag voor de reis. Ze zag ertegenop om Peter straks te zien en bleef tegen zichzelf zeggen dat ze het aankon. Zodra ze Bill bij de school zou hebben afgezet, zou ze naar L.A gaan om Meg op te zoeken. Het was iets om naar uit te kijken. Toen ze Annes kantoor uitliep, draaide Paris zich met een bezorgde uitdrukking op haar gezicht naar haar om.

‘Red ik het wel?’ vroeg ze, terwijl ze zich een angstig kind voelde. De dokter glimlachte.

‘Je redt het prima. Bel me als je me nodig hebt,’ zei Anne nog eens. Paris knikte en haastte zich de trap af, zichzelf er steeds aan herinnerend wat de dokter had gezegd: je redt het prima... Je redt het prima. De woorden bleven in haar hoofd weerklinken. Het enige dat ze nu kon doen, was doorgaan, haar uiterste best doen en hopen dat ze op een dag weer met beide benen op de grond zou staan. Het was de enige keuze die Peter haar had gegeven toen hij haar uit het vliegtuig gooide. En op een dag zou de parachute, met een beetje geluk en als het lot haar welgezind was, zich openen. Ze was er niet eens zeker van of ze er een droeg, en ze kon alleen maar bidden dat het wel zo was. Maar momenteel was er nog geen teken van een parachute. De wind ruiste nog steeds razendsnel langs haar hoofd.

Hoofdstuk 6

Paris vloog met Bill naar San Francisco met al zijn tassen, zijn bezittingen en zijn computer. Peter zou die avond in zijn eentje vliegen. Terwijl Bill tijdens de vlucht naar de film keek en een tijdje sliep, maakte Paris zich de hele reis zorgen over hoe het zou zijn om Peter weer te zien. Na vierentwintig jaar huwelijk leek hij nu een vreemde voor haar. En het ergste was nog wel dat ze er hevig naar verlangde om hem weer te zien, bijna als een drug die ze nodig had om te overleven. Na drie maanden, en na alles wat hij had aangericht door haar te verlaten, was ze nog altijd verliefd op hem, en ze hoopte nog steeds dat er een wonder zou gebeuren en dat hij bij haar terug zou komen. De enige aan wie ze dit had durven vertellen, was Anne Smythe, die haar had verzekerd dat het niet ongewoon was om zulke gevoelens te hebben en dat er vanzelf een dag zou komen waarop ze het kon loslaten en verder kon gaan met haar leven, maar zover was het duidelijk nog niet.

De vlucht duurde iets meer dan vijf uur. Ze namen een taxi naar het Ritz-Carlton, waar Paris twee kamers had gereserveerd, voor Bill en voor zichzelf. Diezelfde avond nam ze Bill mee uiteten in Chinatown. Ze hadden het gezellig, zoals altijd, en toen ze terug waren in het hotel, belden ze Meg. Paris zou over twee dagen bij haar op bezoek gaan, nadat ze Bill in zijn studentenflat had geïnstalleerd. Ze was ervan uitgegaan dat dit twee dagen zou kosten en ze had geen haast om hem daar achter te laten. Waar ze bang voor was, was weer naar huis te gaan.

Ze had een busje gehuurd om zijn bezittingen naar de universiteit te vervoeren. De volgende ochtend verlieten ze het hotel rond tien uur, waarna ze alle instructies volgden die ze hadden gekregen voor Bills inschrijving. Direct na aankomst nam Bill de leiding over. Hij gaf zijn moeder het papiertje met het adres van zijn studentenflat, vertelde haar dat hij haar daar twee uur later zou ontmoeten, en ging te voet verder. Het kostte haar ruim een halfuur om het adres te vinden. De campus van de universiteit van Californië was gigantisch. Een tijdje wandelde ze rond, waarna ze op een steen in het zonlicht ging zitten, in afwachting van haar zoon. Het was prettig om gewoon even te zitten. Het was warm weer, de zon scheen en het was er een paar graden warmer dan een uur geleden in San Francisco. Terwijl ze daar zat, genietend van de zon op haar gezicht, zag ze in de verte een bekende gestalte met een langzame, wiegende manier van lopen, die ze miljoenen keren eerder had gezien en die ze zelfs met haar ogen dicht zou herkennen, alleen al door het bonzen van haar hart. Het was Peter, die met een vastberaden blik recht op haar afliep en op ongeveer een meter afstand voor haar bleef staan.

‘Hallo, Paris,’ zei hij koel, alsof ze elkaar nauwelijks kenden. In zijn ogen en op zijn gezicht was geen spoortje te bekennen van hun tijd en verleden met elkaar. Hij had zich ertegen gewapend, net als zij. ‘Waar is Bill?’

‘Die is zich aan het inschrijven voor zijn vakken en de sleutel van zijn flat aan het halen. Over een uurtje zal hij hier wel zijn.’ Hij knikte en leek niet goed te weten wat hij moest doen: samen met haar wachten, of weggaan en later terugkomen. Maar hij had eigenlijk niets anders te doen, en de campus was zo overweldigend dat het best eng was om weg te lopen. Hij gaf er de voorkeur aan om, net zoals zij, te blijven wachten, hoewel hij zich ongemakkelijk voelde in haar gezelschap. Ook hij had zich niet op deze reis verheugd en had zich moed in moeten spreken, omwille van Bill.

Een poosje zaten ze zwijgend naast elkaar, verloren in hun gedachten. Hij probeerde zijn gedachten bij Rachel te houden, terwijl zij zich de dingen probeerde te herinneren die ze met Anne Smythe had besproken ter voorbereiding op de ontmoeting met haar ex. Uiteindelijk sprak Peter als eerste.

‘Je ziet er goed uit,’ zei hij formeel, zonder op te merken dat ze er mooi uitzag, maar wel erg mager.

‘Dank je, jij ook.’ Ze vroeg niet naar Rachel, of hoe het wonen in New York - waarschijnlijk met haar - hem beviel. Paris had al maandenlang het vermoeden dat de hotelkamer die hij nog steeds aanhield alleen maar een façade was omwille van de kinderen en een uitdrukking van fatsoen voor de scheiding. Ze vroeg hem niet of hij blij was om binnenkort gescheiden te zijn. De scheiding zou tussen Thanksgiving en Kerstmis definitief worden, wat voor haar een nieuwe dimensie zou geven aan de vakanties van dit jaar. ‘Het is erg aardig van je dat je hiernaartoe bent gekomen,’ zei ze beleefd, terwijl ze pijn in haar hart voelde omdat ze zo dicht bij hem was en met hem over koetjes en kalfjes praatte, wat zo absurd leek.

‘Het betekent veel voor Bill.’

‘Dat dacht ik wel, en daarom ben ik ook gekomen. Ik hoop dat je het niet erg vindt dat ik hier ben.’ Ze keek naar hem op, en hij leek aantrekkelijker dan ooit tevoren. Het kostte haar moeite om alleen al naar hem te kijken. Het was nog steeds bijna onmogelijk om te geloven hoe volledig, plotseling en onomkeerbaar hij haar had afgewezen. Het was de grootste klap van haar leven geweest. Ze kon zich niet voorstellen dat ze er ooit van zou herstellen, of dat ze ooit weer van iemand zou durven houden. Het enige dat ze zich kon voorstellen, was van hém houden en de rest van haar leven deze pijn voelen.

‘Ik denk dat we eraan zullen moeten wennen dat gebeurtenissen als deze plaatsvinden,’ zei ze praktisch, in een poging flinker te klinken dan ze zich voelde. ‘Er zullen veel gebeurtenissen komen die belangrijk zijn voor de kinderen, en we moeten ons er omwille van hen doorheen slaan.’ Maar deze gebeurtenis zou in een zeer beperkte ruimte plaatshebben en meerdere dagen duren, wat het voor haar des te moeilijker maakte, vooral op onbekend terrein. Ze kon niet naar huis gaan om in een veilige, bekende omgeving haar wonden te likken. Het enige dat ze kon doen, was naar het hotel teruggaan, wat niet hetzelfde was. Hij knikte instemmend, en het enige waar ze aan kon denken, was de toekomst die zich voor haar uitstrekte. Een toekomst waarin hij Rachel had, en zij niemand. Een poosje zat hij stilletjes op een bankje terwijl zij rustig op de steen zat. Ze wensten allebei dat Bill zou opschieten. Uiteindelijk keek Peter haar weer aan. Hij leek zich steeds ongemakkelijker te voelen, en telkens wanneer ze een blik op hem wierp, kon ze hem bijna zien huiveren.

‘Gaat het goed met je?’ vroeg hij haar ten slotte, en ze opende haar ogen. Ze had al die tijd haar gezicht naar de zon gericht in een poging zijn aanwezigheid niet te voelen, wat bijna onmogelijk was. Ze verlangde ernaar om op te staan en zich in zijn armen te werpen, of aan zijn voeten. Hoe was het toch mogelijk dat iemand meer dan de helft van zijn leven met jou deelt en op een ochtend opstaat en gewoon wegloopt? Ze kon het zich niet voorstellen, laat staan begrijpen.

‘Het gaat prima,’ antwoordde ze rustig, niet geheel zeker van wat hij bedoelde. Bedoelde hij nu, terwijl ze op Bill wachtte en op een steen in de zon zat, of in bredere zin? Ze wilde het hem niet vragen.

‘Ik maak me zorgen om je,’ zei hij terwijl hij naar zijn schoenen keek. Het was te pijnlijk om haar aan te kijken. Alles wat hij haar had aangedaan, stond geschreven in haar ogen, die leken op gebroken, groen glas. ‘Dit is voor ons allebei moeilijk geweest,’ zei hij ten slotte, wat moeilijk te geloven was. ‘Dit wilde je toch?’ fluisterde ze, biddend dat hij ‘nee’ zou zeggen. Dit was haar laatste kans om het tegen hem te zeggen; zo voelde het in elk geval.

‘Ja.’ Hij spuwde het woord uit als een brok die in zijn keel was blijven steken. ‘Maar dat betekent niet dat het gemakkelijk voor me is. Ik kan alleen maar gissen naar hoe jij je moet voelen.’ Het strekte hem tot eer dat hij er bedroefd en bezorgd bij keek.

‘Inderdaad. Ik had nooit verwacht dat mij dit zou overkomen, totdat het daadwerkelijk gebeurde. Het voelt alsof ik je aan de dood heb verloren, maar dan erger. Soms probeer ik te doen alsof je dood bent, wat gemakkelijker is, want dan hoef ik niet te denken aan waar je bent, of waarom je bent weggegaan.’ Ze was goudeerlijk tegen hem. Waarom ook niet? Ze had niets meer te verliezen.

‘Het zal na verloop van tijd beter gaan,’ zei hij vriendelijk, niet wetend wat hij anders moest zeggen. Tot hun blijdschap zagen ze Bill over de weg naar hen toe rennen. Hij arriveerde alsof er plotseling een zomerwind was opgestoken: heet, transpirerend en buiten adem. Heel even betreurde Paris het dat Bill juist nu was komen opdagen, maar algauw voelde ze zich opgelucht. Ze had alles gehoord wat ze had willen horen. Peter was volhardend in zijn besluit en had alleen maar medelijden met haar. Dat wilde ze helemaal niet; het enige dat ze wilde, was zijn hart. De conversatie had alleen maar kunnen verslechteren.

Het was gemakkelijker om zich op Bill te concentreren, en vanaf dat moment waren ze beiden druk met spullen naar boven dragen. Toen ze in zijn kamer aankwamen, stationeerde Paris zich in de ruimte rond Bills bed om uit te pakken wat ze naar boven hadden gebracht. Peter en Bill sleepten ondertussen dozen en tassen, een koffer, een kleine stereo-installatie, zijn computer en zijn fiets drie verdiepingen omhoog. Ze hadden een magnetron en een kleine koelkast van de universiteit gehuurd. Bill had alles wat hij nodig had, en om vier uur was de kamer helemaal ingericht. Inmiddels waren twee van zijn kamergenoten gearriveerd; de derde verscheen vlak voordat ze weggingen. Alle drie leken het jonge gezonde knapen. Twee kwamen uit Californië en de derde uit Hongkong. De vier studenten leken goed bij elkaar te passen.

Bill had erin toegestemd om die avond met zijn vader uiteten te gaan. Hij zei tegen zijn kamergenoten dat hij om zes uur terug zou zijn, waarna hij zijn aandacht op Paris richtte terwijl ze langzaam de trap afliepen. Ze zagen er allebei moe uit, het was een lange dag geweest, en in alle opzichten emotioneel. Ze had niet alleen haar jongste kind het nest zien verlaten en hem daarbij geholpen door liefdevol zijn bed op te maken en zijn kleren op te bergen, maar tegelijkertijd had ze ook Peter losgelaten, of dat in elk geval geprobeerd. Het deed haar weer denken aan haar dubbele verlies. Driedubbel, als ze aan Meg dacht. Alle mensen op wie ze rekende en van wie ze hield, waren nu uit haar dagelijkse leven verdwenen, maar vooral Peter: die was voorgoed vertrokken.

Peter wendde zich tot haar toen ze de centrale hal bereikten, die was voorzien van een gigantisch mededelingenbord, bedekt met folders en berichten, posters van concerten en sportevenementen. Het vormde het hart van het studentenleven.

‘Mag ik je uitnodigen voor het etentje vanavond?’ vroeg hij genereus, waarop ze haar hoofd schudde. Ze was te moe om iets te zeggen en duwde een lok blond haar uit haar gezicht. Peter moest tegen de verleiding vechten om het voor haar te doen. In haar spijkerbroek, T-shirt en slippers zag ze eruit als een jong meisje. In zijn ogen leek ze niet ouder dan de meisjes die hun intrek namen in de naburige studentenflat. Haar zo te zien bracht een golf van herinneringen teweeg.

‘Bedankt, maar ik ben afgepeigerd. Ik ga terug naar het hotel om me te laten masseren.’ Zelfs daarvoor was ze te uitgeput, maar het laatste wat ze wilde, was tegenover hem aan tafel zitten, of nog erger, naast hem zitten en ervaren wat ze niet meer kon hebben. Zo moe als ze was, wist ze dat ze in huilen zou uitbarsten. Ze wilde hun dat besparen. ‘Ik zie Bill morgen weer. Ben jij er dan ook?’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Ik moet morgenavond in Chicago zijn, dus vertrek ik morgenvroeg, bij het krieken van de dag. Maar ik geloof dat hij aardig is ingericht, en morgen rond deze tijd zal hij vast niets meer met ons te maken willen hebben. Hij zal er als een haas vandoor gaan,’ zei Peter met een glimlach. Hij was trots op zijn zoon, net als Paris.

‘Vast,’ beaamde ze met een droevige glimlach. Het deed zo’n verschrikkelijke pijn, hoezeer hij ook gelijk had. Het was pijnlijk voor haar. ‘Bedankt voor het dragen van alle zware spullen,’ zei ze terwijl hij met haar meeliep naar het busje. ‘Het leek veel minder toen we het busje vollaadden.’ Het leek tijdens de rit buitensporig te zijn gegroeid.

‘Dat is altijd zo,’ antwoordde hij met een glimlach. ‘Weet je nog dat we Meg naar Vassar brachten? Ik had van mijn leven nog nooit zoveel spullen gezien.’ Ze had zelfs behang en gordijnen meegenomen, en een vloerkleed, en had erop gestaan dat haar vader het behang met het nietpistool dat ze had gekocht, zou aanbrengen. Ze had haar moeders talent voor het veranderen van een kamer, en gelukkig had haar kamergenote ingestemd met wat ze had meegenomen. Maar Peter had zijn leven lang niet zó hard gewerkt. De gordijnen naar haar tevredenheid ophangen was een kwelling geweest, en Paris moest lachen om de herinnering eraan. ‘Wat is er met al die spullen gebeurd? Ik kan me niet herinneren dat ze die weer mee naar huis heeft gebracht, of heeft ze die meegenomen naar New York?’ Het was een van de trivialiteiten waaruit het leven bestaat. Een leven dat ze hadden gedeeld en nooit weer zouden delen.

‘Ze heeft ze aan een jongere student verkocht toen ze wegging.’ Hij knikte, en ze keken elkaar lange tijd aan. Zoveel herinneringen die ze hadden gedeeld, waren nu irrelevant, als oude kleding die op zolder is gedumpt om in alle rust uiteen te vallen. De zolder van hun hart en het huwelijk dat hij had verwoest. Ze voelde zich alsof haar hele leven als vuilnis in een afvalcontainer was gedumpt. Alle dingen die eens gekoesterd werden en aan iemand toebehoorden, hadden nu geen thuis meer. Net als zij. Weggesmeten, vergeten, ongeliefd. Het was een deprimerende gedachte.

‘Pas goed op jezelf,’ zei hij somber, waarna hij eindelijk zei waar hij de hele dag al aan had gedacht. ‘En dan bedoel ik: pas héél goed op jezelf. Je bent verschrikkelijk mager.’ Ze wist niet wat ze daarop moest antwoorden en keek hem alleen maar aan, knikte en keek weg zodat hij de tranen in haar ogen niet zou zien. ‘Bedankt dat ik hier vandaag mocht zijn.’

‘Ik ben blij dat je er was,’ antwoordde ze genereus. ‘Het zou voor Bill niet hetzelfde geweest zijn als je er niet was geweest.’ Hij knikte, waarna ze zonder om te kijken in het busje stapte en wegreed, terwijl hij haar nog lange tijd bleef nakijken. Hij geloofde in de keuze die hij had gemaakt, en er waren tijden dat hij wist dat hij nooit zo gelukkig was geweest als nu met Rachel. Maar er waren ook tijden dat hij wist dat hij Paris voor altijd zou missen. Ze was een opmerkelijke vrouw, en hij hoopte dat ze op een dag verwerkt zou hebben wat hij haar had aangedaan. Hij bewonderde haar om haar waardigheid en moed. Hij wist beter dan wie ook hoe charmant ze was. Meer dan hij volgens zichzelf verdiende.

Hoofdstuk 7

Toen Paris de volgende dag bij de studentenflat aankwam, stond Bill net op het punt om met zijn vrienden weg te gaan. Hij ging zich voor talloze dingen inschrijven, mensen ontmoeten, werelden ontdekken, dingen doen, en ze besefte meteen dat ze hem in de weg zou staan als ze bleef rondhangen. Haar taak was voltooid. Het was tijd om te gaan.

‘Heb je zin om vanavond met me uiteten te gaan?’ vroeg ze hoopvol. In verlegenheid gebracht schudde hij zijn hoofd.

‘Ik kan niet, mam. Vanavond is er een bijeenkomst van de atletiekploeg.’ Ze wist dat hij graag bij het zwemteam wilde. Op de middelbare school had hij ook in de sportploeg gezeten.

‘Het geeft niet, lieverd. Ik denk dat ik nu maar naar Los Angeles ga om Meg te bezoeken. Red je het verder wel?’ Ze wenste half dat hij zijn armen om haar nek zou slaan en haar zou smeken niet weg te gaan, zoals hij had gedaan toen hij eens op kamp ging. Maar hij was nu een grote jongen, klaar om uit te vliegen. Ze omhelsde hem een tijdlang, en hij keek haar met een onvergetelijke glimlach aan.

‘Ik houd van je, mam,’ fluisterde hij, terwijl de anderen in de hal op hem wachtten. ‘Pas goed op jezelf, en bedankt voor alles.’ Hij wilde haar bedanken voor de vorige dag, dat ze zich bereid had getoond die, ondanks alles, door te brengen met zijn vader, maar hij wist niet hoe. Zijn vader had de avond tevoren met respect over haar gesproken, waardoor Bill hem bijna had gevraagd waarom hij was weggegaan als hij haar zo hoogachtte. Het was onbegrijpelijk, maar meer dan hij wilde weten. Hij wilde gewoon dat ze allebei gelukkig waren, wat hij er ook voor moest doen. Vooral zijn moeder. Soms leek ze zo broos. ‘Ik bel je,’ beloofde Bill.

‘Ik houd van je... Veel plezier,’ zei ze terwijl ze zijn kamer uitliepen en hij zich zwaaiend de trap afhaastte. En toen was hij verdwenen. Langzaam liep ze naar beneden, even wensend dat ze weer jong was en opnieuw kon beginnen. Maar wat zou ze anders hebben gedaan? Zelfs wetende wat ze nu wist, zou ze toch met Peter zijn getrouwd en Meg en Bill hebben gekregen. Op de desastreuze laatste drie maanden na had ze geen spijt van hun huwelijk.

Ze reed in het busje terug naar San Francisco, het was een prachtige, zonnige dag, en terug in het hotel pakte ze haar spullen. Ze had overwogen een aantal huizen en appartementen te bekijken voor het geval ze ooit zou besluiten te verhuizen, maar ze was er niet voor in de stemming. Nu ze een van haar kuikens in Berkeley had achtergelaten, verlangde ze er hevig naar om het andere in Los Angeles te zien. Ze boekte een vlucht om drie uur ’s middags, regelde een auto om mee naar het vliegveld te rijden, en vroeg het hotel het busje terug te brengen, aangezien het hotel het busje voor haar had geregeld. Om half twee was ze op weg naar het vliegveld. Ze zou even na vieren op LAX landen en had Meg beloofd haar op te halen van haar werk. Paris zou in Megs appartement logeren, wat haar leuk leek, want het was minder eenzaam dan een hotel.

Tijdens de vlucht dacht ze weer aan Peter, de manier waarop hij had gekeken, de dingen die hij had gezegd. Ze had het weerzien in elk geval overleefd en was erin geslaagd zichzelf niet te vernederen of Bill in verlegenheid te brengen. Alles bij elkaar opgeteld, had ze het er goed vanaf gebracht. Ze had veel te bespreken met Anne Smythe. Vervolgens sloot ze haar ogen en sliep totdat ze in Los Angeles landden.

Vanaf het moment dat ze arriveerde, merkte ze dat ze zich in een bruisende metropool bevond en niet in een provinciestadje, zoals San Francisco, of een onconventionele, intellectuele voorstad als Berkeley. De sfeer in Los Angeles, zelfs op het vliegveld, leek meer op die in New York, met nonchalantere kleding en beter weer. Het was al prettig om er gewoon te zijn. En toen ze bij de studio’s arriveerde, begreep ze waarom Meg het zo leuk vond om daar te werken. Het was een zeer hectische omgeving. Er waren duizenden dingen tegelijk aan de gang. Acteurs en actrices met prachtige haardossen en perfect aangebrachte make-up haastten zich over de set en stelden krankzinnige eisen. Technici liepen overal rond met lampen in hun handen en snoeren om hun nek. Cameramannen schreeuwden naar anderen om scènes op te zetten die nog belicht moesten worden. En een regisseur had iedereen zojuist meegedeeld dat het voor vandaag mooi was geweest, wat betekende dat Meg mocht vertrekken.

‘Wauw! Gaat het er elke dag zo aan toe?’ vroeg Paris, gefascineerd door de activiteiten om haar heen. Meg glimlachte en zag er relaxed en evenwichtig uit.

‘Nee.’ Meg lachte. ‘Normaal is het nog drukker; de helft van de acteurs had vandaag vrij.’

‘Ik ben onder de indruk.’ Haar dochter had er nog nooit zo gelukkig uitgezien. Ze zag er geweldig uit, net als haar moeder. Ze hadden dezelfde trekken, hetzelfde lange, blonde haar, en tegenwoordig was Paris zelfs slanker dan Meg, wat haar een nog jongere uitstraling gaf.

‘Jullie lijken wel zusjes!’ merkte een lichttechnicus grijnzend op toen hij langs hen heen liep en opving dat Meg haar ‘mam’ noemde. Paris glimlachte. Het was een intrigerende wereld en de sfeer was levendig.

Toen ze even later Megs appartement zag, was ze verrukt. Het was een leuk onderkomen in Malibu met één slaapkamer en uitzicht op het strand. Een fijn huis. Meg was kortgeleden verhuisd vanuit een kleiner appartement in Venice Beach. Dankzij een salarisverhoging en een kleine maandelijkse bijdrage van haar ouders kon ze hier naartoe verhuizen. Ze wilden niet dat ze in een gevaarlijke buurt woonde, en Malibu was verre van dat. Paris zou er zelf ook gelukkig kunnen zijn, en toen ze het zag, moest ze weer denken aan verhuizen naar Californië, om dicht bij hen te zijn.

‘Heb je in San Francisco nog naar huizen gekeken?’ vroeg Meg haar, terwijl ze een glas ijsthee voor hen inschonk uit een kan die ze in de koelkast bewaarde, precies zoals haar moeder altijd deed. Dat was een fijne herinnering aan thuis en een troost voor Paris, terwijl ze op het kleine balkon zaten en van de laatste zonnestralen van de dag genoten.

‘Ik heb er niet echt tijd voor gehad,’ antwoordde Paris vaag, maar het had meer te maken gehad met haar stemming dan met tijd. Afscheid nemen van Bill, en niet te vergeten van Peter, had haar verdrietig gemaakt, en het enige dat ze daarna had gewild, was weggaan en Meg zien om haar humeur op te krikken. Ze had zich eenzaam gevoeld toen ze arriveerde, maar voelde zich nu beter.

‘Hoe was het met papa?’ vroeg Meg met een bezorgde blik, terwijl ze de paardenstaart losmaakte die ze de hele dag op haar werk had gedragen en haar lange haren over haar schouders en rug liet vallen. Haar haar was zelfs langer dan dat van haar moeder en het deed Paris denken aan Meg als klein meisje. Haar dochter was een knappe meid om te zien en deed niet onder voor de actrices op de set, maar haar ambities lagen elders. Ze was gekleed in een topje, een spijkerbroek en slippers; haar werkkleding. ‘Heeft hij zich netjes gedragen?’ vroeg Meg bezorgd. Ze wist zeker dat het voor haar moeder een gespannen situatie moest zijn geweest, ook al had Bill verteld dat alles goed was gegaan toen hij belde. Maar hij was pas achttien en miste soms de subtiliteiten.

‘Het ging wel,’ zei Paris vermoeid, waarna ze een slokje ijsthee nam. ‘Hij deed erg aardig. Het heeft Bill goed gedaan.’

‘En jou?’

Paris zuchtte. Tegen Meg kon ze eerlijk zijn, zoals altijd. Behalve moeder en dochter waren ze ook vriendinnen, altijd al geweest. Ze had eigenlijk nooit iets gemerkt van de strijd tussen moeder en kind die de puberteit doorgaans met zich meebrengt. Meg was altijd redelijk gebleven en bereid om over dingen te praten, in tegenstelling tot veel van haar leeftijdgenoten. Paris’ vriendinnen hadden opgemerkt dat ze niet besefte hoe gelukkig ze was, maar dat wist ze wel, vooral nu. Meg was haar grootste steun en toeverlaat geweest sinds het vertrek van Peter, bijna als een moeder in plaats van een kind. Maar een kind was ze allang niet meer. Ze was een vrouw, en Paris had respect voor haar mening.

‘Eerlijk gezegd was het best moeilijk. Hij zag eruit zoals altijd. Ik zie hem, en een deel van me denkt dat we nog steeds getrouwd zijn, en technisch gezien zijn we dat ook nog. Het is zo vreemd en zo moeilijk te begrijpen dat hij geen deel meer uitmaakt van mijn leven. Waarschijnlijk was het voor hem ook moeilijk. Maar dit is wat hij wil, dat heeft hij opnieuw duidelijk gemaakt. Ik weet niet wat er is gebeurd. Ik wou dat ik het wist. Wist ik maar waar ik de mist in ben gegaan, waar ik heb gefaald, wat ik heb gedaan of juist niet gedaan... Ik moet toch iets hebben gedaan? Je wordt niet zomaar op een dag wakker en vertrekt. Of misschien ook wel. Ik weet het niet... Ik denk niet dat ik het ooit zal begrijpen. Of eroverheen zal komen,’ zei ze bedroefd, terwijl de zon op haar goudkleurige haren scheen.

‘Het was erg sportief van je dat je hem ook naar Berkeley liet komen.’ Meg had veel bewondering voor haar, vooral voor de waardigheid waarmee ze de scheiding opnam. Paris vond dat ze geen andere keuze had. Ze haatte hem niet, zelfs nu niet. En ze wist dat ze zich er hoe dan ook doorheen moest slaan. Momenteel kostte het haar alle moed die ze had.

‘Het was goed dat hij er was; Bill was er erg blij om.’ En toen vertelde ze Meg over het universiteitsterrein, zijn kamergenoten en zijn flat. ‘Hij zag er zo schattig uit toen ik wegging. Ik vond het vreselijk om hem achter te laten, en ik zal het nog erger vinden als ik eenmaal weer in Greenwich ben. In september begin ik met vrijwilligerswerk.’

‘Ik ben nog steeds van mening dat je psych gelijk heeft en dat je hier naartoe moet verhuizen.’

‘Misschien,’ antwoordde Paris peinzend, maar ze klonk niet overtuigd. ‘En hoe gaat het met jou? Vertel eens over je vriendje, is hij leuk?’ Meg lachte.

‘Dat vind ik wel, maar jij misschien niet. Hij is een soort vrije vogel, geboren in een commune in San Francisco en opgegroeid op Hawaï. We kunnen het heel goed met elkaar vinden. Na het eten komt hij even langs. Ik heb hem gezegd dat ik eerst wat tijd met jou alleen wilde doorbrengen.’ Meg vond het heerlijk om bij haar moeder te zijn en wist dat ze niet lang in de stad zou zijn.

‘Hoe heet hij? Volgens mij heb je me dat nog niet verteld.’ Er was de afgelopen tijd zoveel gebeurd, dat ze niet veel over het nieuwe vriendje hadden gesproken. Meg glimlachte.

‘Peace.’

‘Peace?’ Paris keek geschokt en Meg lachte.

‘Ja, ik weet het, maar eigenlijk past die naam wel bij hem. Peace Jones. Het is een geweldige naam voor een acteur. Niemand zal hem ooit vergeten. Hij wil graag in vechtfilms spelen, maar voorlopig zit hij nog vast aan horrorfilms. Hij ziet er geweldig uit: zijn moeder is Europees-Aziatisch en zijn vader is zwart. Hij is de ongelooflijkste mix van exotische mensen en heeft wel wat van een Mexicaan, met zijn grote, scheve ogen.’

‘Klinkt interessant,’ zei Paris, terwijl ze probeerde onbevooroordeeld te zijn. Maar zelfs met een zeer ruimdenkende geest was ze niet voorbereid op Peace Jones toen hij arriveerde. Hij was alles wat Meg had gezegd, en minder; exotisch en aantrekkelijk met een spectaculair figuur, dat geweldig uitkwam in zijn mouwloze T-shirt en strakke spijkerbroek. Hij kwam aanrijden op een motor die je van kilometers afstand kon horen en droeg laarzen van Harley-Davidson, die zwarte vlekken op Megs beige tapijt achterlieten, wat ze niet leek op te merken of erg leek te vinden. Ze was volledig in zijn ban, en toen hij er een halfuur was, raakte Paris in paniek. Hij praatte vrijuit over alle drugs die hij als tiener op Hawaï had gebruikt - van minstens de helft had Paris nog nooit gehoord - en hij leek Megs pogingen om van onderwerp te veranderen niet op te merken. Maar hij vertelde ook dat hij de drugs helemaal had opgegeven toen hij serieus geïnteresseerd raakte in de vechtsport. Hij had een zwarte band in karate en zei dat hij vier, soms vijf uur per dag trainde. Toen Paris hem moederlijke vragen stelde, zoals waar hij had gestudeerd, keek hij haar wezenloos aan. Hij antwoordde dat hij regelmatig colleges in natuurkunde had gevolgd om zijn lichaam zuiver te houden en dat hij een macrobiotisch dieet volgde. Hij was een echte gezondheidsfreak, wat in elk geval een opluchting was, want het had als gevolg gehad dat hij alcohol en drugs had afgezworen. Maar het enige onderwerp waarin hij geïnteresseerd leek, was praten over zijn lichaam. En hij sprak in lyrische termen over haar dochter, wat in elk geval nog iets was. Hij was gek op haar. Zelfs Paris kon merken dat de fysieke aantrekkingskracht tussen die twee enorm was. Het was alsof alle energie uit de kamer werd gezogen toen hij Meg vol passie kuste en hen vervolgens achterliet. Meg lachte toen ze de kamer weer binnenkwam en naar haar moeder keek, wier stilzwijgen boekdelen sprak.

‘Nee, mam, geen reden tot paniek.’

‘Geef me één reden waarom niet,’ antwoordde Paris schaapachtig. Meg en zij waren te close om iets voor elkaar te verbergen.

‘Ik ga bijvoorbeeld niet met hem trouwen. We hebben gewoon een leuke tijd met elkaar.’

‘Waar praten jullie dan over, behalve over zijn kruidenklysma’s en zijn trainingsprogramma?’ Meg barstte in lachen uit om wat haar moeder zei. ‘Hoewel ik moet toegeven dat het beslist een boeiend onderwerp is. Meg, wie ís hij in vredesnaam?’

‘Gewoon iemand die ik heb ontmoet. Hij is lief voor me, en we praten over de filmindustrie. Hij is gezond, gebruikt geen drugs en is geen potentiële alcoholist, zoals de meeste mannen die ik heb ontmoet sinds ik hiernaartoe ben verhuisd. Je hebt geen idee wat afspraakjes tegenwoordig inhouden, mam. Er lopen hier veel gekken rond, en ook veel sukkels.’

‘Als hij tot het groepje niet-gekken behoort, is dat weinig geruststellend, hoewel hij wel beleefd was en aardig tegen je leek te zijn. Meg, kun je je vaders gezicht voorstellen als hij hem ontmoet?’

‘Wees daar maar niet bang voor. We gaan nog niet zolang met elkaar om, en waarschijnlijk zal het ook niet lang meer duren. Ik heb zin om regelmatig op stap te gaan, maar zijn dieet beperkt hem behoorlijk. Hij haat disco’s, bars en restaurants en hij gaat al om half negen naar bed.’

‘Dat klinkt niet erg gezellig,’ gaf Paris toe. De ontmoeting met Peace Jones was een totaal nieuwe ervaring voor haar geweest en maakte haar bezorgd over waar Meg mee bezig was. Maar het feit dat hij niet dronk en geen drugs gebruikte, was in elk geval iets, hoewel het in Paris’ ogen niet genoeg was.

‘Hij is ook heel religieus: hij is boeddhist.’ Meg was duidelijk aan het lobbyen voor hem.

‘Vanwege zijn moeder?’

‘Nee, zij is joods. Ze heeft zich bekeerd toen ze met een vent uit New York trouwde, vanwege zijn karate.’

‘Ik geloof niet dat ik hier klaar voor ben, Meg. Als het er hier zo aan toe gaat, blijf ik liever in Greenwich.’

‘San Francisco is veel conservatiever. Trouwens, iedereen is er homo.’ Meg was haar aan het plagen, maar het was waar dat een groot deel van de bevolking erom bekend stond. De meiden die Meg er kende, klaagden voortdurend dat ze alleen maar homofielen ontmoetten, die er ook nog eens beter uitzagen dan zij.

‘Dat is één troost. En jij wilt dat ik daar naartoe verhuis? Een fatsoenlijke kapper zal in elk geval niet moeilijk te vinden zijn, mocht ik ooit besluiten mijn haar kort te laten knippen,’ antwoordde Paris. Meg schudde waarschuwend haar vinger tegen haar.

‘Ga je schamen, mam. Mijn kapper is gewoon hetero. Homo’s regeren het wereldje hier. Ik denk dat je in San Francisco best zou kunnen aarden,’ zei ze serieus. ‘Je zou in Marin County kunnen gaan wonen, wat wel wat weg heeft van Greenwich, maar dan met goed weer.’

‘Ik weet het niet, schat. Ik heb mijn vriendinnen in Connecticut, en ik heb er altijd gewoond.’ Het leek beangstigend om zichzelf te ontwortelen en zo’n 4500 kilometer verderop te gaan wonen, alleen omdat Peter haar in de steek had gelaten, hoewel het aanlokkelijk was om dichter bij haar kinderen te zijn. Maar Californië leek een totaal andere cultuur te hebben, en op haar leeftijd voelde ze zich te oud om zich eraan aan te passen. Het was perfect voor Meg, maar het leek niet de juiste stap voor haar moeder.

‘Hoe vaak zie je die vriendinnen van je nog?’ daagde Meg haar uit.

‘Niet zo vaak,’ gaf ze toe. ‘Oké, zelden. Momenteel. Maar als alles weer wat rustiger is en ik aan mijn situatie gewend ben, ga ik weer uit. Ik ben er nu nog niet aan toe,’ antwoordde ze eerlijk.

‘En zijn er vrijgezelle vrouwen bij ?’ ging Meg verder met haar kruisverhoor.

Paris dacht even na. ‘Ik geloof het niet. Vrijgezellen verhuizen naar de stad als hun echtgenoten sterven, of als ze scheiden. Het is eigenlijk een getrouwde gemeenschap, in elk geval de kring waarin ik verkeer.’

‘Precies. Hoe verwacht je een nieuw leven te beginnen als je omringd bent door getrouwde mensen die je al je hele leven kent? Met wie ga je uit, mam?’ Het was een gerechtvaardigde vraag, maar Paris wilde hem niet horen.

‘Met niemand. Trouwens, ik ben nog steeds getrouwd.’

‘Nog drie maanden. En dan? Je kunt niet eeuwig alleen blijven.’ Meg was standvastig, en Paris ontweek haar blik.

‘Jawel, hoor,’ antwoordde Paris koppig. ‘Als wat me in San Francisco te wachten staat een oudere generatie van Peace Jones-exemplaren is, blijf ik liever vrijgezel. Ik heb sinds mijn twintigste geen afspraakjes meer gehad, en ik ga op mijn leeftijd niet opnieuw beginnen. Het zou me ongelooflijk depressief maken.’

‘Je kunt het leven niet opgeven op je zesenveertigste, mam. Dat is krankzinnig.’ Maar dat was vrijgezel zijn na vierentwintig jaar huwelijk ook. Het was allemaal krankzinnig. En als gezond zijn inhield; uitgaan met een volwassen versie van Peace Jones, dan zou Paris nog liever op de parkeerplaats van een groot winkelcentrum op de brandstapel gegooid willen worden, en dat zei ze ook tegen haar dochter.

‘Gebruik hem niet steeds als excuus. Hij is een geval apart, dat weet je best. Er zijn genoeg volwassen, respectabele mannen die gescheiden zijn of hun vrouw hebben verloren en die maar wat graag een nieuwe relatie willen. Ze zijn net zo eenzaam als jij.’

Paris was niet alleen eenzaam, maar ook nog steeds diepbedroefd, en dat was het echte probleem. Ze was nog niet over Peter heen en verwachtte ook niet dat het in dit leven nog zou gebeuren. ‘Denk er tenminste over na. Voor de toekomst. En denk ook na over verhuizen naar Californië. Ik zou het fantastisch vinden,’ zei Meg liefdevol.

‘Ik ook, lieverd.’ Paris was geraakt door haar dochters bezorgdheid en enthousiasme. ‘Maar ik kan toch gewoon vaker op bezoek komen? Ik zou het geweldig vinden om jullie meer te zien.’ Meg was van plan om met Thanksgiving naar huis te komen, maar er waren geen plannen om elkaar daarvoor te zien, wat moeilijk voor Paris zou zijn. ‘Misschien kan ik een keer per maand een weekend komen.’ Ze had momenteel niets anders te doen, maar de waarheid was dat Meg het in de weekenden druk had. Ze had haar eigen leven, en uiteindelijk zou Paris er ook een moeten hebben, maar daar was ze nu nog niet aan toe.

Die avond kookten ze samen in Megs kleine, gezellige keuken. En ze sliepen in één bed. De volgende dag wandelde Paris over Rodeo Drive in Beverly Hills en bekeek de etalages, waarna ze terugging naar het appartement om op Meg te wachten. Ze ging in de laatste zonnestralen zitten op het balkon en dacht aan wat Meg had gezegd en aan wat ze met haar leven aanmoest. Ze kon zich helemaal niet voorstellen hoe de rest van haar leven eruit zou zien, en ze wist ook niet zeker of het haar wel iets kon schelen. Ze wilde echt geen nieuwe man vinden of afspraakjes maken. Als ze Peter niet kon hebben, wilde ze liever alleen zijn en haar tijd doorbrengen met haar kinderen en haar vriendinnen. Alleen al de gezondheidsrisico’s die tegenwoordig gepaard gingen met afspraakjes en vrijen, waren veel te beangstigend voor haar. Dat had ze ook tegen Anne Smythe gezegd. Het was veel eenvoudiger alleen te zijn.

Meg had die avond een probleem op de set en kwam pas om tien uur thuis. Paris maakte eten voor haar klaar en was blij om bij haar in bed te kunnen kruipen. Er lag iets van troost in om gewoon naast een ander mens te liggen en diens warmte te voelen. Ze sliep beter dan ze in maanden had gedaan. De volgende ochtend ontbeten ze op het balkon. Meg moest om negen uur weer op de set zijn, en Paris zou die middag terugvliegen naar New York.

‘Ik zal je missen, mam,’ zei Meg bedroefd toen ze wegging. Ze had genoten van de twee dagen die ze samen hadden doorgebracht. En Peace had gezegd dat hij haar moeder geweldig vond en bovendien een lekker ding, wat ze haar moeder prompt had verteld. Paris had moeten lachen en had met haar ogen gerold. Hij was ongevaarlijk - dat hoopte ze althans - maar absoluut vreemd. En hopelijk een tijdelijke uitspatting van Meg.

‘Ik hoop dat je snel weer op bezoek komt, zelfs als je niet voor Bill komt.’ Ze wisten allebei dat hij zijn vleugels wilde uitslaan en onafhankelijk van hen wilde zijn.

Zodra Meg naar haar werk was vertrokken, werd Paris overmand door verdriet. Hoe lief en gastvrij haar dochter ook was, ze was nu een volwassen vrouw met een veeleisende baan en een druk leven. Er was daarin geen ruimte voor Paris, behalve voor een paar dagen en korte bezoekjes. Ze moest nu haar eigen weg gaan en zich aanpassen aan de realiteit van haar leven. Die realiteit bestond eruit dat ze alleen was en dat ook zou blijven. Ze huilde toen ze Meg een afscheidsbriefje schreef voordat ze vertrok. De hele taxirit naar het vliegveld en de hele vlucht terug naar New York bleef ze bedroefd. En toen ze haar stille huis in Greenwich binnenging, sloeg de leegte in als een bom. Er was niemand. Geen Bill, geen Meg, geen Peter. Ze kon zich er niet meer voor verstoppen. Ze was helemaal alleen, en toen ze die nacht in bed lag, dacht ze dat haar hart zou breken, denkend aan Peter en hoe knap en vertrouwd hij eruit had gezien in Californië. Het was hopeloos. En terwijl ze in slaap viel in het bed dat ze eens hadden gedeeld, werd ze overspoeld door wanhoop, totdat ze het gevoel had dat ze aan het verdrinken was. Het was nog steeds moeilijk te geloven dat ze het zou overleven. ’s Nachts, alleen in bed, leek het alsof iedereen van wie ze ooit had gehouden, was verdwenen.

Hoofdstuk 8

Toen Paris eenmaal terug was uit Californië leken de sessies met Anne Smythe haar moeilijker te vallen. De therapeute oefende meer druk op haar uit, dwong haar diep in zichzelf te kijken en bracht een aantal pijnlijke zaken aan de orde. Tegenwoordig huilde ze tijdens elke sessie, en het vrijwilligerswerk dat ze in Stamford met mishandelde kinderen deed, was ronduit deprimerend. Een sociaal leven had ze niet, en ze was er onverbiddelijk koppig over. Ze ging nergens heen en ze zag niemand, behalve Natalie en Virginia zo nu en dan om te lunchen. Maar ze leek steeds minder met hen gemeen te hebben. Hoewel hun kinderen van dezelfde leeftijd waren als die van haar, hadden zij echtgenoten, een druk bestaan, iemand om hun dagen en nachten mee te delen en om voor te zorgen. Paris had niemand. Het enige dat ze nog had, waren haar telefoontjes naar Bill en Meg in Californië. Ze hield tegenover Anne Smythe koppig vol dat ze in Greenwich wilde blijven. Zoals Paris het zag, hoorde ze daar, en ze wilde niet naar het westen verhuizen.

‘Wat dacht je van een baan?’ opperde Anne weer eens op een ochtend, en Paris keek haar hopeloos aan.

‘Wat voor baan? Bloemschikken? Diners verzorgen? Kinderen op en neer naar school rijden? Ik kan helemaal niets.’

‘Je hebt een graad in bedrijfskunde,’ antwoordde Anne streng. Regelmatig zette ze Paris onder zware druk, maar op de een of andere manier kon Paris dat wel in Anne waarderen, hoewel er momenten waren dat ze haar erom haatte. De vriendschappelijke band en het wederzijdse respect tussen de twee vrouwen leken elke week sterker te worden.

‘Ik zou niet weten hoe ik een bedrijf moest runnen, al zou mijn leven ervan afhangen,’ antwoordde Paris. ‘Ik heb er totaal geen ervaring in. Tijdens mijn studie heb ik alleen maar theorie geleerd, geen praktijk. Sindsdien heb ik niets anders gedaan dan echtgenote en moeder zijn.’

‘Een achtenswaardige bezigheid. Nu is het tijd voor iets anders.’

‘Ik wil helemaal niets anders doen.’ Paris liet zich met haar armen over elkaar geslagen als een pruilend kind in haar stoel zakken.

‘Geniet je van je leven, Paris?’ vroeg Anne heel rustig.

‘Nee, ik haat mijn leven.’ En ze wist zeker dat ze er altijd zo over zou denken.

‘Dan is de opdracht voor de volgende keer eens na te denken over wat je leuk zou vinden om te doen. Het maakt niet uit wat het is. Iets wat je echt leuk vindt, zelfs al is het iets wat totaal nieuw voor je is, of wat je al jaren niet meer hebt gedaan. Breien, borduren, ijshockey, kooklessen, fotografie, poppenkastpoppen maken, schilderen. Wat dan ook. Jij mag beslissen. Vergeet die baan maar even. Laten we eerst iets zoeken wat je leuk vindt om te doen.’

‘Ik weet niet wat ik leuk vind om te doen,’ antwoordde Paris met een lege blik. ‘Ik heb de afgelopen vierentwintig jaar alleen maar voor anderen gezorgd. Ik heb nooit tijd voor mezelf gehad.’

‘Dat bedoel ik nu precies. We gaan nu tijd voor jou maken. Tijd voor plezier. Bedenk een of twee dingen die je graag wilt doen, hoe belachelijk die ook zijn.’

Paris zag er nog steeds verbijsterd uit toen ze wegging, en helemaal toen ze probeerde iets op papier te zetten. Ze kon helemaal niets bedenken wat ze leuk vond om te doen, maar ze herinnerde zich wel dat Anne iets had geopperd wat de juiste snaar had geraakt, alleen was ze vergeten wat het was. Die nacht lag ze er in bed in het donker over na te denken, toen ze het plotseling weer wist: ijshockey. Dat was wat Anne had geopperd. Kunstschaatsen. Als kind had ze het prachtig gevonden en ze vond het nog altijd leuk om naar het paarrijden te kijken. Drie dagen later ging ze triomfantelijk terug naar Anne. Ze bezocht haar nog steeds twee keer per week en voelde er nog niets voor om het tot één keer in de week terug te brengen.

‘Oké, ik heb iets gevonden,’ zei ze met een voorzichtige glimlach. ‘Kunstschaatsen. Als klein meisje hield ik er al van. En toen Bill en Meg nog klein waren, nam ik hen altijd mee naar de ijsbaan.’

‘Prima, dan is je volgende opdracht zo snel mogelijk het ijs op te gaan. Tijdens ons volgende gesprek wil ik van je horen dat je het ijs op bent geweest en plezier hebt gehad.’

Paris voelde zich flink belachelijk, maar op zondagochtend ging ze naar de Dorothy Hamill IJsbaan in Greenwich en reed rondjes op het ijs. Het was nog vroeg en er was niemand anders op het ijs, behalve een paar jongens op hockeyschaatsen en een paar oude dametjes, die verrassend goed konden schaatsen en dat al jaren bleken te doen. Toen Paris een halfuurtje had geschaatst, amuseerde ze zich echt.

Op donderdagochtend ging ze weer en ze verbaasde zichzelf door een instructeur in te huren om haar pirouettes te leren. Kunstschaatsen werd haar favoriete bezigheid, en toen de kinderen naar huis kwamen voor Thanksgiving, was ze er al best goed in. Wat ze nog niet gedaan had, was uitgaan. Sinds Peter uit haar leven was verdwenen, was ze niet meer uiteten of naar de bioscoop geweest. Ze vertelde Anne dat ze het te gênant vond om uit te gaan, omdat iedereen wist wat haar was overkomen. En alleen naar de bioscoop gaan vond ze te deprimerend. De enige plek waar ze plezier had, was op het ijs. Gelukkig had ze dat nog. Bill en Meg waren enorm onder de indruk van haar pas ontdekte talent, toen ze hen overhaalde om met haar te gaan schaatsen op de ochtend van Thanksgiving. Ze voelde zich weer kind, en zelfs Bill zei dat hij trots op haar was toen hij zag wat ze kon.

‘Je lijkt Peggy Fleming wel, mam,’ zei Meg bewonderend.

‘Dat mocht ik willen, lieverd, maar bedankt voor het compliment.’ Ze schaatsten samen totdat het bijna middag was. Vervolgens gingen ze naar huis om de kalkoen te eten die Paris voor hun vertrek in de oven had gezet. Maar ondanks de gezellige ochtend en het feit dat ze verrukt was om haar kinderen thuis te hebben, werd het een moeilijke middag. De vakantie leek alles wat in het afgelopen jaar veranderd was, te onderstrepen. Het was pijnlijk voor Paris, en Bill en Meg zouden de volgende avond met hun vader gaan eten in de stad. Ook hij wilde zijn kinderen dolgraag zien, maar hij had er begrip voor dat ze tijdens Thanksgiving bij hun moeder wilden zijn, dus had hij niet verder aangedrongen.

Bill en Meg zagen er beiden fantastisch uit toen ze op vrijdagmiddag om vijf uur de trein naar de stad namen. Het sneeuwde en ze hadden geen van beiden zin om zelf te rijden. Peter zou hen mee uiteten nemen in Le Cirque, wat een feestelijk en gul gebaar van hem was. Ze keken er allebei naar uit. Meg droeg een korte, zwarte jurk van haar moeder, en Bill had besloten een pak te dragen en zag er ineens jaren ouder uit dan hij was. Hij leek veel volwassener te zijn geworden in de drie maanden dat hij nu studeerde, en Paris was ontzettend trots op hem.

Peter stond hen in een krijtstreeppak bij de ingang van het restaurant op te wachten. Meg vond dat hij er erg knap uitzag, en zei dat ook tegen hem. Hij voelde zich vereerd en was blij dat hij een avond met hen kon doorbrengen. Hij had hen beiden uitgenodigd om met hem in het hotel te overnachten, waar hij twee kamers voor hen had gereserveerd. Zaterdagochtend zouden ze weer teruggaan naar Greenwich. Beiden zouden zondagochtend terugvliegen naar de westkust, en voor de zaterdagavond hadden ze plannen gemaakt om hun vrienden te ontmoeten. Het was best lastig om twee ouders tevreden te houden, om alles in te passen, maar toch waren ze erin geslaagd hun vrienden ook te zien na het diner op Thanksgiving. Paris was alleen al dankbaar dat ze bij haar overnachtten; ze zou hun tijd niet volledig willen opeisen, en Peter ook niet. Ze vonden het leuk om weer in de stad te zijn. Overal stonden al versierde kerstbomen en in combinatie met de dwarrelende sneeuw zorgde dat voor een feestelijke sfeer, waardoor het hele tafereel op een kerstkaart leek.

Peter kwam in eerste instantie een beetje gespannen over op Meg, alsof hij niet wist wat hij tegen haar moest zeggen. Hij leek zich meer op zijn gemak te voelen bij Bill. Hij was nooit een gemakkelijke prater geweest en had altijd op hun moeder vertrouwd om de conversatie aan de gang te houden. Zonder haar verliep alles een beetje stroef. Maar uiteindelijk, na een glas wijn, leek hij zich te ontspannen. Geen van beide kinderen had Peter veel gezien sinds zijn vertrek, maar hij belde hen wel regelmatig. Meg was ontroerd en verrast toen hij champagne als dessert bestelde.

‘Hebben we iets te vieren?’ vroeg ze plagend. Het was haar wettelijk toegestaan om te drinken, en ze duwde haar glas naar Bill zodat hij ook een slokje kon nemen.

‘Nou, eigenlijk wel,’ zei hij terwijl hij er ineens ongemakkelijk bij zat en van zijn ene kind naar het andere keek. ‘Ik moet jullie iets vertellen.’ Het was moeilijk voor te stellen wat het zou zijn. Meg vroeg zich af of hij een nieuw huis of een appartement had gekocht, of nog beter, of hij misschien overwoog terug te gaan naar hun moeder. Maar als het laatste het geval was, beredeneerde ze, zou hij Paris ook hebben uitgenodigd, en dat had hij niet gedaan. Vol verwachting keken ze hem aan, terwijl hij zijn glas neerzette en leek te wachten op het geluid van tromgeroffel. Het viel hem moeilijker dan hij had verwacht, en hij voelde zich extreem nerveus, wat hem aan te zien was. ‘Ik ga trouwen,’ flapte hij er uiteindelijk uit, terwijl zijn kinderen hem allebei verbijsterd aankeken. In hun voorgaande gesprek was er niets geweest wat ook maar wees op wat hij zojuist had verklaard. Hij had gedacht dat hij hun genoeg tijd had gegeven om aan de scheiding te wennen en dat hij Rachel daarmee had beschermd tegen hun onvermijdelijke conclusies. Het was nooit bij hem opgekomen wat voor schade hij zijn relatie met zijn kinderen zou berokkenen door haar in hun leven te droppen als een voldongen feit, als een verrassing.

‘Een grapje, zeker?’ Meg was de eerste die reageerde. ‘Dat kan helemaal niet.’ Ze keek geschokt en haar gezicht werd meteen krijtwit.

De enige aan wie Bill kon denken, was zijn moeder. Dit zou haar dood worden. ‘Weet mama het al?’

Ze keken beiden terneergeslagen, en Peter raakte in paniek.

‘Nee, want ik vond dat jullie het als eersten moesten weten.’ Met wie ging hij trouwen? Ze hadden haar zelfs nog nooit ontmoet. Het enige dat Meg kon denken was; hoe durft hij? En ze kon het niet nalaten te denken dat de vrouw met wie hij ging trouwen de reden van de scheiding moest zijn. Ze waren nog niet eens gescheiden. Hoe kon hij dan nu al aan een nieuw huwelijk denken? Hun moeder had nog niet eens afspraakjes met mannen en verliet zelden het huis.

‘Wanneer heb je haar ontmoet?’ vroeg Meg verstandelijk, maar het voelde alsof haar hoofd tolde. Het enige dat ze wilde, was opspringen, hem slaan, en schreeuwend het restaurant verlaten, maar ze wist dat het kinderachtig zou zijn. Ze vond dat ze het aan hem verschuldigd was om naar hem te luisteren. Misschien had hij haar nog maar net ontmoet. Maar als dat het geval was, was het krankzinnig om zo snel met haar te trouwen. Meg vroeg zich af of hij dat misschien ook was.

‘Ze werkt al twee jaar bij mij op de zaak. Het is een heel aardige, knappe, jonge vrouw. Ze heeft aan Stanford gestudeerd,’ zei hij tegen hen, alsof dat enig verschil zou uitmaken. ‘En rechten aan Harvard.’ Ze was dus intellectueel en ontwikkeld. Zoveel waren ze nu te weten gekomen. ‘En ze heeft twee zoontjes, Jason van zeven en Thomas van vijf. Ik weet zeker dat jullie hen leuk zullen vinden.’ O, mijn god, dacht Meg bij zichzelf, het zouden haar stiefbroertjes worden. Aan haar vaders blik kon ze zien dat hij het meende. Het enige waar ze dankbaar voor was, terwijl ze naar hem luisterde, was dat hij het fatsoen had gehad haar niet voor het diner uit te nodigen. Het toonde in elk geval dat hij nog enig gevoel had.

‘Hoe oud is ze?’ vroeg Meg. De moed zonk haar in de schoenen. Ze wist dat ze zich dit moment voor altijd zou herinneren als een van de slechtste momenten van haar leven, net zoals de dag waarop haar moeder haar had gebeld met de mededeling dat ze gingen scheiden.

‘In december wordt ze tweeëndertig.’

‘Mijn god, pap, ze is twintig jaar jonger dan jij.’

‘En acht jaar ouder dan Meg,’ voegde Bill er somber aan toe. Hij vond het ook maar niets. Het enige dat hij wilde, was weer terug naar zijn moeder gaan. Hij voelde zich als een angstig kind.

‘Waarom ga je niet nog een tijdje gewoon met haar uit? Waarom moet je meteen met haar trouwen? Mama en jij zijn nog niet eens gescheiden.’ Terwijl ze het zei, prikten de tranen achter haar ogen. Haar vader beantwoordde haar vraag niet. Hij keek haar met een strenge gezichtsuitdrukking recht aan. Hij was niet van plan zich tegenover hen te verantwoorden, dat was wel duidelijk. Meg vroeg zich onwillekeurig af of hij zijn verstand had verloren.

‘We trouwen op oudejaarsavond, en ik wil graag dat jullie erbij zijn.’ Er volgde een lange stilte, terwijl de ober de rekening bracht en Bill en Meg hun vader alleen maar aanstaarden. Het was nog maar vijf weken tot oudejaarsavond, en dit was de eerste keer dat ze ervan hoorden. Het was een uitgemaakte zaak, wat niet eerlijk leek, en dat was nog zachtjes uitgedrukt. ‘Ik was eigenlijk van plan om met mijn vrienden op stap te gaan,’ zei Bill, alsof dat een geldig excuus was om niet naar de gebeurtenis te gaan waarvan hij koste wat kost weg wilde blijven. Maar naar de uitdrukking op het gezicht van zijn vader te oordelen, zou hij er niet zo gemakkelijk onderuit komen. Peter keek hem streng aan.

‘Ik vrees dat je dat dit jaar zult moeten overslaan, Bill. Het is een belangrijke dag voor mij, en ik wil graag dat jij mijn getuige bent.’ Er stonden tranen in Bills ogen terwijl hij zijn hoofd schudde.

‘Dat kan ik mama niet aandoen, pap. Het zou haar hart breken. Je kunt me dwingen te komen, maar ik ga niet voor je getuigen.’ Een tijdlang antwoordde Peter niet, maar toen knikte hij en wendde zich tot Meg.

‘Ik neem aan dat jij er ook zult zijn?’ Ze knikte en keek al even verbijsterd als haar broer.

‘Zien we haar nog voor de bruiloft, pap?’ vroeg Meg met gesmoorde stem. Ze wist niet eens hoe de vrouw heette; in zijn zenuwen had hij die vergeten te vertellen, waarna hij het direct deed.

‘Rachel en ik ontbijten morgen met jullie. Ze wil graag dat jullie Jason en Tommy ook ontmoeten. Het zijn echt schattige jongetjes.’ In één adem bleek hij een nieuw gezin te hebben, en het kwam ineens bij Meg op dat zijn nieuwe bruid jong genoeg was om nog meer baby’s te willen. Het idee alleen al maakte haar misselijk. Maar in elk geval betrok hij hen in de bezoeking; het zou veel erger zijn geweest als ze er niets vanaf wisten of dat hij het hun na de bruiloft had verteld.

‘Waar gaan jullie trouwen?’

‘In de Metropolitan Club. We hebben maar honderd mensen uitgenodigd, want een groots huwelijk willen we geen van beiden. Rachel is joods, en een religieus huwelijk wilden we ook niet. Een bevriende rechter gaat ons trouwen.’ Het was onvoorstelbaar. Het beeld van haar vader die met iemand anders trouwde, bracht Meg bijna tot hysterie, hoe knap of aardig die vrouw ook was. Net zoals Bill kon ze nu alleen maar denken aan wat voor uitwerking het op haar moeder zou hebben. Ze zou diepbedroefd zijn, maar hopelijk niet suïcidaal worden. Meg was in elk geval blij dat Bill en zij er waren om haar te troosten.

‘Wanneer ga je het mama vertellen?’ vroeg Meg voorzichtig. Bill had al minutenlang niets gezegd en speelde met het servetje in zijn schoot.

‘Dat weet ik niet,’ antwoordde haar vader vaag. ‘Ik wilde dat jullie het als eersten wisten.’ En toen begreep Meg waar hij mee bezig was. Hij wilde dat zij het aan Paris vertelden. Het was hun taak om het nieuws voorzichtig te brengen.

Vervolgens betaalde hij de rekening, en in stilte reden ze terug naar het hotel. Hij wenste hun goedenacht en liet hen alleen achter in de aangrenzende kamers die hij voor hen had geboekt. En pas toen hij vertrokken was, vloog Meg haar broer in de armen, en de twee omhelsden elkaar huilend, als kinderen die in het donker zijn verdwaald. Pas na lange tijd lieten ze elkaar los, snoten hun neus en gingen zitten.

‘Hoe gaan we dit mama vertellen?’ zei Bill, die er net zo kapot van was als Meg.

‘Ik weet het niet. Daar moeten we maar eens goed over nadenken. We vertellen het haar gewoon, denk ik.’

‘Ik vrees dat ze weer stopt met eten,’ zei hij ontmoedigd. ‘Misschien niet; ze heeft nu steun van een psych. Hoe kan hij zo stom zijn? Ze is nagenoeg van mijn leeftijd en heeft twee kleine kinderen. Ik denk dat hij mam vanwege haar heeft verlaten.’

‘Denk je?’ Bill keek geschokt. Hij had het verband nog steeds niet gelegd, maar hij was natuurlijk jong en naïef.

‘Anders zou hij niet zo snel gaan trouwen. De scheiding is pas over een week of twee officieel, en hij laat er geen gras over groeien. Misschien is ze wel zwanger,’ voegde Meg er met een paniekerige blik aan toe, terwijl Bill op het bed lag en zijn ogen sloot.

Vervolgens belden ze hun moeder, gewoon om te horen hoe het ging, en geen van beiden zei iets over hun vaders plannen. Ze vertelden alleen dat ze een lekker etentje in Le Cirque hadden gehad en dat ze nu naar bed gingen.

En die avond sliepen ze samen in een bed, voor de eerste keer in jaren, en ze klampten zich aan elkaar vast in onschuldige wanhoop, zoals toen ze nog kinderen waren. De laatste keer dat het was voorgekomen, was toen hun hond was gestorven. Meg kon zich niet herinneren dat ze zich sindsdien ooit zo ellendig had gevoeld. Het was heel, heel lang geleden.

’s Ochtends belde hun vader naar hun kamers om te controleren of ze wakker waren en om hen eraan te herinneren dat ze Rachel en haar zoontjes om tien uur beneden in de ontbijtzaal zouden ontmoeten.

‘Ik kan niet wachten,’ zei Meg, terwijl ze zich voelde alsof ze een kater had. En Bill zag eruit alsof hij zich nog slechter voelde. Hij zag er ronduit ziek uit.

‘Moet dit echt?’ vroeg hij, toen ze met de lift naar beneden gingen. Meg droeg een bruine, suède broek en een trui van haar moeder. Bill had zich nonchalant en gewoontjes gekleed en droeg een UCB-sweatshirt en een spijkerbroek. Het waren de enige kledingstukken die hij had meegenomen en hij hoopte dat hij de eetzaal uitgegooid zou worden, maar dat gebeurde niet. Hun vader en een zeer aantrekkelijke jongedame zaten al aan de ronde tafel op hen te wachten, en twee vlasblonde jongetjes wiebelden op hun stoel. Toen ze binnenkwam, zag Meg dat Rachel leek op een langere, jongere, meer sexy versie van haar moeder. De gelijkenis was verbluffend. Het was alsof haar vader de klok had teruggedraaid en de tijd voor de gek hield met een vrouw die een jongere versie van zijn toekomstige ex-vrouw was. Ergens was het wel een compliment, maar de ironie ervan maakte het allemaal nog erger. Waarom had hij zich niet gewoon kunnen neerleggen bij oud worden met hun moeder en alles gewoon kunnen laten zoals het was? Bill besefte toen hij Rachel zag dat ze het meisje was aan wie zijn vader hem een paar maanden geleden nonchalant had voorgesteld in zijn kantoor. Nu hij haar zag, was Bill benieuwd hoe en wanneer ze in zijn vaders leven was gekomen, en of ze toen al iets met elkaar hadden.

Peter stelde zijn kinderen voor aan Rachel, Jason en Tommy. Rachel deed haar best omwille van Meg en Bill. Aan het einde van het ontbijt keek ze hen beiden aan en sprak voorzichtig over het huwelijk. Ze was het absoluut niet met Peter eens geweest dat hij het hun zo laat vertelde en ze was zich er zeer van bewust dat het heel moeilijk voor hen moest zijn. Maar ook zij was niet van plan het huwelijk uit te stellen. Ze vond dat ze al lang genoeg had gewacht, maar ze vond ook dat Peter hen eerder had moeten inlichten. Zijn idee om het stof eerst te laten optrekken na het verlaten van hun moeder vond ze belachelijk. Het enige dat ze had gedaan voor het ellendige ontbijt was Jason en Tommy waarschuwen niet te zeggen dat Peter bij hen woonde, en ze hadden beloofd het niet te doen. ‘Het moet voor jullie allebei moeilijk zijn dat we gaan trouwen,’ zei ze zacht. ‘Ik besef dat dit een grote verandering voor jullie is, en dat het waarschijnlijk als een schok komt. Maar ik houd echt van jullie vader en ik wil hem gelukkig maken. Ik wil dat jullie weten dat jullie bij ons altijd welkom zijn, en ik zou graag zien dat jullie ons huis als een thuis beschouwen.’ Peter had een prachtig appartement op Fifth Avenue gekocht, met geweldig uitzicht op het park en twee slaapkamers voor hen. En er waren drie kamers voor de jongens en het kindermeisje. Rachel had gezegd dat als ze een baby kregen, waar ze zeer op hoopte, de jongens een kamer konden delen.

‘Dank je,’ zei Meg met gesmoorde stem na Rachels korte speech. Vervolgens praatten ze een tijdje over het huwelijk. Om half twaalf keek Bill, die gedurende het gehele ontbijt geen woord had gezegd, zijn zus aan en zei dat ze de trein moesten halen.

Ze omhelsden hun vader voordat ze weggingen en leken opeens erg veel haast te hebben. Peter herinnerde Bill eraan dat de bruiloft in avondkleding was; hij knikte. Nadat ze Rachel en de jongens haastig gedag hadden gezegd, verlieten Bill en Meg snel het hotel en stapten in een taxi. Bill zei geen woord tegen zijn zus en staarde alleen maar uit het raam, terwijl zij zijn hand vasthield. Oudejaarsavond zou verschrikkelijk worden, dat wisten ze allebei, niet alleen voor hen, maar ook voor hun moeder. En ze moesten haar het nieuws nog vertellen. Meg zou het op zich nemen, want ze wilde niet dat haar vader haar weer van streek zou maken. Ze had al genoeg doorgemaakt.

‘Hoe vind jij dat het is gegaan?’ vroeg Peter aan Rachel, terwijl hij de rekening betaalde en zij de jongens hielp met hun jas aantrekken. Ze hadden zich uitstekend gedragen, hoewel geen van Peters kinderen een woord tegen hen had gezegd totdat ze vertrokken.

‘Ik vind dat ze er allebei geschokt uitzagen. Het is natuurlijk ook veel om in één keer te verwerken: mij, de jongens, de bruiloft. Ik zou ook geschokt zijn.’ En dat was ze ook geweest, toen haar eigen vader hetzelfde had gedaan. Hij was getrouwd met een van haar klasgenoten van Stanford in het jaar dat ze afstudeerde. Drie jaar lang had ze niet met hem gesproken en sindsdien alleen sporadisch. Het had een permanente kloof tussen hen geslagen, vooral toen haar moeder vijf jaar later overleed, officieel aan kanker, maar vermoedelijk van verdriet. Het was een bekend verhaal voor haar, maar het had haar niet weerhouden van wat ze met Peter deed. Ze was hopeloos verliefd op hem. ‘Wanneer ga je het Paris vertellen?’ vroeg ze toen ze buiten waren. Hij hield een taxi aan om naar hun appartement op Fifth Avenue terug te gaan.

‘Dat doe ik niet. Meg zei dat zij het zou doen. Ik denk dat dat het beste is,’ zei hij, zich overgevend aan lafheid, maar dankbaar dat hij het niet zelf hoefde te doen.

‘Dat denk ik ook,’ antwoordde Rachel, nadat ze de chauffeur het adres had gegeven. Ze reden snel de stad uit. Peter sloeg zijn arm om haar heen, aaide de jongens over hun bol en keek opgelucht. Het was een zware ochtend voor hem geweest. Het enige dat hij nu nog kon doen, was Paris uit zijn gedachten bannen. Hij had geen andere keus. Tegen zichzelf zei hij dat hij het juiste deed voor hen allemaal, zoals hij dat al zes maanden deed. Het was een illusie waaraan hij zich nu voor de rest van zijn leven zou vastklampen, in voor- en tegenspoed.

Hoofdstuk 9

Met een starre blik liep Paris Anne Smythes kantoor binnen. Ze zag eruit als een spook en toen ze ging zitten, nam Anne haar indringend op. Paris had er in maanden niet meer zo slecht uitgezien. Niet sinds juni, toen ze voor het eerst met haar had gesproken.

‘Hoe gaat het met het kunstschaatsen?’

‘Het gaat niet,’ antwoordde Paris monotoon.

‘Waarom niet? Ben je ziek geweest?’ Ze hadden elkaar vier dagen geleden nog gezien, maar er kon veel gebeuren in vier dagen, en dat was ook het geval geweest.

‘Peter gaat op oudejaarsavond trouwen.’

Er volgde een lange stilte. ‘Ai, dat is een flinke klap.’

‘Inderdaad,’ zei Paris, die eruitzag alsof ze kalmeringstabletten gebruikte. Ze schreeuwde niet, ze huilde niet, ze ging niet op de details in en vertelde ook niet hoe ze het te weten was gekomen. Ze zag er uitgeblust uit, en zo voelde ze zich ook. Opnieuw. De laatste hoop die ze nog had gehad, was de bodem ingeslagen. Peter was niet tot bezinning gekomen en hij was niet van gedachten veranderd. Over vijf weken zou hij trouwen. Meg en Bill hadden het haar zaterdagmiddag meteen verteld toen ze terug waren uit de stad. Die nacht had Meg bij haar in bed geslapen, en de volgende dag waren beide kinderen weer terug naar Californië gevlogen. De hele zondagavond had Paris gehuild, om hen, om Peter en om zichzelf. Ze voelde zich gedoemd de rest van haar leven alleen te blijven, terwijl hij een nieuwe vrouw had, of over vijf weken zou hebben.

‘Hoe voel je je?’

‘Klote.’

Anne glimlachte naar haar. ‘Dat zie ik, en dat is begrijpelijk. Iedereen zou zich zo voelen. Ben je boos, Paris?’ Paris schudde haar hoofd en begon zachtjes te huilen. Het duurde lang voordat ze antwoord kon geven.

‘Ik ben alleen maar verdrietig. Intens verdrietig.’ Ze zag er gebroken uit.

‘Vind je dat we het eens over medicijnen moeten hebben? Denk je dat het zal helpen?’ Weer schudde Paris haar hoofd.

‘Ik wil er niet voor wegrennen. Het is iets waar ik gewoon mee moet leren leven: hij is weg.’

‘Dat is zo, maar jij hebt je hele leven nog voor je, en er zullen ook echt nog leuke momenten komen. Zo slecht als nu zal het waarschijnlijk nooit meer worden.’ Het was een geruststellende gedachte.

‘Ik hoop het niet,’ zei Paris en ze snoot haar neus. ‘Ik wil hem graag haten, maar dat kan ik niet. Haar haat ik wel, het kreng. Ze heeft mijn leven verwoest. En hij ook, de zak. Maar toch houd ik nog van hem.’ Ze klonk als een kind, en zo voelde ze zich ook. Ze voelde zich volledig verloren en kon zich niet voorstellen dat haar leven ooit weer gelukkig zou zijn. Ze was er zeker van dat het niet zou gebeuren.

‘Hoe waren Meg en Bill eronder?’

‘Voor mij waren ze geweldig. Maar ook zij waren overstuur en geschokt. Ze vroegen of ik al eerder van haar bestaan wist, en ik heb gelogen. Ik vond het niet eerlijk tegenover Peter om hun de waarheid te vertellen, dat hij mij om haar had verlaten.’

‘Waarom dek je hem?’

‘Omdat hij hun vader is, omdat ik van hem houd, en omdat het mij niet eerlijk tegenover hem leek om hun de waarheid te vertellen. Dat is aan hem.’

‘Dat is heel aardig van je.’ Paris knikte en snoot opnieuw haar neus.

‘Hoe zit het met jou, Paris? Wat ga jij doen om dit te verwerken? Ik vind dat je weer moet gaan schaatsen.’

‘Ik wil niet schaatsen. Ik wil helemaal niets doen.’ Ze was weer zwaar depressief. Wanhopen was een manier van leven geworden.

‘En je vrienden ontmoeten, dan? Ben je uitgenodigd voor kerstdiners?’ Het leek nu totaal irrelevant.

‘Genoeg, maar ik heb alles afgewezen.’

‘Waarom? Ik vind dat je moet gaan.’

‘Ik wil niet dat mensen medelijden met me hebben.’ Het was al zes maanden lang haar mantra.

‘Ze zullen nog veel meer medelijden met je hebben als je een kluizenaar wordt. Waarom ga je niet tenminste naar één feest om te kijken hoe het gaat?’

Paris staarde haar een tijdlang aan en schudde vervolgens haar hoofd.

‘Goed, als je zo depressief bent, moeten we echt over medicatie praten,’ zei Anne streng.

Paris keek haar vanuit haar stoel kwaad aan en slaakte vervolgens een diepe zucht. ‘Oké, oké. Ik ga naar één kerstdiner. Eentje, meer niet.’

‘Dank je,’ zei Anne verheugd. ‘Zullen we het hebben over welk diner?’

‘Nee,’ antwoordde Paris terwijl ze Anne nors aankeek. ‘Dat zoek ik zelf wel uit.’ De rest van de sessie praatten ze over wat ze vond van Peters aanstaande huwelijk. Toen ze wegging, zag ze er iets beter uit. De volgende keer dat ze kwam, flapte ze eruit dat ze een uitnodiging voor een cocktailparty had geaccepteerd, bij Virginia en haar echtgenoot, een week voor kerstavond. Bill en Meg zouden de dag erna voor twee weken naar huis komen. Bill had een maand vakantie, maar hij zou na Peters huwelijk met vrienden gaan skiën in Vermont. Het enige dat Paris nu te doen stond, was de kerstvakantie doorkomen. Als ze op nieuwjaarsdag nog leefde en overeind stond, zou ze op winst staan.

Behalve naar het feest gaan, waar ze enorm tegen opzag, had ze Anne ook beloofd zichzelf zo veel mogelijk te verwennen. Anne had gezegd dat het belangrijk was dat ze goed voor zichzelf zorgde, rust nam, sliep, wat aan beweging deed, en zelfs een massage zou haar goed doen. Twee dagen later kwam ze, alsof het voorbeschikt was, in de supermarkt een vrouw tegen die ze tijdens de schoolperiode van de kinderen had gekend. De vrouw gaf haar een visitekaartje van een masseuse en aromatherapeute en zei dat ze geweldig was. Paris voelde zich belachelijk toen ze het kaartje aannam, maar het kon in elk geval geen kwaad, zei ze tegen zichzelf. En Anne had gelijk dat ze iets moest doen voor haar eigen ziel en zaligheid, vooral als ze antidepressiva bleef weigeren, wat ze vastbesloten was te doen. Ze wilde op eigen kracht weer ‘beter’ en gelukkig worden. Om de een of andere reden was dat belangrijk voor haar, hoewel ze niet vond dat er iets mis was met andere mensen die medicijnen gebruikten. Ze wilde het gewoon zelf niet. Een massage leek haar een gezond alternatief, en toen ze die middag thuiskwam, belde ze het telefoonnummer op het kaartje. De stem aan de andere kant van de lijn klonk ietwat hemels, en er weergalmde Indiase muziek op de achtergrond, wat Paris maar irritant vond, maar ze was vastbesloten niet bevooroordeeld te zijn. De naam van de vrouw was Karma Applebaum, en Paris moest zichzelf dwingen niet te lachen toen ze de naam opschreef. De massagetherapeute zei dat ze naar haar huis zou komen - ze had haar eigen tafel - en dat ze haar aromatherapie-oliën ook mee zou brengen. De goden waren ogenschijnlijk met hen, want Karma vertelde dat ze die avond net een afzegging had gekregen. Paris twijfelde even toen Karma aanbood om die avond om negen uur te komen, maar vervolgens besloot ze toch in te stemmen. Ze had niets te verliezen en verwachtte dat ze dan in elk geval goed zou kunnen slapen. Het klonk haar allemaal als hocus-pocus in de oren, en ze had nog nooit van haar leven een massage gehad. En god mocht weten wat aromatherapie inhield. Het klonk in elk geval belachelijk. Het was toch niet te geloven waar een mens toe gedreven kon worden, zei ze tegen zichzelf.

Ze maakte een kopje soep voor zichzelf klaar voordat de ‘therapeute’ zou komen, en toen Meg belde, gaf ze schaapachtig toe wat ze van plan was. Meg was er stellig van overtuigd dat het goed voor haar zou zijn.

‘Peace is gek op aromatherapie,’ moedigde Meg haar aan. ‘We doen het heel vaak,’ zei ze opgewekt. Paris kreunde. Daar was ze al bang voor geweest.

‘Ik laat je wel weten hoe het gegaan is,’ zei Paris met een cynische ondertoon toen ze ophing.

Karma Applebaum arriveerde in een busje met hindoesymbolen op de zijkanten en haar blonde haar was netjes in vlechten gebonden, met kraaltjes erin. Ze was helemaal in het wit gekleed. Ondanks Paris’ scepsis moest ze toegeven dat de vrouw een vriendelijk, vredig gezicht had. Ze had iets bovenaards en trok meteen haar schoenen uit toen ze het huis binnenging. Ze vroeg Paris naar de slaapkamer, liep rustig naar boven om de tafel uit te klappen, die ze met een flanellen laken bedekte. Ze verwarmde een kruik, haalde een kleine stereoset uit haar tas en zette zachte muziek op. Het was dezelfde soort Indiase muziek die Paris op de achtergrond had gehoord tijdens hun telefoongesprek. Toen Paris uit de badkamer kwam in haar kamerjas van kasjmier, waarin ze tegenwoordig leek te leven, was de kamer bijna helemaal donker en was Karma er klaar voor. Paris voelde zich alsof ze op het punt stond een seance bij te wonen.

‘Adem alle demonen uit die jou in hun macht houden... Stuur ze terug naar waar ze vandaan zijn gekomen,’ fluisterde Karma terwijl Paris op de tafel ging liggen. Ze was zich er totaal niet van bewust geweest dat ze door demonen was bezeten. Zonder een woord te zeggen, ademde ze diep in en uit terwijl Karma haar handen een paar centimeter boven Paris’ angstige, verstijfde lichaam bewoog. Het voelde belachelijk. Karma wuifde met haar handen alsof het toverstokjes waren en zei dat ze Paris’ chakra’s kon voelen. Ineens stopte ze abrupt boven Paris’ lever. Ze fronste haar voorhoofd, keek Paris met een bezorgde blik aan en zei oprecht bezorgd: ‘Ik voel een blokkade.’

‘Waar?’ Ze maakte Paris nerveus. Het enige waar ze naar verlangde, was een massage, geen nieuwsbericht van haar lever. ‘Ik denk dat het tussen je nieren en je lever zit. Heb je problemen met je moeder?’

‘De laatste tijd niet, want ze is al achttien jaar dood. Maar daarvoor had ik wel vaak onenigheid met haar.’ Haar moeder was een extreem verbitterde, bozige vrouw geweest, maar Paris dacht eigenlijk nooit meer aan haar. Ze had al problemen genoeg.

‘Dan moet het iets anders zijn... Maar ik voel geesten in het huis. Heb je ze gehoord?’ Ik heb toch gelijk gehad, besloot Paris, die probeerde zich niet door de therapeute van haar stuk te laten brengen. Het was wel degelijk een seance.

‘Nee.’ Paris’ overtuigingen waren doorgaans op feiten gebaseerd, niet op fictie. En ze was ook niet geïnteresseerd in geesten, alleen maar in het overleven van de scheiding en Peters aanstaande huwelijk. In feite had ze zich zelfs liever met geesten beziggehouden, want die waren wellicht gemakkelijker kwijt te raken. Karma was intussen weer verder gegaan met het bewegen van haar handen, en met een verschrikte blik stopte ze vijf centimeter boven Paris’ maag.

‘Daar zitten ze, ik heb ze gevonden,’ zei ze met een triomfantelijke blik. ‘Ze zitten in je ingewanden.’ Het nieuws werd met de minuut slechter.

‘Wat zit er?’ vroeg Paris, verscheurd tussen een gevoel van spot en een golf van paniek. Het idee dat deze vrouw iets in haar ingewanden had gevonden, was geen geruststellende gedachte.

‘Alle demonen zitten in je darmen,’ zei Karma met een zelfverzekerde blik. ‘Je moet heel kwaad zijn. Wat jij nodig hebt, is een “Colon Hydrotherapie”.’

Wie deze vrouw ook was, ze was duidelijk van dezelfde planeet als Peace, Megs veganistische vriendje. ‘Je zult met een massage niet bereiken wat je nodig hebt, totdat je alle gifstoffen uit je lichaam hebt verdreven.’ Het werd met de seconde beangstigender.

‘Kunnen we deze keer niet gewoon doen wat we kunnen doen, zonder die “Colon Hydrotherapie”?’ Het was wel het laatste waar Paris over wilde nadenken. Ze had alleen maar een massage gewild en een goede nachtrust meteen erna.

‘Ik kan het proberen, maar dan haal je echt niet het maximale uit mijn werk.’ Het was een offer dat Paris maar al te graag wilde brengen, ondanks het feit dat Karma er heel erg ontmoedigd bij keek. ‘Ik doe mijn best.’

Uiteindelijk haalde ze een flesje olie uit haar tas, smeerde Paris er overvloedig mee in en wreef de olie in Paris’ armen, handen en schouders. Vervolgens nam ze haar borst, haar buik en haar benen onder handen en maakte klakkende, wanhopige geluidjes telkens wanneer ze met haar handen Paris’ buik raakte. ‘Ik wil het de demonen niet te aangenaam maken,’ legde ze uit. ‘Je moet ze wegspoelen.’ Maar intussen begonnen de muziek, de olie, de donkere kamer en Karma’s handen hun magische uitwerking op Paris te hebben. Ondanks alle demonen in haar ingewanden, wist ze zich eindelijk te ontspannen. Ze voelde zich al een stuk beter toen Karma fluisterde dat ze zich moest omdraaien. En wat ze met Paris’ gespannen rug en schouders deed, was het beste gedeelte van de behandeling. Ondanks het feit dat ze nu op de demonen en haar slechte karma lag, was ze zo relaxed dat het voelde alsof ze smolt. Het was precies wat ze nodig had. Terwijl ze daar met gesloten ogen lag, voelde het hemels - totdat ze plotseling een gevoel kreeg alsof ze tussen haar schouderbladen werd geraakt door een tennisbal die met 160 kilometer per uur door de lucht vloog. Vervolgens voelde het alsof Karma een stuk uit haar schouder had gescheurd.

‘Wat doe je?’ vroeg Paris terwijl ze haar ogen in paniek opende.

‘Ik ben je aan het “kommen”. Je vindt het vast heerlijk. Het zorgt ervoor dat alle demonen samen met alle gifstoffen uit je lichaam verdwijnen.’ Nee hè, niet weer die demonen. De demonen waren klaarblijkelijk van haar ingewanden naar haar bovenlichaam verhuisd, en Karma was vastbesloten ze te grijpen. Ze bleef met een hete kom op Paris’ rug slaan, wat een zuiging veroorzaakte, en trok die dan met een luid, knallend geluid weer van haar af. Het deed ontzettend pijn, en Paris huiverde, maar ze vond het gênant om haar te vragen ermee te stoppen. ‘Lekker, hè?’

‘Niet bepaald,’ antwoordde Paris, die eindelijk eerlijk durfde te zijn. ‘Ik vond wat je daarvoor deed prettiger.’

‘En je demonen ook. We moeten ze niet te veel verwennen, toch?’ Waarom niet, was Paris geneigd te vragen. Want als zij verwend werden, werd zij het ook. Het kommen leek eeuwig te duren, maar ineens hield het op. En daarna begon het kneden en slaan op Paris’ billen. Het was duidelijk dat de demonen nu in haar billen zaten. En als dat zo was, dan kregen ze een flink pak slaag van Karma. En toen pakte ze, zonder te waarschuwen, hete stenen en legde die op Paris’ schouders - het was bijna ondraaglijk. Vervolgens pakte ze er nog twee uit haar tovertas en wreef daarmee over Paris’ voetzolen, totdat het voelde alsof ze in brand stonden. ‘Dit houdt je ingewanden en je hoofd helder totdat je de “Colon Hydrotherapie” ondergaat,’ legde ze uit. Terwijl ze door bleef gaan met het kwellen van Paris’ voeten, vulde een branderige geur de kamer. Het aroma was een kruising tussen verschroeid vlees en brandende autobanden, en was zo scherp dat Paris begon te hoesten en daar niet meer mee kon ophouden. ‘Dat dacht ik al. Adem diep in en uit. Ze haten dit spul. We moeten alle duistere geesten uit de kamer verdrijven.’ Het was een geur waarvan Paris vreesde dat die voor altijd in de kamer zou blijven hangen. Toen ze haar ogen opende en de kamer rond keek, begon ze zich zorgen te maken dat Karma de bank in de fik had gestoken. Ze zag een kleine brander met een votiefkaars eronder en een flesje olie dat er in een beugel boven hing. ‘Wat is dat voor spul?’ vroeg ze, nog steeds hoestend van de rook, terwijl Karma glimlachte. De puurheid van haar gezicht deed Paris denken aan Jeanne d’Arc die door de laatste vlammen werd gegrepen.

‘Het is een zelfgemaakt drankje, dat altijd werkt.’

‘Waartegen?’ Het hielp het tapijt en de gordijnen in de vernieling. De scherpe, olieachtige geur leek de hele ruimte te doordringen.

‘Het is heel goed voor je longen. Kijk maar hoe je bezig bent alles op te ruimen.’ Paris was bang dat ze moest overgeven. De soep die ze voor Karma’s komst had gegeten, begon op te spelen. Voordat Paris haar kon vragen de kaars uit te blazen en haar magische drankje op te bergen, hing Karma een ander flesje boven de vlam. Binnen enkele seconden hing er een geur in de kamer die zo sterk was dat Paris’ ogen zich met tranen vulden. Het was een geur ergens tussen rattengif, arsenicum en kruidnagels in, en het was zo overweldigend dat Paris nauwelijks kon ademen.

‘Wat doet dit drankje?’ Het werd zo langzamerhand een uitdaging om te overleven terwijl Karma verder ging met masseren. Paris lag nog steeds op haar buik en haar billen stonden nu in brand van de hete, olie-achtige stenen. Het was een kwelling, en toch, op een grappige manier, gaf zowel de hitte als het gewicht van de stenen haar een goed gevoel. Ze begon de filosofie die sommige sekten ertoe bracht op bedden van naalden te slapen of vuur te vreten, te begrijpen. Het leidde de aandacht van de geest weg van zijn vele zwakten en dwong je je te concentreren op alle plekken in je lichaam die brandden of pijn deden. Nadat Karma haar had opgedragen zich weer om te draaien, goot ze een kommetje zout leeg op haar onderbuik, bedekte daarmee haar navel en legde er een heet wierookballetje op, terwijl Paris gefascineerd toekeek.

‘Waar is dat voor?’

‘Het trekt alle gif uit je lichaam en brengt je innerlijke vrede.’ De wierook was in elk geval een verbetering ten opzichte van de brandende oliën, maar de volgende die Karma boven de vlam hield, was als een abrupte lente. De bloemengeur was zo krachtig dat Paris hevig nieste, waardoor de wierook op haar buik door de kamer vloog. ‘Hier hebben ze een hekel aan,’ zei Karma met een glimlach, opnieuw doelend op de demonen. Maar Paris kon de volgende vijf minuten niet ophouden met niezen en erkende uiteindelijk haar nederlaag. De oliën hadden haar verslagen.

‘Ik ook, ik denk dat ik allergisch ben voor dat spul,’ zei Paris, en Karma keek haar aan alsof ze een klap in haar gezicht had gekregen.

‘Voor aromatherapie kun je niet allergisch zijn,’ verkondigde ze met absolute zekerheid. Maar Paris had er inmiddels genoeg van. De massage, hoe kort die ook geweest was, was fijn geweest, maar de oliën, de brandende stenen en de scherpe geuren waren te veel van het goede. Bovendien was het al na elven.

‘Ik denk toch dat ik er allergisch voor ben,’ zei Paris stellig, ‘en het is al laat. Ik voel me schuldig dat ik je zo laat nog bezighoud.’ Terwijl ze het zei, ging ze rechtop zitten en zwaaide haar benen van de tafel terwijl ze naar haar kamerjas reikte.

‘Je mag nog niet opstaan,’ zei Karma dwingend. ‘Ik moet je chakra’s nog ordenen voordat ik wegga. Ga liggen. Opstaan is hetzelfde als al je kranen open laten staan; je zult meteen al je energie weer verliezen.’ Een angstaanjagende gedachte, dus ging Paris met een achterdochtige blik weer liggen. Karma bewoog haar handen boven haar lichaam terwijl ze met gesloten ogen iets onbegrijpelijks opdreunde. Het duurde gelukkig maar vijf minuten tot ze klaar was. Maar de geur in de kamer was zo overweldigend dat Paris zich niet kon voorstellen dat ze er ooit nog een oog kon dichtdoen.

‘Hartstikke bedankt,’ zei ze terwijl ze van de tafel wipte. Karma waarschuwde haar tot morgenochtend niet te douchen of een bad te nemen. Het zou een te grote schok zijn, zowel voor de demonen als voor haarzelf. Maar Paris wist dat er geen sprake van kon zijn dat ze de hele nacht bedekt met olie in haar bed zou liggen.

Karma had nog een halfuur nodig om alles weer in te pakken, ze rekende honderd dollar - wat in elk geval redelijk was -, en rond middernacht was ze vertrokken. Paris liep haar slaapkamer weer in nadat ze Karma had uitgelaten, en het enige dat ze kon doen, was lachen. Een gedeelte was ontspannend geweest, maar het grootste deel was alleen maar belachelijk en absurd te noemen. Ze had gehoorzaam geknikt toen Karma haar waarschuwde dat ze snel een ‘Colon Hydrotherapie’ moest ondergaan en haar lichaam moest reinigen voordat ze terugkwam, want anders zou haar eigen therapie nooit werken.

Paris glimlachte nog steeds in zichzelf toen ze de badkamer inliep, de douche aanzette en haar kamerjas liet vallen, totdat ze haar rug in de spiegel zag. Hij was bedekt met ronde, symmetrische wonden van het kommen. Het zag er verschrikkelijk uit en afgaande op de diepe, paarsrode kleur van de plekken was het niet moeilijk te raden dat het resultaat van het kommen de volgende dag donkerblauw zou zijn. Het was vreselijk om te zien, en het zag er net zo pijnlijk uit als het was geweest. Wat het ook met haar demonen had gedaan, het had een puinhoop van Paris’ rug gemaakt. En toen ze ’s ochtends nog eens keek, werden haar ergste vermoedens bevestigd. Ze zag eruit alsof ze die nacht zwaar mishandeld was. Er zaten twee rode brandplekken op haar schouders van de hete stenen. En in de ruimte waarin alles was gebeurd, rook het alsof er iemand was gestorven. Maar in elk geval had het Paris aan het lachen gemaakt. Dat was tenminste nog iets. En wat maakte het eigenlijk uit? Er was niemand die haar rug zou zien. Toen Meg belde om naar de massage te informeren, kon Paris alleen maar lachen.

‘Hoe was het, mam?’

‘Het was in elk geval interessant. Een soort moderne versie van neo-masochisme. En trouwens, ik heb demonen in mijn ingewanden.’

‘Ja, ik ken het, Peace heeft ze ook. Hij heeft ze van zijn vader.’

‘Ik hoop maar dat jij ze niet hebt,’ zei Paris bezorgd. ‘Ze vertelde dat ik de mijne van mijn moeder heb gekregen.’

‘Peace zal zeer onder de indruk zijn dat je dit hebt gedaan, mam,’ zei Meg, grijnzend bij de gedachte. Haar moeder had zich in elk geval zeer sportief getoond.

‘Je zou pas echt onder de indruk zijn als je de plekken op mijn rug zag.’

‘Die zijn in een paar dagen weg, mam. Misschien moet je de volgende keer eens de “Structurele Integratie-methode” proberen,’ zei Meg lachend.

‘Laat maar zitten. Mijn demonen en ik vinden het zo wel best.’ De dag na het kerstdiner bij de familie Morrison, waar ze beloofd had naartoe te gaan, wandelde Paris met een opgewekt gezicht Annes kantoor in.

‘Heb je je vermaakt?’ vroeg Anne hoopvol. Het was de eerste keer in zeven maanden geweest dat ze naar een feest was gegaan. Het laatste dat ze had bijgewoond, had ze zelf gegeven, op de avond dat Peter haar vertelde dat hij wilde scheiden.

‘Nee, ik vond het vreselijk.’ Ze keek haar psychiater zelfvoldaan aan, alsof ze haar gelijk had bewezen. Ze had alles gedaan wat Anne haar had opgedragen te doen, van een massage tot een feest, en ze had van elke minuut gebaald.

‘Hoelang ben je gebleven?’

‘Twintig minuten.’

‘Dat telt niet, je moet minstens een uur blijven.’

‘Zeven mensen vertelden me hoe erg ze het voor me vonden dat mijn echtgenoot was weggelopen. De echtgenoten van twee van mijn vriendinnen vroegen me of ik een keer in het geniep iets met hen wilde drinken. En vijf mensen vertelden me dat ze waren uitgenodigd voor Peters trouwerij. Ik ga nooit meer uit. Ik voelde me een echte zielepoot.’

‘Natuurlijk ga je weer uit. En je bent geen zielepoot. Je bent een vrouw wier echtgenoot haar in de steek heeft gelaten. Dat is zwaar, maar dat soort dingen gebeuren nu eenmaal. Je komt er wel overheen.’

‘Ik ga niet meer uit,’ zei Paris met een blik van onverzettelijke vastberadenheid. ‘Ik ga nooit meer uit. Trouwens, ik heb ook een massage gehad. De vrouw was volkomen gestoord, en ik heb dagenlang met blauwe plekken rondgelopen. Ik heb demonen in mijn ingewanden, en ik ga nooit meer naar een feestje. Nooit meer,’ zei ze vastberaden en uiterst koppig.

‘Een andere mogelijkheid is mensen ontmoeten die niets van Peter afweten. Je kunt niet de rest van je leven als Greta Garbo thuis gaan zitten. Ten eerste zul je je kinderen ongerust maken en ten tweede zul je je ongelooflijk gaan vervelen. Je kunt niet achter de geraniums gaan zitten. Je moet meer uit je leven halen.’

‘Ik ga wel weer uit als Peter getrouwd is,’ antwoordde Paris vaag.

‘Wat voor verschil zal dat maken?’ vroeg Anne verbaasd.

‘Dan praten de mensen in elk geval niet over de bruiloft. Een van hen was zelfs zo tactloos te vragen of ik was uitgenodigd.’

‘En wat heb je geantwoord?’

‘Dat ik me er enorm op verheugde, en dat ik naar New York zou gaan om speciaal voor de gelegenheid een nieuwe jurk te kopen. Wat moest ik anders zeggen? “Nee, ik ga me die avond van kant maken”?’

‘Ben je dat van plan?’ kaatste Anne direct terug.

‘Nee,’ antwoordde Paris met een zucht. ‘Al zou ik het willen, ik zou het mijn kinderen niet aandoen.’

‘Maar je wilt het wel?’

‘Nee,’ zei ze bedroefd. ‘Ik zou graag doodgaan, maar ik wil het niet zelf doen. Bovendien heb ik er het lef niet voor.’

‘Luister, als je ooit van gedachten verandert en het overweegt, moet je me meteen bellen,’ zei Anne streng.

‘Zal ik doen,’ beloofde Paris, en dat meende ze. Ze voelde zich zielsongelukkig, maar niet ongelukkig genoeg om zichzelf van het leven te beroven. Ze gunde Rachel het genoegen niet.

‘Wat ga je op oudejaarsavond doen?’

‘Huilen, denk ik.’

‘Is er iemand met wie je de avond zou willen doorbrengen?’

‘Ik weet zeker dat iedereen die ik ken naar de bruiloft gaat. Dat is best deprimerend. Ik red me wel. Ik ga gewoon slapen.’ Ze wisten allebei dat het een vervelende avond zou worden, dat kon gewoon niet anders.

Kerstmis verliep dat jaar rustig. Bill en Meg brachten kerstavond met haar door en gingen de volgende dag naar hun vader en Rachel. Paris had een kerstboom aangeschaft en hem, vlak voordat de kinderen uit Californië aankwamen, versierd. Vijf dagen voor Kerstmis arriveerden de officiële scheidingspapieren, waar ze lange tijd alleen maar naar staarde, waarna ze ze in een afsluitbare la opborg. Het was als het lezen van een overlijdensakte. Ze had van haar leven niet gedacht dat ze ooit haar naam op zulke papieren zou zien. Zelfs haar kinderen vertelde ze niet dat de papieren waren gekomen. Ze kon het niet opbrengen het te zeggen. Het was voorbij. Zeven maanden nadat hij bij haar was weggelopen, bijna op de dag nauwkeurig. En nu ging hij met Rachel trouwen. Paris had er een gevoel van onwerkelijkheid bij. Haar leven was surrealistisch geworden.

Op de middag voor oudejaarsavond reden Bill en Meg naar de stad. Paris kuste hen gedag en zei niets tegen hen, waarna ze hen nakeek. Ze dacht er even over om Anne te bellen, maar ze had niets te zeggen. Tegen niemand. Het enige dat ze wilde, was alleen zijn. Ze maakte soep voor zichzelf klaar, keek een poosje televisie, en om negen uur ging ze naar bed. Ze gaf zichzelf zelfs niet de kans na te denken over wat er gebeurde. Ze wist dat de gasten om acht uur verwacht werden. En toen ze die avond de lichten uitdeed, wist ze ook dat Peter en Rachel hun geloften hadden uitgewisseld en nu man en vrouw waren. Het leven dat ze vierentwintig jaar en negen maanden gekend had, was over. Hij had een nieuwe vrouw, een nieuw leven. Wat hem betrof, bestond ze niet meer. Hij had alles wat ze ooit hadden gehad aan diggelen geslagen. En terwijl ze in slaap viel, zei ze tegen zichzelf dat het haar niets meer kon schelen; alles wat hem of Rachel of wie dan ook betrof. Ze wilde alleen maar vergeten dat ze ooit van hem had gehouden en in slaap vallen. De volgende dag zou het paar naar het Caribisch gebied vertrekken voor een huwelijksreis. Een nieuw leven zou voor hen van start gaan. Het was een nieuw jaar, een nieuw leven, een nieuwe dag. En voor Paris betekende het ook een nieuw leven, of ze dat nu leuk vond of niet.

Hoofdstuk 10

De week na Peters huwelijk verliep voor Paris in één grote waas. Toen ze op nieuwjaarsdag wakker werd, bleek ze griep te hebben, en toen de kinderen terugkwamen uit New York, had ze hoge koorts. Ze nieste en hoestte, en het enige dat ze wilde, was slapen. Bill ging met zijn vrienden skiën en Meg vloog terug naar Los Angeles om Peace te zien. Ze gingen nog steeds met elkaar om, maar Meg had toegegeven dat ze genoeg van hem had. Zijn gezondheidsleer, zijn vreemde eetgewoonten en zijn intensieve trainingsprogramma begonnen haar danig te irriteren. Ze verveelde zich dood met Peace. ‘Elke keer dat ik hem zie, wil ik niets liever dan naar Burger King rennen voor een vette hamburger. Als hij me nog één keer meeneemt naar een vegetarisch restaurant, ga ik gillen.’

Paris was opgelucht dat te horen. En pas een week nadat haar kinderen waren vertrokken, voelde ze zich weer een beetje mens. Het was haar eerste ochtend uit bed na de griep toen Natalie belde, die zei dat ze ook griep had gehad. Ze gaf zaterdag een etentje, vertelde ze, met alleen maar oude vrienden, en ze vroeg zich af of Paris zin had om te komen. Er was geen speciale aanleiding voor het etentje. Ze sprak met geen woord over Peters bruiloft. Even was Paris geneigd de uitnodiging af te slaan, maar toen herinnerde ze zich haar belofte aan Anne Smythe. Ze had Natalie sinds Thanksgiving niet meer gezien. Het etentje leek haar ongedwongen en leuk, dus accepteerde ze de uitnodiging. En toen ze het aan Anne vertelde, reageerde die verheugd.

‘Goed zo. Ik hoop dat het leuk wordt,’ zei ze oprecht, waarna Paris opmerkte dat het haar niet uitmaakte. Maar toen ze zich die avond omkleedde om uit te gaan, voor de eerste keer in maanden, besefte ze dat ze zich erop verheugde om haar vrienden weer te zien. Misschien had Anne toch gelijk en was ze er klaar voor. Natalie had gezegd dat er maar een paar mensen zouden komen, wat Paris aangenaam in de oren klonk. Ze was niet in de stemming voor een uitbundig feest. En Natalie had verteld dat Virginia en Jim er ook zouden zijn.

Ze trok een fluwelen broek en een kasjmieren trui aan en stak haar haren voor de eerste keer in maanden op. Net toen ze haar hoge hakken wilde aantrekken, zag ze dat het sneeuwde. Uiteindelijk stak ze de schoenen in haar jaszakken en stapte ze in haar laarzen.

Toén ze vlak voordat ze de deur uit wilde gaan uit het raam keek, besefte ze dat ze eerst sneeuw van haar oprit moest schuiven om weg te kunnen komen. Even overwoog ze de familie Morrison te bellen om te vragen of ze kon meerijden, maar ze wilde geen lastpost zijn. Als ze dan toch alleen op stap ging, moest ze er maar aan wennen voor zichzelf te zorgen. Ze trok een dikke jas met capuchon aan en haar wanten en liep naar buiten met de sneeuwschuiver. Het kostte haar twintig minuten om de sneeuw weg te schuiven en haar voorruit schoon te maken, en twintig minuten te laat ging ze van huis. Maar toen ze bij Natalie en Fred aankwam, bleken er nog maar vier mensen te zijn. De andere gasten zaten met hetzelfde probleem als zij. Het bleek een zwaardere sneeuwbui te zijn dan verwacht. En toen Fred hoorde dat ze zelf had gereden, zei hij dat ze haar met alle liefde hadden opgehaald als ze maar had gebeld. Maar ze lachte alleen maar en voelde zich verrassend onafhankelijk.

Toen de laatste gasten arriveerden, besefte ze dat ze de enige zonder partner was, wat ze min of meer ook wel had verwacht. Ze hadden vier stelletjes uitgenodigd, en Paris. Ze moest er maar aan wennen het buitenbeentje te zijn. Het was in elk geval een opluchting dat ze iedereen kende. Niemand was zo tactloos om het over Peters bruiloft te hebben, hoewel ze wist dat sommigen er geweest waren, onder wie Virginia en haar echtgenoot.

‘En, hoe gaat het nu?’ vroeg Virginia zacht. Ze hadden de week ervoor samen geluncht, en Virginia vertelde dat ze herstellende was van dezelfde griep als Paris had gehad. Bijna iedereen die ze kende, was door griep geveld geweest en ze hadden het net over allerhande paardenmiddeltjes, toen de deurbel ging. Paris dacht dat ze nog een stelletje hadden uitgenodigd. Maar toen ze zich omdraaide, zag ze een man de kamer inlopen die ze niet kende. Hij was lang, had donker haar en leek wel een beetje op Peter, behalve dat hij bij nadere inspectie ouder bleek en een kale kruin had. Maar zijn uitstraling was vriendelijk. ‘Wie is dat?’ vroeg Paris aan Virginia, die antwoordde dat ze hem niet kende. Hoewel ze niets tegen Paris had gezegd, wist ze wel dat hij zou komen. Hij was Freds nieuwe effectenmakelaar, en ze hadden hem speciaal uitgenodigd om hem aan Paris voor te stellen. Ze vonden dat het de hoogste tijd werd dat ze weer eens buiten kwam en iemand ontmoette. En hoewel ze zich er niet van bewust was, was het hele etentje rond haar gepland. Het was een etentje uit medelijden, zoals ze Anne later zou vertellen.

De nieuwe tafelgenoot wandelde de kamer in, gekleed in een blazer, een rode coltrui en een geruite broek, waar Paris alleen maar naar kon staren. Het was de meest opzichtige broek die ze ooit had gezien, en meteen toen hij ging zitten, werd duidelijk dat hij had gedronken. Hij stelde zich aan iedereen voor, voordat Fred daar de kans toe kreeg, en schudde iedereen zo krachtig de hand dat ze allemaal pijn in hun armen hadden. En toen hij zich naar Paris omdraaide, wist ze precies waarom hij was uitgenodigd.

‘Jij moet de losbandige, gescheiden vrouw van Greenwich zijn,’ merkte hij grijnzend op, en hij schudde haar hand niet, maar hield hem vast. Ze moest zichtbare inspanning leveren om zijn greep losser te maken, zodat ze haar rechterhand terug kon krijgen. ‘Ik hoorde dat je man net is hertrouwd,’ zei hij onbehouwen. Paris knikte en wendde zich tot Virginia.

‘Wat een charmante man,’ fluisterde ze. Virginia huiverde en zag dat Natalie haar echtgenoot kwaad aankeek. Fred had gezworen dat de man geweldig was, al had hij hem maar twee keer op kantoor gesproken. Het enige dat hij wist, was dat hij gescheiden was, drie kinderen had en volgens eigen zeggen fantastisch kon skiën. Die informatie was voor Fred genoeg geweest om hem uit te nodigen. Ze kenden geen andere vrijgezellen, en Fred had Natalie verzekerd dat hij intelligent was, er goed uitzag, hun bankzaken niet verknalde en dat hij geen vriendin had.

Toen ze aan tafel gingen, had hij inmiddels een serie schuine moppen verteld, waarvan de meeste ongeschikt waren in gemengd gezelschap en een aantal best grappig was. Zelfs Paris had hartelijk gelachen om een ervan, maar toen hij naast haar aan tafel ging zitten, deed hij er nog een schepje bovenop. Hij had inmiddels al twee whisky’s op en begon te brabbelen nog voordat de soep werd opgediend.

‘God, heb jij ook zo’n hekel aan soep bij een diner?’ zei hij tegen haar, veel luider dan hij zich bewust was. ‘Ik mors altijd op mijn das, dus draag ik hem niet meer.’ Ze kon alleen maar vermoeden dat hij ook geen soep op zijn blazer wilde, want hij stak zijn servet in zijn coltrui en vroeg Fred waar de wijn was. ‘Wat een droge bedoening hier. Zit je nog steeds bij de Anonieme Alcoholisten, Fred? Waar is de wijn, jongen?’ Fred haastte zich om hem het eerste glas in te schenken en Natalie keek alsof ze hem de nek wilde omdraaien. Ze was zich maar al te zeer bewust van hoe breekbaar Paris was geweest, en van het feit dat dit de eerste keer was dat ze naar een etentje was gekomen. Ze had haar subtiel aan deze man willen koppelen. Subtiel was hij in elk geval niet te noemen, en hij was aanzienlijk minder aantrekkelijk dan ze had verwacht. Hij had de gewoonte zijn bril op en af te zetten, waarmee hij zijn haren in de war maakte. Hoe meer hij dronk, hoe woester hij eruitzag en hoe grover zijn grapjes werden. Aan het einde van de eerste gang had hij alle menselijke lichaamsdelen genoemd, na de tweede gang alle mogelijke seksuele standjes en toen het dessert werd opgediend, sloeg hij op de tafel en lachte zo hard om zijn eigen grapjes dat Paris haar gezicht niet meer in de plooi kon houden toen ze Virginia over de tafel aankeek. Het was verschrikkelijk.

Toen ze opstonden van tafel nam Natalie Paris apart en verontschuldigde zich overvloedig.

‘Het spijt me zo; Fred zwoer dat het een aardige vent was, en ik dacht dat je het wel leuk zou vinden hem te leren kennen.’

‘Het geeft niet,’ antwoordde Paris minzaam. ‘Hij is best grappig. Weet je, je hoeft me echt niet aan iemand te koppelen, hoor. Ik voel me prima in het gezelschap van goede vrienden en ik ben niet geïnteresseerd in andere mannen.’

‘Maar dat zou je wel moeten zijn,’ zei Natalie streng. ‘Je kunt toch niet de rest van je leven alleen in dat huis blijven zitten? We móéten iemand voor je vinden.’ Maar hun eerste poging was op een absolute ramp uitgelopen. De lolbroek had zich inmiddels op de bank genesteld en goot zich nu vol met cognac. Hij zag eruit alsof hij elk moment het bewustzijn kon verliezen. Paris merkte tegen Virginia op dat ze hem vannacht in de logeerkamer moesten droppen, of hem moesten terugbrengen naar waar hij vandaan was gekomen. Hij was absoluut niet in staat om te rijden, al helemaal niet in een sneeuwstorm. Het sneeuwde nu nog harder dan aan het begin van de avond, en zelfs Paris zag ertegenop om naar huis te rijden, al zou ze dat nooit toegeven. Ze was vastbesloten onafhankelijk te zijn, in plaats van een last.

‘Eigenlijk vind ik dat je zo sportief moet zijn om hem jouw logeerkamer aan te bieden,’ zei Virginia met een berouwvolle grijns tegen Paris. Het was het avondje wel geweest. Ze was blij dat Paris nog kon glimlachen. Ze wist zeker dat ze dat zelf niet had gekund, en Jim en zij hadden verscheidene keren cryptische blikken uitgewisseld. De makelaar was absoluut niet wat de dokter zou hebben voorgeschreven. En toen hij Paris in het voorbijgaan ongegeneerd op haar billen sloeg, zonk de moed haar in de schoenen. Het was inmiddels allang niet grappig meer. En de sympathie van haar vrienden, hoe goed bedoeld ook, was in feite denigrerend; alsof ze niet voor zichzelf zou kunnen zorgen en zij dat dus maar moesten doen. Ze moest en zou een partner vinden, tot elke prijs, zodat ze geen medelijden meer met haar hoefden te hebben. Deze man was zonder enige twijfel een regelrechte nachtmerrie.

‘Hai, lieverd. Kom eens naast me zitten, dan kunnen we elkaar beter leren kennen.’ Hij wierp haar een paar wellustige blikken toe.

Paris glimlachte flauwtjes naar hem en liep weg om de gastvrouw gedag te zeggen. Ze zei dat ze er stilletjes tussenuit wilde knijpen, omdat ze het feest niet wilde verstoren. Nadat Natalie haar een poosje voorzichtig had aangekeken, maakte ze geen bezwaar. Paris had zich die avond uiterst sportief getoond.

‘Het spijt me echt van Ralph. Als je wilt, schiet ik hem ter plekke dood, voordat hij nog meer cognac drinkt. En als iedereen weg is, schiet ik op Fred. Ik beloof je dat we het de volgende keer beter zullen voorbereiden.’

‘Nodig me de volgende keer gewoon alleen uit. Dat vind ik veel leuker,’ antwoordde Paris zacht.

‘Dat beloof ik,’ zei Natalie, die haar een knuffel gaf en toekeek terwijl ze haar laarzen aantrok. Haar vriendin was zo’n mooie vrouw en ze zag er zo ongelooflijk eenzaam uit. Het brak Natalies hart om het te zien. ‘Durf je wel te rijden in die sneeuw?’ vroeg Natalie bezorgd.

‘Ik red me wel,’ antwoordde ze met een brede glimlach en vol zelfvertrouwen, die ze overigens niet voelde. Ze zou zelfs lopend naar huis zijn gegaan, als ze maar geen minuut langer opgescheept hoefde te zitten met Rare Ralph, en haar vrienden, die duidelijk medelijden met haar hadden. Ze wist dat ze het goed bedoelden, maar door de realiteit van de situatie sprongen de tranen in haar ogen. Dit was waar ze nu was aanbeland: mannen als Ralph, die geruite broeken droegen, smerige grapjes vertelden en zoveel dronken, dat ze rijp waren voor een bijeenkomst van de Anonieme Alcoholisten. Ze hield het gewoon geen minuut langer uit. ‘Ik bel je morgen, en bedankt!’ Ze wuifde terwijl ze de deur uitvloog, intussen biddend dat haar auto zou starten. Ze zou nog liever liften dan blijven hangen. Het enige dat ze wilde, was naar huis gaan en haar kleren uittrekken. Ze had meer dan genoeg van de avond. Toen Natalie met een verslagen blik de woonkamer weer inliep, keek Ralph verwachtingsvol rond naar Paris.

‘Waar is... Londen... Milaan... Frankfurt... of hoe heet ze ook al weer?’

‘Haar naam is Paris, en ze is naar huis gegaan. Ik geloof dat ze hoofdpijn had,’ zei ze scherp terwijl ze haar echtgenoot vernietigend aankeek, die zich daarop schaapachtig terugtrok. De avond was absoluut anders verlopen dan ze hadden gehoopt.

‘Jammer, ik vond haar best leuk. Een lekker ding,’ zei Ralph, waarna hij nog een slok cognac nam. ‘Dat doet me denken aan dat verhaal over...’

Toen hij uitgesproken was, was Paris al halverwege huis. Ze reed sneller dan ze zou moeten doen in een sneeuwstorm, maar het enige dat ze wilde, was haar huis in rennen, de deur op slot draaien en de avond vergeten. Het was een nachtmerrie geweest. Ze wist dat ze Ralph nooit zou vergeten, wat er ook verder in haar leven zou gebeuren. In haar gedachten nam ze de avond door en toen ze een bocht nam, slipte de auto. Ze trapte op de rem, wat het alleen maar erger maakte, en botste tegen een blok ijs en gleed de weg af voordat ze er iets aan kon doen. De achterkant van haar auto zat stevig vast in een sneeuwbank. Voorzichtig probeerde ze los te komen, maar alles wat ze deed, maakte het alleen maar erger. Daar zat ze dan: ze voelde zich gefrustreerd en hulpeloos. Ze wachtte en probeerde het opnieuw, maar er was geen beweging in de auto te krijgen. Zelfs de sneeuwkettingen die ze had omgedaan, hielpen niet. Ze moest eruit getrokken worden.

‘Shit,’ schold ze hardop. Ze leunde weer achterover in haar stoel en vroeg zich af of ze haar wegenwachtkaart wel had meegenomen. Ze keek in haar tas en zag dat er alleen een biljet van vijf dollar, huissleutels, haar rijbewijs en een lippenstift in zaten. Vervolgens keek ze in het dashboardkastje, en ze gilde bijna van blijdschap toen ze de wegenwachtkaart zag liggen. Peter was altijd overdreven pietluttig geweest over zulke dingen. En als ze niet zo boos op hem was, zou ze hem dankbaar zijn geweest. Het was zijn schuld dat ze zojuist zo’n afschuwelijke avond had gehad. Het was dankzij hem dat ze als voer gebruikt werd voor mannen als Ralph, terwijl hij zijn huwelijksreis in St. Bart’s doorbracht met Rachel. Het kwam allemaal door hem.

In het dashboardkastje vond ze ook het noodnummer van de wegenwacht. Ze belde en vertelde wat er was gebeurd. Ze lieten haar weten dat ze zo snel mogelijk zouden komen, over een halfuur tot een uur. En daar zat ze dan. Even overwoog ze Meg te bellen om de tijd te doden, maar ze wilde haar niet ongerust maken door te vertellen dat ze midden in de nacht vastzat in een sneeuwbank. Dus bleef ze gewoon wachten, en vijfenveertig minuten later verscheen de sleepwagen.

Ze stapte uit de auto terwijl de mannen het voertuig uit de greppel de weg op tilden. En anderhalf uur nadat ze het feest had verlaten, was ze weer thuis. Het was bijna half twee, en ze was uitgeput. Ze liep haar huis in, draaide de deur op slot en leunde er zwaar tegenaan. Voor het eerst sinds Peter haar had verlaten, besefte ze dat ze kwaad was. Ze was zo kwaad dat ze iemand wilde vermoorden: Ralph, Natalie, Fred, Peter, Rachel, alles en iedereen. Ze liet haar jas op de vloer in de gang vallen, schopte haar laarzen uit, stampte de trap op en trok haar kleren uit. Ze liet ze gewoon verspreid over de vloer liggen; dat maakte ook niets meer uit. Er was toch niemand die het zag. Niemand die haar oprit veegde, haar naar huis reed, haar behoedde voor slippen met de auto, voor in een greppel glijden, of voor klootzakken als Ralph. Ze haatte hen stuk voor stuk, maar het meest van allen haatte ze Peter. En toen ze die nacht in bed lag, starend naar het plafond, haatte ze hem net zo erg als ze eens van hem had gehouden. En ze wist precies wat ze nu moest doen. Het was de hoogste tijd.

Hoofdstuk 11

Die maandag stormde Paris Annes kantoor binnen en keek haar met een verrassende blik aan. ‘Ik ga weg.’

‘Weg? Wat bedoel je: stop je met de therapie?’ Het was duidelijk dat Paris boos was.

‘Nee, ja, nou, uiteindelijk wel. Ik ga weg uit Greenwich.’

‘Wat heeft je daartoe doen besluiten?’

‘Afgelopen zaterdagavond had ik dat verdomde etentje, en ze hebben me daar opgezadeld met een ongelooflijke eikel, zonder me te vragen of ik daar wel van gediend was. Je hebt geen idee wat ik allemaal heb moeten doorstaan. Eerst moest ik mijn oprit schoonvegen, en toen verscheen hij met zijn geruite broek en zijn smerige grapjes. Hij werd stomdronken en tikte me op mijn billen na het eten.’

‘En daarom ga je weg?’ Anne wist niet zeker of Paris het nu meende of niet.

‘Nee. Na het etentje kwam ik vast te zitten in een sneeuwbank. Mijn auto slipte van de weg, omdat Peter altijd reed als het sneeuwde, en ik niet weet hoe dat moet. Ik heb midden in de nacht de wegenwacht moeten bellen, die me uit de greppel heeft getrokken. Om half twee was ik pas thuis. Daarom ga ik weg.’

‘Vanwege de sneeuwbank of die vent?’ Anne vond dat Paris er nog nooit zo goed uit had gezien. Ze had een kleurtje in haar gezicht, haar ogen straalden, ze zag er zeer gezond uit en was eindelijk weer levenslustig. Ze had weer controle over haar eigen leven, als nooit tevoren.

‘Nee, vanwege Peter. Ik haat hem. Dit is allemaal zijn schuld. Hier heeft hij me mee opgezadeld. Hij heeft me voor dat sletje verlaten, en nu zit ik opgezadeld met klootzakken als Ralph en stomme, godvergeten vrienden, die zoveel medelijden met me hebben dat ze denken dat ze me een dienst bewijzen. Ik ga naar Californië verhuizen.’

‘Waarom?’ Anne kneep haar ogen samen terwijl ze Paris aankeek.

‘Omdat ik hier geen leven heb.’

‘En in Californië wel?’ Ze wilde dat Paris om de juiste redenen verhuisde, en niet om te ontsnappen aan alles wat ze in Greenwich niet deed. Als dat het geval was, zou ze al haar problemen met zich meenemen. Een geografische kuur was niet het antwoord, tenzij ze het om de juiste redenen deed. ‘Verzeild raken in een sneeuwbank na een etentje zal me daar in elk geval niet overkomen.’

‘Denk je dat je daar wel naar etentjes gaat?’

‘Ik ken er niemand die me kan uitnodigen,’ zei Paris, die langzaam aan kalmeerde. Maar ze meende het dat ze ging verhuizen. Haar besluit stond vast. ‘Maar ik kan een baan zoeken en nieuwe mensen ontmoeten. Terugkeren kan altijd nog. Ik wil gewoon niet langer met vrienden omgaan die medelijden met me hebben. Dat maakt het allemaal alleen maar erger voor me. Iedereen hier kent Peter. Ik wil mensen ontmoeten die hem niet kennen en niet weten wat er is gebeurd.’

‘Dat klinkt redelijk. Hoe ga je het aanpakken?’

‘Morgen vlieg ik naar San Francisco. De vlucht heb ik al geboekt. Vanochtend heb ik een makelaar gebeld, en met hem ga ik een aantal huizen en appartementen bekijken. Ik heb Bill gesproken en hij klonk erg druk, maar hij heeft beloofd dat we samen uiteten gaan. Ik weet nog niet hoelang ik wegblijf. Het hangt ervan af of ik iets geschikts vind. Maar ik ga het in elk geval proberen. Naar zulke etentjes wil ik nooit meer.’ Het was de spreekwoordelijke druppel geweest. Maar Anne vond dat ze er klaar voor was, daar was ze al maanden van overtuigd geweest, maar de impuls had van Paris moeten komen. En dat was nu het geval: ze was er klaar voor om haar leven weer op te pakken.

‘Nou, het klinkt alsof we het ergste hebben gehad, toch?’ Anne was blij voor haar patiënte, hoewel ze haar wel zou gaan missen. Ze hadden prima samengewerkt, maar dit was het eindresultaat dat ze had willen bereiken: Paris weer op de been krijgen. Het had haar acht maanden gekost, maar nu was het zover.

‘Denk je dat ik gek ben?’ vroeg Paris bezorgd.

‘Nee. Ik denk dat je heel gezond bent. Bovendien vind ik dat je de juiste beslissing hebt genomen. Ik hoop dat je iets vindt wat je leuk lijkt.’

‘Ik ook,’ antwoordde Paris, die even weer bedroefd klonk. ‘Ik vind het vreselijk om weg te gaan. Ik heb hier zoveel herinneringen.’

‘Ga je het huis verkopen?’

‘Nee, verhuren.’

‘Dan kun je altijd nog terug. Je doet niets wat niet terug te draaien is als het je in Californië niet bevalt. Geef het een kans, Paris. Je hebt een heel nieuwe wereld te ontdekken. De deur staat wagenwijd open.’

‘Dat is best eng.’

‘En spannend. Ik ben heel trots op je.’ Daarna vertelde Paris aan Anne dat ze had besloten het haar vriendinnen nog niet te vertellen. Ze wilde eerst een huis vinden, om te voorkomen dat ze haar op andere gedachten zouden proberen te brengen. De enigen die ervan wisten, waren Anne en haar kinderen, en die hadden alle drie verheugd op haar beslissing gereageerd. Een halfuur later stapte ze op en ging naar huis om te pakken, waar ze een telefoontje kreeg van Natalie, die zich opnieuw verontschuldigde voor het etentje.

‘Zit er maar niet meer over in,’ zei Paris opgewekt, ‘het was best leuk.’

‘Heb je zin om van de week te lunchen?’

‘Ik kan niet, want ik ga naar Bill in San Francisco.’

‘O, nou, dat zal je vast goed doen.’ Natalie was opgelucht te horen dat ze in elk geval de deur uitging. Ze wist hoe zwaar de afgelopen maanden voor haar waren geweest, en ze zag er zelf geen oplossing voor, tenzij ze een nieuwe echtgenoot vond. En met kandidaten als Ralph in de aanbieding zag de toekomst er allerminst rooskleurig uit. Maar er moest toch iemand zijn? Virginia en zij hadden plechtig gezworen dat ze een man voor haar zouden vinden, wat ze daar ook voor moesten doen.

‘Ik bel je als ik terugben,’ beloofde Paris, waarna ze verder ging met pakken.

De volgende ochtend zat ze in het vliegtuig naar San Francisco. Ze vloog eersteklas, en naast haar zat een aantrekkelijke zakenman. Hij droeg een pak, werkte op een laptop en leek rond de vijftig te zijn. Na een blik op hem geworpen te hebben, las ze een boek, at haar lunch en keek naar de film. Ze waren nog maar een uur vliegen van San Francisco toen de film eindigde, en intussen had haar buurman zijn computer opgeborgen. Terwijl de stewardess hun kaas en fruit of melk en koekjes aanbood, keek hij even haar kant uit. Paris koos voor een stuk fruit, en de stewardess scheen hem te kennen, want ze schonk zonder hem iets te vragen zijn kopje vol.

‘Reist u vaak naar San Francisco?’ vroeg Paris vriendelijk. Het was een aantrekkelijke man om te zien.

‘Twee tot drie keer per maand. Ik werk er voor een participatiemaatschappij die biotechnologische investeringen doet in Silicon Valley.’ Het klonk behoorlijk indrukwekkend, en hij zag er geslaagd en welgesteld uit. ‘En u? Reist u voor zaken of privé?’ informeerde hij.

‘Ik ga op bezoek bij mijn zoon in Berkeley. Hij studeert daar.’ Ze had opgemerkt dat hij naar haar linkerhand had gekeken; haar trouwring droeg ze niet meer. Ze had hem gedragen totdat de scheiding erdoor was, en hem afdoen was uiterst pijnlijk geweest. Peter was nu met iemand anders getrouwd, maar ze voelde zich nog steeds naakt zonder ring. Sinds de dag van hun trouwen had ze hem nooit meer afgedaan, zowel uit sentimentaliteit als uit bijgeloof. Ze zag dat haar buurman ook geen trouwring droeg. Wellicht een goed teken.

‘Hoelang blijft u er?’ informeerde hij met groeiende interesse. ‘Dat weet ik nog niet. Ik ga op zoek naar een huis of appartement. Ik denk erover om te verhuizen.’

‘Vanuit New York?’ Hij keek geïntrigeerd. Ze was een zeer aantrekkelijke vrouw, en hij schatte haar rond de veertig. Wel erg jong om een studerende zoon te hebben.

‘Vanuit Greenwich.’

‘Gescheiden?’ Hij leek ervaring te hebben.

‘Ja,’ antwoordde ze voorzichtig. ‘Hoe weet u dat?’

‘Er wonen niet veel alleenstaande vrouwen in Greenwich, en als u erover denkt om te verhuizen, klinkt het alsof u op uzelf woont.’ Ze knikte, maar stelde hem niet dezelfde vragen. Ze wist niet zeker of ze zijn antwoorden wel wilde weten en ze wilde vooral niet de indruk wekken dat ze ergens op uit was. En toen de piloot aankondigde dat het hun laatste kans was om de benen te strekken, verliet ze haar stoel en wachtte voor het toilet. Ze stond in de pantry te wachten, toen ze merkte dat een stewardess haar aankeek. Het was de vrouw die hen zojuist bediend had. Ze glimlachte naar Paris en liep naar haar toe om haar met gedempte stem iets in te fluisteren.

‘Het zijn mijn zaken niet, maar misschien is het goed om dit te weten. Hij is getrouwd, en heeft een vrouw en vier kinderen in Stamford. Twee vrouwen in dit vliegtuig zijn met hem uitgeweest en hij vertelt niets over zijn gezin. Hij is een forens, ik zag dat u met hem praatte, en wij vrouwen zijn er om elkaar te helpen. Misschien maakt het u niet uit, maar het is wel goed om te weten. Hij zal u uit zichzelf niet vertellen dat hij getrouwd is, dat doet hij tenminste niet aan ons. We hebben het gehoord van een andere vaste klant op deze vlucht, die zijn vrouw kent.’

‘Dank u,’ zei Paris verbaasd, terwijl de deur van het toilet openging. ‘Heel erg bedankt.’ Ze waste haar handen en kamde haar haren, en terwijl ze dat deed, keek ze naar zichzelf in de spiegel. Het was één grote, boze wereld, vol engerds, eikels en bedriegers. De kans om een goede man te treffen, was bijna even klein als het vinden van de spreekwoordelijke speld in een hooiberg. Niets was onmogelijk, maar in Paris’ ogen leek het hoogst onwaarschijnlijk, en ze wilde trouwens geen man. Het laatste dat ze wilde, was met iemand iets beginnen. Ze wist bijna zonder enige twijfel dat ze nooit zou hertrouwen. Peter had haar genezen. Het enige dat ze nu moest doen, was wennen aan het alleen zijn.

Met opnieuw gekamde haren, keurig in een vlecht over haar rug, en nauwkeurig aangebrachte lippenstift keerde ze terug naar haar stoel. Haar buurman keek haar waarderend aan. Even later overhandigde hij haar zijn visitekaartje. Ze nam het aan en hield het in haar hand.

‘Ik logeer in het Four Seasons. Bel me als u zin hebt in een etentje. Waar logeert u?’ vroeg hij vriendelijk.

‘Bij mijn zoon,’ loog ze. Maar na wat ze had gehoord, was ze niet van plan hem nog enige informatie te geven. Ze wist meer dan genoeg over hem. ‘Ik denk dat we het behoorlijk druk zullen hebben,’ zei ze achteloos terwijl ze het visitekaartje in haar tas stopte.

‘Bel me dan in New York als u terugbent,’ zei hij, toen ze met een dreun waren geland en over de landingsbaan van SFO taxieden. ‘Mag ik u een lift naar de stad aanbieden?’ vroeg hij hulpvaardig, en ze glimlachte terwijl ze met empathie aan zijn vrouw dacht.

‘Nee, dank u. Vrienden komen mij afhalen. Maar bedankt voor het aanbod,’ zei ze monter. En toen hij haar twintig minuten later alleen in een taxi zag stappen, trok hij zijn wenkbrauwen op en ving haar blik. Ze wuifde toen ze wegreden richting stad, en zodra ze in het hotel was aangekomen, gooide ze zijn kaartje weg.

Hoofdstuk 12

De volgende vier dagen had Paris het gevoel alsof ze alle huizen in de stad te zien kreeg. Ze bezichtigde vier appartementen en besloot al snel dat ze geen appartement wilde. Na jaren in een vrij groot huis te hebben gewoond, met genoeg ruimte om in rond te dwalen, was ze niet klaar voor een appartement. Uiteindelijk beperkte ze zich tot twee huizen die haar aanstonden. Het ene was een groot stenen huis in Pacific Heights, dat leek op haar huis in Greenwich, en het andere was een schilderachtig Victoriaans huis met een extra appartement in het souterrain in Vallejo Street in Cow Hollow. Het had het voordeel dat het dicht bij zee stond, met uitzicht op de baai en de Golden Gate Bridge. Maar wat ze er vooral zo mooi aan vond, was dat Bill het appartement kon gebruiken wanneer hij maar wilde, en toch het gevoel zou hebben dat hij in zekere mate onafhankelijk van haar was. Hij zou zelfs zijn vrienden kunnen meenemen. Het was perfect. De prijs was redelijk en de eigenaar was bereid het aan haar te verhuren. Ze was de ideale huurder: een solvente, verantwoordelijke volwassene. Het hele huis was pas geverfd en zag er opgeruimd, schoon en licht uit.

Het had prachtige houten vloeren, en het hoofdgedeelte van het huis had drie slaapkamers: een op de bovenste verdieping met spectaculair uitzicht, en twee eronder, die Meg zou kunnen gebruiken, of wie er ook zou komen logeren, of die ze gewoon leeg kon laten. Er was een mooie keuken in landelijke stijl en de woonkamer keek uit op een kleine, keurig onderhouden tuin. Alles was kleiner dan ze gewend was, maar dat vond ze juist wel prettig. Ze zou een selectie moeten maken uit haar meubels en de rest opslaan. De makelaar had gezegd dat hij meubels kon regelen totdat haar eigen meubilair zou arriveren. In één middag was alles rond. Ze tekende het huurcontract en die avond gaf de makelaar de sleutels af in het Ritz-Carlton. Ze had de huur van deze maand en de maand erop betaald, plus een flinke borgsom. Het enige dat haar nu nog te doen stond, was het huis in Greenwich verhuren, maar zelfs al zou dat enige tijd duren, dan was het nog geen reden om langer in Greenwich te blijven. Ze kon op elk door haar gewenst moment verhuizen.

Op haar laatste avond ging ze uiteten met Bill, en vervolgens reed ze met hem naar het huis om het hem te laten zien. Ze had een auto gehuurd en was al aardig gewend geraakt aan het rijden in de heuvels. Toen hij het appartement in het souterrain zag, was hij meteen verkocht.

‘Wauw, mam! Mag ik af en toe mijn vrienden meenemen?’

‘Wanneer je maar wilt, lieverd. Daarom heb ik dit huis juist gekozen.’ Er waren twee kleine slaapkamers in het souterrain, en hij deelde de tuin met haar. Het was precies waarnaar ze gezocht had. Het had charme, bood haar privacy en meer dan genoeg ruimte, en het zou Bill een nest geven om naar terug te keren, hoewel ze niet verwachtte dat hij dat vaak zou doen. Hij amuseerde zich uitstekend in Berkeley. Van wat hij verteld had, wist ze dat hij veel vrienden had gemaakt en zelfs plezier had in de colleges, en dat hij het erg goed deed.

‘Wanneer ga je verhuizen?’ Bill keek opgewonden en dat deed Paris goed.

‘Zodra ik mijn spullen in Greenwich heb gepakt.’

‘Ga je het huis verkopen?’

‘Nee, verhuren.’ Voor het eerst in maanden had ze iets om naar uit te kijken, en ze was opgewonden over haar leven. Er gebeurde eindelijk iets positiefs, in plaats van onheil en trauma’s. Het had haar acht maanden gekost om zover te komen, maar het was haar gelukt.

Die avond reed ze hem terug naar Berkeley, en de volgende ochtend vloog ze weer naar Greenwich. Deze keer zat er een zeer oud vrouwtje naast haar, dat haar vertelde dat ze haar zoon ging bezoeken, en ze sliep van het opstijgen tot het landen. Toen Paris haar huis in Greenwich binnenging, voelde ze zich alsof ze maanden was weggeweest. Ze had in korte tijd veel bereikt.

De volgende ochtend belde ze Natalie en Virginia en vertelde hun wat er was gebeurd. Allebei reageerden ze geschokt en bedroefd op het nieuws. Ze vonden het vreselijk om haar te zien gaan, maar zeiden dat ze blij voor haar waren als het was wat zij wilde. Paris vertelde maar niet dat Natalies etentje de doorslag had gegeven. Inmiddels had ze ook al een makelaar gebeld, en komend weekend zouden de eerste gegadigden komen. De makelaar had haar gewaarschuwd dat het wel enige tijd kon duren voordat het huis verhuurd was. Het was een ongunstige tijd, omdat mensen eerder geneigd waren te verhuizen in de lente of zomer. Ze had de verhuizers al gebeld en was van plan in het weekend te beginnen met pakken. Het zou nog een hele klus worden om te besluiten wat ze mee zou nemen en wat ze zou opslaan. Later die ochtend belde Virginia. Ze had Jim het nieuws verteld, en ze wilden een afscheidsfeestje voor haar organiseren. Natalie deed de ochtend erna hetzelfde aanbod. Toen het eenmaal weekend was, hadden er al minstens vier mensen gebeld die haar nog een keer wilden zien voordat ze wegging en die haar voor een etentje uitnodigden. Ineens hadden mensen geen medelijden meer met haar; ze waren opgewonden over wat ze ging doen, hoewel ze het jammer vonden dat ze wegging. Paris vond het allemaal prachtig. Het was alsof ze met haar besluit om naar Californië te verhuizen er eindelijk in was geslaagd om het tij te keren. Geen moment kwam het bij haar op dat ze de verandering in houding en zienswijze meer aan zichzelf te danken had dan aan anderen. Maar in één nacht was de hele sfeer van haar leven veranderd.

Tot haar grote verrassing was het huis op zondagmiddag verhuurd. Het was het tweede stel mensen geweest dat het had gezien, en toen de eerste bezoekers een uur later belden, waren ze behoorlijk teleurgesteld dat het huis al weg was. De familie die het huis van haar ging huren, wilde het voor één jaar, met een optie voor twee jaar. Ze waren voor hun werk overgeplaatst van Atlanta naar New York en hadden drie tieners. Het huis was perfect voor hen, en ze waren opgelucht dat Paris geen bezwaar tegen hun kinderen maakte. In tegendeel, de gedachte dat haar huis weer tot leven kwam en volledig bewoond zou worden, maakte haar gelukkig. Ze was stomverbaasd over hoeveel huur ze zou ontvangen. Het was genoeg om het huis in Californië te betalen, en dan hield ze zelfs nog geld over. De verhuizing leek in alle opzichten zinvol. De daaropvolgende weken hield ze zich bezig met inpakken en sorteren, vrienden bezoeken en afscheid nemen. Ze was van plan om eind januari over te gaan, en toen de verhuizers kwamen, was ze er helemaal klaar voor.

Haar laatste weekend in Greenwich bracht ze door in een hotelkamer in Homestead Inn, en voordat ze vertrok, lunchte ze met Virginia en Natalie. Ze had echt genoten van de afscheidsfeestjes die ze voor haar hadden georganiseerd. Er waren alleen maar oude vrienden uitgenodigd, en geen vreemden die naar haar hand dongen. Nog nooit had ze beseft dat ze zoveel mensen kende en dat ze het echt naar haar zin had gehad in Greenwich, en heel even had ze spijt van haar beslissing. Maar na haar laatste sessie met Anne wist ze dat ze de juiste keuze had gemaakt. Alles wat ze de laatste tijd deed, had iets feestelijks. Maar ze wist dat het anders geweest zou zijn als ze was gebleven. Ze zou alleen in haar huis hebben gezeten, gedeprimeerd en in de put, hoewel ze ook in San Francisco alleen zou zijn. Ze moest nog steeds een baan zoeken en andere mensen ontmoeten. Ze beloofde Anne te zullen bellen, want ze zouden twee keer per week telefonische sessies doen totdat ze helemaal gesetteld was.

Op vrijdagmorgen om acht uur reed ze naar het vliegveld. Toen het vliegtuig opsteeg, dwong ze zichzelf niet aan Peter te denken. Hoewel hij via Bill en Meg had gehoord dat ze ging verhuizen, had hij haar nooit gebeld. Hij had het te druk met zijn eigen leven, en zij moest nu haar eigen leven op poten zetten. Als het op een ramp zou uitlopen, en ze zou beseffen dat ze een fout had gemaakt, kon ze altijd nog teruggaan naar Greenwich. Misschien zou ze dat op een dag ook wel doen. Maar het komende jaar zou ze haar vleugels spreiden en uitvliegen, of het in elk geval proberen. En deze keer wist ze dat haar parachute stevig op haar rug zat. Ze zou geen vrije val maken, en niemand had haar uit het vliegtuig geduwd. Ze was zelf gesprongen en ze wist wat ze deed en waarom. Verhuizen naar San Francisco was het moedigste dat ze tot dusver had gedaan. Bill had beloofd haar komend weekend te bezoeken. Toen het vliegtuig in San Francisco landde, glimlachte ze breed naar zichzelf.

Ze gaf de taxichauffeur het adres van haar nieuwe huis, en de makelaar bleek gedaan te hebben wat hij had beloofd. Hij had genoeg meubilair voor haar gehuurd om prettig te wonen totdat haar eigen meubels arriveerden. Ze trof een bed, ladekasten, een eettafel met stoelen, een bank, een salontafel en een paar lampen in de woonkamer aan. Het zag er allemaal goed uit. Ze bracht haar koffer naar boven en zette hem neer in de slaapkamer, terwijl ze om zich heen keek. Het was vroeg in de middag in San Francisco, en ze kon de Golden Gate Bridge vanuit haar slaapkamerraam zien. En toen ze zichzelf in de spiegel boven een van de ladekasten zag, glimlachte ze. Er was geen enkel geluid in het huis toen ze tegen haar spiegelbeeld fluisterde: ‘Schat, ik ben thuis!’ Voor de eerste keer in maanden voelde ze zich lichtzinnig en hoopvol. Ze ging op het bed zitten en begon hardop te lachen. Haar nieuwe leven was begonnen.

Hoofdstuk 13

Paris had maar weinig te doen in het nieuwe huis tot haar eigen spullen zouden arriveren. Het gehuurde meubilair was schaars maar voldoende, en hoewel het uitzicht spectaculair was, voelde het huis zonder haar eigen meubels, schilderijen en decoraties toch onpersoonlijk en kil aan. De enige oplossing die ze ervoor kon bedenken, was naar een bloemist gaan en een paar flinke bossen bloemen kopen. Nadat ze een paar wasjes had gedraaid en een lang telefoongesprek met Meg had gevoerd, stapte ze in haar huurauto en reed rond. Ze wilde dat haar huis er zo prettig mogelijk uit zou zien wanneer Bill zondagavond met een vriend zou komen eten.

Ze dacht aan haar gesprek met Meg toen ze zuidwaarts over Fillmore Street reed, en draaide rechtsaf Sacramento op. Ze had daar een aantal antiekwinkeltjes gezien, waar ze wilde rondsnuffelen. Meg had haar verteld dat zij en Peace vorig weekend hadden besloten de relatie te verbreken. Ze was er verdrietig, maar niet radeloos over, en was het met haar moeder eens dat de relatie niet goed was geweest, hoewel ze verschillende redenen hadden om er zo over te denken. Peace en zij waren tot de conclusie gekomen dat hun interessen en ambities te verschillend waren, hoewel Meg nog wel had opgemerkt dat hij een heel sympathieke jongen was. De maanden die ze met hem had doorgebracht, beschouwde ze dan ook niet als verloren tijd.

‘En wat nu?,’ had Paris haar rustig gevraagd. Ze vond het prettig om op de hoogte te blijven van haar dochters leven, en dat was altijd zo geweest. ‘Is er al iemand anders in beeld?’ vroeg Paris opgewekt, en Meg lachte.

‘Mam! Het is nog maar een week uit. Wat voor slet denk je dat ik ben?’ Hoewel het relatief gezien niet zo’n belangrijke relatie was geweest, had ze tijd nodig om te rouwen en hem los te laten. Hij was aardig voor haar geweest en ze hadden veel leuke momenten gedeeld, ondanks wat Paris van hem vond.

‘Dat zeg ik helemaal niet. Je bent aantrekkelijk en jong; de mannen zullen voor je in de rij staan.’

‘Zo gemakkelijk gaat dat niet. Er lopen veel vreemde snuiters rond. De acteurs zijn verliefd op zichzelf, hoewel dat voor Peace niet gold, maar hij hield zich meer bezig met krachtsport dan met acteren.’ Hij had zelf gezegd dat hij eraan dacht karatelessen te gaan geven in plaats van rollen te spelen in horrorfilms. Hij was gaan beseffen dat acteren niets voor hem was. ‘De helft van de kerels die ik ontmoet, zijn zwaar aan de drugs, en de meeste willen alleen maar uitgaan met filmsterretjes en modellen. Iedereen heeft hier een agenda. En de normale mannen die ik ontmoet, zoals advocaten, makelaars en accountants, zijn vreselijk saai. Alle mannen van mijn leeftijd zijn saai en onvolwassen.’ Dat was het kort samengevat wel, dacht Meg.

‘Er moet toch iemand voor je rondlopen, lieverd. Op jouw leeftijd is de wereld nog vol met begerenswaardige jongemannen.’

‘En op jouw leeftijd dan, mam? Wat ga jij ondernemen om mensen te ontmoeten?’ Meg was op dat vlak bezorgd over haar. Ze wilde niet dat haar moeder weer alleen in huis zou zitten en depressief zou worden in een stad waar ze niemand kende.

‘Ik ben gisteren pas aangekomen. Geef me een kans. Ik heb mijn psych beloofd dat ik een baan ga zoeken, en dat ben ik zeker van plan. Maar ik weet nog niet wat ik precies wil.’

‘Waarom ga je niet lesgeven? Je hebt de papieren, dus waarom ga je niet doceren op een hbo-instelling of universiteit? Misschien zou je kunnen uitkijken naar een baan aan Stanford of Berkeley.’

Het was zeker een optie, en ze had erover gedacht, maar onderwijsbaantjes van het soort dat Meg suggereerde, waren zeer populair, en ze voelde zich niet meer echt bevoegd. Ze zou zelf weer de schoolbanken in moeten, en dat vooruitzicht stond haar niet echt aan. Ze wilde iets leukers doen. En dankzij Peters schuldgevoel en gulheid, en de kleine erfenis die ze jarenlang goed had belegd, was de hoogte van het salaris niet de belangrijkste factor. ‘Bill vermoordt me als ik een baan aan Berkeley accepteer. Hij zal denken dat ik hem achtervolg. Als ik zoiets zou doen, zou het Stanford worden.’ Ondanks het feit dat er dertigduizend studenten aan Berkeley studeerden, wilde ze Bills nieuwe autonomie, waar hij zo trots op was, respecteren.

‘Een kantoorbaan, dan? Je zou op die manier veel nieuwe mannen leren kennen,’ zei Meg in een poging om behulpzaam te zijn.

‘Ik ben niet op zoek naar een man, Meg. Ik wil gewoon andere mensen ontmoeten.’ Haar dochter had andere ambities voor haar. Ze wilde dat ze een echtgenoot vond die emotioneel gezien voor haar zou zorgen, of in elk geval een serieuze vriend. Ze vond het een vreselijke gedachte dat haar moeder eenzaam was, en dat was ze zeker geweest sinds Peter haar had verlaten.

‘Mannen zijn anders ook mensen,’ drong Meg aan, en haar moeder lachte.

‘Niet allemaal. Sommigen wel, anderen niet.’ Peter had dat wel bewezen, maar hij had ook bewezen dat hij menselijk was, met dezelfde tekortkomingen als iedereen. Geen mens was perfect, maar ze had gewoon nooit verwacht dat hij zou doen wat hij had gedaan. Ze had gedacht dat ze voor eeuwig getrouwd waren. Het maakte het voor haar bijna onmogelijk ooit nog iemand te vertrouwen. ‘Ik weet het niet, hoor, er komt vanzelf wel iets op mijn pad. Ik zat eraan te denken zo’n dwaze beroepskeuzetest te doen, waar uitkomt wat je sterke kanten zijn. Ik geloof dat ze die op Stanford verzorgen. Ze vertellen me vast dat ik verpleegster in het leger, mondhygiëniste of kunstenares moet worden. Soms komen uit die testen de waanzinnigste suggesties naar voren. Misschien geven ze je een waarheidsserum voordat je zo’n test doet.’

‘Ik vind dat je het moet doen,’ zei Meg stellig. ‘Wat heb je te verliezen?’

‘Alleen tijd en geld. Ik geloof dat ik het maar doe. Trouwens, wanneer kom je eens op bezoek?’ Het was geweldig dat ze nu de gelegenheid hadden om elkaar vaker te zien. Het vormde negentig procent van de beweegredenen om naar San Francisco te verhuizen, maar Meg antwoordde dat ze de komende weekenden tot haar grote spijt moest werken. Ze hoopte langs te kunnen komen zodra de film waaraan ze werkten, was afgerond. Maar momenteel zat ze er nog tot haar nek in.

Paris was nog steeds aan het nadenken over een baan en haar gesprek met Meg, toen ze de gehuurde auto parkeerde en een antiekwinkel op Sacramento inliep. Haar eigen auto stond nu op een oplegger onderweg vanuit Greenwich en zou ongeveer tegelijkertijd met haar andere eigendommen arriveren. Ze kocht een mooi zilveren doosje en liep de winkel ernaast binnen, waar ze twee antieke, zilveren kandelaars zag die ze leuk vond. Het winkelen en snuffelen beviel haar prima. Nagenoeg aan het einde van de straat ontdekte ze een kleine bloemenwinkel, gevestigd in een smaakvol Victoriaans huisje. In de etalage stonden drie spectaculaire boeketten van lentebloemen. Zoiets moois had ze nog nooit gezien. De kleuren waren betoverend, de bloemencombinatie bijzonder en prachtig, en de zilveren vazen waarin ze stonden, waren de mooiste die ze ooit had gezien. Toen ze naar binnen liep, zag ze een zeer goed geklede jonge vrouw een bestelling opnemen aan de telefoon. Toen ze ophing, keek ze op, en Paris zag dat ze een zeer grote diamanten ring droeg. Dit was in elk geval geen gewone bloemenwinkel.

‘Kan ik u helpen?’ vroeg de vrouw vriendelijk.

Paris wilde eigenlijk bloemen kopen voor in huis, maar het waren de drie bloemstukken in de etalage geweest die haar naar binnen hadden gelokt. ‘Ik heb nog nooit zulke prachtige bloemen gezien,’ zei ze terwijl ze weer naar de etalage staarde.

‘Dank u.’ De vrouw achter de toonbank glimlachte naar haar. ‘Ze zijn bestemd voor een feest dat we vanmiddag organiseren. De vazen zijn van onze klant. Als u wilt, kunnen we bloemen in uw eigen potten doen, maar dan moet u die wel even langsbrengen.’

‘Dat zou geweldig zijn,’ antwoordde Paris peinzend. Ze had een antieke, zilveren samowar, die wel iets weg had van de vaas in het midden. Peter en zij hadden hem op een antiekbeurs in Engeland gekocht. ‘Op korte termijn kan ik hem niet brengen, in elk geval de komende weken niet, want ik ben net vanuit het oosten hiernaartoe verhuisd.’

‘U kunt ze elk gewenst moment langsbrengen. En als u een diner organiseert, kunnen we ook voor de catering zorgen.’ Het was inderdaad een uiterst vreemde bloemenwinkel, maar misschien wilde de vrouw gewoon hulpvaardig zijn. Paris wist het niet zeker. ‘Eigenlijk,’ - de vrouw glimlachte opnieuw - ‘is dat mijn business. Ik ben eigenaar van een cateringbedrijf, en ik doe veel werk voor de eigenaar van deze winkel. Vandaag pas ik even op de zaak. Het meisje dat hier normaal gesproken werkt, is ziek, en Bixby’s assistente heeft een baby shower. Ze verwacht volgende week haar eerste kind.’ De winkel heette Bixby Mason.

‘Is dit eigenlijk wel een bloemenwinkel?’ vroeg Paris verward. Terwijl ze rondkeek, zag ze dat de inrichting zeer exclusief was. Achter in de winkel was een smalle, marmeren trap die naar boven leidde.

‘Zo is het wel begonnen. Maar tegenwoordig is het veel meer. De eigenaar is kunstenaar en een echte genie. Hij organiseert de beste feesten van de stad, van begin tot einde. Hij verzorgt de muziek, de cateraars, kiest het thema of werkt met zijn klanten samen om de juiste sfeer te scheppen, van kleine diners tot grote bruiloften. Eigenlijk heeft hij gewoon het monopolie verworven in het amusementswereldje van San Francisco. De bloemen zijn zogezegd slechts het topje van de ijsberg. Hij verzorgt feesten door de hele staat, en soms zelfs in andere staten.’

‘Heel indrukwekkend,’ zei Paris zachtjes, terwijl de vrouw drie grote, in leer gebonden fotoalbums uit de boekenkast achter zich te voorschijn haalde. Er stonden minstens nog twintig andere op de planken.

‘Wilt u deze inzien? Het zijn foto’s van feesten die hij vorig jaar heeft georganiseerd. Ze waren echt geweldig.’ Als de bloemen in de etalage een indicatie waren van zijn werk, verwachtte Paris ook niet anders. Terwijl ze uit nieuwsgierigheid door de boeken bladerde, was ze enorm onder de indruk. De huizen waarin hij werkte, waren spectaculair, de lokaties mooier dan ze ooit had gezien: herenhuizen, tuinen, prachtig verzorgde gazons op grote landgoederen, met partytenten die speciaal ontworpen waren voor de gasten, van stoffen waaraan ze zelf nooit zou hebben gedacht. De bruiloften die ze in het boek zag, waren heel bijzonder. En hij had een paar kleinschalige diners gefotografeerd, die stuk voor stuk de droom van iedere gastvrouw waren. Ze zag met de hand geverfde pompoenen op tafel voor een Halloweenfeestje, een overdaad aan bruine orchideeën voor een ander feest, met kleine Chinese vazen waarin takjes kruiden stonden, en een feest in de stijl van de jaren vijftig, met zoveel grappige decoraties dat ze glimlachte bij het omslaan van de laatste pagina, waarna ze de boeken met ontzag in haar ogen teruggaf.

‘Heel, heel indrukwekkend.’ En dat meende ze. Ze wenste dat ze in Greenwich zelf het idee had gehad om iets soortgelijks te organiseren. Ze had een aantal fraai aangeklede diners gegeven, maar niet van deze klasse. Wie de eigenaar ook was, hij was absoluut een creatief talent. ‘Hoe heet hij?’

‘Zijn naam is Bixby Mason. Eigenlijk is hij kunstenaar: schilder en beeldhouwer. En hij heeft een graad in architectuur, maar ik geloof niet dat hij die ooit heeft gebruikt. Hij is gewoon heel creatief, een man met een ongelooflijke fantasie en visie, en hij is ook nog eens heel aardig. Iedereen die met hem werkt, is gek op hem.’ Van wat ze had gezien, besefte Paris ook dat hij waarschijnlijk een fortuin in rekening bracht. Maar dat was terecht. Wat hij voor zijn klanten deed, was in alle aspecten uniek. ‘Iemand noemde hem eens ceremoniemeester, en hij kon diegene wel wat aandoen. Hij is veel meer, al doet hij veel bruiloften. Ik verzorg meestal de catering en ik vind het heerlijk om met hem samen te werken. Alles verloopt altijd op rolletjes. Hij is een echte controlefreak, maar dat moet hij ook wel zijn. Dat is de reden waarom mensen hem benaderen, omdat alles wat hij aanraakt perfect is. Het enige dat de gastheren en -vrouwen hoeven te doen, is van hun eigen feest genieten.’ Hij was zijn gewicht in goud waard voor de mensen voor wie hij werkte.

‘En daarna een vette cheque uitschrijven, durf ik te wedden,’ voegde Paris eraan toe. Het was niet moeilijk te zien dat de evenementen die hij voor hen coördineerde een fortuin kostten. ‘Hij is het waard,’ antwoordde de vrouw die de winkel waarnaam zonder verweer. ‘Hij maakt hun evenementen onvergetelijk. Droevig genoeg doet hij ook begrafenissen, en die zijn prachtig en smaakvol. Voor feesten beknibbelt hij nooit op bloemen, eten of muziek. Overal laat hij bands vandaan vliegen, soms zelfs uit Europa.’

‘Heel verrassend.’ Het was gewoon gênant om haar zilveren samowar nog te brengen, zodat zij er bloemen in konden zetten. Hij opereerde op zo’n grote schaal, dat opdrachten van haar onbeduidend leken. En aangezien ze hier nog niemand kende, zou ze op korte termijn ook geen diners geven. ‘Ik ben blij dat ik even ben binnengestapt,’ zei Paris met oprechte bewondering. ‘Eigenlijk was ik op zoek naar een bloemist, en ik denk niet dat ik de komende tijd diners ga geven, want ik ben hier nog maar net naartoe verhuisd.’

Het meisje overhandigde haar een visitekaartje en vroeg haar hen te bellen als ze iets voor haar konden doen. ‘Ik weet zeker dat u tevreden over Bixby zult zijn. Hij is een denderend succes. De arme man is momenteel radeloos, omdat zijn assistente over een week gaat bevallen en de komende weekenden volgeboekt zijn met bruiloften. Hij zei tegen Jane dat ze misschien toch zou moeten werken. Ik geloof niet dat hij veel van baby’s af weet.’ Ze lachten beiden, en terwijl Paris naar haar keek, kreeg ze ineens een bizar idee, waarvan ze niet wist of ze het durfde te uiten. Maar terwijl ze het visitekaartje in haar jaszak stopte, besloot ze haar voorzichtigheid overboord te gooien.

‘Toevallig zoek ik nog een baan. Ik heb veel diners gegeven, maar niet op deze schaal. Wat voor assistente zoekt hij?’ Het leek zelfs in haar ogen absurd ook maar te denken dat hij haar zou willen. Ze had geen werkervaring, en al helemaal niet in zijn branche, op haar eigen nogal saaie diners na, hoewel enkele ervan best leuk waren geweest.

‘Hij zoekt iemand die veel energie en veel tijd heeft, zowel ’s avonds als in de weekenden. Bent u getrouwd?’ Ze keek haar aan alsof ze daar wel van overtuigd was. Paris had de rustige, respectabele uitstraling van een vrouw voor wie goed werd gezorgd.

‘Nee, ik ben gescheiden,’ antwoordde Paris zacht. Ze zei het nog steeds alsof ze toegaf een misdaad te hebben begaan en zag het als een publieke verkondiging van haar falen. Het was iets waaraan zij en Anne nog steeds werkten.

‘Heef u kinderen?’

‘Ja, twee; de een woont in Los Angeles, en de ander studeert aan Berkeley.’

‘Dat klinkt interessant. Waarom praat u niet eens met hem? Hij belt over enkele minuten. Als u uw telefoonnummer achterlaat en hij geïnteresseerd is, bel ik u. Hij is wat Jane aangaat ten einde raad. De baby kan elk moment komen en haar echtgenoot wil dat ze stopt met werken. Ik was zelfs bang dat ze tijdens onze laatste bruiloft zou gaan bevallen. Ze ziet eruit alsof ze een drieling verwacht. Godzijdank is dat niet zo, maar het wordt in elk geval een groot kind. Ik heb geen idee wat hij gaat doen als hij haar niet vervangt. Geen enkele kandidaat die het uitzendbureau heeft gestuurd, kon zijn goedkeuring wegdragen. Hij is een perfectionist en een tiran om voor te werken, maar hij is geweldig in zijn werk. In wezen is hij ontzettend sympathiek. We zijn allemaal gek op hem.’ Het klonk Paris allemaal geweldig in de oren. ‘Is er nog meer wat hij zou willen weten? Werkervaring? Talenkennis? Hobby’s? Relaties?’ Ze had geen van alle, in San Francisco al helemaal niet. Het enige dat ze vierentwintig jaar lang was geweest, was moeder en huisvrouw. Maar als hij haar de kans zou geven, was ze ervan overtuigd dat ze het aankon.

‘Ik heb bedrijfskunde gestudeerd, mocht dat nog van pas komen.’ En meteen toen ze het gezegd had, was ze bang dat hij zou denken dat ze overgekwalificeerd en fantasieloos zou zijn. ‘Ik weet veel van tuinieren en ik schik altijd mijn eigen bloemen,’ - ze tuurde uit het raam - ‘maar niet op zo’n hoog niveau,’ zei ze bescheiden.

‘Maakt u zich niet druk, hij heeft daarvoor een Japanse vrouw in dienst. Bix zou het zelf ook niet zo kunnen. Hij is geweldig in het verzamelen van mensen om zich heen die iets kunnen wat hij niet kan. Dat is zijn allersterkste punt: evenementen orkestreren. Hij is de dirigent, wij bespelen de instrumenten. Het enige dat u hoeft te doen, is de puntjes op de i zetten, hem met een laptop achternalopen en telefoontjes plegen. Dat is tenminste wat Jane doet.’

‘Ik ben geweldig met de telefoon,’ zei Paris glimlachend. ‘En ik heb zeeën van tijd. Bovendien beschik ik over een keurige garderobe, dus zal ik hem niet in verlegenheid brengen tegenover zijn klanten. De afgelopen vierentwintig jaar heb ik een aardig huishouden gerund. Ik weet niet wat ik nog meer moet zeggen, behalve dat ik hem graag eens zou ontmoeten.’

‘Als dit slaagt,’ zei de vrouw bemoedigend terwijl Paris haar naam en telefoonnummer noteerde, ‘is hij uw beste vriend. Het is een geweldige gozer.’ Toen Paris haar het papiertje overhandigde, keek de vrouw van het cateringbedrijf haar met een sympathieke glimlach aan. ‘Ik weet hoe het is. Ik ben achttien jaar getrouwd geweest, en toen mijn huwelijk op de klippen liep, had ik geen werkervaring en geen vaardigheden. Het enige dat ik goed kon, was wasjes draaien, kinderen naar school brengen en koken. Zo ben ik in de cateringbusiness verzeild geraakt. Het was het enige waarvan ik dacht dat ik het kon. Achteraf bleek dat ik over veel meer vaardigheden beschikte dan ik dacht. Ik heb nu kantoren in Los Angeles, Santa Barbara en Newport Beach. Bixby heeft mij op weg geholpen. Je moet ergens beginnen, en misschien is dit het voor u.’ Wat ze zei, bracht tranen in Paris’ ogen en ze bedankte haar. ‘Mijn naam is Sydney Harrington, en ik hoop u nog vaak te zien. Als u deze baan niet krijgt, belt u me dan even. Ik heb in hetzelfde schuitje gezeten en ik barst van de goede ideeën.’ Ze overhandigde Paris haar eigen visitekaartje, van het cateringbedrijf, en Paris bedankte haar opnieuw. Helemaal in de wolken liep ze de winkel uit. Ook al zou ze de baan niet krijgen, een nieuwe vriendin hield ze er vast en zeker aan over. En Sydney Harrington was een goed contact om te hebben. Werken voor haar in de cateringbusiness zou ook leuk zijn. Werken voor Bixby Mason klonk als een droom die uitkwam. Ze besefte wel dat ze weinig kans maakte: ze had geen enkele werkervaring en al helemaal geen ervaring met grootschalige evenementen zoals Bixby die organiseerde. Maar ze had in elk geval een begin gemaakt, en ze was trots op zichzelf dat ze haar mond had opengedaan en naar de mogelijkheid had geïnformeerd. Het was een geheel nieuwe wereld voor haar.

De volgende twee uur bracht Paris door met winkelen in Sacramento Street. Ze kocht twee saladebordjes in een leuke winkel en een borduurwerkje voor eenzame avonden. Rond vier uur was ze weer thuis. Ze zette een kopje thee voor zichzelf en genoot van het uitzicht. Het was een fijne middag geweest. Ze was nog aan het nagenieten toen de telefoon rinkelde. Het was Sydney Harrington en ze had opwindend nieuws.

‘Bixby vraagt of u hier maandag om negen uur kunt zijn. Ik wil u niet meteen te veel hoop geven en ik heb geen idee hoe hij op u zal reageren, maar ik heb hem gezegd dat ik u geweldig vind. En hij is echt de wanhoop nabij. Alle kandidaten die door het uitzendbureau waren gestuurd, heeft hij afgewezen. Hij vond hen maar saai en fantasieloos, en hoe ze gekleed gingen, kon hem ook niet bekoren. Voor deze baan zult u met hem moeten meegaan naar alle evenementen. U zult er ook een aantal alleen moeten doen, als er twee feesten tegelijkertijd zijn. Hij komt altijd even kijken hoe het gaat, maar hij kan niet op twee plaatsen tegelijk zijn, vooral niet als een ervan buiten de stad is. U moet zich dus wel op uw gemak voelen bij zijn klanten en de gasten, en ertussen passen. Dat is belangrijk voor hem. Zelf ziet hij zijn assistente als een verlengstuk van zichzelf. Jane en hij werken al zes jaar samen. Het zal een grote verandering voor hem zijn. Hij had allang iemand moeten aannemen, zodat zij haar vervangster kon inwerken. Volgens mij ontkent hij nog steeds dat Jane zwanger is.’

‘Gaat ze definitief weg of met zwangerschapsverlof?’ Niet dat het haar uitmaakte. Na wat Sydney haar verteld had, was ze best bereid een aantal maanden of weken voor hem te werken totdat Jane weer terugkwam. De werkervaring zou waardevol zijn, en de baan zelf in elk geval ontzettend leuk.

‘Ze gaat voorgoed weg. Bix heeft haar bruiloft verzorgd en haar echtgenoot heeft verkondigd dat als ze nu geen ontslag neemt, hij hun scheiding ook mag regelen. Paul zegt dat hij Jane de afgelopen vijf jaar niet langer dan tien minuten per keer heeft gezien. Hij wil haar thuis hebben, en zij heeft daarin toegestemd. Ik denk dat ze er klaar voor is. Bix is geweldig, maar het werk is ongelooflijk omvangrijk. Ik hoop dat u daarop voorbereid bent, mocht u de baan krijgen.’ Sydney wilde zo eerlijk mogelijk tegen haar zijn. Het had geen zin om anders te doen, en ze had Paris al gemogen vanaf het moment dat ze elkaar leerden kennen.

‘Het klinkt geweldig,’ zei Paris enthousiast en ze meende het. Vervolgens vroeg ze nerveus: ‘Wat zal ik aandoen? Is er iets wat hij leuk vindt of waar hij een hekel aan heeft?’ Ze wilde haar kans op de baan vergroten en was dankbaar voor alle informatie die Sydney met haar deelde.

‘Wees gewoon uzelf. Dat vindt hij het belangrijkste. Wees open, eerlijk en uzelf. En wees voorbereid op werkdagen van achttien uur. Hij werkt graag veel en hard. Niemand op deze aardbol werkt zo hard als hij, en hij verwacht dat ook van zijn medewerkers.’ Bixby Mason klonk als een interessant figuur. ‘Geen probleem voor mij. Ik heb geen thuiswonende kinderen, geen echtgenoot, geen groot huis. Ik ken hier niemand en ik heb niets anders te doen.’

‘Dat zal hij geweldig vinden. En ik heb hem verteld dat u gestudeerd heeft. Ik geloof dat hij daar behoorlijk van onder de indruk was. Veel succes,’ zei ze vriendelijk. Ze voelde zoveel empathie voor de situatie waarin Paris verkeerde. Vijf jaar geleden zat zij in hetzelfde schuitje, en Bixby had voor haar het tij gekeerd. Ze was hem daar eeuwig dankbaar voor, en als ze iemand anders kon helpen die in hetzelfde schuitje zat, deed ze dat graag. ‘Ik bel maandag wel even om te vragen hoe het is gegaan.’

‘Dank u,’ antwoordde Paris dankbaar en gemeend. ‘Duim maar voor me!’

‘Zal ik doen. U doet het vast geweldig. Ik heb er een goed gevoel bij. Ik denk dat het zo heeft moeten zijn dat u vandaag de winkel binnenliep. Bix was van plan de winkel te sluiten, omdat hij niemand had die erop kon passen, totdat ik uiteindelijk aanbood de winkel voor hem waar te nemen. Het was puur toeval dat ik kon. Het lot, zeg maar. Nu maar afwachten wat ervan komt. En als dit niet goed uitpakt, komt er vast wel weer iets anders. Dat weet ik gewoon zeker.’ Paris bedankte haar opnieuw, en ze hingen op. Met een glimlach op haar gezicht staarde ze naar het uitzicht vanuit het raam. Ineens gebeurden er allemaal leuke dingen. Leuker dan ze ooit had durven dromen. Ze hoopte alleen maar dat ze zichzelf maandag niet belachelijk zou maken, of de verkeerde dingen zou zeggen. Ze had hem zo weinig te bieden, dacht ze, maar hij gaf haar een kans. Ze zou er al haar ziel en zaligheid in leggen. Dit was het beste wat haar in jaren was overkomen.

Hoofdstuk 14

Maandagochtend om negen uur parkeerde Paris haar auto in Sacramento Street en liep naar de zwarte deur met de koperen klopper naast de winkel, waarnaar Sydney haar had verwezen. Tot haar verbazing merkte ze dat haar handen trilden toen ze op de bel drukte. Ze droeg een perfect zittend, zwart broekpak en zwarte schoenen met hoge hakken. Haar haren had ze keurig opgestoken en ze had diamanten knopjes in haar oren gestoken. Naar haar gevoel was ze een beetje te formeel gekleed, maar ze wilde Bixby Mason laten zien dat ze op feesten netjes voor de dag kon komen. Bovendien ging het hier om een sollicitatiegesprek. Ze had zich niet te formeel en niet te informeel willen kleden, en ze had een zwart, klassiek schoudertasje van Chanel bij zich, dat ze een aantal jaren geleden voor kerst van Peter had gekregen. In Greenwich had ze zo weinig gelegenheid gehad om het te dragen, dat het er nog als nieuw uitzag. Ze vroeg zich af of ze een aktetas mee had moeten nemen, maar die had ze niet. Het enige dat ze hem kon bieden, was haar verstand, haar energie, haar tijd en haar organisatietalent. Ze hoopte dat het genoeg was.

Er klonk een zoemgeluid, en toen ze tegen de deur duwde, onthulde die een marmeren trap die naar boven leidde, zoals de trap in de winkel. Het huis was prachtig ingericht. Ze hoorde stemmen op de verdieping erboven, volgde die en kwam terecht in een mooie gang met originele moderne kunst van bekende kunstenaars. Recht voor zich zag ze een grote kamer met houten lambrisering, boordevol boeken, waarin een opvallend knappe, blonde man in een zwarte coltrui en een zwarte broek, en een zeer zwangere jonge vrouw zaten. Paris moest even glimlachen toen ze dacht aan Agnes Gooch in Auntie Mame. De vrouw kwam moeizaam uit haar stoel omhoog en begroette Paris in de hal, waarna ze haar de kamer in leidde. ‘Jij moet Paris zijn; wat een prachtige naam. Ik ben Jane en dit is Bixby Mason. We verwachtten je al.’ Bixby Mason keurde haar intussen al met ogen als laserstralen. Ze merkte dat hij het totale plaatje van haar in zich opnam, van haar haren en haar oorknopjes tot de Chanel-tas en de hoge hakken die ze droeg, maar hij leek haar goed te keuren, want hij glimlachte terwijl hij haar een stoel aanbood.

‘Mooi pak,’ zei hij terwijl hij achter zich reikte en een rinkelende telefoon aannam. Hij beantwoordde een serie snel opeenvolgende vragen en wendde zich vervolgens tot Jane om haar een samenvatting te geven.

‘De vrachtwagen met de orchideeën komt later. Ze zijn ongeveer halverwege en verwachten rond de middag te arriveren, wat betekent dat we moeten pezen als ze er eenmaal zijn. Maar ze zijn bereid iets van de prijs af te doen vanwege de vertraging. Ik denk dat we het wel redden. Het feest begint pas om zeven uur, en zolang we maar om drie uur op de lokatie zijn, is er niets aan de hand.’ Hij verplaatste zijn aandacht weer naar Paris en vroeg haar hoe lang ze al in San Francisco woonde en waarom ze hiernaartoe was verhuisd. Over het antwoord op die onvermijdelijke vraag had ze al nagedacht. Ze wilde niet depressief of zielig overkomen, en hij hoefde niet alle smerige details te weten, maar alleen dat ze gescheiden was.

‘Ik ben hier nu drie dagen,’ antwoordde ze eerlijk. ‘Ik ben gescheiden na een huwelijk van vierentwintig jaar, waarin ik het huishouden deed, voor mijn kinderen zorgde, geen baan had en een behoorlijk aantal diners heb verzorgd. Mijn hobby’s zijn binnenhuisarchitectuur, gasten vermaken en tuinieren. Ik ben naar San Francisco gekomen omdat mijn zoon aan de universiteit van Berkeley studeert en mijn dochter in Los Angeles woont, en ik heb een graad in bedrijfskunde.’ Hij glimlachte om haar snelle voordracht, en hoewel hij er gedistingeerd en keurig uitzag, lag er ook iets warms in zijn ogen.

‘Hoelang ben je al gescheiden?’

Ze haalde diep adem. ‘Ongeveer een maand. In december is het officieel geworden, maar we zijn al sinds mei uit elkaar.’

‘Dat moet zwaar zijn,’ zei hij sympathiek, ‘na vierentwintig jaar.’ Hij vroeg niet wat er was gebeurd, maar ze kon zien dat hij met haar meevoelde. Ze deed haar best om haar tranen in te houden. Het was altijd extra moeilijk als mensen aardig tegen haar waren. Hun vriendelijkheid maakte haar steevast aan het huilen, maar ze dwong zichzelf te denken aan waarom ze hier was en hield haar ogen strak op de zijne gericht. ‘Gaat het wel?’

‘Prima,’ antwoordde ze kalm. ‘Het was natuurlijk wel wennen, maar mijn kinderen en mijn vriendinnen hebben me geweldig opgevangen. Ik had gewoon behoefte aan verandering van omgeving.’

‘Woonde je in New York?’ Hij was oprecht geïnteresseerd in haar.

‘In Greenwich, in Connecticut. Het is een weelderig slaapstadje, dat zijn eigen leven leidt.’

‘Ik ken het goed.’ Hij glimlachte. ‘Ik ben opgegroeid in Purchase, wat daar niet ver vandaan ligt, en daar was het niet anders. Kleine gemeenschappen van rijke mensen die alles van elkaar weten. Na de middelbare school kon ik niet wachten om weg te vluchten. Ik denk dat je de juiste beslissing hebt genomen door hiernaartoe te komen.’ Goedkeurend glimlachte hij naar haar.

‘Dat denk ik ook,’ zei ze met een brede glimlach. ‘Vooral als ik deze baan krijg. Ik kan me geen leukere baan voorstellen,’ zei ze, een beetje trillend tijdens haar gedurfde betoog.

‘Het is een heel, heel drukke baan. Ik ben een eikel om voor te werken en een echte perfectionist, op het manische af. Ik werk miljoenen uren per dag en ik slaap nooit. Ik bel je midden in de nacht om je iets te vertellen wat ik heb vergeten en wat je ’s ochtends meteen moet doen. Een liefdesleven kun je wel vergeten. Als je mazzel hebt, zie je je kinderen tijdens Thanksgiving en Kerstmis, maar zelfs dat is onwaarschijnlijk, want dan hebben we het juist extra druk. Ik beloof je dat ik je volledig afpeiger, je helemaal gek maak en je alles zal leren wat ik weet. Je zult minstens negentig procent van je tijd wensen dat je me nooit had ontmoet. Maar als je dit allemaal aan kunt, Paris, dan zullen we een waanzinnig leuke tijd hebben. Hoe klinkt het?’

‘Als een droom die uitkomt,’ antwoordde ze eerlijk. Het was alles wat ze wilde. Ze zou het druk hebben en afgeleid worden; ze zou het gevoel krijgen dat ze nuttig was. De feesten en evenementen die ze zouden organiseren, konden niet anders dan opwindend zijn. En ze zou nieuwe mensen ontmoeten, al waren het klanten en geen vrienden. Ze kon zich geen betere baan voorstellen, en het maakte haar niet uit hoe hard ze zou moeten werken. Dit was wat ze wilde. ‘Ik denk, ik hoop dat ik een grote aanwinst voor je zal zijn.’

‘Wil je het proberen?’ vroeg hij, ook met een opgewonden blik in zijn ogen. ‘Deze week doen we maar vier feesten: vanavond een, morgen twee en een vrij groot opgezet veertigjarig jubileum op zaterdagavond. Als je ze allemaal overleeft, is de baan voor jou. Laten we gewoon eens kijken hoe we er beiden aan het einde van de week tegenover staan.’ Vervolgens keek hij streng naar Jane. ‘En als die baby voor die tijd komt, zal ik hem slaan en wurg ik jou. Begrepen, mevrouw Winslow?’ Hij wees vermanend naar haar en zij lachte, terwijl ze over haar enorme boeddhabuik wreef, die eruitzag alsof hij elk moment kon exploderen.

‘Ik doe mijn best. Ik zal een hartig woordje met hem spreken en zeggen dat als hij voor het weekend verschijnt, hij zijn peetvader ongelooflijk pissig maakt.’

‘Precies. Geen erfenis, geen beheerd fonds, geen afstudeerfeest, geen cadeautjes voor kerst of verjaardagen. Hij moet blijven zitten waar hij zit, totdat Paris en ik weten of we met elkaar kunnen samenwerken, begrepen? En intussen wil ik dat je haar alles leert wat je weet.’ In slechts vijf dagen; Jane knipperde niet eens met haar ogen.

‘Ja, meneer, meester, uwe Koninklijke Hoogheid. Begrepen.’ Ze salueerde naar hem, en hij lachte naar haar terwijl hij opstond. Paris was verbaasd te zien hoe lang hij was. Hij was minstens een meter negentig, ongelooflijk knap, en ze was er bijna zeker van dat hij homo was.

‘O, schiet op,’ zei hij lachend tegen Jane toen ook zij, met zichtbare moeite, wilde opstaan. Er was een kraan voor nodig om haar uit de stoel te krijgen. Vervolgens richtte hij zich met een quasi-serieuze blik tot Paris. ‘En als jij zwanger raakt, gewild of ongewild, ontsla ik je op staande voet. Dit kan ik niet nog een keer aan.’ Hij keek er zachtmoedig en jongensachtig bij, en ze begonnen allebei te lachen. ‘Dit is erg zwaar voor mij geweest. Jij mag dan misschien zwangerschapsstriemen hebben,’ zei hij tegen Jane, ‘maar ik weet zeker dat mijn zenuwen veel verder zijn uitgerekt dan jouw buik.’

‘Sorry, Bix,’ zei ze terwijl ze er allesbehalve berouwvol bij keek. Ze was verrukt over haar baby en ze wist dat hij blij voor haar was. In de zes jaar dat ze nu voor hem werkte, was hij haar mentor en haar beste vriend geworden.

‘Bij nader inzien,’ zei hij tegen Paris, ‘laat je maar steriliseren. Hoe oud ben je eigenlijk?’

‘Zesenveertig, bijna zevenenveertig.’

‘Echt waar? Dat verbaast me. Als ik niet geweten had dat je kinderen had, zou ik gegokt hebben dat je eind dertig was. Toen je vertelde dat je een zoon had die aan Berkeley studeerde, schatte ik je hooguit veertig. Ik ben negenendertig,’ zei hij ongedwongen, ‘maar ik heb vorig jaar mijn ogen laten doen. Jij hebt dat niet nodig, dus de naam van de chirurg hoef ik je niet te geven.’ Hij was gul met complimentjes en ze was ontroerd door wat hij zei. Maar toen hij naar de berg papieren op zijn bureau keek, werd hij weer serieus. Overal lagen dossiers, foto’s, stalen, blauwdrukken en ontwerpen. Janes bureau in de kamer ernaast was er zo mogelijk nog erger aan toe. Eén wand in haar kantoor bestond uit kurk, waarop ontelbare notities en boodschappen waren geprikt. ‘Wanneer kun je beginnen?’ vroeg hij Paris kortaf. Blijkbaar was hij zijn motor al aan het warmdraaien. Ze kon wel zien dat hij een echte onvermoeibare werker was. Maar dat moest hij ook wel zijn; hij had ontzettend veel om handen.

‘Wanneer je maar wilt,’ antwoordde ze kalm.

‘Goed, begin dan nu maar. Komt dat uit, of heb je andere plannen voor vandaag?’

‘Ik sta helemaal tot je beschikking,’ zei ze, en hij straalde. Jane nodigde Paris uit om bij haar in haar kantoor te komen zitten.

‘Hij vindt je geweldig,’ fluisterde ze toen ze tegenover elkaar aan het bureau zaten. Jane zou haar zoveel mogelijk laten zien en was ervan overtuigd dat Paris een geschikte opvolgster was. ‘Dat zie ik zo. Iedereen die hij tot dusver op gesprek heeft gehad, stond binnen twee minuten weer buiten: “Hallo, tot ziens, bedankt, donder op.” Hij vond geen van hen geschikt. Maar jou ziet hij wel zitten. Jij bent precies wat hij nodig heeft. Bovendien heb je geen echtgenoot, geen kinderen thuis, en je bent nieuw in de stad. Je kunt hem overal achterna reizen, als je dat tenminste ziet zitten.’ Jane keek net zo hoopvol als ze zich voelde.

‘De baan lijkt voor mij gemaakt; het is precies wat ik wilde. En ik mag hem ook graag. Hij lijkt me een aardige man.’ Door zijn elegantie en knappe uiterlijk heen zag ze dat hij ook sympathiek en oprecht was en met beide benen op de grond stond. ‘Dat is hij ook,’ verzekerde Jane haar. ‘Ik heb enorm veel aan hem gehad. Toen ik hier nog maar net werkte, stond ik op het punt te gaan trouwen. Maar mijn verloofde liet me in de steek, letterlijk toen ik in de kerk stond. Mijn ouders waren woedend; ze hadden een fortuin aan de bruiloft gespendeerd. Een jaar lang zat ik behoorlijk met mezelf in de knoei, maar uiteindelijk ben ik er alleen maar beter van geworden. Het huwelijk had toch geen kans van slagen gehad. Mijn ex-verloofde heeft, zoals Bix zegt, mij alleen maar een enorme dienst bewezen, hoewel ik daar toen heel anders over dacht. Afijn, toen ontmoette ik Paul, en tot ieders ontzetting waren we binnen vier maanden verloofd. Mijn ouders weigerden voor de bruiloft te betalen. Ze zeiden dat ik alleen maar van de weeromstuit met hem trouwde en dat ons huwelijk gedoemd was te mislukken. Omdat ze al een keer een bruiloft hadden betaald, kon ik nu de pot op. En toen heeft Bix de sensationeelste bruiloft voor ons georganiseerd die je ooit hebt gezien. Hij liet een band uit Europa overkomen, Sammy Go, die echt geweldig was. Hij hield de receptie in het huis van de familie Getty, met hun goedkeuring natuurlijk, en het was onvergetelijk. Hij heeft alles uit eigen zak betaald. Mijn ouders waren daar wel door in verlegenheid gebracht, maar ze lieten hem toch zijn gang gaan. Een poosje leefden mijn ouders en ik op gespannen voet. En nu zijn Paul en ik al vijf jaar getrouwd en is er een baby op komst. Ik heb het zo lang mogelijk uitgesteld omdat ik Bix niet in de steek wilde laten, maar Paul heeft uiteindelijk krachtig opgetreden, en hier zijn we dan. Bix heeft gewoon niet willen zien dat ik zwanger was. Geen enkele potentiële vervanger kon hem bekoren en hij deed er ook niet echt zijn best voor. En ik zweer het je, ik geloof nooit dat de baby het uithoudt tot het weekend, dus je kunt alles maar beter zo snel mogelijk leren. Natuurlijk zal ik alles doen om je te helpen.’ Het was veel informatie in één kort betoog. Toen ze een paar minuten later zei dat ze eenendertig was, besefte Paris dat ze even oud was als het meisje met wie Peter was getrouwd. Jane kwam op haar over als een kind, hoewel ze overduidelijk uiterst capabel was. Even vroeg Paris zich af of Peter en Rachel ook nog een baby zouden krijgen. De gedachte alleen al maakte haar misselijk, maar ze had geen tijd om er lang bij stil te staan: ze had veel te veel te doen.

De hele ochtend brachten ze door met het doornemen van dossiers en belangrijke details over hun beste klanten. Jane legde uit hoe het hulpbronnensysteem werkte, op wie je kon rekenen en op wie niet, en wie je desondanks toch moest inschakelen. Vervolgens liepen ze de ogenschijnlijk oneindige lijst met komende evenementen door. Paris kon nauwelijks bevatten dat er in een tijdsbestek van enkele maanden zoveel feesten georganiseerd werden in een en dezelfde stad. Er waren ook verscheidene feesten in Santa Barbara en Los Angeles, en in New York was - onder voorbehoud - een grote bruiloft gepland in de herfst, maar het paar was nog niet officieel verloofd. De moeder van de bruid had alvast gebeld, voor het geval dat.

‘Wauw!’ zei Paris, toen ze na een paar uur achteroverleunden in hun stoel. Er was genoeg werk voor wel tien assistenten. Ze kon zich nauwelijks voorstellen dat Jane het allemaal alleen aankon. ‘Hoe houd je het overzicht?’ vroeg Paris bezorgd. Ze begon zich af te vragen of de baan toch niet te hoog gegrepen was. Ze wilde beslist geen knoeiboel maken van zijn zaak of zijn feestjes. Het was een loodzware baan, en ze had enorm veel respect voor hen allebei.

‘Ach, je raakt er vanzelf aan gewend,’ antwoordde Jane geruststellend. ‘Het is geen toverkunst, maar gewoon werk. Het geheim is het gebruik van echt goede hulpbronnen, die je niet laten vallen. Soms gebeurt dat, maar niet vaak. Bix laat zoiets maar één keer gebeuren. Als ze het verknallen, geeft hij hun nooit een tweede kans. Klanten pikken dat gewoon niet. Perfectie is het geheim van succes, en als er iets misgaat, komt de klant dat nooit te weten. We werken ons uit de naad om het probleem op te lossen of te improviseren, dus gaat het altijd goed.’

‘Hij is echt een genie,’ zei Paris bewonderend.

‘Ja,’ beaamde Jane, ‘maar hij werkt ook als een paard, net als ik. Zie je dat wel zitten, Paris?’

‘Jazeker.’ En dat meende ze.

De rest van middag namen ze nog meer dossiers door. De orchideeën voor het diner arriveerden, zoals beloofd, en om drie uur waren Jane en Paris op de lokatie. Het was een groot, imposant huis in Jackson Street, in Pacific Heights. Paris had de naam van de klant weleens gehoord; hij was hoofd van een internationaal befaamd biotechnologisch bedrijf in Silicon Valley. Het feest bestond uit een formeel diner voor twintig gasten. Het huis zelf was prachtig ingericht door een Franse binnenhuisarchitect, en de hele eetkamer was glanzend helderrood geschilderd.

‘Bix houdt er niet van om het voor de hand liggende te doen,’ legde Jane uit. ‘Een ander zou hier gekozen hebben voor rode rozen, en ik denk dat het ook veel gebeurt. Daarom heeft hij zijn keuze laten vallen op bruine orchideeën.’ Het diner werd klaargemaakt door het personeel van de gastheer en gastvrouw. Bix had als presentjes prachtige zilveren belletjes gekocht, waarin hij de initialen van de gasten had laten graveren. Zijn ingenieuze presentjes, van teddyberen tot kopieën van Fabergé-eieren, behoorden tot zijn handelsmerk. Mensen vonden het heerlijk naar feesten te gaan die door hem waren georganiseerd.

Hij had voor na het diner een dansorkest geregeld, en een deel van het meubilair was uit de woonkamer verwijderd om de band te kunnen huisvesten. Onder het kritische oog van Jane en Paris arriveerde een vrachtwagen met een mini-pianovleugel. Bix nam nooit halve maatregelen.

Ongeveer een halfuur later arriveerde Bix zelf, en hij bleef totdat het bijna etenstijd was. Toen hij wegging, was alles klaargezet en in gereedheid gebracht. Hij had de orchideeën zelf geschikt, en in de laatste minuut had hij nog een van de zilveren vazen verwisseld, omdat hij hem toch niet mooi genoeg vond. Een ding was zeker: dit zou een avond worden die de gasten nooit zouden vergeten.

Jane zelf ging even naar huis om een zwarte cocktailjurk aan te trekken, en ze beloofde weer terug te zijn voordat de eerste gasten arriveerden. Ze vond het prettig om in de buurt te zijn, zodat ze zeker zou weten dat alles soepel verliep. Bij kleine diners bleef ze meestal totdat de gasten aan tafel gingen en bij grotere, gecompliceerdere diners bleef ze tot het dansen na het diner. Het leidde tot lange werkdagen en nog langere avonden. Ze had Paris verteld dat ze er die avond niet per se bij hoefde te blijven, maar Paris had erop gestaan Jane te vergezellen, om te zien hoe ze de avond coördineerde. Als er cateraars werden gebruikt, hield ze die in de gaten en zorgde ze dat hun service feilloos was. Ze verzekerde zich ervan dat de gasten bij aankomst fatsoenlijk begroet werden, dat de musici op hun post zaten, dat de bloemen nog rechtop stonden en dat de parkeerjongens wisten wat ze met de auto’s moesten doen. Geen detail werd over het hoofd gezien door Bixby Mason of zijn medewerkers. En als een berichtgeving in de krant gewenst was, regelden zij het artikel.

Paris reed zo snel als ze kon naar huis. Ze liet het bad vollopen, trok een korte zwarte jurk uit de kast en maakte haar haren los om ze te kammen. Sinds negen uur die ochtend was ze voortdurend in de weer geweest, en dit was nog maar het begin.

Snel belde ze Meg even, onderwijl zoekend naar iets om te eten. Ze had minder dan een uur om zich om te kleden en terug naar het feest te gaan, voor de eerste gasten arriveerden. Meg was nog steeds in de studio toen ze haar mobiele telefoon beantwoordde.

‘Ik geloof dat ik een baan heb,’ riep Paris opgewonden, en vervolgens vertelde ze Meg alles over Bixby Mason.

‘Dat klinkt geweldig, mam. Ik hoop dat je de baan krijgt.’

‘Ik ook, schat. Ik wilde je gewoon even laten weten dat ik aan het werk ben. Het is allemaal zo spannend!’ Ze vertelde haar wat ze die dag allemaal had gedaan, en toen werd Meg weer teruggeroepen naar de set. Vervolgens belde Paris Anne Smythe in Greenwich.

‘Ik heb de perfecte baan gevonden, en deze week draai ik proef,’ zei ze enthousiast toen ze Anne thuis bereikte. Ze voelde zich als een kind dat het tot de selectie van het sportteam had geschopt, of daar hard aan werkte. ‘Ik vind het heerlijk!’

‘Ik ben trots op je, Paris,’ zei Anne stralend aan de andere kant van de telefoonlijn. ‘Dat heb je snel gedaan. Binnen hoeveel dagen? Drie?’ Zo snel ze kon, vertelde Paris haar alles over haar baan. ‘Als hij verstandig is, neemt hij je heel snel aan. Bel je me als je meer weet?’

‘Doe ik,’ beloofde ze, waarna ze zich in het bad liet glijden en vijf minuten haar ogen sloot. Ze had echt genoten van wat ze de hele dag had gedaan. Een van de dingen die ze er zo leuk aan vond, was dat ze direct resultaat zagen van hun ideeën en harde werken. Het gaf een enorm gevoel van trots en voldoening om met eigen ogen te aanschouwen hoe de gebeurtenissen zich ontvouwden. Paris merkte dat nu al.

Ze was vijf minuten voor Jane terug in het huis in Jackson Street, en om precies half elf waren ze klaar om te gaan, toen de gasten aan het dansen waren. Alles was soepel verlopen. De gastheer en gastvrouw hadden zich aardig en gastvrij getoond toen ze met Paris kennismaakten. In haar simpele, zwarte cocktailjurk zag ze er net zo elegant uit als de gasten. Ze had met zorg een kledingstuk uitgezocht dat hoog gesloten en gedistingeerd was, want het was de bedoeling niet op te vallen en vooral geen aandacht te trekken, wat ze volledig kon begrijpen. Jane vond haar perfect, volwassen, verstandig, capabel, gedreven en vindingrijk. Toen een van de parkeerjongens moeilijk deed tegen een van de gasten, had Paris kalm maar streng tegen het teamhoofd gezegd dat hij het hoofdkantoor moest bellen om iemand anders te sturen. Ze had niet gewacht totdat Jane haar aanwijzingen zou geven. Zij had het druk in de keuken, waar ze met de chefkok een schema opstelde, opdat de soufflés van de eerste gang niet zouden inzakken voordat ze bij de gasten op tafel kwamen. Elk stukje van de puzzel moest op zijn plaats liggen, en als een balletgezelschap moesten ze allen met uiterste precisie bewegen, vooral als ze grote bruiloften organiseerden. Dit was slechts een voorproefje van hoe de rest zou zijn, maar Paris was meteen in het diepe gesprongen en was erin geslaagd alles vriendelijk en bekwaam af te handelen. Jane wist dat zij precies de persoon was die Bixby nodig had.

‘Je zult wel doodop zijn,’ zei Paris meevoelend tegen haar toen ze het huis in Jackson Street verlieten. Jane was nu negen maanden zwanger en veertien uur lang op de been geweest. Het was niet bepaald wat de dokter had voorgeschreven, of wat haar echtgenoot wilde.

‘Ik heb tegen de baby gezegd dat het niet uitkomt dat hij deze week ter wereld komt,’ zei Jane met een glimlach toen ze bij haar auto waren aangekomen. Ze zag er uiterst vermoeid uit.

‘Wanneer ben je uitgeteld?’ vroeg Paris vriendelijk. Ze mocht Jane echt heel graag. Jane gaf zich helemaal, aan haar en dan ook nog aan Bixby. Het was de hoogste tijd dat ze het stokje doorgaf, en Paris hoopte alleen maar dat Bix erin zou toestemmen.

‘Morgen,’ antwoordde Jane met een treurige glimlach. ‘Ik doe alsof ik het niet weet. Maar hij weet het wel,’ zei ze terwijl ze over haar buik wreef. De baby had de hele avond geschopt, en ze had al twee weken lang weeën gehad. Ze wist dat het slechts voorweeën waren, maar het eindresultaat zat er wel degelijk aan te komen. ‘Ik zie je morgenvroeg,’ zei ze tegen Paris terwijl ze met moeite achter het stuur kroop. Paris had medelijden met haar. Met de benen omhoog rustig de komst van de baby afwachten, zat er voor haar niet in. Haar werkschema zou de meeste vrouwen die niét zwanger waren, hebben gesloopt. Het was heel begrijpelijk dat haar echtgenoot erop had gestaan dat ze zou stoppen met werken en thuis zou blijven bij de baby. Ze had het werk zes jaar lang gedaan, en het was nu tijd om te stoppen, in het belang van haarzelf en de baby. ‘Je hebt vandaag geweldig werk verricht,’ zei ze tegen Paris, waarna ze wuivend wegreed. Paris stapte in haar auto en reed naar haar eigen huis in Vallejo. Toen ze het huis binnenliep en haar tas weglegde, besefte ze pas hoe moe ze was. Het was een lange, boeiende dag geweest, gevolgd door een succesvolle avond. Ze had zich de hele dag voortdurend geconcentreerd, om zo snel mogelijk alles te leren wat ze moest weten. Maar niets wat ze die dag had gedaan, leek te ingewikkeld of onmogelijk voor haar. Ze wist dat ze de werkzaamheden aankon. Die nacht in bed bedacht ze dat ze de baan als Bixby Masons assistente echt wilde hebben. En zo God het wilde, als het zo mocht zijn, zou ze de baan krijgen.

Hoofdstuk 15

De volgende twee dagen, waarop Jane Paris de kneepjes van het vak leerde, waren enorm hectisch. Op dinsdagavond hadden ze twee feesten; Bixby leidde het belangrijkste van de twee, en Jane het andere, voor een minder veeleisende klant. Het eerste was een opmerkelijke bijeenkomst in een kunstgalerie, met een lichtshow, een technoband en veel ingewikkelde technische details. Het tweede was een diner in avondkostuum voor oude vrienden van Bixby. Paris pendelde tussen de ene lokatie en de andere, terwijl ze hielp waar ze kon en leerde wat ze maar kon leren. Ze had het enorm naar haar zin in de kunstgalerie, maar vond het ook leuk om met Jane bij het diner te zijn. Jane voelde zich die avond niet zo goed, en halverwege de avond stuurde Paris haar naar huis en handelde de rest zelf af. De volgende ochtend zag Jane er nog steeds belabberd uit. Het was overduidelijk dat de baby nu snel zou komen, want het was al een dag na de uitgerekende datum.

‘Gaat het wel?’ vroeg Paris haar met een bezorgde blik, toen ze tegenover elkaar aan het bureau in haar kantoortje gingen zitten.

‘Ik ben gewoon moe. Ik heb vannacht geen oog dichtgedaan omdat ik zoveel weeën had. En Paul is kwaad op me. Hij zei dat ik niet zou moeten werken. Hij denkt dat ik de baby op deze manier schade toebreng.’ Paris was het niet helemaal met hem oneens, want ze vond ook dat Jane moest rusten en niet zoveel van zichzelf moest eisen. Maar Jane wilde Paris een kans geven om zich in te werken en ze had Bix beloofd dat ze de week zou afmaken, mits de baby zich nog niet had aangediend.

‘De baby breng je geen schade toe, maar jezelf wel als je zo doorgaat. Hier,’ zei ze terwijl ze een stoel met fluwelen bekleding haar kant opschoof, ‘leg je benen hierop.’

‘Dank je, Paris.’ Vervolgens namen ze de rest van de dossiers door. Er kwamen die ochtend twee nieuwe boekingen voor bruiloften binnen. Paris keek aandachtig toe hoe Jane de details afhandelde en namen van mensen opschreef die ze moest bellen. Alles werd zeer vakkundig afgehandeld. Twee keer per week kwam een secretaresse zaken voor hen uittypen en een boekhouder de facturen afhandelen. Maar de rest van de verantwoordelijkheden rustte op de schouders van Bixby en Jane, en op die van haar, als hij haar zou aannemen. Ze genoot van elke minuut, en op donderdagmiddag had ze het gevoel alsof ze er al jaren werkte.

Op vrijdag werkten ze de laatste details uit van het jubileumfeest van de familie Fleischmann. Het ging om hun veertigjarig huwelijksfeest, dat de familie zaterdag vierde met een diner in avondkostuum voor honderd gasten in hun eigen huis in Hillsborough. Het bleek een paleisachtig landgoed boven op een heuvel te zijn. Mevrouw Fleischmann vertelde dat ze haar hele leven al naar dit feest had uitgekeken. Bixby wilde dat alles perfect zou verlopen voor haar. De gastvrouw had helaas een zwak voor roze, maar hij had haar overgehaald een partytent te kiezen die zo lichtroze was, dat het bijna niet roze te noemen was. Verder had hij tulpen in de lichtste kleur roze uit Holland laten komen. Hij was erin geslaagd om het feest te redden van een slechte smaak en te transformeren in iets bijzonders. Mevrouw Fleischmann was van plan om zich in roze te kleden, en ze had speciaal voor de gelegenheid een roze diamanten ring van haar echtgenoot gekregen.

Toen Paris haar die zaterdag ontmoette, bleek ze een schattig, rond vrouwtje van eind zestig te zijn, dat er tien jaar ouder uitzag. Ze had drie zonen en dertien kleinkinderen, die allemaal zouden komen, en het was duidelijk dat ze stapelgek op Bixby was. Het jaar ervoor had hij de bar mitswa van een van haar kleinzonen georganiseerd, en Jane vertelde Paris dat ze er een half miljoen dollar aan hadden uitgegeven.

‘Wauw!’ reageerde Paris, zwaar onder de indruk.

‘Een paar jaar geleden hadden we in Los Angeles een feest dat twee miljoen heeft gekost, voor een beroemde producer. Er waren drie circusacts die in een echte circustent werden uitgevoerd en er was een schaatsbaan voor de kinderen. Het was echt heel bijzonder.’

Toen de gasten voor het veertigjarig huwelijksfeest van de familie Fleischmann arriveerden, had het team van Bixby Mason, zoals gewoonlijk, alles volledig onder controle. Mevrouw Fleischmann straalde van oor tot oor, en ook haar echtgenoot leek opgetogen over het feest dat Bixby voor hen had georganiseerd. Toen Oscar Fleischmann zijn vrouw de dansvloer op leidde voor de eerste dans, een wals, keek Paris met tranen in haar ogen glimlachend toe.

‘Schattig, hè?’ fluisterde Bix tegen haar. ‘Ik mag haar graag.’ Hij mocht bijna al zijn klanten; daardoor kon hij zoveel magie voor hen creëren. Er waren er natuurlijk ook een paar die hij niet zo mocht, maar ook voor hen deed hij zijn uiterste best, al was het dan niet met hetzelfde gevoel als wanneer hij zijn opdrachtgevers mocht, of een zwak voor hen had.

Paris stond in de buurt van het buffet naar de dansvloer te kijken in een simpele marineblauwe zijden avondjurk, toen een man op haar afliep om een praatje te maken. De jurk stond haar goed en ze droeg haar haren opgestoken, maar ze had er bewust voor gekozen er niet te opvallend uit te zien of felle kleuren te dragen als ze aan het werk was. Ze probeerde een geheel te vormen met het interieur, zoals Bix en Jane. Bix droeg bijna altijd zwart, als een poppenkastspeler of een mime-artiest, en hij straalde een rustige elegantie uit. Jane kon tegenwoordig nog maar één zwarte cocktailjurk aan, en een zwarte avondjurk die op het punt stond uit te scheuren. Maar ze was de hele dag opgewekt geweest en leek halverwege de avond weer nieuwe energie te krijgen. Haar buik had intussen reusachtige proporties aangenomen, en de dokter had gezegd dat het een baby van minstens tien pond zou worden. Het zag er in elk geval wel naar uit.

‘Leuk feest, hè?’ merkte de grijsharige man in smoking op. Paris keek over haar schouder. Hij stond nu recht achter haar. En toen ze zich omdraaide, kon ze niet ontkennen dat hij er zeer aantrekkelijk uitzag. Ze schatte hem achter in de veertig, en hij had een zeer gedistingeerd voorkomen.

‘Ja, inderdaad.’ Ze glimlachte minzaam naar hem en probeerde het gesprek niet te stimuleren, zonder onbeleefd over te komen. Ze wilde hem niet aanmoedigen, want ze was aan het werk, al was dat niet zo duidelijk aan haar te zien. Ze zag er beter uit dan de meeste gasten, van wie het merendeel veel ouder was dan zij. De zonen van de Fleischmanns waren er ook, met een paar vrienden, en Paris nam aan dat de man met het grijze haar een van hen was.

‘Geweldig buffet.’ Er was een hele tafel gewijd aan kaviaar, die druk bezocht werd. ‘Ken je de familie Fleischmann goed?’ vroeg hij onderhoudend, vastbesloten haar aan de praat te houden. Hij had de lichtblauwe ogen van Peter, en hoewel ze het niet graag toegaf, zag hij er nog beter uit dan Peter. Hij was slank, atletisch gebouwd en leek in goede conditie te zijn. Hij kon wel een acteur of een mannelijk fotomodel zijn, zo knap was hij, maar in dit gezelschap wist ze zeker dat het niet zo was.

‘Ik heb hen vandaag voor het eerst ontmoet,’ antwoordde ze rustig.

‘Echt waar?’ zei hij. Hij was ervan uitgegaan dat ze met iemand was meegekomen. Aan haar linkerhand droeg ze geen trouwring, had hij al gezien. ‘Het zijn leuke mensen.’ En toen, met een glimlach die bijna duizelingwekkend was, keerde hij zich naar haar toe. ‘Wil je met me dansen? Mijn naam is Chandler Freeman. Ik ben een zakenpartner van Oscar junior.’ Hij maakte er wel werk van. Ze glimlachte naar hem, maar maakte geen aanstalten om de dansvloer op te gaan.

‘Ik ben Paris Armstrong en ik werk voor Bixby Mason, die dit spectaculaire feest heeft georganiseerd. Ik ben hier niet te gast, maar aan het werk.’

‘Aha,’ zei hij, terwijl zijn glimlach breder werd. ‘Nou, Assepoester, als je met me danst totdat de klok twaalf uur slaat, beloof ik dat ik het hele land zal afzoeken, met een glazen muiltje in mijn hand, totdat ik je weer gevonden heb. Zullen we?’

‘Ik geloof niet dat ik het moet doen,’ zei ze. Ze vond het wel grappig, maar werd er ook door in verlegenheid gebracht. Hij was zeer aantrekkelijk en uiterst charmant.

‘Als jij het niemand vertelt, doe ik het ook niet. En je bent veel te mooi om aan de kant te staan. Eén dans kan toch geen kwaad?’ Hij had zijn arm al om haar heengeslagen, en zonder haar antwoord af te wachten, leidde hij haar de dansvloer op. En tot haar eigen verbazing volgde ze hem. Onderweg ving ze Bix’ blik. Hij glimlachte naar haar en knipoogde, wat leek te suggereren dat hij er geen probleem in zag. Dus liet ze zich door Chandler Freeman wegvoeren. Hij was een uitstekende danser, en pas drie dansen later leidde hij haar naar zijn tafel. ‘Kom je bij ons zitten?’ Hij was er met verscheidene vrienden en zat naast Oscar Fleischmann junior, een knappe man van Paris’ leeftijd met een heel aantrekkelijke vrouw, die overladen was met diamanten en smaragden. De familie had fortuin gemaakt in de oliebusiness in Denver en was vervolgens naar San Francisco verhuisd. De zoon van Oscar junior was degene van het bar mitswa feest, vertelde Jane haar later.

‘Dat zou ik graag willen,’ antwoordde Paris op zijn uitnodiging om bij hen te komen zitten. ‘Maar ik moet terug naar mijn team.’ Ze wilde zich niet ongepast gedragen en al te familiair met de gasten worden, of een slechte indruk maken op hun klant en Bixby. Ze kende haar plaats, had daar geen problemen mee, en was niet van plan zich onder de gasten te mengen, hoe aantrekkelijk ze ook waren. En Chandler Freeman was een absolute spetter. Ze vroeg zich af wie hij bij zich had, en wat zij ervan vond dat hij met haar had gedanst. Maar ze zag niemand aan tafel zitten die bij hem leek te horen. Waarschijnlijk had zijn afspraakje op het laatste moment afgezegd. ‘Ik vond het ontzettend leuk om met je te dansen. Paris,’ zei hij vlak bij haar oor, zodat niemand hem kon horen. ‘Ik zou je graag weer zien.’

‘Ik zal een briefje met mijn naam en telefoonnummer in het glazen muiltje stoppen,’ zei ze lachend. ‘Ik heb me er altijd al over verbaasd dat de prins haar naam niet eens wist. Het zet je toch aan het denken.’ Chandler lachte om haar woorden. ‘Jij bent Paris Armstrong en je werkt voor Bixby Mason. Ik geloof dat ik dat wel kan onthouden,’ zei hij, alsof hij echt van plan was haar te bellen om haar weer te zien. Maar ze rekende er niet op. Hij was gewoon een zeer charmante, uiterst aantrekkelijke man. Het was goed voor haar ego, voor eventjes, maar ze verwachtte, noch wilde, meer dan dat.

‘Nogmaals bedankt, en een prettige avond verder,’ zei ze tegen de mensen aan de tafel, waarna ze wegliep. Terwijl ze dat deed, hoorde ze Oscars vrouw met luide stem vragen: ‘Wie was dat?’ En Chandler antwoordde: ‘Assepoester,’ en iedereen aan tafel lachte. Paris glimlachte nog steeds toen ze zich weer bij Bixby en Jane voegde.

‘Sorry,’ zei ze verontschuldigend tegen Bixby. ‘Ik wilde hem niet beledigen door niet met hem te dansen, en ik ben zo snel ik kon weggeglipt.’ Maar Bixby leek het helemaal niet erg te vinden. Hij was alleen bezorgd over Jane, die eindelijk even was gaan zitten en eruitzag alsof ze op knappen stond.

‘Een deel van het geheim van ons succes is weten wanneer je je onder de gasten mengt, en wanneer je je moet terugtrekken om weer aan het werk te gaan. Jij hebt het prima aangepakt. Mensen vinden het soms leuk als we ons een tijdje onder hen begeven. Ik doe het weleens, en ik vind het geen probleem als jij het zo nu en dan ook doet, zolang we de voortgang van het feest maar in de gaten houden. Er zijn genoeg feesten waarvoor ik op de gastenlijst sta,’ zei hij terwijl hij naar haar glimlachte. Wat hem betrof was Paris niet alleen bekwaam en competent, maar ook sociaal vaardig, en hij wilde dat ze dat wist. ‘Trouwens,’ zei hij met een schittering in zijn ogen, ‘dat ziet er goed uit,’ verwijzend naar Chandler. ‘Knappe vent. Wie is hij?’

‘De Prins op het Witte Paard,’ antwoordde ze opgewekt, waarna ze naar Jane keek, die over haar onderrug wreef.

‘Gaat het?’ vroeg Paris haar bezorgd.

‘Jawel. De baby ligt in een vreemde positie; hij drukt op mijn nieren.’

‘Lekker,’ zei Bix terwijl hij met zijn ogen rolde, zogenaamd vol afgrijzen. ‘Ik snap niet dat vrouwen ertegen kunnen. Het zou mijn dood worden,’ zei hij wijzend naar haar buik.

‘Nee hoor, je raakt er wel aan gewend,’ antwoordde Paris met een glimlach.

‘Die zoon van jou is in elk geval gehoorzaam,’ zei hij tegen Jane, toen een aantal gasten aanstalten maakte om te vertrekken. Het was een lange avond geweest, en het was nog een uur rijden naar de stad. Bix had een team ingehuurd om de tent af te breken en toezicht te houden op het opruimen na het feest, dus hoefden ze niet te blijven. ‘Ik heb hem gezegd dat hij pas na het huwelijksfeest van de familie Fleischmann mocht komen, en er is nog geen teken van hem. Geweldige manieren, Jane, mijn complimenten. Mijn petekindje is een prinsje. Ik zou hem een klap gegeven hebben als hij eerder was gekomen.’ Ze lachten allen, en Bix liep weg om een praatje te maken met mevrouw Fleischmann, totdat de laatste gasten hun auto hadden opgehaald, en ze eindelijk weer alleen was met haar echtgenoot, Bix, Jane en Paris.

‘Mijn droom is helemaal uitgekomen,’ zei ze gelukkig, terwijl ze als een roze visioen liefdevol naar haar echtgenoot keek. Vervolgens keek ze Bix dankbaar aan. ‘Dank je, Bix. Ik zal dit nooit vergeten.’

‘Het zag er mooi uit Doris, net als jij. Ook wij hebben ons uitstekend vermaakt.’

‘Jullie hebben allemaal geweldig werk verricht,’ merkte ze vriendelijk op. Ze mocht Paris ook graag en vond dat ze een uitstekende aanwinst voor het team was.

Bix liep weg om zijn koffertje te halen, en de kleren die hij had gedragen voordat hij zijn smoking had aangetrokken. Hij had de hele middag gewerkt. Meneer en mevrouw Fleischmann liepen gearmd het huis binnen. Paris was op weg naar haar auto, toen ze Jane een zachte kreun hoorde geven. In eerste instantie wist ze niet waar het geluid vandaan kwam, maar toen ze zich omdraaide, zag ze Jane ineens voorovergebogen staan, terwijl er water op het gras stroomde waarop ze stond. ‘O, mijn god,’ zei ze, terwijl ze Paris met grote ogen aankeek. ‘Volgens mij zijn mijn vliezen gebroken.’ Binnen enkele seconden kromp ze ineen van de pijn.

‘Ga zitten,’ zei Paris streng tegen haar, waarna ze haar hielp op het gras te gaan zitten zodat ze even op adem kon komen. ‘Het komt allemaal goed. Het lijkt erop dat de baby precies heeft gedaan wat Bix hem had opgedragen. Hij heeft gewacht tot na het feest. Kom, dan brengen we je naar huis.’ Jane knikte, maar de weeën waren zo sterk dat ze niet kon praten. En toen ze weer verdwenen waren, keek ze Paris wanhopig aan. ‘Volgens mij word ik misselijk.’ Paris had ook zulke weeën gekend, snel en zwaar, waarbij ze alles onderkotste en er van alles tegelijkertijd gebeurde. Uit eigen ervaring wist ze dat de baby nu ook snel zou komen. Jane was aan het overgeven, toen Bix weer kwam aanlopen.

‘Goeie hemel, wat is er met jou gebeurd? Wat heb je gegeten? Ik hoop maar dat het niet de kaviaar of de oesters waren, want de mensen schrokten ze naar binnen, zo lekker waren ze.’ Maar Jane keek hem alleen maar aan, enorm in verlegenheid gebracht.

‘Ik denk dat ze aan het bevallen is,’ zei Paris rustig tegen hem. ‘Weet jij een ziekenhuis in de buurt?’

‘Nu? Hier?’ reageerde Bixby hevig geschokt, maar Jane onderbrak hem direct.

‘Ik wil niet naar een ziekenhuis hier. Ik wil naar huis. Het gaat wel weer. Ik voel me al beter.’

‘Laten we het er in de auto verder over hebben,’ zei Paris verstandig, waarna ze Jane de achterbank op hielp zodat ze kon liggen. Er lag een handdoek in de kofferbak, en Paris legde hem naast haar en stapte voorin. Bix had hen hiernaartoe gereden, en hij trok zijn smokingjasje uit, gooide het in de kofferbak, en even later scheurden ze weg. Intussen had Jane Paul al gebeld en hem verteld wat er aan de hand was. Ze beloofde over vijf minuten weer te bellen. ‘Ik denk dat je ook je dokter moet bellen. Wanneer zijn de weeën begonnen?’ vroeg Paris, terwijl Jane het nummer van haar verloskundige belde.

‘Dat weet ik niet, maar ik voelde me de hele middag al vreemd. Ik dacht dat ik gewoon iets verkeerds had gegeten.’ Ze kreeg verbinding met de praktijk van haar verloskundige en werd met hem doorverbonden. Hij raadde haar aan direct naar het California Pacific Medical Center in de stad te rijden, ervan uitgaande dat ze de rit nog wel zou halen. Maar als er plotseling een dramatische verandering optrad, moest ze naar het dichtstbijzijnde plaatselijke ziekenhuis rijden, of in het ergste geval het alarmnummer bellen. Hij was opgelucht te horen dat ze niet zelf reed en dat ze lag. Vervolgens belde ze Paul weer om hem te zeggen waar ze naartoe werd gebracht en hem te vragen om haar weekendtas mee te nemen. Die had al drie weken in de hal klaargestaan. Zodra ze klaar was met het telefoontje, kreeg ze weer een wee. Hij was weer heel zwaar, en opnieuw kon ze drie of vier minuten lang niets zeggen.

Paris hield Janes hand vast. Jane brak bijna haar vingers toen ze Paris’ hand zo stevig als een bankschroef vasthield, haar ogen dichtkneep en een kreunend geluid maakte dat Bix de stuipen op het lijf joeg. ‘Als ik het me goed herinner, is het tijd om in het ziekenhuis te zijn als je niet meer kunt praten tijdens de weeën. Ik denk dat ze al verder heen is dan ze denkt.’

‘O, mijn god,’ zei Bix in paniek. ‘Ik ben verdorie homoseksueel. Ik hoor dit soort dingen niet te zien of er ook maar iets vanaf te weten. Wat moet ik nu doen?’

‘Rijd zo snel als je kunt terug naar de stad,’ antwoordde Paris terwijl ze naar hem lachte. Jane, die zich weer iets beter voelde, lachte op de achterbank zachtjes mee.

‘Je petekind kan niet wachten om je te zien, Bix,’ plaagde Jane, en hij kreunde harder dan zij even daarvoor had gedaan.

‘Zeg maar tegen hem dat ik hem niét wil zien. Nog niet. Ik wil hem pas zien als hij keurig in een blauw dekentje is gewikkeld in een ziekenhuiskamer, en niet voordat zijn haren zijn gekamd. En dat geldt ook voor jou,’ zei hij terwijl hij Jane in de achteruitkijkspiegel boos aankeek. Maar hij was echt bezorgd, en het laatste dat hij wilde, was dat haar of de baby iets zou overkomen terwijl hij hen naar het ziekenhuis reed. ‘Weet je zeker dat we niet moeten stoppen bij een ziekenhuis onderweg?’ vroeg hij beide vrouwen. Jane bevestigde dat het wel ging. Ze kreeg weer een aantal weeën, en Paris nam de tijd ertussen op. Er zaten nog steeds zeven minuten tussen. Ze hadden nog tijd, maar niet veel, wist ze.

De twee vrouwen praatten zachtjes tussen de weeën door. Toen ze met hoge snelheid langs het vliegveld reden, kreeg Jane weer een wee.

‘Gaat het?’ vroeg Bix. Janes stem was schor toen ze weer sprak. ‘Ja, maar ik geloof dat ik weer moet overgeven.’ Maar deze keer gebeurde het niet, en toen ze de buitenwijken van de stad bereikten, zei ze tegen Paris dat ze het gevoel had dat ze wilde persen.

‘Niet doen!’ zei Paris streng. ‘We zijn er bijna. Nog even volhouden.’

‘O, mijn god,’ zei Bixby, ‘dit kan niet waar zijn.’ En vervolgens keerde hij zich met een nerveuze gezichtsuitdrukking naar Paris. ‘Breng je ook baby’s ter wereld?’

‘Staat dat in de functieomschrijving?’ vroeg ze, terwijl ze Jane in het oog hield en haar hand vasthield.

‘Misschien moet ik het maar toevoegen. En trouwens...’ begon hij, terwijl ze door rood reden in Franklin Street en bijna geraakt werden door een auto. Hij had in zijn hele leven nog nooit zo hard of onbezonnen gereden. ‘Je bent aangenomen, Paris, voor het geval ik het je nog niet had verteld. Je hebt deze week geweldig werk verricht. En jij daar op de achterbank,’ zei hij plagend tegen Jane, ‘jij bent ontslagen. Ik wil je maandag niet op kantoor zien. Waag het niet te komen!’ Intussen reden ze in California Street, en Jane maakte afgrijselijke geluiden. Paris probeerde haar ertoe te brengen te hijgen als een hond, zodat ze niet zou persen.

‘Kunnen we stoppen?’ vroeg Jane zwakjes. De beweging van de auto maakte haar misselijk.

‘Nee,’ schreeuwde Bix bijna. Het ziekenhuis was nog maar een paar straten verderop. ‘Ik ga niet stoppen en die baby wordt niet in mijn auto geboren. Begrepen, Jane?’

‘Als ik het wil wel,’ zei ze, waarna ze met haar ogen dicht weer ging liggen. Ze zweette en had Paris’ hand losgelaten om haar buik vast te houden. Paris wist dat het pure mazzel was als ze het ziekenhuis op tijd haalden. De baby kon elk moment komen. En net toen ze dat dacht, kwam Bix met piepende banden tot stilstand voor het ziekenhuis, op het parkeerterrein van de ambulances. Zonder iets te zeggen, sprong hij uit de auto en rende naar binnen om een dokter te zoeken. ‘Ik denk dat de baby nu echt komt,’ zei Jane hijgend tegen Paris. Het enige dat ze wilde, was keihard schreeuwen.

‘Het komt goed lieverd, we zijn er,’ zei Paris terwijl ze uit de auto sprong en het achterportier opentrok om Jane eruit te halen, maar precies op dat moment kwamen er twee mannen met een brancard aangerend, vergezeld door Paul. Ze legden haar op de brancard terwijl ze het uitschreeuwde. Snikkend strekte ze haar handen uit naar Paul. Ze was zo dapper geweest, maar nu was ze bang en o zo opgelucht om hem te zien. ‘Ik was zo bezorgd over je,’ zei hij en hij pakte haar hand vast. Ze reden Jane in volle vaart naar binnen, en Paris en Bix volgden hen. Ze namen niet eens de moeite haar naar boven te brengen, maar reden haar direct naar de verloskamer. Paris en Bix probeerden nog steeds op adem te komen, toen ze haar hoorden schreeuwen. Het was een lange, afgrijselijke oerkreet die zo diep en zo hevig was, dat hij door merg en been ging. Bix keek Paris met verschrikte ogen aan en pakte haar hand vast. ‘O, mijn god, gaat ze dood?’ Er stonden tranen in zijn ogen. Zoiets had hij nog nooit gehoord. Het klonk alsof iemand haar doormidden zaagde.

‘Nee,’ antwoordde Paris kalm, terwijl ze hand in hand in de wachtkamer stonden. ‘Ik denk dat ze zojuist een baby heeft gebaard.’

‘Wat vreselijk. Was het voor jou ook zo erg?’

‘Bij een van de twee wel. De jongste is met een keizersnee geboren.’

‘Jullie vrouwen zijn een merkwaardig volkje, jullie allemaal. Ik zou het nooit aankunnen.’

‘Het is het waard,’ zei ze, terwijl ook zij een traan uit haar ogen veegde. Het deed haar allemaal denken aan Peter.

Even later kwam een van de verpleegsters hun vertellen dat de baby gezond was en tien pond en drie ons woog. Een halfuur later reden ze Jane in een rolstoel langs hen heen, gevolgd door een trotse Paul met de baby in zijn armen. Ze waren op weg naar een kamer boven.

‘Gaat het?’ vroeg Paris, waarna ze vooroverboog en Jane kuste. ‘Ik ben zo trots op je. Je hebt het fantastisch gedaan.’

‘Het was best gemakkelijk,’ antwoordde Jane moedig. Ze hadden haar zojuist iets tegen de pijn gegeven, en ze zag er versuft uit. Met tien pond en drie ons kon het geen gemakkelijke opgave zijn geweest, wist Paris.

‘We komen morgen weer,’ beloofde Paris, terwijl Bix zich ook vooroverboog om haar een kus te geven.

‘Bedankt dat je hem niet op het feest van de familie Fleischmann hebt gekregen,’ zei hij plechtig. Alledrie moesten ze lachen. Hij wierp een korte blik op de baby en merkte tegen Paul op dat hij er reusachtig uitzag. ‘Hij ziet eruit alsof we hem een sigaar en een attachékoffertje zouden moeten geven. Dat is mijn petekindje,’ zei hij trots tegen een van de verpleegsters. En even later ging het nieuwbakken gezinnetje naar boven om elkaar te leren kennen.

‘Wat een merkwaardige avond,’ zei Bix tegen Paris toen ze buiten onder de sterrenhemel stonden. Het was inmiddels drie uur in de ochtend.

Ook voor Paris was het een bijzondere week geweest: ze had een baan gekregen, twee nieuwe vrienden gemaakt en bijna een baby ter wereld gebracht.

‘Bedankt voor de baan,’ zei ze toen hij haar naar huis reed. Ze had nu al het gevoel alsof ze oude vrienden waren.

‘We zullen na vannacht “verloskunde” in onze brochure moeten zetten,’ zei hij plechtig. ‘Ik ben toch zo blij dat we die baby niet ter wereld hoefden te brengen.’

‘Ik ook,’ zei Paris gapend. Toen glimlachte ze naar hem. Ze wist dat er die avond een band tussen hen was ontstaan die er anders niet zou zijn geweest. Geen van beiden zou het ooit vergeten. En Jane ook niet, dat wist ze zeker.

‘Heb je zin om morgenochtend te komen ontbijten?’ vroeg Bix toen hij haar bij haar huis afzette. ‘Ik wil graag dat je mijn partner ontmoet.’ Het was een compliment en een eer dat hij haar in zijn privé-wereld toeliet, maar hij vond dat ze het had verdiend. Ze was een geweldige vrouw.

‘Ik wist helemaal niet dat je een zakenpartner had,’ antwoordde ze slaperig en verward, maar verheugd over de uitnodiging.

‘Heb ik ook niet. Ik had het over de man met wie ik samenleef,’ zei hij lachend. ‘Je bent erg beschermd opgevoed, hè?’

‘Sorry, ik was er niet helemaal bij,’ giechelde ze. ‘Lijkt me hartstikke leuk.’

‘Kom maar om elf uur. We kunnen sterke verhalen ophangen over afgelopen nacht. Het is jammer dat hij er niet bij was; hij is dokter.’

‘Ik kan niet wachten om hem te ontmoeten,’ zei ze oprecht, waarna ze uitstapte. Ze deed de voordeur open, zwaaide even en ging naar binnen.

‘Slaap lekker,’ riep hij toen hij wegreed, denkend aan de gebeurtenissen van de afgelopen avond. Er was een baby geboren, die hij bijna ter wereld had geholpen, én hij had een nieuwe assistente. Het was het dagje wel geweest.

Hoofdstuk 16

Na zo lang mogelijk te hebben uitgeslapen, stapte Paris onder de douche, trok een kaki broek, een oude kasjmieren sweater en haar favoriete jack aan. Om klokslag elf uur stond ze voor de deur naast de winkel. Ze wist dat Bix en zijn vriend op de twee verdiepingen boven het kantoor woonden. Hij had het gebouw jaren geleden gekocht, en de privévertrekken bleken prachtig te zijn ingericht. De kamers waren gezellig en warm, overal stonden boeken en er was een haardvuur, waar Bix en een oudere man hadden gezeten om de zondagkrant te lezen. De oudere man droeg een tweedjasje, een broek van een soepele stof en een blauw overhemd zonder das, en Bix was gekleed in jeans en een sweatshirt. Bix’ partner had wit haar, maar zag er jeugdig en erg stoer uit. Ze vormden een knap stel.

Bix stelde haar voor aan Steven Ward, die haar hartelijk begroette. Ze schatte hem begin zestig.

‘Ik hoorde dat jullie gisteren een nogal spannende avond hebben gehad en dat jij bijna Janes baby ter wereld hebt gebracht.’

‘Het scheelde inderdaad niet veel,’ antwoordde Paris met een grijns, terwijl Bix haar een glas Bellini overhandigde. Het was champagne met een scheutje perziksap, en toen ze ervan proefde, bleek het heerlijk te zijn. ‘Ik had niet gedacht dat we het ziekenhuis zouden halen.’

‘Ik ook niet,’ zei Bix eerlijk. ‘Ik dacht alleen maar: Als ik ons niet doodrijd, overleven we het misschien. Het was behoorlijk riskant.’

‘Wat je zegt,’ beaamde Paris, die nog een slokje Bellini nam en zich tot Bix’ partner wendde. ‘Bix vertelde me dat je dokter bent,’ zei ze ongedwongen, en hij knikte.

‘Internist,’ antwoordde hij bescheiden.

‘Gespecialiseerd in hiv en aids,’ corrigeerde Bix hem met een trotse blik. ‘De beste van de stad.’

‘Dat moet best zwaar zijn,’ merkte Paris vriendelijk op.

‘Dat is het ook, maar tegenwoordig hebben we gelukkig goede medicijnen.’

Terwijl ze met hem babbelde, kwam Paris erachter dat hij begin jaren tachtig vanuit het Midden-Westen naar San Francisco was gekomen om met aidspatiënten te werken en er sindsdien was blijven hangen. Terwijl Bix omeletten voor hen bakte, vertelde Steven haar dat zijn vorige partner tien jaar geleden aan aids was gestorven, en dat hij en Bix nu zeven jaar samen waren. Hij was tweeënzestig jaar, en het was duidelijk dat hij veel bewondering voor Bix had en dat ze heel gelukkig waren.

In de eetkamer aten ze omeletten en croissants, en Bix schonk een cappuccino voor hen in. Hij was een fantastische kok en vertelde haar dat dat goed uitkwam, want Steven had van koken geen kaas gegeten. Steven kon levens redden en ervoor zorgen dat mensen zich goed voelden, maar in de keuken was hij niets waard.

‘Hij heeft eens geprobeerd iets voor me te koken toen ik ziek was, en dat werd bijna mijn dood. Ik had buikgriep en hij maakte tomatensoep voor me - uit een blikje nog wel - en chili con carne, ook uit een blik. Sindsdien ben ik hier de kok,’ zei Bix vastberaden. Hun relatie leek boeiend en levendig, gebaseerd op wederzijds respect en diepe affectie. Steven praatte openlijk over hoe traumatisch de dood van zijn vorige partner was geweest, met wie hij zevenentwintig jaar van zijn leven had gedeeld.

‘Het was vreselijk moeilijk om zonder hem verder te leven. Twee jaar lang ben ik niet uitgeweest. Het enige dat ik deed, was werken, lezen en slapen. Maar toen ontmoette ik Bix, we gingen een jaar lang met elkaar uit, en wonen nu zes jaar samen. Ik heb echt geluk gehad,’ zei hij met een dankbare blik op Bix.

‘Inderdaad,’ zei Paris zachtjes. ‘Ik ben vierentwintig jaar getrouwd geweest en ik had nooit gedacht dat we ooit zouden scheiden. Ik kan er nog de rillingen van krijgen. Soms als ik eraan denk, kan ik nog steeds niet geloven dat het echt is gebeurd. Hij is nu met iemand anders getrouwd.’

‘Hoelang is het geleden dat hij je heeft verlaten?’ vroeg Steven vriendelijk. Hij begreep heel goed waarom Bix haar zo graag mocht. Ze was een heel aardige vrouw, intelligent, interessant en leuk in de omgang. Hij kon zich nauwelijks voorstellen dat haar echtgenoot haar in de steek had gelaten. In zijn ogen was ze alles wat een man zich kon wensen.

‘Negen maanden geleden,’ antwoordde Paris bedroefd.

‘En hij is nu al hertrouwd?’ Bix keek geschokt en was nieuwsgieriger dan zijn partner. ‘Is hij daarom bij je weggegaan?’ Ze knikte, maar slaagde er deze keer in niet te gaan huilen, wat in elk geval iets was. Het ging beter, en ze voelde zich ook beter.

‘Ze is eenendertig. Daar kan ik onmogelijk mee concurreren.’

‘Dat zou je ook niet hoeven te doen,’ zei Bix meteen. ‘Ik hoop maar dat ze het waard was. Wat een misselijke streek van hem, Paris. Heb je sindsdien al afspraakjes met mannen gehad?’ vroeg hij geïnteresseerd.

‘Nee, en dat ben ik ook niet van plan. Daar ben ik te oud voor. Ik ga mezelf niet voor schut zetten door met meisjes van mijn dochters leeftijd te concurreren. Bovendien wil ik helemaal geen nieuwe man. Ik heb écht van hem gehouden.’ Nu vulden haar ogen zich wel met tranen, en Steven raakte even haar schouder aan.

‘Zo heb ik me ook lange tijd gevoeld. Ik had gezworen dat ik nooit meer afspraakjes zou maken. En jij bent veel jonger dan ik was toen John doodging.’

‘Ik ben zesenveertig, te oud om afspraakjes te maken.’

‘Niemand is te oud om afspraakjes te maken,’ verklaarde Steven wijselijk. ‘Ik heb patiënten van vijf en zeventig die, eenmaal genezen, verliefd werden en trouwden.’

‘Niet al zijn patiënten zijn homo,’ voegde Bix er bij wijze van verklaring aan toe.

‘Ik meen het, Paris. Je hebt nog een heel leven voor je. Je hebt gewoon tijd nodig. Negen maanden is niets, voor de meesten tenminste. Anderen vinden in een paar weken of maanden een nieuwe partner. Maar hoe je het ook aanpakt, rouwen om het verlies van een geliefde of een relatie is nooit gemakkelijk. Het heeft me drie jaar gekost om Bix te vinden, en ik had nooit gedacht dat ik ooit nog zo gelukkig zou zijn,’ zei hij. Paris was geraakt door zijn eerlijkheid en medeleven. Wat ze met haar deelden, was waardevolle informatie. Het maakte voor haar geen verschil of ze nu homo of hetero waren. De gevoelens over relaties waren hetzelfde.

‘En in de homoscene is het nog veel moeilijker om een geschikte partner te vinden,’ voegde Bix eraan toe. ‘Alles draait om uiterlijk, schoonheid en jeugdigheid. Niets is ellendiger dan oud worden in de homowereld. Als je niet jong en aantrekkelijk bent, kun je wel inpakken. Na mijn laatste relatie heb ik mij twee jaar lang in het uitgaansleven gestort, en ik haatte het al die tijd. Ik was toen pas dertig, maar ik voelde me alsof er voor mij geen hoop meer was. Op mijn tweeëndertigste ontmoette ik Steven, en ik kon niet wachten om met hem te gaan samenwonen. Ik ben geen versiertype,’ zei Bix eerlijk, maar dat had hij wel kunnen zijn. Met zijn negenendertig jaar zag hij er nog steeds uiterst aantrekkelijk uit. Toen hij van de middelbare school kwam, had hij een tijdje als model gewerkt. Maar zijn waarden en normen waren veel degelijker van aard.

‘Ik ben ook geen versiertype,’ verzuchtte Paris. ‘Kun je je iets belachelijkers voorstellen dan op mijn leeftijd afspraakjes met mannen maken? Het is vernederend, en heel deprimerend.’ Ze vertelde hun over de avond van het diner in Greenwich, met de dronken effectenmakelaar die gore grappen vertelde en een geruite broek droeg. Die ervaring was voor haar de doorslaggevende factor geweest om naar San Francisco te verhuizen; al was het alleen al om aan zulke avondjes te ontsnappen.

‘Volgens mij ben ik met zijn homobroer uit geweest,’ zei Bix lachend, waarna hij haar verhalen vertelde die haar nog meer aan het lachen maakten. ‘Ik heb echt de ergste blind dates van de hele wereld gehad. Mijn laatste vaste partner dumpte me voor een jongere vent - hij was tweeëntwintig, geloof ik - en iedereen had medelijden met me. Om dat te bewijzen, probeerden ze me aan de vreselijkste mensen te koppelen die ze maar konden bedenken, bij voorkeur verslaafden, of nog beter, psychoten. Ik had een date met een vent die al twee jaar lang aan slapeloosheid leed, en hij was zo doorgedraaid dat hij voortdurend hallucineerde en dacht dat ik zijn moeder was. Op een middag kwam ik thuis en trof hem slapend op de bank aan, gekleed in roze hotpants en een zwarte beha, stomdronken, en ik zei tegen hem dat hij kon vertrekken. Dat was nog niets vergeleken bij de natuurliefhebber, die ongetwijfeld familie was van de Wurger van Hillside. Hij had vijf slangen en liet die los in mijn huis. Twee raakten zoek, en het heeft hem een maand gekost om ze terug te vinden. Ik had al bijna mijn huur opgezegd. Ik heb heel wat rare vogels ontmoet! Ik beloof je, Paris, dat ik je nooit naar een blind date zal sturen. Ik mag je te graag. Je gaat zelf de markt maar op. Ik heb te veel respect voor je om het zelfs maar te proberen.’

‘Dank je. Hoe hebben Steven en jij elkaar ontmoet?’ vroeg ze. Ze was nieuwsgierig naar hen geworden en mocht hen echt graag. Het ontbijt dat Bix had klaargemaakt, was heerlijk geweest. Hij vertelde dat Sydney hem geleerd had zulke omeletten te bakken.

‘Eigenlijk ging dat heel eenvoudig. Ik zocht een nieuwe dokter, en het klikte meteen tussen ons. Het heeft me ongeveer twee maanden en verscheidene voorgewende verkoudheden en mysterieuze hoofdpijnen gekost, maar eindelijk leek hij me door te hebben en nodigde hij me uit voor een etentje.’ Steven glimlachte bij de herinnering, en Bix keek hem liefdevol aan. ‘Ik was een beetje traag van begrip,’ verontschuldigde Steven zich. ‘Ik dacht dat hij een vaderfiguur zocht.’

‘Zo verknipt ben ik ook weer niet,’ antwoordde Bix eenvoudig. ‘Ik zocht gewoon een vriendje.’

Ze waren intussen veel meer dan vriendjes, ze leken eerder een gelukkig getrouwd paar, vond Paris, en ze had respect voor de manier waarop ze met elkaar omgingen. Op een grappige manier deed het haar denken aan haar gehechtheid aan Peter, en toen ze die middag thuiskwam, besefte ze dat het haar bedroefd had gemaakt. Ze waren zo close en voelden zich zo op hun gemak en zo behaaglijk bij elkaar. Het herinnerde haar eraan hoe fijn het was om je leven met iemand te delen.

Ze belde Meg, maar die was niet thuis. Om zes uur verscheen Bill met een van zijn kamergenoten. Ze had beloofd een etentje te verzorgen, en ze hadden een heerlijke avond. Het was een mooie dag geweest, en ze genoot van haar leven in Californië. Zelfs het weer had meegewerkt sinds haar komst. Ze woonde er nu tien dagen, en hoewel het februari was, was het toch warm en zonnig. Volgens de berichten van Virginia en Natalie sneeuwde het in Greenwich. Paris was blij dat ze was verhuisd.

‘En, hoe bevalt je nieuwe baan, mam?’ vroeg Bill geïnteresseerd toen hij zijn lange benen over de bank uitstrekte en bijkwam van de enorme maaltijd. Hij en zijn kamergenoot hadden haar uitputtend bedankt en hadden gegeten alsof ze uitgehongerd waren.

‘Hartstikke goed,’ antwoordde ze stralend.

‘Wat doe je precies?’ Hij kon het zich niet meer herinneren. Toen ze de baan voor het eerst had beschreven, had hij zich er maar weinig bij kunnen voorstellen. Hij dacht dat ze als een soort ceremoniemeester werkte, wat wel aardig in de buurt kwam. Als zij het maar naar haar zin had.

‘We organiseren evenementen en feesten: bruiloften, diners en openingen. De man die het conceptuele werk doet, is heel creatief.’

‘Klinkt leuk,’ zei hij, zich ontspannend in haar nieuwe huis. Het appartement beneden vond hij geweldig. Hij had het met zijn vriend bekeken en had geroepen dat hij vaak op bezoek zou komen. Ze hoopte echt dat hij het meende, maar ze wist genoeg van kinderen van zijn leeftijd dat ze er niet op hoefde te rekenen. Hij zou het druk genoeg krijgen op de universiteit. Ze bleven tot na tienen, waarna ze terugreden naar Berkeley. En om elf uur had ze alles opgeruimd en lag ze in haar nachthemd in bed. Het was een heerlijke zondag geweest. Ze was bang geweest voor de weekenden; in Greenwich had ze er een hekel aan gehad. Het voelde alsof de hele wereld iemand had om mee samen te zijn, behalve zij. Maar hier leken de weekenden om een of andere reden gemakkelijker. Ze had genoten van de ochtend bij Bix en Steven en haar avond met Bill en zijn kamergenoot. Vlak voordat ze in slaap viel, belde Meg haar. Ze vertelde dat ze de dag in Venice Beach had doorgebracht en dat ze ervan had genoten. Alles was goed in de wereld, in elk geval in Californië, in Paris’ nieuwe wereld.

Hoofdstuk 17

Maandag was een drukke dag. Paris kon geen hulp van Jane meer inroepen: die zat zielsgelukkig thuis, bij haar man en haar baby. Ze hadden hem Alexander Mason Winslow genoemd, en ze vertelde dat hij een gemakkelijke baby was.

Paris en Bix werkten nauw samen. Komende zaterdag was het Valentijnsdag, en er stonden twee evenementen op de agenda. Hij wilde dat Paris bij het ene zou zijn, en hij bij het andere, zoals hij dat altijd met Jane had gedaan. Het waren geen van beide grote feesten. Laat in de middag ging de telefoon, en de secretaresse die aanwezig was om de administratie bij te werken, liet Paris weten dat het voor haar was, ene meneer Freeman.

‘Ik ken geen meneer Freeman,’ zei ze opgewekt, en ze wilde net vragen of ze de boodschap kon aannemen, toen het haar begon te dagen; het was de Prins op het Witte Paard. ‘Hallo?’ zei ze voorzichtig, zich afvragend of het de man was met wie ze op het feest van de familie Fleischmann had gedanst. En toen ze zijn stem hoorde, wist ze het zeker.

‘Ik hoop dat je het niet erg vindt dat ik je bel,’ verontschuldigde hij zich beleefd. ‘Ik heb je telefoonnummer van Marjorie Fleischmann gekregen, die het weer van haar schoonmoeder heeft. Een behoorlijk omslachtige route, maar in elk geval effectief. Hoe gaat het met je, Assepoester?’

‘Prima.’ Ze lachte, onder de indruk van de inspanning die hij had geleverd om haar te pakken te krijgen en zich afvragend waarom hij zoveel moeite had gedaan. Zo vriendelijk was ze niet tegen hem geweest, behalve dat ze met hem had gedanst. ‘We hebben het vandaag heel druk met de administratie. En gisteravond heb ik bijna een baby ter wereld geholpen toen we terugreden van het feest.’ Ze vertelde hem over Jane, en hij reageerde geamuseerd. Vervolgens wachtte ze rustig af wat de reden van zijn telefoontje was. Misschien wilde hij zelf wel een feest geven.

‘Het leek me leuk om morgen samen te lunchen. Wat vind je ervan, Paris?’

‘Dwaas’ was het eerste woord dat bij haar opkwam, maar ze zei het niet. ‘Waarom’ was het tweede. Ze was absoluut niet in de stemming voor een afspraakje. Het was wel het laatste waar ze op zat te wachten.

‘Dat is erg aardig van je, Chandler.’ Ze wist zijn naam nog, maar ze had geen zin om met hem te lunchen. ‘Maar ik lunch eigenlijk nooit. We hebben het ongelooflijk druk.’

‘Als je niet eet, zakt je bloedsuikerspiegel tot een ongekende diepte Laten we een snelle lunch nemen.’ Hij was er de man niet naar om een afwijzing te accepteren en was het ook zeker niet van plan. Hij was zo vasthoudend dat ze niet wist wat ze tegen hem moest zeggen zonder grof te worden, wat niet erg gepast leek. De man was best aardig.

‘Nou, heel snel dan,’ gaf ze zich gewonnen, waarna ze meteen van zichzelf baalde omdat ze zich tot een lunch had laten overhalen waar ze helemaal geen zin in had, met een man die ze nauwelijks kende. ‘Waar spreken we af?’ Ze zou het kort en zakelijk houden, ongeacht wat hij in gedachten had.

‘Ik kom je rond twaalf uur ophalen bij je werk en ik beloof dar ik je binnen een uur weer terugbreng.’

‘Volgens mij is het gemakkelijker als ik ergens met je afspreek,’ hield ze koppig vol. ‘Ik weet nog niet waar ik morgenochtend ben.’

‘Maak je geen zorgen, ik haal je op. Op die manier hoef je niet bang te zijn dat je te laat komt. Ik kan tijdens het wachten wel een paar telefoontjes afhandelen.’ Het was precies wat ze niet wilde: meerijden met een volslagen vreemde in zijn auto. ‘Tot morgen. Assepoester,’ zei hij vrolijk, waarna hij ophing. Balend zat ze achter haar bureau, toen Bix binnenkwam.

‘Is er iets?’ vroeg hij toen hij de uitdrukking op haar gezicht zag.

‘Ik heb zojuist iets enorm stoms gedaan,’ antwoordde ze, nog steeds boos op zichzelf. De man aan de telefoon had de touwtjes volledig in handen gehad.

‘Heb je een klant beledigd?’ vroeg hij met een uitdrukkingsloos gezicht. Hij had werkelijk geen idee wat ze gedaan kon hebben.

‘Absoluut niet,’ verzekerde ze hem. Ze had hem al bedankt voor de brunch van de vorige dag en hem verteld dat ze het heel leuk had gevonden Steven Ward te ontmoeten en dat ze hem erg graag mocht. Bix had verheugd gereageerd. Hij wilde graag dat ze vrienden werden. ‘Ik heb me door een vent laten overhalen om met hem te gaan lunchen, terwijl ik er helemaal geen zin in heb. Maar voor ik het wist, had hij me overgehaald, en morgen rond twaalf uur komt hij me ophalen.’ Bix glimlachte.

‘Ken ik hem? Is het die vent van het feest van de familie Fleischmann?’

‘Hoe weet jij dat?’ Ze keek verrast.

‘Ik had wel verwacht dat hij zou bellen. Daar is hij echt het type voor. Hoe heet hij ook al weer?’

‘Chandler Freeman. Hij is een zakenrelatie van Oscar Fleischmann junior. Ik weet niet wat hij precies doet.’

‘Ik heb weleens over hem gelezen, en volgens mij is hij een professioneel versierder. Pas maar op.’

‘Hoe bedoel je?’ Ze was zo onschuldig als een lam.

‘Het is een soort apart. Sommigen zijn nooit getrouwd, anderen hebben pijnlijke scheidingen achter de rug, die hun een fortuin hebben gekost, van vrouwen aan wie ze sowieso een hekel hadden. Stuk voor stuk koesteren ze haat. Het enige dat ze doen, is afspraakjes maken en rondbazuinen wat voor een heks hun ex-vrouw is. Volgens eigen zeggen zijn ze nooit hertrouwd omdat ze de “juiste vrouw” nog niet zijn tegengekomen. En de clou is dat ze die ook nooit zullen vinden. Dat willen ze ook niet. Afspreken is het enige dat ze doen, want in hun ogen zijn scharrels leuker.’

‘Nou, dat is een fraai verhaal,’ zei Paris met een brede glimlach. ‘Ik ben benieuwd hoeveel hij me over zijn verleden vertelt. Als er overeenkomsten zijn met wat jij net hebt gezegd, laat ik het je weten.’

‘Ik ben bang dat die er zeker zullen zijn.’ Bix had medelijden met haar. Hij hoopte nooit meer afspraakjes te hoeven maken. Homo of hetero.

‘Vind je het goed als ik morgen ga lunchen?’ vroeg ze hem als een late ingeving, en hij lachte.

‘Wil je dat mijn antwoord ja is?’

‘Misschien.’ Ze wist het niet zeker. Chandler Freeman was een aantrekkelijke man, hij kwam best aardig over, en het ging alleen maar om een lunch, hield ze zichzelf voor.

‘Ga maar. Het wordt vast leuk. Je moet het spelletje gewoon meespelen, en hij leek me best sympathiek.’

‘Al is hij een beroepsversierder?’

‘Wat maakt het uit? Je gaat niet met hem trouwen, maar met hem lunchen, dus ben je relatief veilig. Het is een goede oefening voor je.’

‘Waarvoor?’

‘Voor de echte wereld,’ antwoordde hij eerlijk. ‘Een dezer dagen zul je er toch in moeten stappen. Je kunt moeilijk je hele leven thuis blijven zitten. Bovendien ben jij het type vrouw dat het verdient om een goede man in haar leven te hebben. Paris, en die vind je niet als je niet uitgaat.’

‘Ik dacht dat ik die goede man al had,’ zei ze bedroefd. Bix knikte.

‘Maar hij bleek toch niet zo goed te zijn als je dacht.’

‘Zoiets.’

Een halfuur later liet hij haar een één meter hoge, witte teddybeer zien, gemaakt van rozen, die hij naar Jane wilde sturen. Het cadeau zag er zo spectaculair uit, dat het Paris de adem benam. ‘Hoe heb je dat voor elkaar gekregen?’

‘Ik heb het ontworpen, en Hiroko heeft het gemaakt. Schattig ding, hè?’ Hij was er trots op en was blij dat Paris het ook mooi vond.

‘Het is prachtig. Ik weet zeker dat ze er dolblij mee zal zijn.’ Hij bracht het cadeau naar beneden en liet het met een briefje naar Jane sturen, wat Paris eraan herinnerde dat ze ook een cadeautje voor de baby wilde kopen. Misschien in het weekend, wanneer ze er tijd voor had, als ze dat al had. Ze moest bij een van de valentijnsfeestjes aanwezig zijn, maar de dag ervoor was ze grotendeels vrij. Het was ongelooflijk hoe druk haar leven in ruim een week tijd was geworden. Dat vertelde ze ook aan Anne Smythe, die ze belde toen ze thuiskwam. Ze moesten hun sessies nu ’s avonds of in het weekend doen, ondanks het tijdverschil. Anne had gezegd dat het haar niet uitmaakte. Ze was blij om te horen dat alles zo goed ging. Hun sessies hadden ze in overleg inmiddels teruggebracht tot één keer per week. Paris had gewoon niet meer tijd, en ze wist dat ze in een noodgeval altijd kon bellen.

Ze vertelde Anne dat ze de volgende dag met Chandler zou gaan lunchen en dat Bix had gezegd dat hij mogelijk een beroepsversierder was.

‘Sta ervoor open,’ bracht Anne haar in herinnering. ‘Misschien wordt het best leuk. En zelfs al is hij een “professioneel versierder”, zoals Bix zegt, dan nog kan hij best interessant zijn. Je zou nieuwe mensen ontmoeten, weet je nog? Je hoeft niet van hen allemaal te houden. Wellicht brengt hij je in contact met zijn hele vriendenkring.’ Het was een goed punt. Ze moest met niets beginnen, en ze had sinds ze Greenwich had verlaten, geweten dat het moeilijk zou worden. Dit was nog maar het begin.

De volgende ochtend om vijf minuten voor twaalf hoorde Paris geronk onder haar kantoorraam. Toen ze naar beneden keek, zag ze dat het een zilverkleurige Ferrari was. Even later zag ze Chandler Freeman uitstappen, gekleed in een blazer, een grijze broek, een blauw overhemd en een gele das. Hij zag er heel chic en zeer welgesteld uit. Nadat hij had aangebeld, liep hij naar boven, en even later stond hij met een duizelingwekkende glimlach voor haar bureau.

‘Ik ben zeer onder de indruk. Wat een prachtig kantoor.’

‘Dank je. Ik werk hier nog maar net.’ Ze wilde niet met de eer strijken, want Bix had de hele inrichting zelf uitgezocht.

‘Hoe bedoel je?’

‘Ik ben nog geen twee weken geleden vanuit Greenwich in Connecticut hiernaartoe verhuisd. Dit is mijn tweede week in deze baan.’

‘Het lijkt anders alsof je hier al een eeuwigheid werkt.’

‘Dank je.’ Ze glimlachte.

‘Zullen we gaan?’ vroeg hij met een brede glimlach. Hij had een perfect gebit en kon zo uit een tandpastareclame zijn weggelopen. Het viel niet te ontkennen dat hij een ongelooflijk aantrekkelijke man was, en ze voelde zich best gevleid dat hij haar mee uit had gevraagd.

Ze volgde hem naar beneden naar zijn auto en even later scheurde de zilverkleurige Ferrari weg. ‘Waar gaan we naartoe?’ vroeg ze nerveus, en hij glimlachte naar haar.

‘Ik zou je graag voorhouden dat ik je ontvoer, maar dat is niet zo. Ik weet dat je weinig tijd hebt, dus gaan we niet zo ver weg.’ Hij nam haar mee naar een klein Italiaans restaurant in een Victoriaans huis met een tuin erachter, slechts een paar straten bij haar kantoor vandaan. ‘De tuin is een van de best bewaarde geheimen van de stad.’ De restauranteigenaars leken hem goed te kennen. ‘Ik lunch best vaak,’ legde hij uit, ‘en ik vind het altijd vreselijk om binnen te moeten zitten.’ Het was vandaag zelfs warmer dan de week ervoor; de lente was gearriveerd.

De ober bood haar een glas wijn aan, maar ze wilde liever ijsthee. Chandler dronk een bloody mary, en ze bestelden salades en pasta voor de lunch. Het eten was heerlijk. Ergens halverwege de lunch begon ze zich te ontspannen, terwijl hij er vrolijk op los babbelde. Eigenlijk was hij een zeer boeiende man, en hij bleek ook erg aardig te zijn.

‘Hoelang ben je al gescheiden?’ vroeg hij ten slotte. Ze besefte dat ze die vraag nog vaak zou horen. Misschien zou ze foldertjes moeten uitdelen met alle details.

‘Twee maanden, maar we zijn al negen maanden uit elkaar.’ Meer informatie gaf ze niet. Voorlopig ging het hem niet aan. Ze was hem geen verklaringen verschuldigd.

‘Hoelang ben je getrouwd geweest?’

‘Vierentwintig jaar,’ antwoordde ze simpel, en hij huiverde.

‘Ai, dat moet pijnlijk zijn geweest.’

‘Dat was het ook,’ antwoordde ze glimlachend, waarna ze de rollen omdraaide. Ook zij wilde informatie. ‘En jij?’

‘Wat is er met mij?’ vroeg hij met een ontwijkende glimlach. ‘Dezelfde vragen: hoelang ben je al gescheiden? Hoelang ben je getrouwd geweest?’ Ze begon de kneepjes van het vak te leren.

‘Ik ben twaalf jaar getrouwd geweest en inmiddels veertien jaar gescheiden.’

‘Dat is al een lange tijd,’ merkte ze peinzend op.

‘Inderdaad.’

‘En je bent nooit hertrouwd?’ Misschien hield hij wel een huwelijk voor haar verborgen, tenzij Bix toch gelijk had.

‘Nee.’

‘Waarom niet?’

‘Ik ben nooit de juiste vrouw tegengekomen, denk ik.’ O, shit. Bix kon weleens gelijk krijgen. ‘Of misschien vond ik het wel veel te leuk om vrijgezel te zijn. Ik was eenendertig toen ik ging scheiden en ik was toen behoorlijk kwaad. Mijn vrouw was ervandoor gegaan met mijn beste vriend. Het was een misselijke streek. Later bleek dat ze al drie jaar een affaire hadden. Zulke dingen kunnen gebeuren, maar het doet verrekte pijn als het jou overkomt.’ Meer informatie: de ex-vrouw was een heks én een slet.

‘Dat klinkt heftig,’ zei ze vol sympathie, maar hij leek allang niet meer overstuur. Het was lang geleden. Misschien wel te lang. ‘Heb je kinderen?’

‘Eén. Mijn zoon is zevenentwintig, woont in New York en heeft twee dochtertjes. Ik ben al opa, wat ik soms maar moeilijk kan geloven. De meisjes zijn heel schattig, ze zijn twee en vier, en er is een derde op komst.’ Met zijn achtenveertig jaren en zijn knappe voorkomen had hij in haar ogen weinig weg van een opa. Ze kletsten over van alles en nog wat: reizen, favoriete steden, favoriete restaurants in New York, de talen die ze spraken en zouden willen spreken. Paris sprak een paar woordjes Frans, en Chandler vertelde dat hij vloeiend Spaans sprak. Als jongeman had hij twee jaar in Buenos Aires gewoond. Hij vroeg haar zelfs naar de herkomst van haar naam, waarop ze zelf niet echt trots was. Haar ouders hadden hun huwelijksreis in Parijs doorgebracht en hadden haar daar verwekt. Dus hadden ze haar vernoemd naar hun favoriete stad. Hij noemde haar naam exotisch, en vond het duidelijk een leuk verhaal. Als een ervaren versierder hield hij de conversatie luchtig. Hij was aangenaam gezelschap. Onderweg terug naar het kantoor vertelde hij haar dat hij een eigen vliegtuig had, met een co-piloot. Het was een G4, en hij bood aan om haar een keer mee te nemen. Toen hij haar afzette, zei hij dat hij haar graag weer wilde zien en dat ze later die week misschien een keer konden dineren, maar ze antwoordde dat ze moest werken. Hij glimlachte alleen maar en kuste haar op de wang voordat hij wegreed. Met een ronkende motor scheurde hij weg, en Paris liep de trap op. Bix was schetsen aan het maken achter zijn bureau.

‘En?’

‘Ik denk dat je gelijk hebt, en ik weet niet eens waarom ik eigenlijk ben gegaan. Ik wil helemaal geen afspraakjes maken, dus wat heeft het voor zin?’

‘Een oefening voor als je volwassen wordt. Op een dag ben je dat, tenzij je non wilt worden.’

‘Dat is het overwegen waard.’

‘Vertel.’

‘Hij is twaalf jaar getrouwd geweest, is nu veertien jaar gescheiden en is nooit hertrouwd omdat hij de juiste vrouw nog niet is tegengekomen. Wat vind je daarvan?’

‘Ik vind dat niks,’ antwoordde Bix nuchter. Ook al kende hij haar nog maar een week, hij had nu al het gevoel dat hij haar moest beschermen. Dat had ze nodig, meer dan wie dan ook. En hij wilde er voor haar zijn, want ze was een schaap onder de wolven. Eigenlijk had ze nog gelukkig getrouwd in Greenwich moeten wonen, maar helaas was de realiteit anders. Dankzij Peter, die nu met Rachel was. Bix wilde dat zij ook iemand vond.

‘Hij heeft een zoon, twee kleindochters en een derde kleinkind is op komst. Hij heeft twee jaar in Buenos Aires gewoond en heeft een eigen vliegtuig. O, en zijn vrouw heeft tijdens hun huwelijk een affaire met zijn beste vriend gehad en is er uiteindelijk met hem vandoor gegaan, vandaar de scheiding. Dat was het wel zo ongeveer.’

‘Heel goed.’ Bix glimlachte naar haar. ‘Heb je aantekeningen gemaakt, of heb je dit allemaal onthouden?’

‘Ik heb het opgenomen met een apparaatje in mijn schoen,’ antwoordde ze grijnzend. ‘Nou, wat denk je ervan? Mijn psych zegt dat het niet uitmaakt of hij een eikel is, want hij kan mij introduceren bij zijn vrienden.’

‘Die waarschijnlijk ook allemaal eikels zijn. Beroepsversierders heulen samen. Ze hebben een hekel aan getrouwde stellen, want die zijn burgerlijk en saai.’

‘O. En? Is hij dat? Een beroepsversierder, bedoel ik.’

‘Misschien. Wees voorzichtig. Heeft hij je opnieuw mee uit gevraagd?’

‘Hij stelde voor om later deze week te dineren. Ik heb geantwoord dat ik moest werken.’

‘Vind je hem leuk?’

‘Weet ik niet. Hij is interessant, intelligent en zeer gedistingeerd. Ik weet alleen niet of hij wel aardig is.’

‘Ik ook niet, en daarom moet je ook op je hoede zijn. Geef hem een kans, maar overdrijf het niet. Neem jezelf in bescherming, Paris, dat is belangrijk.’

‘Het vergt wel veel energie.’

‘Maar het is het waard, tenzij je non wilt worden.’

‘Ik zal er eens over nadenken.’

‘De habijten zijn tegenwoordig erg lelijk, onthoud dat. Audrey Hepburn en Ingrid Bergman in golvende gewaden bestaan niet meer. De rokken zijn kort en van polyester, en de kapsels zijn vreselijk.’ Ze lachte, schudde haar hoofd en liep terug naar haar bureau. Later die middag stuurde Chandler haar bloemen. Vierentwintig rode rozen en een briefje. ‘Bedankt dat je tijd voor me hebt vrijgemaakt. Ik vond het heel gezellig. Tot gauw. CF.’ Bixby keek naar de bloemen, las het briefje en schudde zijn hoofd.

‘Hij is inderdaad een beroeps. Wel mooie rozen.’ Bixby stelde zich keihard op, voor haar eigen bestwil. Ze stuurde Chandler een bedankbriefje en vergat hem verder. De rest van de week, in afwachting van Valentijnsdag, hadden ze het heel erg druk. Al hun klanten wilden iets creatiefs naar iemand sturen, zelfs al ging het slechts om een moeder, of een zus in Des Moines. En de romantici waren nog het ergst. Bix bedacht voor iedereen iets geniaals, zoals hij altijd deed, en ze moesten ook nog twee feesten voorbereiden.

Die donderdag belde Chandler opnieuw en vroeg haar mee uiteten voor zaterdagavond.

‘Het spijt me, Chandler, dan kan ik niet. Ik moet werken.’

‘Weet je wel welke dag dat is?’ vroeg hij nadrukkelijk.

‘Ja, hoor. Valentijnsdag, maar toch moet ik werken.’ Als ze niet aan het werk was geweest, had ze de dag het liefst willen vergeten. Ze was blij dat ze moest werken. Peter en zij gingen op Valentijnsdag steevast uit eten. Vorig jaar hadden ze dat ook nog gedaan, hoewel hij toen al iets met Rachel had, wist ze nu. Ze vroeg zich af hoe hij dat had opgelost. Maar welke oplossing hij voor die gelegenheid ook had bedacht, een definitieve oplossing had hij in mei gevonden. Dit jaar zou hij bij Rachel zijn.

‘Hoe laat ben je klaar met werken?’

‘Laat, waarschijnlijk pas rond elf uur.’ Ze zou bij een klein diner aanwezig zijn, en volgens de huisregels kon ze weggaan als de gasten aan tafel gingen. Door ‘elf uur’ te zeggen gaf ze zichzelf speling, en tegelijkertijd probeerde ze hem daarmee te ontmoedigen.

‘Ik vind het geen probleem om tot elf uur te wachten. Wat dacht je van een diner rond middernacht?’

Ze twijfelde lang en had geen idee waar ze mee bezig was. Ze wilde helemaal niet met hem afspreken, maar ze praatte er met hem over alsof ze het overwoog. Wat moest ze nu doen? Hij probeerde haar uit alle macht over te halen, en ze liet het gewoon gebeuren. Maar hij had wel iets heel aantrekkelijks.

‘Ik weet het niet, Chandler,’ zei ze eerlijk. ‘Ik geloof niet dat ik er klaar voor ben. Valentijnsdag ligt erg gevoelig.’

‘Ik begrijp het; ik heb hetzelfde doorgemaakt.’

‘Waarom ik?’ vroeg ze klaaglijk, en hij klonk heel beminnelijk toen hij antwoordde.

‘Omdat ik je geweldig vind. Ik heb in al die veertien jaren nog nooit iemand ontmoet zoals jij.’ Het was een zwaarbeladen bewering, en nog erger, het klonk alsof hij het meende. Ze had geen idee wat ze moest zeggen.

‘Je zou iemand mee uit moeten vragen die niet hoeft te werken.’

‘Ik ga liever met jou. Waarom spreken we niet om middernacht af? We doen dan gewoon iets eenvoudigs, niets engs. En mocht je eerder klaar zijn, dan kun je me bellen. We gaan gezellig een hamburger eten. Geen druk, geen herinneringen. Gewoon goede vrienden op een dwaze dag.’ Hij wist het leuk te brengen, en het was verleidelijk om de uitnodiging te accepteren. ‘Waarom denk je er niet even over na, en dan bel ik je morgen. Hoe klinkt dat?’

‘Oké,’ antwoordde ze zwak. Hij was zo redelijk, zo ongedwongen en zo overtuigend, dat ze hem moeilijk kon weerstaan.

Hoewel ze er de hele nacht over nadacht, kon ze niet tot een besluit komen. Aan de ene kant wilde ze hem graag weerzien, aan de andere kant juist niet. Maar toen hij haar die vrijdagochtend belde, was ze druk en afgeleid, en voordat ze het in de gaten had, had ze al ‘ja’ gezegd. Ze beloofde dat ze hem na het feest zou bellen en dat ze een hamburger met hem zou gaan eten, in spijkerbroek. Het was de perfecte oplossing voor Valentijnsdag. Ze hoefde niet alleen te zijn, maar ook niet aan een romantisch diner te zitten. En dat vond ze wel best.

Het bleek dat de gasten van het feest op zaterdag om negen uur aan tafel gingen. Om half tien verliet ze het feest, en zoals beloofd kwam hij haar in spijkerbroek ophalen. Zelf droeg ze ook een spijkerbroek, een rode trui van kasjmier en een oude witte houtje-touwtje jas die ze al jaren had.

‘Je ziet eruit als een echte Valentina, Assepoester,’ zei hij glimlachend tegen haar terwijl hij haar op de wang kuste. Halverwege het eten in een rustig restaurantje van zijn keuze schoof hij een klein doosje over de tafel en twee kaartjes. Zelf had ze niets voor hem meegenomen.

‘Wat is dat?’ vroeg ze in verlegenheid gebracht. Aan de roze en rode enveloppen was gemakkelijk te zien wat het waren: het waren valentijnskaarten. Toen ze de enveloppen openmaakte, bleken het grappige, heel schattige kaarten te zijn. In het ingepakte doosje zat een klein, hartvormig, zilveren doosje gevuld met suikerhartjes. Het was een attent gebaar. ‘Dank je, Chandler, wat lief van je. Helaas heb ik niets voor jou meegenomen.’

‘Dat hoeft ook niet. Je hebt mijn uitnodiging geaccepteerd, en dat is voor mij genoeg.’ Hij keek alsof hij het meende en ze was zeer geraakt. Het werd uiteindelijk een prettige avond.

Om middernacht was ze weer thuis, en toen hij met haar naar de voordeur liep, kuste hij haar kuis op haar wang.

‘Dank je, het was een perfecte avond,’ zei ze, en ze meende het. Ze had zich geen moment onder druk gezet of ongemakkelijk gevoeld, en hij was zeer aangenaam gezelschap geweest. ‘Dat was precies mijn bedoeling. Wat doe je morgen? Kan ik je verleiden tot een strandwandeling?’ Even aarzelde ze, maar vervolgens knikte ze instemmend. ‘Leuk. Ik haal je om twee uur op.’

De volgende dag droegen ze beiden sportschoenen en een spijkerbroek. Ze brachten twee uur door met wandelen over het strand, via Crissy Field naar de Golden Gate Bridge. Het was een prachtige middag met een zacht briesje. Haar haren hingen los. Hij keek haar bewonderend aan, terwijl haar lange, blonde haren in de wind dansten. En toen hij haar naar huis bracht, nodigde ze hem uit voor een drankje. Zoals gewoonlijk dronk zij ijsthee, terwijl hij, genietend van het uitzicht, aan een glas witte wijn nipte.

‘Je hebt een leuk huis,’ merkte hij vriendelijk op.

‘Dat vind ik zelf ook,’ antwoordde ze, en ze ging naast hem op de bank zitten. Ze begon zich al echt bij hem op haar gemak te voelen. ‘Ik kan niet wachten totdat mijn meubels arriveren.’ Over een week zou het zover zijn.

Een uur lang praatten ze over hun kinderen en de reden waarom hun huwelijken waren mislukt. Hij verklaarde dat hij waarschijnlijk te weinig rekening met zijn vrouw had gehouden en te nonchalant was geweest.

‘Ik denk dat ik haar te veel vertrouwde,’ zei hij kalm. ‘Ik ging er gewoon van uit dat dat kon.’

‘Je moet ook mensen durven vertrouwen, Chandler.’

‘Volgens mij heb ik dat daarna nooit meer gedaan. Dat zal wel de reden zijn waarom ik niet ben hertrouwd.’

‘Je moet de juiste persoon vertrouwen.’

‘Vertrouwde jij hem?’ vroeg hij en hij keek haar indringend aan, waarna ze knikte. ‘Wat heb je ervan geleerd?’

‘Dat zelfs mensen van wie je houdt fouten maken. Mensen veranderen, zijn ineens niet meer verliefd. Zulke dingen gebeuren. Ik heb gewoon pech gehad dat het mij is overkomen.’

‘Dat klinkt erg naïef. Pech is niet de veroorzaker van zulke dingen, want dan zou het jou en mij ook kunnen overkomen. Ik heb haar nooit bedrogen, jij hebt hem nooit bedrogen, toch?’ Paris schudde haar hoofd. Hij had gelijk. ‘Dus misschien moeten we wel concluderen dat hij gewoon niet betrouwbaar was. Ik denk dat hij helemaal niet zo sympathiek is als jij denkt, en dat het helemaal geen toeval was. Hij heeft het laten gebeuren, net zoals mijn vrouw. Misschien is hij er zelfs wel naar op zoek gegaan, zonder een moment stil te staan bij wat hij jou daarmee aandeed.’

‘Ik geloof niet dat het zo simpel ligt,’ antwoordde ze eerlijk. ‘Ik denk dat zulke dingen gewoon gebeuren en dat mensen verwikkeld raken in relaties waar ze niet meer uitkomen. Het verwart ze. En mensen veranderen, Peter in elk geval wel. Hij zei dat hij het saai vond bij mij.’

‘Saaiheid hoort bij een huwelijk. Als je gaat trouwen, weet je dat het op een gegeven moment saai wordt.’

‘Niet altijd,’ zei ze, en in haar hoofd hoorde ze weer de woorden van Bix: beroepsversierders vinden getrouwde stellen maar saai en burgerlijk. ‘Ik vond het niet saai.’

‘Misschien vond je dat wel, maar had je het zelf niet in de gaten. Ik durf te wedden dat je leven nu veel boeiender is,’ zei hij met een glimlach, waarna hij een slokje wijn nam. Hij had heel uitgesproken ideeën.

‘In sommige opzichten wel,’ gaf Paris toe. ‘Maar dit is niet wat ik met mijn leven wilde. Ik was gelukkig met mijn leven zoals het was.’

‘Ik wed dat je over een jaar alleen maar blij bent dat hij is weggegaan.’ Dat concept was ondenkbaar voor haar. Ze wist dat wat er ook zou gebeuren, ze nooit blij zou zijn omdat Peter was weggegaan. Ze was heel graag met hem getrouwd gebleven, maar nu de realiteit anders was, was ze bereid het goede in haar nieuwe leven te koesteren. Maar het bleef een tweede keus, en ze verwachtte dat het altijd zo zou blijven.

Chandler bleef tot zes uur. De volgende dag zou hij met zijn vliegtuig naar Los Angeles vliegen, en hij zou haar bellen als hij weer terug was. De volgende ochtend stuurde hij weer bloe‘Meneer Freeman heeft het zo te zien zwaar te pakken,’ merkte Bixby droog op, toen hij haar kantoor binnenliep om een paar ideeën voor een bruiloft in juni met haar door te nemen. ‘Vind je hem nog leuk?’

‘Ik geloof het wel,’ antwoordde ze voorzichtig, maar ze wist het niet zeker. Chandler was gemoedelijk, sympathiek en heel charmant, maar ze merkte dat hij diep vanbinnen verbitterd en boos was. Hij koesterde haat, ter grootte van zijn ex.

Op donderdag liet hij weer van zich horen, en toen zat hij in New York. Hij was daar voor zaken en vertelde dat hij pas zondagavond thuis zou komen. Niet dat het haar iets uitmaakte, maar ze vond het wel attent van hem dat hij even belde. En de week daarop belde hij weer en vroeg of ze zin had om met hem naar Los Angeles te vliegen. Even aarzelde ze. Ze was eigenlijk helemaal niet van plan om met hem mee te gaan, of meer in het bijzonder, om met hem naar bed te gaan. Ze was er nog niet aan toe, en dat vertelde ze hem zo tactvol mogelijk, waarop hij lachte.

‘Dat weet ik toch, gekkie. Ik was van plan om twee kamers te reserveren in het Bel-Air. Het idee was om je mee te nemen naar een feest voorafgaand aan de uitreiking van de Grammy Awards. Ik heb een vriend in de muziekbusiness, die me elk jaar uitnodigt. Het is iets heel bijzonders. Heb je zin om mee te gaan?’

Ze dacht even na en besefte dat ze dan ook even bij Meg langs kon gaan. Natuurlijk kon ze altijd zelf naar Meg gaan. Maar ze moest toegeven dat het feest dat hij voorstelde, best leuk klonk.

‘Ik weet niet zeker of ik wel vrij kan krijgen. Ik moet het eerst met Bix overleggen, en dan laat ik het wel weten.’ Ze twijfelde of ze het wel zou doen, dus was ze tijd aan het rekken. Die middag vroeg ze Bix ernaar, toen ze met hem in zijn kantoor werkte.

‘Eén dag kan ik je wel missen,’ zei hij genereus. ‘Weet je zeker dat je wilt gaan?’

‘Nee,’ zei ze, terwijl ze er net zo verward bij keek als ze zich voelde. ‘Het is een aardige vent, maar ik ben er nog niet klaar voor om met hem of wie dan ook naar bed te gaan,’ gaf ze eerlijk toe. ‘Hij heeft beloofd dat ik mijn eigen hotelkamer krijg. Misschien wordt het best leuk. Ik weet het niet.’

‘Waarom niet?’ vroeg Bixby met een grijns. ‘Ik zou graag meegaan.’

‘Nou, dan ga jij toch met hem mee!’ plaagde Paris.

‘Zou hij niet vreemd opkijken?’ antwoordde Bixby lachend. ‘Wat vond hij er trouwens van dat je je eigen kamer wilde?’

Hij was nieuwsgierig.

‘Hij deed er niet moeilijk over,’ antwoordde ze peinzend.

‘Hij klinkt nogal gladjes.’ En dat was precies wat Bixby zorgen baarde. Hij kwam op hem meer en meer over als een echte beroeps.

Aan het einde van de middag belde ze Chandler, en na diep ademgehaald te hebben, zei ze dat ze met hem mee zou gaan. Hij vertelde dat ze vrijdagochtend zouden vliegen. Het feest waarvoor hij haar uitnodigde, was op vrijdagavond. En gelukkig, door stom toeval, had Bixby voor dat weekend geen grote evenementen gepland: alleen een klein diner waarvoor Sydney Harrington de catering verzorgde, en ze zou het diner zelf afhandelen. Het weekend daarop hadden ze een grote bruiloft, en dan zou Paris niet naar Los Angeles hebben kunnen gaan.

Die avond belde Paris Meg en vertelde haar dat ze langs zou komen. Ze zei dat ze niet wist wat hun plannen voor de rest van het weekend waren, maar dat ze hoe dan ook tijd zou vrijmaken om Meg te bezoeken. Dat zou ze Chandler ook laten weten.

‘Klinkt behoorlijk glamourachtig, mam,’ zei Meg, en ze klonk blij voor haar. ‘Hoe is hij?’

‘Dat weet ik niet, volgens mij wel aardig. Hij ziet er goed uit en hij kleed zich ook goed. Hij is erg onderhoudend, zoals Bixby zou zeggen, en hij is heel aardig voor me.’ Maar ze klonk niet erg enthousiast. Hij was Peter niet, en het was vreemd om met een andere man te zijn, en nog vreemder om met hem naar een andere stad te gaan. Ze wist nog steeds niet zeker of ze het wel moest doen. Maar hij leek haar voorwaarden te begrijpen en te accepteren. Ze was opgelucht dat hij ermee had ingestemd om afzonderlijke kamers te hebben, anders zou ze hebben bedankt. Bovendien was ze van plan om voor haar eigen kamer te betalen. Ze wilde niet bij hem in het krijt staan. Met hem naar een feest in Los Angeles gaan, in zijn vliegtuig, was meer dan genoeg.

‘Val je voor hem, mam?’ vroeg Meg bezorgd.

‘Nee, hoor. Het is geen echte date,’ zei ze, zichzelf voor de gek houdend. ‘We gaan gewoon als vrienden met elkaar om.’

‘Denkt hij er ook zo over?’

‘Dat weet ik niet. Maar het is hem in elk geval duidelijk dat ik niet met hem naar bed ga. Volgens mij is hij een echte heer, maar als dat niet zo blijkt te zijn, kom ik bij jou.’ Meg lachte om haar moeders waandenkbeelden over dates.

‘Je kunt maar beter een flesje pepperspray meenemen, voor het geval hij toch je kamer binnenkomt.’

‘Daar is hij volgens mij niet het type voor; dat hoop ik althans. Maar mocht het gebeuren, dan bel ik de politie.’

‘Dat zou wat zijn,’ zei Meg lachend, waarna ze haar moeder vertelde dat ze een nieuw vriendje had. Het was de eerste man met wie ze uitging na Peace.

‘Heeft deze een normale naam?’ vroeg haar moeder plagerig, en Meg antwoordde bevestigend. Zijn naam was Anthony Waterston, en hij was ook een jonge acteur die ze op de set had ontmoet. Ze vond dat hij veel talent had, maar ze wist nog niet veel van hem.

‘Er gaat veel tijd en energie in dat soort dingen zitten, hè?’ Het deed Paris denken aan het wieden van haar tuin in Greenwich. Soms moest je heel goed opletten of iets onkruid of een bloem was, en zelfs dan wist je het soms niet zeker. ‘Ik zie je in elk geval dit weekend,’ beloofde Paris. Daarna belde ze Bill, om hem te laten weten dat ze het weekend niet thuis zou zijn. Hij was er niet, maar ze liet een berichtje achter op zijn antwoordapparaat.

Die nacht in bed dacht ze lang en hard na over wat ze zou aantrekken. Ze wist dat ze niets glamourachtigs had voor een Hollywood-feestje in avondkleding, en besloot uiteindelijk de witte zijden jurk te dragen waarvan Peter altijd zo weg was geweest. Voor Greenwich was hij een beetje te gewaagd geweest, maar het was het beste dat ze had, en ze had geen tijd om te winkelen. Het was te druk op het werk. De rest van de week had ze totaal geen tijd voor zichzelf, of om aan Chandler Freeman te denken.

Hoofdstuk 18

Chandler haalde Paris vrijdagochtend om acht uur op in zijn Ferrari, en ze stond al klaar om te gaan. Haar tas was ingepakt en ze had haar jurk in een kledinghoes gedaan. Ze ging gekleed in een zwart broekpak en een bontjas, en hij droeg een donker pak. Ze vormden een charmant paar om te zien. Een uur later gingen ze aan boord van zijn vliegtuig, nadat hij zijn auto had geparkeerd.

Het was een prachtig, comfortabel toestel, en tot Paris’ verrassing was er zelfs een stewardess aan boord. Chandler nam plaats in zijn stoel in de cockpit.

Tijdens de vlucht naar het zuiden dronk Paris een kopje thee en las de krant. Toen ze hem uithad, stonden ze op het punt te landen. Het was een korte vlucht geweest, en ze was ervan onder de indruk hoe vakkundig hij het vliegtuig bestuurde. Hij nam zijn taak duidelijk serieus en schonk geen aandacht aan haar totdat ze op de grond waren. Daar stond een limousine op hen te wachten. Meg had gelijk gehad: het zou een zeer glamourachtig weekend worden, nog meer dan ze had verwacht.

In de limousine op weg naar het hotel babbelden ze wat, en in het Bel-Air scheen iedereen hem te kennen. Ze likten zijn hielen. Een assistent-manager begeleidde hen naar hun kamers. Toen Paris de kamers zag, was ze zeer onder de indruk. Hij had net zo’n appartement gehuurd als hij altijd huurde, en voor haar had hij een ruime suite geregeld, waarvoor al was betaald, ondanks haar bezwaren. Hij zei dat hij dat voor haar wilde doen. In feite stond hij erop.

‘Chandler, wat prachtig,’ zei ze, in verlegenheid gebracht. Het was moeilijk te geloven dat hij haar zo verwende. Dat had ze in de verste verte niet kunnen vermoeden.

Ze lunchten in de eetzaal en bewonderden de zwanen die voorbij waggelden en in de vijver zwommen. Daarna vroeg Chandler haar of ze zin had om naar Rodeo Drive te gaan om te winkelen. De limousine stond nog steeds tot hun beschikking, en ze bekende verlegen dat ze daar wel oren naar had.

‘Je hoeft niet mee, hoor. Ik ga alleen maar een beetje rondsnuffelen. Als ik Meg bezoek, heb ik daar nooit tijd voor,’ vertelde ze hem. Maar ze hadden nog enkele uren tijd voordat ze zich moesten klaarmaken voor het Grammy-feest, waar ze pas om zeven uur werden verwacht. En het kostte Paris nooit veel tijd om zich te verkleden. Het enige dat ze deed, was een bad nemen en haar haren opsteken. Ze gebruikte zo weinig make-up dat het weinig tijd kostte om het aan te brengen. Ze kwam zelden te laat, was altijd onberispelijk gekleed en uiterst georganiseerd. Chandler had dat allang opgemerkt.

Hij leek te genieten van haar gezelschap, en Paris vond het ook prettig om bij hem te zijn. Hij had een leuk gevoel voor humor en was ongecompliceerd van aard. Ook bleek hij getraind te zijn in het winkelen met vrouwen. Hij kende alle favoriete winkels en wachtte geduldig terwijl zij rondneusde. Zelfs toen ze een aantal kledingstukken wilde passen, deed hij niet moeilijk. Op weg terug naar het hotel verraste hij haar door haar een kleine tas van Chanel te overhandigen. Hij had iets gekocht toen zij een paar truien en een blouse paste die in de uitverkoop waren. Uiteindelijk had ze tijdens haar aanval van kooplust alleen maar een paar simpele, zwarte schoenen gekocht, die haar handig leken voor het werk. Terwijl ze de tas vasthield, keek ze hem met een aarzelende blik aan.

‘Chandler, dat had je niet moeten doen.’ Wat er ook in de tas zat, ze wist dat het duur was als het van Chanel was.

‘Dat weet ik wel, maar ik vind het leuk om je een beetje te verwennen. Dat verdien je. Paris. Ik wil dat je een leuk weekend hebt, en je zult er altijd aan terugdenken als je naar dit cadeautje kijkt.’ Voorzichtig opende ze het pakje, en tot haar grote verbazing was het een prachtige, zwarte tas van hagedissenleer. Het was de tas die ze in de etalage had bewonderd toen ze erlangs liepen. Ze zou hem nooit voor zichzelf hebben durven kopen, en dat had hij gemerkt, dus had hij hem voor haar gekocht. ‘Mijn god, Chandler!’ riep ze met grote ogen uit toen ze de tas zag. ‘Wat prachtig.’ En hij was ook nog eens ongelooflijk duur.

‘Vind je hem mooi?’

‘Ik vind hem beeldig, maar dit had je niet hoeven doen.’ Ze draaide zich om en kuste hem teder op zijn wang. Niemand had ooit zoiets voor haar gedaan. Ze kende hem nauwelijks, en het gebaar was zowel genereus als spontaan. Het was een prachtig cadeau. Maar Chandler was gewend om de vrouwen in zijn leven exorbitante cadeaus te schenken, zelfs als ze nog niet het bed met hem hadden gedeeld. En hij leek niets terug te verwachten. Ze wist dat de tas een waardevol bezit zou worden en dat hij haar altijd aan hem zou herinneren, wat precies zijn bedoeling was geweest. Het was een goede investering voor hem, en hij had enorme indruk op haar gemaakt.

Terug in het hotel regelde hij een masseur voor haar, waarna hij naar zijn eigen appartement verdween om zelf ook een massage te ondergaan. Pas even voor zeven uur zag ze hem weer. In de tussentijd onderging ze een ontspannende massage, genoot ze van een warm bad en bewonderde ze keer op keer de handtas die hij haar had geschonken. Ze belde Meg en vertelde haar erover, maar haar dochter reageerde bezorgd.

‘Kijk uit met hem, mam. Als hij zo’n cadeau voor je koopt, gaat hij je vast bespringen.’ Paris moest lachen om haar dochters woordkeuze.

‘Daar was ik zelf ook even bang voor, maar volgens mij doet hij dat niet. Hij gedraagt zich uiterst fatsoenlijk en beheerst.’

‘Wacht maar tot vanavond,’ zei Meg somber, waarna ze weer aan het werk moest. Ze maakte zich zorgen over haar moeder en deze man. Paris had duidelijk geen idee met wie ze zich inliet. Die vent smeet met geld, en hij had iets wat Meg het idee gaf dat hij te glad was. Hij kwam op haar over als een regelrechte playboy, tenzij hij verschrikkelijk verliefd op haar moeder was en zoiets nog nooit eerder had gedaan. Maar zolang haar moeder het aankon, was er misschien niets om zich zorgen over te maken, al wist Meg het niet zeker.

Chandler verscheen om vijf minuten voor zeven voor haar deur in een perfect zittende smoking, die hij in Londen had laten maken. Hij zag er beter uit dan de gemiddelde filmster. Ook Paris zag er schitterend uit. De witte avondjurk zat strak om haar lichaam, maar niet te, en haar figuur kwam er prachtig in uit. Ze droeg een beetje meer make-up dan gewoonlijk en had bergkristallen in haar haarwrong en diamanten in haar oren gedaan. Bij het verlaten van het hotel droeg ze een witte nertsmantel over haar jurk. Tijdens het lopen kon Chandler nog net haar hoge, zilverkleurige pumps met bergkristallen gespen zien. Ze zag er voortreffelijk uit, en hij was duidelijk trots om haar aan zijn zij te hebben toen ze het Beverly Hills Hotel binnengingen.

Het hotel was volledig afgehuurd door zijn vriend, Walter Frye, die, zo ontdekte Paris, verreweg de belangrijkste man in de muziekbusiness was. Bij het binnengaan van het hotel leek het alsof tweehonderd fotografen hun foto namen.

‘Je ziet er schitterend uit. Paris,’ fluisterde Chandler tegen haar, terwijl hij even over haar hand wreef die door zijn arm stak, en ze schreden langs de fotografen. Allison Jones, die genomineerd was voor vier Grammy’s, liep voor hen, en de rij werd gesloten door Wanda Bird, de grote winnares van vorig jaar. Beide zangeressen waren door Walter ontdekt, en ze hadden veel talent. Allison was tweeëntwintig en droeg een crèmekleurige zijden jurk die nauwelijks haar figuur verhulde en weinig aan de verbeelding overliet.

Het was een betoverende avond. Er waren achthonderd gasten aanwezig, onder wie alle grote namen uit de muziekbusiness: zangers, producers en allerlei machtige tussenpersonen. De fotografen die zich onder hen begaven, hadden duidelijk de avond van hun leven. En de centrale figuur onder hen was Walter Frye, die verheugd was om Chandler te zien en Paris een warme glimlach toewierp.

Een uur later begaven ze zich langzaam naar de eetzaal. Paris was niet eens meer verrast toen ze constateerde dat ze aan Walters tafel zouden zitten, waar ze geplaatst werd tussen Chandler en Stevie Wonder.

‘Wat een avond,’ fluisterde ze tegen Chandler.

‘Leuk, hè?’ antwoordde hij. Hij leek zich heel erg op zijn gemak te voelen.

‘Zeker weten,’ beaamde Paris, en dat was zwakjes uitgedrukt. Zodra het dessert was opgediend, werden de lichten gedimd, en een groep bekende artiesten zong om beurten voor het publiek, onder wie de meeste genomineerden. Alles bij elkaar genomen zongen ze bijna drie uur lang, terwijl het publiek hen toejuichte, meedeinde en meezong. Toen het bijna afgelopen was, wenste Paris dat het eeuwig voort zou duren. Hadden mijn kinderen er maar bij kunnen zijn, dacht ze. Ze zou niet weten hoe ze de avond aan hen zou moeten beschrijven. Het feest duurde tot na middernacht, en het was al één uur geweest toen ze terugreden naar het Bel-Air.

‘Heb je zin om nog iets te drinken in de bar?’ vroeg Chandler haar.

‘Goed idee,’ antwoordde Paris. Ze had er nog geen zin in om de avond af te sluiten. ‘Wat een ongelooflijke optredens,’ zei ze. Ze nipte aan een glas champagne, en hij dronk cognac. ‘Ik zal deze avond nooit vergeten.’

‘Ik wist wel dat je het leuk zou vinden.’ Hij keek blij en had ervan genoten deze avond met haar door te brengen.

‘Leuk? Ik vond het geweldig.’ Ze praatten er nog een uur lang over, totdat de bar dichtging. Hij bracht haar terug naar haar kamer. Bij de deur kuste hij haar op de wang en hij zei dat hij haar ’s ochtends weer zou zien. Ze had Meg eerder die avond ter sprake gebracht, en hij had voorgesteld haar uit te nodigen voor de lunch. Chandler was ongelooflijk genereus en gastvrij en had de indruk gewekt dat hij haar dochter dolgraag wilde ontmoeten. Iemand als hij had Paris nog nooit ontmoet. De hele ervaring was onvergetelijk, en toen ze haar kamer binnenliep, zag ze de hagedissenleren tas weer op de tafel staan. Ze hing hem over haar schouder en keek in de spiegel. Niemand had ooit zoiets duurs voor haar gekocht. Ze had geen idee hoe ze hem moest bedanken.

Toen ze Meg de volgende ochtend belde, kon ze alleen maar lachen.

‘Wat is er zo grappig, mam?’ vroeg Meg, die zich gapend in haar bed omdraaide. ‘Jeetje, mam, het is nog maar half tien!’

‘Dat weet ik, maar ik wil je graag uitnodigen voor de lunch. Je moet hem echt ontmoeten.’

‘Heeft hij je ten huwelijk gevraagd?’ Meg klonk paniekerig.

‘Nee, en hij heeft me ook niet besprongen.’ Ze had de hele nacht tot ’s ochtends vroeg gewacht om dit aan Meg te vertellen.

‘Heb je het leuk gehad gisteren?’

‘Het was ongelooflijk.’ En ze vertelde Meg alles wat ze had meegemaakt.

‘Ik moet hem zien.’

‘Hij zei dat hij ons om halfeen in de Spago verwacht.’

‘Ik kan niet wachten. Mag ik Anthony meenemen?’

‘Ziet hij er toonbaar uit?’

‘Nee,’ antwoordde Meg eerlijk, ‘maar hij heeft heel goede manieren. En hij praat niet over “Colon Hydrotherapie”.’

‘Dat is in elk geval iets,’ merkte Paris dankbaar op, en toen ze Chandler bij het ontbijt zag, waarschuwde ze hem dat Meg haar nieuwe vriendje mee zou brengen.

‘Prima, ik wil hem graag ontmoeten,’ reageerde hij enthousiast. Ze waarschuwde hem tevens dat ze niet verantwoordelijk was voor hoe hij eruitzag. Vervolgens gaf ze hem een beschrijving van Peace, waarop hij bulderde van het lachen.

‘Mijn zoon ging altijd met meisjes van dat type om, totdat hij de ware ontmoette. Een heel gewone meid, en zes maanden later waren ze getrouwd. En nu hebben ze drie kinderen, nou ja, bijna. Er is dus hoop voor ons allemaal,’ zei hij goedhartig. ‘Alleen heb ik die mazzel nog niet gehad. Tot nu.’ Hij glimlachte betekenisvol naar Paris, maar zij negeerde het. Ze was er nog niet klaar voor om een verbintenis aan te gaan, en was er nog steeds van overtuigd dat ze dat ook nooit meer zou kunnen. Dat vertelde ze Chandler ook, want ze wilde hem niet misleiden. ‘Dat weet ik toch,’ antwoordde hij teder. ‘Je hebt gewoon tijd nodig, lieverd. Het is heel normaal dat je littekens overhoudt aan wat jij het afgelopen jaar hebt meegemaakt. Het heeft mij ook jaren gekost om te verwerken wat mijn ex-vrouw mij had aangedaan.’ En Paris was er niet zeker van of hij het wel had verwerkt. Hij sprak met nauwelijks verdekt venijn als hij het over zijn ex-vrouw had.

‘Ik weet niet of ik er ooit klaar voor zal zijn om weer een relatie aan te gaan,’ zei ze eerlijk. ‘Het voelt nog steeds alsof ik met hem ben getrouwd.’

‘Ik heb me lange tijd ook zo gevoeld. Wees geduldig. Paris. Dat ben ik ook. Ik ga nergens heen.’ Ze kon gewoon niet geloven dat ze het geluk had gehad om hem te leren kennen. Hij was alles wat een vrouw zich kon wensen, en het enige dat hij scheen te willen, was bij haar zijn, ondanks haar voorwaarden.

Een tijdje zaten ze in de tuin van het Bel-Air, en stipt om halfeen arriveerden ze bij Spago. Meg en Anthony kwamen twintig minuten later binnen, en hoewel Meg zich netjes had aangekleed, gold dat niet voor Anthony. Hij droeg een verkreukelde, zwarte katoenen broek en een verkreukeld T-shirt, en hoewel Paris haar best deed om het niet op te merken, zag ze dat zijn haar vuil was. Het hing in lokken over zijn ogen en zag er vet uit. Maar al met al was hij een knappe jongen, en hij gedroeg zich zeer beleefd tegen Chandler en Paris. Er zat een grote tatoeage van een slang op zijn ene arm, en hij droeg vrij grote oorbellen, maar Chandler leek totaal niet beïnvloed door zijn verschijning en had een gesprek op redelijk niveau met hem, wat meer was dan Paris kon doen. Terwijl ze Peace excentriek en ietwat komisch had gevonden, mocht ze Anthony meteen al niet. Ze vond hem maar een patsertje. Hij zat voortdurend op te scheppen en deed neerbuigend tegen haar dochter, alsof hij haar een enorme dienst bewees door met haar om te gaan. Paris ergerde zich gedurende de hele lunch, zo erg dat ze nog steeds kookte toen Meg en Anthony van tafel opstonden. Hij had die middag een auditie en had Meg beloofd haar weer in Malibu af te zetten. Paris zei dat ze haar later nog wel zou bellen.

‘Volgens mij mag je hem niet,’ zei Chandler tegen haar toen ze weer alleen aan tafel zaten.

‘Was het zo duidelijk?’ vroeg Paris, in verlegenheid gebracht. Ze kon hem niet uitstaan.

‘Niet voor een ongeoefend oog. Maar je vergeet dat ik ook vader ben. Ik heb het ook meegemaakt. Soms moet je gewoon op je tanden bijten en doen alsof er niets aan de hand is. Meestal verdwijnen ze vrij snel weer uit beeld. Vroeg of laat papt hij aan met iemand die hem verder kan helpen met zijn carrière.’ En Meg was maar productieassistente. Paris kon slechts hopen dat hij haar gevoelens niet zou kwetsen. Ze wilde niet dat Megs hart gebroken zou worden door een of andere jonge acteur, en Anthony leek er wel het type voor.

‘Ik vond hem arrogant, hoogdravend en ontzettend narcistisch. Het is een wonder dat hij een gesprek gaande kan houden.’

‘Is dat niet een vereiste voor een acteur?’ plaagde Chandler. ‘Het is een pientere knaap. Hij schopt het waarschijnlijk nog ver. Is ze erg verliefd op hem?’ Zo kwam het in elk geval niet op hem over.

‘Ik hoop het niet. Haar laatste vriendje was een weirdo. Deze is afgrijselijk.’

‘Ik weet zeker dat je er nog veel meer zult ontmoeten. Ik spreek uit ervaring. Een tijdlang kon ik mijn zoons afspraakjes niet meer bijhouden. Maar telkens wanneer ik me over een van hen zorgen begon te maken, waren ze alweer van het toneel verdwenen.’

‘Mijn kinderen zijn net zo, Meg althans. Bill is meestal wat constanter, tenminste, dat was hij totdat hij naar de universiteit ging. Ik vind het niet leuk om me zorgen om hen te maken, maar ik wil ook niet dat ze met de verkeerde partners eindigen.’

‘Dat gebeurt ook niet. Ze moeten gewoon nog een beetje dartelen en experimenteren. Ik verwacht dat deze vent voor je het weet weer uit beeld is.’

‘Dat hoop ik maar,’ antwoordde Paris toen ze de tafel verlieten, waarna ze hem bedankte dat hij hen allen voor de lunch had uitgenodigd. Ze had het gevoel dat ze hun gezelschap aan hem hadden opgedrongen, maar hij scheen het niet erg te vinden. Hij deed het zelfs voorkomen alsof hij het leuk had gevonden. Hij zei dat hij het fijn vond haar dochter te hebben leren kennen. Chandlers repertoire bestond niet alleen uit attente gebaren, maar ook uit een gezonde intuïtie.

De middag brachten ze door met het bezoeken van kunstgaleries, en voordat ze teruggingen naar het hotel, brachten ze nog een bezoek aan het L.A. County Museum, ’s Avonds nam hij haar mee uiteten in L’Orangerie, waar hij kaviaar voor haar bestelde. Hij haalde echt alles uit de kast om haar te verwennen. En toen ze teruggingen naar het hotel, voelde Paris zich gelukkig en ontspannen. Ze had alweer een geweldige avond gehad. En toen hij haar bij de deur van haar hotelkamer afzette, kuste hij haar lang en hard op de mond, en ze bood geen weerstand. Maar hij maakte geen aanstalten om verder te gaan. En hij keek haar liefdevol en spijtig aan toen hij haar achterliet.

Toen ze voor de spiegel haar haren uitkamde en naar haar spiegelbeeld keek, vroeg ze zich af waar ze mee bezig was. Ze merkte dat ze langzaam van Peter wegdreef. Chandler was de eerste man na Peter die ze in zesentwintig jaar had gekust. En wat nog het ergste was: ze had ervan genoten. Bijna had ze spijt dat ze niet met hem in dezelfde kamer verbleef, en die gedachte hield haar wakker tot de vroege ochtend. Hoewel er niets onheilspellends was gebeurd, merkte ze dat ze de controle over haar ontluikende relatie met Chandler langzaam dreigde te verliezen.

Hoofdstuk 19

Na een stevig ontbijt in het Bel-Air vloog Chandler haar zondagmiddag terug naar San Francisco. Om half twee was ze weer thuis, na een grandioos weekend.

‘Nu voel ik me echt Assepoester,’ zei ze toen hij haar tas naar binnen droeg. ‘Ik kan elk moment in een pompoen veranderen.’

‘Niets daarvan. En als je het toch doet, tover ik je gewoon weer terug,’ antwoordde hij met een glimlach. ‘Ik bel je later.’

Hij kuste haar in de deuropening, en ze hoopte maar dat niemand het zag. Ze vond het niet zo prettig dat een man haar met een tas thuis afzette. Maar ze wist niet voor wie ze zich wilde verschuilen; ze kende niemand in de buurt, en niemand was geïnteresseerd in wat zij uitvoerde.

Die avond belde hij haar, precies zoals hij had beloofd.

‘Ik mis je,’ zei hij zacht, en Paris voelde meteen vlinders in haar buik. Ze gaf het niet graag toe, maar ze miste hem ook, erger dan ze wilde.

‘Ik jou ook,’ antwoordde ze.

‘Wanneer zie ik je weer?’ vroeg hij begerig. ‘Morgen?’

‘Morgen moet ik overwerken,’ zei ze spijtig, en deze keer was het waar. ‘Dinsdag dan?’

‘Prima. Wil je mijn appartement eens zien? Dan kook ik voor je.’

‘Dat hoeft niet, hoor, tenzij ik je mag helpen.’

‘Klinkt fantastisch,’ zei hij. Hij klonk blij en beloofde haar de volgende ochtend weer te bellen.

De volgende dag op het werk stond Bix haar al als een strenge vader op te wachten. Hij eiste een verslag.

‘En, hoe was het?’

‘Geweldig. Leuker dan ik had verwacht. En hij heeft zich als een echte heer gedragen.’

‘Daar was ik al bang voor,’ antwoordde Bix ontmoedigd.

‘Hoezo? Had je liever gehoord dat hij me verkracht had?’ Ze was in een beangstigend goed humeur.

‘Nee, maar echte mannen zijn geen heren. Die worden knorrig en moe, en gaan al helemaal niet met een vrouw uit winkelen. Heeft hij dat gedaan, trouwens?’

‘Ja,’ beaamde ze lachend, ‘en hij heeft een handtas van Chanel voor me gekocht.’

‘Nog erger. Wanneer heeft een man je voor het laatst mee uit winkelen genomen en een handtas van Chanel voor je gekocht? Heeft Peter dat ooit gedaan?’

‘Nee, hij had een hekel aan winkelen. Hij ging nog liever voor een wortelkanaalbehandeling naar de tandarts.’

‘Precies. Deze vent is te glad. Paris. Hij beangstigt me. Echte mannen scheuren de kleren van je lijf. Het zijn klunzen. Ze weten de juiste stappen niet te zetten, tenzij ze er veel ervaring mee hebben, met veel vrouwen.’

‘Ik geloof niet dat hij nog maagd is.’

‘Je mag hopen van niet. Maar op mij komt hij als een playboy over.’

‘Hij zegt dat hij de juiste vrouw nog niet heeft ontmoet. Hij is zoekende.’

‘Daar geloof ik geen snars van. Er lopen genoeg geschikte vrouwen rond, die maar wat graag een geschikte partner zouden hebben. Als hij het echt had gewild, had hij allang iemand gevonden.’

‘Misschien, maar dat schijnt helemaal niet zo gemakkelijk te zijn.’

‘Voor een kerel als hij wel. Hij heeft een Ferrari, een vliegtuig en zit goed in de slappe was. Denk je nu echt dat het voor hem moeilijk is om een geschikte vrouw te vinden?’

‘Geschikte vrouwen zijn niet per definitie geïnteresseerd in zulke dingen. Hij kookt morgenavond voor me.’

‘Ik word misselijk,’ zei Bix, terwijl hij met een bezorgde blik in zijn stoel achterover leunde.

‘Wat is er mis mee dat hij voor me kookt?’

‘Heeft Peter dat ooit gedaan?’

‘Niet uit zichzelf.’ Even keek ze serieus. ‘Peter heeft mij gedumpt voor een andere vrouw. Hoezo een geschikte vent?’ Het was de eerste keer dat ze zo over Peter sprak. ‘Chandler heeft in hetzelfde schuitje als ik gezeten. Ik denk dat hij juist heel voorzichtig is,’ zei ze eerlijk. Het begon haar te irriteren dat Bix zo argwanend tegenover hem was. Chandler verdiende dat niet.

‘Ik denk juist dat hij het heel druk heeft. Zo’n vent heb ik ooit ook als vriendje gehad. Hij verwende me mateloos, en ik kon niet begrijpen waarom. Horloges, armbanden, dure jassen, reisjes. Ik voelde me alsof ik in de hemel was beland, totdat ik erachter kwam dat hij met nog drie andere mannen het bed deelde. Hij bleek de meest overspelige rotzak op aard te zijn. Hij had geen geweten, geen hart, en toen hij genoeg van me had, nam hij zelfs de telefoon niet meer op. Mijn hart was gebroken, totdat het tot me doordrong. Hij was gewoon een playboy, en ik ben bang dat Chandler er ook een is. Hetzelfde type, alleen valt deze op vrouwen. Ga niet te snel met hem naar bed,’ zei hij, en ze knikte. In korte tijd waren zij en Bix verrassend close geworden, en ze hield van hem. Bix was slim, verstandig en hij gaf duidelijk om haar. Hij wilde haar alleen maar beschermen, en dat waardeerde ze, maar ze was er zeker van dat hij zich in Chandler vergiste.

Het werd inderdaad laat die avond, zoals ze had verwacht. De volgende dag verliet ze het kantoor om zes uur, en om halfzeven haalde Chandler haar op. In eerste instantie herkende ze hem niet toen hij aan kwam rijden in een oude Bentley, in plaats van de Ferrari.

‘Wat een prachtige auto,’ zei ze bewonderend. Hij vertelde dat hij er bijna nooit in reed, maar hem niet van de hand wilde doen. Hij had wel verwacht dat ze de auto mooi zou vinden. Maar zijn appartement was zo mogelijk nog indrukwekkender. Het was een penthouse op Russian Hill met uitzicht rondom en een terras dat haar bijna duizelig maakte. Alles in het appartement was van wit marmer, zwart graniet of zwart leer. Het was heel opvallend en zeer mannelijk. De keuken was ultramodern, en alles stond al klaar: oesters op schelpen, koude zeekreeft, en hij had een heerlijke pasta met kaviaar klaargemaakt. Ze hoefde niets te doen. Ze namen plaats aan een lange, granieten tafel in zijn keuken. Hij dimde de lichten, stak een paar kaarsen aan en zette cd’s op van artiesten die ze hadden zien optreden tijdens Waker Fryes feestje. Vervolgens schonk hij haar een heerlijke Franse witte bordeaux in. De maaltijd was veel luxer dan wat ze hem zou hebben voorgezet, en ze genoot er met volle teugen van.

Na afloop gingen ze in zijn woonkamer bij het haardvuur zitten en bewonderden het uitzicht. Buiten was het kil, en het was behaaglijk om naast hem bij het vuur te zitten. En na een tijdje kusten ze elkaar. Ze kende hem nog maar drie weken, maar ondanks al haar reserves en Bix’ waarschuwingen wist ze dat ze voor hem viel. Ze kon zich niet meer herinneren waarom dit zo’n slecht idee had geleken, of waarom ze zo’n eeuwige trouw aan Peter had gevoeld. Wat maakte het uit? Hij was met Rachel getrouwd. Ze was hem niets verschuldigd, zei ze tegen zichzelf, terwijl Chandler haar kuste en zijn hand langzaam over haar been omhoog bewoog. Maar hij was heel voorzichtig en wilde haar niet van streek maken. Hij stopte en keek haar aan, en ze smolt in zijn armen. Het leek uren later, maar ineens lag ze naast hem in bed, en ze had geen kleren meer aan.

‘Paris, ik ga alleen verder als jij het ook wilt,’ zei hij zacht.

‘Dat wil ik,’ fluisterde ze, en hij nestelde zijn hoofd tegen haar lichaam, waar hij haar borsten vond en ze streelde. Hun lichamen leken samen te smelten. Bedreven en voorzichtig nam hij haar. Hij verwende haar zoals Peter nog nooit had gedaan. Ze brachten de nacht samen door, en de volgende ochtend bedreven ze de liefde opnieuw. Dat had Peter nooit gedaan. Ze voelde zich vreemd genoeg ontrouw toen ze opstond, maar toen ze tegenover Chandler aan de ontbijttafel zat, voelde ze zich al beter. Gelukkig en tevreden glimlachte hij naar haar. Het was geen droom; dit was echt.

‘Het was geweldig,’ zei hij, waarna hij haar plaagde omdat ze bloosde. Het was beter dan ze ooit had verwacht.

‘Inderdaad,’ zei ze. Ze nam een slok van het sinaasappelsap dat hij voor haar had ingeschonken.

Hij bracht haar op tijd naar huis, zodat ze zich kon omkleden voor het werk, en beloofde haar later te bellen. Dat deed hij ook, waarna ze samen lunchten in hun favoriete Italiaanse restaurantje met de tuin. Ze was volledig in zijn ban, en deze keer zei ze er niets over tegen Bix. Het ging hem niet aan. De nacht die ze met Chandler had doorgebracht, had alles veranderd. Haar loyaliteit was nu aan hem. Ze hadden nu een relatie.

Eenmaal aan tafel voelde ze zich opgelaten, omdat ze worstelde met een ongewone vraag die ze hem wilde stellen. Het was haar eerste tocht in nieuwe wateren en ze wilde verantwoordelijkheid tonen. ‘Ik... Moeten we... Worden we niet geacht een aidstest te doen voordat we verder gaan?’ Ze was dankbaar dat hij condooms had gebruikt, maar als ze die niet meer zouden gebruiken, zouden ze zich moeten laten testen. Dat schenen mensen te doen, volgens Meg tenminste.

‘Zolang we condooms gebruiken, hoeft dat niet,’ zei hij terwijl hij naar haar glimlachte. Ze knikte. Ze wilde er niet op doorgaan. Het was gewoon te gênant. Zijn antwoord klonk redelijk, en bovendien was het probleem van een mogelijke zwangerschap ook meteen opgelost.

Die avond haalde hij haar na het werk weer op bij haar huis, en ze bracht opnieuw de nacht bij hem door. De volgende dag belde Meg haar op kantoor. Ze klonk bezorgd.

‘Mam, is alles goed? Ik heb je gisteravond gebeld, en eergisteren ook, vrij laat, maar je nam niet op. Was je aan het werk?’

‘Nee... Ik... Ik was met Chandler uit.’

‘Is er iets gebeurd?’

‘Nee, natuurlijk niet. Er is niets aan de hand, lieverd. We waren gewoon nog laat aan het kletsen.’

‘Nou, wees in elk geval voorzichtig. Val niet te snel voor hem.’ Ze klonk als Bix, maar Paris bedankte haar en liep terug naar haar kantoortje. Arme Chandler, iedereen was zo argwanend jegens hem, terwijl hij zo goed voor haar was. Ze kon zich niet herinneren wanneer ze voor het laatst zo gelukkig was geweest. Ze wilde Anne bellen en haar alles vertellen, maar daarvoor had ze pas in het weekend tijd. Voor zaterdag stonden twee bruiloften gepland, en in verband met het tijdverschil kon ze haar niet bellen. Paris maakte zulke lange dagen dat ze Chandler het hele weekend niet zag. De ene bruiloft duurde tot half drie in de ochtend, de andere tot na vieren, en ze wilde hem niet wakker bellen. Bruiloften waren anders dan diners, want er kon veel meer fout gaan. Ze moesten alle kleine details in de gaten houden en ze bleven er altijd bij aanwezig tot het bittere eind. Chandler zei dat hij het wel begreep. Ze zou zondagavond met hem uiteten gaan. Paris wilde graag dat hij Bill zou ontmoeten, maar toen ze hem belde, zei hij dat hij het druk had. Dus aten zij en Chandler alleen.

Ze brachten een rustige avond door in haar huis, keken video’s, en deze keer kookte zij. Ze maakte een grote pan pasta met salade, veel eenvoudiger dan wat hij had geserveerd, maar de wijn was uitstekend. En nadat ze de liefde hadden bedreven, ging hij weer terug naar zijn eigen appartement. Hij vertelde dat hij de volgende ochtend al vroeg een vergadering had.

De daaropvolgende drie weken brachten ze door in hun eigen, knusse wereldje. Wanneer ze niet werkte, was ze bij hem. Ze bracht meer nachten door in zijn appartement dan in haar eigen huis. Maar eenzaam was ze in elk geval niet meer. Ze had het gevoel alsof ze een sprookjesbestaan leidde. Iemand zoals hij had ze nooit eerder gekend. Hij voorzag in al haar behoeften en was vriendelijk, attent en grappig. En hij bleef zeer zorgvuldig met voorbehoedmiddelen. Op een dag stelde ze hem voor om toch een aidstest te ondergaan, om elkaar gerust te stellen, zodat ze geen condooms meer hoefden te gebruiken. Maar hij antwoordde dat condooms wel zo gemakkelijk waren. Toen ze er later die dag over nadacht, ging er ineens een belletje bij haar rinkelen, en die avond kaartte ze het onderwerp opnieuw aan.

‘Als we een aidstest doen, hoeven we helemaal niets meer te gebruiken,’ zei ze voorzichtig. Het leek haar zoveel simpeler. ‘Het is altijd verstandig om condooms te gebruiken,’ antwoordde hij wijselijk, terwijl hij de badkamer uitliep en weer tegen haar aankroop. Hij verkeerde in een buitengewoon goede conditie en had een geweldig lichaam. Zijn seksuele verdiensten waren meer dan indrukwekkend. Maar ondanks alles besloot ze hem toch de vraag te stellen die ’s middags in haar hoofd was opgekomen, hoewel ze het antwoord al meende te weten.

Steunend op een elleboog keek ze hem glimlachend aan. ‘Je slaapt toch niet ook nog met iemand anders, hè? Ik bedoel nu, nu wij een relatie hebben.’

Hij keek haar glimlachend aan terwijl hij met zijn vinger over haar tepels streelde, wat haar enorm opwond. ‘Dat is nogal een vraag.’

‘Volgens mij is het antwoord simpel,’ zei ze zacht. ‘Ik ga ervan uit dat dit een exclusieve aangelegenheid is.’ Die term had ze Meg horen gebruiken.

‘Exclusief is een groot woord,’ zei hij terwijl hij zich op zijn rug draaide en uitdrukkingsloos naar het plafond staarde.

‘Hoezo?’ Ze voelde een knoop in haar maag.

‘Ik heb met niemand anders het bed gedeeld sinds wij samen zijn,’ antwoordde hij, terwijl ze elkaar aankeken. ‘Maar het zou kunnen gebeuren. Het is nog veel te vroeg voor ons om een serieuze verbintenis aan te gaan.’

‘Dat verwacht ik ook niet,’ zei ze zacht. ‘Maar ik verwacht wel exclusiviteit, monogamie, of hoe je het ook wilt noemen.’

‘Zolang we condooms gebruiken, is er geen probleem. Ik ben absoluut niet van plan om je met allerlei ziekten op te zadelen. Dat zou ik nooit doen.’

‘Maar monogamie zie je niet zitten?’

‘Ik kan het je niet beloven, want ik wil niet tegen je liegen. We zijn allebei volwassen. Alles is mogelijk.’

‘Dus je behoudt je het recht voor andere vrouwen te ontmoeten?’ Paris was perplex. Het was nooit bij haar opgekomen dat hij het zou overwegen of willen.

‘Daar geef je me de tijd niet voor,’ antwoordde hij luchtig. Maar hij reisde veel. En er waren heel wat avonden dat zij moest werken. Ze had nooit verwacht dat hij haar vraag zo zou beantwoorden. Hevig overstuur ging ze rechtop in bed zitten, en ze keek op hem neer, terwijl hij naast haar lag. Ze had nooit verwacht dat het geen exclusieve aangelegenheid was. ‘Je hebt nooit gezegd dat het een punt voor je was,’ zei hij enigszins geïrriteerd over het feit dat ze het onderwerp ter sprake had gebracht.

‘Omdat ik niet verwachtte dat ik het hoefde te noemen. Ik ging ervan uit dat jij er net zo over dacht. Je zei dat wat wij hadden speciaal en anders was.’

‘Het is ook speciaal, maar ik houd er niet van om aan het lijntje te lopen. We zijn niet getrouwd, en we weten allebei dat getrouwd zijn weinig betekent.’

‘Nee, dat weet ik niet,’ antwoordde ze peinzend. ‘Daar weet ik helemaal niets van. Ik was mijn echtgenoot trouw, en meer dan twintig jaar lang was hij mij ook trouw. Trouwens, dit staat er helemaal buiten.’ Ineens keek ze verdrietig. De realiteit drong tot haar door. Dit was geen huwelijk - het was een date. ‘Ik wil je niet delen.’

‘Ik ben niet jouw bezit,’ zei hij boos.

‘Dat wil ik ook helemaal niet. Maar ik wil wel zeker weten dat je niet met andere vrouwen vrijt, zolang je met mij het bed deelt.’

‘Het is nog veel te vroeg om zoiets te eisen. Paris. We zijn volwassen en we zijn vrij. Misschien ontmoet jij ook wel iemand met wie je naar bed wilt.’

‘Niet wanneer ik iets met jou heb, en als dat al gebeurt, ben je de eerste die het weet.’ Ze zat nu kaarsrecht.

‘Dat is heel nobel van je,’ antwoordde hij nuchter. ‘Maar ik ga jou niet hetzelfde beloven. Dingen gebeuren nu eenmaal, zelfs als je ze niet van tevoren plant.’

‘Zou je het me achteraf vertellen?’

‘Niet per se. Dat ben ik je niet verschuldigd; niet na zes weken. Misschien als we een halfjaar samen zijn, afhankelijk van hoe het dan tussen ons gaat. Maar zover is het nog lang niet.’

‘Is er een handleiding voor dit soort dingen? Want als die er is, wil ik hem dolgraag lezen. Zijn er tijdschema’s voor wanneer wat gebeurt, bijvoorbeeld na zes weken, en wat je na drie of zes maanden, of na een jaar kunt verwachten? Wie stelt die regels eigenlijk op?’

‘Ze zijn afhankelijk van de afspraken die mensen met elkaar maken,’ antwoordde hij simpel. Hij liet zich niet door haar onder druk zetten, en het zat hem dwars dat ze het wel probeerde. Exclusiviteit behoorde niet tot de afspraken, wat hem betrof.

‘En wat voor afspraken bestaan er dan tussen ons?’ vroeg Paris, terwijl ze hem recht in de ogen keek.

‘Die hebben we nog niet. We hebben het leuk met elkaar, toch? Wat wil je nog meer?’ Paris zei geen woord toen ze uit bed stapte en hem over haar schouder aankeek.

‘Ik wil nog veel meer. Ik wil zeker weten dat ik de enige vrouw in je leven ben, in elk geval in je bed.’

‘Dat is onredelijk van je.’

‘Dat vind ik niet. Ik vind dat een trieste manier om je leven te leiden. Het leven draait om integriteit, zorgzaamheid en toewijding, en niet alleen om plezier maken en seks.’

‘Heb je plezier met mij?’ vroeg hij terwijl hij op zijn zij ging liggen en haar aankeek. Ze was zich aan het aankleden.

‘Ja, maar het leven bestaat uit meer dan alleen plezier.’

‘Geef het dan een kans om zover te komen. Het is te vroeg om over dit soort dingen te praten. Verpest het nu niet, Paris.’

‘Dat heb jij zojuist al gedaan.’ Maar ze moest toegeven dat hij in elk geval eerlijk was.

‘Als je deze zaak nu gewoon laat rusten, zouden we uiteindelijk wel zover komen, maar je kunt het niet forceren.’

‘En terwijl we “zover komen”, wil je met andere vrouwen vrijen?’

‘Misschien gebeurt het wel nooit, tot dusver in elk geval niet. Maar ja, het zou kunnen gebeuren.’

‘Ik wil me daar helemaal geen zorgen over hoeven maken, maar dat zou ik wel doen. Ik zou het me altijd afvragen. Nu ik weet hoe jij hiertegenover staat, weet ik niet of ik je ooit zou kunnen vertrouwen. Hoe zou ik dat kunnen? En hetzelfde geldt voor jou. Je zou nooit weten wat ik allemaal uitspook. Maar met mij weet je dat juist wel, dat is het verschil.’

‘Dat verwacht ik helemaal niet van je. Dat zijn de basisregels.’

‘Wat? Ieder voor zich, en neuken wat je neuken kan? Wat zielig, en wat ongelooflijk triest. Ik wil meer. Ik wil liefde en integriteit tussen twee mensen.’

‘Ik heb nog nooit tegen je gelogen, en dat zou ik ook nooit doen.’

‘Nee,’ antwoordde ze bedroefd, ‘je zou bepaalde dingen gewoon niet vertellen, hè?’ Hij antwoordde niet toen ze voor hem ging staan en hem lange tijd aankeek. ‘Als je je ooit nog bedenkt, bel me dan.’ Eigenlijk had ze willen zeggen: als je ooit volwassen wordt en besluit je vrije leventje op te geven. ‘Het was een geweldige tijd, maar dat was niet zo geweest als ik wist dat je me bedroog. Zo zou ik het noemen. Ik ben wat dat betreft zeer ouderwets.’

‘Eigenlijk wil je alleen maar getrouwd zijn en mij onder de duim houden,’ zei hij cynisch. ‘En als je niet getrouwd bent, doe je alsof je het bent. Maar je bent het niet, dus geniet er nu maar van. En mij krijg je niet onder de duim.’ Dat was in zijn ogen het ultieme misdrijf, een halsmisdaad.

‘Ik vond het hartstikke leuk met je... een tijdje... Maar je hebt nu alles verpest.’

‘Je verdoet je tijd,’ zei hij geïrriteerd terwijl hij opstond en naakt voor haar ging staan. ‘Niemand houdt zich meer aan die regeltjes. Ze stammen uit de Middeleeuwen.’

‘Misschien,’ zei ze rustig. ‘Maar ik houd me er wel aan. Bedankt voor alles.’ Ze liep weg en sloot de deur achter zich. Even bleef ze in de hal staan, waarna ze op het liftknopje drukte. Een deel van haar wenste dat hij de deur zou opentrekken en haar zou smeken terug te komen. Maar een ander deel wist dat het niet zou gebeuren. Ze had een pijnlijke les geleerd. En wat de basisregels uit Chandler Freemans versie van afspraakjes maken ook waren, Paris wist dat ze niet bij haar pasten, en hij ook niet. Bixby had toch gelijk gehad.

Hoofdstuk 20

Het was de derde week van maart toen ze het met Chandler uitmaakte, en pas twee weken later begon Bix vragen te stellen. Hij had om de een of andere reden het gevoel dat hij niet meer belde. Ze was een paar dagen heel stil geweest, waarna ze zich met nog meer overgave dan normaal op haar werk stortte. Uiteindelijk vroeg hij haar ernaar toen ze een avond overwerkten om een bruiloft voor te bereiden.

‘Heb ik iets gemist? Belt Chandler niet meer?’

Even aarzelde ze, waarna ze knikte. ‘Dat klopt.’

‘Hebben jullie ruzie gehad, of kwamen de kaviaar en Ferrari’s je je neus uit?’ Hij kon het zo mooi zeggen. Ze glimlachte naar hem. De eerste week was ze overstuur geweest, maar ze begon zich nu beter te voelen. Behalve gekwetst, voelde ze zich ook heel erg belachelijk. Ze had beter moeten weten. En hij had haar nooit meer gebeld. Ineens leek hij van de aardbodem verdwenen. Ze had iets geleerd, maar ze was er niet blij mee. En ze vond het vreselijk te moeten toegeven dat ze hem miste. Hij was zo lief voor haar geweest, en ze hadden geweldige seks gehad. Voor de eerste keer in een jaar had ze zich vrouw gevoeld, in plaats van een verstotene. In die zin was hij goed voor haar geweest, maar hij had een stukje van haar meegenomen. Of nog erger, ze had het hem zelf gegeven.

‘Het werkte niet tussen ons. Ik heb een fout gemaakt.’ Ze aarzelde even, waarna ze Bix het hele verhaal vertelde.

‘De rotzak. Wat smerig.’

‘Vind je?’ vroeg ze Bix eerlijk. Hij was acht jaar jonger dan zij, maar veel ervarener. Ze vertrouwde op zijn oordeel en had het gevoel alsof ze uit een andere tijd en een andere wereld kwam. In zekere zin was dat ook zo.

‘Ja, het was smerig,’ bevestigde Bix. ‘En absoluut niet aardig. Jammer genoeg lopen er nog veel meer mensen rond die zich gedragen zoals hij. Mannen én vrouwen. Het is niet seksegebonden. Het zijn gewoon geen aardige mensen, en ze houden er geen al te nette regels op na. Je zou niet hoeven te vragen of een relatie exclusief is. Fatsoenlijke mensen willen helemaal niet tegelijkertijd met anderen naar bed. Dat geldt voor mij, voor Steven, maar sommige mensen met wie ik afspraakjes maakte, waren net zoals Chandler. Ze lopen nog steeds vrij rond, op zoek naar goedkope seks. Wat maakt het uit? Aan de andere kant, ontvangen ze geen liefde. De meesten van hen zijn zelf ook niet in staat om van iemand te houden, zelfs niet van zichzelf.’

‘Ik heb altijd het gevoel dat iedereen over een handleiding beschikt, behalve ik. Hij vond het allemaal doodnormaal, en bovendien was hij erg overtuigend. Zijn enige probleem was dat hij mij niet kon overtuigen. Ik zou een hekel aan mezelf krijgen als ik zo zou leven. Het enige dat ik ervan heb geleerd, is dat ik nooit meer met iemand naar bed wil die niet van me houdt. Ik dacht dat hij van me hield, dat hij in elk geval verliefd op me was, en ik werd verliefd op hem. Nu weet ik dat het geen liefde was, maar lust, en moet je nu zien wat er van mij is overgebleven.’

‘Je hebt er in elk geval een leuke handtas aan overgehouden,’ bracht hij haar in herinnering, en ze lachte.

‘Ja, inderdaad. Wat een fantastische ruil: mijn integriteit voor een tas.’

‘Van je integriteit opofferen is geen sprake. Je wist gewoon niet waar je in verwikkeld was.’

‘Ik dacht dat ik het wist. Ik ging er gewoon van uit, en dat was mijn fout.’

‘Nou, die fout zul je in elk geval niet meer maken. En door deze ervaring is wel het ijs gebroken. Je hebt je maagdelijkheid verloren. Nu ben je vrij om aan de boemel te gaan, op zoek naar de prins van je dromen.’ Bix glimlachte naar haar. Hij had bewondering voor haar eerlijkheid en vond het erg dat Chandler zo’n rotzak was gebleken, al verbaasde het hem niet.

‘Hoeveel kikkers moet ik daarvoor eerst kussen?’ vroeg ze bezorgd. Ze twijfelde echt aan haar beoordelingsvermogen.

‘Een paar. Dat geldt voor iedereen. Eventuele wratten op je lippen kun je altijd nog laten weghalen.’

‘Ik weet niet of ik de moed heb om nog nieuwe relaties aan te gaan. Het doet echt verrekte pijn,’ gaf ze eerlijk toe.

‘Dat is zo, en het is ook nog eens uiterst deprimerend. Afspraakjes zijn gewoon shit.’

‘Je wordt bedankt, Peter,’ zei ze en voor het eerst klonk ze verbitterd. ‘Ik kan maar niet geloven dat hij me hiertoe heeft veroordeeld.’ Bix knikte. Zo ging het nu eenmaal: de ene partner gaat er met een derde vandoor, en de andere wordt in een slangenkuil geworpen en moet maar zien te overleven. Leuk is anders. ‘Ik zou hem moeten haten om wat hij me aandoet, maar volgens mij doe ik dat niet, en zal ik het ook nooit doen. Ik hoop alleen maar dat ik hem niet de rest van mijn leven blijf missen. Ik mis hem verdorie nog iedere dag,’ zei ze met tranen in de ogen. ‘En ik kan niet geloven dat ik op mijn leeftijd nog als een dolle tiener uit moet gaan en afspraakjes moet maken. Is het niet walgelijk en ontzettend zielig?’

‘Er is niets zieligs aan. Zo gaat het nu eenmaal. Zelfs als een relatie wel goed is, komt er een dag waarop de ene partner sterft, en de andere alleen achterblijft en opnieuw moet beginnen. Het is klote, maar zo is het leven.’

‘Zoals Steven,’ zei ze ernstig, denkend aan Bix’ partner, wiens vorige partner negen jaar geleden was gestorven. ‘Maar hij heeft mazzel gehad.’ Ze glimlachte naar haar vriend. Ze had het gevoel alsof ze al jaren, in plaats van maanden, vrienden waren. ‘Hij heeft jou gevonden.’

‘Perfectie bestaat niet,’ zei hij dubbel. Ze keek naar hem en vroeg zich af of zij soms ook ruzie hadden gehad.

‘Zijn er problemen?’ Ze wilde er voor hem zijn, zoals hij er voor haar was. Sinds hun eerste ontmoeting was hij een goede vriend gebleken.

‘Misschien. Op een dag. Nu nog niet.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Ik bedoel dat niemand ongeschonden blijft. Stevens partner is aan aids gestorven, en Steven is zelf seropositief. Het kan nog jaren duren voordat hij ziek wordt, of voordat de aids zich volledig ontwikkelt. Maar de kans is aanwezig. Ik wist het toen ik iets met Steven begon, maar ik dacht: alle tijd die ons samen is gegund, zal het uiteindelijk waard zijn. En dat bleek ook zo te zijn. Ik heb geen minuut spijt van mijn beslissing gehad, en hoop alleen maar dat hij heel oud mag worden.’ Er stonden tranen in zijn ogen en in de hare toen ze hem een knuffel gaf. Ze hielden elkaar lang vast, en hij glimlachte naar haar door zijn tranen heen. ‘Ik houd zo ontzettend veel van hem, het is zo’n geweldige vent.’

‘En dat ben jij ook,’ zei ze met een brok in haar keel. Het leven was absoluut niet eerlijk.

‘Weet je, als ik me ooit aangetrokken zou voelen tot een vrouw - wat gelukkig niet het geval is, mannen zijn al gecompliceerd genoeg, dank u - zou jij mijn eerste keuze zijn.’

‘Moet ik dat als een aanzoek beschouwen?’ plaagde ze, en ze glimlachte door haar tranen heen.

‘Absoluut... Maar exclusief? Nee... Ik zou ook met jongens willen slapen... En ik zou het niet tegen je zeggen... maar ik zou je wel meteen laten weten dat het geen exclusief arrangement is. Zou je daarmee kunnen leven?’

‘Waar moet ik tekenen?’

Ze lachten beiden, en Bix schudde zijn hoofd. Hij vond het heerlijk om met haar te praten. Ze was als een zus voor hem. ‘Ik zei toch dat Chandler een waardeloze keuze was?’

‘Ik wist wel dat je dat zou zeggen. Maar hij kon mooi praten. Hij vertelde me dat hij zich in veertien jaar niet meer zo had gevoeld. Waarom zei hij dat?’

‘Om je om zijn vinger te winden. Kerels zoals hij kramen van alles uit, zolang het maar werkt. Als je de ware eenmaal hebt ontmoet, weet je dat hij het zeker niet was.’

‘Het zal wel.’

Toen ze de boel afsloten, voelden ze zich closer dan ooit tevoren vanwege de bekentenissen die ze hadden afgelegd: zij over haar fout om met Chandler in zee te gaan, hij over Steven die aan aids leed. Het had de last voor hem een beetje verlicht, en ook voor haar. Toen ze thuiskwam, belde ze Meg, en tot haar grote verdriet was Meg in tranen.

‘Wat is er gebeurd? Hebben Anthony en jij ruzie gehad?’

‘Zoiets. Ik ben erachter gekomen dat hij een ander heeft. Het is niet eens een meisje, maar een vrouw. Ze is een succesvolle producer, met wie hij al weken een verhouding schijnt te hebben.’ Zijn ambities hadden uiteindelijk toch gezegevierd. Nog zo’n man zonder integriteit. Maar in zijn geval was Paris niet verrast, en Meg ook niet. Ze had geweten wie en wat hij was en had alleen maar gehoopt dat hij een tijdje zou blijven. Haar relatie had net zo kort geduurd als die van Paris: zes weken.

‘Wat erg voor je, lieverd. Chandler is trouwens ook verleden tijd.’ En toen kreeg ze een idee. ‘Heb je zin om dit weekend bij me te komen?’ Haar meubels waren de maand ervoor gearriveerd, en ze voelde zich nu echt thuis in haar nieuwe huis, dat er fantastisch uitzag.

‘Wat is er tussen jou en Chandler gebeurd?’ vroeg Meg, terwijl ze haar neus snoot.

‘Hetzelfde principe. Ik had vergeten te vragen of onze relatie exclusief was. Ik wist niet eens dat ik het had moeten vragen.’

‘Dat is mij tijdens mijn studietijd overkomen,’ antwoordde Meg wijselijk. ‘Je moet het altijd vragen.’

‘Waarom heeft niemand me dat ooit verteld?’

‘Omdat je het niet hoefde te weten. Maar nu weet je het en de volgende keer vraag je het. Als ze “nee” antwoorden, maak je dat je wegkomt. Het zou nog beter zijn om het te vragen voordat je überhaupt aan een relatie begint.’

‘Voer jij mijn volgende contractonderhandeling?’ plaagde Paris.

‘Prima.’ Meg zuchtte. ‘Is het niet zwaar klote? Ik vraag me af of ik ooit nog een geschikte vent ontmoet. Hier waarschijnlijk niet.’ Ze klonk ontmoedigd, al was ze nog maar vierentwintig. Het beloofde niet veel goeds voor Paris, die in mei zevenenveertig werd.

‘Hier is het al niet veel beter.’

‘Of waar dan ook. Mijn vriendinnen in New York ontmoeten ook alleen maar playboys, leugenaars of mannen met bindingsangst. En als je al een aardige vent tegenkomt, blijkt hij homo te zijn. Ik geef het op.’

‘Niet op jouw leeftijd. Jouw ware Jakob komt nog wel, die van mij niet. En volgens mij vind ik dat niet eens erg. Ik ben gewoon te oud.’

‘Doe niet zo raar, mam. Je bent nog jong en je ziet er goed uit. Misschien kom ik dit weekend wel langs, want ik voel me depressief.’

‘Ik ook. We gaan gewoon de hele dag met bakken ijs in bed liggen en televisie kijken.’

‘Ik kan niet wachten.’

Paris haalde haar vrijdagavond op van het vliegveld en ze hoefde het hele weekend niet te werken. Ze deden precies wat ze hadden afgesproken: ze lagen in bed en troostten elkaar terwijl ze naar oude films op de televisie keken. Ze kleedden zich niet aan, kamden hun haren niet, deden geen make-up op en genoten er met volle teugen van. Toen Bill die zondag langskwam om te lunchen, keek hij hen verschrikt aan. Gelukkig was hij alleen gekomen.

‘Zijn jullie ziek?’ vroeg hij verbaasd. ‘Je ziet er niet uit,’ zei hij tegen zijn zus.

‘Dat weet ik,’ antwoordde ze met een grijns. Ze had een fantastisch weekend bij haar moeder gehad.

‘We hebben een weekend aan onze geestelijke gezondheid besteed,’ legde Paris uit.

‘En dat is?’

‘Het hele weekend in bed oude films kijken, janken en mannen afkraken. Mijn vriendje heeft mij bedrogen.’ Meg vertelde hem de details.

‘Wat een afknapper,’ antwoordde hij vol sympathie.

‘Hoe zit het met jou?’ vroeg Meg, terwijl Paris hun een kom soep overhandigde en op de bank ging zitten. Ze vond het fijn om haar kinderen bij zich te hebben. ‘Ontmoet jij nog leuke meisjes?’

‘Tientallen,’ antwoordde hij trots. ‘We hadden een wedstrijdje in het studentenhuis, wie de meeste meisjes kon versieren. Ik had er twaalf in twee weken,’ zei hij met een onschuldige blik, en zijn zus keek alsof ze hem iets tegen zijn hoofd wilde gooien.

‘Je bent een zwijn. Dit is het walgelijkste dat ik ooit heb gehoord. Jezus, er lopen al genoeg rotkerels rond, dus hoef jij er niet ook nog eens een te worden. Doe even normaal!’

‘Wat verwacht je nu van mij? Dat ik in mijn propedeusejaar al ga trouwen? Ik ben nog maar een kind.’ Hij was een en al onschuld en vol humor.

‘Wees dan verdorie op zijn minst een aardige vent,’ beet Meg hem toe, en Paris was het met haar eens. ‘Een man die vrouwen met liefde en respect behandelt. De wereld heeft behoefte aan meer aardige kerels zoals jij.’

‘Ik wil nog helemaal geen aardige kerel zijn. Ik wil lol trappen.’

‘Niet ten koste van iemand anders, mag ik hopen, Bill,’ berispte Paris hem. ‘Mensen hebben de verantwoordelijkheid om elkaar goed te behandelen.’

‘Ja, dat weet ik wel. Maar soms moet je even de beest uithangen. Je kunt niet voortdurend verantwoordelijk zijn.’

‘Jazeker wel,’ drong zijn zus aan. ‘Begin er nu meteen maar mee. Je bent al bijna negentien.’ Zijn verjaardag was twee dagen na die van haar moeder, in mei. ‘Het is nooit te laat om een aardige vent te zijn. Ik reken op je, Bill.’

‘Moet dat?’ vroeg hij terwijl hij zijn soep opat. Zijn moeder en zijn zus leken een vreemde bui te hebben.

‘Ja, dat moet,’ zei Paris. ‘Want als je niet aardig bent, zul je iemand op een dag veel verdriet doen.’ En ongewild moest ze bij die woorden aan hun vader denken. Het ging aan Bill voorbij, maar Meg begreep het.

Hoofdstuk 21

Paris dacht geen moment meer aan afspraakjes nadat ze met Chandler had gebroken. Toen mei zich aandiende, moesten ze ontelbare details doornemen voor de bruiloften in juni. Het waren er zeven. Meg kwam een avond over voor haar moeders verjaardag en vloog ’s ochtends om zes uur weer terug. Het was een lief gebaar. Bix had haar op kantoor op taart getrakteerd, en hij had een prachtige, turquoise stola van kasjmier voor had gekocht. Hij zei dat die geweldig zou staan op een zwarte jurk. Twee dagen later reed ze naar Berkeley om Bills verjaardag te vieren. Het was een drukke maand.

Maar de dag waarop het precies een jaar geleden was dat Peter haar had verlaten, viel haar zwaar. Ze ontwaakte met een zwaarmoedig gevoel en wist meteen welke dag het was. De hele dag bleef ze stil en ernstig. Bix vroeg haar er uiteindelijk naar, en ze vertelde wat er aan de hand was. Toen ze thuiskwam van haar werk, dook ze in bed en huilde. Het afgelopen jaar waren er veel goede dingen gebeurd, maar als iemand haar ernaar zou vragen, of haar een toverstokje zou geven, zou ze meteen terug willen naar Peter. Dat stond buiten kijf. Haar leven was voorgoed veranderd, en niet op alle vlakken ten goede. Maar er waren ook een aantal leuke dingen gebeurd: de verhuizing naar San Francisco, haar nieuwe huis en haar baan, die haar redding was geweest, dankzij Bix, zijn vriendschap en die van Steven. Ze had veel dingen om dankbaar voor te zijn, maar ze miste Peter nog steeds verschrikkelijk, en ze begon te vermoeden dat het nooit zou overgaan. Ze verwachtte niet langer dat iemand de leegte zou opvullen en kon zich ook niet voorstellen dat iemand daartoe in staat was. Toen ze ten slotte in slaap viel, was ze opgelucht dat deze afgrijselijke dag eindelijk voorbij was.

Een paar dagen later belde Sydney Harrington met een ideetje. Er zou een oude vriend van haar op bezoek komen, en ze wilde een etentje voor hem organiseren. Maar de ware reden waarom ze belde, was dat ze hem als eerste aan Paris wilde voorstellen. Hij woonde in Santa Fe en was kunstenaar. Sydney vertelde dat hij een geweldige man was en dat Paris hem zeker zou mogen. Hij was beeldhouwer en werkte met klei.

Paris probeerde beleefd te reageren, maar ze hield zich duidelijk op de vlakte. Maar omdat Sydney zonder ophouden enthousiast over hem praatte, stemde ze in met een gezamenlijke lunch. Ze vond dat ze Sydney iets verschuldigd was, omdat zij haar een baan had bezorgd, nu bijna vier maanden geleden. Bovendien vond ze Sydney een verstandige, intelligente vrouw met een zuiver geweten, een gezond beoordelingsvermogen en goede smaak. Hoe erg kon haar vriend zijn?

Die middag vertelde Paris Bix erover, die lachte en met zijn ogen rolde.

‘Weet jij soms iets wat ik niet weet?’ vroeg ze bezorgd.

‘Nee, maar je weet hoe ik over blind dates denk. Een van mijn favorieten was met een tweeëntachtigjarige man die door zijn verpleegster werd afgeleverd bij het restaurant waar we hadden afgesproken. Ik was indertijd zesentwintig, en de vriend die het allemaal geregeld had, dacht dat ik weer een sprankje geluk in zijn leven kon brengen. Dat had ook zeker gekund, maar de arme grijsaard zat daar maar te kwijlen. Hij kon nauwelijks praten en barstte in tranen uit toen ik wegging. Maar er zijn nog ergere geweest.’

‘Je moedigt me hiermee niet echt aan,’ antwoordde Paris nerveus. ‘Ik kon er gewoon niet onderuit. Sydney drong zo aan. Het is een oude vriend van haar.’

‘Als het op onze vrienden aankomt, zijn we allemaal blind. Waar woont hij eigenlijk?’

‘In Santa Fe. Hij is kunstenaar.’

‘Vergeet het maar. Hij is geografisch gezien onwenselijk. Wat moet je nu met een vent in Santa Fe, ook al is hij geweldig?’

‘Hoe ben ik hier toch in verzeild geraakt?’ klaagde Paris. ‘Drie maanden geleden zei ik nog dat ik nooit meer een afspraakje
zou maken. Nu ben ik kanonnenvoer geworden voor bezoekende kunstenaars, en voor god mag weten wie nog meer. Wat moet ik nu?’

‘Ga gewoon met die vent uiteten. Je doet er Sydney een plezier mee. In juni pakken we haar wel terug met al die bruiloften.’ Ze zou voor vijf ervan de catering verzorgen en er een hoop geld mee verdienen.

Maar toen de dag van de blind date aanbrak, was Paris moe en bovendien in een rothumeur. Haar föhn was doorgebrand, waardoor haar huis bijna in vlammen was opgegaan. Op weg naar haar werk had haar auto de geest gegeven, en ze voelde een verkoudheid opkomen.

‘Kan ik niet gewoon zelfmoord plegen en de lunch afzeggen?’ vroeg ze Bix. Ze had een uur op de wegenwacht moeten wachten, want er was een spoedgeval op de brug.

‘Nee, je hebt het Sydney beloofd. Wees aardig.’

‘Ga jij maar, en zeg dat je mij bent.’

‘Dat zou grappig zijn.’ Hij lachte naar haar. ‘Je hebt jezelf in deze situatie gebracht, dus ga nu maar.’

Ze hadden afgesproken in een Mexicaans restaurant vier straten verderop, en Paris hield niet eens van Mexicaans eten. Toen ze er aankwam, zat Sydney al aan een tafeltje. Haar vriend was de auto aan het parkeren. Hij had hem vast in een andere staat gezet, want pas een halfuur later kwam hij binnen. En toen hij in zijn indiaanse poncho en een cowboyhoed door de deur liep, leek hij te wankelen. Paris dacht dat hij dronken was. Sydney kwam echter snel met een verklaring.

‘Hij heeft iets aan zijn oren, wat zijn evenwicht verstoort. Het is echt een geweldige vent.’ Paris glimlachte flauwtjes toen hij naderde. Hij glimlachte aarzelend terug en ging zitten. Hij zette zijn cowboyhoed af en legde hem op een stoel, en terwijl hij dat deed, zag Paris dat hij een dikke laag klei onder zijn nagels had. Maar het viel niet te ontkennen dat hij er interessant uitzag. Hij leek op een echte indiaan, maar toen ze hem ernaar vroeg, antwoordde hij dat het niet zo was.

‘Dat zijn allemaal dronkenlappen,’ verklaarde hij, en Paris deinsde terug. Vervolgens stak hij een tirade af over zwarten. Alleen joden vergat hij te noemen. Hij slaagde erin racistische opmerkingen te maken over zo’n beetje iedereen, onder wie hun Mexicaanse ober. Die hoorde dat, draaide zich om en wierp hun een kwade blik toe. Paris wist zeker dat hij in hun eten zou spugen en ze kon het hem niet kwalijk nemen.

‘Sydney vertelde me dat je kunstenaar bent,’ wist Paris vriendelijk uit te brengen, ondanks haar zorgen om de ober en hun eten. Ze moest er maar het beste van maken. Het zou niet gemakkelijk zijn, en al haar respect voor Sydneys beoordelingsvermogen was abrupt verdwenen.

‘Ik heb een paar foto’s van mijn werk voor je meegenomen,’ antwoordde hij trots. Zijn naam was William Weinstein, wat meteen verklaarde waarom er geen joden op zijn haatlijstje stonden. Hij was geboren in Brooklyn en tien jaar geleden naar Santa Fe verhuisd. Hij haalde een envelop met foto’s uit zijn jaszak, bekeek ze vlug en overhandigde er een paar aan haar. Het waren stuk voor stuk dertig centimeter hoge fallussymbolen van klei. De man was ogenschijnlijk bezeten van penissen.

‘Interessant,’ zei Paris, die deed alsof ze onder de indruk was. ‘Gebruik je levende modellen?’ vroeg ze schertsend, en hij knikte.

‘Ja, mezelf.’ Hij vond het zelf ongelooflijk grappig en lachte zo hard dat hij zich bijna dood hoestte. Behalve de klei onder zijn nagels, genoeg om er nog een beeld van te maken, waren zijn vingers geel van de nicotine-aanslag. ‘Houd je van paardrijden?’

‘Ja, maar ik heb het al lang niet meer gedaan. En jij?’

‘Ja, ik heb een ranch. Je moet maar eens langskomen. We hebben geen elektriciteit en ook geen sanitair. Het is zo’n twee dagen reizen.’

‘Dan ga je niet snel ergens heen.’

‘Dat vind ik wel zo prettig,’ antwoordde Bill. ‘Mijn vrouw vond het verschrikkelijk. Ze verlangde terug naar New York. Vorig jaar is ze gestorven.’ Paris knikte, verlamd van verbazing dat Sydney had gewild dat ze deze man zou ontmoeten. Ze wist niet wat ze moest zeggen.

‘Het spijt me dat te horen.’

‘Mij ook. We zijn bijna vijftien jaar getrouwd geweest. Ik ben nu drieënzeventig.’ En toen werd gelukkig het eten opgediend. Paris had een quesadilla besteld, het mildste gerecht op de menukaart. De kunstenaar had een onheilspellende ratjetoe besteld, bedekt met bonen, waarvan hij zei dat hij ze bijna dagelijks at. ‘Bonen zijn het beste wat je kunt eten. Het gezondste voedsel dat er is, ook al ga je ervan scheten. Houd jij van bonen?’ Paris maakte een smorend geluid, en Sydney leek het niet in de gaten te hebben. Ze vertelde dat hij een oude vriend van haar vader was, die ook kunstenaar was geweest, en dat hij zeer gesteld was geweest op Bills vrouw. Paris kon zich niet voorstellen hoe het leven van de arme vrouw eruit had gezien, opgesloten op een ranch, met hem. Ze nam aan dat ze zelfmoord had gepleegd, haar enige ontsnappingsmogelijkheid. Terwijl ze daarover nadacht, excuseerde Paris zich en ze liep naar de toiletruimte. Zodra ze de deur achter zich had gesloten, pakte ze haar mobiele telefoon. Ze bereikte Bix op kantoor.

‘Is hij leuk?’

‘Als je me hier niet snel uit redt, vermoord ik Sydney nog voor onze lunch ten einde is. Of ik pleeg zelfmoord.’

‘Niet leuk dus.’

‘Ongelooflijk. Hij is een Neanderthaler in cowboykostuum, die dertig centimeter lange beelden van zijn eigen piemel maakt.’

‘Tjonge, als zijn piemel zo groot is, is het misschien toch de moeite waard om naar Santa Fe te verhuizen. Misschien ga ik wel met je mee.’

‘Houd je op? Bel me over vijf minuten. Ik ga zeggen dat er een noodgeval op kantoor is.’

‘Wat voor noodgeval?’ Hij klonk enorm geamuseerd, in tegenstelling tot Paris.

‘Maakt me niet uit. Deze godvergeten lunch is een noodgeval.’

‘Wat ben je toch expressief. Heeft hij foto’s van zijn piemel laten zien?’

‘Zoiets. Ik heb nog nooit zulke afzichtelijke beeldhouwwerkjes gezien.’

‘Doe nou niet alsof je kunstcriticus bent. Misschien is hij best aardig.’

‘Luister, hij is erger dan die ouwe kwijlebal van jou. Zegt dat niet genoeg?’ Ze werd met de minuut wanhopiger.

‘Dat is onmogelijk.’ Bix klonk sceptisch. ‘Dat was de ergste blind date die ik ooit heb gehad.’

‘Dat is deze ook. Bel me over vijf minuten.’

‘Oké, oké, ik bel je. Maar je kunt maar beter een goed excuus verzinnen. Sydney is niet gek; ze heeft je meteen door.’

‘Sydney is volledig gestoord dat ze wilde dat ik deze vent ontmoette. Misschien is ze wel psychotisch, of misschien haat ze me.’

‘Ze haat je niet. Vorige week zei ze nog hoe graag ze je mag. En Paris?’

‘Wat?’ Ze was in staat iemand te vermoorden, zelfs Bix als het echt moest.

‘Neem een foto van zijn piemel voor me mee.’

‘Bel me... Ik meen het. Of ik neem ontslag!’

Nadat ze haar lippen had gestift, liep ze terug naar de tafel. De kunstenaar keek op van zijn lunch. ‘Je ziet er leuk uit met lippenstift. Het is een mooie kleur.’

‘Dank je,’ zei ze met een glimlach. Ze wilde net een hap nemen, toen de telefoon ging.

‘Ik heb zo’n hekel aan die dingen,’ merkte hij op toen ze de telefoon beantwoordde. Meteen fronste ze haar voorhoofd. Het was Bix, die de schunnigste dingen zei die hij maar kon bedenken.

‘Wat heb je gedaan?’ zei ze, terwijl ze er hevig geschrokken bij keek en een bezorgde blik op Sydney wierp. ‘O, Bix, wat erg voor je... Nu? Ik... Nou ja, ik ben met Sydney en haar vriend aan het lunchen... O... Oké, oké, rustig maar... Ik ben er in vijf minuten. Verroer je niet voordat ik er ben.’ Ze verbrak de verbinding en keek Sydney overstuur aan.

‘Wat is er gebeurd?’ Ook zij keek bezorgd.

‘Dat was Bix. Je weet wat voor doetje hij is.’ Ze glimlachte naar Bill en besloot nog even te stoken voordat ze wegging. ‘Hij is homo,’ legde ze uit.

‘Ik haat flikkers,’ antwoordde hij, waarna hij boerde.

‘Ik dacht wel dat je dat zou zeggen.’ Ze wendde zich weer tot Sydney. ‘Hij is door zijn rug gegaan.’

‘Ik wist niet eens dat hij een slechte rug had.’ Ze reageerde meteen sympathiek, want Paris wist dat ze zelf rugklachten had en een korset droeg als ze moest werken.

‘Hij ligt op de grond en kan zich niet bewegen. Ik moet hem naar een chiropractor brengen. Hij dreigde het alarmnummer te bellen als ik niet meteen zou komen.’

‘Ik weet precies hoe hij zich voelt Ik heb een uitpuilende wervelschijf, en als die opspeelt, kan ik weken niet lopen. Zullen we met je meegaan?’

‘Doe geen moeite. Ik red me wel met hem.’

‘Alle nichten zouden doodgeschoten moeten worden,’ verklaarde de kunstenaar, en hij boerde opnieuw.

‘Het spijt me dat ik er ineens vandoor moet,’ verontschuldigde ze zich tegen hen beiden, waarna ze Bill de hand schudde.

‘Veel plezier tijdens je verblijf hier. Ik vond het heel leuk je te ontmoeten en ik wens je veel succes met je werk.’

‘Met mijn piemel bedoel je?’ Hij lachte keihard, waarna weer een hoestbui volgde.

‘Precies, veel plezier met je piemel. Doei, Sydney. Bedankt voor de lunch.’ Zwaaiend rende ze de deur uit, en tijdens de hele autorit kookte ze van woede. Toen ze op kantoor aankwam, stond Bix haar al met een grijns op te wachten.

‘En, waar is hij?’

‘Waar is wat? Ik kan wel iemand vermoorden, zo kwaad ben ik.’

‘De foto van zijn piemel.’

‘Houd je mond. Praat vooral niet tegen me. Ik zeg de rest van mijn leven geen woord meer tegen jou of Sydney. Die vent is compleet gestoord, en trouwens, hij haat flikkers en vindt dat ze allemaal afgemaakt moeten worden. Maar zwarten en indianen haat hij ook.’

‘Interessante vent. Hoe zag hij eruit?’

‘Als een zombie. Hij woont op een ranch zonder elektriciteit of sanitair.’

‘Geen wonder dat hij beelden van zijn piemel maakt. Die arme man heeft niets beters te doen.’

‘Houd je kop. Ik wil je niet meer horen. En ik ga nooit, maar dan ook nooit meer naar een blind date.’

‘Ja, ja,’ zei Bix, terwijl hij lachend achteroverleunde in zijn stoel. ‘Dat zei ik ook. En weet je wat? Ik ging toch, en dat zul jij ook doen.’

‘Loop naar de hel,’ zei ze, waarna ze haar kantoor binnenstampte en de deur zo hard dichtsloeg, dat de boekhoudster uit haar kamer te voorschijn kwam en met een angstige blik in het rond keek.

‘Wat is er met Paris?’

‘Niets aan de hand,’ antwoordde hij nog steeds lachend. ‘Ze heeft net een blind date gehad.’

‘En, klikte het niet?’ vroeg ze vol sympathie. Bix grijnsde breed en schudde zijn hoofd.

‘Ik geloof van niet, mevrouw Simpson. Ik geloof van niet. En dat is het einde van het hoofdstuk “blind dates”.’

Hoofdstuk 22

Paris en Bix hadden het in mei enorm druk, maar slaagden er tot hun eigen verbazing in om alle zeven bruiloften in juni te overleven. Nog nooit van haar leven had Paris zo hard gewerkt, en Bix zei dat hetzelfde voor hem gold. Maar alle bruiloften waren geweldig geweest, alle bruiden oogverblindend, alle moeders trots, en alle vaders hadden keurig de astronomische rekeningen betaald. Het was een geweldige maand voor Bixby Mason Inc. Het weekend na de laatste bruiloft kwam Meg over uit Los Angeles. Het was hun enige rustpauze, want het weekend daarop hadden ze twee gigantische feesten ter ere van Onafhankelijkheidsdag op het programma staan.

Ze zaten ontspannen in Paris’ tuin en spraken over hun werk, hun leven en Bills reisje naar Europa. Hij was de dag ervoor met zijn vrienden vertrokken. Ineens draaide Meg zich voorzichtig naar haar moeder toe, en ze leek iets te overwegen. Paris had het meteen in de gaten.

‘Waar zit je over te peinzen?’ vroeg Paris haar. ‘Wat is er?’

‘Ik wilde je iets vragen, maar ik weet niet zo goed hoe.’

‘O, o. Klinkt belangrijk. Is er een nieuwe man in je leven?’

‘Nee.’ De afgelopen twee maanden hadden ze geen van beiden afspraakjes gehad. Paris was er heel stellig in dat ze het ook niet meer wilde. De blind date die Sydney had geregeld, was de druppel geweest. Maar ze wist bijna zeker dat Meg op een gegeven moment iemand zou ontmoeten, en ze hoopte het van harte. ‘Ik zag laatst een vriendin die ik ken van Vassar. Het was al een tijd geleden dat ik haar voor het laatst had gesproken. Ze is getrouwd en verwacht een baby, wat me verbaasde, maar ze vertelde me ook een triest verhaal. Ik had haar sinds ons afstuderen niet meer gezien, en toen was haar moeder al heel ziek. Ze schijnt toen in juli overleden te zijn. Dat is nu twee jaar geleden, en ik geloof dat het om borstkanker ging. Ik wilde haar er niet naar vragen.’ Paris probeerde te bedenken waar Meg naartoe wilde met al die informatie. Ze zag niet in hoe zij zou kunnen helpen. Maar misschien had het meisje behoefte aan een moederfiguur om mee te praten, vooral nu ze zwanger was, en Paris was daar best toe bereid.

‘Hoe gaat het nu met haar?’ Paris klonk bezorgd.

‘Volgens mij wel goed. Het is een sterke meid, en ze is met een heel aardige vent getrouwd. Ooit was ik zelf verliefd op hem.’ Ze glimlachte bij de herinnering, waarna ze haar moeder serieus aankeek. ‘Afijn, ze vertelde dat haar vader zich aardig redt, maar dat hij erg eenzaam is. Ik vroeg me gewoon af of... Nou ja... Eigenlijk... Ik heb hem zelf een aantal keren ontmoet, en hij is heel aardig. Je zou hem echt mogen, mam.’

‘O mijn god... Begin jij nu ook al? Ik heb je toch gezegd dat ik geen afspraakjes meer maak.’ Ze klonk niet alleen overtuigend, maar ook uiterst stellig. Chandler Freeman en de beeldhouwer uit Santa Fe waren genoeg geweest voor een mensenleven, of in elk geval voor de komende jaren. Paris was niet langer geïnteresseerd in mannen.

‘Mam, dat slaat nergens op. Je bent nog maar zevenenveertig. De rest van je leven alleen blijven is belachelijk. Het is niet goed.’

‘Voor mij wel. Ik heb geen man in mijn leven nodig. En trouwens, dat wil ik ook niet.’ De waarheid was juist het tegenovergestelde, maar het was gewoon zo vreselijk moeilijk om iemand te vinden. En de enige die ze ooit had gewild, was bij haar weggelopen.

‘Maar stel dat je de kans van je leven laat schieten? Hij is bankier en heel aardig. Hij is absoluut geen losbollige, wilde vrijgezel.’

‘Hoe weet jij dat?’

‘Omdat ik hem heb ontmoet,’ drong Meg aan. ‘En hij is ook nog knap.’

‘Kan me niet schelen. Jij bent niet met hem uit geweest. Mannen veranderen in psychopaten als ze een afspraakje hebben.’

‘Niet waar. Sommige mannen zijn alleen vreemder dan andere, zoals Peace.’ Paris grijnsde, en Meg lachte.

‘Precies. Hoe weet jij dat deze man niet de vader van Peace is?’

‘Vertrouw me nu maar. Hij lijkt op papa, want hij is van hetzelfde type: overhemd, stropdas, gestreept pak, keurig kapsel, goede manieren, beleefd, gevat, en hij is een goede vader. Precies wat je zoekt.’

‘Ik begin er niet meer aan, Meg.’

‘Jawel,’ antwoordde haar dochter met een boosaardige glimlach.

‘Nee, hoor.’

‘Zeker wel. Ik heb haar beloofd dat we vanavond met hen uiteten gaan. Zij is dit weekend ook bij haar vader op bezoek.’

‘Wat? Ongelooflijk dat je dat hebt gedaan! Meg! Ik doe het niet!’

‘Je moet wel, anders ben ik een leugenaar. Zo ontmoeten aardige mensen elkaar: ze worden gekoppeld. Vroeger deden ouders dat met hun kinderen, nu is het andersom. Kinderen stellen hun gescheiden ouders voor aan nieuwe partners.’ Het was allemaal heel logisch voor Meg.

‘Ik wil helemaal niet gekoppeld worden.’ Paris was laaiend, maar Meg gaf geen strobreed toe. Paris wilde haar niet in verlegenheid brengen, dus stemde ze er uiteindelijk, onder luid protest, mee in. ‘Ik ben niet goed snik,’ mompelde ze toen ze richting centrum reden. Ze zouden op voorstel van Megs vriendin gaan eten in een steakhouse. De naam van de man was Jim Thompson, en hij hield schijnbaar van vlees. Gelukkig was hij in elk geval geen veganist. Paris was van plan de avond zo kort mogelijk te houden. Ze had een somber zwart broekpak aan, droeg haar haren in een paardenstaart en had geen make-up op.

‘Kun je niet een beetje meer je best doen?’ had Meg geklaagd toen ze haar moeder zich zag omkleden. ‘Je ziet eruit als een begrafenisondernemer.’

‘Goed zo, dan wil hij me vast nooit meer zien.’

‘Je helpt niet echt mee,’ berispte Meg haar.

‘Dat was ik ook niet van plan.’

‘Zo ontmoeten veel vrouwen anders hun tweede echtgenoot.’

‘Ik wil geen tweede echtgenoot. Ik ben nog niet eens over mijn eerste heen. Bovendien ben ik absoluut allergisch voor blind dates.’

‘Dat weet ik. Ik herinner me de laatste nog, maar hij moet een uitzondering zijn geweest.’

‘Nee, dat was hij niet. De verhalen die Bix vertelt, zijn nog erger,’ mompelde ze somber. En onderweg naar hun afspraak verviel Paris in een akelige stilte.

Beide Thompsons waren er al toen ze in het restaurant arriveerden. Jim bleek een lange, magere, grijsharige man met een serieus gezicht te zijn, gekleed in een grijze broek en een blazer. Naast hem zat zijn zeer aantrekkelijke, zeer zwangere dochter, die van Megs leeftijd was. Haar naam was Sally, en Paris herinnerde zich haar meteen toen ze haar zag. Pas toen ze plaatsnamen, keek Paris Jim aan. Ze moest toegeven dat hij iets zeer vriendelijks over zich had en er netjes uitzag, en ze vond dat hij mooie, droevige ogen had. Je kon zien dat hem, net als haar, iets vreselijks was overkomen, maar ook dat hij erg sympathiek was. Ongewild merkte Paris dat ze medelijden met hem had, en halverwege het etentje raakten ze met elkaar in gesprek. Ze spraken op gedempte toon, terwijl de meisjes herinneringen ophaalden aan vroeger en lachten om hun oude vrienden. Intussen vertelde Jim over de periode waarin zijn vrouw was gestorven, en voordat ze het in de gaten had, vertelde zij over het vertrek van Peter. Ze wisselden tragedies uit als voetbalplaatjes.

‘Waar hebben jullie het over?’ vroeg Sally, toen de twee oudere tafelgenoten plotseling schuldig keken. Het was nu niet bepaald een luchtig tafelgesprek, en ze hadden er geen behoefte aan om het met hun kinderen te delen. Jim had haar verteld dat zijn kinderen vaak tegen hem zeiden dat hij moest ophouden met voortdurend over hun moeder te praten, vooral tegen vreemden. Dat deed hij vaak. Het was nu bijna twee jaar geleden dat ze was overleden, maar voor Jim was het alsof het nog maar net was gebeurd.

‘We hebben het over onze kinderen,’ antwoordde Paris opgewekt om hem en zichzelf te dekken. Sally’s broer was een jaar ouder dan Bill en studeerde aan Harvard. ‘Over hoe afschuwelijk jullie zijn en hoezeer we jullie haten,’ plaagde Paris met een samenzweerderige blik op Sally’s vader, waarvoor hij haar dankbaar was. Hij had het leuk gevonden om met haar te praten, veel leuker dan hij had verwacht. Hij was even afkerig als zij geweest om naar het etentje te komen en had van alles geprobeerd om zijn dochter ervan af te brengen. Maar nu hij er was, was hij blij dat hij daar niet in was geslaagd. Beide meisjes waren erg koppig en hielden van hun ouders.

Vervolgens praatten ze over hun plannen voor Onafhankelijkheidsdag. Sally en haar echtgenoot zouden een weekendje weggaan, waarschijnlijk de laatste keer samen voordat de baby kwam. Jim vertelde dat hij met zijn vrienden aan een zeilwedstrijd zou meedoen, en Paris liet weten dat ze moest werken. Ze zouden twee picknicks organiseren. Jim vond haar baan erg leuk klinken, maar hij gaf toe dat hij persoonlijk niet zoveel om feestjes gaf. Hij kwam over als een rustige, ietwat teruggetrokken persoon, maar het was moeilijk te zeggen of dat kwam door de omstandigheden of door zijn aard. Hij had Paris verteld dat hij al depressief was sinds de dood van zijn vrouw. Maar hij had ook toegegeven dat hij zich meestal wel beter voelde wanneer hij de deur uitging.

De meisjes kusten elkaar gedag bij het afscheid, en Jim nam Paris even apart en vroeg of hij haar mocht bellen. Ze vond hem erg ouderwets en zeer formeel overkomen, en ze aarzelde dan ook even, waarna ze toch knikte. Misschien kon ze hem helpen. Ze voelde zich niet lichamelijk tot hem aangetrokken, maar hij had duidelijk behoefte aan iemand om mee te praten, en onaantrekkelijk was hij ook niet. Hij zat momenteel gewoon niet lekker in zijn vel, en Paris vroeg zich af of hij ook medicijnen gebruikte. Ze gaven elkaar een hand bij het afscheid. Jim fluisterde haar toe dat hij haar zou bellen, waarna hij vlug de straat overstak met zijn dochter. Hij zag eruit als een man zonder land. Aan zijn afhangende schouders kon ze zien dat hij ongelukkig was.

‘En,’ vroeg Meg toen ze in de auto stapten, ‘wat vind je van hem?’ Ze had het gevoel dat haar moeder hem wel mocht, zelfs al zou ze dat niet toegeven. En Sally had haar bij het afscheid nemen toegefluisterd dat ze haar vader sinds de dood van haar moeder niet meer zo vrolijk had gezien.

‘Ik vind hem aardig, maar niet op de manier waarop jij denkt, of de manier waarop jij en Sally het hadden beraamd, vervelende kinderen die jullie zijn.’ Paris glimlachte. ‘Maar hij is eenzaam en hij heeft iemand nodig om mee te praten. Hij lijkt me een zeer sympathieke man, maar de ziekte en dood van zijn vrouw hebben hem zwaar getroffen.’

‘Voor Sally is het ook moeilijk geweest,’ merkte Meg op, waarna ze haar moeder strak aankeek. ‘Hij heeft geen psychiatrisch verpleegster nodig, mam, maar een vriendin. Wees toch niet zo over bezorgd.’

‘Ik ben helemaal niet overbezorgd. Ik heb medelijden met hem.’

‘Houd daarmee op, en geniet er gewoon van.’ Maar er viel weinig te genieten. Hij had de hele avond gesproken over haar dokters, haar ziekte, haar dood, haar begrafenis en over hoe mooi die was geweest, en over het monument dat hij voor haar aan het bouwen was. Alle wegen hadden naar Rome geleid, en welk onderwerp ze ook ter sprake had gebracht, ze waren steeds weer bij wijlen Phyllis teruggekomen. Paris wist dat hij het moest verwerken, zoals zij dat moest doen met Peter. Natuurlijk was rouwen om een sterfgeval moeilijker dan om een scheiding of bedrog. Ze vond dat hij er alle recht toe had en ze was bereid naar hem te luisteren. Bovendien kon ze zich zijn verdriet goed voorstellen. In zekere zin voelde ze zich meer weduwe dan gescheiden vrouw, omdat Peters vertrek zo plotseling was en ze er geen stem in had gehad. Hij had net zo goed gestorven kunnen zijn.

‘Hij heeft gezegd dat hij me zou bellen,’ zei Paris uit zichzelf, en Meg was verheugd, vooral toen de volgende ochtend de telefoon ging, en zij opnam. Het was Jim. Nadat hij Meg vriendelijk had begroet, vroeg hij naar haar moeder. Snel nam Paris de telefoon van haar over. Ze babbelden een paar minuten, en Meg zag haar moeder iets opschrijven, knikken en zeggen dat ze het leuk zou vinden om met hem uiteten te gaan.

‘Heb je een afspraakje?’ vroeg Meg verbaasd. ‘Nu al? Wanneer?’ Ze grijnsde van oor tot oor, terwijl Paris, in verlegenheid gebracht, benadrukte dat het niets romantisch was. ‘Vertel me dat over drie weken nog maar een keer, als je het bed inmiddels met hem deelt,’ plaagde Meg. ‘En vergeet deze keer niet te vragen of het exclusief is.’ Maar ze waren het er beiden over eens dat het met Jim Thompson zeer waarschijnlijk geen probleem zou zijn, in elk geval niet op dit moment. Sally had verteld dat hij zelfs niet naar andere vrouwen had gekeken sinds de dood van zijn vrouw, en Paris geloofde het. Ze kon ook niet met zekerheid zeggen of hij wel naar haar keek. Hij had gewoon behoefte aan iemand met wie hij over zijn overleden vrouw kon praten. ‘Wanneer zie je hem?’ vroeg Meg nieuwsgierig. Ze voelde zich net een moedertje, en ze wilde dat deze romance zou slagen. Dat wilden ze allemaal.

‘Dinsdagavond gaan we uiteten.’

‘Hij is in elk geval beschaafd en zal je niet meenemen naar het soort tenten waar ik altijd mee naartoe word genomen. Ik beland steevast in een aftandse sushitent waar ik voedselvergiftiging oploop, in een vegetarisch restaurant of tussen mensen die ik niet graag ’s nachts tegenkom. De mannen met wie ik uitga, nemen me nooit mee naar een fatsoenlijk restaurant.’

‘Misschien moet je wat oudere mannen kiezen,’ stelde Paris eenvoudig voor, hoewel Meg nooit geïnteresseerd was geweest in oudere mannen. Ze voelde zich gewoon niet tot hen aangetrokken. Ze had altijd vriendjes van haar eigen leeftijd gehad, en af en toe eentje die een jaar of twee jonger was. Maar het gevolg daarvan was wel dat ze met onvolwassen spelletjes te maken kreeg die nu eenmaal bij die leeftijd hoorden.

‘Bel me hoe het met meneer Thompson is gegaan,’ bracht Meg haar in herinnering voordat ze wegging. Paris bracht de rest van de avond door met de was doen, wat niet echt leuk was, maar wel nuttig. Op maandag werkten Paris en Bix keihard aan de voorbereidingen voor de picknicks die ze in het weekend van Onafhankelijkheidsdag organiseerden. Dinsdagavond was Paris nog volop bezig met alle details, en bijna vergat ze dat ze een afspraak met Jim Thompson had. Na een werkoverleg met Bix verliet ze om zes uur haastig het kantoor en vertelde hem dat ze uiteten ging.

‘Heb je een afspraak?’ Hij keek geschokt. Ze had met geen woord over een nieuwe man in haar leven gesproken, en ze had nadrukkelijk gezegd dat ze nooit meer afspraakjes wilde maken. Ze klaagde nog steeds over de blind date met de man uit Santa Fe en gebruikte hem als reden om een wedergeboren maagd te blijven.

In antwoord op zijn vraag keek Paris hem vaag aan en zei: ‘Niet echt.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Ik speel psychiatrisch verpleegkundige voor de vader van een vriendin van Meg. Hij heeft zijn vrouw twee jaar geleden aan borstkanker verloren.’

‘Wat erg voor hem,’ antwoordde Bix sympathiek. ‘Wat voor type is hij?’

‘Fatsoenlijk, conservatief en hij ziet er goed uit. Normaal.’

‘Klinkt goed. Hoe oud is hij?’

‘Tegen de zestig.’

‘Perfect. We nemen hem. Kom.’

‘Niet zo snel. Het enige waar hij over praat, is zijn overleden vrouw. Hij is bezeten van haar.’

‘Daar kun jij verandering in brengen. Steven was ook zo toen ik hem ontmoette. Ik dacht dat ik zou gaan schreeuwen als hij nog één keer zou vertellen hoe zijn geliefde in zijn armen was gestorven. Het duurt een tijdje, maar uiteindelijk gaat het wel over. Geef hem de tijd, of prozac, of misschien Viagra.’

‘Houd op zeg, ik ga alleen maar met hem uiteten. Dit is rouwbegeleiding, geen sekstherapie, meneer Mason.’

‘Oké, veel plezier vanavond!’ riep hij haar na toen ze de trap afrende. Een halfuur later had ze haar haren gewassen en geföhnd. Snel maakte ze een vlecht, trok een antracietkleurige broek en een bijpassende trui aan, en net toen ze haar schoenen wilde aantrekken, ging de deurbel. Buiten adem opende ze de deur en nodigde Jim uit om binnen te komen.

‘Ben ik te vroeg?’ vroeg Jim Thompson aarzelend. Ze had die blik van wat-doe-je-hier-zo-vroeg, maar ze was gewoon uitgeput en gehaast, en ze probeerde zich te ontspannen. Ze glimlachte naar hem toen hij naar binnenliep.

‘Helemaal niet, maar ik ben nog maar net thuis van mijn werk. Het is een hectisch weekje. Is het niet Onafhankelijkheidsdag, dan is het wel Valentijnsdag, Thanksgiving, een jubileum, een verjaardag, een huwelijk of “een gewoon etentje” voor veertig personen op een dinsdagavond. Het is leuk, maar we lopen wel op onze tenen.’

‘Het lijkt me een leuke business om in te werken. Mazzelaar. Aan bankieren valt weinig plezier te beleven, maar het is wel nuttig werk.’ Hij nam plaats op de bank in de woonkamer, en ze schonk een glas wijn voor hem in. Het was een prachtige avond, de mist was die middag weggebleven en het was nog steeds warm. Vaak was het in de zomer kouder dan in de lente. ‘Je hebt een schitterend huis, Paris,’ zei hij terwijl hij om zich heen keek. Ze had prachtige antieke meubels en overduidelijk een uitstekende smaak. ‘Phyllis hield ook van antiek. We liepen altijd antiekwinkels af in elke stad die we bezochten. Ze had een voorkeur voor Engels antiek, net als jij.’ Net zoals de eerste avond had Phyllis zich weer bij hen gevoegd. Paris probeerde het gesprek op hun kinderen te brengen door hem naar zijn zoon te vragen. Die was net zoals Bill met vrienden op rondreis in Europa. ‘Ik zie hem niet vaak meer nu hij aan de oostkust woont,’ klaagde Jim. ‘Hij schijnt het niet meer leuk te vinden om naar huis te komen, en dat kan ik hem niet kwalijk nemen. Het is er geen vrolijke boel.’

‘Ga je nog uitstapjes maken deze zomer?’ vroeg Paris, vastbesloten om het gesprek in een andere richting te sturen. Ze deed haar uiterste best. Als ze hem van het onderwerp van zijn verlies kon afbrengen, zouden de komende uren wellicht nog gezellig worden, en hij misschien ook. Er was eigenlijk niets mis met hem: hij had een vaste baan en was bemiddeld, intelligent, ontwikkeld, hij zag er goed uit, bijna knap, en hij had kinderen van dezelfde leeftijd als die van haar. Er was genoeg aanwezig om er iets van te maken, als ze Phyllis maar uit de kamer kon krijgen. Het werd een soort uitdaging voor haar, en Paris was vastbesloten om te winnen, omwille van hem, maar ook van zichzelf. Zoals Bix al vermoedde na haar beschrijving van hem, was Jim de geschiktste kandidaat tot nu toe. Bovendien leek hij nog het meest op Peter. Het enige dat hun nog te doen stond, was Phyllis zachtjes weer in haar graf terugduwen, waar ze thuishoorde.

Ze babbelden een tijdje, waarna Jim haar naar een kleine Franse bistro reed met een aangrenzend café. Het was een schitterende lokatie, maar het bracht een golf van herinneringen terug voor Jim. Zijn overleden vrouw en hij waren beiden francofiel en hadden veel tijd in Parijs doorgebracht. Phyllis had zelfs bijna vloeiend Frans gesproken. Het leek onmogelijk het tij te keren en ze worstelden zich onbeholpen door het etentje. Paris betrapte zich erop dat ze herinneringen aan Peter ophaalde: hoe hun huwelijk was geweest, hoe close ze al die jaren waren geweest, en de immense schok die hij teweeg had gebracht toen hij vertrok. Het voelde alsof ze oorlogsverhalen met elkaar uitwisselden, en toen Paris thuiskwam, was ze uitgeput. Sinds Peters vertrek had ze niet meer zoveel over hem gesproken.

‘Ik zou je graag weerzien,’ had Jim onderweg naar huis gezegd. Paris had hem niet mee naar binnen gevraagd. Ze had gewoon geen zin om weer een verhaal over Phyllis aan te horen, of opnieuw over Peter te praten. Ze wilde hen allebei voorgoed begraven. Bovendien verlangde ze ernaar om met hem af te spreken dat ze de volgende keer geen van beiden over hun vorige partners zouden praten. Maar ze kende hem nog niet goed genoeg om dat tegen hem te zeggen. ‘Ik zou graag eens voor je koken,’ bood hij aan.

‘Dat lijkt me leuk.’ Paris glimlachte naar hem, hoewel ze een beetje twijfelde of ze wel moest afspreken in het huis dat hij zo duidelijk als dat van zijn overleden vrouw beschouwde. Ze vond hem nog steeds een leuke man, maar het was een moeilijke strijd geweest om het gesprek die avond neutraal te houden. Wat ze ook deden, waar ze ook naartoe gingen, Phyllis leek altijd om het hoekje te gluren, of ze nu praatten over hun kinderen, antiek, reizen of wat er ook maar ter sprake kwam. En Peter was de hele avond een goede tweede geweest. Paris wilde niets liever dan de doden begraven. ‘Ik moet dit weekend werken,’ bracht ze hem in herinnering.

‘Wat dacht je van zondagavond?’ vroeg hij met een hoopvolle blik. Hij mocht haar echt graag: ze kon goed luisteren en ze was gevoelig en sympathiek. Hij had niet verwacht dat hij haar zo graag zou mogen.

‘Dat zou perfect zijn,’ antwoordde Paris, waarna ze hem een warme omhelzing gaf. Ze wuifde naar hem en sloot de deur.

Ook zij had van de avond genoten, maar toen ze weer alleen in haar huis was, zonder Phyllis en Peter, moest ze toegeven dat ze zich immens opgelucht voelde.

‘En, hoe was het?’ vroeg Bix haar toen ze de volgende ochtend met een afwezige blik het kantoor binnenkwam. ‘Heb je wilde seks gehad? Ben je al verslaafd?’

‘Niet bepaald,’ grijnsde ze. ‘Ik ben nog steeds bezig met rouwbegeleiding, op vrij grote schaal,’ gaf ze toe, en hij schudde zijn hoofd.

‘Het is welletjes geweest. Als je er nog langer mee doorgaat, houdt hij er nooit meer over op. Hij zal jou met haar gaan associëren.’ Zelf had hij uiteindelijk met Steven afgesproken dat hij het slechts één keer per dag over zijn overleden partner mocht hebben, en dat had gewerkt. Steven had verklaard dat het hem had geholpen zichzelf in de hand te houden, en het had hun relatie goed gedaan. Tegenwoordig, na al die jaren, had hij het nog maar zelden over hem, en als hij het deed, was het op een gezonde manier. Jim Thompson verkeerde nog in een diepe rouwfase, zelfs na twee jaar.

‘Geweldig,’ zei Paris ontmoedigd. ‘Ik heb geen idee waarom ik zo mijn best doe, of waarom het me iets kan schelen. Wat moet ik doen?’

‘Het wordt een uitdaging om de dode uit het zadel te werpen en haar plaats in te nemen. Niemand wil door een geest overtroffen worden. Ik zou zeggen, als subtiele hints niet helpen, moet je hem misschien eens pijpen,’ antwoordde Bix terwijl hij er serieus bij keek, en Paris lachte.

‘Briljant idee. Ik zal het hem meteen voorstellen als hij weer voor de deur staat.’

‘Misschien moet je wachten tot hij binnen is, anders heb je straks een hele rij buurmannen op de stoep staan.’ Bix glimlachte ondeugend naar haar, maar toen begonnen de telefoons weer te rinkelen. De hele week werkten ze keihard. Beide picknicks verliepen zonder problemen, zoals gepland. Bix was bij de ene in Palo Alto aanwezig geweest, en Paris bij de andere in Tiburon. Het was gezien de afstand tussen beide lokaties onmogelijk om heen en weer te reizen, maar Bix had er alle vertrouwen in gehad dat ze alles nu zelf kon afhandelen. Sydney Harrington was ook aan het werk geweest op het feest in Tiburon, en ze had zich opnieuw verontschuldigd voor haar vriend in Santa Fe. Paris had haar gezegd dat het niet erg was, en dat hij waarschijnlijk best een aardige vent was.

‘Weet je, soms besef je niet hoe idioot je vrienden zijn, totdat je hen aan iemand koppelt voor een afspraakje. Ik vond dat hij een beetje teleurstellend was die dag.’ Paris vertelde maar niet dat ze nog nooit zo’n teleurstellend iemand had meegemaakt. Zonder er verder nog woorden aan vuil te maken, waren ze beiden weer aan het werk gegaan.

Zondag bracht Paris grotendeels slapend door. Ze deed het kalm aan, want ze had wekenlang hard gewerkt. Na hun zware schema in mei, de bruiloften in juni en de picknicks op Onafhankelijkheidsdag voelde het alsof ze twee maanden lang op haar tenen had gelopen. Het was prettig om eens een dagje uit te slapen. Om zes uur reed ze naar het adres dat Jim had opgegeven. Hij bleek in een leuk, onregelmatig gebouwd, oud huis in Seacliff te wonen. Het was er mistiger dan verder oostwaarts, waar Paris woonde, en daardoor zag alles er somberder uit. Maar het huis zelf was door een beroemde architect ontworpen en bood een adembenemend uitzicht op de Golden Gate Bridge en de baai. Zodra ze binnen was, was ze vol bewondering. Onder het huis lag China Beach, waar Jim vaak wandelde, zo vertelde hij. Phyllis had het ook heerlijk gevonden om daar te lopen. Ze voegde zich al bij hen voordat Paris haar jas had uitgetrokken. En Peter zat haar dicht op de hielen.

‘Peter en ik hielden ook zo van het strand.’ Paris kon niet geloven waar ze mee bezig was. Hoezeer ze Jim Thompson ook mocht, hij leek het slechtste in haar naar boven te halen, of in elk geval haar slechtste herinneringen. Ze dacht terug aan wat Bix had gezegd en sloot een deal met zichzelf dat ze het slechts één keer per dag over Peter zou hebben. Het was vreemd, want ze was al maanden geleden gestopt met over hem te praten. En nu, dankzij Jim en Phyllis, was hij weer helemaal terug in haar conversaties. Het was sinds zijn vertrek nog niet zo erg geweest.

Jim was druk bezig in de keuken. Hij maakte rosbief voor haar met asperges en dunne aardappelschijfjes. Ze wist wat er ging komen voordat hij zijn mond opendeed: Phyllis en hij kookten altijd samen. Paris rilde bijna toen ze Phyllis’ oude, versleten en verschoten strohoed aan een haakje naast de achterdeur zag hangen. Na twee jaar hing die er nog steeds, en ze vroeg zich af hoeveel van haar bezittingen hier nog rondzwierven. Waarschijnlijk de meeste. Jim moest nodig eens gaan opruimen, dat had hij blijkbaar nog niet gedaan en dat wilde hij ook niet.

‘Het is een groot huis voor mij alleen,’ gaf hij toe toen hij aan de eettafel ging zitten. ‘Maar de kinderen houden ervan, en ik ook. Ze zijn hier opgegroeid, en ik kan mezelf er niet toe brengen het te verkopen.’ Geen Phyllis, merkte Paris op terwijl ze haar adem inhield. Ze telde de keren dat hij haar niet noemde en de keren dat hij dat wel deed. Het was raar, maar ze kon het niet laten bij te houden hoe vaak hij over zijn overleden vrouw sprak.

‘Ik had hetzelfde probleem met mijn huis in Greenwich,’ antwoordde ze. ‘Ik voelde me er totaal verloren toen Peter was vertrokken. Toen Bill naar Berkeley ging, was ik echt zielsongelukkig. Daarom ben ik hiernaartoe verhuisd.’

‘Heb je het verkocht?’ vroeg hij geïnteresseerd. Het vlees was heerlijk, en de groenten smaakten fantastisch. Hij was een verrassend goede kok, hoewel Phyllis vast nog beter was.

‘Nee, ik heb het voor een jaar verhuurd, met een optie voor nog een jaar. Ik wilde tijd rekken om te zien hoe ik me hier zou voelen.’

‘En hoe voel je je hier?’ vroeg hij oprecht belangstellend. Ze zaten in een gezellig hoekje van de grote keuken, die ook zo’n prachtig uitzicht bood. Het zou een ideaal huis zijn geweest als het niet zo donker was. De muren waren overal bedekt met donkere houtpanelen, die bij Jims humeur leken te passen.

‘Ik vind het hier heerlijk,’ antwoordde Paris met een glimlach. Ze begon zich te ontspannen, want ze merkte dat de twee geesten zich hadden teruggetrokken, al bleef het een beetje vreemd om in Phyllis’ huis te zijn, met haar hoed op slechts een meter afstand. ‘Ik heb een hartstikke leuke baan. Hiervoor had ik nog nooit gewerkt, en de baan die ik nu heb, is niet van een hoog niveau, maar wel zeer creatief. Mijn baas is een dierbare vriend van me geworden. Hij is ongelooflijk goed in wat hij doet. Door hiernaartoe te verhuizen, is mijn leven totaal veranderd, en dat wilde ik ook.’

‘Wat was je hoofdvak op de universiteit?’ vroeg hij. Hij wilde meer van haar weten, al was hij nu al onder de indruk van haar.

‘Economie. Ik was zo’n beetje de enige vrouw, op twee Taiwanese zussen na. Ik heb een titel, maar ik gebruik hem nooit. Het enige dat ik uiteindelijk deed, was voor Peter en de kinderen zorgen.’

‘Net zoals Phyllis. Ze was doctor in de kunstgeschiedenis en ze wilde graag lesgeven, maar dat heeft ze nooit gedaan. Ze bleef thuis bij de kinderen, en toen werd ze dus ziek.’ Paris deed haar best niet te huiveren. Ze hadden dat onderwerp al besproken.

‘Ja, dat vertelde je. Hoe zit het met jou? Vertel me eens over het zeilen.’ Ze wist dat hij de dag ervoor aan een regatta in de baai had meegedaan met zijn vrienden en dat ze derde waren geworden. ‘Heb je een eigen boot?’

‘Niet meer. Ik heb hem jaren geleden verkocht. Het was een bescheiden dertigvoeter.’ Ze wist wat er ging komen voordat hij verder ging. ‘Phyllis en ik gingen in de weekenden vaak zeilen. Ze was de beste vrouwelijke zeiler die ik ooit heb gezien. Mijn kinderen waren er ook gek op.’

‘Misschien moet je toch weer een boot kopen. Dan heb je iets leuks te doen in de weekenden.’ Ze probeerde constructieve dingen te bedenken die hij kon doen, in plaats van in huis zitten rouwen om Phyllis.

‘Te veel werk,’ antwoordde hij, ‘vooral als je alleen bent. Ik zou het niet meer kunnen opbrengen op mijn leeftijd, dus zeil ik mee op de boot van iemand anders.’ Inmiddels wist ze dat hij eenenzestig was. Maar in tegenstelling tot andere mannen die ze kende, zelfs mannen zoals Bixby die geen plastische chirurgie hadden ondergaan, zag Jim er ouder uit dan hij was. Het was overduidelijk wat verdriet met hem had gedaan. Het was een immense kracht, waaraan mensen soms zelfs stierven: mensen die heel lang getrouwd waren geweest en hun partner op hoge leeftijd hadden verloren. Jim daarentegen was nog jong genoeg om te herstellen, maar Paris durfde niet met zekerheid te zeggen of hij dat ook wilde. Dat was de sleutel. ‘Houd jij van zeilen?’ vroeg hij haar.

‘Soms, afhankelijk van de omstandigheden. Ja in het Caribisch gebied; nee in ruige wateren zoals hier. Ik ben een bangerik,’ zei ze eerlijk terwijl ze naar hem glimlachte.

‘Zo kom je niet over. Misschien kan ik je op een dag leren zeilen.’ Hij vertelde dat hij later die zomer vrienden in Mendocino zou bezoeken. Ook was hij uitgenodigd in Maine, maar dat vond hij te ver weg, dus ging hij er niet heen. Vervolgens sprak hij over de zomer die hij met Phyllis en hun kinderen had doorgebracht in Martha’s Vineyard. En voordat Paris het in de gaten had, vertelde ze over alle reisjes die zij. Peter en de kinderen ooit hadden gemaakt. Ze stond op het punt een pact met Jim te sluiten, een verbod op praten over respectievelijk haar ex-man en zijn overleden vrouw, maar ze durfde het niet.

Ondanks alles had ze toch een leuke avond met hem. Ze hielp hem met de afwas en vertrok rond tien uur. Maar net als na hun vorige ontmoeting, voelde ze zich totaal uitgeput toen ze thuiskwam. Hij had iets ongelooflijk droevigs over zich, en ze had gemerkt dat hij tijdens het eten veel wijn had gedronken. Gegeven hoe hij zich voelde, was het niet verrassend, maar alcohol had geen positieve invloed op zijn stemming. Integendeel, hoe meer hij dronk, hoe somberder hij werd, en hoe meer hij over zijn overleden vrouw sprak. Het begon er hopeloos uit te zien.

De volgende ochtend belde Jim haar op kantoor, en ze maakten plannen om later die week samen naar de bioscoop te gaan. Hij stelde zelf een droevige film voor, die geweldige recensies had gekregen, maar ze bracht zelf een komische film naar voren, die ze graag wilde zien. En nadat ze hem hadden gezien, gingen ze een pizza eten, en hij glimlachte naar haar.

‘Weet je, mijn dochter heeft een goede daad verricht door ons aan elkaar voor te stellen, Paris. Je bent heel goed voor mij.’ Hij had tijdens de film non-stop gelachen, en met een glimlach op hun gezicht hadden ze de bioscoopzaal verlaten. Hij scheen in een bijzonder opgewekte stemming te zijn. En voor één keer waren Peter en Phyllis niet meegekomen. Geen van beiden hadden ze het die avond over hun afwezige partners gehad. Maar Paris wist dat het niet lang meer zou duren voordat een van hen zou opduiken. ‘Je komt over als een zeer gelukkige vrouw,’ zei Jim bewonderend. ‘Ik ben jaloers op je, want ik ben al twee jaar lang depressief.’

‘Heb je aan medicijnen gedacht?’ vroeg ze behulpzaam. Ze herinnerde zich Megs waarschuwing dat ze niet overbezorgd moest zijn, maar het was moeilijk om hem te weerstaan. Sympathie tonen was oké, de reddende engel uithangen niet. Soms was het moeilijk om het verschil tussen de twee te zien.

‘Jawel, maar die hebben niet geholpen. Ik heb ze een week lang ingenomen.’

‘Het duurt veel langer voordat ze werken,’ antwoordde Paris rustig, terwijl ze wenste dat ze hem een of twee jaar later had ontmoet. Maar ze betwijfelde of hij dan gezonder zou zijn, tenzij hij serieuze pogingen zou ondernemen om zover te komen. ‘Ik denk dat je met zulke dingen geduld moet hebben. Ik ben al sinds Peters vertrek in therapie.’ Tegenwoordig sprak ze Anne nog maar één keer per maand, alleen om even iets van zich te laten horen. Ze had haar nu al zes weken niet meer gebeld. Ze had er geen behoefte aan gehad, en ze had er ook geen tijd voor. Maar de laatste weken had ze het wel een paar keer overwogen. Nu ze voortdurend met Jim over Peter sprak, was hij meer in haar gedachten dan hij een jaar lang was geweest.

‘Daar heb ik bewondering voor,’ zei Jim als commentaar op haar bekentenis dat ze in therapie was. ‘Maar het is niets voor mij. De eerste weken ben ik nog naar zo’n bijeenkomst voor rouwverwerking geweest, maar ik werd er alleen maar verdrietiger van.’

‘Misschien was dat wel te snel. Misschien moet je het nu nog een keer proberen.’

‘Nee,’ antwoordde hij met een glimlach. ‘Het gaat prima. Ik heb er vrede mee.’ Paris had haar mond vol pizza toen hij dat zei. Ze keek op en staarde hem alleen maar aan. ‘Vind je van niet? Volgens mij heb ik Phyllis’ dood grotendeels geaccepteerd.’ Grapje zeker, wilde Paris schreeuwen. Hij droeg haar in zijn rugzak mee en sleepte haar overal mee naartoe. Het was Phyllis voor en Phyllis na, hoewel zulke gedachten niet erg aardig voor hem waren. Maar het was waar. Hij was nog niet eens begonnen met vrede te hebben met haar dood en verkeerde in een volledige ontkenningsfase.

‘Jij kunt het best beoordelen hoe je je voelt,’ antwoordde ze beleefd, waarna ze begon over de film die ze hadden gezien, om het gesprek luchtig te houden.

En toen hij haar die avond naar huis bracht, verraste hij haar door haar teder te kussen op het stoepje voor haar huis. Het verbaasde haar hoe passioneel hij kon zijn, en ze leunde tegen hem aan tijdens het kussen. Hij was óf eenzamer dan zelfs zij had gedacht, óf het was waar dat stille wateren diepe gronden hadden. Hij was veel sensueler dan ze had verwacht, en toen hij haar dicht tegen zich aandrukte, voelde ze dat hij opgewonden was, een hoopvol teken. Phyllis had dat in elk geval niet met zich meegenomen.

‘Je bent een prachtige vrouw, Paris,’ zei hij. ‘Ik verlang naar je... Maar ik wil niets doen waar we later spijt van krijgen. Ik weet hoeveel je van je ex-man hebt gehouden, en ik... Ik heb nog geen ander gehad sinds mijn vrouw...’ Dat had ze wel verwacht, en ze wilde hem niet vertellen dat ze al een affaire had gehad sinds Peters vertrek, bang om als een slet over te komen. Maar zowel haar geest als de rest van haar lichaam leek prima te functioneren en ze kon niet met zekerheid zeggen of dat voor hem ook gold. Intens verdriet kon vreemde dingen met een mens doen, en hij was, zoals hij zelf had toegegeven, al twee jaar lang depressief. Mannen, met hun ingewikkelde innerlijke leven, waren fragiele wezens. Ze wilde hem niet afschrikken.

‘We hebben geen haast,’ zei ze op sussende toon, en hij kuste haar nog een keer voordat hij vertrok. Het was een hoopvol teken, en ze begon hem steeds meer te mogen: waar hij voor stond en hoe hij over zijn kinderen praatte. Hij was integer en had een goed hart. Als ze alleen maar Phyllis uit de weg konden ruimen, zou alles misschien toch nog goed komen. Maar tot dusver leek ze niet van plan hem los te laten. Of beter gezegd, was hij niet van plan haar los te laten. Hij hield zich nog steeds stevig aan haar vast. Hoewel, aan zijn kus te oordelen misschien toch niet zo stevig.

De daaropvolgende weken zagen ze elkaar regelmatig voor een bioscoopbezoekje of een etentje. Ze hadden zelfs een keer bij haar thuis gekookt, wat Paris gemakkelijker voor hem leek. Daar waren geen herinneringen aan Phyllis, er hing geen hoed van haar in de keuken, en de enige die er was, was Paris. En op een avond werd het behoorlijk heftig tussen hen, toen ze eerst op de bank zaten en later lagen. Het was inmiddels augustus geworden, en ze had een stapel cd’s opgezet die hij leuk vond. Hij leek gelukkig met haar, gelukkiger dan hij in tijden was geweest. Maar uiteindelijk hadden ze besloten om hun fysieke relatie die avond niet verder uit te breiden.

Later die week informeerde Bix ernaar. ‘Ben je nog steeds maagd, of is er eindelijk iets gebeurd?’

‘Bemoeial.’ Ze had het gevoel dat ze Jim moest beschermen, en haar gevoelens voor hem werden steeds sterker. Naarmate ze elkaar beter leerden kennen, kon ze zich zelfs voorstellen dat ze verliefd op hem zou worden. Bovendien was het absoluut een pluspunt dat hij ook een zeer sensuele man bleek te zijn. Zijn hormonen waren gewoon een tijdje bewusteloos geweest.

‘Val je op hem?’ Bix was geïntrigeerd.

‘Misschien,’ antwoordde ze geheimzinnig. ‘Op den duur zou dat best mogelijk kunnen zijn.’

‘Dat klinkt goed.’ Hij leek blij voor haar. En Meg was ook blij. Ze kon aan haar moeders stem horen toen ze belde dat het goed ging. Sally had intussen haar baby gekregen, en de twee meiden hadden met elkaar gesproken en waren het erover eens geweest dat alles er goed uitzag. Sally vertelde dat haar vader stapelgek was op Megs moeder en maar bleef zeggen hoe mooi ze was. En als hij nog niet verliefd was, dan had hij het in elk geval zwaar te pakken van haar. En zij van hem, hoewel ze het niet uitsprak. Maar ze hield van alles waar hij voor stond.

Midden augustus had Meg zelf nieuws dat ze geheim had gehouden. Tijdens het weekend van Onafhankelijkheidsdag had ze iemand ontmoet, en ze gingen nu al vijf weken met elkaar om. Ze wist niet zeker hoe haar moeder op hem zou reageren, ze was bang dat ze hem niet zou goedkeuren. Hij was aanzienlijk ouder dan Meg, en een jaar ouder dan haar moeder.

‘Hoe is hij?’ vroeg Paris welwillend. Meg had haar zijn leeftijd nog niet verteld. Een maand lang had ze niets over hem gezegd, totdat ze er zeker van was dat ze bij elkaar pasten. Hij was echt heel anders dan haar vorige vriendjes.

‘Leuk, mam. Heel erg leuk. Hij werkt als advocaat in de amusementswereld, en hij is heel bekend. Hij vertegenwoordigt een paar behoorlijk grote sterren.’ Meg had er al een aantal ontmoet, vertelde ze haar moeder.

‘Waar heb je hem ontmoet?’

‘Op een feestje op Onafhankelijkheidsdag.’ Ze vertelde er niet bij dat hij de vader van een vriendin was. Ze was nog steeds bang voor haar moeders reactie.

‘Zal ik hem ook leuk vinden, of is het zo’n type met stekeltjeshaar en oorbellen?’

‘Geen oorbellen. Hij lijkt wel een beetje op papa.’

Zonder bijzondere reden ging Paris over op haar volgende vraag. ‘Hoe oud is hij?’ Ze verwachtte vierentwintig of vijfentwintig te horen, de normale leeftijdsgrens van Meg, of misschien iets jonger, maar niet als hij advocaat was. Hij had zijn studie waarschijnlijk net afgerond, dus zesentwintig of zevenentwintig behoorde ook tot de mogelijkheden. Maar toen herinnerde ze zich dat hij belangrijke cliënten had. Het bleef akelig stil aan de andere kant van de lijn. ‘Hé, ben je er nog?’ Paris dacht dat de verbinding met Megs mobiele telefoon was verbroken.

‘Ja, ik ben er nog. Hij is best wel oud, mam.’

‘Hoe oud dan? Tel eens terug vanaf negentig,’ zei Paris met een glimlach. Voor Meg betekende ‘oud’ negenentwintig of dertig.

Meg besloot alles er maar in één keer uit te gooien. ‘Achtenveertig. Hij is gescheiden en heeft een dochter van mijn leeftijd. Ik ken hem via haar.’

‘Achtenveertig?’ herhaalde Paris haar dochters woorden vol ongeloof. ‘Dus hij is twee keer zo oud als jij? Waar ben je mee bezig? Hij beschouwt je vast als een dochter.’ Paris klonk van streek, en dat was ze ook.

‘Nee hoor. Ik voel me gewoon heel erg op mijn gemak bij hem, en hij speelt in elk geval geen kinderachtige spelletjes.’

‘Ik zou met hem moeten afspreken,’ merkte Paris op, nog steeds geschokt en niet wetend wat ze ermee aan moest. Als hij met meisjes van Megs leeftijd uitging, moest hij wel een playboy zijn, zoals Chandler. Ze was meteen al geneigd om hem niet te mogen.

‘Ja, dat zou je moeten doen, mam,’ beaamde Meg. ‘Je zou hem te gek vinden. Het is een geweldige gozer.’

‘Hoe geweldig kan iemand zijn die op een kind valt?’ En nog erger: op háár kind.

‘Die dingen gebeuren nu eenmaal. Ik vind niet dat leeftijd ertoe doet. Het enige dat belangrijk is, is de persoon zelf.’

‘Als jij vijfenveertig bent, is hij al bijna zeventig, als hij dan nog leeft. Dat is wel iets om over na te denken.’

‘Zover zijn we nog lang niet,’ antwoordde Meg zacht. Maar ze had het er wel met hem over gehad.

‘Dat mag ik hopen. Misschien moet ik maar eens langskomen om hem te ontmoeten.’

‘We hebben het erover gehad om tijdens het Labour Weekend bij je langs te komen.’

‘Doe dat maar, want ik wil dat deze man weet dat je geen wees bent en dat je een moeder hebt die hem in de gaten houdt. Hoe heet hij?’

‘Richard. Richard Bolen.’ Paris was met stomheid geslagen. Haar dochter ging uit met een achtenveertig]arige man, en dat vond ze maar niks. Maar ze deed haar best om zich er niet al te zeer over op te winden toen ze met Meg sprak. Ze wilde niet dat ze zich nog dieper in deze relatie zou storten, alleen om hem te verdedigen. Die avond sprak ze erover met Jim. Ook hij was bezorgd, maar hij gaf wel toe dat het grote leeftijdsverschil geen probleem hoefde te zijn, zolang hij maar een verantwoordelijk en fatsoenlijk mens was.

‘Wacht nou maar tot je hem gezien hebt,’ zei Jim verstandig. ‘Ik zou graag willen dat jij er dan bij bent,’ zei ze, en hij voelde zich gevleid. Op het ietwat verontrustende nieuws na hadden ze een leuke avond. Jim vroeg haar of ze een weekendje met hem weg wilde, naar Napa Valley. Gezien wat er tot nu toe tussen hen was gebeurd, was het een beladen uitnodiging. Ze gingen nu al twee maanden met elkaar en waren nog steeds niet met elkaar naar bed geweest. Een weekend in Napa kon daar verandering in brengen. Paris keek hem ondeugend aan toen hij haar kuste.

‘Twee kamers of een, meneer Thompson?’ Het was een uiterst brutale vraag.

‘Wat zou jij willen?’ vroeg hij vriendelijk. Ze was er al weken klaar voor, maar ze wilde hem niet afschrikken.

‘Zou jij je op je gemak voelen als we er één namen, Jim?’ vroeg ze terwijl ze zich tegen hem aan nestelde. Het enige dat ze niet zag zitten, was Phyllis op sleeptouw meenemen. Of Peter. Ze was er klaar voor om Peter terug in de kast te stoppen, waar hij thuishoorde, met Rachel. Phyllis was een ander geval. Jim moest haar in zijn eigen kast opbergen, wanneer hij er klaar voor was, en tot dusver leek hij nog steeds niet zover te zijn. Als een duveltje in een doosje dook ze telkens weer op, zo vaak als hij het toeliet, en dat was behoorlijk vaak.

‘Volgens mij zie ik één kamer wel zitten,’ zei hij glimlachend tegen haar. ‘Zal ik de reservering maken?’ Paris vond dat hij er aantrekkelijk en sexy uitzag terwijl hij het vroeg.

‘Lijkt me prima.’ Stralend keek ze hem aan.

Twee dagen later waren ze onderweg naar Rutherford in Napa Valley, waar ze in de Auberge du Soleil zouden verblijven. Wat hij Paris niet had verteld, was dat Phyllis en hij er hun laatste trouwdag hadden doorgebracht, slechts enkele maanden voor haar dood.

‘Waarom heb je me dat niet verteld?’ Paris keek teleurgesteld toen hij de informatie eindelijk met haar deelde. ‘We hadden ergens anders heen kunnen gaan.’ En dat hadden ze ook moeten doen. Ze was nu bang voor hun gezamenlijke kamer, met het gigantische kingsize bed en het gezellige haardvuur. In de kamer hing een licht erotische sfeer, en ze zou het naar haar zin hebben gehad, als Phyllis er niet was geweest. Maar ze had zich al weer bij hen gevoegd en had zich al gesetteld voordat Paris haar koffer had uitgepakt.

Jim vertelde haar alles over hun laatste trouwdag: waar ze waren geweest, wat ze hadden gedaan en wat ze hadden gegeten. Het was alsof hij dat deed om zichzelf te beschermen tegen zijn gevoelens voor Paris. Phyllis was het schild dat hij gebruikte tegen zijn eigen emoties. Zijn schuldgevoel was groter dan zijn libido. Hij schonk Paris een glas champagne in en dronk er zelf drie voordat ze aan het diner gingen. En toen ze terugkwamen, stak hij de openhaard aan en draaide zich naar Paris om, precies zoals hij zich tweeënhalf jaar geleden tot Phyllis had gewend. Hij kon het nog zo voor zich zien, al uitte hij het niet. Maar Phyllis’ aanwezigheid was voelbaar. ‘Moe?’ vroeg hij rustig, en ze knikte. Het was niet waar; ze was alleen heel erg zenuwachtig. En ze kon niet peilen hoe hij zich voelde. De hele avond was hij nostalgisch en stilletjes geweest. Misschien was hij toch bezig Phyllis los te laten, hoopte Paris. Wellicht zou dit de openbaring zijn die hij nodig had. Ze bad dat het waar was. Het werd tijd.

In de badkamer trok Paris een eenvoudig, wit, satijnen nachthemd aan, dat soepel over haar elegante lichaam viel en het verleidelijk bedekte. Jim lag al in bed en droeg een frisse, linnen pyjama. Hij had zijn haren gekamd en was fris geschoren. Ze voelde zich als een bruid met haar bruidegom tijdens de huwelijksnacht, net zo gespannen als ouderwetse stelletjes die nog nooit met elkaar naar bed waren geweest. Ze begon zich af te vragen of ze er niet minder moeilijk over hadden moeten doen en op een avond gewoon samen in bed hadden moeten duiken bij haar thuis. Maar ze waren nu hier, en er was geen weg meer terug.

Toen ze in bed stapte en hij het licht uitknipte, kuste hij haar, en alle passie die ze al die tijd voor elkaar hadden gevoeld, kwam ineens naar boven. Meteen was hij opgewonden, en zij ook, en ze leken naar elkaar te hunkeren. Het was allemaal veel heftiger dan ze had gehoopt, en ze voelde zich overspeeld door opluchting en passie. Ze liet haar nachthemd op de vloer vallen, en hij trok zijn pyjama uit, die ergens verdween, terwijl ze zich in elkaars armen wierpen, en hun handen en lippen elkaar ontdekten. En precies op het moment waarop hij bij haar naar binnen zou gaan, voelde ze alles tot stilstand komen. Zijn hele lichaam, op het essentiële deel na, verstijfde.

‘Gaat het?’ fluisterde ze in de duisternis. Hij had zich inmiddels uit haar armen losgemaakt, en ze was bang.

‘Ik noemde je bijna Phyllis.’ Het klonk alsof hij in tranen was, en Paris vermoedde dat het ook zo was, of snel zou gebeuren. ‘Rustig maar, lieverd... Ik houd van je... Maak je niet druk... Alles komt goed...’ Ze streelde hem liefdevol terwijl ze die woorden zei, maar hij trok zich langzaam terug. Zelfs in het donker kon ze zien dat hij in paniek was. Ze wist niet wat ze moest doen en probeerde hem op zijn gemak te stellen, de man en de persoon om wie ze gaf.

‘Ik kan haar dit niet aandoen,’ zei hij schor. ‘Ze zou het me nooit vergeven.’

‘Volgens mij zou ze willen dat je gelukkig bent,’ zei Paris terwijl ze zachtjes over zijn rug wreef en probeerde hem te doen ontspannen. ‘Zal ik je rug masseren? Zit er maar niet over in. We hoeven vanavond niet te vrijen. We hebben geen haast.’ En geen behoefte aan pressie. Maar het enige dat hij nog wilde, was zo ver mogelijk bij Paris vandaan zijn, en zo dicht mogelijk bij Phyllis. Het was alsof hij terug wilde kruipen in de baarmoeder van de tijd, om zich weer bij haar te voegen, en Paris voelde het.

In plaats van haar zijn rug te laten masseren, stond hij op en liep naakt door de kamer. Ze zag dat hij een fantastisch lichaam had voor een man van zijn leeftijd, maar ze had er niets aan als hij het niet met haar wilde delen. En dat wilde hij niet. Hij sloot zichzelf op in de badkamer zonder iets tegen haar te zeggen en bleef er een halfuur zitten, waarna hij, gekleed in de kleding die hij tijdens het diner had gedragen, weer te voorschijn kwam. Paris was geschokt, maar probeerde het te verbergen. Met een droevige gezichtsuitdrukking keek hij haar aan.

‘Ik vind het vreselijk voor je, Paris, maar ik kan hier niet langer blijven. Ik wil terug naar de stad.’ Hij zag eruit alsof er iets in hem was gestorven. Hij had het opgegeven.

‘Nu?’ Ze ging rechtop zitten en staarde hem aan. Haar huid glansde als parels in het maanlicht. Ze was net zo mooi als hij had verwacht. Maar hij kon het zijn overleden vrouw niet aandoen. Hij was er oprecht van overtuigd dat Phyllis hem nooit zou vergeven.

‘Je zult vast denken dat ik gek ben, en volgens mij ben ik dat ook. Ik ben er gewoon nog niet klaar voor, en dat zal ik ook nooit zijn. Ik heb te lang, te veel van haar gehouden, en we hebben samen zoveel meegemaakt. Ik kan haar niet in de steek laten, of haar bedriegen.’

‘Ze heeft jou in de steek gelaten,’ antwoordde Paris zachtjes, terwijl ze tegen het hoofdeinde leunde. ‘Ongewild, en ik weet zeker dat ze liever was gebleven, maar ze had geen keus. Ze is er niet meer, Jim. Je kunt niet samen met haar sterven.’

‘Ik denk dat het al is gebeurd. Volgens mij ben ik die avond in haar armen gestorven. Ik had het alleen niet in de gaten. Het spijt me heel erg, maar ik kan geen relatie hebben. Niet nu, en ook niet later.’ Het was wat ze vanaf het begin had gevreesd. Ze had gedacht dat het in orde zou komen, maar dat was duidelijk niet het geval. Hij stond er niet voor open om over zijn verlies heen te komen, hij wilde het niet. Hij had voor de dood gekozen, in plaats van voor het leven. En er was niets wat Paris kon doen om dat te veranderen.

‘Kunnen we niet gewoon samen de nacht doorbrengen en elkaar vasthouden? We hoeven niet te vrijen. Laten we gewoon samen zijn. Morgenvroeg voel je je vast beter.’ Ze gebaarde hem weer dichter bij haar te komen.

‘Nee, dat doe ik niet,’ antwoordde hij in paniek. ‘Desnoods loop ik terug naar de stad.’ Hij wilde niet de auto meenemen en haar hier achterlaten, maar het enige dat hij nu nog wilde, was naar huis gaan. Hij keek haar zelfs niet meer aan, en had hij dat wel gedaan, dan had hij alleen het gezicht van zijn overleden vrouw gezien. Hij had Paris volledig geblokkeerd.

‘Ik kleed me aan,’ zei ze rustig, terwijl ze probeerde niet te denken aan wat haar overkwam. Ze voelde zich immens verdrietig, en de afwijzing was overweldigend voor haar. Boos was ze niet op hem, en ze wist dat het niets met haar te maken had, maar het deed wel pijn. Ze was teleurgesteld dat hun weekend samen, en niet te vergeten hun vriendschap, zo moest eindigen.

Tien minuten later volgde ze hem, gekleed in een spijkerbroek en een sweater, naar zijn auto. Haar koffer had ze haastig ingepakt. Zonder een woord te zeggen tilde hij hem in de kofferbak, terwijl zij plaatsnam op de passagiersstoel. Vijf minuten later reden ze weg. Het hotel had een afdruk van zijn creditcard, dus hoefde hij niet met hen af te rekenen, alleen met zichzelf. Pas halverwege de reis sprak hij weer tegen Paris, en het enige dat hij zei, was dat het hem speet. De rest van de reis brachten ze in stilte door. En toen ze haar hand op de zijne legde, reageerde hij niet. Ze vroeg zich af of hij te veel had gedronken, en dat zijn paniek daardoor groter was geworden. Het was alsof hij in de ban van een krachtige demon verkeerde, maar misschien, en dat was aannemelijker, had Phyllis hem simpelweg teruggewonnen.

‘Ik bel je niet meer,’ zei Jim stijfjes toen hij om half drie in de ochtend voor haar huis stopte. ‘Het heeft geen zin, Paris. Ik kan het niet. Het spijt me dat ik je tijd heb verspild.’ Hij was kwaad op zichzelf, maar het klonk alsof hij kwaad was op haar.

‘Je hebt mijn tijd niet verspild,’ antwoordde ze vriendelijk. ‘Ik ben teleurgesteld, voor ons allebei. Maar ik hoop dat je op een dag de dingen op een rijtje hebt, voor je eigen bestwil. Je verdient het niet om de rest van je leven alleen te blijven.’

‘Dat ben ik ook niet. Ik heb Phyllis en al onze herinneringen. Dat is voor mij voldoende.’ Daarna draaide hij zich naar haar toe, en wat ze in zijn ogen zag, brak haar hart. Het waren twee poelen van pijn, die eruitzagen als smeulende kolen. In de gloeiende hitte van zijn misère bleef er niets van hem over, behalve as. ‘En jij hebt Peter,’ zei hij, alsof hij zichzelf uit de narigheid probeerde te halen door haar in zijn poel van wanhoop mee te sleuren. Maar Paris schudde haar hoofd.

‘Nee, Jim,’ antwoordde Paris duidelijk. ‘Rachel heeft hem. Ik heb alleen mezelf.’ En daarmee stapte ze snel uit de auto, pakte haar tas, en liep naar haar voordeur. Ze deed de deur open, en voordat ze zich kon omdraaien om naar hem te kijken of te zwaaien, reed Jim Thompson weg. Ze hoorde nooit meer iets van hem.

Hoofdstuk 23

Zoals ze al van plan was, kwam Meg tijdens het Labour Day-weekend met Richard Bolen naar San Francisco. Richard nam een kamer in het Ritz-Carlton, en hoewel ze liever bij hem gebleven was, besloot ze uiteindelijk toch bij haar moeder te logeren. Richard verwachtte dat de kennismaking met haar moeder soepeler zou verlopen als hij niet met Paris om haar dochter zou strijden. Het bleek een verstandige zet te zijn geweest, hoewel het vanaf het begin van hun ontmoeting duidelijk was dat Paris hem wantrouwde. Ze cirkelde om hem heen, zoals een hond om een boom, stelde vragen, keek hem lang en indringend aan, en hoorde hem volledig uit, van zijn kindertijd tot zijn huidige baan. Na drie dagen in zijn gezelschap te hebben doorgebracht, moest ze tot haar ongenoegen toegeven dat ze hem erg graag mocht.

En ze kon het niet nalaten te denken dat hij precies het type man was met wie zij uit zou moeten gaan, maar hij maakte afspraakjes met een vrouw die de helft jonger was dan zij en die ook nog eens haar dochter was. Het was een vreemde gedachte. Maar ze rekende het hem niet aan. Ze zaten alleen in de tuin toen Meg even naar boven ging. Met een bezorgde blik keerde Paris zich naar hem toe.

‘Ik wil niet bemoeizuchtig zijn, Richard, maar maak jij je weleens zorgen over het leeftijdsverschil tussen jullie?’ Hij was vierentwintig jaar ouder dan Meg, precies tweemaal haar leeftijd, en een jaar ouder dan Paris.

‘Dat probeer ik zo min mogelijk te doen,’ antwoordde hij eerlijk. ‘De laatste vrouw in mijn leven was ouder dan ik: vierenvijftig. Over het algemeen ga ik uit met vrouwen van mijn eigen leeftijd. Mijn ex-vrouw was van mijn leeftijd; we waren oude schoolliefdes. Maar jouw dochter is een heel speciale, jonge vrouw, zoals je weet.’ Richard was aantrekkelijk, stoer en zag er jonger uit dan hij was. En vreemd genoeg leek hij met zijn groene ogen en rossige haar erg op Meg en Paris. Hij had nog het meeste weg van Paris. En ze leken heel goed bij elkaar te passen. In zijn gezelschap leek Meg helemaal op te bloeien en zich te ontspannen. Ze zag eruit alsof ze zich volkomen veilig bij hem voelde. Precies twee maanden hadden ze nu een relatie, en uit alles wat hij zei, maakte Paris op dat het serieus was tussen hen.

‘Ik wil niet hopeloos ouderwets overkomen,’ zei Paris verontschuldigend en ze voelde zich dwaas, vooral gezien het feit dat ze zo weinig in leeftijd verschilden. ‘Het is nog te vroeg voor jullie om te weten wat jullie bedoelingen zijn, maar speel geen spelletje met haar, Richard. Ik wil niet dat een man van jouw leeftijd haar hart even komt breken. Dat verdient ze niet.’ Ze dacht aan Chandler Freeman toen ze die woorden zei. Hij zou gehakt van een jong meisje hebben gemaakt. Maar Richard zag er niet uit alsof hij uit hetzelfde hout gesneden was, en dat was ook niet zo. ‘Jij bent veel ouder en wijzer dan zij, en sterker. Als je het niet serieus met haar meent, speel dan geen spelletje met haar en kwets haar niet.’

‘Dat beloof ik je. Paris,’ antwoordde hij vastberaden. ‘En als ik het wel serieus met haar meen?’ vroeg hij scherp, waarna hij zijn adem inhield. ‘Zou je er dan bezwaar tegen hebben?’

‘Dat weet ik niet,’ antwoordde ze eerlijk. ‘Ik moet erover nadenken. Je bent veel ouder dan zij. Ik wil alleen maar dat ze gelukkig is.’

‘Geluk houdt zich niet altijd aan leeftijdsgrenzen,’ zei hij wijselijk. ‘Vaak juist niet. Leeftijd heeft niets met liefde te maken. Zij is de vrouw van wie ik houd,’ verklaarde hij eenvoudig. ‘Ik heb nog nooit zoveel voor een vrouw gevoeld, behalve voor mijn ex.’ Het laatste deed een belletje bij haar rinkelen, en fronsend keek ze hem aan.

‘Hoelang ben je al gescheiden?’

‘Drie jaar,’ antwoordde hij kalm, en Paris was meteen opgelucht. Hij was in elk geval niet al vijftien of twintig jaar op de versiertoer, na zijn scheiding. De waarschuwingen van Bix lagen nog vers in haar geheugen.

‘Dat is acceptabel.’

‘Ik heb nooit eerder iemand ontmoet die zo belangrijk voor me is, en ik had ook niet verwacht dat zij het zou zijn. Zij en mijn dochter zijn bevriend.’

‘Je weet nooit op welke manier de liefde je leven binnenwandelt, of wanneer. En als het gebeurt, weet je niet welk gezicht ze zal dragen. In een aantal opzichten ben ik blij dat het haar gezicht is, voor jullie beiden.’ Ze mocht hem graag. Het was alleen vreemd dat het vriendje van haar dochter even oud was als zij. Maar het gaf hun ook de gelegenheid om vrienden te worden en veel opener met elkaar te praten dan ze ooit met Anthony of Peace had gekund, die nog maar kinderen waren geweest. Richard was een echte man, een uiterst geschikte, en dat zei ze ook tegen Meg toen ze weggingen. Meg zag er vredig en gelukkig uit en was blij dat haar moeder hem mocht. Ze was smoorverliefd op Richard, en hij op haar.

Nadat ze waren vertrokken, mijmerde Paris over hoe vreemd het leven toch was. Het type man met wie zij samen zou willen zijn, ging met haar dochter. De enige mannen uit wie Paris een keuze leek te mogen maken, waren beschadigde exemplaren als Jim Thompson, playboys als Chandler Freeman en blind dates als de kunstenaar uit Santa Fe. Een fatsoenlijke man zat er niet tussen, op Jim na, die erg aardig, maar tegelijkertijd onherstelbaar beschadigd was. Ze begon zich af te vragen of dit haar lot was, dat alle goeie kerels aan iemand anders toebehoorden. Zou er nog ergens iemand zoals Richard Bolen rondlopen? Ze betwijfelde het, en als het niet het geval was, was ze in haar eentje beter af. Ze had het eindelijk geaccepteerd. Het voelde niet langer als een levenslange gevangenisstraf, maar als een van die dingen die nou eenmaal gebeuren in het leven. Ook als ze nooit meer een man zou vinden om van te houden, wist ze dat ze het wel zou redden. Liever alleen dan met de verkeerde. Ze had er geen energie en belangstelling meer voor. Liefde tegen elke prijs ging haar te ver. De volgende dag vertelde ze Bix alles over Richard.

‘Jammer,’ antwoordde Bix. ‘Hij klinkt als de juiste man voor jou, in plaats van al die vreemde snuiters en griezels die vrij rondlopen en al die gewonde dieren met doornen in hun poten. Jezus, soms vraag ik me af of er nog wel een normaal mens rondloopt.’

‘Ik ook. En jij hoeft niet met hen af te spreken, ik wel. Althans, ik zou het kunnen doen, als ik gek genoeg was om het te proberen. En goede mannen, zoals Richard, willen vrouwen die de helft jonger zijn dan ik. Alleen mannen van tegen de honderd zouden mij nog zien zitten.’

‘Een aardige man van in de vijftig zou perfect zijn. We moeten hem alleen nog zien te vinden.’

‘Nou, veel succes,’ zei Paris cynisch.

‘Verwacht je dat hij met haar gaat trouwen?’ informeerde Bix geïnteresseerd.

‘Geen idee. Misschien wel. Vorige week zou ik geantwoord hebben: ik hoop van niet, maar nu weet ik het niet meer zo zeker. In theorie is hij te oud voor haar, maar god, Bix, als ze gelukkig zijn en van elkaar houden, waarom dan niet? Misschien doet leeftijd inderdaad niet ter zake.’

‘Zo denk ik er wel over. Kijk naar Steven en mij: we verschillen ongeveer evenveel in leeftijd als Meg en Richard, en we zijn zielsgelukkig met elkaar.’

‘Misschien moet ik inderdaad wel een ouwe zak aan de haak slaan,’ zei Paris met een grijns. ‘Als ik een man vind die vierentwintig jaar ouder is dan ik, zou hij eenenzeventig moeten zijn. Misschien is dat zo gek nog niet.’

‘Hangt helemaal van de man in kwestie af,’ antwoordde Bix openlijk. ‘Ik ken mannen van in de zeventig voor wie ik door het vuur zou gaan. Tegenwoordig kunnen mannen, als ze het echt willen, nog jong zijn als ze tachtig jaar of ouder zijn. Ik ken een vrouw die met een zesentachtigjarige man in Los Altos is getrouwd, en ze zweert dat hun seksleven beter dan ooit is, en twee jaar geleden hebben ze een baby gekregen.’

‘Daar zeg je wat.’ Paris keek geamuseerd, hoewel zesentachtig wel erg oud was, in elk geval voor het moment.

‘Wat, een zesentachtigjarige? Ik kan er zo een voor je regelen. Ze zouden jou maar wat graag willen.’ Hij lachte.

‘Nee, een baby. God, wat zou ik dat leuk vinden. Daar ben ik het beste in, Bix, in het grootbrengen van kinderen.’ Heel even stonden er sterretjes in haar ogen.

‘Alsjeblieft!’ riep hij uit terwijl hij met zijn ogen rolde. ‘Ik heb je aangenomen omdat je volwassen en alleenstaand bent, geen thuiswonende kinderen hebt en niet zwanger zult worden om vervolgens een baby te krijgen op ons volgende feest. Als je het waagt om zwanger te raken, vermoord ik je, Paris!’ Maar ze dacht niet aan zwanger worden. De laatste tijd was ze er steeds meer van overtuigd dat ze altijd alleen zou blijven en dat ze dan graag een baby zou adopteren. Maar ze had er nog met niemand over gesproken, zelfs niet met Meg, en al helemaal niet met Bix. Hij zou volledig op tilt slaan als ze het hem vertelde. En ze wist niet of ze het nu echt wilde, of dat het maar een droom was. Ze zou Vadertje Tijd voor de gek moeten houden en zichzelf wijsmaken dat ze nog steeds jong was. Het zou een enorme uitdaging zijn om op dit punt in haar leven aan een baby te beginnen, maar voorlopig bleef het bij dromen. Maar de gedachte was zeker bij haar opgekomen.

De daaropvolgende week voelde ze zich alsof ze helderziend was geweest, want het onderwerp baby kwam weer ter sprake, zij het in een geheel andere context. Meg had haar gebeld om te vertellen dat Rachel zwanger was en in mei een kindje verwachtte. Ze was nu zes weken zwanger, en Meg gaf toe dat haar vader helemaal in de wolken was. Toen Paris de telefoon ophing, staarde ze lange tijd in het niets in een poging het nieuws te verwerken. Het was nu definitief: Peter was weg. Zijn leven was voor altijd met Rachel verweven. De klap kwam hard aan en ze voelde hem tot op het bot.

Tot haar grote verrassing belde Bill de volgende dag om haar te vertellen hoe kwaad hij was over de baby van Peter en Rachel. Hij vond het idee verschrikkelijk en zijn vader een dwaas die veel te oud was voor baby’s. Megs reactie was iets gematigder geweest, maar ook zij was er duidelijk niet blij mee. Ze zagen de baby allebei als een bedreiging, wat Paris gezien hun leeftijd wel verbaasde, omdat ze op eigen benen stonden en hun vleugels hadden uitgeslagen. Ze zouden hun vaders nieuwe kindje nauwelijks zien. Maar het maakte hun ook duidelijk dat Rachel voorgoed een deel van hun vaders leven was en dat ze belangrijk voor hem was. En al was het misschien alleen uit loyaliteit tegenover hun moeder, geen van beiden waren ze enthousiast over haar. Ze eiste hun vaders energie en aandacht volledig op en ze had ervoor gezorgd dat hij zich als een echte vader gedroeg voor haar twee zoontjes, die hun eigen vader nooit zagen. Meg vertelde dat hij erover dacht om hen te adopteren. De samenstelling van hun gezin was in anderhalf jaar tijd voorgoed veranderd; het viel niet meer te ontkennen. En om de een of andere reden, ondanks haar twee kinderen van wie ze zielsveel hield, voelde Paris zich een buitenstaander. Bill en Meg zouden steeds meer hun eigen leven leiden, en eigenlijk deden ze dat al. Peter had Rachel en zijn nieuwe gezin. Hij was opnieuw begonnen, terwijl Paris helemaal alleen was. Soms kon ze dat maar moeilijk verkroppen. Zoals altijd wanneer ze zich bedroefd voelde, begroef ze zich in haar werk, met hulp van Bix. Ze organiseerden de opening van het operaseizoen en die van het symfonieorkest - de twee grootste sociale evenementen van het jaar - en massa’s feesten die het begin van het uitgaansseizoen inluidden. Ze waren bijna halverwege, toen Bix schaapachtig haar kantoor binnenstapte. Inmiddels kende ze hem heel goed. Ze brachten zoveel tijd samen door dat ze soms wel een Siamese tweeling met een gezamenlijk brein leken. Ze kon hem in haar hoofd horen.

‘Oké, je ziet er hartstikke schuldig uit,’ beschuldigde ze hem. ‘Wat heb je uitgespookt? Aan je gezicht te zien, heb je drie bruiloften op een en dezelfde dag geboekt, of misschien wel vier. Ik weet zeker dat het zoiets vreselijks moet zijn.’ Hij had er moeite mee om ‘nee’ te zeggen en boekte soms vier of vijf evenementen op één dag, waar ze vervolgens allebei compleet gestoord van werden.

‘Zoiets is het niet. Ik had gewoon een ideetje.’

‘Laat me raden: je wilt de organisatie van het jaarlijkse carnaval in Rio overnemen? Of heb je besloten PacBell Park te kopen en er een feesttuin van te maken? Of had je de Rockettes geboekt voor een feest, en nu hebben ze afgebeld?’ Hij lachte haar uit, zo goed kende ze hem wel, en schudde zijn hoofd.

‘Niets van dat alles. Ik wil dat je iets doet waarvan ik weet dat je het niet leuk zult vinden.’ Ze zette grote ogen op.

‘Komt Jane soms terug? Ga je me ontslaan?’ Tegenwoordig was haar enige angst dat ze de baan zou verliezen waarvan ze zo hield.

‘Jemig, nee hoor, volgens mij is ze zelfs weer zwanger. Zoiets zei ze tenminste toen we elkaar laatst spraken. Ze is voor altijd gevlogen, en ik zal je nooit ontslaan... Maar ik wil dat je iets voor me doet. Beloof me dat je het zult doen, en dan hebben we het er later wel over.’

‘Het heeft toch niks met bloot of met obscene handelingen te maken, hè?’ vroeg ze achterdochtig, maar Bix schudde zijn hoofd. ‘Oké, ik beloof het, want ik vertrouw je. Wat is het?’

‘Ik wil dat je naar een blind date gaat. Je weet hoezeer ik daar zelf een hekel aan heb en dat ik er niet in geloof. Al die mensen die beweren dat ze hun partner op zo’n manier hebben leren kennen, liegen. Ik heb bij blind dates altijd alleen maar psychopaten en slome donders ontmoet. Maar deze vent is perfect voor je. Ik heb hem vorige week gesproken. Hij is een vrij bekende schrijver en huurt ons in om een verjaardagsfeestje voor zijn moeder te organiseren. Hij is ongelooflijk intelligent en heeft veel stijl. Ik ben ervan overtuigd dat je hem leuk zult vinden. Hij is al vijf jaar weduwnaar, maar hij praat verstandig over haar. Bezeten van haar is hij zeker niet. Hij heeft drie volwassen kinderen en reist regelmatig op en neer naar Engeland. Hij ziet er gewoon uit, heeft zes maanden geleden gebroken met zijn vriendin, die ongeveer van jouw leeftijd was, en hij komt heel normaal over.’

‘Wat hij waarschijnlijk niet is. Heb je hem al gevraagd of hij een travestiet is?’

‘Nee, maar verder heb ik hem helemaal uitgehoord. Meteen toen ik hem zag, moest ik aan jou denken. Spreek je met hem af. Paris? Je hoeft niet met hem uiteten te gaan. Ik heb hem niets over jou verteld, maar je kunt meegaan naar onze volgende afspraak, of die van me overnemen. Beloof je dat je hem ten minste één keer zal ontmoeten?’ Ze had goed naar hem geluisterd, en hoewel ze geen afspraakjes meer wilde, was ze wel nieuwsgierig. En toen Bix haar vertelde wie hij was, zei ze dat ze drie boeken van hem had gelezen. Hij was erg goed in zijn werk en stond steevast op de lijst van bestsellers. En Bix was zelfs verrukt over zijn huis.

‘Oké, ik ga met je mee,’ zei ze, bereidwilliger dan ze doorgaans was als het om afspraakjes ging. Na Sydneys kunstenaar had ze gezworen dat ze nooit meer een blind date wilde. Maar dit was geen blind date, maar een ‘blind meeting’. ‘Voor wanneer heb je met hem afgesproken?’

‘Morgenochtend om half tien.’ Bix was duidelijk blij dat ze geen weerstand bood. Hij was ervan overtuigd dat het een perfecte match zou zijn.

Paris knikte maar zei verder niets, en de volgende ochtend haalde Bix haar om kwart over negen thuis op. De schrijver met wie ze de afspraak hadden, Malcolm Ford, woonde maar een paar straten bij haar vandaan. Toen ze bij zijn adres aankwamen, moest Paris toegeven dat het huis er indrukwekkend uitzag. Het was een degelijk, stenen huis aan Upper Broadway, in een wijk die bekendstond als ‘de Goudkust’. Al het grote geld van de stad woonde hier. Maar toen hij de deur voor hen opende, zag ze niets opvallends aan hem. Hij had peper-en-zoutkleurig haar en staalblauwe ogen en was gekleed in een oude Ierse trui en een spijkerbroek. Toen ze even later door het huis liepen, bleek het een royaal huis zonder pretenties te zijn. Ze namen plaats in een bibliotheekruimte, vol kasten met eerste edities en zeldzame boeken, en op de grond stonden stapels recentere boeken. Kalm nam hij de details van zijn moeders feestje door. Hij wilde een smaakvol en leuk feest, maar niet te overdreven. Aangezien hij geen vrouw had, had hij hen ingehuurd. Zijn moeder werd negentig, en Bix wist dat Malcolm zestig was. Hij had een gedistingeerd voorkomen en praatte best lang met hen. Paris vertelde hem dat ze zijn boeken had gelezen en ervan had genoten, en hij leek dat te waarderen. Er stond een leuke foto van zijn overleden vrouw op zijn bureau, maar hij had het niet over haar. Ook stond er een al even leuke foto van zijn laatste vriendin, die ook een beroemde schrijfster was. Hij vertelde dat hij nog een huis in Engeland had. Maar hij leek in alle opzichten normaal, menselijk, en verrassend ingetogen, gezien hoe succesvol hij was. Hij reed niet rond in een Ferrari, had geen privé-vliegtuig, en hij vertelde dat hij in het weekend vaak naar Sonoma ging, maar dat het daar in huis een puinzooi was, en dat hij dat wel prettig vond. Hij had werkelijk alles mee, zijn uiterlijk en geld inbegrepen, en toen ze zijn huis verlieten, keek Bix haar triomfantelijk aan. Hij had een juweeltje voor haar gevonden, dat wist hij zeker, maar de uitdrukking op Paris’ gezicht was wezenloos.

‘Had ik gelijk?’ vroeg hij haar in de auto op weg naar kantoor, terwijl hij gelukzalig grijnsde. ‘Geweldig is hij, hè?’ Hij was zelf ook een beetje verliefd op hem, maar hij had dan ook veel weg van Steven.

‘Helemaal,’ beaamde Paris, maar ze was niet echt lyrisch over hem, en ging er verder niet op door.

‘En?’ Hij kon zien dat er iets mis was. ‘Wat houd je voor me achter?’ vroeg Bix, nieuwsgierig naar haar stilzwijgen. Ze leek er zelf nog over na te denken.

‘Ik weet het niet. Ik weet dat het belachelijk klinkt, en je zult me wel krankzinnig vinden. Hij is ongelooflijk aardig, ziet er goed uit, is ogenschijnlijk intelligent en heeft een mooi huis. Maar ik voel helemaal geen chemie tussen ons. Niets. Hij trekt me op geen enkele manier aan, en ik raak ook niet opgewonden van hem. Ik voel gewoon helemaal niets. Bovendien vermoed ik dat hij heel saai is.’

‘Shit,’ reageerde Bix bedroefd. ‘Vind ik eindelijk een leuke man voor je, en dan wil je hem niet.’ Maar hij wist heel goed dat het niets kon worden als er geen chemie was. Wanneer en waarom die er bij sommige mensen wel was, was onmogelijk uit te leggen, maar het was wel cruciaal.

‘Het ligt aan mij. Ik voel gewoon niets. Als ik hem op een feest zou zijn tegengekomen, zou ik hem straal voorbij zijn gelopen.’

‘Nou, dat is duidelijk,’ zei Bix teleurgesteld. ‘Weet je het zeker? Het was wel een heel snelle beslissing.’ Maar chemie was ook een snelle beslissing. Ze wisten allebei dat je wel, of niet iets voor iemand voelde.

‘Absoluut. Ik weet niet eens of ik nog wel iemand wil. Ik ben hartstikke tevreden met mijn leven zoals het nu is.’

‘Maar op zo’n moment verschijnen de goeden altijd ten tonele. Tenminste, dat zeggen ze. Wanneer het je niets meer kan schelen, komen ze op je af als beren op honing. God, als die vent homo was en ik single, zou ik hem meteen bespringen.’

‘Dat vindt hij vast fijn om te horen,’ antwoordde Paris lachend. ‘Ik geloof niet dat hij homo is, trouwens. Hij is gewoon niets voor mij, en ik denk ook niet dat hij iets in mij zag. Geen aantrekkingskracht, geen vlinders.’

‘Weer terug bij af dus,’ zei Bix opgewekt. Hij had het geprobeerd, en Paris was hem er dankbaar voor.

‘En dat vind ik helemaal niet erg. Ik geloof dat ik het even helemaal heb gehad met mannen.’ Hij wist wel waarom: haar korte episode met Jim Thompson die zomer had haar zwaar teleurgesteld. Op weer een afwijzing zat Paris helemaal niet te wachten, en Bix wenste haar die ook niet toe. Ze had genoeg verdriet gekend voor een mensenleven.

Ze reden vervolgens terug naar kantoor en gingen weer aan het werk. Ze waren druk bezig met de voorbereidingen van de evenementen in oktober. Begin oktober zaten ze samen in zijn kantoor te werken aan de laatste details van een bruiloft die maand. De bruid was van Franse afkomst, en haar ouders lieten een fotograaf uit Parijs overkomen. Verder maakten ze gebruik van hun eigen hulpbronnen, en tot dusver was alles soepel verlopen. De bruid zag eruit als een kleine porseleinen pop, en haar jurk was ontworpen door Balmain in Parijs. Het zou het grootste sociale evenement van het seizoen worden, misschien wel van de laatste tien jaar.

‘Moeten we ook een hotelkamer voor de fotograaf boeken?’ vroeg Paris, terwijl ze haar aantekeningen doornam.

‘Dat heb ik al geregeld. Hij verblijft in het Sir Francis Drake. Ik heb een goede prijs weten te regelen. Hij komt met twee assistenten. Voorafgaand aan de bruiloft maakt hij een paar familieportretten.’ Er waren een heleboel familieleden uit Europa uitgenodigd, en een nog veel groter aantal vrienden en kennissen, van wie velen een titel hadden. Ze zouden allemaal in het Ritz verblijven. Alle laatste details waren afgehandeld. De enige kink in de kabel was het busje dat ze voor de fotograaf hadden gehuurd. Het moest in de stad worden afgehaald, in plaats van op het vliegveld.

‘Hij kan een taxi nemen,’ zei Bix. Het vliegtuig zou over een uur landen.

‘Ik haal hem wel af,’ stelde Paris voor. ‘Misschien spreekt hij geen Engels, en een verwende fotograaf die stennis maakt op het vliegveld en ons later op onze donder geeft, kunnen we missen als kiespijn. Ik heb vanmiddag wel tijd, dus haal ik hem wel op.’ Ze keek op haar horloge en besefte dat ze over een paar minuten zou moeten vertrekken.

‘Weet je het zeker?’ Ze had wel betere dingen te doen, en Bix vond het vervelend om haar als chauffeuse te gebruiken. Maar voor de rest was alles perfect geregeld, en ze wilde graag zeker weten dat alles tot op het kleinste detail klopte, al zou ze er zelf voor in actie moeten komen.

Vijf minuten later reed ze in haar stationcar naar het vliegveld, en ze hoopte maar dat er genoeg ruimte was voor hun uitrusting. Zo niet, dan konden ze een assistent in een taxi stoppen, maar de fotograaf zou in elk geval het gevoel hebben dat hem voldoende eer was bewezen. Ze wist hoe de Fransen waren, of in elk geval hoe fotografen waren, en het was een aangename onderbreking om even naar het vliegveld te rijden. Het was een frisse oktoberdag, en San Francisco had er zelden mooier uitgezien.

Ze parkeerde haar auto bij de luchthaven en wachtte terwijl de passagiers door de douane gingen na hun elf uur durende vlucht vanuit Parijs. Ze ging ervan uit dat ze hen aan hun uitrusting zou herkennen. De fotograaf heette Jean-Pierre Belmont. Ze had werk van hem gezien in de Franse Vogue, maar had geen idee hoe hij eruitzag. Ze hield haar ogen gericht op mensen die met bagage liepen die leek op een fotografie-uitrusting. Uiteindelijk zag ze hen. Ze waren met z’n drieën, een voorname oudere man met grijs haar die twee gigantische zilveren koffers droeg, en twee jongere mannen, van wie er een felrood haar had en eruitzag alsof hij veertien was. De ander leek iets ouder en had piekerig zwart haar, een ondeugende glimlach en in zijn oor een diamanten ring. De twee jongere mannen waren gekleed in leren jacks en spijkerbroek, en de oudere man droeg een overjas en een das. Snel liep Paris op hen af.

‘Hallo,’ zei ze met een brede glimlach. ‘Ik ben Paris Armstrong, van Bixby Mason. Bent u meneer Belmont?’ vroeg ze de oudere man, waarop ze gelach achter zich hoorde. De jongen met het rode haar keek haar grinnikend aan. De oudere man leek zich ongemakkelijk te voelen en schudde zijn hoofd. Het was duidelijk dat hij geen woord Engels sprak.

‘Jij zoekt meneer Belmont?’ vroeg de dondersteen met het piekerige haar en de diamanten oorbel. Hij scheen de enige te zijn die Engels sprak, zij het met een zwaar accent.

‘Inderdaad,’ antwoordde ze beleefd. Ze droeg een broek en een kort jasje, en de snotneus met het piekerige haar kwam nauwelijks boven haar uit. Maar toen ze hem aankeek, zag ze dat hij toch wel ouder moest zijn dan ze had gedacht. Ze had hem ongeveer achttien of twintig geschat, maar nu ze hem van dichtbij zag, vermoedde ze dat hij van Megs leeftijd was. ‘Is hij dat?’ Ze gebaarde naar de oudere man zonder direct naar hem te wijzen. Hij moest het wel zijn, want hij was de enige volwassene van het drietal.

‘Non,' antwoordde hij, en ze vroeg zich af of ze de verkeerde groep voor zich had en dat ze haar voor de gek hielden. Als dat het geval was, dan had ze de juiste groep compleet gemist, en ze had geen idee waar ze nu konden zijn. ‘Ik is meneer Belmont,’ zei hij met een heel geamuseerde blik. ‘Jouw naam is Paris? Zoals de stad?’ Ze knikte, opgelucht dat ze hen in elk geval had gevonden, hoewel het moeilijk te geloven was dat deze jongen Jean-Pierre Belmont was, een beroemde Parijse fotograaf. ‘Paris is een mannennaam,’ corrigeerde hij haar. ‘Hij was een god in de Griekse mythologie,’ voegde hij eraan toe.

‘Ik weet het, het is een lang verhaal.’ Ze was niet van plan hem met handen en voeten uit te leggen dat haar ouders haar tijdens hun huwelijksreis in Parijs hadden verwekt. ‘Hebben jullie alle bagage?’ vroeg ze hem vriendelijk, terwijl ze er nog steeds achter probeerde te komen wie wie was. Maar als hij Belmont was, moesten de andere twee zijn assistenten zijn, hoewel een van hen oud genoeg was om zijn vader te zijn.

‘We ebben alles,’ zei hij met een zwaar accent, maar in samenhangend Engels. ‘We ebben niet veel koffers, alleen camera’s,’ legde hij uit terwijl hij erbij wees, en ze knikte. Hij had iets zeer charmants. Ze wist niet of dat door zijn accent, zijn haar of zijn oorbel kwam, of misschien wel door zijn glimlach. Elke keer dat ze naar hem keek, moest ze lachen. En de roodharige jongen leek wel een baby. Hij bleek Jean-Pierres negentienjarige neef te zijn. Belmont zelf was tweeëndertig, ontdekte Paris later, maar hij zag er niet naar uit. Zijn hele voorkomen en stijl hoorden meer bij een veel jonger iemand. Hij was een en al charme en buitensporige jeugdigheid, en bovenal zeer Frans.

Ze vertelde hem dat ze haar auto zou voorrijden en liet de drie achter met een kruier. Vijf minuten later was ze terug, en de twee assistenten en de fotograaf zelf laadden hun bagage met zoveel snelheid en precisie in haar stationcar dat het wel een puzzel leek. Even later nam Jean-Pierre plaats op de passagiersstoel terwijl de andere twee achterin gingen zitten, en ze gingen op weg naar de stad.

‘Wij gaan naar otel of naar bruid meisje?’ vroeg hij duidelijk. ‘Ik geloof dat ze je iets later verwachten. Ik dacht dat jullie liever eerst naar het hotel zouden willen, om te rusten, te eten, te douchen en je klaar te maken.’ Ze sprak haar woorden zorgvuldig en duidelijk uit, en hij knikte en leek zeer geïnteresseerd in alles om hem heen. Een paar minuten later sprak hij weer tegen haar.

‘Wat doe jij? Jij bent secretaresse... assistente... van de bruid moeder?’

‘Nee, ik organiseer de bruiloft. Bixby Mason. Bloemen, muziek, decoraties. Wij huren alle mensen in voor de bruiloft.’

Hij knikte en leek te begrijpen wat haar functie in het geheel was. Hij was snel van begrip, alert en heel levendig. Terwijl hij uit het raam keek, stak hij een Gauloise op, papier mais, heldergeel papier gemaakt van maïs, en een onmisbare scherpe geur vulde haar stationcar.

‘Is oké?’ vroeg hij beleefd nadat hij de sigaret had opgestoken, zich herinnerend dat Amerikanen niet zo openstonden voor roken, maar Paris knikte.

‘Het is oké. Ik heb ooit ook gerookt. Het ruikt lekker.’

‘Merci,’ zei hij nonchalant, waarna hij met de anderen babbelde. Hoewel Paris een beetje Frans sprak, had ze geen idee waar ze het over hadden. Ze spraken veel te snel. Vervolgens richtte hij zich weer tot haar. ‘Is een goede bruiloft? Mooi jurk? Goed?’

‘Heel goed,’ verzekerde ze hem. ‘Mooi meisje, mooie jurk. Knappe bruidegom, mooi feest. Het wordt gehouden in het Legion of Honour Museum. Zevenhonderd mensen.’ De familie Delacroix runde een grote Franse textielketen, was tijdens het Sociale Regime naar San Francisco verhuisd en was daar gebleven om hun fortuin te beschermen tegen de Franse belastingen. Maar ze brachten nog steeds zoveel mogelijk tijd in Frankrijk door.

‘Veel geld, ja?’ informeerde hij, en Paris glimlachte en knikte. ‘Heel veel geld.’ Ze vertelde hem niet dat ze tweeënhalf miljoen dollar aan de bruiloft besteedden. Meer dan respectabel, op zijn zachtst uitgedrukt.

Ze reed hen linea recta naar het hotel en regelde bij de balie dat iemand hun busje zou afhalen en afleveren. Het enige dat ze nog moesten doen, was hun rijbewijs tonen en de papieren tekenen. Ze overhandigde Jean-Pierre Belmont een plattegrond van de stad en liet hem op de kaart zien waar ze om zes uur werden verwacht.

‘Red je het verder?’ vroeg ze, terwijl hij onopzettelijk een rookpluim in haar gezicht blies. Een baliemedewerker vroeg hem zijn sigaret uit te maken. Even verderop zag hij een met zand gevulde asbak, hij drukte zijn sigaret uit en liep weer terug naar Paris bij de balie. ‘Bel me als je iets nodig hebt,’ zei ze, en ze overhandigde hem haar visitekaartje. Hij zou portretfoto’s van de familie en de bruid maken.

Vervolgens legde hij alles uit aan zijn assistenten en wuifde naar haar, waarna ze in de lift verdwenen, op zoek naar hun kamers. Paris liep weer terug naar haar auto. Bij Jean-Pierre in de buurt zijn, was als in een wervelwind staan: zwaaiende armen, gebarende handen, rookpluimen en fragmenten van gesprekken met de anderen, die ze niet kon volgen. Hij slaakte veelvuldig kreten, wisselde steeds van gezichtsuitdrukking, en zijn grote, bruine ogen en zijn piekerige haar leken voortdurend in beweging te zijn. Hij had een vriendje van Meg kunnen zijn, behalve dat hij op en top Frans was. Tegelijkertijd leek hij de touwtjes stevig in handen te hebben, ondanks zijn jeugdige uiterlijk. Ze kon zijn in maïspapier gerolde sigaretten nog steeds ruiken toen ze in haar auto stapte en terug naar kantoor reed om haar berichtjes en een laatste dossier op te halen.

Bix was er nog en keek op toen ze binnenkwam. s alles goed gegaan?’ Ze knikte en nam haar berichten door. Alles voor vanavond was geregeld.

‘Prima,’ merkte ze op, waarna ze hem vertelde over Jean-Pierre Belmont. ‘Hij lijkt wel twaalf, nou ja, iets ouder dan.’

‘Ik had verwacht dat hij veel ouder zou zijn,’ zei Bix verrast, en ze knikte.

‘Ik ook. Hij is heel Frans. Jammer dat Meg al een vriendje heeft; hij zou leuk voor haar zijn.’ Maar echt jammer vond ze het niet dat Meg Richard had. Hij was zo geweldig voor haar. Ze hadden nu al drie maanden een relatie, en Meg was zielsgelukkig.

Bix en Paris waren die avond allebei aanwezig in het huis van de familie Delacroix om een familiediner voor dertig personen te begeleiden, terwijl er steeds meer mensen uit Europa arriveerden. Paris stond in een hoekje te kijken terwijl de foto’s werden genomen. Ariane Delacroix zag er schitterend uit toen ze in haar trouwjurk poseerde die niemand nog mocht zien. De bruid leek op een sprookjesprinses en lachte toen Jean-Pierre zijn enorm aanstekelijke glimlach liet zien. Toen hij Paris zag, knipoogde hij naar haar, waarna hij direct verder ging met zijn werk. Zijn assistenten wisselden camera’s en filmrolletjes voor hem. Hij nam verscheidene portretfoto’s van de familie, en toen de bruid naar boven ging om zich te verkleden voor het diner en voor een foto met haar moeder, ging hij even bij Paris staan om met haar te praten.

‘Wil jij op de foto?’ vroeg hij Paris, maar ze schudde snel haar hoofd. Het was ongelooflijk onprofessioneel, dus dat zou ze nooit doen.

‘Nee, nee, bedankt.’ Ze glimlachte.

‘Mooie ogen,’ zei hij terwijl hij naar haar groene ogen wees. ‘Dank je,’ antwoordde ze, en toen hij haar aankeek, voelde ze een elektrische schok door haar lichaam gaan. Het was precies het tegenovergestelde van wat ze had gevoeld, of juist niet had gevoeld, voor Malcolm Ford. Ze kon niet eens normaal praten met deze man, en hij zag eruit alsof hij half zo oud was als zij, maar alles aan hem was mannelijk en prikkelend, en hij had een lichamelijk effect op haar. Ze kon het niet uitleggen en dat wilde ze ook niet. Hij was niet bedaard, subtiel of behoedzaam. Alles aan hem was levendig, opwindend en brutaal, van zijn glinsterende ogen tot zijn piekerige haar en de diamant in zijn oor. Toen de bruid en haar moeder terugkwamen, ging hij weer aan het werk, en Paris verdween. Maar ze voelde zich bijna rillerig toen ze de kamer uitliep, alsof ze iets had aangeraakt en daarvan een zware elektrische schok had gekregen.

‘Alles goed?’ vroeg Bix haar toen ze voorbijliep. Hij vond dat ze een vreemde uitdrukking op haar gezicht had.

‘Ja hoor,’ antwoordde ze. Ze zagen elkaar pas weer toen de familie en de gasten de eetkamer waren ingegaan. Jean-Pierre en zijn team stonden op het punt te vertrekken. Hij glimlachte naar haar, en ze had nog nooit zo’n uitdagende blik van een man gehad. En al helemaal niet van mannen van haar eigen leeftijd.

‘Lekker ding,’ merkte Bix op, wat een perfecte beschrijving voor hem was. ‘In mijn jonge jaren zou ik wild van hem zijn geworden,’ zei hij terwijl hij lachte, en Paris lachte ook.

‘Ik in mijn oude jaren ook nog,’ zei Paris. Ze plaagde hem, maar niettemin was het onmogelijk niet de energie te voelen die de jonge fotograaf uit Parijs uitstraalde.

De daaropvolgende dagen kruisten ze elkaars pad voortdurend. Altijd was hij aan het werk; hurkend voor iemands knieën, ergens aan hangend, bijna van een trap vallend, of op enkele centimeters van iemands gezicht staand. Hij was voortdurend in beweging, maar telkens wanneer Paris in zijn buurt was, maakte hij oogcontact met haar. Toen de bruid het feest verliet, leek hij zich even te ontspannen, waarna hij naar Paris liep.

‘Eel goed!’ zei hij. ‘Eeel goede bruiloft! Mooie foto’s, mooi decor... Et les fleurs!' De boeketten die Bix had ontworpen, waren schitterend. Ze bestonden uit rozen, lelietjes-van-dalen en beeldige bloemen die Paris nog nooit had gezien. Ze waren voor enorm veel geld overgevlogen uit Afrika, Frankrijk en Equador. Het Legion of Honour paleis had er nog nooit zo prachtig uitgezien. De verlichting die Bix had geregeld, was spectaculair en Versailles waardig. En terwijl zij daar met Jean-Pierre om twee uur ’s nachts onder een sterrenhemel stond, was ze niet eens moe. ‘Gaan wij drinken?’ vroeg hij, en ze wilde bijna ‘nee’ antwoorden, maar knikte toch instemmend. Waarom ook niet? Over een paar dagen zou hij toch weggaan. Ze wist dat hij nog even zou blijven hangen om foto’s in San Francisco te maken, hoewel ze ook wist dat zijn assistenten de volgende dag zouden terugvliegen. ‘Ik ga in jouw auto?’ stelde hij voor, en ze zei dat ze hem over tien minuten bij de vooringang weer zou treffen.

Ze liet Bix weten dat ze wegging, en hij stond zelf ook op het punt te vertrekken. Alle familieleden waren inmiddels vertrokken en er waren nog maar een paar gasten. Noch hij, noch Paris hoefde te blijven.

‘Het was magnifiek, hè? We hebben geweldig werk verricht.’ Bix straalde, vermoeid maar tevreden.

‘Nee, dat heb jij gedaan. Ik hou alleen maar alles in de gaten en zorg voor de details. Jij bent het genie hierachter, Bix.’ Hij bedankte haar met een kus, waarna ze haar auto ophaalde. Even later reed ze met Jean-Pierre weg in de nacht. Op dat tijdstip konden ze nergens meer heen, behalve naar een nachtrestaurantje dat ze kende, maar hij was verrukt toen hij het zag. Meteen begon hij vanuit de vreemdste hoeken foto’s te maken, waaronder een rolletje van haar. Vervolgens nam hij naast haar plaats en bestelde pannenkoeken en roereieren, want hij had de hele avond nog geen tijd gehad om te eten. ‘Ik OU van Amerika,’ zei hij vrolijk. Hij leek meer dan ooit op een elfje dat van een andere planeet op aarde was gevallen. Hij was van gemiddelde lengte en langer dan Paris, maar heel beweeglijk en lenig, bijna als een jongetje. ‘Jij bent getrouwd?’ vroeg hij haar, hoewel ze het stellige gevoel had dat het hem niet uitmaakte als dat inderdaad zo was.

‘Nee, gescheiden.’ Ze glimlachte naar hem.

‘Jij gelukkig of verdrietig?’

‘Omdat ik gescheiden ben?’ informeerde ze, en hij knikte. Ze dacht er even over na. ‘Beide. Eerst heel verdrietig. Heel erg. Nu ben ik gelukkiger.’

‘Eb jij kleine vriend?’ Ze leek het niet te begrijpen, en hij sloeg zijn armen op hartstochtelijke manier om zijn lichaam en keek erbij alsof hij iemand omhelsde. Ze lachte. ‘Un petit ami,' zei hij ditmaal in het Frans, en nu begreep ze hem.

‘Een vriendje! Nee, geen vriendje.’ Ze vond het grappig dat hij haar die vraag stelde en ze wees naar hem om hem hetzelfde te vragen. Niet dat het uitmaakte. Ze was bijna twee keer zo oud als hij.

‘Mijn kleine vriendin... mijn vriendinnetje... Zij weg... Ik ben eel, eel verdrietig.’ Hij trok een droevig gezicht en trok met zijn vingers tranen over zijn gezicht. ‘Nu ik ben éééel gelukkig. Zij was groot probleem.’ Hij slaagde erin zijn boodschappen over te brengen, en Paris lachte. ‘Jij ebt kinderen?’ Ze vond zijn accent en zijn maniertjes geweldig. Hij was vol leven terwijl hij met haar praatte. De taal leek niet echt een probleem te vormen.

‘Ik heb twee kinderen, een zoon en een dochter, die misschien wel ouder zijn dan jij. Hoe oud ben je?’ vroeg ze, en hij lachte. Niemand raadde ooit zijn ware leeftijd, en dat vond hij wel grappig.

‘Tweeëndertig,’ antwoordde hij, en ze keek verrast.

‘Je ziet er jonger uit.’

‘En jij? Vijfendertig?’

‘Merci,’ zei ze terwijl ze ook naar hem lachte. ‘Zevenenveertig.’

Hij knikte op een zeer Franse manier. ‘Bravo, je lijkt eel jong.’ Ze hield van zijn accent en de manier waarop zijn ogen dansten. ‘Jij uit Californië?’

‘New York, daarna Connecticut. Nu negen maanden hier, vanwege de scheiding. Mijn kinderen wonen hier;’ legde ze uit.

‘Oe oud?’ Hij had problemen met de h, maar ze wist wat hij bedoelde. Hoe oud?

‘Mijn dochter is vierentwintig en mijn zoon is negentien. Hij studeert nog, en zij woont in Los Angeles en werkt in een filmstudio.’

‘Eel goed. Actrice?’

‘Nee, productie.’ Hij knikte, en ze praatten verder terwijl hij zijn pannenkoeken en eieren opat, en zij thee dronk met een Engelse muffin. Eigenlijk had ze helemaal geen honger, maar ze genoot met volle teugen van zijn gezelschap. ‘Hoelang blijf je hier?’ Ze was nieuwsgierig. Het zou leuk zijn om hem nog een keer te zien, hoewel het een beetje dwaas leek. Weliswaar was hij ouder dan hij eruitzag, maar hij was nog altijd heel jong. Te jong voor haar, hoe aantrekkelijk hij ook was.

‘Ik weet niet,’ zei hij met zijn zware accent. ‘Drie dagen. Vier. Misschien ik ga naar Los Angeles voor werk. Ik eb visa voor zes maand. Misschien ik blijf een maand. Ik weet niet. Ik wil Lac Tahoe in Carmel zie, Los Angeles en Santa Barbara. En voiture.’ Hij maakte een gebaar alsof hij een stuur vasthield. Hij wilde rondrijden. ‘Misschien foto voor Vogue in New York. Ik eel moe. Veel werken. Maintenant peut-être des vacances. On verra.’ Hij ging over op het Frans, en deze keer begreep ze hem, want hij sprak heel langzaam. Hij zei dat hij misschien vakantie zou houden, dat hij nog wel zou zien. Als hij tegen zijn assistenten sprak, sprak hij zo snel dat ze het niet kon volgen, maar als hij tegen haar sprak, was het gemakkelijker.

Na ruim drie uur verlieten ze het restaurant. Ze zette hem af bij zijn hotel, en voordat hij uitstapte, gaf hij haar twee kussen op haar wangen. Vervolgens reed ze naar huis, kleedde zich uit en stapte in bed. Minutenlang staarde ze naar het plafond, denkend aan Jean-Pierre. Het was vreemd, maar ze voelde zich ongelooflijk tot hem aangetrokken. Hij was nog maar een jongen en zeer getalenteerd, maar zo vol leven en zo charmant. Als ze ertegen opgewassen zou zijn, zou ze graag een dag of twee alleen met hem doorbrengen. Maar ze wist dat het niet mogelijk was, en dat het heel dom zou zijn, maar zelfs op zevenenveertigjarige leeftijd was het soms prettig om te dromen.

Hoofdstuk 24

De volgende ochtend ging Paris’ mobiele telefoon af, en ze draaide zich om in haar bed, pakte hem op en was verrast toen ze hoorde dat het Jean-Pierre was.

Hij zei: ‘Bonjour,’ en ze wist meteen dat hij het was.

‘Hoe gaat het?’ vroeg ze met een glimlach op haar gezicht.

‘Eel goed. Et toi? En jij?’

‘Moe,’ gaf ze toe terwijl ze zich uitrekte.

‘Ik jou wakker gemaakt? Ik eb spijt. Wat jij doet vandaag?’

‘Je ne sais pas,' zei ze voorzichtig. ‘Ik weet het niet.’ Het was een luie zondag, en ze had geen plannen, behalve bijkomen van de bruiloft.

‘Ik ga naar Sausalito. Jij komt ook?’ Ze glimlachte toen hij het zei. Vreemd genoeg sprak het idee haar wel aan. Hij was altijd zo blij en levendig. Hij was speels, enthousiast en grappig. Ze vond het prettig om bij hem te zijn, in tegenstelling tot de tijd die ze met Jim Thompson had doorgebracht, die zo zwaar op de hand en zo moeilijk was geweest. En zelfs met Chandler, die zo gedistingeerd en zo glad was. Deze jongen had niets gekunstelds, wat de enige manier was waarop ze over hem kon denken. Hij was zo levendig, en zo direct, zelfs met zijn gebroken Engels. Ze wist gewoon dat wat je ook met hem deed, of wat je ook tegen hem zei, je altijd zou weten waar je stond. ‘Wij gaan naar Sausalito samen?’ vroeg hij, en ze dacht eraan hem mee te nemen naar Tiburon om bij Sam’s te lunchen. Het lag aan het water, en er was een dakterras. Ze had het gevoel dat hij het daar heel leuk zou vinden. Ze keek op haar horloge: het was na elven.

‘Over een uurtje?’

‘Over een wat?’ Hij klonk verward.

‘Om twaalf uur,’ verduidelijkte ze, en hij lachte.

‘Ah bon, midi. D’accord.’

'D’accord?’ Het was haar beurt om het niet te begrijpen.

‘D’accord is oké.’ De manier waarop hij ‘oké’ uitsprak vond ze grappig. Ze vond alles leuk aan hem, wat nog het ergste was. Ze douchte en trok een rode trui en een spijkerbroek aan en pakte haar jasje uit de kast. Ze wist dat ze zich voor hem niet hoefde op te tutten. En ze zei tegen zichzelf dat ze alleen maar heel onschuldig toeristje zouden spelen, en dat ze daar niemand kwaad mee deden. Het zou leuk zijn om de bezienswaardigheden samen te bekijken, en over een paar dagen zou hij weer vertrekken.

Hij sprong in haar auto toen ze hem ophaalde, en hij had een camera bij zich. Hij droeg een spijkerbroek, een zwarte trui en een zwart leren jack en zag er met zijn diamanten oorbel en zijn piekerige haar uit als een rockster. Ze probeerde hem dat duidelijk te maken, en hij lachte.

‘Ik kan niet zingen,’ zei hij, terwijl hij deed alsof hij zichzelf wurgde. Ze reden richting de Golden Gate Bridge, terwijl hij uit het raam hing en foto’s van de stad nam. Het was een kristalheldere dag, en toen ze in Tiburon aankwamen, was hij verrukt over Sam’s. Hij slaagde erin haar in twee talen uit te leggen dat hij op jonge leeftijd al foto’s maakte. Zijn ouders waren overleden, en hij was opgevoed door een oudere zus, van wie hij erg veel hield. Op zijn eenentwintigste was hij getrouwd, en hij had een tienjarige zoon, die bij zijn moeder woonde en die hij bijna nooit zag, omdat hij en de moeder van het kind op gespannen voet stonden.

‘Dat is heel droevig,’ zei Paris. Hij liet haar een foto van een schattig jongetje zien, dat er onmiskenbaar Frans uitzag. ‘Waar wonen ze?’

‘In Bordeaux. Ik vind niet leuk: goede wijn, maar eel klein.’

Ze slaagden erin een behoorlijk gesprek te voeren over hun kinderen, hun scheiding, het werk dat ze met Bix deed, en over het feit dat Peter haar voor een andere vrouw had verlaten. Hij vertelde haar dat hij veel foto’s in Amerika wilde nemen, en dat hij San Francisco geweldig vond.

Vervolgens reden ze naar Sausalito, waar ze een beetje rondliepen, en toen vroeg hij haar of het nog ver was naar Sonoma. ‘Niet zo ver,’ zei ze terwijl ze naar hem keek. ‘Wil je daar naartoe?’ Ze hadden geen plannen, en ze zouden er binnen een uur kunnen zijn.

‘Maintenant. Nu?’

‘Ja.’ Hij leek het leuk te vinden.

‘Oké.’

Ze reden door de wijngaarden, en dwaalden wat rond, en daarna reden ze naar Napa Valley, waar ze rond etenstijd aankwamen. Ze stopten bij een kleine bistro, waar iedereen Frans sprak, en Jean-Pierre was in zijn nopjes. Hij voerde een lang gesprek met de ober, en rond negen uur reden ze weer terug naar de stad. Om half tien waren ze terug in San Francisco, na een fantastische dag.

‘Wat jij doen morgen, Paris?’ vroeg hij toen ze hem afzette.

‘Dan werk ik,’ antwoordde ze spijtig. Het was een leuke dag geweest. ‘Wat doe jij?’ Ze wilde hem uitnodigen op kantoor, om hem rond te leiden, maar hij antwoordde dat hij ’s ochtends naar Los Angeles zou gaan, in het gehuurde busje. ‘Kom je nog terug?’

‘Je ne sais pas. Ik weet niet. Als ik terugkom, ik bel... Je t’appelerai.'

‘D’accord,’ zei ze, en hij glimlachte.

‘Sois sage,' antwoordde hij terwijl hij naar haar keek. Ze keek verward. ‘Et betekent; gedraag je eel goed.’ Het was vreemd, besefte Paris, maar als ze bij hem was, merkte ze niets van het leeftijdsverschil tussen hen. Ze vroeg zich af of het ook zo tussen Meg en Richard was. Maar eigenlijk was het belachelijk; Jean-Pierre was vijftien jaar jonger dan zij, en hij bleef niet lang. Het was leuk geweest om een dagje met hem rond te rijden, om de toerist uit te hangen, maar als potentiële minnaar zag ze hem niet. En waarschijnlijk zou hij ook niet terugkomen. Hij kuste haar op beide wangen en sprong uit de auto, en ze zwaaide naar hem terwijl ze wegreed. Toen ze in de achteruitkijkspiegel keek, stond hij haar nog steeds na te kijken. De hele nacht bleef hij door haar hoofd spoken. Het enige waar ze aan kon denken, waren de dingen waarover ze hadden gesproken, en de expressieve uitdrukking op zijn gezicht.

De Franse woorden die hij haar had geleerd, dansten voortdurend door haar hoofd. De volgende dag was ze nog steeds versuft, alsof ze drugs had genomen en een kater had. Bij hem zijn was zo’n vreemd afrodisiacum, dat ze het maar moeilijk aan anderen zou kunnen uitleggen. Hij was zo’n krachtige aanwezigheid, op een bijna seksuele manier. Voor het eerst van haar leven begreep ze waarom oudere vrouwen affaires met jongere mannen hadden. Maar dat zou haar niet overkomen. Zij en Bix werkten aan een aantal projecten, en de hele tijd was ze zich bewust van een wee gevoel, alsof een deel van haar lichaam te groot was voor haar huid. De hele dag voelde ze zich onbestemd en onbehaaglijk. En het was dwaas, maar ze miste hem echt. Ze was vastbesloten er niet aan toe te geven, dus belde ze hem niet op zijn gehuurde mobiele telefoon, waarvan hij haar het nummer had gegeven. Die avond ging ze vroeg naar bed, en de volgende dag werkte ze weer keihard.

Woensdag voelde ze zich iets beter, en ’s avonds belde Meg over haar plannen voor Thanksgiving. Dit jaar zouden ze bij hun vader zijn, en Kerstmis bij haar doorbrengen. Ze vroeg Meg nooit naar de zwangerschap van Rachel, omdat ze het niet wilde weten. Ze had Peter ook nooit gevraagd of hij er blij mee was, of het een ongelukje was geweest of gepland. Ze kon de gedachte eraan niet verdragen, en Meg was heel discreet door er nooit ongevraagd iets over te zeggen. Ze wist hoe pijnlijk het voor haar moeder was, vooral omdat ze alleen was.

Op donderdagavond, toen ze om acht uur van kantoor naar huis reed, ging haar mobiele telefoon. Ze ging ervan uit dat het Bix of Meg zou zijn. Niemand anders belde haar op haar mobiel. Ze reed net de oprit van haar huis op toen ze de telefoon beantwoordde, en terwijl ze dat deed, zag ze hem daar zitten. Het was Jean-Pierre, die haar belde terwijl hij op haar trap zat.

‘Où est tu?’ zei hij in het Frans, en ze wist wat het betekende: ‘Waar ben je?’ Ze parkeerde de auto en glimlachte naar hem, tot haar eigen verrassing blij dat hij er was.

‘Ik ben hier,’ antwoordde ze, terwijl ze met de telefoon in de hand uit de auto stapte.

Ze liep de trap op en wilde hem op beide wangen kussen, maar hij nam haar gezicht in zijn handen en kuste haar vurig op de mond. En ze beantwoordde zijn kus voordat ze zichzelf kon tegenhouden. Ze wilde dat het nooit zou eindigen en ze wilde niet dat hij wegging. Het was alsof ze op een golf van genot werd meegesleurd, en even voelde ze zich een idioot. Ze had geen idee waar ze mee bezig was, waarom of met wie. Ze kende hem nauwelijks, maar het enige dat ze wist, was dat ze niet wilde dat het ophield.

‘Ik mis je zo erg,’ zei hij eenvoudig, terwijl hij er weer uitzag als een jongetje, hoewel hij zich gedroeg als een man, in alle belangrijke aspecten. ‘Dus ik kom terug uit Los Angeles. Ik ga naar Santa Barbara gisteren. Net Bordeaux. Eel mooi en eel klein. Te rustig.’

‘Dat vind ik ook,’ beaamde ze, en haar hart ging als een razende tekeer toen ze de voordeur opende. Hij had haar adres gekregen toen hij haar kantoor belde en vertelde dat hij haar proefafdrukken wilde laten zien. Hij volgde haar naar binnen, keek rond en knikte goedkeurend terwijl hij zijn leren jasje uittrok. Het zag eruit alsof het een aantal oorlogen had doorstaan. ‘Heb je zin in avondeten?’ vroeg ze, waarop hij glimlachte en knikte. Hij bewonderde het uitzicht en terwijl zij aan het koken was, nam hij foto’s van haar. ‘Niet doen, ik zie er niet uit,’ zei ze, terwijl ze een lok haar uit haar gezicht streek. Ze verwarmde wat soep en maakte een koude kipsalade, en ze schonk hun ieder een glas wijn in, terwijl hij muziek opzette. Hij leek zich heel erg op zijn gemak te voelen en af en toe liep hij naar haar toe om haar een kus te geven terwijl zij met het eten bezig was. Het werd steeds moeilijker om haar gedachten bij het koken te houden.

Ze namen plaats aan de keukentafel en praatten over muziek. Hij had een zeer verfijnde smaak en was goed op de hoogte van klassieke muziek. Hij vertelde dat zijn moeder artieste was geweest en zijn vader dirigent. Zijn zus was dokter, hartchirurg, in Parijs. Zijn achtergrond was uitermate interessant. Hij vroeg haar wat ze had gestudeerd, en ze antwoordde: ‘Economie’, waarna hij vertelde dat hij politicologie had gestudeerd.

‘Sciences Po,’ zei hij, alsof hij verwachte dat ze de benaming kende. ‘Et is eel goede school. En jij ? Jij ebt nog meer oge studies gedaan?’ Ze wist wat hij bedoelde.

‘Hbo. Ik heb een MBA-titel.’ Hij begreep het niet, en ze vertelde hem dat het een zeer gerespecteerde graad in bedrijfskunde was. Hij knikte.

‘Ik begrijp. Wij ebben ook zeer goede school voor. HÉC. Is Harvard Business School voor ons. Ik eb dat niet nodig voor fotografie,’ zei hij en hij lachte. Vervolgens gingen ze eten, hij kuste haar opnieuw, en ze moest een golf van passie onderdrukken die haar leek te overweldigen. Dit was dwaas. Ze weigerde toe te geven aan haar dierlijke instincten. Nog nooit was haar zoiets overkomen, en uiteindelijk keek ze hem wanhopig aan.

‘Jean-Pierre, waar zijn we mee bezig? We kennen elkaar helemaal niet. Dit is waanzin.’

‘Soms waanzin is goed, nee? Ik denk ja. Ik ben gek in je.’

‘Op je, of van je.’

‘Ja, dat.’

‘Ik voel hetzelfde, maar over een paar dagen ben je weg, of misschien wel eerder, en als we iets doms doen, zullen we daar achteraf spijt van hebben.’

Hij raakte de plek van zijn hart aan en schudde zijn hoofd. ‘Nee, dan ik zal jou nooit vergeten. Ier.’

‘Ik jou ook niet, maar misschien krijgen we later toch spijt.’ Ze was bang voor wat ze aan het doen waren, of misschien nog zouden doen. Hij was bijna onmogelijk te weerstaan.

‘Waarom spijt?’

‘Omdat een hart heel gemakkelijk gekwetst kan worden, en we elkaar nauwelijks kennen,’ antwoordde ze nuchter, maar hij was het niet met haar eens.

‘Ik ken jou eel veel. Ik weet eleboel van jou. Waar jij gaat naar school, jouw kinderen, jouw werk, jouw uwelijk, jouw tristesse... Jouw verdriet, jij ebt verloren eel veel... Soms wij moeten vinden,’ zei hij, terwijl hij zich iets herinnerde dat hij met haar wilde delen. ‘Jij kent et boek, The Little Prince, van Antoine de Saint-Exupéry? Daar staat: “On ne voit l’essentiel qu’avec le coeur”... Je ziet de belangrijke dingen in leven alleen met de art... Niet de ogen. Of de oofd. Het is eel goed boek.’

‘Ik las het mijn kinderen altijd voor. Het is een droevig verhaal. De kleine prins gaat op het einde dood.’ Ze keek geraakt, want ze hield van het boek.

‘Ja, maar ij leeft voor altijd in de sterren.’ Jean-Pierre was blij dat ze het boek kende. Het maakte hem duidelijk dat ze een zeer speciale vrouw was, zoals hij al had gedacht. Hij had het in haar ogen gelezen toen hij foto’s van haar nam. ‘Je moet altijd zien met de art. En later jij leeft voor altijd in de sterren.’ Het was een prachtige gedachte, en het ontroerde haar. Die nacht praatten ze urenlang, en hoewel ze merkte dat hij graag had willen blijven, vroeg hij het haar niet en ze bood het hem ook niet aan. Hij wilde haar niet onder druk zetten en verpesten wat ze hadden opgebouwd.

De volgende dag belde hij haar en vervolgens kwam hij langs op kantoor. Bix keek verrast op toen hij binnenliep.

‘Ben je hier nog steeds, Jean-Pierre?’ vroeg Bix met een hartelijke glimlach. ‘Ik dacht dat je zondag of maandag zou vertrekken.’

‘Ik was ook. Ik ga naar Los Angeles.’ Uit zijn mond klonk het als een Franse stad, en Bix glimlachte. ‘En ik kom terug gisteren.’

‘Hoelang blijf je nog?’

‘Misschien paar week,’ zei hij, terwijl Paris uit haar kantoor kwam en hem zag. Er gebeurde iets tussen hen toen ze elkaar aankeken, als een elektrische schok met een hoog voltage. Geen van beiden zei iets, maar Bix zag het meteen. Hij nodigde Jean-Pierre uit voor de lunch. Met z’n drieën aten ze broodjes en dronken ze cappuccino in de zaal die gebruikt werd om presentaties aan klanten te geven. Na afloop bedankte Jean-Pierre hem en vertrok. Hij zei dat hij een bezoek ging brengen aan Berkeley. Zonder woorden te gebruiken slaagde hij erin Paris duidelijk te maken dat hij haar later weer zou zien. Toen hij weg was, staarde Bix haar aan.

‘Beeld ik het me in, of hebben jullie iets samen?’ Hij keek verbaasd en draaide zich naar haar om, terwijl zij aarzelde.

‘Nee, niet echt. We hebben de zondag samen doorgebracht.

Ik heb hem meegenomen naar Sausalito en Sonoma, en gisteravond kwam hij nog even langs. Zo dom ben ik nu ook weer niet.’ Maar het was pijnlijk verleidelijk, en ze wist dat als hij nog langer bleef, het steeds moeilijker zou worden om hem te weerstaan. Maar hoe aantrekkelijk hij ook was, ze was erin geslaagd om bij haar voornemen te blijven.

‘Dat zou ik wel zijn,’ antwoordde Bix, die haar recht aankeek. ‘Zo dom, bedoel ik. Jezus, Paris, het is een schatje, en je bent niemand een verklaring schuldig.’

‘Jawel, mezelf. Hij is nog maar een kind: vijftien jaar jonger dan ik.’

‘Maar dat is niet te zien. Je ziet er zelf nog jong uit, en hij is ouder dan hij eruitziet. Tjonge, als hij mij zulke blikken toewierp, zou ik hem grijpen. Het is een spetter.’

‘Je klinkt als mijn kinderen.’ Paris lachte en ze kon het niet met hem oneens zijn. Maar een affaire met Jean-Pierre zou niet meer zijn dan toegeven aan genotzucht, hoe enorm aantrekkelijk ze hem ook vond.

‘Ik vind dat je hem moet kidnappen en hem aan je bed moet vastbinden voordat hij weer naar Parijs vertrekt,’ zei Bix enthousiast, en Paris lachte.

‘Heb je dat met Steven gedaan?’ plaagde ze hem.

‘Dat hoefde niet: hij deed dat met mij. Nou, niet helemaal,’ gaf Bix toe. ‘Maar we voelden ons al heel snel tot elkaar aangetrokken. Met die blikken van jullie hadden jullie de hele boel in vuur en vlam kunnen zetten. Ik kon mijn lunch nauwelijks naar binnen krijgen. Ik dacht dat hij je zou vastgrijpen en je op de tafel zou gooien.’ Dat had hij wel gewild, maar Paris had geprobeerd de schijn op te houden, in elk geval voor Bix.

‘Zie je hem vanavond?’

‘Misschien,’ antwoordde ze. Bix keek goedkeurend, en toen hij er weer over begon, vlak voordat ze naar huis ging, berispte ze hem vanwege zijn vrijpostigheid.

‘Waarom niet, lieverd? Je leeft maar één keer. Als ik de kans kreeg om een nacht met hem door te brengen, zou ik die meteen grijpen.’ Maar ze wist best dat hij Steven nooit voor iemand anders zou inruilen. Ze waren stapelgek op elkaar.

Toen ze die avond de oprit van haar huis opreed, zat Jean-Pierre alweer op de trap. Hij zag er heel relaxed uit, at een appel en las een tijdschrift. Het busje stond op haar oprit. Meteen toen hij haar zag, keek hij verheugd op. Ze kende hem nu precies acht dagen, en ze wist meer van hem dan van veel mensen die ze al jaren kende. Maar toch rechtvaardigde dat niet de aantrekkingskracht die ze voor hem voelde. Wat er tussen hen gebeurde, had alles te maken met chemie, hormonen en feromonen. Ze hadden er geen controle over, behalve dat Paris haar uiterste best deed om haar gevoelens met een harnas te bedekken.

‘Ik heb niet veel in huis,’ zei ze toen ze samen het huis binnengingen. En voordat ze meer kon zeggen, pakte hij de handtas en, het koffertje uit haar handen en zette die op de grond. Hij drukte met zijn voet de voordeur dicht en kuste haar zo hartstochtelijk dat ze buiten adem raakte. Toen hij stopte, moest ze vechten om weer op adem te komen. Nog nooit van haar leven was ze op zo’n manier gekust, zelfs niet de avond tevoren.

‘Ik word gek, Paris,’ zei hij wanhopig, waarna hij haar opnieuw kuste. Ondertussen trok hij haar jas uit en liet hem op de grond vallen. Daarna maakte hij haar blouse los en haar beha, en ze deed niets om hem tegen te houden. Dat wilde ze ook niet. Het enige dat ze wilde, was waar hij mee bezig was. En terwijl hij haar verder uitkleedde, begon ze hem ook van zijn kleding te ontdoen. Ze knoopte zijn overhemd los, deed zijn riem af en ritste zijn broek naar beneden. In enkele seconden stonden ze beiden naakt tegen elkaar aan geklemd in de hal. En zonder een woord te zeggen nam hij haar in zijn sterke, jonge armen en droeg haar de trap op naar haar slaapkamer, alsof hij dat al duizenden keren had gedaan. Hij legde haar op het bed, keek haar een poosje aan en gaf toen een bijna dierlijke kreun, waarna hij haar overal begon te kussen en aan te raken, waardoor ze rilde van genot. Ze draaide zich om en begon hem te strelen en te kussen. Alles aan zijn lichaam wat ze in haar mond kon stoppen, stopte ze erin, en hij wierp zijn knappe, jonge hoofd met het piekerige haar naar achteren, terwijl ze alles deed om hem genot te bezorgen. Uiteindelijk kroop hij bij haar op bed en bedreef de liefde met haar zoals ze dat nog nooit had meegemaakt. Het was een golf van genot die nooit leek te eindigen, en het leek uren te duren, en toen ze na afloop in zijn armen lag, streek hij met zijn hand door haar lange, zijdezachte haren en zei dat hij van haar hield. Hoewel ze elkaar nauwelijks kenden, geloofde ze hem. ‘Je t’aime,' fluisterde hij schor, waarna hij haar weer kuste. Hij kon zijn lippen noch zijn handen van haar afhouden, of zijn lichaam bij haar vandaan houden, en ze kon het hare niet van hem weghouden. Vele uren later vielen ze uiteindelijk in elkaars armen in slaap en toen ze bij zonsopgang wakker werden, bedreven ze de liefde opnieuw, maar deze keer rustiger. Het was een nacht waarvan Paris wist dat ze die nooit zou vergeten en die ze zich de rest van haar leven zou blijven herinneren. Jean-Pierre had haar volledig betoverd.

Hoofdstuk 25

Gelukkig begon de liefdesrelatie tussen Paris en Jean-Pierre in het weekend, want bijna achtenveertig uur lang kleedden ze zich niet aan en kwamen ze niet uit bed. Het enige dat ze wilde, was bij hem zijn. Op zaterdag lieten ze pizza’s bezorgen en maakten ze boterhammen met pindakaas, die hij smerig vond, maar waarvan hij er toch twee at. De enige bevrediging die hij wilde, kwam van Paris. Op zondagavond, toen ze genoten van de weelde van Paris’ badkuip, ging de telefoon. Het was Meg.

Paris sprak een paar minuten met haar, maar vertelde haar niets, en Jean-Pierre begreep het meteen en zweeg terwijl ze aan de telefoon was. En hij hield ook wijselijk zijn mond toen Bill een halfuur later belde.

Ze vroeg Jean-Pierre niet hoe het nu verder moest, omdat er geen ‘verder’ was. Hij zou gewoon zo lang mogelijk bij haar blijven, en ze zouden genieten van wat het was: een hemels, gepassioneerd intermezzo. Nog nooit had ze zoiets beleefd, en ze zou niet proberen er meer van te maken dan het was, of beloften aan hem ontfutselen, of hem beloften doen. Ze stelde geen vragen en verwachtte ook geen antwoorden. De tijd die ze samen mochten doorbrengen was een geschenk, hoe kort die tijd ook zou zijn. Meer wilde ze niet. En ze nam aan dat hij er net zo over dacht.

Maar toen ze maandagochtend op het punt stond om naar haar werk te gaan, vroeg ze hem wat hij de hele dag ging doen, en hij keek onzeker.

‘Ik moet tijdschrift zien. Iemand in Parijs zei mij erover. Ik benieuwd wat ze doen.’

‘Ben je hier vanavond als ik thuiskom?’

‘Ik probeer.’ Hij glimlachte naar haar en kuste haar. De hotelkamer had hij nog steeds, maar hij was er al drie dagen niet meer geweest. Sinds ze vrijdag Paris’ huis waren binnengegaan, hadden ze geen kleren meer gedragen. Ze hadden al die tijd in ochtendjassen en handdoeken geleefd en de meeste tijd naakt rondgelopen. Ze kende in zijn aanwezigheid geen schaamte, en ze konden niet genoeg van elkaars lichaam krijgen. Voordat ze wegging, gaf ze hem de reservesleutels en liet ze hem zien hoe het alarm werkte. Ze had er geen moeite mee dat hij door haar huis zou lopen als zij er niet was. Ze vertrouwde hem volkomen, niet alleen ten aanzien van haar huis, maar ook ten aanzien van zichzelf. Ze voelde zich volledig op haar gemak bij hem.

‘Merci, mon amour’ zei hij ten teken van dank voor de sleutels. ‘A tout à l’heure.’ Tot straks, zei hij terwijl hij haar een kus toe blies, en even later verliet hij zelf ook het huis.

‘Hoe was je weekend?’ vroeg Bix haar toen ze het kantoor binnenkwam en haar jas aan de kapstok hing.

‘Leuk. En het jouwe?’

‘Dat is geen antwoord,’ zei hij. Hij kende haar te goed. ‘Is Jean-Pierre er nog?’

‘Ik geloof het wel,’ antwoordde ze onschuldig, en hij zag deze keer niets in haar ogen. Ze was zo moe dat ze die nauwelijks kon openhouden.

Toen ze die avond thuiskwam, was hij er, en hij was al bezig met koken. Hij had geroosterde lamsbouten met snijbonen gemaakt en had kaas en een baguette gekocht. Het was een zalige maaltijd, en tijdens het eten vroeg ze hem naar het tijdschrift waar hij naartoe was geweest.

‘Hoe was het?’ vroeg ze terwijl ze de gigot verorberden. Allebei waren ze uitgehongerd, want ze hadden al drie dagen geen behoorlijke maaltijd meer gehad.

‘Interessant,’ antwoordde hij. ‘Et is eel klein, maar goed werk. Et is nieuw.’

‘Ga je werk voor hen doen?’ Hij knikte en keek haar aan, en over het brood en de kaas heen stelde hij haar een eerlijke vraag.

‘Paris, wil je dat ik blijf, of wegga? Maak ik voor jou te gecompliceerd als ik blijf, een maand of twee?’

Ze keek hem lang en indringend aan en antwoordde hem eerlijk. ‘Ik wil graag dat je blijft.’ Ze was verbaasd over haar eigen woorden, maar het was wat ze voelde.

Hij keek haar stralend aan, bereid om alles voor haar te doen, zolang als hij kon. ‘Dan ik blijf. Mijn visum is voor zes maand. Maar ik ga als jij zegt.’ Het was een pact tussen hen, en ze vond het prima. Niemand wist dat hij er was, en de nachten en weekenden waren van hen.

Meg had het momenteel te druk om vanuit Los Angeles over te komen, en Bill had tentamens en had het druk met zijn vrienden. Ze hadden een maand voor zichzelf, totdat Meg voorstelde om een nachtje bij haar te blijven slapen voordat ze naar het oosten vertrok om Thanksgiving te vieren. Jean-Pierre had intussen allang zijn hotelkamer opgegeven, maar hij vertelde haar dat hij er geen problemen mee had om de avond dat Meg zou komen ergens anders te slapen.

‘Dat is misschien wel een goed idee,’ beaamde Paris. Ze wilde haar dochter niet overmatig shockeren, en ze had geen idee wat ze haar moest zeggen.

Meg arriveerde op de dinsdagavond voor Thanksgiving, en ook Bill kwam een nachtje logeren. Paris vond het heerlijk om haar beide kinderen om zich heen te hebben, en ze kookte een heerlijke maaltijd voor hen, uitgebreider dan ze tot dusver voor Jean-Pierre had gedaan. Meg en Bill zouden de volgende dag samen naar New York vliegen. Richard bleef in Los Angeles bij zijn dochter.

‘Red je het wel alleen tijdens Thanksgiving, mam?’ Meg wist dat ze de feestdag bij Steven en Bix zou doorbrengen, maar ze was bang dat haar moeder zich tijdens het weekend eenzaam zou voelen. Veel vrienden in San Francisco had ze nog niet, en Meg wist dat ze geen vriendje had; dat dacht ze tenminste. ‘Ik red me wel. Ik ben al hartstikke blij dat jullie met de kerst komen. Dat vind ik veel belangrijker.’ En even later, toen zij en Meg op het punt stonden om naar bed te gaan en Bill beneden was, deelde ze haar geheim met haar dochter, dat wil zeggen, een deel ervan. Ze hield zelden iets voor haar dochter verborgen, en wat er de afgelopen vijf weken was gebeurd, was in alle aspecten ongewoon voor haar. Ze vertelde haar dat ze met iemand uitging en dat hij een Fransman was. Maar ze zei er niet bij dat hij bij haar was ingetrokken en dat hij vijftien jaar jonger was. Het was te veel om in een keer op te biechten.

‘Wat is het voor iemand?’ Meg was blij voor haar, zoals altijd wanneer het goed ging met haar moeder.

‘Een schat. Hij is fotograaf en werkt hier een aantal maanden aan een opdracht.’

‘Dat is jammer.’ Meg keek teleurgesteld. ‘Hoe snel gaat hij weer terug?’

‘Dat weet ik niet. Maar we hebben het gewoon heel leuk samen nu.’ Ze deed er heel filosofisch over.

‘Weduwnaar of gescheiden?’

‘Gescheiden. Hij heeft een zoontje van tien.’ Ze zei niet dat hij zelf nauwelijks ouder was.

‘Vreemd hè, dat al die oudere kerels jonge kinderen hebben.’ Meg dacht aan haar vader, en haar moeders nieuwe vriend was blijkbaar een laatbloeier. Paris maakte een vaag, instemmend geluid terwijl ze knikte en haar tanden poetste. Ze wist dat ze vroeg of laat, voordat ze hem zouden ontmoeten, zou moeten bekennen dat ze erg in leeftijd verschilden. Zelf zat ze er niet mee, en Jean-Pierre ook niet. Hij zei dat het hem helemaal niet uitmaakte, dat zijn ex-vrouw ook ouder dan hij was geweest - al scheelden zij maar vijf jaar, in plaats van vijftien. Maar Paris had geen idee hoe haar kinderen zouden reageren, en ze was er zenuwachtig over.

De volgende dag op kantoor praatte ze erover met Bix. Ze vond het achterbaks dat ze er niets over tegen Meg had gezegd, vooral na haar opmerking over oudere mannen, laatbloeiers en jonge kinderen. Er was niets ‘ouds’ aan Jean-Pierre.

‘Volgens mij kan het niemand tegenwoordig nog iets schelen,’ stelde Bix haar gerust. ‘Ouder, jonger, zelfde leeftijd. Vijftigjarige vrouwen hebben vriendjes van vijfentwintig. Zeventigjarige mannen trouwen met dertigjarige vrouwen en krijgen een kindje. De wereld is veranderd. Veel mensen trouwen niet eens meer als ze een baby verwachten. Alleenstaande mannen en vrouwen adopteren kinderen, oude regels houden geen stand.

Ik denk dat je tegenwoordig bijna alles kunt doen wat je wilt. En je doet er niemand kwaad mee. Ik hoop dat je kinderen er redelijk op zullen reageren.’ Maar Paris was nog steeds onzeker. Paris sprak hen weer tijdens Thanksgiving, toen ze bij hun vader waren. Toen ze belde, kreeg ze Rachel aan de lijn. Paris vroeg direct naar Meg en zei verder niets tegen haar. Maar tegen Bill zei ze dat ze zijn vader een prettige Thanksgiving wenste. Het was het enige contact dat ze nog met Peter had sinds het weekend dat ze Bill hadden verhuisd, nu een jaar geleden. Ze spraken elkaar niet eens meer over de telefoon. Het was voor haar alleen maar gemakkelijker zo.

Jean-Pierre was bij haar toen ze hen sprak, en daarna gingen ze samen naar Bix en Steven om Thanksgiving te vieren. Het was de eerste keer dat Jean-Pierre het feest meemaakte en hij zei dat hij het erg leuk had gevonden. Dat weekend gingen ze drie keer naar de bioscoop: twee Franse films en een Amerikaanse. Jean-Pierre was gek op films.

Een maand lang leefden ze in hun eigen, besloten wereldje, als een tweeling in de baarmoeder, beschut en gelukkig. Ze werkte met Bix aan ontelbare kerstfeesten, en Jean-Pierre had veel opdrachten voor het nieuwe tijdschrift. Ze waren daar ongelooflijk blij met hém, en hij had veel uit te leggen in Parijs en New York: waarom hij de afgelopen twee maanden uit beeld was verdwenen en waarom hij niet kon zeggen wanneer hij terug zou komen. Hij had een visum tot april, waarna hij zou moeten kiezen tussen het aanvragen van een permanente verblijfsvergunning, wat moeilijk zou worden, of naar huis gaan. Maar voor het moment was alles nog eenvoudig en simpel in hun wereldje. Paris had zich nog nooit zo gelukkig gevoeld. Ze nodigde Richard uit om Kerstmis met haar en de kinderen door te brengen en besefte dat ze iets tegen Bill en Meg moest zeggen, zodat Jean-Pierre er ook bij kon zijn, want dat wilde ze graag. Uiteindelijk vatte ze de koe bij de horens en belde Meg een week voordat ze zou komen. Ze wilde haar ten minste een paar dagen geven om het nieuws te verwerken, maar toen ze de hoorn oppakte, trilden haar handen. Hun goedkeuring en steun waren belangrijk voor haar, en ze vroeg zich af of ze, in hun ogen, te ver was gegaan.

Ze babbelde een paar minuten met Meg en besloot toen de bom te laten vallen. ‘Er is iets vreemds gebeurd,’ begon ze, terwijl Meg afwachtte.

‘Zie je die Franse fotograaf nog steeds?’ Meg voelde dat hij ermee te maken had.

‘Ja, en als je het goed vindt, zou ik hem graag uitnodigen voor Kerstmis. Hij kent hier verder niemand, behalve de mensen met wie hij werkt, en Bix en Steven.’

‘Geen probleem hoor, mam.’ Ze was dankbaar dat haar moeder Richard had uitgenodigd. Het was inmiddels heel serieus tussen hen.

‘Ik geloof dat ik iets moet vertellen voordat je hem ontmoet.’

‘Is er iets vreemds aan hem?’ Meg klonk achterdochtig, en Paris besloot met de deur in huis te vallen.

‘Niets vreemds,’ zei Paris voorzichtig. Maar het enige dat ze nu nog kon doen, was de waarheid vertellen. ‘Maar anders. Voor mij tenminste. Hij is jong.’ Er viel een stilte aan de andere kant van de lijn, en ze voelde zich eerder de dochter dan de moeder.

‘Hoe jong?’

Paris haalde diep adem. ‘Tweeëndertig.’ Zo, ze had het gezegd, en Meg bleef een minuut lang stil.

‘O. Dat is heel jong, mam.’ Meg klonk een beetje overdonderd.

‘Ja, inderdaad, maar hij is heel volwassen.’ Toen moest ze om zichzelf lachen. In feite was dat niet waar. Hij gedroeg zich geheel overeenkomstig zijn leeftijd, en soms voelde ze zich zijn moeder, behalve in bed. ‘Nee, dat is niet waar,’ corrigeerde ze zichzelf. ‘Het is een normale vent van tweeëndertig, en ik zal wel een oude dwaas zijn. Maar ik heb het hartstikke leuk met hem.’ Wat ze nu zei, was in elk geval waar. Er was niets huichelachtigs aan.

‘Dat is mooi.’ Meg probeerde volwassen te reageren, maar Paris kon horen dat ze geschokt was. Het was absoluut afwijkend van wat normaal was, en haar dochter had dit nooit van haar verwacht.

‘Ben je verliefd op hem?’ Meg klonk bezorgd.

‘Ik geloof het wel. Momenteel wel. Maar vroeg of laat moet hij weer naar huis. We kunnen hier niet eeuwig mee doorgaan. Eigenlijk heeft hij een tijdje verlof opgenomen van zijn normale werk. Dat kan hij ook niet eeuwig blijven doen. Hij werkt hier voor een onbeduidend tijdschriftje, in plaats van voor Harper’s Bazaar en Vogue. We hebben het gewoon leuk.’

‘Als jij maar gelukkig bent, mam, dat is het enige dat belangrijk is. Maar doe geen al te domme dingen, zoals met hem trouwen.’ Meg verwachtte niet dat het goed zou gaan, hoewel het leeftijdsverschil tussen haar en Richard veel groter was, maar dat vond ze minder raar, omdat hij een man was. Het was een schok voor Meg om haar moeder met een veel jongere man voor zich te zien. Later stelde Richard haar gerust. Hij was ervan overtuigd dat haar moeder geen domme dingen zou doen, hoewel veel bekende vrouwen tegenwoordig iets met een jongere man hadden. Nadat Meg met Richard had gesproken, voelde ze zich beter.

Het was Bill die echt geschokt reageerde. ‘Hóé oud is hij, mam?’ vroeg hij plotseling met een hoog stemmetje. Ze vertelde het hem opnieuw.

‘Dat is hetzelfde als wanneer ik zou uitgaan met een vierjarige,’ zei hij om zijn standpunt kracht bij te zetten. Paris begreep het meteen: hij was overstuur.

‘Niet helemaal: hij is volwassen.’

‘Wat moet hij met een vrouw van jouw leeftijd?’ vroeg Bill op een afkeurend toontje. In zijn ogen was de hele wereld gek geworden. Zijn vader had zijn moeder verlaten, was getrouwd met een vrouw die nauwelijks ouder was dan Meg, en ze verwachtten een kindje, wat volgens hem belachelijk was en van slechte smaak getuigde. En nu had zijn moeder een vriend die bijna de helft jonger was dan zij, om precies te zijn: even oud als de nieuwe vrouw van zijn vader. Jong was zeker in. Bill vond dat zijn ouders allebei gestoord waren.

‘Dat moet je hem zelf maar vragen,’ antwoordde Paris, terwijl ze probeerde kalmer te klinken dan ze zich voelde. Ze wilde niet dat haar kinderen overstuur waren, of dat ze in hun ogen dwaas zou overkomen, maar ze wist zeker dat het daarvoor al te laat was. Maar de volgende dag stelde Bix haar opnieuw gerust. Hij zei dat hij Jean-Pierre een geweldige vent vond. Jean-Pierre zelf leek er helemaal niet mee te zitten. Telkens wanneer ze het onderwerp ter sprake bracht, wuifde hij het leeftijdsverschil weg, en ze vond zelf ook niet dat het een probleem was tussen hen. Het klonk alleen slecht. Maar in werkelijkheid zag het er prima uit. Niemand staarde hen na of leek verrast om hen samen te zien, wat een opluchting voor haar was.

Toen haar kinderen de dag voor Kerstmis arriveerden, was er even een ongemakkelijk moment toen ze hen voorstelde aan Jean-Pierre. Ze leken allemaal om elkaar heen te cirkelen en elkaar als honden te besnuffelen. Maar toen Paris naar het eten ging kijken, deed Richard een poging om het ijs te breken. En voordat ze het in de gaten had, praatte en lachte iedereen met elkaar. Ze plaagden elkaar, maakten grapjes, en aan het einde van de avond waren ze vrienden. Zelfs Bill. Hij en Jean-Pierre squashten de volgende dag samen, en toen ze op kerstavond met z’n allen aan het diner zaten, leek hij eerder hun vriend dan de hare. Hun bezwaren en bezorgdheid leken in rook te zijn opgegaan. Het was een heerlijke kerst, en op een gegeven moment moest zelfs Paris even lachen. Het was inderdaad de omgekeerde wereld: Meg was met een man die haar vader had kunnen zijn, en haar moeder was met een man die qua leeftijd haar zoon zou kunnen zijn. Ze dacht er nog steeds aan toen zij en Jean-Pierre op het punt stonden naar bed te gaan. Haar kinderen verbleven in het appartement beneden.

‘Ik mag jouw' kinderen eel graag,’ zei hij met een warme blik. ‘Ze zijn eel goed, en eel aardig voor mij. Zij zijn niet boos met jou?’

‘Helemaal niet. Bedankt voor je begrip.’ Het moest voor hem ook niet gemakkelijk zijn geweest. Hij was in een vreemd land, waarvan hij de taal nauwelijks sprak, werkte voor een tijdschrift dat ver onder zijn niveau was en woonde samen met een vrouw die oud genoeg was om zijn moeder te kunnen zijn, of bijna, met volwassen kinderen voor wie hij auditie moest doen. Maar hij had zich ongelooflijk sportief opgesteld. Tot dusver was het een fantastische kerst geweest. Toen ze naar bed gingen, overhandigde hij haar glimlachend een pakje. Er bleek een prachtige gouden armband van Cartier in te zitten, met een afbeelding van de Eiffeltoren en een gouden hart met haar initialen aan de ene zijde en de zijne aan de andere. Erboven had hij; ‘Je t’aime’ laten graveren.

‘Joyeux Noël, mon amour,’ fluisterde hij. Vervolgens liet ze hem haar cadeautje uitpakken. Ze waren in dezelfde winkel geweest. Ze had een Cartier-horloge voor hem gekocht, en ze wist dat, wat er verder ook zou gebeuren, het een kerst was die ze voor altijd in haar hart zou koesteren. Ze genoten van gestolen momenten en leefden in een magische luchtbel. Maar het werd steeds realistischer. De luchtbel omvatte nu ook haar kinderen, en tot dusver was alles voorspoedig verlopen. Joyeux Noël.

Hoofdstuk 26

Meg, Richard en Bill bleven een week bij Paris, en tijdens het nieuwjaarsweekend reisden ze met z’n allen naar Squaw Valley om te skiën, waar ze verbleven in een luxe hotel. Jean-Pierre ging ook mee. Hij bleek een skiër van olympisch niveau te zijn; als kind had hij in Val d’Isère aan ski-wedstrijden meegedaan. Bill vond het heerlijk om met hem te skiën, terwijl Richard bij Paris en Meg bleef, die een stuk rustiger de hellingen afdaalden. ’s Avonds gingen ze met z’n allen op stap. Het was een ideale vakantie voor hen allemaal. Op oudejaarsavond deed Paris haar uiterste best om te vergeten dat Peter en Rachel precies een jaar getrouwd waren en dat ze over vijf maanden een baby zouden krijgen. Ze kon het nog steeds nauwelijks geloven en herinnerde zich maar al te goed hoe vreselijk die dag een jaar geleden voor haar was geweest, wetende dat hij voor altijd uit haar leven was en voorgoed in Rachels armen. Ze dacht er nog steeds aan toen ze zich omkleedde voor de avond, en Jean-Pierre zag de uitdrukking op haar gezicht.

‘Tu es triste? Ben je verdrietig?’

‘Nee, ik was even in gedachten verzonken. Niets aan de hand.’ Ze glimlachte naar hem. Hij had meteen in de gaten gehad wat er aan de hand was. Zo keek ze altijd wanneer haar kinderen over hun vader spraken, en het deed hem soms pijn in zijn hart. Voor hem betekende het dat ze niet zoveel van hem hield als hij van haar. Maar het was veel ingewikkelder: het had te maken met een gezamenlijke geschiedenis, herinneringen en harten die voor eeuwig met elkaar waren verbonden, voor haar althans, wat de juridische papieren ook zeiden. Ze had het hem eens geprobeerd uit te leggen, maar hij was twee dagen van streek geweest. Haar gevoelens voor Peter beschouwde hij als ontrouw jegens hem, en geen enkele uitleg kon daar verandering in brengen. Ze kon er maar beter niet over praten. Hij scheen niet te begrijpen wat het einde van haar huwelijk voor haar had betekend. Misschien was hij daar nog te jong voor. Hij had zelf nog niet genoeg meegemaakt. Er waren momenten waarop ze, ondanks zijn warmte en charme, het verschil in hun leeftijd duidelijk voelde. Hij bekeek het leven door de ogen van een jongere en gaf er de voorkeur aan om alleen in het nu te leven. Aan de toekomst denken of plannen maken, deed hij niet graag. Hij was een en al spontaniteit en deed wat hem op een bepaald moment juist leek, zonder aan de gevolgen te denken, wat haar soms ergerde. Op eerste kerstdag had hij zijn zoon gebeld, maar hij gaf toe dat het kind bijna een vreemde voor hem was en dat hij het verlies niet voelde. Vanaf het prille begin had hij geen tijd met hem doorgebracht, en hij had nooit zijn best gedaan om van hem te leren houden, wat Paris volkomen verkeerd vond. Ze vond dat Jean-Pierre hem meer verschuldigd was, maar Jean-Pierre was het daar niet mee eens. Hij vond dat hij hem niets verschuldigd was, en het maakte hem laaiend dat hij geld moest sturen voor zijn levensonderhoud. Hij had een hekel aan de moeder van de jongen, en dat zei hij ook gewoon. Zijn ex-vrouw en hij waren alleen maar getrouwd om het kind een naam te geven, en kort daarna waren ze gescheiden. Grote emotionele investeringen in de moeder of het kind had hij nooit gedaan. Ze waren allebei een last voor hem geweest, een last die hij probeerde te negeren. Dus vermeed hij de jongen, wat Paris droevig en onverantwoordelijk vond. Hij had geen andere vader dan Jean-Pierre, maar Jean-Pierre verzette zich ertegen voor hem iets te voelen, omdat hij door de moeder was gemanipuleerd. Paris zei steeds als ze erover praatten, dat zijn verantwoordelijkheid voor het kind belangrijker hadden moeten zijn dan zijn gevoelens jegens de moeder, maar helaas was dat niet het geval. Hij had hen jaren geleden buitengesloten, en uiteindelijk was het kind er de dupe van, wat Paris zorgen baarde. Maar ze keken er verschillend tegenaan, en dat zou waarschijnlijk altijd zo blijven. Omdat gesprekken hierover altijd in onenigheid eindigden, praatte ze er niet langer over met hem. Het maakte haar alleen maar van streek. Ze vond dat hij het kind meer verschuldigd was dan hij gaf, en ze vond dat zijn opstelling egoïstisch was. Maar misschien was het gewoon zijn leeftijd.

Er waren meer dingen waarover ze verschillend dachten: zijn werkhouding was nonchalanter dan die van haar, en de mensen die hij graag mocht, waren jonger, wat haar een onaangenaam gevoel gaf. Ze vond het prettiger om met mensen van haar eigen leeftijd om te gaan. De mensen van het tijdschrift, die hij weleens mee naar huis bracht, waren in de twintig en gaven haar het gevoel dat ze stokoud was. Een van de belangrijkste onderwerpen waarover ze van mening verschilden, was het huwelijk.

Jean-Pierre sprak er vaak over; Paris eigenlijk nooit. Tactvol vermeed ze het onderwerp. Er waren momenten waarop ze erover nadacht en zich afvroeg of het op de langere termijn goed zou gaan tussen hen. Maar ze kreeg af en toe subtiele hints dat het onmogelijk was, dat ze te veel van elkaar verschilden. De mensen die hij aardig vond, zijn jongensachtigheid, die zij soms interpreteerde als kinderachtigheid. En hoewel hij geen socialist was, had hij heel uitgesproken politieke ideeën, die veel liberaler waren dan die van haar. Hij vond iedere vorm van rijkdom weerzinwekkend. Hij haatte alle dingen die burgerlijk waren. Hij had een hekel aan ouderwetse ideeën, tradities en verplichtingen die in zijn ogen nutteloos waren. Hij was extreem progressief en vrij in zijn denken. Hij geloofde in hoge belastingen, voor ieders bestwil, en hij verafschuwde hartstochtelijk alles wat elitair was. De feesten die Bix en zij organiseerden, ergerden hem, omdat hij hun klanten zo pretentieus vond. En dat waren ze ook, een aantal van hen, maar zij en Bix mochten de meesten graag. De elite was de kern van hun business. Sommige ideeën van hem, wist ze, waren zo omdat hij Frans was. Maar de essentie was dat hij jong was. Het maakte wel degelijk verschil. De enige traditie waarin hij geloofde, was het huwelijk, omdat hij een romanticus was en in toewijding geloofde; in tegenstelling tot Chandler Freeman, die aan niets en niemand toegewijd was. Maar Jean-Pierre was compleet het tegenovergestelde. Hij zette haar vaak onder druk door te vragen of ze op een dag met hem zou trouwen. Hij dreigde haar te verlaten als ze zou weigeren. Ze beloofde nooit dat ze het zou doen. Af en toe dacht ze erover na, maar nooit zo vaak als hij, en ze kwam tot andere conclusies dan hij. Ze was ervan overtuigd dat hun verschil in leeftijd en denkwijzen hen op den duur uit elkaar zou drijven.

Meg vroeg haar ernaar voordat ze Squaw Valley verlieten. Ze had op de laatste dag een aantal tochtjes met Jean-Pierre en haar broer de berg af gemaakt, terwijl Richard en Paris ’s middags de eenvoudigere pistes deden. Die avond ondervroeg ze haar moeder over Jean-Pierre.

‘Denk je erover om met hem te trouwen, mam?’ vroeg ze bezorgd.

‘Nee hoor. Hoe kom je daarbij?’

‘Ik vroeg het me gewoon af. Ik heb vandaag even serieus met hem gesproken, en hij zei dat hij hoopte dat je het zou doen, en dat we volgende zomer misschien met elkaar op vakantie konden gaan om het te vieren. Ik wist niet of dat zijn idee was of het jouwe.’ Ze keek bezorgd.

‘Het zijne,’ antwoordde Paris met een zucht; het maakte haar verdrietig. Ze wist dat ze de realiteit op een dag onder ogen moest zien. Ze kon zich totaal niet voorstellen dat ze zich de rest van haar leven zou binden aan een man van zijn leeftijd. Een jongen, zoals ze vaak over hem dacht, hoewel hij het vreselijk vond als ze hem zo noemde. Maar dat was hij wel: onverantwoordelijk, onafhankelijk en heel jong. Hij was een vrije geest, had een hekel aan schema’s en plannen en kwam altijd te laat. Soms was het moeilijk hem als een volwassene te zien. Hij had nooit verantwoordelijkheden gehad zoals zij die had gekend en had geen idee wat die inhielden. Je kon tijd niet wegpraten, veranderen, toevoegen en naar eigen wens aftrekken, zelfs niet als de beweegredenen goed waren. Tijd, geschiedenis en ervaring waren wat ze waren en konden niet buiten beschouwing gelaten of uitgewist worden. Ze moesten verkregen worden, zoals de patina laag op brons. Het duurde lang voordat het er was, en eenmaal daar, bleef het ook daar. Ze wist dat het nog jaren zou duren voordat Jean-Pierre verantwoordelijk of zelfs maar volwassen zou zijn, als dat ooit al gebeurde.

‘Hij is geweldig, en ik mag hem graag,’ zei Meg eerlijk. Ze probeerde voorzichtig te zijn om haar moeders gevoelens niet te kwetsen, maar ze had haar eigen ideeën, en Paris was het niet met die ideeën oneens. In feite dachten ze er hetzelfde over. ‘Maar vaak doet hij me aan Bill denken: een beetje zorgeloos, een beetje dwaas. Ze schijnen het totale plaatje niet te zien, ze hebben het te druk met plezier maken. Heel anders dan jij. Jij begrijpt veel meer van mensen: wie ze zijn, wat ze nodig hebben en waarom ze doen wat ze doen. Hij lijkt echt nog een kind.’ Het probleem was dat Paris er ook zo over dacht.

‘Dank je,’ zei Paris met een liefdevolle blik. Ze was geraakt. Maar ze zag dezelfde dingen in Jean-Pierre als Meg. Hij was een onweerstaanbare, charmante, heerlijke jongen. Maar niettemin een jongen: teder en liefdevol, maar af en toe onverantwoordelijk. Hij had zich nooit anders hoeven te gedragen, maar zij wel, al vele jaren. Ook vond ze dat hij op een dag kinderen zou moeten krijgen, meer dan alleen de zoon van wie hij al zijn hele leven was vervreemd. En ze was niet van plan baby’s met hem te krijgen, hoewel hij het er meer dan eens over had gehad. Hij vond dat ze er op een dag wel aan moesten beginnen. Paris vond van niet, en ze wist niet eens of het nog wel mogelijk was. Zo vanzelfsprekend was dat niet. Zelfs als ze het meteen zouden proberen, zou ze minstens achtenveertig zijn als ze een kind kregen, wat in haar ogen de boel forceren was. En als ze nog langer wachtten, zou het helemaal niet meer mogelijk zijn. Niet over een jaar of twee, of vijf, wanneer hij er klaar voor zou zijn om zich te settelen. Er waren zoveel redenen waarom met hem trouwen nergens op sloeg, maar van hem houden wel. Ze had gewoon de antwoorden nog niet. Over vier maanden zou zijn visum aflopen. De realiteit dwong hen beslissingen te nemen die ze waarschijnlijk niet wilden nemen. Ze probeerde er niet aan te denken. ‘Maak je geen zorgen, Meg,’ verzekerde Paris haar.

‘Ik wil alleen maar dat jij gelukkig bent, mam, koste wat kost. Je verdient het na alles wat papa je heeft aangedaan.’ Ze vond het nog steeds verschrikkelijk en stond daardoor nog steeds rancuneus tegenover Rachel. Het was allemaal zo oneerlijk tegenover haar moeder geweest. ‘Als jij denkt dat jij voor altijd gelukkig met hem zult zijn, ga er dan voor, en dan maken we er met z’n allen het beste van. We mogen hem allemaal graag. Ik ben er alleen niet van overtuigd dat hij op de langere termijn goed voor je is.’ Ze gunde haar moeder iemand die voor haar zou zorgen, en ze betwijfelde of Jean-Pierre dat ooit zou kunnen. Het kwam niet eens bij hem op, wat een van de redenen was waarom Paris zich zo tot hem aangetrokken voelde. Ze was uitstekend in staat om, in emotionele zin, voor zichzelf én voor hem te zorgen, en dat was het enige dat hij van haar verlangde. Maar zelfs dat was al veel. Soms had Paris het gevoel dat hij haar derde kind was.

‘Ik geloof ook niet dat hij de juiste man voor mij is,’ zei Paris verdrietig. ‘Ik wou dat het wel zo was.’ Het zou zoveel eenvoudiger zijn dan opnieuw die grote boze wereld van de afspraakjes betreden. Ze kon de gedachte eraan niet verdragen. Bovendien was Jean-Pierre heel lief voor haar, liever dan iemand ooit voor haar was geweest. Zelfs Peter kon niet aan hem tippen. Maar lief was niet altijd genoeg. En liefde was niet altijd genoeg. Soms was het leven gewoon wreed, en niemand was zich daar meer van bewust dan Paris.

Toen ze die avond in bed tegen Jean-Pierre aankroop, was het enige waaraan ze kon denken, hoe kapot ze zou zijn als ze hem opgaf. Een leven zonder hem kon ze zich helemaal niet meer voorstellen. Ze moest een heleboel beslissingen nemen. Maar nu nog niet.

Toen ze allemaal weer teruggingen naar de stad, voelden ze zich een hechte familie, zelfs Jean-Pierre. Maar zoals hij in de sneeuw had rondgesprongen, en hoe hij zich gedroeg toen hij meereed in het busje dat Paris voor de gelegenheid had gehuurd, leek hij eerder een kind dan een volwassene. Ze wist precies wat Meg had bedoeld. Hij haalde trucjes uit, vertelde grapjes, en Paris vond het allemaal prachtig. Hij moedigde haar speelse kant aan en gaf haar het gevoel dat ze weer jong was, maar niet jong genoeg. Hij en Bill hadden in Squaw Valley voortdurend sneeuwbalgevechten gehouden, maar net zoals Bill, had hij niet van ophouden geweten. Ze hadden elkaar bekogeld totdat ze erbij neervielen, wat Paris er ook van zei. En kletsnat kwamen ze dan weer binnen en gooiden hun kleren achteloos op de grond. Ze gedroegen zich als kleine jongetjes. Zelfs Meg leek met haar vierentwintig jaar volwassener dan hij. Zo nu en dan keken Richard en Paris elkaar aan, wanneer ze iets zeiden of iets kinderachtigs deden, en ze voelden zich als begeleiders van een stel welpen bij de padvinderij. Maar een heerlijke welp was Jean-Pierre zonder twijfel, en ze hield van hem als van haar eigen kinderen. Ze kon zich niet voorstellen dat ze hem zou opgeven.

Het leven dat Paris met Jean-Pierre deelde, was magisch tot in de lente. Op 6 januari vierden ze Driekoningen, La Fête des Rois, met een taart waarin een kleine ‘geluksbaby’ zat, die de vinder het hele jaar geluk zou brengen. Hij had de taart onderweg van zijn werk naar huis gekocht en haar het verhaal uitgelegd, waarna ze de taart hadden aangesneden. Toen Paris de baby vond, juichte hij.

Ze maakten uitstapjes naar Carmel en Santa Barbara, maakten fietstochtjes in Yosemite en bezochten Meg en Richard in Los Angeles. En op Valentijnsdag belde Meg haar moeder, buiten adem door het grote nieuws. Richard had Paris de dag ervoor al gebeld, en ze had haar toestemming al gegeven. Hij had Megs hand gevraagd en ze zouden in september trouwen. Meg had een enorme ring van hem gekregen, en ze kon niet wachten om hem aan haar moeder te laten zien.

Tot haar grote ontsteltenis gaf Jean-Pierre haar er ook een, een veel simpeler model dan de ring die Meg van Richard had gekregen, maar met dezelfde betekenis, hoewel die van hem zonder aanzoek kwam. Het was een gouden ring met een klein diamanten hartje erin, en hij schoof hem aan haar linkerhand, die ze zo lang zo kaal had gevonden. Ze had haar trouwring erg gemist en ze had vaak gewenst dat ze hem gewoon kon blijven dragen, maar dat leek bespottelijk nu Peter met iemand anders was getrouwd. Paris hield van alles waar de ring voor stond en ze had hem tot het bittere einde gedragen. Jean-Pierres ring verwarmde haar hand en hart en daardoor vroeg ze zich opnieuw af of ze serieus moest nadenken over de vraag of ze de rest van haar leven met hem wilde delen. Er waren ergere dingen. Ze vroeg Bix wat hij ervan vond toen ze het op een dag over Megs bruiloft hadden, de week nadat ze zich hadden verloofd.

‘Je moet je hart volgen,’ zei hij verstandig. ‘Wat wil je echt?’

‘Dat weet ik niet. Zekerheid, denk ik.’ Het was het eerste woord dat bij haar opkwam. Na wat er met Peter was gebeurd, betekende het alles voor haar. Maar ze wisten allebei dat in het leven alles mogelijk en niets zeker was. Garanties werden niet gegeven. Sommige risico’s waren groter dan andere, en met Jean-Pierre leken die aanzienlijk. Hij was onmiskenbaar jong, hoewel hij net drieëndertig was geworden, wat haar beter in de oren klonk. Maar in mei zou ze zelf achtenveertig worden, en dat was al over twee maanden. Het klonk zo oud. Alles aan hem was jeugdig: zijn uiterlijk, zijn geest, zijn ideeën. Hij was onmiskenbaar en onweerstaanbaar onvolwassen, en zelfs al waren ze van dezelfde leeftijd geweest, dan nog verschilden hun levensstijl, opvattingen en doelen als dag en nacht. Zijn zachte karakter trok haar aan, en ze hielden van elkaar. Maar Paris wist beter dan wie dan ook dat liefde niet altijd genoeg was. Op een dag zou hij volwassen zijn, zich wellicht anders voelen en misschien verliefd worden op iemand anders. Of misschien ook niet. Peter wel. Het zou voor altijd alles waarvan ze hield, waarin ze geloofde of wat ze aanraakte, kleuren. De klok kon niet worden teruggedraaid. ‘Houd je van hem?’

‘Ja,’ antwoordde ze zonder aarzeling. ‘Ik weet alleen niet of ik genoeg van hem houd.’

‘Hoeveel is genoeg?’

‘Genoeg om met elkaar oud te worden en alle verdriet en teleurstellingen die met het leven gepaard gaan, aan te kunnen.’ Ze wisten allebei dat verdriet en teleurstelling in de liefde onvermijdelijk waren, hoeveel je ook van iemand hield. Je moest bereid zijn het vol te houden. Peter had het niet gekund, zou Jean-Pierre het wel kunnen? Wie kon het haar zeggen? Paris niet, en Bix ook niet. Jean-Pierre wist het waarschijnlijk zelf niet, maar dacht het te weten. In maart deed hij een aanzoek. Zijn visum liep over een maand af, en hij wilde weten waar hij aan toe was. Ze was wanhopig en verdrietig dat hij het haar had gevraagd, want nu was er geen weg meer terug. Hij was van streek geweest toen ze niet meteen antwoordde. Ze moest er lang over nadenken.

Hij wilde dat ze óf met hem ging trouwen zodat hij in de Verenigde Staten kon blijven en een verblijfsvergunning kon aanvragen, óf dat ze met hem naar Parijs zou verhuizen, zodat hij zijn leven daar weer kon oppakken. Maar het laatste zou betekenen dat ze alles wat ze nu had, moest opgeven. Ze vond het heerlijk om met Bix te werken en ze genoot van San Francisco. Het zou ook betekenen dat ze het land moest verlaten. Jean-Pierre was meer dan bereid om te blijven, maar dat kon alleen legaal als ze gingen trouwen, zodat hij kon werken. Hij vond dat hij zijn echte leven niet langer op de lange baan kon schuiven. Hij had haar een geschenk van zes maanden gegeven, maar ze wist dat ze hem niet eeuwig aan het lijntje kon houden. Dat zou niet eerlijk zijn. Hij moest zijn oude werk als succesvol fotograaf in Frankrijk weer oppakken, of voor altijd bij haar blijven en meer opdrachtgevers werven, waarschijnlijk in L.A. Maar ze konden niet voor eeuwig in het schemergebied leven; dat had hij haar ook duidelijk gemaakt toen hij haar vertelde hoeveel hij van haar hield en dat hij graag wilde dat ze zijn vrouw werd. Ergens wilde zij dat ook, maar ze kon het niet nalaten zich zorgen te maken over de toekomst, over wat er zou gebeuren als hij volwassen werd, wat hij nog niet was. Hij was er bijna, maar nog niet helemaal, en zijn jongensachtigheid kwam voortdurend om de hoek kijken. Het maakte dat zij zich zijn moeder voelde, en dat vond ze vreselijk. Ze wilde zijn moeder niet zijn, en ze wist niet eens zeker of ze zijn vrouw wel wilde worden. Ze hield van hem, dat was zeker, maar ze wist niet hoeveel. En in alle eerlijkheid vond ze dat hij iemand verdiende die het wel wist.

Het kostte haar drie weken om eruit te komen. Het was al begin april, toen ze een lange wandeling in Marina maakten en eindigden bij het Kunstpaleis, waar ze op het gras gingen zitten en naar de eenden keken. Ze ging er graag met hem naartoe. Eigenlijk ging ze overal graag met hem naartoe, en ze moest dan ook al haar moed verzamelen om het antwoord te geven waarop hij al drie weken wachtte. Fluisterend sprak ze de noodlottige woorden, die haar hart verscheurden en hem als een kanonskogel raakten.

‘Jean-Pierre, ik kan niet met je trouwen. Ik houd van je, maar ik kan het niet. De toekomst is te onzeker... En je verdient zoveel meer dan ik je kan geven... Kinderen, bijvoorbeeld.’ En hij verdiende het ook om zelf kind te zijn, als hij dat wilde. Het probleem was dat ze een volwassene nodig had, en ze was er niet zeker van dat hij er ooit een zou worden. In elk geval niet op korte termijn.

‘Ben je wel bereid om ongetrouwd met mij in Frankrijk te wonen?’ vroeg hij met gesmoorde stem. Zijn hart voelde als een steen in zijn borst, een gevoel dat ze maar al te goed kende. Ze vond het vreselijk dat ze hem dit aandeed, maar op de langere termijn was het wel het beste. Beter nu dan later. Beter een verschrikkelijke pijn nu dan een complete ramp later, voor hen allebei. Zwijgend schudde ze haar hoofd, en hij liep alleen naar huis.

Die avond zei hij geen woord tegen haar, en hij sliep beneden. Hij zou nooit meer bij haar slapen, haar aanraken, of haar smeken. De volgende ochtend waren zijn koffers gepakt. Ze ging die dag niet naar haar werk, en ze huilden allebei onbeheerst toen hij vertrok.

‘Ik houd van je. Ik zal altijd van je houden. Als je toch naar Frankrijk wilt komen, zal ik er voor je zijn. Als je wilt dat ik terugkom, doe ik dat.’ Meer had ze niet kunnen wensen, en ze gooide het allemaal weg. Ze voelde zich krankzinnig, maar vond wel dat ze gelijk had. Tegen een verschrikkelijke, verschrikkelijke prijs. Voor hen beiden. ‘Je t’aime,’ waren zijn laatste woorden.

‘Moi aussi,' fluisterde ze, en ze snikte toen hij weg was. Het verdriet was bijna ondraaglijk, maar ze droeg het, omdat ze wist dat ze de juiste beslissing genomen had. Ze hield van hem, te veel om een fout te maken, en genoeg om hem zijn vrijheid terug te geven, wat het grootste liefdesgeschenk was dat ze hem kon geven. En het juiste, geloofde ze.

De hele week ging ze niet naar kantoor, en toen ze uiteindelijk ging, zag ze eruit als een lijk. Ze had dit al eens eerder meegemaakt. Ze kende het gevoel maar al te goed. Zelfs Anne Smythe belde ze deze keer niet. Ze zette gewoon haar tanden op elkaar en ploeterde verder. En op de dag dat het twee jaar geleden was dat Peter haar had verlaten, kon ze alleen maar denken aan haar dubbele verlies. Deze keer wist ze dat ze weer een pijnlijke les had geleerd, dat ze haar hart niet meer weg kon geven. Nooit meer. Peter had het grootste gedeelte ervan met zich meegenomen, en Jean-Pierre de rest.

Hoofdstuk 27

De baby van Peter en Rachel werd op 7 mei geboren, een dag na Bills verjaardag en drie dagen na die van Paris. Ze was toen nog volledig gevoelloos, en het kon haar bijna niets schelen. Bijna. Het enige waaraan ze kon denken, waren de momenten die zij en Peter hadden gedeeld met hun baby’s. De tijd waarin haar leven net was begonnen, en niet voorbij was, zoals nu. De baby was gewoon een toevoeging aan het deprimerende panorama dat ze om zich heen zag, en aan haar gevoel van uiterste wanhoop.

Omdat ze weinig tegen haar kinderen zei en Jean-Pierre nooit meer noemde, hadden haar kinderen geen idee hoe ze haar moesten troosten. Ze waren bezorgd over haar. Telkens wanneer Meg haar moeder had gesproken, praatte ze erover met Richard, en uiteindelijk belde ze Bix.

‘Hoe gaat het echt met haar? Ze klinkt vreselijk, maar ze blijft zeggen dat het prima gaat. Volgens mij is dat niet waar.’ Meg klonk bezorgd en verdrietig om haar moeder.

‘Het gaat verre van prima,’ bevestigde hij tot Megs verdriet. ‘Ze moet het zelf zien te verwerken. Ik denk dat het haar allemaal te veel is geworden: jouw vader, zijn nieuwe kind, Jean-Pierre. Het doet allemaal verrekte pijn.’

‘Wat kan ik doen om haar te helpen?’

‘Niets. Ze moet het zelf doen. Ze vindt haar weg wel weer terug. Dat heeft ze al eerder gedaan.’ De weg terug was zwaar, maar niet zwaarder dan het vertrek van Peter destijds. Deze keer ging ze niet dood. Langzaam krabbelde ze overeind, op eigen houtje. Wat haar op de been hield, waren de plannen voor de bruiloft van Meg en Richard in de herfst. Er waren driehonderd gasten uitgenodigd, en Bix en zij regelden alles.

Meg had alle vertrouwen in hen en liet alle beslissingen aan haar moeder over.

In juni, twee maanden nadat Jean-Pierre was vertrokken, hield Paris het niet langer uit. De hele avond had ze naar de telefoon zitten staren. Ze had zichzelf beloofd dat als ze hem de volgende ochtend nog wilde bellen, ze het zou doen, en dat ze alles in het werk zou stellen om te doen wat hij wilde, als ze nog welkom was tenminste. Ze kon de pijn niet langer verdragen. Ze had zich te lang eenzaam gevoeld en miste hem erger dan ze ooit had kunnen denken. Om acht uur in de ochtend, vijf uur ’s middags in Parijs, belde ze Jean-Pierre. Haar hart ging als een razende tekeer in afwachting van zijn stem, en ze vroeg zich af of ze die avond nog naar Parijs zou kunnen vliegen. Als hij haar nog steeds wilde, wist ze dat ze zou gaan. Misschien deed het leeftijdsverschil inderdaad niet terzake.

De telefoon ging over, en een jonge vrouw nam op. Paris wist niet wie het was, en ze vroeg naar Jean-Pierre. Het meisje antwoordde dat hij er niet was. Paris sprak tegen haar in het Frans, want dankzij hem kon ze dat nu.

‘Wanneer komt hij weer thuis?’

‘Zo meteen,’ zei het meisje. ‘Hij is mijn dochtertje aan het ophalen, omdat ik griep heb.’

‘Woon je daar?’ waagde Paris te vragen, en ze verwachtte een heftig antwoord op haar bemoeizuchtige vraag. Het was helemaal haar zaak niet, maar ze moest het weten.

‘Ja, met mijn dochtertje. Wie ben jij?’

‘Een vriendin uit San Francisco,’ antwoordde ze vaag. Ze wilde het meisje vragen of ze van hem hield, en of hij van haar hield, maar dat ging te ver. En ze hoefde het ook niet te weten. Ze woonden samen, hij had niet veel tijd verloren laten gaan. Maar ze had hem destijds diep gekwetst, dat wist ze, en ze likten hun wonden ieder op hun eigen manier. Hij was haar niets meer verschuldigd.

‘We gaan in december trouwen,’ vertelde het meisje uit zichzelf. Het was inmiddels juni.

‘O,’ zei Paris, die het gevoel had alsof er een torpedo door haar lichaam schoot. Zij had de bruid kunnen zijn, maar tegelijkertijd ook niet. Ze had het niet gekund. En haar beslissing destijds was juist geweest, voor haar én voor hem. Net zoals Peter had gedaan wat hij moest doen. Misschien maakte iedereen zich er weleens schuldig aan, zelfs als anderen erdoor werden gekwetst. Het was liefde tegen een prijs. ‘Gefeliciteerd,’ zei Paris dof.

‘Zal ik je naam en telefoonnummer noteren?’ vroeg het meisje behulpzaam, maar Paris schudde haar hoofd. Het duurde even voordat ze haar stem weer terughad.

‘Nee, bedankt. Ik bel wel weer. Vertel maar niet dat ik heb gebeld. Ik wilde hem verrassen. Dank je,’ zei Paris, waarna ze ophing en nog een uur lang naar de telefoon staarde. Net zoals Peter was hij voorgoed uit haar leven verdwenen. Hij had er geen gras over laten groeien. Ze vroeg zich af hoe het allemaal was gegaan, of hij echt van haar hield, of dat het een reactie op haar afwijzing was. Maar hoe het ook zat, het was zijn beslissing. Hun wegen waren gescheiden hun tijd samen was magisch geweest, maar meer ook niet. Magisch, en zoals alle magische dingen, een soort bedrog. Een illusie. Iets wat ze wilde dat het was, maar wat niet noodzakelijkerwijs de realiteit weerspiegelde.

Ze kleedde zich aan en ging naar kantoor, en toen Bix haar zag, schudde hij zijn hoofd. Hij zou haar deze keer niet voorstellen om weer met iemand af te spreken. Ze was geestelijk en lichamelijk absoluut niet in staat om met wie dan ook uit te gaan, en hij verwachtte dat het nog maanden zo zou blijven. Pas twee maanden later zag ze er in zijn ogen weer een beetje als een mens uit. Megs bruiloft zou over een maand plaatsvinden. Paris had nog niet eens een jurk gekocht, hoewel die van Meg al twee maanden in de kast van het appartement onder haar huis hing. De bruidsjurk was spectaculair, en gemaakt naar een ontwerp van Bix. Er zat een eindeloze sleep aan, en de jurk zelf was van witte kant.

Het was eind augustus toen Bix Paris weer hoorde lachen, om een grap die iemand vertelde, en hij was zo geschokt dat hij om zich heen keek om te zien wie er zo hard lachte. Het was Paris. Voor het eerst in vier maanden leek ze weer de oude. Hij wist niet wanneer het precies was gebeurd, maar het was heel plotseling gegaan.

‘Ben jij dat?’ Hij keek opgelucht, want hij had zich grote zorgen om haar gemaakt. Iedereen eigenlijk.

‘Misschien. Ik weet het niet zeker.’

‘Nou, ga in elk geval niet weer weg. Ik heb je te erg gemist.’

‘Geloof me, dat ben ik ook niet van plan. Ik kan het me niet permitteren. Ik ben er klaar mee: voor mij geen mannen meer.’

‘O, gaan we nu op vrouwenjacht?’

‘Nee.’ Weer lachte ze. Het was een heerlijk geluid. De afgelopen vier maanden had ze haar werk gedaan, maar meer ook niet. Ze was nergens heen geweest, had niemand gezien, en had alleen met haar kinderen gesproken. Bill was deze zomer weer weg, voor een stage in Spanje, en Meg had het heel druk in Los Angeles. De bruiloft was over vier weken. ‘Ik ben niet van plan om op wie dan ook te “jagen”.’

‘Prima,’ antwoordde Bix verheugd.

‘Ik moet nog een jurk kopen voor de bruiloft.’ Ze keek paniekerig, zoals Doornroosje die net was ontwaakt. De afgelopen vier maanden had ze als een zombie geleefd. Ze had hem nooit verteld over het telefoontje naar Jean-Pierre in juni, dat alles alleen maar erger had gemaakt.

Met een schaapachtige blik opende Bix de deur van zijn afgesloten kast. Hij had een jurk voor haar laten maken. Als ze hem mooi vond, mocht ze hem hebben, een cadeautje van hem. Vond ze hem niet mooi, dan zou hij hem weggeven. Het was een prachtige beige kanten jurk met een jasje van lichtroze tafzijde. Het kleurde perfect bij haar teint en haar. ‘Ik hoop dat hij past. Je hebt ongelooflijk veel gewicht verloren.’ Alweer. Ze had het al eerder meegemaakt. Maar toen was het erger. Toch was dit al erg genoeg, en ze was voor haar leven genezen. Ze wilde nooit meer een relatie; het veroorzaakte te veel verdriet. Misschien zou dat altijd zo zijn en was het onvermijdelijk. Paris wist het niet meer, en het kon haar ook niet meer schelen. Ze was alleen maar blij dat ze weer terug was, gezond en wel.

‘Ik zal hem thuis passen. Je bent een schat, Bix.’ De rest van de middag hielden ze zich bezig met de laatste details. Alles was geregeld. Zoals gewoonlijk had Bix ongelooflijk werk verricht, zelfs zonder veel hulp van haar, al had ze wel haar uiterste best gedaan. Maar sinds het vertrek van Jean-Pierre was ze niet in topvorm geweest.

Toen ze die avond thuiskwam, trok ze de jurk aan. Zelfs zij moest glimlachen toen ze in de spiegel keek. Ze zag er mooi en jeugdig uit. Bix had precies de juiste keuze gemaakt en de jurk paste zelfs bij de rest van het bruiloftgezelschap: de bruidsmeisjes, zeven stuks, droegen ook beige kant op de bruiloft van Megs dromen.

De enige nachtmerrie van Paris was dat Peter en Rachel er ook zouden zijn. Met hun baby. En Rachels zoontjes. Het perfecte, gelukkige gezinnetje. En Paris zou alleen zijn. Het was een situatie die ze nu accepteerde, zoals ze dat al eens eerder had gedaan. Maar het verlies van Jean-Pierre was anders geweest. Niemand had het haar opgedrongen; het was haar eigen keuze. Nadat ze er de afgelopen vier maanden veel over na had gedacht, was ze tot de conclusie gekomen dat ze in haar eentje beter af was. Het was niet wat ze gewild had of hoe ze zich haar leven ooit had voorgesteld, maar het was wat haar was overkomen. Haar lotsbestemming misschien. Ze wist nu absoluut zeker dat ze ook zonder man gelukkig en tevreden kon zijn. Ze was al eens eerder tot die conclusie gekomen, en toen was alles misgelopen. Maar deze keer niet. De afgelopen twee maanden had ze veel nagedacht, en ze had een plannetje bedacht.

Ze wist wat ze wilde, al had ze geen idee hoe haar kinderen erop zouden reageren. Maar het was haar besluit, ongeacht wat anderen ervan vonden. Ze had heimelijk informatie ingewonnen en twee namen gekregen. Na de bruiloft zou ze hen bellen en van daaruit verdergaan. Zelfs voordat ze hen belde, wist ze dat het goed voor haar was. Het was een logische keuze: het enige waar ze echt goed in was en wat haar hart niet zou breken. Ze wist niet welke weg ze precies moest bewandelen, maar ze wist dat ze haar doel zou bereiken als het zo mocht zijn. Paris wilde een baby, maar geen man.

Hoofdstuk 28

Megs bruiloft was precies zoals Paris hem had gewenst: elegant, prachtig, met verfijnde smaak gedaan, maar niet te opzichtig. Onvergetelijk. Meg wilde graag in de openlucht trouwen, dus hadden ze de Burlingame Club afgehuurd. Paris en Bix waren het er beiden over eens dat het een van de mooiste bruiloften was die ze ooit hadden georganiseerd, wat precies was wat ze voor haar dochter had gewild.

Ze had Peter een aantal keren over de telefoon gesproken over de laatste details en de raming van de kosten, die ze met hem zou delen, maar hun gesprekken waren oppervlakkig, zakelijk en vluchtig. Iedere keer dat ze hem had gesproken, stond ze te trillen op haar benen en moest ze op adem komen. Maar ze wist dat hem bellen nog niets was vergeleken met hem in levenden lijve zien op Megs bruiloft. Paris zag er als een berg tegen op. De laatste keer was al weer twee jaar geleden, toen ze Bill naar Berkeley hadden verhuisd, en sindsdien had ze hem nauwelijks meer gesproken. Nu zou ze niet alleen met hem geconfronteerd worden, maar ook met Rachel, haar kinderen en hun baby. Haar maag en hart krompen ineen bij de gedachte.

Op de huwelijksdag was ze zo druk met Meg bezig, dat ze nauwelijks tijd had om eraan te denken. Toen ze Peter uiteindelijk zag, stond hij met zijn dochter achter in de kerk te wachten. Richard zat met zijn getuige in een apart kamertje, zodat hij zijn bruid niet voor de ceremonie zou zien. Meg wilde een traditionele bruiloft. Ze zag eruit als een sprookjesprinses in de bruidskleding die Bix voor haar had ontworpen, met een lange sluier, een klein diadeem van parels en de witte, kanten jurk met de eindeloze sleep. Het was precies wat Paris voor haar dochter had gewild: een onvergetelijke, prachtige dag, waarop ze trouwde met de man die net zoveel van haar hield als zij van hem. Over hun leeftijdsverschil maakte Paris zich allang geen zorgen meer. Ze was het er roerend mee eens dat Richard de perfecte man voor Meg was.

Toen Paris naar achteren liep om de laatste details te controleren, zag ze Peter rustig in zijn eentje staan wachten op Meg, die nog beneden was met haar bruidsmeisjes. Ze had nog een laatste, nerveuze giechelbui met de meisjes, die de sluier over haar gezicht trokken en haar veel succes wensten. Angstvallig hield ze een enorm boeket van lelietjes-van-dalen en kleine witte orchideeën vast. Bix had de lelietjes-van-dalen speciaal voor haar uit Parijs laten overkomen.

Toen Paris de kamer binnenkwam en Peter zag staan, zeiden ze niets tegen elkaar. Het was onmogelijk om niet te denken aan hun eigen huwelijksdag, zesentwintig jaar geleden. Ze had nooit gedacht dat de situatie zo anders zou zijn wanneer hun kinderen trouwden. Ze had altijd gedacht dat ze naar Megs bruiloft zou gaan met haar echtgenoot aan haar zijde. Nooit had ze kunnen bedenken dat ze hem na twee jaar achter in de kerk zou zien staan, wetende dat hij met iemand anders was getrouwd.

‘Hallo, Peter,’ zei ze formeel, en in zijn ogen zag ze dat hij ontroerd was om haar te zien. Dankzij Bix zag ze er bijna even adembenemend uit als Meg. Het jasje van roze tafzijde zat haar als gegoten en de beige kanten jurk eronder benadrukte haar nog altijd jeugdige figuur. Hij wilde iets zeggen over hoe fantastisch ze eruitzag, maar kon de woorden niet vinden. Toen liep hij langzaam naar haar toe. Hij zag er aangedaan uit door de emoties van de dag en haar aanblik. Ze was mooier dan hij zichzelf toestond zich te herinneren.

‘Hallo, Paris. Je ziet er prachtig uit,’ zei hij eenvoudig. Heel even vergat hij dat ze hier waren voor Meg. Net zoals Paris kon hij ineens alleen nog maar denken aan hun eigen huwelijksdag, en aan hoe alles sindsdien fout was gelopen. Hij was gelukkig met Rachel, en hij hield van hun baby, maar de aanblik van Paris leek het heden even volledig weg te vagen. Hij had het gevoel dat hij terug in de tijd werd geslingerd. En toen hij haar omhelsde, voelde zij aan hem en in zichzelf alles wat ze ooit voor elkaar gevoeld hadden. Ze maakte zich los uit zijn omhelzing en keek naar hem op.

‘Jij ziet er ook geweldig uit.’ Dat was altijd zo geweest. Ze had altijd van hem gehouden, en zou dat ook altijd blijven doen. ‘Wacht maar tot je onze dochter ziet.’ Maar het was niet Meg die zijn hart op dit moment vulde, maar Paris en alles wat ze ooit hadden gedeeld en sindsdien hadden verloren. Hij had geen idee wat hij moest zeggen. Hij wist dat hij nooit kon goedmaken wat hij haar had aangedaan. Het was zo anders om dat te beseffen van een afstand dan in haar nabijheid. Hij was niet voorbereid geweest op de golf van emoties en spijt die hem zou overspoelen wanneer hij in haar ogen keek. Hij zag daarin dat ze hem had vergeven, maar het ergste was, besefte hij, dat hij niet meer wist of hij het zichzelf wel kon vergeven. Het was zoveel moeilijker wanneer hij naar haar keek. Ze was zo elegant en zo waardig, zo kwetsbaar en zo trots. Zijn hart ging naar haar uit toen hij naast haar stond, en hij stond met de mond vol tanden. Hij hoopte van harte dat het leven het op een dag weer goed zou maken voor haar, maar hij wist van zijn kinderen dat het tot op heden niet was gebeurd.

‘Ze zijn zo klaar,’ waarschuwde ze hem, waarna ze de kamer weer verliet. Bill nam plaats naast zijn moeder op de eerste rij, en ze zag dat Rachel en haar twee zoontjes direct achter haar zaten. Ze probeerde niet te verstijven, maar wenste dat ze hen een paar rijen verder naar achteren hadden geplaatst. Paris hield haar gezicht naar voren gericht, en even later begon de organist de melodie te spelen die aankondigde dat de ceremonie op het punt stond te beginnen. De eerste bruidsmeisjes schreden langzaam over het middenpad.

Toen ze Meg aan haar vaders arm haar richting op zag lopen, kon Paris haar eigen adem horen stokken en de overige aanwezigen horen mompelen. Meg was een adembenemende bruid op een prachtige bruiloft. Ze straalde onschuld en schoonheid uit, en hoop en vertrouwen. En toen ze in Richards ogen keek, drukte haar gezicht zoveel vreugde uit dat Paris vreesde dat haar hart zou breken. Haar ogen vulden zich met tranen. Peter ving haar blik op toen hij over het middenpad terugliep. Er lag zoveel tederheid in zijn gezichtsuitdrukking dat ze haar hand naar hem wilde uitsteken om de zijne aan te raken. Maar ze wist dat ze dat niet kon doen. Zachtjes gleed hij op de kerkbank achter haar, naast zijn nieuwe vrouw, en Paris moest zichzelf bedwingen om niet nog harder te huilen. Het enkele gebaar en de realiteit van waar hij zat, vatte de hele situatie samen. Bill keek naar haar om te controleren of het wel goed met haar ging, net zoals Meg zou hebben gedaan. Meg had hem die ochtend toegefluisterd dat hij extra lief voor hun moeder moest zijn, omdat ze het moeilijk zou krijgen, en Bill had de boodschap begrepen. Terwijl ze weer gingen zitten, wreef hij even over zijn moeders hand, en door haar tranen heen glimlachte ze naar hem. Ze wist dat ze zich gelukkig mocht prijzen: hij was een goede jongen en een liefhebbende zoon.

Toen de ceremonie ten einde was, stonden Paris en Peter bij de ingang van de kerk met de bruid en bruidegom en beide getuigen in een rij, terwijl mensen langs hen liepen en hen feliciteerden. Even voelde het weer alsof ze getrouwd waren, maar toen Paris door de menigte keek, zag ze dat Rachel naar haar keek. Ze had een vreemde, verontschuldigende uitdrukking op haar gezicht, en niet het masker van overwinning dat Paris had gevreesd. De twee vrouwen knikten onopvallend naar elkaar, zodat niemand anders het zag, en met haar knikje liet Paris haar weten dat ze haar had vergeven. Niemand had kunnen verhinderen dat Peter kreeg wat hij wilde, en Paris wist dat. En op een bepaalde manier had het meer te maken gehad met hem dan met een van beide vrouwen. Paris was nu in staat te accepteren dat het zo moest zijn dat ze hem kwijt was. Een les van reusachtige proporties, en een verlies van bijna alles waarvan ze hield en in geloofde, behalve haar kinderen. Het was een van de enorme wreedheden van het leven, maar ergens wist ze dat ze op een dag een geschenk zou ontvangen. Ze had het nog niet gevonden, maar ze wist dat het stond te wachten om door haar ontdekt te worden. En zodra dat gebeurde, zou ze vrij zijn. Maar tot dat moment worstelde ze nog om het te vinden, en ze werd met de dag sterker. Rachel was onderdeel van de reis geweest, en Peter, en zelfs Bix en Jean-Pierre. En op een dag, wist Paris, zou ze ontdekken waarom het haar was overkomen.

Intussen leek de vrouw voor wie Peter haar had verlaten ineens onbetekenend. Paris was eerder jaloers dat ze een baby hadden dan dat ze jaloers was op Rachel. Iemand overhandigde Rachel de baby terwijl Paris toekeek, en gebiologeerd zag ze Rachel het kleine meisje dicht tegen zich aan drukken. Ze was nog maar vier maanden oud en was alles wat Paris voor zichzelf wilde. Het was het enige dat haar nog restte. Als een man niet van haar kon houden, dan zou een kind dat op een dag misschien doen, in aanvulling op haar andere kinderen. Ze had hen nog niet ingelicht, maar dit was waar ze naar verlangde. Het was de weg die ze volgde, of spoedig zou volgen, hoopte ze. Vervolgens wendde ze haar blik van Rachel af en begroette de overige gasten. Meg en Richard stonden vlakbij. Paris had nog nooit van haar leven een gelukkiger paar gezien. Haar nieuwbakken schoonzoon omhelsde haar - hij zag er veel ouder uit dan zijn schoonmoeder - en bedankte haar overvloedig voor alles wat ze voor hen had gedaan en voor het feit dat ze hun huwelijksplannen zo had gesteund. Hij was haar dankbaar en mocht haar enorm graag.

‘Ik zal er altijd voor je zijn, Paris,’ fluisterde hij terwijl hij haar omhelsde, en ze geloofde hem. Zij en Richard waren nu vrienden, meer dan gewoon familie vanwege een huwelijk, en ze wist dat hij uitstekend voor Meg zou zorgen. Meg mocht haar handen dichtknijpen met zo’n man, en ze verdiende hem. Paris wist dat ze een goede vrouw voor Richard zou zijn en een liefhebbende moeder voor hun kinderen. Het was geweldig om hen hun reis te zien beginnen en om er deelgenoot van te zijn. Ze wenste hun alle geluk van de wereld toe, voor de rest van hun leven, en hopelijk nooit verdriet. Als Megs moeder bad ze dat het leven hun altijd gunstig gezind zou zijn.

Even later vertrok de bruid met aanhang naar de club, waar ze een uur lang poseerden voor een fotograaf, terwijl de gasten cocktails dronken, lachten en kletsten. Bix mengde zich vakkundig in het gezelschap, begroette mensen, praatte met vrienden en introduceerde sommige gasten aan andere, terwijl hij tegelijkertijd de details in de gaten hield.

Alle driehonderd gasten waren volgens een zorgvuldig uitgedacht schema aan tafels geplaatst. Paris had zelf die ochtend de naamkaartjes nog gecontroleerd. Paris en Peter zaten aan verschillende tafels, zo ver mogelijk bij elkaar vandaan, maar binnen de grenzen van wat correct was. Bix en Steven zaten bij haar, samen met een handjevol vrienden. Er waren drie open plekken aan haar tafel geweest, omdat ze maar met weinig mensen bevriend was, zelfs na bijna twee jaar in San Francisco te hebben gewoond. Ze werkte zo hard voor Bix dat ze geen tijd had om vriendschappen te sluiten, behalve kortstondige met klanten, totdat hun evenement had plaatsgevonden. Dus hadden ze Richards zakenpartner aan haar tafel geplaatst en de ouders van een van de getuigen, die Paris nog uit Greenwich kende, wat al met al een leuke groep voor haar was.

Natalie en Virginia waren voor de bruiloft overgekomen, maar Paris had nauwelijks tijd gehad om met hen te praten. Ze zouden de volgende ochtend al weer vroeg vertrekken, dus zou het er ook niet meer van komen. Meg had hen aan andere tafels willen hebben met een grote groep vrienden van Peter die ook uit Greenwich waren overgekomen, dus in sociaal opzicht was het voor Paris een verloren dag. Ze had het veel te druk met dingen die belangrijker waren dan met haar vriendinnen bijkletsen.

Tegen de tijd dat ze aan tafel gingen voor her diner, was ze buiten adem. Ze had alle driehonderd mensen begroet, een kleine crisis opgelost tussen een fotograaf en een van de cateraars waar Bix niets van merkte en zichzelf voorgesteld aan de man van wie ze wist dat het Richards partner was. Ze trok haar roze jasje uit en probeerde op adem te komen.

‘Sorry dat ik zo’n onattente tafelgenote ben,’ verontschuldigde ze zich met een glimlach terwijl hij haar uit het jasje hielp. ‘Ken je iedereen aan tafel?’ vroeg ze bezorgd, terwijl ze constateerde dat hij verrassend veel op Richard leek, behalve dat hij ouder en langer was en donkerder haar had. Maar hij zou familie kunnen zijn, en toen ze hem ernaar vroeg, lachte hij. Zijn naam was Andrew Warren, en Paris herinnerde zich vaag dat Meg had verteld dat hij gescheiden was, twee dochters had en dat hij ook advocaat in de filmwereld was, zoals Richard. Toen Paris hem naar zijn werk vroeg, antwoordde hij dat hij schrijvers vertegenwoordigde en Richard acteurs en actrices, wat veel meer glamour had, volgens hem, maar ook meer stress opleverde. Hij zei dat schrijvers veel minder problemen veroorzaakten.

‘Ik werk voor filmschrijvers en auteurs die hun boeken willen laten verfilmen. De meesten zijn behoorlijk zonderling, en ik zie hen eigenlijk nooit. Ik loop alleen maar met hun manuscripten rond en lees hun werk. Ze vinden het overigens ook wel zo prettig om mij niet te zien. Vaak zit ik gewoon thuis te lezen. Ik hoef geen bezoeken te brengen aan filmsets of hysterische actrices uit hun trailers te lokken, of naar premières te gaan, zoals Richard. Ik vind mijn werk veel leuker,’ gaf hij toe. ‘Ik ben zelf een gefrustreerd schrijver: ik werk momenteel aan een boek.’ Hij klonk interessant en het was leuk om met hem te praten, maar Paris schonk niet veel aandacht aan hem. Om de vijf minuten moest ze opstaan om met iemand te praten, en ze had medelijden met hem. Ze wist dat ze waardeloos gezelschap was, en het speet haar dat ze zich zo onbeschoft gedroeg. Hij leek best aardig, hoewel ze nauwelijks met hem had gesproken. Toen ze voor de zoveelste keer opstond, fluisterde ze Bix in dat hij moest proberen hem gezelschap te houden. Achteraf lieten Bix en Steven haar weten dat ze ervan hadden genoten met hem te praten.

Toen de eerste dans werd aangekondigd, danste Meg met Richard en daarna met haar vader. Peter danste met Rachel terwijl Bill met Paris danste, Richard danste vervolgens met zijn moeder, en daarna kwam iedereen de dansvloer op. Doodop liet Paris zich uiteindelijk in haar stoel vallen. De hele avond was ze op de been geweest.

‘Je hebt nog geen hap gegeten vanavond,’ berispte Andrew haar met een vaderlijke blik, en eindelijk hadden ze even tijd om te kletsen. Hij vertelde dat hij twee dochters van in de dertig had - een in Londen en een in Parijs -, die allebei getrouwd waren, maar nog geen kinderen hadden. Terloops meldde hij dat zijn ex-vrouw hertrouwd was en in New York woonde. Tijdens zijn huwelijk had hij daar ook gewoond. Ineens herinnerde Paris zich iets wat Meg haar had verteld: zijn ex-vrouw kwam uit een beroemde familie en was nu getrouwd met de gouverneur van New York. Hij had in tamelijk gerenommeerde kringen verkeerd toen hij getrouwd was, maar leidde nu een rustig leventje. En meer uit ervaring en gewoonte, dankzij Bix, dan uit oprechte interesse vroeg ze hem hoelang hij gescheiden was. Hij glimlachte en vertelde haar dat het ongeveer tien jaar geleden was. Hij klonk niet verontschuldigend, en hij leek ook niet boos. Hij sprak liefdevol over zijn ex-vrouw en kwam heel normaal en rustig over.

‘Het is al weer tien jaar geleden. Onze twee dochters studeerden toen al, en we vonden een scheiding meer voor de hand liggen dan doorgaan op de manier waarop we bezig waren. Ik ben hier naartoe verhuisd voor mijn werk, en zij had een hekel aan Californië. Dus bleef ze in New York achter toen ik naar Los Angeles verhuisde. In New York verkeerde ze toen al in hoge politieke kringen, en het betekende veel voor haar. Ze vond het hier te oppervlakkig, ze had een hekel aan de filmindustrie, en ik was het niet helemaal met haar oneens. Ik vond mijn werk gewoon leuk en ik had hier goede carrièrekansen. Het politieke gebeuren aan de oostkust heeft mij nooit erg kunnen boeien, maar voor haar betekende het alles. We zijn altijd heel verschillend geweest, en uiteindelijk hadden we gewoon geen energie meer over. Het op en neer reizen begon ons op te breken, en onze levens waren verschillende richtingen opgegaan. We zijn nu heel goede vrienden, en ik mag haar nieuwe echtgenoot graag. Hij past perfect bij haar, veel beter dan ik. We hadden gewoon zo’n hopeloze romance die we uit alle macht in stand probeerden te houden, maar daar zijn we uiteindelijk niet in geslaagd,’ verklaarde hij met een vriendelijke glimlach. ‘Maar we gaan goed met elkaar om. Toen de meisjes jonger waren, ging ik nog altijd met hen en mijn ex-vrouw op vakantie. De gouverneur zal wel gedacht hebben dat we gek waren, maar het werkte. Vorig jaar ben ik met hem op jacht geweest in Schotland. Moderne gezinnen, ze zijn heel anders dan vroeger,’ zei hij lachend. Vervolgens nodigde hij haar uit voor een dans, tenzij ze liever bleef zitten om te relaxen. Eigenlijk voelde hij zich schuldig om haar uit haar stoel omhoog te trekken, en zij had niet echt zin om met hem te dansen, maar ze vond het onbeschoft om te weigeren. Liever was ze aan tafel blijven kletsen met Bix en Steven.

‘Het klinkt heel beschaafd,’ zei ze over zijn relatie met zijn ex-vrouw en haar echtgenoot, terwijl ze over de dansvloer walsten. ‘Ik geloof niet dat ik het zou kunnen,’ zei ze eerlijk. Rachel en zij hadden tijdens de bruiloft geen woord met elkaar gewisseld. Ze hadden enkel een blik gewisseld en in de kerk naar elkaar geknikt ter erkenning van elkaars aanwezigheid, maar geen van beiden had meer gewild. Vooral Paris niet. Het litteken van het verlies van Peter aan Rachel was nog te vers, en zou dat misschien altijd blijven. Andrew Warrens relatie met zijn ex-vrouw leek compleet anders.

‘Ik moet toegeven dat het maar zelden voorkomt. Ik ken de omstandigheden van jouw scheiding niet, maar zoiets werkt alleen als het een minnelijk, wederzijds besluit is geweest. Toen we definitief uit elkaar gingen, waren we er beiden klaar voor om los te laten. In feite was het een opluchting voor ons allebei, en achteraf blijkt het voor haar een zegen te zijn geweest. Volgens mij is ze met hem een stuk gelukkiger dan ze met mij was, in elk geval gedurende de tweede helft van ons huwelijk. Wij waren zo’n stel dat nooit had moeten trouwen, maar het toch deed, en uit alle macht probeerde er iets van te maken. Het was een gok. Zij is zeer politiek geëngageerd, ik niet. Zij is graag onder mensen, ik niet. Zij was debutante, mijn vader had een kruidenierszaakje dat later tot een keten uitgroeide en dat hij heel aardig heeft kunnen verkopen, maar ik ben niet in zulke gunstige omstandigheden opgegroeid als zij.’ Paris wist van Meg dat hij zijn jeugd reeds lang en breed had gecompenseerd en dat hij, net als Richard, een zeer welgestelde, succesvolle man was. ‘Zij hield van paarden, ik was er doodsbang voor. Ik wilde veel kinderen, zij niet. En zo waren er nog veel meer dingen. Om eerlijk te zijn geloof ik dat ze zich dood verveelde met mij.’ Hij lachte en scheen er niet mee te zitten. Hij kwam heel laconiek over, zo laconiek dat Paris nauwelijks aandacht aan hem besteedde. Ze voldeed gewoon aan haar sociale verplichtingen door met hem te praten. ‘In elk geval zijn we nu goede vrienden.’

Ze kon zich niet voorstellen dat Peter en zij ooit vrienden zouden worden. Ze waren nu vreemden voor elkaar, met gemeenschappelijke herinneringen, waarvan vele pijnlijk waren. Het beste dat ze hem kon bieden, was rust en afstand, en dat was het enige dat hij van haar verlangde. Wat Andrew met zijn ex-vrouw deelde, was iets totaal anders. De echtgenoot van zijn ex-vrouw was de voornaamste kandidaat voor de volgende presidentsverkiezingen, dus het was een interessante relatie.

‘Heb je nooit aan hertrouwen gedacht?’ vervolgde Paris de conversatie beleefd toen ze weer gingen zitten. Ze vond hem intrigerend en verwachtte het standaardantwoord: dat hij na tien jaar zoeken nog steeds de juiste vrouw niet was tegengekomen. Maar wederom wist hij haar te verrassen.

‘Jawel, maar ik hoef niet zo nodig. Ik heb veel prachtige vrouwen ontmoet, van wie de meeste fantastische echtgenotes zouden zijn geweest. Ik ben alleen niet zo zeker van mezelf, omdat ik nogal een rustig type ben. Het enige dat ik doe, is manuscripten lezen, en ik voel er niet veel voor om weer een vrouw dood te vervelen. Volgens Elizabeth, mijn ex, was getrouwd zijn met mij even spannend als kijken naar drogende verf. Ik kan dat een andere vrouw maar beter besparen.’ Wat hij eigenlijk wilde zeggen, was dat hij niet opnieuw een fout wilde maken, en zo dachten de meeste gescheiden mensen erover. Het klonk heel zinnig, en ze mocht hem graag, zij het niet in romantische zin. Maar hij kwam even betrouwbaar over als haar nieuwbakken schoonzoon. Ze zag Andrew niet als een potentiële date, maar hij zou zeker een goede vriend kunnen worden. En gegeven zijn relatie met Richard wist ze zeker dat hun wegen elkaar weer zouden kruisen.

‘Op mijn leeftijd hoef ik niet zo nodig meer te trouwen,’ babbelde hij verder. ‘Ik vind het leuk voor Meg en Richard, maar ik ben achtenvijftig en heb geen energie meer voor een jonge vrouw. Bovendien zou ik me met zo’n meisje hoogst ongemakkelijk voelen. Richard is tien jaar jonger dan ik, dat maakt wel verschil. Hij wil graag kinderen met haar en helemaal opnieuw beginnen. Ik geniet van het freewheelen, mijn kinderen zien en vrienden ontmoeten wanneer ik daarvoor in de stemming ben. Ik hoef niet zo nodig opnieuw te beginnen. Mijn leventje bevalt me prima zoals het is.’ Hij leek een tevreden man, hij hoefde niet zo nodig indruk op iemand te maken, ook niet op Paris. Vervolgens informeerde hij naar haar werk, en ze vertelde hem er alles over, terwijl Bix zich bij hen voegde en haar verhaal doorspekte met grappige anekdotes over haar en hun klanten. Andrew vond het allemaal geweldig klinken. ‘Jullie werken zo te horen met veel plezier samen,’ merkte hij vriendelijk op, en Andrew zette de conversatie met Bix voort toen Paris’ schoonzoon haar ten dans kwam vragen.

‘Je praat met mijn beste vriend,’ zei Richard ongedwongen tegen haar, nadat hij haar opnieuw voor de bruiloft had bedankt. ‘Het is een fantastische vent. Ik heb Meg al zo vaak gezegd dat ik jullie aan elkaar wilde voorstellen, maar ze was ervan overtuigd dat je hem niet zou mogen, omdat hij vrij rustig van aard is. Maar een betere vriend dan hij bestaat niet. Ik denk dat zijn ex-vrouw nog wel een keer eindigt als presidentsvrouw.’

‘Dat zei Meg ook. We hebben leuk met elkaar gepraat. Ik hoop alleen maar dat Bix niet te veel schunnige verhalen over mij vertelt terwijl wij aan het dansen zijn.’ Ze lachte bij de gedachte, maar eigenlijk maakte het haar niet uit. Ze was niet bezig indruk op hem te maken. Dat was bij hem niet nodig. Hij was het type man bij wie je volledig jezelf kon zijn, en dat stond haar wel aan. Ze kon zich goed voorstellen dat hij een geweldige vriend zou zijn. Maar in enig ander opzicht trok hij haar niet aan. Hij zag er goed uit, knap zelfs, maar ze was niet meer geïnteresseerd in afspraakjes maken, en hij leek ook niet bijzonder geïnteresseerd in haar. Hij praatte net zo graag met Steven en Bix als met haar, wat een van de dingen was die ze in hem mocht.

En toen Richard haar weer terug naar haar tafel begeleidde, was Andrew inmiddels ergens anders aangeschoven. Bix probeerde haar ervan te overtuigen wat voor een geweldige vent hij was, maar ze snauwde hem af en zei dat ze niet geïnteresseerd was. Het ging deze keer niet eens om chemie of het gebrek daaraan. Ze had haar interesse in mannen totaal verloren. Totaal. Ze was tevreden met haar huidige leventje, net zoals hij.

‘Je gaat toch niet zeggen dat je hem een Malcolm Ford-type vindt, hè?’ zei Bix met een geërgerde blik. Ze was absoluut onmogelijk geworden sinds Jean-Pierre en had enorme muren om zich heen gebouwd. ‘Als je geen chemie voor deze man voelt, dan moet je wel een algehele afkeer van mannen hebben die knap, intelligent en beschaafd zijn. Malcolm Ford is een van de slimste, aardigste en knapste mannen die ik ooit heb ontmoet, en als je slim was geweest, was je achter hem aangegaan in plaats van die vent uit Parijs, en dan was je nu getrouwd geweest, Paris,’ berispte hij haar met een strenge blik.

‘Ik wil helemaal niet getrouwd zijn,’ zei ze opgewekt en zelfvoldaan.

‘Stoor ik?’ vroeg Andrew toen hij weer aanschoof, en Bix rolde met zijn ogen en zei dat ze onmogelijk was.

‘Hélemaal niet. Ik heb alleen maar gezegd dat ik niet meer wil trouwen.’

‘Dat is jammer,’ antwoordde Andrew vriendelijk. ‘Ik ben het wel met je eens, maar als een relatie wel werkt, is dat heerlijk. Het is altijd moeilijk om de puzzelstukjes op de juiste plaats te krijgen, maar als het eenmaal is gelukt, bestaat er niets beters. Kijk naar Meg en Richard.’ Beiden glimlachten naar het stel, dat zoenend op de dansvloer stond.

‘Zij is veel jonger dan ik,’ antwoordde Paris lachend. ‘En zoals je zelf zegt, kost het veel energie. Ik weet niet of ik die nog wel heb. Eigenlijk weet ik wel zeker van niet.’

‘Dat is ook mijn probleem.’ Hij glimlachte naar haar, en Bix kreunde.

‘Jullie hebben vitaminen nodig. Als meer mensen zo over een huwelijk dachten,’ zei Bix scherp tegen haar, ‘zou onze business failliet gaan.’ Ze lachten allen om zijn opmerking. Hij had gelijk. Het leeuwendeel van hun business, hun goudmijntje, bestond uit huwelijken.

‘Trouwen is voor jonge mensen,’ zei Paris nadrukkelijk.

‘Trouwen is voor mensen die jong van geest zijn,’ corrigeerde Bix haar.

‘Trouwen is niet voor watjes,’ voegde Andrew eraan toe, waarop ze alle drie in lachen uitbarstten.

‘Goed punt,’ zei Steven, die zich in de conversatie mengde. En even later verlieten ze de tafel, praatten met vrienden en liepen rond, terwijl de jongelui urenlang dansten. Het was drie uur in de ochtend toen Paris en Bix het feest verlieten. Peter en Rachel waren al veel eerder vertrokken en waren zelfs niet gebleven om Meg haar boeket te zien gooien. Rachel had terug naar het hotel gewild om de baby te voeden, en haar zoontjes waren doodop geweest. Dus was Peter met hen meegegaan, hoewel hij graag had willen blijven om nog even met Paris te praten. Al was het alleen maar om haar te bedanken, maar het was er niet van gekomen. Paris was blij dat hij er de kans niet toe had gekregen. Ze had hem niets meer te zeggen: er was te veel gebeurd, en ze zat ook niet op een bedankje van hem te wachten. Ze hadden het voor hun dochter gedaan. Het enige dat Paris wilde, was herstellen, en ze was op de goede weg. Ze had littekens, wist ze, maar ze kon ermee leven. Eindelijk had ze rust gevonden, en dat had haar veel tijd gekost.

Meg had iets stoms gedaan toen ze het boeket gooide. Ze had erop gestaan dat haar moeder zich op de dansvloer bij de vrijgezelle vrouwen zou voegen. Bix had een speciaal, kleiner boeket voor haar gemaakt om mee te gooien, zodat Meg haar eigen bloemstuk kon bewaren. Dat deed hij voor alle bruiden. Hij vond het zonde dat zo’n prachtig boeket met een vreemde mee naar huis zou gaan. Bovendien waren de kleinere boeketten gemakkelijker om mee te gooien. Meg had geweigerd een stap te verzetten voordat haar moeder op de dansvloer stond. Paris had zich belachelijk gevoeld tussen de meisjes die de helft jonger waren dan zij, of iets ouder, die sprongen en graaiden naar hoop, in de vorm van een oude traditie. Het was een hoop die Paris niet langer koesterde, of wilde koesteren. Weifelend had ze haar handen uitgespreid en ze had weggekeken toen het boeket haar als een voetbal tegen de borst raakte. Haar dochter had nauwkeurig gemikt en het recht in haar handen geworpen. Paris’ eerste reactie was het boeket te laten vallen, zodat iemand anders het kon oppakken, maar een bovennatuurlijke kracht had het met een simpele reflex van haar overgenomen, en dus had ze het toch opgevangen. Ze was bang geweest dat het misschien ongeluk voor Meg zou brengen als het op de grond belandde. Dus daar stond ze dan met het boeket in haar handen en een verdwaasde uitdrukking op haar gezicht. Iedereen had gejuicht, terwijl Meg haar liefdevol aankeek vanaf de stoel waarop ze was gaan staan om het boeket te gooien. Meteen daarna had Richard haar kousenband naar de vrijgezelle mannen gegooid, van wie de meeste niet geïnteresseerd waren geweest, net zoals Paris. Maar het boeket lag in haar handen, en ze hield het nog steeds vast toen ze met Bix het feest verliet. Het was een onvergetelijke avond geweest, en zelfs Bix keek blij.

‘Wat ga je ermee doen?’ Hij knikte naar het boeket terwijl Steven de auto ophaalde. Paris trok haar schouders op en glimlachte naar hem.

‘Verbranden, denk ik.’

‘Je bent walgelijk. Ik hoop dat je Andrew nog een keer gaat zien, trouwens. Hij vertelde dat hij twee cliënten in San Francisco heeft en dat hij hier vrij vaak komt. Je moet hem een keer uitnodigen.’

‘Waarvoor? Jij houdt me voortdurend aan het werk. Ik heb geen tijd om hem te zien.’ Of interesse, voegde ze er bijna aan toe, maar ze zei het niet. Hij was aardig, maar dat waren wel meer mannen. Ze had genoeg gehad voor een heel leven, had ze besloten, en ze had zich uit de race teruggetrokken.

‘Als je binnenkort geen actie onderneemt, ga ik Sydney vragen nog een keer een blind date te regelen. Je kunt niet eeuwig de rouwende weduwe blijven spelen,’ dreigde Bix. Jean-Pierre was inmiddels zes maanden weg, en ze was alleen maar vastbeslotener geworden om alleen te blijven. Bix vond het doodzonde.

‘Ik rouw helemaal niet, ik ben gelukkig,’ zei ze, en dat meende ze.

‘Daar maak ik me nu juist zo bezorgd over. Ben je niet eenzaam?’

‘Soms, maar ik ben niet wanhopig. Dat maakt verschil. Eenzaam ben ik alleen zo nu en dan.’ Ze voelde zich nostalgisch nu haar dochter net was getrouwd. ‘Ik was graag nog getrouwd geweest, en ik dacht dat ik dat altijd zou blijven. Maar ik hoef niet nog een keer. Misschien ben ik er wel bang voor. Als je er eenmaal achter bent dat het niet werkt, sta je tot aan je nek in het water en heb je het gevoel dat je verdrinkt. Ik zou het niet meer aankunnen, Bix. Er staat te veel op het spel. De kans om op mijn leeftijd de prijs te winnen, is uitermate klein. Ik koop nog liever een staatslot, want ik denk dat ik op zo’n prijs meer kans maak.’

‘Misschien is het weer tijd voor een blind date,’ zei hij mijmerend terwijl ze nog steeds op Steven wachtten. Hij bleef het proberen.

‘Daar heb ik geen behoefte aan, hoewel het best vermakelijk zou zijn, vooral als Sydney hem organiseert.’ Ze kreunde nog steeds bij de gedachte aan de beeldhouwer uit Santa Fe, en Bix plaagde haar er vaak mee.

‘Je kunt niet eeuwig alleen blijven,’ zei Bix bedroefd. ‘Je bent een prachtige vrouw, die ook nog eens heel aardig is. Het zou doodzonde zijn.’ Hij vond de gedachte dat ze nooit iemand zou vinden vreselijk, maar hij wist dat het niet eenvoudig was. Bovendien was ze duidelijk niet van plan er nog werk van te maken. Ongetwijfeld was het niet gemakkelijk om iemand te vinden, en meestal was de keuze beperkt en de beloning karig en sporadisch, als er al een beloning was.

‘Ik geloof best in jouw speld-in-de-hooibergtheorie,’ antwoordde ze. ‘Maar naarmate je ouder wordt, worden de hooibergen groter en de spelden kleiner. Mijn ogen zijn niet meer zo goed als vroeger. Het is gemakkelijker om gewoon niet meer te zoeken.’

‘En ineens trap je er per ongeluk in,’ zei hij filosofisch, ‘en dat doet pijn!’

‘Je klinkt als die man uit Santa Fe. Hij was de grootste speld die ik ooit heb gezien.’ Ze lachte, en Bix grijnsde terwijl Steven met de auto kwam aanrijden, en ze stapten beiden in. Het boeket lag nog steeds in haar handen, en toen ze thuiskwam, zette ze het in het water. Het was een lief gebaar van Meg geweest, dat hopelijk onschadelijk was. Ze had het eigenlijk niet eens echt gevangen, zei Paris tegen zichzelf. Het had haar geraakt en haar bijna omvergeworpen, maar dat telde niet. Ze was veilig. Maar het boeket was prachtig.

Hoofdstuk 29

Zoals Paris zichzelf had beloofd, nam ze beide kaartjes de maandag na Megs bruiloft mee naar kantoor. En toen ze halverwege de ochtend even pauze had, belde ze.

De eerste belde haar binnen twintig minuten terug, of eigenlijk zijn assistent, en zei dat de directeur tot half oktober niet op kantoor zou zijn. De tweede belde tijdens de middagpauze terug, toen Paris achter haar bureau yoghurt en een appel zat te eten. Haar naam was Alice Harper, en haar stem klonk jong en enthousiast. Paris vertelde haar de reden van haar telefoontje, en ze maakten een afspraak voor vrijdagochtend. Het was allemaal reuze spannend.

Alice Harpers kantoor bevond zich in een rustige woonwijk aan de westelijke kant van Pacific Heights, aan de Maple Street. Ze had een kantoor aan huis en had een secretaresse en een jonge advocaat in dienst. Vanwege haar jeugdige stem verraste het Paris dat de vrouw een moederachtig type van begin zestig was. Ze was advocate, gespecialiseerd in adopties, en ze verwelkomde Paris in haar privé-kantoor. Even later bracht de secretaresse het kopje thee waar Paris om had gevraagd.

‘Laten we bij het begin beginnen,’ zei Alice vriendelijk. Ze had een doorleefd, vriendelijk gezicht, kort krullend haar en ze droeg geen make-up. Maar haar ogen waren levendig en alert. Ze was geoefend in het voortdurend beoordelen van mensen, zowel aanstaande moeders als adoptieouders. Het succes van haar koppelactiviteiten hing af van hoe scherp ze was terwijl ze luisterde naar wat ze haar vertelden. Indien nodig moest ze gestoorde gekken eruit pikken, en mensen die alleen maar dachten dat ze een baby wilden, of die er een wilden om de verkeerde redenen; zoals biologische ouders die zich vervelen, niet weten wat ze anders met hun leven aanmoeten, of die proberen een slecht huwelijk te redden. Ze was even zorgvuldig in het beoordelen van de aanstaande moeders, om te voorkomen dat ze potentiële adoptieouders moest teleurstellen omdat een meisje had besloten haar baby te houden. Ze zette de telefoon uit en richtte haar aandacht volledig op Paris. ‘Waarom wil je een baby adopteren?’

‘Daar heb ik verschillende redenen voor,’ antwoordde Paris voorzichtig. Ze wilde eerlijk tegen haar zijn. Ze was via een omweg tot haar besluit gekomen, maar ze wist nagenoeg zeker dat het de juiste beslissing voor haar was. Het was precies wat Alice Harper wilde horen. ‘Ik geloof dat het moederschap het beste is dat ik in mijn leven heb gedaan. Daar ben ik het meest trots op. Ik houd van mijn kinderen, en ze zijn fantastisch. Dat was niet mijn verdienste: ze zijn gewoon zo. Ik heb van elke minuut van hun opvoeding genoten en ik vind het vreselijk dat ze nu uit huis zijn.’

‘Ben je getrouwd?’ Er was geen teken van een echtgenoot, en Alice vermoedde dat die er ook niet was. Maar ze wilde het weten. Ze wilde er zeker van zijn dat ze geen echtgenoot had die was thuisgebleven omdat hij onverschillig of afkeurend tegenover haar plan stond. Volledige inzet was absoluut noodzakelijk, van een alleenstaande ouder, of, indien van toepassing, van allebei.

‘Nee,’ antwoordde Paris duidelijk. ‘Ik ben vierentwintig jaar getrouwd geweest, en inmiddels tweeënhalf jaar gescheiden. Mijn echtgenoot heeft mij verlaten voor een andere vrouw.’ Ze wilde er helemaal eerlijk over zijn. ‘Ze zijn getrouwd en hebben nu een baby.’

‘Vormt hun baby onderdeel van jouw besluit?’

‘Misschien. Het is moeilijk te zeggen of dat de doorslaggevende factor is geweest. Ik denk dat de sterkste factor is dat ik echt een baby wil. Ik ga niet hertrouwen, en ik wil niet de rest van mijn leven alleen blijven. Grof gezegd biedt een baby me weer achttien of twintig jaar eten koken en naar voetbal of ballet rijden. Dat vond ik altijd heerlijk, en ik mis het enorm.’

‘Waarom ga je niet hertrouwen?’ Alice was er nieuwsgierig naar. ‘Dat kun je toch nog niet zeker weten?’ Ze glimlachte vriendelijk.

‘Ik geloof dat ik het wel zeker weet,’ zei Paris standvastig. ‘Ik denk dat de waarschijnlijkheid dat ik op mijn leeftijd nog iemand vind gering tot nihil is. Ik ben er ook niet meer in geïnteresseerd.’ Dat was niet helemaal waar, en dat wist ze. Ze had graag getrouwd willen zijn, maar ze had geaccepteerd dat het er niet meer van zou komen, en beschouwde dat als een realiteit.

‘Waarom denk je dat het onwaarschijnlijk is dat je nog iemand vindt?’ De advocate keek haar geïntrigeerd aan. Ze wilde zich ervan verzekeren dat ze niet onevenwichtig was of aan een diepe depressie leed. Ze wilde geen baby bij een zieke vrouw plaatsen, maar Paris kwam heel gezond over. ‘Je bent een mooie vrouw en je zou verwachten dat je elke man kon krijgen die je wilde.’

‘Het kost te veel energie,’ zei Paris met een glimlach.

‘Een baby ook,’ zei Alice, en Paris lachte.

‘Met een baby hoef ik niet naar een blind date. Een baby liegt niet tegen me, bedriegt me niet, vergeet me niet te bellen voor een volgende afspraak, heeft geen bindingsangst, heeft geen afwijkende seksuele behoeften of fantasieën, zal niet grof tegen me zijn - althans, de eerste dertien jaar niet. Ik hoef niet te tennissen, golfen, skiën of kooklessen te nemen om aan zijn wensen te voldoen, ik hoef geen auditie te doen, en een baby komt niet dronken aanzetten op ons eerste afspraakje. Ik speel liever de komende twintig jaar chauffeur en verschoon de komende twee of drie jaar luiers dan dat ik nog een keer naar een blind date ga. Eigenlijk ga ik nog liever tien jaar de gevangenis in, of laat ik mijn teennagels trekken, dan dat ik dat nog een keer moet doen.’

Alice lachte en keek haar meelijdend aan. ‘Wellicht heb je daar gelijk in. Ik was vergeten hoe het was. Je brengt herinneringen bij me boven. Ik ben al zestien jaar hertrouwd, maar mocht het enige troost bieden, ik was ongeveer van jouw leeftijd toen ik mijn tweede man ontmoette. We hebben elkaar in de wachtkamer van de eerstehulpafdeling van een ziekenhuis ontmoet, toen ik van een ladder was gevallen en mijn arm had gebroken, en hij zijn teen. Sindsdien zijn we nooit meer uit elkaar geweest. Maar ik dacht indertijd hetzelfde over blind dates als jij. Hoe oud ben je trouwens?’

‘Achtenveertig. In mei word ik negenenveertig, is dat een probleem? Ben ik te oud?’

‘Nee, hoor,’ zei de advocate voorzichtig. ‘Het hangt er helemaal van af wat de aanstaande moeder wil. Je bent alleenstaand, een beetje ouder, maar dat is nu eenmaal niet anders. Als een aanstaande moeder per se een stel wenst, dan is er geen match. Maar jij hebt andere dingen te bieden. Je bent duidelijk een goede moeder geweest.’ Ook dat zou nauwkeurig onderzocht worden, met referenties en een huisbezoek door een maatschappelijk werkster, zoals Alice haar later zou uitleggen. ‘Je hebt ervaring, je hebt al eens kinderen opgevoed, je voorziet in je eigen onderhoud en je hebt verantwoordelijkheidsgevoel. Sommige aanstaande moeders maakt het niet uit of er een vader is of niet, en vele hebben geen bezwaar tegen je leeftijd, maar sommige wel. Gaandeweg zul je ontdekken dat aanstaande moeders niet veel vragen stellen, veel minder dan jij of ik zouden stellen. Als ze het wel doen, kunnen we een probleem hebben. Wat ze dan zou kunnen zeggen is dat ze je niet vertrouwt en vindt dat ze een betere moeder zou zijn dan jij. Als we jou voorstellen, en je bent gescreend, en dat gaan we zeker doen, dan komt het alleen nog maar aan op chemie en instinct. Meestal zijn het de adoptieouders die de meeste vragen stellen. En voor de rest heeft adopteren veel overeenkomsten met een afspraak maken, moet ik tot mijn spijt toegeven.’

Paris grijnsde om de vergelijking. ‘Maar er staat tenminste een beloning in het vooruitzicht. Ik geloof niet dat die er bij afspraakjes is. Het enige dat ze opleveren, is veel verdriet.’

‘Volgens mij heb jij alleen maar verkeerde mannen ontmoet,’ zei Alice met een glimlach. ‘Maar dat overkomt ons allemaal! Als je de juiste eenmaal hebt gevonden, is het toch allemaal de moeite waard geweest, net zoals bij adoptie.’ Ze glimlachte.

Vervolgens legde ze de hele procedure aan Paris uit. Er waren verschillende opties: adoptie in het buitenland, in het binnenland, anoniem of openbaar, of adoptie van een gehandicapt kind. Paris meldde direct dat de laatste geen optie voor haar was, omdat ze dat niet aandurfde in haar eentje, waarop Alice knikte. Het draaide allemaal om persoonlijke voorkeuren. Paris deelde haar mee dat ze graag een kind uit eigen land wilde. Een buitenlands kind adopteren leek haar te ingewikkeld en te inspannend. Ze had geen zin om twee maanden in een hotel in Beijing of Moskou te zitten wachten op de afhandeling van bureaucratische formaliteiten of het invullen van stapels formulieren. In afwachting van een geschikte baby wilde ze een normaal leven leiden en gewoon elke dag naar haar werk gaan. Het klonk Alice redelijk in de oren. Er zou een huisbezoek worden afgelegd door een erkend adoptiebureau, omdat Paris voor een openbare adoptie had gekozen. Ze zou stapels papieren moeten invullen, documenten moeten ondertekenen, vingerafdrukken en een eventueel strafblad moeten afgeven, medische onderzoeken moeten ondergaan, en referenties en informatie over zichzelf moeten geven.

‘Heb je je kinderen al ingelicht?’ vroeg Alice.

‘Nee, nog niet. Mijn zoon studeert in een andere stad, en mijn dochter is zaterdag net getrouwd. Maar ze wonen niet meer thuis en zullen geen bezwaren hebben, want het beïnvloedt hun leven verder niet.’

‘Daar zou ik niet van uitgaan. Zelfs volwassen kinderen hebben vaak een sterke mening als het aankomt op adoptie door hun ouders. Rivaliteit tussen broers en zussen komt op elke leeftijd voor.’ Paris kon het zich niet voorstellen, maar de advocate had duidelijk meer ervaring dan zij.

‘Hoe gaat het nu verder?’ Paris raakte alleen al opgewonden door naar haar te luisteren. Ze wist zekerder dan ooit dat haar beslissing juist was en ze kon nauwelijks wachten. Alice had haar verteld dat aanstaande moeders zeer zorgvuldig werden gescreend. Ze wilden zeker weten dat de familieachtergrond gezond was, dat de vader afstand van de baby had gedaan, zodat er later geen problemen zouden komen, dat de match tussen adoptiemoeder en baby zo goed mogelijk was, en natuurlijk dat de aanstaande moeder echt afstand van haar baby zou doen. Verder werden de aanstaande moeders getest op drugs- en alcoholmisbruik.

‘We geven je een pakket papieren mee,’ antwoordde Alice terwijl ze opstond. ‘En jij vult die in. De komende weken houd ik contact met je. Ik wil zo snel mogelijk het huisbezoek op poten zetten. We willen er meteen werk van maken als er op korte termijn een baby beschikbaar komt. Dat gebeurt weleens, want we kunnen ook een telefoontje van een ziekenhuis of een moeder krijgen nadat een baby is geboren.’

‘Gaat het altijd zo snel?’ Paris keek verrast. Ze had aangenomen dat het maanden, zelfs jaren zou gaan duren.

‘Soms, maar het kan ook veel langer duren. De gemiddelde wachttijd is ongeveer een jaar, maar als je geluk hebt, kan het over zes maanden al zover zijn. Ik denk dat ik met enige zekerheid kan stellen dat je binnen een jaar luiers verwisselt.’ Paris glimlachte. Het was een hoopvolle gedachte, en ze mocht Alice erg graag. Paris had er alle vertrouwen in dat ze bij haar in goede handen was. Ze had haar naam van haar gynaecoloog gekregen, die Sydney had aanbevolen. Ze was heel wat beter in dokters vinden en baantjes regelen dan in blind dates.

Paris gaf Alice haar telefoonnummer op het werk en thuis, en het nummer van haar mobiele telefoon. Vervolgens reed ze terug naar kantoor. Ze was helemaal opgewonden over wat ze ging doen en had momenteel geen enkele twijfels. Het enige dat ze zich afvroeg, was of Alice gelijk zou krijgen over de reactie van Meg en Bill. Zelf verwachtte ze niet dat ze overstuur zouden raken. Het was trouwens niet iets wat ze hun over de telefoon wilde vertellen. Meg en Richard waren voor drie weken op huwelijksreis in Europa, dus moest ze wachten totdat ze weer terugwaren.

Toen ze op haar werk aankwam, zag ze dat Andrew Warren had gebeld. Ze twijfelde of ze terug zou bellen, aangezien ze niet van plan was iets met hem te beginnen. Hij was een aardige man, maar ze meende het dat ze geen afspraakjes meer wilde maken. Bovendien had ze geen interesse in hem. Ze zag dat het handschrift op het briefje van Bix was en liep naar zijn kantoor met het bericht in haar hand.

‘Wat wilde hij?’ vroeg ze weinig enthousiast.

‘Hij vroeg of je een nier wilde afstaan,’ plaagde Bix haar. ‘Kijk niet zo achterdochtig. Hij zei dat hij hier volgende week een cliënt ging bezoeken, en ik vermoed dat hij je wilde vragen om een keer te lunchen.’

‘Dat wil ik niet,’ antwoordde ze kortaf, terwijl ze het bericht in de prullenbak wierp.

‘Wees toch niet zo onuitstaanbaar,’ zei Bix geïrriteerd. ‘Het is een aardige vent.’ Ze hadden een paar minuten aan de telefoon gekletst, en Bix had hem uitgenodigd om een keer op kantoor langs te komen. Als Paris niet met hem wilde lunchen, zou hij het zelf doen. ‘Wat heb je te verliezen?’

‘Mijn geestelijke gezondheid en mijn zelfrespect. Op beide ben ik zeer gesteld.’

‘Trouwens, waar was jij vanochtend?’ Gewoonlijk liet ze hem weten waar ze naartoe ging. Ze had een boodschap op zijn antwoordapparaat achtergelaten dat ze later zou komen, maar niet waarom.

‘Ik heb mijn tanden laten reinigen.’ Ze glimlachte naar hem, maar iets in haar ogen vertelde hem dat ze niet de waarheid sprak.

‘Dan heb je vast meer tanden dan ik. Je bent ontzettend lang weggebleven.’

‘Ik moest lang wachten,’ antwoordde ze, waarna ze weer naar haar kantoortje liep. Andrew Warren belde ze niet. Hij was een aardige man, maar ze zag het nut er niet van in. Ze kon hem altijd nog eens zien in Los Angeles, wanneer ze Meg en Richard bezocht. Meg had verteld dat ze hem regelmatig zagen. Maar Paris zag geen reden om een vriendschap met hem op te bouwen. Ze had geen mannelijke vriend nodig en wilde dat ook niet. Ze had Bix al.

De daaropvolgende week hoorde ze, zoals beloofd, van Alice Harper. Paris had zoveel mogelijk formulieren ingevuld en teruggestuurd. Ze moest haar vingerafdrukken nog afgeven en er moest op de computer gezocht worden naar een eventueel strafblad, maar dat zou ze de komende dagen afhandelen. Ze was dan ook totaal niet voorbereid op wat Alice haar vertelde.

‘Ik heb een aanstaande moeder voor je, Paris,’ zei ze, en Paris voelde haar hart bonken. Dit was veel leuker dan een date. Dit was voor altijd, net zoals een kind van zichzelf. Het was als het wachten op de uitslag van haar zwangerschapstest in de vroege dagen van haar huwelijk. Het waren de beste jaren van haar leven geweest. En op deze manier kon ze die dagen weer terughalen, zonder Peter dan. Maar je kon niet alles hebben. Niet meer.

‘Vertel!’ zei Paris terwijl ze de deur van haar kantoor dichtdrukte. Bix zag dat vanuit zijn kantoortje en voelde meteen dat er iets verdachts gaande was. Hij hoopte maar dat ze niet een andere baan zocht. Paris sloot haar deur nooit.

‘Ze is negentien jaar, studeert in de Bay Area, en komt uit een welgesteld gezin in Mill Valley. Ze is kerngezond en wil graag haar studie afmaken. Ze is heel atletisch gebouwd, wat de reden is waarom ze niet wist dat ze zwanger was. Pas toen ze vijf maanden heen was, kwam ze erachter.’

‘Hoever is ze nu?’

‘Zeven maanden. De baby wordt 1 december verwacht. Ze gebruikt geen drugs en heeft geen alcohol meer gedronken sinds ze het wist. Daarvoor heeft ze volgens eigen zeggen alleen een biertje en een glas wijn gedronken. Ze zit bij het tennisteam van de universiteit, dus ze is behoorlijk gezond. Ze is op drugs getest, en de uitslag was negatief. Aan haar foto te zien is het een knap meisje met blond haar en blauwe ogen. Ze lijkt wel wat op jou. Morgen ontmoet ik haar zelf. De vader is tweeëntwintig, net afgestudeerd aan Stanford, en hij werkt in New York. Hij had een negen als gemiddelde op zijn examenlijst, dus hij heeft een goed stel hersens. Geen drugs. Ze hebben twee jaar een relatie gehad en zijn zes maanden geleden uit elkaar gegaan. Ze willen niet trouwen, geen van beiden wil het kind houden, en hun ouders ook niet. Zijn familie is tamelijk bekend in de stad. Ik vermoed dat ze dit graag zo snel mogelijk achter zich willen laten. Jij kunt het antwoord op hun gebeden zijn.’

‘Hoe denkt de moeder over mij? Vindt ze het bezwaarlijk dat ik alleenstaand en ouder ben?’ vroeg Paris nederig. Om de een of andere reden was dit erger dan een date, omdat er zoveel op het spel stond: een kind voor de rest van haar leven.

‘Ze gaat nog met twee andere stellen praten, dus zeker is het niet. Laten we jouw huisbezoek zo snel mogelijk afhandelen. Heb je het je kinderen al verteld?’ vroeg Alice.

‘Mijn dochter komt over twee weken terug van haar huwelijksreis.’

‘Dat is vroeg genoeg. Verder moeten we maar afwachten.’ Op zaterdagmiddag belde ze Paris thuis. Ze zat in haar woonkamer bij het vuur een boek te lezen. En om de een of andere vreemde reden dacht ze aan Jean-Pierre, dat ze hem miste. Ze vroeg zich af hoe het met hem ging. Ze hoopte dat hij gelukkig en gezond was.

‘De aanstaande moeder wil je graag ontmoeten,’ vertelde Alice haar. ‘Ze heeft ook een afspraak gemaakt met de twee andere stellen.’ Het voelde echt als een auditie. ‘Heb je morgen tijd?’

‘Zeker weten.’ Bill zou ’s avonds bij haar komen eten, maar verder had ze geen plannen. Haar leven was tegenwoordig rustig, rustiger dan het ooit was geweest.

Alice noemde een restaurant in het centrum van de stad waar ze elkaar zouden ontmoeten en zo lang met elkaar konden praten als ze wilden. Ze zei dat de aanstaande moeder alleen zou komen. Alice stelde twee uur voor, en Paris beloofde dat ze er zou zijn. En toen ze de volgende middag stipt om twee uur bij het restaurant arriveerde, liep de jonge vrouw bijna tegelijkertijd met haar naar binnen. Het was een beeldschoon meisje met een slank, atletisch figuur, en de baby was een stevige, compacte bal, die nauwelijks zichtbaar was, ondanks het feit dat ze al zeven maanden zwanger was. De moeder leek verrassend veel op Meg.

Ze namen plaats aan een rustige tafel in de hoek, en omdat het meisje niet erg op haar gemak leek, sprak Paris als eerste. Ze vroeg hoe ze zich voelde, en ze beantwoordde Paris’ vraag met een glimlach.

‘Vooral stom. Ik had het eerder moeten weten, maar mijn menstruatie is altijd al onregelmatig geweest.’ Vervolgens vertelde ze Paris dat haar ouders heel erg overstuur waren, vooral haar vader. Ze was enig kind en haar vaders oogappeltje.

Paris wilde het meisje vragen of haar besluit echt vaststond, maar Alice had haar afgeraden daarover te beginnen. Het meisje had Alice verteld absoluut zeker te weten dat ze de baby niet wilde. Daarna vertelde ze over haar vriendje. Ze zei dat ze op een akelige manier uit elkaar waren gegaan, en dat ze elkaar even niet wilden zien.

‘Wat gebeurt er als jullie toch weer bij elkaar komen?’ vroeg Paris rustig. ‘Zou je de baby dan terug willen?’ Juridisch gezien hadden zij geen poot om op te staan wanneer de papieren eenmaal waren getekend, had Alice gezegd, maar Paris maakte zich er toch zorgen over. Stel dat ze haar zouden lastig vallen, of zouden proberen de adoptie ongedaan te maken via de rechter? Het waren in haar ogen realistische angsten, want ze bevond zich op onbekend terrein.

‘Nee. Ik wil geen baby. Ik wil volgend jaar in Europa studeren en mijn studie afmaken. Met een baby komt daar niets van terecht. Mijn ex wil het kind ook niet, want hij gaat rechten studeren. Ik kan gewoon niet voor de baby zorgen, en mijn ouders weigeren het over te nemen.’ Ze klonk zo verstandig als een negentienjarige kon zijn, en verstandig genoeg om te weten dat ze niet volwassen genoeg was om een kind groot te brengen. Eigenlijk was ze er zelf nog een. Ze was even oud als Bill, en Paris kon zich hem nog lang niet met een baby voorstellen. De naam van de aanstaande moeder was Jennifer, en ze spraken twee uur met elkaar. Het was duidelijk dat ze Paris mocht, en dat zei ze ook toen ze vertrok. Paris reed terug naar huis en maakte eten voor Bill. Ze hadden een gemoedelijke, rustige avond en het lag op haar tong om hem over de baby te vertellen, maar ze wilde niet dat hij het eerder wist dan Meg. Het leek haar wel zo eerlijk om hen tegelijkertijd in te lichten.

Op maandag sprak ze Alice weer, die vertelde dat het er goed voor haar uitzag. De draagmoeder had positief over haar gesproken. Toen Paris had opgehangen, liep ze stralend haar kantoortje uit, en Bix keek ongerust.

‘Is er iets?’ Ze keek hem met een warme grijns aan.

‘Dat kan ik beter aan jou vragen,’ antwoordde hij, waarna hij haar uitnodigde te gaan zitten. ‘Paris, wat is er in vredesnaam aan de hand?’ Meteen vroeg ze zich af of ze iets had verprutst bij een klant. Zijn gezichtsuitdrukking maakte haar bezorgd. ‘Hoe bedoel je?’ Hij keek haar kwaad aan, maar de waarheid was dat hij bang was.

‘Je hebt óf een affaire, óf je bent op zoek naar een andere baan. Aangezien je blijft weigeren ooit nog met iemand af te spreken, moet het het laatste wel zijn. Telkens wanneer ik langs je kantoor loop, is de deur dicht en zie ik een grijns van oor tot oor.’ Bix keek uiterst ongerust, en Paris vond het erg dat ze hem zo bezorgd had gemaakt.

‘Het spijt me, Bix,’ zei ze vriendelijk. ‘Je zult me uit mijn kantoor moeten slepen om ooit van me af te komen. Ik ga nergens heen.’ Ze wilde hem geruststellen, maar hij keek alleen maar nog verwarder.

‘Wat is het verdorie dan?’ vroeg hij, terwijl hij met zijn hand door zijn haren streek. En ze grijnsde, zoals hij had gezegd, van oor tot oor.

‘Het is iets heel geweldigs, althans, dat vind ik,’ antwoordde ze trots. ‘Ik ga een baby adopteren, Bix.’ Minutenlang staarde hij haar aan, waarna hij vol ongeloof zijn hoofd schudde. ‘O, mijn god! Dat meen je niet.’ Het was het enige dat hij zo snel kon bedenken om te zeggen.

‘Echt, tenminste dat hoop ik. Ik heb de moeder gisteren gesproken. De afgelopen weken ben ik er heel intensief mee bezig geweest, maar het plan is al maanden geleden geboren. Ik wilde wachten tot na Megs bruiloft.’ Het verklaarde in elk geval de gesloten deur.

‘Wanneer heb je dit besloten?’

‘Ongeveer zes maanden geleden. Na Jean-Pierre. Zoiets wil ik nooit meer meemaken, maar ik wil ook niet alleen zijn. Bix, als je er over nadenkt, is het heel logisch.’

‘Niet voor mij. Weten je kinderen het al?’

‘Nog niet. Ik ga het hun vertellen als Meg terug is van haar huwelijksreis.’

‘Wanneer wordt de baby verwacht?’

‘1 december.’

‘Shit! Daar gaat Kerstmis. Wanneer was je van plan me dit te vertellen?’ Hij leek nu nog meer van streek bij het vooruitzicht. Het zou een chaos worden op kantoor zonder haar.

‘Als ik het zeker wist. Misschien wordt het niet deze baby, maar ik hoop van wel. Het is een mooie, gezonde meid, en ze lijkt sprekend op Meg en mij. Maar zelfs als deze baby het wordt, zal ik je met de kerst in het vooruitzicht niet in de steek laten. Ik zou graag een maand ouderschapsverlof opnemen, maar ik kan het in januari doen, als het weer rustig is. Ik laat het je wel weten; we komen er wel uit.’ Hij staarde haar nog steeds vol ongeloof aan, en Paris leek beangstigend kalm. Ze wist absoluut zeker dat ze het juiste deed, en dat was te zien. Sinds ze Alice Harper had ontmoet, had ze zich geen moment onbehaaglijk gevoeld of getwijfeld.

‘Paris, weet je het wel zeker? Het klinkt als een dwaas plan.’

‘Geloof me, dat is het niet. Het is het eerste dat ik in tweeënhalf jaar doe dat zinvol lijkt, behalve werken voor jou. En ik kan beide doen. Met Meg en Bill kon dat niet, maar andere moeders werken ook.’ Ze was nu volwassen genoeg om zowel een baan als een baby aan te kunnen. Ook daar maakte ze zich geen zorgen over. Alles was zorgvuldig uitgedacht. ‘En,’ vroeg ze met een glimlach, ‘ga je me nog feliciteren?’ Ze straalde, terwijl hij alleen maar zijn hoofd schudde.

‘Nee, ik ga je laten opnemen. Volgens mij is het de hoogste tijd om Sydney weer eens te bellen voor een blind date. Als ik had geweten dat de breuk met Jean-Pierre hiertoe zou leiden, had ik hem gedwongen met je te trouwen, of hem meteen neergeschoten toen hij in jouw leven kwam. Ik vind het een dwaas plan. Je hebt een echtgenoot nodig, Paris, geen kind.’ En deels was dat waar. Allebei was ook mogelijk geweest, maar niet in de huidige situatie.

‘Een kind is voldoende. Een echtgenoot heb ik niet nodig, Bix. Ik heb er een gehad, en het was geweldig, maar dat is verleden tijd.’

‘En nu geef je mannen voor de rest van je leven op? Dat is belachelijk.’ Hij zag er oprecht bezorgd over haar uit. Het was zo ontzettend zonde.

‘Als het zo moet zijn, ontmoet ik vanzelf een man, misschien als ik van een ladder val en mijn arm breek,’ zei ze cryptisch, en hij keek verward.

‘Wat heeft je arm breken daarmee te maken?’

‘Zo heeft mijn advocate haar echtgenoot ontmoet. Zij brak haar arm, hij brak zijn teen, en ze ontmoetten elkaar in de wachtkamer van de eerste hulp.’

‘Wat romantisch,’ zei Bix, die nog steeds van streek was. Ze had hem veel te verwerken gegeven. Ze liep om het bureau heen, gaf hem een knuffel en verzekerde hem dat alles goed zou komen. Een paar minuten later liep Paris terug naar haar kantoor. Bix haalde een potje valium uit zijn bureaula, draaide het open, maar schudde vervolgens zijn hoofd, mompelde iets tegen zichzelf en stopte het terug in zijn la zonder een tablet te nemen. In elk geval wist hij nu dat ze geen ontslag ging nemen, maar het adopteren van een baby klonk hem net zo beroerd in de oren.

Hoofdstuk 30

Pas een week later belde Alice weer, en Meg was toen al bijna terug van haar huwelijksreis. Helaas was het teleurstellend nieuws: Jennifer, de aanstaande moeder, had voor een van de paren gekozen, en Paris was verrast over haar teleurstelling. Het voelde als de ultieme afwijzing.

‘Dit kan gebeuren,’ zei Alice rustig. Ze wist hoe Paris zich voelde. ‘Als het goed is, valt alles uiteindelijk op zijn plaats. Wacht maar af. Ik heb trouwens nog een optie voor je. Ik weet dat je graag een pasgeborene wilt, maar ik wil het je toch even voorleggen. Het kan geen kwaad. We hebben een vierjarig meisje in een Russisch weeshuis zitten: alcoholische moeder, vader onbekend, geen aids. Ze zit er al sinds haar tweede jaar. Ze heeft twee broertjes, en de Russen hebben geprobeerd hen bij elkaar te houden, maar het paar dat hen uiteindelijk in huis heeft genomen, wilde het meisje niet. Ze zou geadopteerd worden door een Amerikaans gezin in Phoenix, maar die hebben gisteren afgebeld. De vader schijnt een hersentumor te hebben, en ze wilden de adoptie niet voortzetten. Ze is dus per direct beschikbaar. Ik heb een foto van haar die ik naar je kan e-mailen. Ze ziet er schattig uit, maar ik weet dat je iets anders in gedachten had.’ Paris dacht er even over na en wilde bijna ‘nee’ zeggen, maar vroeg zich toen af of dit het lot was, dat het kind naar haar werd gezonden.

‘Mag ik er nog even over nadenken?’ vroeg Paris voorzichtig. ‘Ik zal je de foto mailen.’ En toen Alice dat gedaan had, vond Paris dat ze nog nooit zo’n lief gezichtje had gezien. Ze zat ernaar te staren toen Bix haar kantoor binnenkwam en over haar schouder meekeek.

‘Wie is dat?’

‘Een vierjarig meisje uit een Russisch weeshuis. Ze is beschikbaar voor adoptie. De moeder die ik laatst heb ontmoet, wil me niet.’

‘O, mijn god,’ zei Bix die zich van de foto afwendde. ‘Vertel me alsjeblieft dat dit niet echt is, Paris. Desnoods trouw ik zelf met je als dat nodig is om je met deze onzin te laten stoppen.’ Haar adoptieproject vervulde hem van afschuw, en dat zei hij ook steeds als hij er de kans voor kreeg.

‘Het is geen onzin,’ zei ze terwijl ze hem aankeek. Ze was zo kalm dat het hem bang maakte. Hij had haar nog nooit zo vastberaden gezien. ‘En ik wil niet trouwen, al zou ik voor jou een uitzondering maken. Wat dacht je van Steven? Zullen we hem adopteren?’

Bix staarde haar aan. In zijn beleving was dit één grote nachtmerrie. ‘Ik heb valium nodig.’

‘Moet ik je huisarts even bellen?’

‘Ben je mal,’ antwoordde hij lachend. ‘Ik heb ongeveer vierhonderd pillen in mijn kantoor liggen. Wil jij er ook een?’

‘Nee dank je, niet nodig.’ Twee uur later belde ze Alice om haar te vertellen dat ze ervan afzag. Ze wilde liever een pasgeborene.

‘Dat dacht ik al, maar ik wilde het je toch even voorleggen. Trouwens, misschien heb ik een nieuwe moeder voor je. Over een paar dagen weet ik meer. Dan bel ik je.’

Dat weekend kwamen Meg en Richard terug van hun huwelijksreis, en Meg belde haar. Ze nodigde hen uit om langs te komen, samen met Bill. Maar alledrie hadden ze het heel druk, en Bix en Paris waren bezig met de voorbereidingen voor Halloween.

Het was begin november toen ze eindelijk kwamen. Ze hadden besloten het weekend voor Thanksgiving met haar door te brengen, aangezien ze naar het oosten zouden vliegen om het feest bij Peter te vieren. Kort nadat ze waren gearriveerd, vertelde Richard haar dat Andrew hem gezegd had dat hij haar had gebeld. Paris leek ietwat in verlegenheid gebracht.

‘Ik weet het, sorry. Het is onbeschoft, maar ik heb hem nooit teruggebeld.’ Maar daar had ze ook helemaal geen zin in gehad.

‘Ik geloof dat hij bang was dat hij je geïrriteerd had. Het is een ontzettend aardige vent,’ verdedigde Richard hem sterk. ‘Als hij weer belt, zal ik hem te woord staan. Erewoord.’

‘Dat zal ik hem zeggen.’

Vervolgens gingen ze aan tafel, en ze genoten van hun traditionele Thanksgiving-maaltijd. Maar er was niets traditioneels aan de blik op hun gezichten toen Paris hun vertelde dat ze een baby wilde. Beide kinderen keken haar aan alsof ze elk moment in shock konden raken.

‘Wat?’ Meg staarde haar aan, voor het eerst van haar leven niet bereid om haar te steunen. ‘Mam, dat is waanzin. Je bent te oud voor een baby.’

‘Misschien,’ gaf Paris toe, ‘hoewel ik daar niet helemaal zeker van ben. Maar dat was niet wat ik in gedachten had. Ik wil er een adopteren, en ik ben absoluut niet te oud om voor een baby te zorgen. Er zijn vrouwen ouder dan ik die nog een baby krijgen via reageerbuisbevruchting.’ Ze verdedigde haar positie, maar tot dusver had ze hen nog niet kunnen overtuigen. ‘Die hebben echtgenoten.’ Meg schreeuwde bijna, en ze keek naar Richard voor bijval, maar hij zei niets. Bill leek van afschuw vervuld. Zijn hele familie was gek geworden: zijn ouders waren gescheiden, zijn vader was hertrouwd met een meisje dat bijna de helft jonger was dan hijzelf, ze hadden een zes maanden oude baby, hij had er twee stiefbroertjes bij gekregen, en nu wilde zijn moeder een baby adopteren. Noch hij, noch Meg was enthousiast over het project, en ze staken hun afkeur niet onder stoelen of banken.

‘Alleenstaande vrouwen adopteren baby’s, evenals alleenstaande mannen,’ antwoordde Paris kalm.

‘Laat hen,’ zei Meg kinderachtig. ‘Ik vind het belachelijk dat jij een baby wilt adopteren. Waarom wil je dat?’

‘Omdat ik eenzaam ben,’ antwoordde Paris rustig, en haar beide kinderen staarden haar aan. ‘Jullie zijn allebei volwassen en hebben jullie eigen leven. Ik niet, behalve mijn baan. Jullie waren mijn leven, en ik ben niet jullie verantwoordelijkheid. Ik moet mijn eigen leven de moeite waard maken. Ik wil een kind om van te houden, om voor te zorgen en om me gezelschap te houden totdat het ook volwassen is. Het betekent niet dat ik niet van jullie twee houd, natuurlijk doe ik dat, maar ik wil niet langer alleen zijn.’ Er volgde een doodse stilte, en Richard keek haar vol medeleven aan, alsof zij de enige volwassenen in de kamer waren. Hij begreep haar. Hij sloeg zijn arm om zijn vrouw heen en probeerde het haar uit te leggen. ‘Jouw moeder heeft het recht om te doen wat haar juist lijkt om haar leven aangenamer te maken. Het is niet gemakkelijk om alleen te zijn; ze heeft het er erg moeilijk mee. Bovendien zou het voor de baby geweldig zijn.’

‘Waarom ga je niet gewoon trouwen?’ vroeg Meg klaaglijk.

‘Omdat dat er niet inzit,’ antwoordde Paris. ‘En ik ben niet van plan om hier te zitten wachten totdat de Heer besluit mijn levenslot te veranderen. Dat zou zielig zijn. Ik moet de verantwoordelijkheid voor mijn eigen leven nemen,’ zei Paris. Richard bewonderde haar erom.

‘En als ik straks een baby krijg? Dan zul je er niet eens aandacht voor hebben, omdat je je eigen kind hebt,’ zei Meg bedroefd, en Paris glimlachte naar haar. Ergens was Meg zelf nog een baby, en hetzelfde gold voor Bill. Alice had gelijk gehad; het was niet zo eenvoudig als ze had gedacht.

‘Natuurlijk zal ik ook van jouw baby houden, lieverd. Net zoals van jullie twee en alle kinderen die jullie nog mogen krijgen. Maar ik moet iets ondernemen om mijn leven aangenamer te maken, en dit is in mijn ogen juist.’

‘Ik vind het maar een stom idee,’ bracht Bill in. ‘Baby’s brengen een hoop gedoe met zich mee.’ Dat zag hij bij het halfzusje dat Peter en Rachel hem gegeven hadden. Hun baby huilde voortdurend, en elke keer dat hij probeerde met zijn zusje te spelen, ging ze spugen, waarop Rachel helemaal in paniek raakte. Het leek hem niet echt een geweldig idee.

‘We zien wel wat er gebeurt. Ik houd jullie op de hoogte van de vorderingen. Ik heb net een kans misgelopen, twee eigenlijk. Een heb ik zelf afgewezen, en de andere mij. Waarschijnlijk gaat het nog een hele tijd duren,’ verzekerde ze hen. ‘Hoelang?’ vroeg Meg, alsof ze zojuist te horen had gekregen dat ze voor een vuurpeloton werd geplaatst.

‘Gemiddeld is de wachttijd een jaar.’ Het enige dat Meg hoopte, was dat haar moeder intussen van gedachten zou veranderen.

Zondagmiddag, vlak voordat ze vertrokken, nam Richard Paris even apart. ‘Maak je geen zorgen om Meg. Ze draait wel bij, en Bill vast ook. Dit is jouw leven, en je moet doen wat jou het beste lijkt. Ik heb bewondering voor je: er is veel lef voor nodig om op jouw leeftijd nog zo’n verbintenis aan te gaan.’ Per slot van rekening was hij slechts een jaar ouder dan zij; hij had een ander perspectief dan haar dochter, ondanks hun huwelijk.

‘Dat kun je maar beter niet zeggen.’ Ze glimlachte naar hem, dankbaar voor zijn vertrouwen in haar. ‘Stel dat Meg een baby krijgt?’ Ze hoopte dat het er op een dag van zou komen, en voor zover ze had begrepen, waren ze ook van plan kinderen te krijgen.

‘Dat is iets anders,’ zei hij tegen zijn schoonmoeder. ‘Ik ben veel minder moedig dan jij, en adopteren zou voor mij dan ook geen optie zijn. Vind je het zelf niet eng?’ vroeg hij openlijk. Ze schudde haar hoofd, en ze voelde veel genegenheid voor hem. Hij was niet alleen haar schoonzoon, maar ook een goede vriend.

‘Helemaal niet.’

Bill, Meg en Richard vertrokken die zondag tegelijkertijd. Het was een turbulent weekend voor hen geweest, maar Paris had er vertrouwen in dat ze zouden kalmeren. Ze wist dat Richard zou helpen met Meg, en misschien ook met Bill. Hij had beloofd om over een paar dagen met hem te praten. God mocht weten wat Peter van haar plan zou vinden als hij ervan hoorde. Ze rekende er niet op dat hij hun kinderen zou kalmeren. Hij had zijn eigen leven en problemen. En zijn eigen baby, die hun kinderen nog niet echt in hun hart gesloten hadden, omdat ze nog steeds niet enthousiast waren over Rachel. Ze was in staat hen constant te irriteren. Ze was een dominante vrouw, die het huwelijk van hun ouders om zeep had geholpen, en dus had ze in hun ogen vanaf het begin al minimaal twee punten tegen gehad.

Terwijl Richard met Meg wegreed, dacht hij eraan weer eens met Andrew te praten. Hij vond nog steeds dat Andrew Paris moest bellen, zelfs al zou het alleen in vriendschap resulteren. Ze leken in zijn ogen zoveel op elkaar. En als Andrew belde.

zou ze hem te woord staan. Dat had ze beloofd, al deed ze dat misschien alleen uit respect voor haar schoonzoon. Het kon geen kwaad. Ze zou niet met hem uitgaan, maar, zoals Bix zei, het was altijd prettig om er een vriend bij te hebben.

Hoofdstuk 31

De week erop belde Andrew haar weer. Hij vertelde dat hij in de stad was om aan een filmscript van een van zijn cliënten te werken - de man had problemen met de bewerking en hij vroeg zich af of ze tijd had om te lunchen. Paris dacht terug aan haar gesprek met Richard en de belofte die ze hem had gedaan, dus stemde ze ermee in om hem die week te ontmoeten. Het was een lunch puur uit beleefdheid. Hij was tenslotte de zakenpartner en vriend van haar schoonzoon, en ze wilde niet onbeleefd overkomen, hoewel ze het ongelooflijk druk had op kantoor: Kerstmis zat eraan te komen. Bijna had ze op het laatste moment afgezegd, omdat er een nieuwe klant langskwam voor Bix. Maar Bix dreigde haar letterlijk het gebouw uit te gooien als ze niet naar de lunchafspraak zou gaan. Hij mocht Andrew Warren graag en was ervan overtuigd dat Paris hem ook zou mogen, als ze hem een kans gaf, desnoods alleen als vriend.

Ze hadden afgesproken in een delicatessenzaak in Sacramento Street, niet erg chic maar wel lekker snel. Verlegen vertelde ze hem dat ze maar weinig tijd had, maar hij reageerde gemoedelijk.

‘Ik ben allang blij dat ik even bij mijn cliënt weg ben. Hij zit al vier weken alleen maar naar het papier te staren en zegt dat hij het huis niet verlaat voordat hij iets heeft geschreven. Ik voel me net een psychiatrisch verpleegkundige. Misschien moet ik het maar voor hem afmaken.’ Hij lachte, waarna hij zijn laatste slokje koffie nam.

‘Kun je dat?’ Paris was onder de indruk.

‘Waarschijnlijk niet, maar als het niet anders kan, moet het maar. Eigenlijk was ik van plan zo’n stroomstok aan te schaffen om hem daarmee wakker te schudden.’

‘Goed idee.’ Ze lachte. Hij vroeg hoe het ging met haar werk en ze vertelde hem over de kerstfeesten die ze organiseerden. Hij leek geboeid door hun business.

‘Ik snap niet hoe jullie het voor elkaar krijgen. Als ik vrienden uitnodig, bestellen we Chinees en eten uit kartonnetjes.’

‘Bel Bix Mason,’ plaagde ze. ‘Wij regelen alles.’

‘Dat geloof ik meteen. Als Megs bruiloft een indicatie is van jullie kunnen, wordt het zeker weten een knalfeest.’ Hij glimlachte vol bewondering naar haar.

‘We doen ons best,’ antwoordde ze vriendelijk, terwijl ze eraan dacht dat ze zich aan haar belofte had gehouden en hem niet weer hoefde te ontmoeten.

Vervolgens zei hij dat hij terug moest naar zijn scenarioschrijver, en Paris liep terug naar kantoor. Het was een aangename werkonderbreking geweest. Hij deed haar erg denken aan Richard, en ze kon begrijpen waarom ze partners waren. Beiden waren gemakkelijk in de omgang, intelligent, bescheiden en uitstekend in hun werk. Handje vasthouden was een groot onderdeel van hun talent, wat aantoonde dat ze zorgzaam van aard waren. Paris kon zich geen betere echtgenoot voor haar dochter voorstellen, en misschien zou Andrew ooit een goede vriend van haar worden.

Meteen toen Paris het kantoor binnenstapte, vertelde de secretaresse haar dat Alice Harper had gebeld.

‘Ik heb een interessante moeder voor je,’ zei Alice terwijl Paris luisterde. Haar huisbezoek was net afgerond, en ze was er helemaal klaar voor. ‘Ze is iets ouder dan gemiddeld en getrouwd. Ze is negenentwintig jaar en heeft vier kinderen. Ze woont in East Bay, en haar echtgenoot is laborant. Ze hebben weinig geld, en hij schijnt een affaire met zijn buurvrouw te hebben. Hij gaat bij haar weg, of eigenlijk is hij al vertrokken, en een vijfde kind lag sowieso niet in de planning. Volgens mij heeft hij haar tijdens hun huwelijk nogal grof behandeld. Ze gebruikt geen drugs, geen alcohol, ze is erg religieus en ze wil dat de baby een goed leven krijgt. Ze weet dat ze zelf niets te bieden heeft: ze kan de vier kinderen die ze heeft nauwelijks onderhouden. Haar driejarige dochtertje wordt tijdelijk bij haar zus geplaatst, en de drie jongens, die elf, negen en zeven zijn, neemt ze mee' naar het oosten, waar ze wil gaan werken en bij haar moeder wil gaan wonen.’ Het klonk Paris als een tragedie in de oren: versplinterde levens en enorm veel verdriet. Het was haar ook overkomen, en ze kon zich niet voorstellen hoe het geweest zou zijn als zij haar gezin had moeten opbreken, haar kinderen uit huis had moeten plaatsen en er een voor adoptie had moeten afstaan.

‘Wat gebeurt er als ze weer overeind krabbelt? Wil ze de baby dan terug?’

‘Ze vertelde dat de baby het gevolg is van een verkrachting door haar man, en dat ze een jaar geleden al had willen scheiden, maar dat hij haar niet geloofde. Hij komt behoorlijk grof op mij over: hij heeft haar verkracht en haar zwanger gemaakt. Vervolgens is hij een affaire met de buurvrouw begonnen, en gisteren heeft ze de scheiding aangevraagd. Ze wil haar baby afstaan en elders met een schone lei beginnen, en ik kan haar dat niet kwalijk nemen,’ zei Alice. Dertig jaar lang hoorde ze al zulke verhalen aan, en de meeste waren tragisch. ‘Wat ik in haar mag, is dat ze ouder en verstandig is. Ze weet wat ze doet: ze weet wat het is om voor een kind te zorgen, en ze weet ook wat ze wel en niet aankan. Ze heeft momenteel meer op haar schouders dan ze aankan, en daar is ze zich van bewust. Jij zou een uitkomst voor haar zijn.’ En zij misschien voor Paris.

‘Wanneer wordt de baby verwacht?’ vroeg Paris, terwijl ze aantekeningen maakte op een kladblok.

‘Daar zit de moeilijkheid: over twee weken al. Het is trouwens een meisje. Vorige maand heeft ze een echo laten maken, en de baby is gezond.’ Paris had Alice eerder toevertrouwd dat ze het liefst een meisje zou hebben. Het zou gemakkelijker voor haar zijn wanneer ze ouder werd, vooral omdat er geen mannelijk rolmodel in de buurt was op wie een jongetje kon steunen. Maar ze was bereid om zowel een jongetje als een meisje te accepteren.

‘Twee weken?’ Paris keek geschokt. ‘Volgende week is het Thanksgiving.’

‘Ik weet het. Op vijf december is ze uitgeteld. Wil je haar ontmoeten?’

‘Ik... Natuurlijk...’ Ze had haar kinderen verteld dat het nog wel een jaar kon duren. Maar Paris wist dat ze het meteen zou voelen als het goed zat, en ze had er nu al een goed gevoel over.

Een halfuur later belde Alice terug. Ze had voor de volgende avond om zeven uur een afspraak met de draagmoeder gemaakt in een eetcafeetje in San Leandro. Het was de spannendste eetafspraak die Paris in maanden had gehad, misschien wel in jaren.

De volgende dag haastte ze zich het kantoor uit, en Bix sprak haar aan.

‘Ik zou bijna zeggen dat je een spannende afspraak hebt, maar jammer genoeg weet ik beter.’ Hij was zwaar ontmoedigd door Paris’ huidige opstelling tegenover afspraakjes, hoewel hij wist dat ze wel met Andrew Warren had geluncht. Ze had Bix duidelijk gemaakt dat hij een goede vriend zou kunnen worden, maar dat ze geen van beiden meer wilden. Wat dat betreft zaten ze op een lijn.

‘Ik heb ook een opwindende date: een ontmoeting in San Leandro met een aanstaande moeder.’ Paris keek tegelijkertijd angstig, opgewonden en hoopvol.

‘Jij komt ook op de leukste plekjes,’ plaagde Bix.

Door de verkeersdrukte kostte het haar anderhalf uur om er te komen, maar ze was ruim op tijd vertrokken en liep het eetcafé enkele minuten voor de moeder binnen. Ze was een moe uitziende blondine die ieder moment van uitputting kon neervallen. Maar ze was knap, zachtaardig en opgewekt toen Paris met haar praatte. Ooit had ze een jaar gestudeerd, en ze was van plan op een dag een opleiding tot verpleegkundige te gaan doen. Maar momenteel moest ze alles op alles zetten om haar kinderen te onderhouden. Haar echtgenoot klonk als een echte klootzak, en het enige dat de vrouw wilde, was na de bevalling in een vliegtuig stappen en naar het oosten vliegen. Ze vertelde dat haar zus haar dochtertje terug zou geven als ze dacht dat ze het weer aankon. Maar ze was vastbesloten om haar andere kinderen zelf te onderhouden, en ze wist dat ze het niet zouden redden als er een vijfde bijkwam. Haar echtgenoot had pas zijn baan verloren, en hij kon geen alimentatie betalen. Bovendien gaf hij elke cent die hij had aan die andere vrouw uit. Paris voelde de neiging om haar in haar auto te stoppen en met haar en haar kinderen weg te rijden, maar ze wist dat ze dat niet kon doen. Daarvoor was ze hier niet. Ze waren hier om te praten over de baby die over twee weken geboren zou worden.

Paris vertelde over haar eigen gezinssituatie, Meg en Bill, haar huis, haar leven en haar baan. Maar zoals Alice had voorspeld, wilde de moeder maar weinig van haar weten. Het enige dat ze wilde, was dat Paris zich bereid zou tonen de baby te nemen. Zij wilde door Paris goedgekeurd worden, in plaats van andersom. Ze wilde dolgraag uit haar penibele situatie gered worden, zodat ze zo snel mogelijk overeind kon krabbelen en haar kinderen kon helpen. Door de baby aan iemand anders te geven, zou de vrouw in de gelegenheid zijn te overleven en voor haar andere kinderen te zorgen. Het maakte haar niet uit dat Paris single was, of dat ze iets ouder was. Ze had meteen volledig vertrouwen in Paris. En vanaf het moment dat Paris haar zag, wist ze dat deze baby voor haar was. Ze waren halverwege de maaltijd die Paris had besteld - en die ze allebei nauwelijks aanraakten - toen Paris de handen van de vrouw in de hare nam en vasthield, terwijl er tranen over hun wangen rolden. Precies op hetzelfde moment wisten ze allebei wat er was gebeurd: de deal was gesloten. De naam van de moeder was Amy, en het enige dat ze nu nog hoefde doen, was de baby krijgen en aan Paris overhandigen. Paris en haar advocaat zouden de rest regelen.

‘Dank je,’ fluisterde Amy, die Paris’ handen nog steeds stevig vasthield. En tot negen uur die avond zaten ze te praten, te plannen en foto’s uit te wisselen. Er waren geen noemenswaardige medische problemen in Amy’s familie - een van haar kinderen had hooikoorts - en er kwamen geen psychische aandoeningen of alcohol- en drugsmisbruik in haar familiegeschiedenis voor. Het enige dat ze van Paris verlangde, waren eens per jaar foto’s. Ze wilde het kind liever niet zien. Zowel zij als haar echtgenoot waren bereid om afstand te doen, en de baby zou onder toezicht van een adoptiebureau worden geplaatst. Binnen vier maanden zou de baby officieel van Paris zijn. Als ze eenmaal afstand hadden gedaan, en het geregistreerd stond in Sacramento, konden de biologische ouders niet meer van gedachten veranderen. Maar Amy verzekerde haar dat ze dat ook niet zouden doen. Ze was er eerder bang voor dat Paris zich terug zou trekken, maar Paris verzekerde haar dat daar geen sprake van was. Ze had haar besluit genomen, en daar bleef ze bij. Ze hoefde nu alleen nog maar af te wachten en haar kinderen in te lichten.

Toen ze die avond terug naar de stad reed, voelde ze zich precies zo als toen ze de eerste keer van haar huisarts te horen had gekregen dat ze zwanger was. Er was altijd die misselijkmakende angst dat er iets mis kon gaan, maar wat ze vooral had gevoeld, was opwinding en opgetogenheid. Ze was het huis binnengerend om Peter triomfantelijk te vertellen: ‘Ik ben zwanger!’ En zo voelde ze zich nu ook. Ze had Amy al haar telefoonnummers gegeven en haar op het hart gedrukt haar te bellen als het zover was. En allebei moesten ze de volgende dag Alice Harper bellen om haar te vertellen dat ze een overeenkomst hadden gesloten en dat het een match was.

De advocaat belde Paris thuis toen ze haar werkkleding aantrok, en Paris hield haar adem in. Stel dat Amy van gedachten was veranderd? Misschien had ze dat onderweg naar huis wel gedaan, of misschien had haar echtgenoot besloten toch bij haar te blijven.

‘Ze wil jou,’ zei Alice eenvoudig. ‘En jij?’

‘Ik vind haar geweldig,’ antwoordde Paris met tranen in haar ogen. Ze hadden die avond zelfs opgemerkt dat ze dezelfde kleur ogen hadden en gelijkvormige handen. Alsof God hen ooit als zussen had gemaakt, hen had gescheiden en hen nu op het nippertje weer samen had gebracht. Paris had twee weken om alles aan te schaffen wat ze nodig had. Ze vertelde Alice dat ze die ochtend een cheque zou uitschrijven voor alles wat Amy nodig mocht hebben. De bevalling werd gedekt door Amy’s ziektekostenverzekering, en het enige dat ze nodig had, was kinderopvang voor haar andere kinderen wanneer ze in het ziekenhuis lag. Paris had aangeboden om na de geboorte haar vliegticket en die voor de jongens te betalen. Het leek haar het minste dat ze kon doen.

‘Ik zal de cheque vanochtend nog de deur uitdoen,’ zei Paris nerveus.

‘Maak je niet druk. Ze gaat nergens heen, en bovendien heeft ze je nodig,’ antwoordde Alice wijselijk.

‘Ik heb haar ook nodig,’ zei Paris. Meer dan ze ooit had beseft. Maar nu wist ze het. Ze belde Meg en Bill voordat ze van huis ging, en vertelde hun het nieuws.

Bill antwoordde monotoon; ‘Je doet maar,’ waarna hij eraan toevoegde dat het wat hem betreft oké was, als het haar gelukkig maakte. Het klonk alsof hij het meende. Paris huilde terwijl ze hem bedankte. Zijn steun was het mooiste geschenk dat hij haar had kunnen geven.

‘Weet je het zeker, lieverd?’

‘Ja, mam,’ antwoordde hij glimlachend aan de andere kant van de telefoonlijn. ‘Ik vind het nog steeds een dom plan, maar als jij het wilt, is het oké.’ Paris huilde van opluchting en dankbaarheid terwijl ze luisterde.

‘Ik houd van je,’ zei ze hartstochtelijk en diep ontroerd.

‘Ik ook van jou.’

Het gesprek met Meg verliep beter dan ze had gehoopt. Ze had een indringend gesprek met haar echtgenoot gehad en ze kon haar moeders zienswijze nu beter begrijpen. Als ze echt nooit zou hertrouwen, zou ze inderdaad een eenzaam leven krijgen. En als dit echt was wat ze wilde, zou ze haar steunen, had ze gezegd. Het enige waarover ze zich zorgen maakte, was dat als ze ooit zou besluiten weer op zoek te gaan naar een partner, geen enkele man van haar leeftijd met een baby opgezadeld zou willen worden. Maar Richard had gezegd dat hij ook van haar moeders leeftijd was, en dat hij wel een baby wilde. In feite waren ze daar al druk mee bezig. Dus uiteindelijk had ze ook Megs zegen. ‘Spannend hoor, mam,’ had Meg gezegd voordat ze ophingen.

‘Ja, lieverd, dat is het inderdaad.’ Vervolgens scheurde ze naar kantoor om het Bix te vertellen.

‘Ik krijg een baby!’ riep ze terwijl ze de deur openduwde, en pas toen zag ze dat de accountant bij hem was. Gelukkig waren er geen klanten aanwezig.

‘Gefeliciteerd!’ zei de accountant en hij keek verbaasd, maar niet zo verbaasd als Bix. Hij keek op en staarde haar zonder iets te zeggen aan.

‘Wanneer?’ Ze hadden tweeëntwintig boekingen voor de kerst staan.

‘Over twee weken,’ zei ze stralend, en Bix keek alsof hij ging flauwvallen. ‘Maak je geen zorgen. Ik neem pas in januari verlof op, en tot die tijd neem ik de baby mee naar het werk, of ik zoek een babysitter. Jij mag trouwens wel babysitten,’ zei ze, en hij kreunde.

‘Moet ik je nu een baby shower aanbieden?’ vroeg hij in paniek.

‘Nu nog niet, maar bedankt voor het aanbod. Na de kerst misschien.’ Bix begon verwoed in zijn bureaula te rommelen. ‘Wat zoek je?’

‘Mijn valium. Misschien moet ik maar een overdosis nemen. Wanneer wordt de baby verwacht, of hoe noem je dat ook al weer?’

‘Uitgerekend zijn,’ grijnsde ze. ‘Op vijf december.’

‘O, mijn god, dat is de avond van de bruiloft van de Addisons.’

‘Ik zal er zijn, met de baby, als het moet.’ Ze zou zo snel mogelijk een babysitter zoeken, en ze had al contact opgenomen met een kinderarts. Voor de kerstperiode zou ze een kraamverzorgster inhuren, en vanaf januari ging ze zelf voor de baby zorgen. Het enige dat ze nu moest doen, was een naam bedenken. Maar dat was het laatste op haar lijstje. Haastig maakte ze notities van wat ze allemaal moest aanschaffen, terwijl Bix haar kantoor inliep.

‘Weet je zeker dat je dit wilt. Paris? Een kind is voor altijd,’ zei hij onheilspellend.

‘Ja, dat weet ik,’ antwoordde Paris terwijl ze hem aankeek. ‘Het is het enige dat echt voor altijd is.’

Hoofdstuk 32

Andrew Warren belde Paris weer op de maandag voor Thanksgiving. Hij vertelde dat hij het komende weekend opnieuw in de stad moest zijn voor zijn cliënt. En terwijl hij afwachtte of zijn cliënt iets op papier zou zetten, zou hij graag met haar uiteten willen. Thanksgiving zou ze vieren met Steven en Bix, en haar kinderen zouden in New York bij Peter zijn. In het weekend zou ze spullen voor de baby gaan kopen, maar verder had ze niets gepland.

‘Dat lijkt me leuk. Wil je bij mij komen eten?’ Ze vond het niet erg om voor hem te koken. Ze had niets anders te doen, en het zou gemakkelijker voor hem zijn terwijl hij wachtte totdat zijn zwaar op de proef gestelde scenarioschrijver zijn script voltooide. Ze waren inmiddels enkele uren van de deadline verwijderd, en de studio begon al met juridische stappen te dreigen, dus wilde hij in de buurt blijven om de schrijver in zijn nek te hijgen.

‘Doe je dit voor al je cliënten of gaat dit erg ver?’ vroeg ze, nadat hij had gezegd dat hij graag bij haar kwam eten.

‘Veel te ver, maar het is een aardige vent, en ik vermoed dat hij zwaar in de nesten zit. Als ik kan helpen, doe ik dat graag. Ik heb toch een rustig weekend voor de boeg.’ Hij vertelde dat hij de vakantie met vrienden zou doorbrengen, aangezien zijn twee dochters in Europa waren en hij dit jaar geen tijd had om over te vliegen om Thanksgiving met hen te vieren. Hij vroeg waar zij Thanksgiving ging doorbrengen, aangezien hij wist dat Meg en Richard naar New York gingen om Peter te zien. Ze vertelde hem dat ze bij Bix zou zijn. ‘Het is altijd leuk bij hen,’ zei ze, en ze spraken af dat hij vrijdagavond bij haar zou komen eten, strikt informeel, in spijkerbroek en trui.

Uiteindelijk bleek Thanksgiving met Steven en Bix veel minder leuk dan ze had verwacht. Steven had een heerlijke patrijs klaargemaakt, en Bix’ tafel zag er prachtig uit. Maar er waren dit jaar, behalve zij, geen andere gasten uitgenodigd, en Steven zag eruit alsof hij een zware griep had. Hij at heel weinig en ging direct na het eten op bed liggen. Toen ze Bix hielp de borden naar de keuken te brengen om ze in de afwasmachine te zetten, zag ze tranen over zijn wangen rollen.

‘Wat is er?’ vroeg ze terwijl ze hem omhelsde en hij bijna instortte in haar armen. Nog voordat hij het haar vertelde, wist ze het al. Het ging om Steven: hij had aids. ‘O, mijn god, nee... Dat kan niet...’ Maar het was waar. Ze wist dat hij al vele jaren seropositief was, en beiden waren zich ervan bewust geweest dat het elk moment kon gebeuren.

‘Paris, als hem iets overkomt, overleef ik dat niet. Ik zou niet meer zonder hem kunnen,’ zei Bix terwijl ze hem omhelsde, en hij huilde.

‘Hopelijk hoeft dat ook niet,’ zei ze in een poging optimistisch te zijn voor hem. Maar ze wisten allebei dat het leven soms wreed kon zijn. ‘Je moet gewoon alles op alles zetten en doen wat je kan om hem te helpen.’ En ze wist dat Bix dat ook zou doen.

‘Hij is afgelopen week begonnen met het innemen van zware medicijnen, en daardoor voelt hij zich heel ziek. Na verloop van tijd zou hij zich beter moeten voelen, zeiden ze. Maar momenteel voelt hij zich klote.’ Steven had er tijdens het eten behoorlijk slecht uitgezien, maar Paris wist ook dat hij nog steeds werkte. Eerder die dag had hij nog dienst gehad.

‘Kun je hem ertoe overhalen om een tijdje verlof op te nemen?’

‘Dat betwijfel ik,’ antwoordde Bix, die zijn tranen droogde en de afwasmachine verder inlaadde.

‘Ik neem alle feesten wel van je over. Vertel me wat je nodig hebt.’

‘Hoe denk je dat te gaan doen?’ vroeg hij terwijl hij er ontmoedigd bij keek. Een leven zonder Steven aan zijn zijde kon hij zich totaal niet voorstellen, maar ze hadden altijd geweten dat het risico aanwezig was.

‘Ik heb gisteren een geweldige babysitter gevonden.’ Zelfs in haar oren klonk het raar om zichzelf te horen praten over babysitters, schema’s, flesvoeding en luiers. Maar de verantwoordelijkheid of het ongemak ervan deerden haar niet. Ze kon nauwelijks wachten. De volgende dag zou ze gaan winkelen en alles kopen wat ze nodig had. Amy was over acht dagen al uitgerekend en ze zou bevallen in het Alta Bates Medical Center in Berkeley. Het enige dat Paris moest doen wanneer het telefoontje kwam, was over de brug racen. Ze had Amy beloofd om bij de bevalling te zijn. Hopelijk zou de baby niet zo snel komen als die van Jane, zodat Paris de baby nog geboren kon zien worden. Amy had Paris gevraagd of ze bij de bevalling wilde zijn,en als de baby gezond was, mocht Paris haar acht uur na de bevalling mee naar huis nemen. Het enige dat ze nog niet had, was een naam.

Maar voordat ze die avond vertrok, richtte ze haar aandacht weer op Bix. Samen keken ze bij Steven, maar hij sliep al. Paris had opgemerkt dat hij de laatste tijd veel gewicht had verloren en er mager uitzag. De afgelopen twee maanden leek hij ook snel ouder te zijn geworden. Bix had het ook gezien. Ze wisten dat hij met een beetje geluk wellicht nog jaren te leven had, maar de strijd tegen aids en het leven met medicijnen zouden voor beiden niet eenvoudig worden.

Toen ze die nacht in bed lag, dacht ze aan hen, en ze bad dat Steven beter zou worden en nog heel lang zou leven. Ze wist hoeveel die twee van elkaar hielden en hoe bijzonder hun relatie was. Ze wilde niet dat hun ooit iets ergs zou overkomen. Het leven zat vol uitdagingen en gemene, onverwachte wendingen. Dat had ze zelf tweeënhalf jaar geleden ook ervaren. Ze viel in een rusteloze slaap en droomde over de baby. Ze droomde dat zij aan het bevallen was en dat Amy naast haar stond, haar handen in de hare gevouwen, en zodra de baby er was, nam iemand hem mee. En in de droom schreeuwde Paris. Toen ze verschrikt wakker werd, besefte ze dat het precies was wat ze Amy aandeed. Amy zou zo vreselijk haar best doen om de baby ter wereld te brengen, en Paris zou de baby vervolgens meenemen. Haar hart ging naar haar uit terwijl ze in bed lag en erover nadacht. Het leven was hard voor iedereen om haar heen: Bix, Steven, Amy... En in het middelpunt van alles stonden onschuld, hoop en liefde. De baby leek de verpersoonlijking van alle goede dingen in het leven en alle vreugde die met nieuw leven gepaard gaat. Het was interessant dat er zelfs temidden van verdriet altijd een straaltje licht was, en hoop, die het allemaal toch de moeite waard maakten.

De volgende ochtend haastte Paris zich, zoals gepland, het huis uit om alles te kopen wat ze voor de baby nodig had. Ze ging naar een luxe babyzaak om een mandwieg te kopen, een commode en een paar schattige meubelstukken met roze strikjes en vlinders erop geschilderd. Verder kocht ze jurkjes, mutsjes, schoentjes, truitjes en een babyuitzet als voor een prinsesje. Vervolgens ging ze naar nog drie winkels voor meer praktische zaken. Haar stationcar was zo vol dat ze nauwelijks in haar achteruitkijkspiegel kon kijken. Ze kwam op tijd thuis om haar auto uit te laden en alles in de logeerkamer te zetten. De baby zou ze in de mandwieg in haar eigen slaapkamer leggen. Maar alles wat ze verder nodig had, zette ze in de logeerkamer. De rest van het weekend zou ze alles in orde maken, maar er was geen haast bij. Ze had het hele weekend nog, en om vijf uur begon ze met de voorbereidingen voor het etentje met Andrew Warren. Hij had beloofd rond zes uur te komen, misschien iets later, als zijn scenarioschrijver eindelijk iets produceerde.

Ze zette een braadstuk en aardappelschijfjes in de oven en maakte een grote salade. Onderweg naar huis had ze een kreeft gekocht, die ze als voorgerecht zouden eten. De fles witte wijn zette ze alvast in de koelkast.

Stipt om zes uur ging de bel, en Andrew leek blij om haar te zien. In haar spijkerbroek, mocassins en lichtblauwe coltrui zag ze er op haar gemak en ontspannen uit. Ze besteedde geen overdreven aandacht aan haar uiterlijk voor hem, want ze beschouwde hem niet als een date, maar als een vriend, en hij scheen er net zo over te denken. Zelf was hij gekleed in een oud leren jasje, een grijze trui en een spijkerbroek.

‘Hoe gaat het?’ vroeg ze hem met een warme glimlach, en hij lachte en rolde met zijn ogen.

‘God behoede mij voor schrijvers met een writer’s block. Toen ik vertrok, zat hij aan de telefoon met zijn psychiater, en afgelopen nacht moest hij met spoed naar het ziekenhuis vanwege angstaanvallen. Misschien kan ik hem maar beter vermoorden.’ Maar Andrew was opvallend geduldig, en uiterst bereid om hem in deze moeilijke tijd bij te staan. Het filmscript waaraan de schrijver werkte, was voor een grote film met twee beroemde sterren, die werden vertegenwoordigd door haar schoonzoon. Het was een echte familieaangelegenheid.

Ze gingen in haar woonkamer zitten, waar hij pinda’s at en wijn dronk, en ze zette muziek op.

‘Wat heb jij vandaag gedaan?’ vroeg Andrew vriendelijk. Hij voelde zich zeer op zijn gemak in haar huis, dat licht en vrolijk was ingericht, en op zonnige dagen baadde in het zonlicht. ‘Ik heb gewinkeld,’ zei ze, zonder erbij te zeggen wat ze allemaal had gekocht. Tot dusver had ze nog niemand over de adoptie verteld, behalve haar kinderen en Bix. En op dit moment wilde ze het daarbij laten. Ze zat niet te wachten op commentaar van mensen die ze nauwelijks kende. Al mocht ze Andrew graag, zo goed kenden ze elkaar nog niet. Hij leek echter erg op Meg gesteld te zijn, en hij zei veel aardige dingen over haar, wat Paris’ hart raakte. Hij vond dat Meg en Richard een geweldig koppel vormden, en Paris was het volledig met hem eens.

Rond half acht gingen ze aan tafel, en hij genoot van het eten dat ze had klaargemaakt. Hij merkte op dat kreeft een van zijn lievelingskostjes was en dat het braadstuk heerlijk smaakte.

‘Ik ben het een beetje verleerd,’ verontschuldigde ze zich. ‘Ik kook niet meer zo vaak. Ik ben of aan het werk, of ik ben te moe om alleen al aan eten te denken als ik thuiskom.’

‘Jij en Bix werken zo te horen keihard.’

‘Inderdaad, maar we genieten er met volle teugen van. De komende maand wordt het een gekkenhuis, dat is altijd zo in vakantieperiodes. Vanaf maandag zullen we bijna elke dag moeten overwerken.’ En het zou nog ingewikkelder worden als de baby er eenmaal was. Ze hoopte bijna dat ze te laat geboren zou worden. Dat zou alles een stuk gemakkelijker maken. Bix had er inmiddels in toegestemd dat ze in januari verlof opnam. Maar ze wist dat baby’s kwamen wanneer zij dat wilden, getuige die van Jane, die ze bijna zelf ter wereld had moeten brengen. In elk geval hoefde ze dat deze keer niet te doen. ‘Heb je er ooit weleens aan gedacht een tijdje verlof op te nemen?’ vroeg Andrew haar terloops, en ze glimlachte in zichzelf om haar geheime plannetje.

‘Niet voor lange tijd. Ik ben van plan om vrij te nemen na de vakanties, maar niet langer dan een maand. Dat vind ik lang genoeg.’

‘Ik zou er graag een jaartje tussenuit gaan, een appartementje huren in Parijs of Londen, en een tijdje door Europa reizen. Misschien een villa huren in Toscane of de Provence. Het lijkt me heerlijk. Ik heb Richard al vaak gezegd dat ik het ga doen, maar hij dreigt met overspannenheid telkens wanneer ik erover begin. Zijn acteurs maken hem al gek genoeg, laat staan wanneer hij mijn schrijvers er ook nog bij krijgt.’ Hun bureau was een geweldig succes, dus was het niet verrassend dat ze met een groot aantal moeilijke persoonlijkheden te maken hadden. Het was de aard van hun werk, zoals de aard van wat ze met Bix deed, bestond uit feestjes, gastvrouwen, bruiden en hun moeders en hysterische cateraars. Het was duidelijk dat ze allebei genoten van hun werk.

Vervolgens praatten ze over hun kinderen en onvermijdelijk over hun huwelijken, zij het in mindere mate. Hoewel het hem speet dat zijn huwelijk was mislukt, scheen hij zijn ex-vrouw geen verwijten te maken, wat wel een opluchting voor haar was. Paris had genoeg van al die mensen die hun ex-echtgenoten haatten en daar zoveel energie in stopten dat er niets meer overbleef voor anderen. Hoewel ze zelf altijd bedroefd zou blijven om Peter, wenste ze hem het beste. Of ze het nu op deze manier had gewild of niet, ze waren allebei verder gegaan met hun leven. Het had bij haar wel enige tijd geduurd, maar nu was ze dan zover.

Ze had hem net een kopje koffie ingeschonken, want hij had verteld dat hij de nacht grotendeels wakker bij zijn schrijver zou doorbrengen, toen Paris’ mobiele telefoon afging. Hij zat aan de batterij oplader in de keuken waar ze zaten te eten, dus boog ze zich er naartoe en pakte hem op. Ze wist vrijwel zeker dat het Meg was. Maar ze hoorde een onbekende vrouwenstem, en meteen besefte ze wie het was. Het was Amy, en ze klonk niet op haar gemak.

‘Is alles goed? Is er iets gebeurd?’ vroeg Paris moederlijk en bezorgd.

‘Ik ben in het ziekenhuis,’ zei Amy, en ze klonk ongemakkelijk.

‘Nu al? Hoe is dat zo gekomen?’

‘Dat weet ik niet. Ik was druk bezig met mijn jongens, en mijn zus heeft vandaag mijn dochtertje opgehaald.’ Paris vroeg zich af of zij daar overstuur van zou zijn; iedereen zou dat zijn geweest. Ze wist dat haar zus in Oregon woonde en al een tijdje van plan was geweest om langs te komen om het kind op te halen. Het was een groot verlies voor Amy, ook al was het voor iedereen de beste oplossing. Misschien was ze nu gewoon klaar om de baby te krijgen, nu ze wist dat haar dochtertje onder dak was. De psyche kon soms rare dingen met het lichaam doen.

‘Wat zei de dokter?’

‘Hij zei dat ik elk moment kan bevallen. Ik heb al vier centimeter ontsluiting, en de weeën komen ongeveer om het kwartier. Volgens mij heb je nog wel even.’

‘Wauw! Waar ben je? Welk kamernummer?’ Paris pakte snel pen en papier en krabbelde de gegevens neer, en toen ze ophing, kreeg Amy net weer een wee. Plotseling besefte Paris wat er ging gebeuren: de baby kwam eraan. Over een paar uur zou ze weer moeder zijn, en bij die gedachte keek ze naar Andrew Warren, die naar haar had staan kijken en met een bezorgde blik had meegeluisterd. ‘Ik krijg een baby!’ zei ze zomaar ineens, alsof hij wist waar ze het over had, maar dat was niet zo.

‘Nu?’ Hij keek geschokt en had geen idee waar ze het over had.

‘Ja... Nee... Ik bedoel, we staan op het punt om te bevallen...’ Ze was zo opgewonden dat ze verward overkwam, en hij keek haar uiterst bezorgd aan.

‘Wie was dat?’

‘De moeder. Ze heet Amy.’ En toen besefte ze dat ze rustig moest worden, in elk geval lang genoeg om hem te vertellen dat ze weg moest. Ze wilde meteen naar het ziekenhuis. ‘Ik ga een baby adopteren,’ zei ze terwijl ze naar hem glimlachte. Het trof hem hoe mooi ze was, maar dit leek niet het juiste moment om daar iets over te zeggen, of om het überhaupt op te merken. Ze was een prachtige vrouw, en hij mocht haar ook nog eens graag.

‘Echt waar? Wat bijzonder!’ Hij leek blij voor haar en leunde met een warme glimlach op zijn gezicht weer achterover in zijn stoel. ‘Gefeliciteerd.’

‘Dank je. De baby is een week te vroeg. Het is een meisje. Godzijdank heb ik vandaag alle spullen gekocht.’ Ze was totaal van de kaart, maar op een prachtige, vrolijke manier. ‘Ik moet naar het ziekenhuis,’ legde ze hem uit, en hij glimlachte naar haar. Het tafereeltje had iets zeer ontroerends. Ze zag eruit als een opgewonden kind op kerstavond, dat wist dat de kerstman elk moment kon komen.

‘Waar? Welk ziekenhuis?’ vroeg hij bezorgd.

‘Alta Bates in Berkeley,’ antwoordde ze terwijl ze naar haar handtas graaide en het stukje papier met het kamernummer erin stopte.

‘Ga je zelf rijden?’ vroeg hij haar.

‘Ja.’

‘Dat lijkt me geen goed plan.’ Ze was te verward om haar aandacht bij het verkeer te houden. ‘Laat mij je brengen. Paris. We kunnen in jouw auto gaan, en dan neem ik een taxi naar huis. Ik vind niet dat je in je huidige conditie achter het stuur moet kruipen. Bovendien krijg je een baby, dus zelf rijden is uit den boze,’ plaagde hij. Ze was ontroerd.

‘Weet je het zeker?’ Ze moest toegeven dat ze het ook niet zo zag zitten om zelf te rijden, en ze was hem dankbaar.

‘Zeker weten. Ik help jou liever met een baby ter wereld brengen dan mijn schrijver met een script afleveren. Dit is veel leuker.’ Hij was blij voor haar en dankbaar dat hij er deelgenoot van mocht zijn. Even later verlieten ze het huis, en ze kletste opgewekt over haar besluit en hoe ze ertoe was gekomen. ‘Je hebt een vrij radicale positie ingenomen tegenover afspraakjes met mannen, hè?’ Ook daarover had ze hem verteld.

‘Geloof me, als jij soortgelijke blind dates zou hebben gehad als ik, zou je tot dezelfde conclusie zijn komen.’ Ze vertelde hem over de beeldhouwer uit Santa Fe, die Sydney aan haar had voorgesteld. Andrew bulderde van het lachen terwijl ze over de Bay Bridge reden.

‘Ik spreek ook niet vaak af,’ zei hij wijselijk. ‘De laatste tijd helemaal niet meer. Het wordt zo saai om al die nutteloze informatie uit te wisselen over wat je doet en niet doet, leuk vindt en niet leuk vindt, waar je geweest bent en waar je niet geweest bent. Vervolgens ontdek je dat ze een overheersende vrouw is die ratten aan haar slang voert en vraag je je af waar je in vredesnaam mee bezig bent. Wellicht heb je gelijk. Misschien moet ik ook maar een baby adopteren.’ Hij glimlachte.

‘Je mag de mijne altijd komen bezoeken,’ antwoordde ze trots, en hij keek haar liefdevol aan.

‘Mag ik de baby morgen bewonderen als je haar thuis hebt? Ik zou haar graag zien. Ik heb het gevoel dat ik lid ben van het officiële welkomstcomité.’

‘Dat ben je ook,’ antwoordde Paris, terwijl ze Berkeley binnenreden. Even later hield hij halt voor het ziekenhuis, en hij vertelde haar waar hij de auto zou parkeren.

‘Veel succes,’ zei hij. Ze was gelukkig niet vergeten het baby-zitje in de auto te doen om de baby in naar huis te vervoeren, en hij vertelde haar dat ze hem op zijn mobiele telefoon moest bellen als ze wilde dat hij met een taxi zou terugkomen om haar naar huis te rijden. Hij overhandigde haar een kaartje met zijn telefoonnummer. Ze leunde voorover, kuste hem op de wang en bedankte hem.

‘Dank je, Andrew. Je bent fantastisch. Je bent de eerste echte persoon aan wie ik het heb verteld. Bedankt dat je niet gezegd hebt dat ik gestoord ben.’ Het was een realiteitstest geweest, vooral aangezien ze enorm veel respect voor hem had.

‘Je bent ook gestoord,’ zei hij met een glimlach. ‘Prettig gestoord. Meer mensen zouden zulke geweldige dingen moeten doen. Ik hoop dat jullie heel, heel gelukkig zullen worden samen, jij en de baby.’

‘Ik vind het zo zielig voor de moeder,’ zei Paris zacht, en Andrew schudde zijn hoofd. Hij kon zich niet voorstellen dat iemand een baby afstond en hoe verschrikkelijk dat moest zijn. Het leek hem de ultieme kwelling toe, wetende hoeveel hij van zijn eigen kinderen hield, en zo dacht Paris er ook over. Ze voelden diep met Amy mee.

‘Ik ook,’ zei Andrew. ‘Ik hoop dat alles soepel verloopt.’ En terwijl Paris uit de auto stapte, keek hij naar haar op. ‘Bel me als de baby er is. Ik kijk naar je telefoontje uit, want ik ben benieuwd op wie ze lijkt.’

‘Op mij natuurlijk,’ antwoordde Paris met een gelukzalige glimlach. Ze wuifde naar hem terwijl ze het ziekenhuis inliep en hij in haar auto het parkeerterrein opreed, glimlachend in zichzelf. Richard had gelijk gehad: zijn schoonmoeder was een geweldige vrouw.

Hoofdstuk 33

Toen ze in het ziekenhuis was aangekomen, verwezen ze Paris naar de afdeling verloskunde. Ze nam de lift en twee minuten later liep ze Amy’s kamer binnen. Ze had toen al zware weeën, en alles verliep voorspoedig. Dit was haar vijfde baby, en haar vier eerdere bevallingen waren ook vlot geweest. Maar ze zei dat het nog nooit zoveel pijn had gedaan. Misschien was dat omdat ze wist dat ze de baby voor altijd zou opgeven.

‘Hoe gaat het?’ vroeg Paris vriendelijk.

‘Goed,’ antwoordde Amy, die probeerde zich goed te houden, maar bij de volgende wee kreunde ze zwaar. Er was een monitor aan haar gekoppeld, en de hartslag van de baby zag er goed uit, maar het deel van de grafieken dat de kracht van de weeën weergaf, viel bijna buiten beeld. Het diagram op de uitdraai leek op de grafische weergave van een zware aardbeving. ‘Wauw, dat zijn zware,’ merkte Paris op nadat de verpleegster haar had uitgelegd hoe ze het diagram moest lezen. Vervolgens deed ze ziekenhuiskleding aan, zodat ze mee de verloskamer in kon, en nam Amy’s hand in de hare. Er was niemand anders aanwezig. Haar echtgenoot had bij de buurvrouw gezeten toen ze met een taxi naar het ziekenhuis was vertrokken, en ze had haar zoontjes bij een vriendin afgezet. Het was een eenzame manier om te bevallen, maar in elk geval was Paris er. En ze had de tegenwoordigheid van geest gehad om de papieren mee te nemen die nodig waren voor de overdracht van de baby. Het ziekenhuis was door Alice Harper op de hoogte gesteld van de adoptie. Alles was in orde. Het wachten was nu alleen nog maar op de baby.

Amy deed enorm haar best, en haar lichaam werkte goed mee.

De verpleegster meldde dat ze inmiddels tien centimeter ontsluiting had, zo’n tien minuten nadat Paris was gearriveerd. Naar de mening van het ziekenhuispersoneel verliep alles voorspoedig, maar arme Amy kronkelde van de pijn en was vastbesloten om het kind zonder verdoving ter wereld te brengen. Paris probeerde haar niet om te praten, hoewel ze zelf destijds om een ruggenprik had gevraagd. Ze had dat veel prettiger gevonden dan een natuurlijke geboorte, maar Amy was ervan overtuigd dat dit beter was voor de baby. Misschien beschouwde ze het als haar laatste geschenk aan haar baby.

Een tijdje verbleven ze in dezelfde ruimte. De dokter kwam langs om zijn patiënte te controleren, wat Amy nog meer pijn deed, want deze keer gilde ze. Enkele minuten later duwden ze haar bed naar de verloskamer, waar ze met persen kon beginnen. Paris hield haar beide handen vast en probeerde haar te helpen ademen. Na een tijdje stelde een verpleegster voor dat Paris achter haar ging zitten om haar rechtop te houden. Het was niet prettig voor Paris, maar het leek Amy te helpen. Ze bleef persen, maar de baby leek zich niet te verroeren. Meer dan twee uur lang ging ze door zonder zichtbaar resultaat, en Amy schreeuwde nu voortdurend. Paris wenste dat ze haar meer van nut kon zijn, maar ze bleef wel tegen haar praten en moedigde haar aan. Plotseling gaf Amy een afgrijselijke brul, waarop de arts zei dat de baby er nu echt aankwam.

‘Kom op, Amy... Zet door... Goed zo... Nog één keer persen...’ Iedereen moedigde haar aan, en Amy bleef maar huilen. Paris vroeg zich af of haar eigen bevallingen ook zo afschuwelijk waren geweest. Ze kon het zich niet meer herinneren. Ze hadden in elk geval gemakkelijker geleken dan deze. En toen, uiteindelijk, werd het kruintje van de baby zichtbaar, terwijl Amy harder perste dan ooit. Met drie ijzingwekkende schreeuwen gleed de baby eruit. Huilend viel Amy in Paris’ armen, en het gekrijs van het kleine meisje vulde de ruimte. Toen Paris haar zag, begon ook zij te huilen. De arts knipte de navelstreng door en overhandigde de baby voorzichtig aan Amy, die haar vervolgens doorgaf aan Paris. Paris leunde naar beneden om de baby aan Amy te laten zien. ‘Kijk eens hoe mooi ze is,’ fluisterde Paris tegen Amy. ‘Je hebt geweldig werk verricht.’ Amy sloot haar ogen, waarop de verpleegster haar een prikje gaf, dat haar suf maakte. De baby woog negeneneenhalve pond. Het was een flinke baby, hoewel die van Jane bij de geboorte nog groter was, maar deze bevalling was zwaarder geweest en had veel langer geduurd. Het was vier uur in de ochtend toen ze de verloskamer verlieten en teruggingen naar Amy’s kamer aan het einde van de gang. Het ziekenhuispersoneel wist dat het om een adoptie ging en dat Amy haar baby zou afstaan, en ze probeerden er delicaat mee om te gaan.

De baby werd naar de kinderkamer gebracht, waar ze werd gewassen en oogdruppeltjes kreeg toegediend. Ook deden ze enkele tests om haar gezondheid te onderzoeken. Intussen bleef Paris bij Amy, die nog lag te slapen. Toen ze de baby terugbrachten, was Amy nog steeds in diepe slaap. Met alerte oogjes keek de baby in het rond. Ze had een katoenen mutsje op en was gewikkeld in een roze dekentje. De verpleegster gaf haar zwijgend aan haar nieuwe moeder, en Paris nam haar over en drukte haar dicht tegen zich aan, terwijl hun ogen elkaar ontmoetten.

‘Hallo, kleintje...’ De baby had ronde, roze wangetjes, grote ogen, die nog een babykleur hadden en niet onthulden welke kleur ze zouden krijgen, en een klein plukje donshaar boven op haar hoofdje. Ze leek op een popje in Paris’ armen en terwijl Paris haar vasthield, viel ze weer in slaap, alsof ze wist dat ze eindelijk was thuisgekomen bij haar moeder.

‘Hoe heet ze?’ fluisterde de verpleegster.

‘Hope,’ antwoordde Paris terwijl ze naar haar baby keek. Het woord was bij haar opgekomen toen ze haar voor het eerst zag. Ze had verschillende andere namen overwogen, maar Hope leek het best bij haar te passen.

‘Mooie naam.’ De verpleegster glimlachte terwijl Paris vol verwondering neerkeek op het nieuwe leventje dat nu van haar was. En ze besefte dat ze dit moment nooit had mogen meemaken als Peter haar niet had verlaten. Eindelijk had ze het geschenk gekregen dat ze tijdens haar tweeënhalf jaar durende lijdensweg niet had kunnen vinden. Ze wist dat het zich ergens schuilhield, maar gevonden had ze het nooit, en nu was het er. De hoop waarnaar ze had verlangd. Het was in de vorm van een slapende baby gekomen.

Urenlang hield Paris haar slapende baby zo vast, terwijl Amy nog lag te slapen, en uiteindelijk werden ze allebei wakker. Paris kreeg een flesje met glucose voor de baby, en Amy kreeg een prik om haar melkproductie te stoppen. De hele ochtend brachten ze rustig pratend samen door. De kinderarts had Hope nagekeken en gezegd dat ze om zes uur die avond naar huis mocht, als Paris dat wilde. Amy moest tot de volgende ochtend blijven. Paris vond het vreselijk om Amy achter te laten. Ze belde Alice Harper thuis om te zeggen dat de baby was geboren, en die was blij voor haar. Alice raadde haar aan zodra ze toestemming had het ziekenhuis te verlaten.

‘En Amy dan?’ vroeg Paris ongerust. Ze belde met haar mobiele telefoon op de gang en had de baby even in de kinderkamer achtergelaten.

‘Het is goed. Paris. In het ziekenhuis zorgen ze wel voor haar. Ze weet wat ze doet, en dit is wat ze wil. Maak het voor haar niet nog moeilijker.’ En toen begreep Paris het. Ze moesten hun eigen bestemmingen volgen, maar het leek haar voor Amy zo eenzaam. Vervolgens belde ze Bix om het nieuws te vertellen, en ondanks zijn gemopper van de afgelopen tijd, was hij blij voor haar. En daarna, zich een beetje dwaas voelend omdat ze hem niet zo goed kende, belde ze Andrew Warren op zijn mobiele telefoon. Hij had haar naar het ziekenhuis gereden en had gevraagd of ze hem wilde bellen. Ze vertelde hem dat Hope was gearriveerd, hoeveel ze woog en hoe mooi ze was. Ze had niet eens in de gaten dat ze huilde terwijl ze sprak. ‘Ik vind het een prachtige naam,’ zei hij zacht.

‘Dat vind ik ook,’ antwoordde Paris. ‘Hij past bij haar.’ Het was precies wat ze voor haar moeder was geworden: een symbool van hoop voor de toekomst. Het verleden was geheeld. Het geschenk was uiteindelijk afgeleverd.

‘Ik heb je sleutels bij de informatiebalie achtergelaten,’ legde hij uit. ‘Wanneer mag je naar huis?’

‘Ze zeiden dat we om zes uur vanavond weg mogen.’ Ze klonk nog steeds een beetje overdonderd en ze had ook nog niet geslapen. Daar was ze te opgewonden voor geweest.

‘Zal ik je komen ophalen?’

‘Weet je zeker dat het niet te veel moeite is?’ Bix had het niet aangeboden, en ze had het ook niet van hem verwacht. Steven voelde zich nog steeds niet lekker, en hij zou het sowieso niet aangeboden hebben. Bix had een hekel aan ziekenhuizen, en gek op baby’s was hij ook al niet. Dit was haar zaak, en bovendien stond haar auto hier. Ze had niet verwacht dat Andrew zijn aanbod om haar naar huis te rijden zou herhalen.

‘Ik zou het een eer vinden,’ antwoordde hij plechtig. ‘Ik ben er om half zes, voor het geval ze je eerder laten gaan.’

‘Dank je.’ Het was een nacht die hun vriendschap had verstevigd, en het was een belangrijk moment voor haar, en voor haar nieuwe dochter. Hij feliciteerde haar nogmaals, en daarna belde ze Meg en Bill op hun mobiele telefoons. Ze waren verrast dat de baby zo vroeg was geboren. Paris lachte en praatte met hen, en nadat ze had opgehangen, liep ze terug naar de kinderkamer, waar ze tot haar schrik ontdekte dat ze de baby naar Amy hadden gebracht. Amy was wakker geworden en had naar haar gevraagd, wat Paris zorgen baarde. Stel dat ze van gedachten was veranderd? Paris hield nu al van deze baby, maar Amy was juridisch gezien nog steeds haar moeder.

Toen ze de kamer inliep, had Amy haar in haar armen. Ze keek de baby in haar ogen en praatte tegen haar, alsof ze zojuist iets heel belangrijks had gezegd. En dat was ook zo: ze had definitief afscheid genomen.

Toen ze Paris zag, keek ze op, en zonder enige aarzeling reikte ze haar de baby aan, terwijl Paris haar adem inhield. ‘Ik heb even op je baby gepast,’ zei ze zachtjes, in één zin alles erkennend wat ze aan Paris gaf. Paris’ ogen vulden zich met tranen toen ze Hope van haar overnam. Niet veel later kwam de sociaal werkster binnen met de papieren voor de overdracht. Paris sliep de hele middag, net als de baby. Om vijf uur lieten ze haar weten dat ze Hope mee naar huis mocht nemen. Paris liep naar de kinderkamer om haar aan te kleden. Ze had alleen maar een pyjamaatje, een dekentje, een hemdje en een mutsje bij zich. Tijd om iets leuks bij elkaar te zoeken, zoals ze dat destijds voor Meg had gedaan, had ze niet gehad. Maar het enige dat nu telde, was dat ze samen naar huis gingen. Toen de baby was aangekleed, liep Paris terug naar Amy’s kamer, met Hope gewikkeld in het dekentje in haar armen. Ze wilde Amy nog een laatste blik op het kindje gunnen en was er verbaasd over dat Amy zo kalm was, terwijl ze zeker wist dat de medicijnen waren uitgewerkt.

‘Wil je haar nog even vasthouden?’ bood Paris aan, maar Amy schudde haar hoofd. Ze keek bedroefd, maar was heel rustig. Lang en indringend keek ze naar de baby, en vervolgens naar Paris.

‘Dank je,’ zei ze, en dat was precies wat Paris tegen haar wilde zeggen.

‘Jij bedankt... God zegene je... Pas alsjeblieft goed op jezelf.’ Amy had beloofd haar adres te sturen, zodat Paris wist waar ze volgend jaar de foto’s naartoe moest sturen. Het was zo ongelooflijk om weg te lopen met het kind van deze vrouw. Maar nu was het van haar. ‘Ik houd van je,’ zei Paris, en ze raakte even haar hand aan. Amy knikte, maar zei niets, en terwijl de deur langzaam achter Paris dichtklapte, hoorde ze haar zeggen: ‘Tot ziens.’

Er stroomden tranen over Paris’ wangen terwijl de verpleegster haar naar beneden begeleidde. Ze voelde zich een kidnapper zoals ze dit kleine bundeltje mee smokkelde. Maar iedereen glimlachte naar haar en wenste haar veel geluk, en Andrew stond haar in de lobby op te wachten.

‘Laat me haar eens zien,’ fluisterde hij en hij keek toen in twee grote heldere ogen terwijl Hope hem strak aankeek, alsof ze zich afvroeg wie hij was.

‘Is ze niet prachtig?’ Paris grijnsde naar hem, en hij knikte. Hij had de auto al klaarstaan. En terwijl hij Paris hielp om Hope in het babystoeltje te zetten en vast te klikken, besefte ze dat ook hij door het wonder was geraakt. Achttien uur geleden waren ze samengekomen, een man en een vrouw die elkaar nauwelijks kenden, en samen waren ze een avontuur aangegaan. En nu waren ze vrienden, en een gloednieuw persoontje vergezelde hen over de brug.

‘Is het geen wonder?’ Paris keek hem vol verwondering aan, en hij knikte, verstoken van woorden. Er was niets wat hij tegen haar kon zeggen wat kon uitdrukken hoeveel dit moment voor hem betekende. Terwijl ze naar huis reden draaide Paris zich telkens om en staarde naar Hope, vol liefde, dankbaarheid en ongeloof. Het enige waaraan ze nu kon denken, was hoe gelukkig ze was. Hope was het langverwachte geschenk.

Hoofdstuk 34

Paris wilde het liefst de hele nacht opblijven en de baby vasthouden, maar uiteindelijk stortte ze in en legde haar in de mandwieg, waarna ze zelf ook naar bed ging. Om de paar uur stond ze op om even bij haar te kijken en voortdurend schrok ze wakker, zich afvragend of ze het allemaal had gedroomd. Andrew was die avond rond elf uur vertrokken, nadat hij haar had geholpen alles voor de baby klaar te zetten. Zo had hij de mandwieg in elkaar gezet, en hij had zelfs het bedje opgemaakt terwijl zij Hope vasthield.

‘Je bent er erg goed in,’ plaagde ze hem.

‘Ik heb veel kunnen oefenen, en bovendien heb ik er altijd van genoten.’ En het was duidelijk dat hij er ook nu plezier in had. Hij beloofde de volgende dag weer langs te komen voordat hij naar Los Angeles vertrok. De schrijver had eindelijk zijn script afgekregen, en Andrew ging terug naar het hotel om te slapen. Bix en Steven kwamen zondagmiddag langs om de baby te bewonderen, en Bix had een camera meegenomen, waarmee hij wel duizend foto’s maakte. Hij vond dat Paris er nog nooit zo goed had uitgezien, en hij moest toegeven dat het een schattige baby was. Steven praatte verrukt over haar kinnetje en haar neusje, die perfect waren gevormd. Inmiddels had Paris Hope gekleed in een klein, roze jurkje en een dekentje om haar warm te houden.

Om vier uur kwam Andrew weer langs.

‘Ik vind het echt een voorrecht dat ik deel heb mogen uitmaken van een heel speciaal weekend,’ zei hij, en hij keek er diep ontroerd bij.

‘Bedankt dat je ons heen en weer hebt gereden,’ zei Paris dankbaar tegen hem. ‘En dat je dit met ons deelt.’

‘Ik voel me net meneer de ooievaar.’ Ze lachten allebei. Hij bleef slechts een paar minuten, kuste de baby boven op haar donzige hoofdje en vertrok. Toen hij Paris beloofde haar snel weer te bellen, had ze daar geen enkel probleem mee. Van de ene op de andere dag was hij een vriend geworden. Geen vriendje, geliefde of minnaar, maar gewoon een goede vriend, waaraan ze veel meer waarde hechtte.

En de volgende ochtend stuurde hij haar een enorm boeket bloemen met een kaartje waarop stond: ‘Gefeliciteerd met Hope! Liefs, Andrew.’ En Bixby stuurde een van zijn reusachtige teddyberen, gemaakt van roze roosjes. Hij had haar twee vrije dagen aangeboden, maar ze moest woensdag wel weer present zijn. Gelukkig had ze intussen een kinderverzorgster geregeld, die de komende maand voor haar baby zou zorgen. Toen ze woensdagochtend terugging naar haar werk, had ze alles volledig onder controle. Ze kende het schema van de baby, wist welke flesvoeding ze het lekkerst vond en in welke houding ze het liefste sliep. Alles in de logeerkamer stond klaar voor juffrouw Hope, en haar mandwieg stond ’s avonds naast haar moeders bed. Alles was goed in hun kleine wereld. En op elk feest waar Bix en zij die week beiden aanwezig waren, vertelde Bix hun klanten: ‘Is Paris niet geweldig? Ze heeft afgelopen vrijdag pas een baby gekregen!’ Vervolgens keken ze haar dan vol ontzag aan, waarop zij het verhaal uitlegde. Toen het eenmaal vrijdag was, lag haar bureau bezaaid met cadeautjes. De wereld verwelkomde Hope.

Paris moest tot zondag aan een stuk doorwerken, en op zondagochtend belde Andrew. Ook hij had een hectische week gehad, vertelde hij, en hij herinnerde haar eraan dat Hope nu negen dagen oud was.

‘Ik wilde haar zaterdag nog bellen om haar te feliciteren met haar achtste levensdag, maar ik had helaas geen tijd. Een van mijn andere schrijvers is doorgedraaid en van een filmset weggelopen. Het heeft even geduurd voordat de boel was gesust.’ Hij vroeg wat ze zoal gedaan had, en ze deed verslag, waarna hij zei dat hij aankomende week misschien langs zou komen, maar dat hij het haar nog wel zou laten weten.

Vervolgens belde Meg om naar de baby te informeren. Zij, Richard en Bill zouden de kerst bij haar doorbrengen en Hope dan voor het eerst ontmoeten. Dat was al over drie weken, en Paris kon nauwelijks wachten. Ondanks hun eerdere aarzelingen, leken ze nu ook razend enthousiast over haar, al was het misschien alleen maar om hun moeder een plezier te doen. Maar ze wist zeker dat het liefde op het eerste gezicht zou zijn, zodra ze Hope zagen. Wie kon haar in vredesnaam weerstaan? Het was een krankzinnig drukke maand voor Paris. Tussen haar werk en de baby voelde ze zich alsof ze aan een estafettewedstrijd meedeed. Ze was ondanks de kinderverzorgster bijna elke nacht op met de baby, en dat deed ze graag. Maar tegen de kerst was ze totaal uitgeput.

Twee dagen voor Kerstmis was Andrew voor zijn werk naar San Francisco gekomen, en toen hij aanbelde, lag ze half slapend op de bank met Hope in haar armen.

‘Je ziet er moe uit,’ zei hij terwijl hij haar een cadeautje overhandigde, dat ze opgewekt uitpakte. Het waren kleertjes en een dekentje voor de baby met een bijpassende pop.

‘Je verwent ons, en ja, ik ben bekaf.’ Ze kon nauwelijks wachten tot januari, wanneer ze wat meer rust zou krijgen. Jane had erin toegestemd om haar een maandje te vervangen. Ze was opnieuw in verwachting. Bix klaagde dat hij omringd werd door vrouwen die baby’s kregen. Zijn leven was momenteel ook gecompliceerd. Steven was sinds Thanksgiving al ziek.

Elke dag moest Paris de neiging onderdrukken om Amy te bellen, om te horen hoe het met haar ging. Alice had het haar echter afgeraden. Alleen al uit respect moest Paris het loslaten. Dus dat deed ze ook, en ze genoot van Hope als het geschenk dat ze was. Alle papieren waren inmiddels in orde: Amy had alles zonder tegensputteren getekend.

Andrew vertelde Paris dat hij naar Londen ging om daar met zijn twee dochters Kerstmis te vieren. Daarna zouden ze in Gstaad gaan skiën. Het leek Paris heel spannend, en dat was het ook. Hij zei dat hij direct na nieuwjaar weer terug zou zijn. ‘Ik kom graag snel bij je langs als ik terug ben. Hope zal dan wel twee keer zo groot zijn.’ Zijn terugreis was echter al over twee weken. Maar er was iets in de manier waarop hij het zei wat Paris zorgen baarde. Ze wist eigenlijk niet wat ze moest antwoorden.

‘Dat lijkt me leuk, Andrew,’ antwoordde ze zacht. Maar ze wilde hem als een vriend zien, niet meer en niet minder, en ze wist niet zeker of hij er ook nog steeds zo over dacht. Maar Andrew verklaarde zich nader.

‘Ik weet dat je zware bedenkingen hebt bij afspraakjes. Ik neem je dat niet kwalijk en ik ben het ook niet met je oneens. Maar als ik beloof dat ik mij heel goed gedraag, geen foto’s van eigengemaakte, fallische sculpturen meeneem, niet dronken aan kom zetten en geen bonen bestel bij het diner... Mag ik je dan een keer mee uit vragen, en dat als een echte date beschouwen?’ Hij was heel voorzichtig met haar, en ze kon een lach niet onderdrukken.

‘Ben ik echt zo veeleisend?’ vroeg ze lachend.

‘Niet veeleisend,’ antwoordde hij eerlijk, ‘maar voorzichtig, en dat is begrijpelijk. Je hebt een zwaardere tijd achter de rug dan menig ander. Ik neem het je niet kwalijk dat je angstig bent, en als ik ook maar iets doe wat jou van streek maakt, moet je me dat meteen zeggen.’

‘Zoals? Mijn dochter verwennen, bloemen sturen, mij op en neer naar het ziekenhuis rijden? Dat is nogal vervelend, vind je niet?’ Ze keken elkaar lachend aan. ‘Ik wil gewoon onze vriendschap niet in gevaar brengen, want je bent te belangrijk voor mij geworden. Ik wil het niet verpesten met iets waar we over twee maanden niets meer om geven.’ Maar hij hoopte dat ze dan nog steeds om elkaar gaven, en in alle eerlijkheid gold dat voor haar ook. Voordat hij wegging, wilde hij zeker weten dat ze op één lijn zaten.

‘Hebben we dus een afspraak als ik terugkom? Officieel, bedoel ik?’

Ze glimlachte naar hem. ‘Officieel zeg ik ja.’

Hij wilde haar niet overvallen, misbruik van haar maken, haar overrompelen of bang maken. Hij wilde haar vriend zijn, maar ook meer dan dat. Hij had enorm veel bewondering voor haar; voor alles wat ze had doorgemaakt en alles wat ze had ondernomen. ‘Ik bel je vanuit Europa. Pas goed op Hope!’ schreeuwde hij terwijl hij de trap afrende, nadat hij haar op haar wang had gekust. En ze wuifde hem na terwijl hij wegreed, zich afvragend wat ze zojuist had gezegd, en of ze er spijt van zou krijgen. Ze hoopte van niet. Ze had zichzelf plechtig beloofd dat ze nooit meer een afspraak met een man zou maken, en nu stak ze toch haar nek weer uit. Maar de laatste keer was inmiddels acht maanden geleden. Misschien was het lang genoeg geweest om de lucht te klaren. En Andrew Warren was heel anders dan de mannen die ze sinds Peter had ontmoet: hij was een man van wie ze niet alleen kon houden, maar voor wie ze ook respect kon opbrengen. De anderen waren leuk of goed gezelschap geweest, of sexy, of zielig, maar geen van hen had ze respectabel gevonden. Andrew wel.

Hij belde haar vanaf het vliegveld, vanuit Los Angeles en vanuit Londen toen hij de volgende dag in Europa was aangekomen. Intussen was haar familie ook gearriveerd.

Meg wilde de baby dolgraag even vasthouden. Bill stond er grijnzend bij, terwijl Paris in de buurt bleef en hen op het hart drukte voorzichtig met de baby te zijn. Intussen maakte Richard foto’s. Allemaal verklaarden ze dat het de mooiste baby was die ze ooit hadden gezien, wat Paris natuurlijk allang wist. Hope kon al een beetje glimlachen en was nu bijna vier weken oud.

Toen ze haar voorzichtig in de mandwieg had teruggelegd, wendde Meg zich tot haar moeder met een heel vrouwelijke glimlach die Paris nooit eerder bij haar had gezien. ‘Ze is een goede oefening voor mij,’ zei Meg met een glimlach, eerst naar haar moeder, daarna naar Richard, en vervolgens weer naar Paris.

‘Hoe bedoel je?’ vroeg Paris, die zich een beetje duf voelde omdat ze zo moe was.

‘Wij krijgen een kindje, mam,’ antwoordde Meg, waarna haar moeder haar met tranen in de ogen omhelsde.

‘Wat spannend! Gefeliciteerd, allebei! Wanneer?’

‘Ik ben op 4 juli, op Onafhankelijksdag uitgeteld.’

‘Wat vaderlandslievend!’ Paris lachte en feliciteerde haar schoonzoon met een zoen, terwijl Bill zich kreunend op de bank liet vallen, terwijl Meg Hope weer oppakte.

‘Is het soms besmettelijk?’ vroeg Bill. ‘Iedereen krijgt hier baby’s.’

‘Nou, jij wacht nog maar een paar jaartjes,’ waarschuwde Paris hem, en ze lachten allen.

Toen Paris na het avondeten de woonkamer inliep, had Bill de baby in zijn armen, terwijl Meg naast hem op de bank lag te slapen. Al haar kinderen waren bij elkaar. Het was een perfecte kerst, vooral nu ze Hope hadden.

Hoofdstuk 35

In januari een maand vrij nemen was het beste dat Paris in tijden had gedaan. Ze bracht veel tijd door met de baby, las boeken, maakte wandelingen met de kinderwagen en zocht vrienden op. Toen ze even bij Bix langsging op kantoor, had ze wel medelijden met hem vanwege zijn enorme werklast. Maar ze vond het heerlijk om een niet-werkende vrouw te zijn, al keek ze er tegelijkertijd naar uit om weer aan het werk te gaan. Maar nu nog niet.

Andrew Warren nam twee weken vakantie op en kwam haar in San Francisco opzoeken. Ze reden naar Napa Valley, lunchten in Sonoma en wandelden met de baby langs Crissy Field. Het voelde bijna alsof ze weer getrouwd was. Ook trakteerde hij haar op een aantal chique diners, die hij hun ‘officiële afspraakjes’ noemde.

‘Maar hoe noem je onze andere afspraakjes dan?’ vroeg ze. Ze hadden een ongedwongen relatie, die voor de ene helft uit vriendschap en voor de andere helft uit romantiek bestond, en daar voelden ze zich beiden prima bij.

‘Dat zijn gewoon vriendschappelijke afspraakjes,’ legde hij uit. ‘Het is alleen een date als ik je mee uiteten neem, oké?’

‘Perfect. Precies wat ik wil.’ En ze miste hem echt toen hij weer weg was. Andrew was fantastisch met de baby, en ze hadden het samen heel gezellig. Toen hij weer aan het werk moest, kwam hij in de weekenden uit Los Angeles over en logeerde dan in het appartement. Een keer samen met Bill, want er waren twee slaapkamers. Paris had nog niet met hem geslapen en was daar ook nog niet klaar voor. Ze gingen nog maar een maand met elkaar om, maar ze hadden elkaar wel veel gezien toen hij twee weken bij haar verbleef: elke dag waren ze samen geweest.

Maar op Valentijnsdag kwam er een einde aan hun kuisheid. Hij nodigde haar uit voor een heerlijk diner. Paris was inmiddels weer aan het werk, en die dag kwam ze pas om half negen thuis. Om tien uur ontvoerde hij haar voor een bijzonder etentje, en toen ze rond middernacht weer thuiskwamen, gaf hij haar een prachtige diamanten armband. Voor hem had ze een eenvoudig horloge met een bandje van rood krokodillenleer gekocht, dat hij meteen omdeed. Urenlang zaten ze te praten, en uiteindelijk eindigden ze in haar slaapkamer. Dat wat ze had vermeden en zo lang had gevreesd, werd het eenvoudigste in de wereld. Ze bedreven de liefde niet als vreemden, maar als twee mensen die elkaar al heel lang kenden. Ze had hem zelfs nooit gevraagd of het ‘exclusief’ was. Hun samensmelting was niet acrobatisch, teleurstellend, exotisch of beangstigend. Het was alsof het altijd al zo geweest was, en dat voelde des te beter. En nadat ze in elkaars armen in slaap waren gevallen, werden ze door de baby gewekt. Paris stapte uit bed om haar flesje klaar te maken, dat Andrew haar vervolgens gaf, en met de baby tussen hen in vielen ze weer in slaap. Paris had het gevoel alsof ze thuisgekomen was. Na drie jaren in eenzaamheid en verdriet had ze de man gevonden die ze nooit verwacht had te vinden. Ze was gestopt naar hem te zoeken, en had er sindsdien niet meer in geloofd dat hij bestond, maar uiteindelijk had ze de speld in de hooiberg toch gevonden. En hetzelfde gold voor Andrew. Hij was nog nooit zo gelukkig geweest.

Ze beleefden samen een fantastische lente. De weekenden brachten ze afwisselend in Los Angeles en San Francisco door, en wanneer hij niet op kantoor aanwezig hoefde te zijn, nam hij een stapel dossiers mee en verbleef hij bij haar en Hope. Haar kinderen waren gek op hem, en toen zijn dochters in juni op bezoek kwamen, mochten zij Paris ook graag. Alle stukjes van de puzzel pasten in elkaar, beter nog dan indertijd met Peter. En het vreemde was dat het nu bijna voelde alsof ze nooit met iemand anders getrouwd was geweest. Het was alsof Andrew altijd al haar partner was geweest.

En toen Megs baby werd verwacht, nam ze twee weken vrij. Bix had gezegd dat hij wel even zonder haar kon, en tot opluchting van allen voelde Steven zich inmiddels ook veel beter. Het ging redelijk goed met hem.

Paris en Hope logeerden bij Andrew in Los Angeles toen Meg weeën kreeg, precies op de dag waarop ze was uitgerekend. Andrew paste op Hope terwijl Paris met Richard en Meg naar het ziekenhuis reed. Het was een lange, zware bevalling, maar Meg hield zich kranig. Richard was een geweldige steun voor haar. Paris zat samen met hen in de verloskamer. Ze was niet van plan om bij de geboorte te zijn, maar op het laatste moment wilde Meg toch dat ze erbij bleef, en Richard had er geen bezwaar tegen. Paris wilde zich niet opdringen, en terwijl hun zoon zijn eerste blik op de wereld wierp, keek ze naar haar dochter en haar echtgenoot en huilde omdat ze zo gelukkig waren en omdat de baby zo mooi was. Ze noemden hem Brandon. Brandon Bolen. Het was een prachtige, gezonde jongen, en terwijl Paris hem na hen in de verloskamer vasthield, keek Meg haar moeder met een vermoeide glimlach aan.

‘Ik houd van je, mam... Bedankt dat je mijn moeder bent.’ Het was het mooiste geschenk van de hele wereld, en ze huilde toen ze het Andrew vertelde. En toen ze die nacht naast hem in bed lag, zuchtte ze. Er was iets met baby’s om je heen hebben. Ze was nu negenenveertig en ze hield van haar kinderen, van alle lengten en leeftijden, net zoveel als vijfentwintig jaar geleden.

‘Weet je,’ zei ze gapend tegen Andrew, terwijl ze tegen hem aankroop in het duister, ‘misschien is het helemaal niet zo leuk voor Hope om enig kind te zijn. Misschien moet ik nog maar een kindje adopteren.’ Er volgde een lange stilte, waarin Andrew haar met een glimlach aankeek.

‘Zat je daarover te piekeren? Ze zal geen enig kind zijn: ze heeft haar neefje toch om mee te spelen? Ze verschillen tenslotte maar acht maanden.’

‘Dat is waar,’ zei ze, en knikte. Daar had ze nog niet aan gedacht. Maar ze woonden niet in dezelfde stad en zouden elkaar dus niet elke dag zien. Het was niet hetzelfde als samen met een broertje of zusje in hetzelfde huis opgroeien.

‘Misschien moeten we iedereen flink shockeren door zelf een kindje te maken.’ Hij had er al een aantal keren over nagedacht, maar er waren ook andere dingen die hij graag met haar wilde doen. Maar ze leek geen bezwaren te hebben tegen zijn suggestie. Het zou enige inspanning vergen, maar met behulp van de moderne wetenschap en een beetje hulp van hun vrienden aan de universiteit van Los Angeles was het tegenwoordig niet meer onmogelijk. Maar hij wilde het daar nog niet met haar over hebben. ‘Ik heb nog een ideetje: wat zou je ervan vinden om te trouwen en een jaar naar Europa te gaan?’ Hij wilde het laatste al heel lang, en nu wilde hij het samen met haar.

‘En Bix achterlaten?’ Ze klonk geschokt terwijl ze hem in het duister aankeek.

‘Nou ja, het is maar voor een jaartje. Daarna kun je altijd weer terugkomen, mocht je dat nog willen. We kunnen hem natuurlijk ook gewoon meenemen naar Europa,’ plaagde hij.

‘Dat zou hij vast leuk vinden.’ Daarna ging ze rechtop zitten en keek hem aan. ‘Heb je mij zojuist ten huwelijk gevraagd?’ Ze keek verrast, maar niet geschokt. Ze had eigenlijk niet verwacht dat hij haar zou vragen, omdat alles tussen hen al zo ontspannen was.

‘Ja, inderdaad,’ antwoordde hij kalm. ‘Wat dacht je ervan?’ Ze beantwoordde zijn vraag met een lange, hartstochtelijke zoen. ‘Betekent dat ja?’ Ze knikte. ‘Kun je het alsjeblieft hardop zeggen? Ik wil zeker weten dat ik geen verkeerde conclusies trek.’

‘Ja,’ zei ze met een brede grijns. ‘Ik wil graag met je trouwen. Betekent dit dat we nu “exclusief” zijn?’ Ze had hem dat verhaal ook verteld. In de afgelopen zeven maanden had ze hem alles verteld. Ze had geen geheimen voor hem.

‘Ik denk wel dat je mag veronderstellen dat we exclusief zijn. Ja, dus. Wat vind je ervan? Een jaartje naar Europa?’ Ze knikte. Het idee stond haar ook wel aan. Ze zou Bix helpen iemand in te werken die haar plaats zou innemen terwijl ze weg was, ervan uitgaande dat ze weer terug naar San Francisco zouden gaan, wat ze niet zeker wist. Wie kon het zeggen als ze eenmaal in Europa waren? Andrew was negenenvijftig en hij dreigde steeds dat hij vroeg met pensioen zou gaan, zodat ze een wereldreis konden maken, en het idee sprak haar zeer aan. Ze hoefden zich nu nog geen zorgen te maken om de leerplicht van Hope.

‘Zullen we het de kinderen vertellen?’ Stralend keek ze hem aan.

‘Ik denk dat het wel het beste is. Ik geloof niet dat we het geheim moeten houden.’ Hij lachte, sloeg zijn armen om haar heen en trok haar stevig tegen zich aan. ‘Ik houd van je, Paris... Je zult nooit weten hoeveel...’ Hij had nog nooit zoveel van iemand gehouden. Het was langzaam gegroeid, en dat gold voor hen allebei. In bed praatten ze verder over hun plannen. Ze wilden een bescheiden bruiloft, en Paris stelde voor om hem door Bix te laten organiseren. Ze waren het erover eens dat ze alleen hun kinderen en een aantal goede vrienden zouden uitnodigen. Vervolgens zouden ze naar Europa vertrekken, een huis in Parijs of Londen huren... Of een landhuis ergens... Misschien een jacht om er een zomer lang op te verblijven. Alles was perfect. Maar al gingen ze niet naar Europa, dan was het nog perfect. Het enige dat ze wilde, was bij hem zijn.

De volgende dag vertelden ze Richard en Meg over hun plannen, en ze belden Bill op zijn mobiele telefoon. Hij was in het oosten op bezoek bij Peter. Iedereen reageerde enthousiast. Vervolgens belde ze Bix, en hij was sympathiek genoeg om ook enthousiast voor haar te zijn. ‘Ik zei toch dat je de speld in de hooiberg wel zou vinden. Zijn die blind dates het nu waard geweest of niet?’

‘Nee,’ antwoordde ze lachend. ‘Ik heb Andrew niet op een blind date ontmoet, maar op de bruiloft van mijn dochter.’

‘Ik wist dat het zoiets was. De blind dates zijn in elk geval een goede oefening geweest.’

‘Waarvoor dan?’

‘Voor het charmant zijn tegen vervelende klanten, en onze business runnen als je terugkomt.’

‘Ga je met pensioen?’ Ze klonk geschokt en vroeg zich af hoe ziek Steven nu eigenlijk was.

‘Nog niet, maar als jij terug bent, ga ik er ook een jaartje tussenuit. Steven en ik willen een wereldreis maken. Misschien sluit ik de boel wel voor een jaar. We zien wel. Een ding weet ik wel zeker,’ zei hij, terwijl hij echt blij voor haar klonk, ‘het beste komt nog.’

‘Inderdaad,’ zei ze zacht, en toen ze ophing, vertelde ze Andrew wat hij had gezegd.

‘Hij heeft gelijk.’ Ze spraken af om in augustus te trouwen en in september te vertrekken. De week erop ging ze met Andrew naar San Francisco om plannen te maken voor hun reis. Hij had al drie appartementen in Parijs geselecteerd, en een huis in Londen. Er waren geen grenzen aan hun mogelijkheden. En toen ze haar huis in San Francisco weer binnenging, stond er een doos op tafel met een lelietjes-van-dalen erop geplakt. Toen ze hem opende, bleek er een prachtig antiek ovaalvormig zilveren kistje in te zitten, met op het deksel een gegraveerde tekst. Ze moest goed kijken om het te lezen, want het was in een ouderwets handschrift geschreven.

‘Wat staat er?’ vroeg Andrew haar terwijl hij er bewonderend naar keek. Bix had zo’n ongelooflijk goede smaak.

Ze hield het kistje tegen het licht en glimlachte naar Andrew. ‘Er staat: “Het beste komt nog.’”

‘En zo is het,’ zei hij, en hij kuste haar. Het verleden had ontelbare zegeningen en lessen met zich meegebracht en was geweest zoals het indertijd had moeten zijn. Het had het leven geschonken aan het heden, in al zijn schoonheid. Wat de toekomst zou brengen, was onzichtbaar en onbekend. Maar ze was meer dan bereid om te geloven dat het beste inderdaad nog moest komen.

Table of Contents

- Inhoud
- Titelpagina
- Colofon
- Alleen met het hart
- Voor hen die op zoek zijn
- Wat is een date?
- Hoofdstuk I
- Hoofdstuk 2
- Hoofdstuk 3
- Hoofdstuk 4
- Hoofdstuk 5
- Hoofdstuk 6
- Hoofdstuk 7
- Hoofdstuk 8
- Hoofdstuk 9
- Hoofdstuk 10
- Hoofdstuk 11
- Hoofdstuk 12
- Hoofdstuk 13
- Hoofdstuk 14
- Hoofdstuk 15
- Hoofdstuk 16
- Hoofdstuk 17
- Hoofdstuk 18
- Hoofdstuk 19
- Hoofdstuk 20
- Hoofdstuk 21
- Hoofdstuk 22
- Hoofdstuk 23
- Hoofdstuk 24
- Hoofdstuk 25
- Hoofdstuk 26
- Hoofdstuk 27
- Hoofdstuk 28
- Hoofdstuk 29
- Hoofdstuk 30
- Hoofdstuk 31
- Hoofdstuk 32
- Hoofdstuk 33
- Hoofdstuk 34
- Hoofdstuk 35