Door dik en dun
Author: Danielle Steel
Date: 2010-01-02T08:00:00+00:00
Keywords: Romance; Fiction; Chick Lit; Contemporary; Audiobook; Family; Adult; Contemporary Romance; Drama; Novels
Description: De zussen Gracie en Victoria verschillen als dag en nacht van elkaar: Gracie is mooi, slim en succesvol, terwijl Victoria het zwarte schaap van de familie is. Victoria wordt er diep ongelukkig van en zoekt haar toevlucht in eten. Zodra ze haar diploma heeft behaald, vertrekt ze naar New York om daar haar droom te verwezenlijken: lerares worden.Niet veel later komt het geplande sprookjeshuwelijk van haar zus Gracie echter onder druk te staan en heeft ze zelf een bijzondere ontmoeting. De zussen steunen elkaar door dik en dunStukje bij beetje groeit Victoria's zelfvertrouwen, maar zal het haar o
Publisher: Luitingh Sijthoff

Inhoud

De zussen Gracie en Victoria verschillen als dag en nacht van elkaar: Gracie is mooi, slim en succesvol, terwijl Victoria het zwarte schaap van de familie is. Victoria wordt er diep ongelukkig van en zoekt haar toevlucht in eten. Zodra ze haar diploma heeft behaald, vertrekt ze naar New York om daar haar droom te verwezenlijken: lerares worden. Niet veel later komt het geplande sprookjeshuwelijk van haar zus Gracie echter onder druk te staan en heeft ze zelf een bijzondere ontmoeting. De zussen steunen elkaar door dik en dun Stukje bij beetje groeit Victoria's zelfvertrouwen, maar zal het haar ooit lukken om de pijn te vergeten en van zichzelf te gaan houden?

Zoals altijd draag ik dit boek op aan mijn geweldige kinderen Trevor, Todd,

Beatie, Nick, Sam, Victoria, Vanessa, Maxx en Zara.

Ze zijn er altijd voor me. Bedankt voor alle vreugde, liefde, steun, lieve dingen,
en bovendien al die heerlijke momenten.

In goede en in slechte tijden zijn we er altijd voor elkaar.

Dank jullie voor de enorme zegen die jullie voor me betekenen.

Heel veel liefs,

Mama/D.S.

HOOFDSTUK 1

Jim Dawson was al vanaf zijn geboorte een mooi kind. Toen hij ter wereld kwam, waren zijn vader en moeder beiden reeds in de veertig, en zijn komst was voor hen zowel een complete verrassing als een absolute zegen. Na jarenlange pogingen een kind te verwekken, hadden ze de hoop al bijna opgegeven toen ze dit perfecte jongetje kregen: een flink kind en gezegend met een perfect lichaam dat zich atletisch ontwikkelde naarmate het ouder werd. Hij was de oogappel van zijn ouders. Zijn vader vond het heerlijk om zijn zoon van jongs af aan de beginselen van het honkballen bij te brengen en Jim werd dan ook al snel de ster van het Little Leaguehonkbalteam. Op high school vielen de meisjes bijna in katzwijm als ze alleen maar naar hem keken. Met zijn donkere haar, fluwelige bruine ogen en het markante kuiltje in zijn kin leek hij wel een filmster. Eenmaal op de universiteit werd hij als vanzelfsprekend aanvoerder van het footballteam, en niemand was verbaasd dat hij in het laatste jaar verkering kreeg met het mooiste meisje van de universiteit, een lieftallig kind dat Christine heette. Vier jaar daarvoor, net voordat ze naar de universiteit ging, was ze met haar ouders vanuit Atlanta naar Californië verhuisd. Ze was tenger en slank, met net zulke donkerbruine ogen als Jim en een huidje als dat van Sneeuwwitje. Het was een aardig en bedeesd meisje en ze keek huizenhoog tegen Jim op. Hun verloving vond plaats op de dag dat ze allebei afstudeerden, en ze trouwden nog datzelfde jaar met Kerstmis.

Jim kreeg al snel een baan bij een reclamebureau en Christine stortte zich in het halfjaar na hun afstuderen op de voorbereidingen voor hun huwelijk. Ze had haar bacheloropleiding succesvol afgerond, hoewel ze tijdens de vier jaar op de universiteit eigenlijk alleen maar bezig was geweest een echtgenoot aan de haak te slaan. Ze vormden een oogverblindend paar met hun typisch Amerikaanse, onberispelijke uiterlijk. Ze pasten perfect bij elkaar en iedereen die hen zag moest onmiddellijk denken aan de stelletjes die de cover van bepaalde tijdschriften sierden.

Nadat ze getrouwd waren, wilde Christine modellenwerk gaan doen, maar daar moest Jim niets van weten. Hij had een prima baan, verdiende goed en was erop tegen dat zijn vrouw ging werken. Wat zouden de mensen wel niet denken? Dat hij haar soms niet kon onderhouden? Hij wilde dat ze thuis bleef en hem elke avond verwelkomde. En dat deed ze dan ook braaf.

Er bestond geen enkele twijfel over wie er thuis de broek aan had. Jim maakte de dienst uit en Christine vond dat prima. Jims moeder - Christine sprak haar nog altijd aan met mevrouw Dawson - prees haar zoon onafgebroken de hemel in, en Christine had net zoveel bewondering voor hem als zijn ouders hadden. Hij was een goede kostwinner, een liefhebbende echtgenoot, een leuke vent, door en door sportief en zijn carrière bij het reclamebureau vertoonde een gestage, stijgende lijn.

Jim was prettig en vriendelijk in de omgang met anderen, zolang ze hem tenminste bewonderden en geen kritiek op hem hadden. De meeste mensen hadden daar trouwens geen enkele reden toe. Jim was een voorkomende jongeman, hij maakte gemakkelijk vrienden, plaatste zijn vrouw op een voetstuk en zorgde goed voor haar. Het enige wat hij van haar verlangde, was dat ze deed wat hij zei, hem aanbad, adoreerde en hem alles liet bepalen. Christines vader hield over heel veel dingen dezelfde mening eropna als Jim en ze was er dan ook van kinds af aan op voorbereid een toegewijde echtgenote te worden van een man zoals haar vader. Ze kreeg precies het leven waarop zij altijd had gehoopt, en zelfs nog beter. Jim kwam nooit met onaangename verrassingen, hij gedroeg zich nooit vreemd en stelde haar nooit teleur. Hij beschermde haar, legde haar in de watten en was nooit bekrompen met geld. Hun relatie was zeer bevredigend voor hen allebei. Ze wisten ieder hun plaats en hielden zich daaraan. Hij was de Aanbedene en zij de Aanbidster.

De eerste jaren hadden ze geen haast om kinderen te krijgen. Misschien hadden ze nog wel langer gewacht als mensen geen opmerkingen hadden gemaakt over het feit dat ze nog steeds kinderloos waren. Jim vatte het op als kritiek. Alsof er werd gesuggereerd dat ze niet in staat waren kroost te verwekken, terwijl ze gewoon reuze waren gesteld op hun onafhankelijkheid en helemaal geen zin hadden in kinderen die hen aan handen en voeten zouden binden. Jim en Christine maakten vaak weekendtripjes, ze gingen regelmatig op vakantie en hij nam haar zo een of twee keer per week mee uit eten, hoewel Christine uitstekend kon koken en had geleerd zijn lievelingskostjes te bereiden. Geen van beiden leed onder de afwezigheid van kinderen, ook al waren ze het erover eens dat ze die ooit wel wilden. Maar toen ze vijf jaar getrouwd waren, begonnen Jims ouders zich zorgen te maken dat ze misschien wel dezelfde problemen hadden met kinderen krijgen als zijzelf. Zij hadden er bijna twintig jaar op moeten wachten. Jim verzekerde hun dat er geen problemen waren, ze waren allebei pas zevenentwintig, ze genoten van hun vrijheid en wilden het krijgen van nageslacht gewoon nog even uitstellen.

Maar op den duur begonnen die constante opmerkingen toch aan hen te knagen, en op een gegeven moment zei Jim tegen Christine dat het zo langzamerhand wel eens tijd werd voor gezinsuitbreiding. Zoals altijd was Christine het met hem eens, want alles wat Jim zei of deed was in haar ogen welgedaan. Christine werd meteen zwanger, sneller dan ze hadden verwacht en ook makkelijker dan ze hadden gedacht, want ze hadden er allebei op gerekend dat het wel een halfjaar tot een jaar zou duren eer het zover zou zijn. Ondanks de bezorgdheid van haar schoonmoeder had Christine een voorspoedige zwangerschap.

Zodra Christine weeën kreeg, bracht Jim haar met de auto naar het ziekenhuis en gaf onderweg te kennen dat hij niet in de verloskamer aanwezig wilde zijn als de baby werd geboren. Christine was het volledig met hem eens, want ze wilde niet dat hij iets deed waar hij zich onprettig bij zou voelen. Hij hoopte op een jongen, en omdat ze er alles voor over had om hem een plezier te doen, was dat ook haar liefste wens. Het kwam niet eens bij hen op dat het misschien wel een meisje zou worden en ze hadden dan ook besloten niet naar het geslacht van hun ongeboren kind te informeren. Jim was zo viriel dat hij er gewoon van uitging dat zijn eerstgeborene een zoon zou zijn, en Christine had de babykamer helemaal in het blauw ingericht.

De baby lag in een stuitligging en moest gehaald worden door middel van een keizersnee. Christine lag nog steeds in de uitslaapkamer bij te komen van de narcose toen Jim het nieuws hoorde. Op het moment dat de verpleegster de baby naar hem ophield voor het raam van de kraamkamer, dacht hij heel even dat er een verwisseling had plaatsgevonden. De baby had een kogelrond gezichtje met bolle wangetjes en een kransje witblond haar. Ze leek in de verste verte niet op een van hen tweeën. Maar de grootste schok was niet het gezichtje of de haarkleur van baby, maar het feit dat het een meisje was. Dit was niet het kind dat ze hadden verwacht. Terwijl hij naar de baby keek, kwam er niets anders in hem op dan dat ze leek op de Engelse vorstin Victoria in haar nadagen. Toen hij dat opmerkte tegen een van de verpleegsters, wees ze hem verontwaardigd terecht door te zeggen dat het juist een prachtige baby was. Omdat hij niet bekend was met de grimassen van pasgeboren kinderen, was hij het daar totaal niet mee eens. Voor hem was ze het kind van iemand anders en leek ze zeker niet op hem of Christine. Diepteleurgesteld en terneergeslagen nam hij plaats in de wachtkamer tot hij te horen kreeg dat hij naar Christine toe mocht. Zodra ze de uitdrukking op zijn gezicht zag, wist ze dat het een meisje was geworden en dat ze in de ogen van haar echtgenoot had gefaald.

'Is het echt een meisje?' fluisterde ze, nog steeds groggy van de narcose. Hij knikte zonder iets te zeggen. Hoe moest hij aan zijn vrienden vertellen dat zijn zoon een meisje bleek te zijn? Het was een enorme deuk in zijn ego en imago, iets wat hij niet in de hand had, en daar had Jim een hekel aan omdat hij gewend was alles te bepalen en Christine zich altijd naar zijn wensen voegde.

'Ja, het is een meisje,' bracht hij moeizaam uit. Christines ogen vulden zich met tranen. 'Ze lijkt op koningin Victoria,' voegde hij er voor de grap aan toe. 'Geen idee wie de vader is, want zo te zien heeft ze blauwe ogen en blond haar.' Niemand in hun familie van weerskanten was blond, alleen Jims grootmoeder, en dat leek hem nogal vergezocht. Niet dat hij aan Christine twijfelde. Dit kind was duidelijk een voorbeeld van terugkerende genen in hun genenpool; in ieder geval leek ze in geen enkel opzicht op een van hen beiden. De verpleegsters konden nog zo hard beweren dat het een schattige baby was, Jim was het daar totaal niet mee eens. Het duurde dan ook een paar uur voordat hij zich een beetje had hersteld en haar naar Christine bracht.

Vol verwondering keek ze naar het in een roze dekentje gewikkelde kind en raakte voorzichtig haar handjes aan. Christine had inmiddels een injectie gekregen om te voorkomen dat de melkproductie op gang kwam. Ze had namelijk besloten de baby niet zelf te voeden. Dat wilde Jim niet en zij had daar ook geen zin in, want ze wilde zo snel mogelijk weer haar oude figuur terugkrijgen. Jim hield namelijk van haar tengere figuurtje en vond haar totaal niet aantrekkelijk toen ze zwanger was. Net als Jim kon Christine bijna niet geloven dat deze mollige, hoogblonde baby van hen was. Weliswaar had ze de lange, stevige benen van Jim geërfd, maar verder vertoonde ze geen enkele gelijkenis met de ouders.

Toen mevrouw Dawson Victoria voor het eerst zag, was ze het helemaal met haar zoon eens. Ze zei dat ze sprekend op de moeder van Jims vader leek en dat ze in godsnaam hoopte dat dat niet zo zou blijven. Jims oma was haar hele leven een gezette, mollige vrouw geweest, die vooral werd geprezen om haar kookkunst en haar handigheid met naald en draad, maar zeker niet om haar uiterlijk.

De dag na Victoria's geboorte waren haar ouders inmiddels over de ergste schok heen dat ze een meisje bleek te zijn. Al kreeg Jim toen hij op kantoor verscheen van zijn collega's wel te horen dat hij het had laten afweten en zijn best moest doen om de volgende keer een zoon te maken. Christine maakte zich nog steeds zorgen dat haar man het haar kwalijk nam dat ze een dochter had gebaard. Hij stelde haar heel lief gerust door te zeggen dat zij en de baby gelukkig gezond waren en dat er verder niets anders opzat dan er maar het beste van te maken. De manier waarop hij dat zei, gaf Christine nog sterker het gevoel dat ze in gebreke was gebleven. Ook mevrouw Dawson stak dit niet onder stoelen of banken. Aangezien het bij geen van beiden was opgekomen dat ze een dochter zouden voortbrengen, hadden ze ook geen meisjesnamen paraat voor de dikke, blonde baby die in Christines armen lag.

Jim had zomaar voor de grap gezegd dat ze op koningin Victoria leek, maar ze vonden het allebei ook wel een mooie naam. Jim ging nog een stapje verder door Regina als tweede naam voor te stellen. Victoria Regina Dawson, oftewel Victoria de koningin. Koningin Victoria. Die naam paste wonderwel bij het uiterlijk van hun dochtertje en Christine was het ermee eens. Ze had al zoveel medelijden met Jim dat het een meisje was en daarom wilde ze dat hij in ieder geval een beetje blij zou zijn met de naam. Toen ze vijf dagen later het ziekenhuis verlieten, leek hij het haar gelukkig al te hebben vergeven.

Victoria was een makkelijke, blije baby die niet veel aandacht eiste. Ze liep en sprak al vroeg, en mensen zeiden altijd dat ze zo'n lief meisje was. Ze bleef heel blond, en de witte donshaartjes waarmee ze geboren was, veranderden in een krans van witte krulletjes. Ze had grote blauwe ogen en de romige witte teint die bij haar lichtblonde haar hoorde. Wanneer iemand de opmerking maakte dat ze er nogal Engels uitzag, zei Jim altijd dat ze naar koningin Victoria was vernoemd, omdat ze op haar leek. Daar werd dan smakelijk om gelachen. Het werd zijn favoriete grapje over de baby, dat hij maar al te gretig vertelde aan wie het maar wilde horen. Christine begon dan steevast bedeesd te giechelen. Ze hield van haar dochtertje, maar haar echtgenoot was altijd haar grote liefde geweest en daar bracht ook een kind geen verandering in. Terwijl sommige vrouwen zich helemaal richtten op hun kinderen, bleef haar echtgenoot voor haar op de eerste plaats komen. Christine was nu eenmaal de perfecte gezellin voor een levensgrote narcist als Jim. Ze had alleen maar oog voor hem en voor niemand anders.

Hoewel Jim nog steeds een zoon wilde om alles compleet te maken en om mee te honkballen, hadden ze geen haast met een tweede kind. Victoria maakte namelijk geen inbreuk op hun leven en viel gemakkelijk in te passen in hun bestaan. Zowel Jim als Christine waren bang dat twee kinderen, en zeker zo vlak na elkaar, veel moeilijker te hanteren waren, dus stelden ze zich voorlopig tevreden met hun enige dochter. Mevrouw Dawson wreef nog wat zout in Jims wond door te zeggen dat het toch zo jammer was dat ze geen zoon hadden gekregen. Dan hadden ze namelijk niet hoeven nadenken over een tweede kind. Volgens haar waren enig kinderen altijd intelligenter. Dat sprak vanzelf want haar zoon was immers ook enig kind.

Victoria bleek uitermate intelligent toen ze opgroeide. Ze was lief, babbelde graag, en toen ze nog maar net drie was, praatte ze al zo'n beetje als een volwassene. Ze zei grappige dingen, had aandacht voor haar omgeving en was in alles geïnteresseerd. Toen ze vier was, leerde Christine haar lezen. Op haar vijfde kreeg ze van haar vader voortdurend te horen dat ze was vernoemd naar een koningin. Victoria lachte altijd heel opgetogen wanneer hij dat zei, want ze wist natuurlijk heel goed hoe koninginnen eruitzagen. In de sprookjes die ze las, waren koninginnen altijd mooi, ze droegen prachtige jurken en soms hadden ze ook magische krachten. Hoewel ze wist dat ze dezelfde naam had als koningin Victoria, had ze geen flauw idee hoe die eruitzag. Ze wist dat ze ook op de oma van haar vader leek, maar van haar had ze ook nooit een foto gezien. Ze vroeg zich af of die oma misschien ook een koningin was geweest.

Op haar zesde was Victoria nog steeds een mollig kind. Ze had stevige kleine beentjes en er werd vaak gezegd dat ze groot was voor haar leeftijd. Op de basisschool was ze langer dan de meeste kinderen uit haar klas en ook zwaarder. Iedereen zei dat ze een 'grote meid' was, wat ze altijd als een complimentje beschouwde. Ze was nog steeds zes toen ze op een dag samen met haar moeder een boek zat te bekijken en een foto zag van de koningin naar wie ze was vernoemd. Haar naam stond duidelijk vermeld onder de foto: 'Victoria Regina', precies zoals Victoria's eigen naam.

De foto was genomen toen de koningin al behoorlijk op leeftijd was. Ze had een mopshondje op schoot dat sprekend op de vorstin leek. Victoria bleef een hele tijd sprakeloos naar de pagina staren.

'Is ze dat?' vroeg ze uiteindelijk. Ze keek haar moeder met haar grote blauwe ogen aan. Christine glimlachte en knikte. Jim had het tenslotte als een grapje bedoeld, want Victoria leek op Jims oma en op niemand anders.

'Heel, heel lang geleden was ze een machtige Engelse koningin,' legde Christine uit.

'Maar ze heeft helemaal geen mooie jurk aan en ook geen kroon op. En haar hond is ook lelijk.' Victoria keek helemaal verslagen.

'Ze was toen al heel erg oud, hoor,' zei Victoria's moeder in een poging alles te vergoelijken. Ze merkte dat haar dochtertje van streek was en dat trok ze zich aan. Hoewel ze wist dat Jim er natuurlijk niets kwaads mee had bedoeld, viel zijn grapje volkomen verkeerd. Victoria was helemaal uit haar doen en bleef maar naar de foto staren. Toen rolden er twee dikke tranen over haar wangen. Zonder verder iets te zeggen sloeg Christine snel de bladzijde om, in de hoop dat Victoria de foto zou vergeten. Maar dat gebeurde niet. Ze wist nu wat haar vader bedoelde als hij zei dat ze op een koningin leek.

HOOFDSTUK 2

Een jaar nadat Victoria de foto van koningin Victoria had gezien - wat voor eens en voor altijd het beeld veranderde dat ze over zichzelf had - vertelden haar ouders haar dat er een broertje of zusje op komst was. Victoria was helemaal opgetogen. Inmiddels zat ze in groep drie en veel van haar vriendinnetjes hadden al een broertje of zusje, zij was een van de weinigen zonder. Ze verheugde zich op een baby'tje met wie ze als een echte, levende pop kon spelen. Maar toen ze haar ouders een keer 's avonds laat over de baby hoorde praten, in de veronderstelling dat Victoria al sliep, hoorde ze de angstaanjagende woorden dat de baby een 'ongelukje' was. Victoria wist niet wat dat betekende. Ze was bang dat het kindje gewond was geraakt en misschien zonder armen of benen zou worden geboren en later nooit zou kunnen lopen. Ze had geen idee hoe ernstig het ongeluk was geweest en daar wilde ze ook niet naar vragen. Haar moeder had gehuild en haar vader klonk ook heel zorgelijk. Ze zeiden dat ze tevreden waren met alles zoals het was. Victoria was inmiddels zeven, een gemakkelijk kind, nooit lastig en altijd gehoorzaam. Gedurende de hele zwangerschap zei haar vader dat hij hoopte dat het een jongetje zou worden. Haar moeder hoopte dat natuurlijk ook, maar deze keer werd de babykamer neutraal wit in plaats van blauw. Ze had haar lesje geleerd toen Victoria voor de verrassing had gezorgd een meisje te zijn. Jims moeder, door Christine nog steeds aangesproken met mevrouw Dawson, voorspelde dat het deze keer ook weer een meisje zou worden, en dat hoopte Victoria maar. De beide ouders hadden ook nu weer besloten dat ze niet van tevoren het geslacht van hun kind wilden weten, want Victoria's moeder was bang dat haar een nare verrassing te wachten stond. Ze wilde zich zo lang mogelijk vastklampen aan de hoop dat het nu een jongen zou worden.

Victoria wist niet hoe het kwam, maar haar ouders leken zich lang niet zo te verheugen op de baby als zij. Haar moeder klaagde aan één stuk door dat ze zo dik was en haar vader plaagde Victoria door te zeggen dat hij hoopte dat de baby niet op haar zou lijken. Hij bleef haar er maar aan herinneren dat ze op zijn oma leek. Er waren niet veel foto's van haar overgrootmoeder, maar op degene die Victoria had gezien, stond een dikke vrouw met een schort voor. Ze had geen taille, enorme heupen en een bolle neus. Victoria wist niet wat erger was, dat ze leek op de oma van haar vader of op de lelijke koningin van de foto met de mopshond. Nadat ze foto's van haar overgrootmoeder had gezien, raakte ze geobsedeerd door de vorm van haar eigen neus. Die was klein en rond. Ze vond het net een ui die midden op haar gezicht was geplant en hoopte vurig dat de baby niet dezelfde neus zou erven. Maar omdat de baby een 'ongelukje' was, waren er waarschijnlijk wel ergere dingen om je zorgen over te maken dan een neus.

Victoria's ouders hadden niet verteld wat dat ongeluk precies inhield, maar ze was nooit dat gesprekje vergeten dat ze toevallig had gehoord. Ze hoopte dat de gevolgen van het ongeluk niet al te ernstig waren. Het zou best kunnen dat de baby alleen maar een gebroken arm had, of een buil op zijn hoofd.

Deze keer was Christines keizerssnede vooraf gepland. Victoria kreeg van haar ouders te horen dat haar moeder en de baby een week in het ziekenhuis moesten blijven en dat ze hen pas te zien zou krijgen wanneer ze thuiskwamen. Ze zeiden dat dit heel normaal was, maar Victoria vroeg zich af of dat was om de schade te herstellen die de baby had opgelopen tijdens die mysterieuze gebeurtenis waar niemand over wilde praten.

Op de dag dat de baby werd geboren, kwam haar vader om zes uur 's avonds thuis terwijl Victoria's oma bezig was het avondeten klaar te maken. Ze keken hem allebei verwachtingsvol aan en zagen meteen dat hij duidelijk teleurgesteld was toen hij vertelde dat het een meisje was. Toen glimlachte hij en voegde eraan toe dat het een mooi kindje was dat sprekend op hem en Christine leek. Ondanks alles leek hij enorm opgelucht, ook al was het geen jongetje. Hij zei dat ze haar Grace hadden genoemd, vanwege haar beeldschone uiterlijk. Oma Dawson straalde, vol trots dat ze erin was geslaagd het geslacht van de baby juist te voorspellen. Ze was er immers zeker van geweest dat het een meisje zou worden. Jim vertelde dat ze donker haar had, grote bruine ogen, net zoals die van Christine en hem, met dezelfde blanke huid als Christine en perfect gevormde roze lipjes. Volgens Jim was ze zo'n beauty dat ze haar zo voor een reclame voor baby's zouden kunnen gebruiken. Dat ze zo mooi was, maakte het weer een beetje goed dat ze geen jongetje was. Hij repte met geen woord over de verwondingen die de baby bij het ongelukje had opgelopen, iets waar Victoria zich acht maanden lang zorgen over had gemaakt. Ze was alleen maar enorm opgelucht en hoopte dat vanaf nu alles goed ging met de baby, want het leek haar een schattig kindje.

Toen ze haar moeder de volgende dag in het ziekenhuis opbelden, en Victoria haar aan de lijn kreeg, klonk ze heel moe, waardoor Victoria nog vastbeslotener was om te helpen waar ze kon wanneer Christine en de baby weer thuis waren.

Zodra Victoria Grace voor de eerste keer zag, vond ze haar nog mooier dan ze haar hadden verteld. Ze was echt prachtig, helemaal perfect. Ze leek op een baby uit een plaatjesboek, of een reclame, zoals haar vader had gezegd.

Oma Dawson ontfermde zich onmiddellijk over de baby en nam haar uit Christines armen, terwijl Jim zijn vrouw in een stoel hielp. Victoria probeerde zo dicht mogelijk in de buurt van de baby te komen, want ze kon niet wachten om haar vast te houden, kusjes te geven, lieve woordjes te zeggen en die snoezige kleine teentjes aan te raken. Ze was geen moment jaloers, alleen maar blij en trots.

'Is ze niet prachtig?' zei Jim trots tegen zijn moeder, die het daar roerend mee eens was. Er werd met geen woord gerept over de overgrootmoeder, maar dat was ook niet nodig. De kleine Grace leek op een porseleinen pop. Ze waren het er allemaal over eens dat ze mooiste baby was die ze ooit hadden gezien. In geen enkel opzicht leek ze op haar oudere zusje, met haar grote blauwe ogen en stroblonde haar. Het was zelfs nauwelijks voor te stellen dat ze zusjes waren, of dat Victoria bij dit gezin hoorde, waarin iedereen zo donker was. Ze waren ook geen van allen zo mollig als zij. Niemand vergeleek de baby met koningin Victoria of had het over haar bolle neusje. De baby had namelijk het neusje van een elfje of een camee, net zoals Christine. Het was al vanaf haar geboorte duidelijk dat ze bij haar ouders hoorde, terwijl Victoria de indruk wekte dat ze voor de deur te vondeling was gelegd. Grace was perfect. Victoria keek verliefd en vol adoratie naar de baby die in de armen van haar grootmoeder lag. Ze kon niet wachten tot die haar zou neerleggen zodat ze haar zelf kon oppakken. Dit kleine zusje, op wie ze zo lang had gewacht en van wie ze al hield voordat ze was geboren, was van haar en eindelijk thuis.

Zoals gewoonlijk kon Jim het niet laten om zijn oudste dochter te plagen. Zo was hij nu eenmaal, hij vond het heerlijk om grappen te maken ten koste van anderen. Zijn vrienden vonden hem ontzettend geestig en het interesseerde hem geen bal wie het mikpunt van zijn grappen was. Hij keek Victoria met een schamper lachje aan toen ze zo liefdevol naar de baby stond te staren.

'Nou, volgens mij was jij ons proefbakseltje,' zei hij terwijl hij haar een aai over haar bol gaf. 'Maar deze keer is het recept in ieder geval helemaal gelukt,' voegde hij er enthousiast aan toe. Oma Dawson legde Victoria uit dat je een proefbaksel maakte om te controleren of de ingrediënten wel klopten en de temperatuur van de oven goed was. De eerste keer mislukte het bijna altijd, en dan gooide je het proefbaksel weg en deed je alles weer opnieuw. Victoria had het plotseling niet meer. Grace was zo goed gelukt, misschien zouden ze haar nu wel weggooien. Maar daar werd verder met geen woord over gerept toen haar moeder en haar oma met het kleine zusje naar boven gingen. Victoria liep er met een geschrokken gezicht achteraan. Ze bleef netjes op een afstand staan kijken naar wat ze allemaal deden. Dat wilde ze ook leren. Ze wist zeker dat dat wel mocht van haar moeder als haar oma weer naar huis was. Dat had ze al gevraagd voordat Grace was geboren, en haar moeder had het haar beloofd.

De baby kreeg een roze nachthemdje aan en werd toen in een dekentje gewikkeld. Christine gaf haar de flesvoeding die ze uit het ziekenhuis had meegekregen, en nadat Grace een boertje had gelaten, werd ze in de wieg gelegd. Nu kreeg Victoria de kans om nog eens goed naar haar zusje te kijken. Ze was echt de mooiste baby die ze ooit had gezien. Maar ook al was dat niet zo geweest, dan had ze nog van haar gehouden, zelfs als ze de neus van hun overgrootmoeder had gehad, of op koningin Victoria had geleken. Dat ze zo mooi was, deed er voor Victoria helemaal niet zoveel toe, alleen haar ouders en oma vonden dat belangrijk.

Terwijl haar moeder en oma aan het praten waren, stak Victoria voorzichtig haar vinger uit naar het handje van de baby. In een reflex greep ze met haar knuistje Victoria's vinger vast. Voor Victoria was dit het opwindendste wat ze ooit had meegemaakt. Ze voelde onmiddellijk een band tussen hen en wist zeker dat die alleen maar sterker zou worden en altijd zou blijven. In stilte zwoer ze dat ze zich haar leven lang over haar zusje zou ontfermen en ervoor zou zorgen dat niemand haar pijn deed of aan het huilen maakte. Ze wilde dat het leven van de kleine Grace helemaal perfect zou zijn, en ze zou er alles aan doen om dat voor elkaar te krijgen.

Grace deed haar oogjes dicht en viel in slaap terwijl Victoria maar naar haar bleef kijken. Ze was toch zo blij dat het ongelukje geen schade had aangericht en dat Grace er nu eindelijk was.

Ze dacht aan wat haar vader had gezegd over het proefbaksel, en vroeg zich af of dat waar was. Misschien hadden ze haar alleen maar gekregen om er zeker van te zijn dat het met Grace allemaal goed zou gaan. Als dat zo was, waren ze daar prima in geslaagd. Ze was het mooiste en liefste kindje dat Victoria ooit had gezien en dat zeiden haar ouders en oma ook. Toch wenste Victoria heel even dat iemand anders het proefbaksel was geweest, en dat ze haar net zo lief en bijzonder vonden als Grace. En ook net zo geslaagd en niet mislukt vanwege het recept of de temperatuur van de oven. Ze had geen idee waarom haar ouders haar als eerste hadden gekregen, maar ze hoopte in ieder geval dat ze haar niet zouden weggooien. Ze wilde niets liever dan de rest van haar leven met Grace doorbrengen en de beste grote zus van de wereld zijn. Daar kwam nog bij dat ze dolblij was dat de baby niet de neus van hun overgrootmoeder had.

Ze ging naar beneden om samen met haar ouders en oma een boterham te eten terwijl de baby boven vredig sliep, net gevoed en met een schone luier om. Haar moeder had gezegd dat de baby de eerste paar weken wel heel veel zou slapen.

Tijdens de lunch zei haar moeder dat ze zo snel mogelijk weer haar oude figuur terug wilde hebben. Jim schonk champagne in voor de grote mensen en glimlachte naar Victoria. Hij had altijd een soort ironische blik in zijn ogen als hij naar haar keek, alsof ze samen een grapje maakten, maar misschien ook alsof zij zelf een grapje was. Victoria wist dat nooit helemaal zeker, in ieder geval vond ze het fijn als hij naar haar lachte. En nu was ze ook nog zo blij met Grace, het kleine zusje van wie ze al haar hele leventje had gedroomd. Iemand van wie ze kon houden en die ook net zoveel van haar zou houden.

HOOFDSTUK 3

Christine leerde Victoria hoe ze met de baby om moest gaan. Tegen de tijd dat Grace drie maanden was, wist Victoria hoe ze haar zusje moest verschonen, haar in bad doen, aankleden en haar voeden. Ze speelde uren met haar en was niet bij haar weg te slaan. Dankzij Victoria's hulp kreeg Christine de broodnodige vrije tijd om met haar vriendinnen te bridgen, golfles te nemen en vier keer per week met haar personal trainer af te spreken. Ze had geen idee meer hoeveel tijd de zorg voor een baby in beslag nam. Victoria vond het alleen maar heerlijk om haar moeder te helpen. Zodra ze van school kwam, waste ze haar handen, pakte haar zusje op en verzorgde haar. Het was Victoria die Grace voor het eerst zag lachen. Het was duidelijk dat de baby dol op haar was, en Victoria was net zo stapel op haar.

Grace was een plaatje van een kind. Toen ze een jaar oud was, werd Christine altijd wel een keer door iemand aangesproken wanneer ze met de meisjes naar de supermarkt ging. Ze woonden nu eenmaal in Los Angeles waar filmscouts op de meest alledaagse plekken opereerden. Christine kreeg voortdurend de vraag te horen of Grace beschikbaar was voor filmopnames, commercials, tv-programma's of advertenties. Omdat Jim in de reclamebusiness zat, overkwam hem dat ook vaak wanneer hij een foto van haar liet zien. Victoria keek altijd gefascineerd toe als mensen haar moeder benaderden met dit soort verzoeken. Weliswaar bedankte Christine steevast beleefd, want Jim en zij hadden geen enkele behoefte om hun kind te exploiteren, maar toch waren ze altijd gevleid door het aanbod en lieten nooit na dat aan hun vrienden te vertellen. Omdat alle aandacht naar Grace ging, had Victoria steeds het gevoel dat ze onzichtbaar was als de scouts met haar moeder praatten, net alsof ze niet bestond. Victoria vond het niet erg dat ze alleen maar oog voor Grace hadden, maar toch vroeg ze zich wel eens af hoe het zou zijn om zelf in een film te spelen of op tv te komen. Victoria genoot ervan dat Grace zo mooi was en ze vond het heerlijk om haar als een pop aan te kleden, compleet met strikjes in haar donkere krullen. Grace ontwikkelde zich tot een snoezige peuter, en Victoria smolt bijna toen haar kleine zusje haar voor het eerst bij de naam noemde. Grace was dol op haar grote zus en kraaide altijd van plezier zodra ze Victoria zag.

Toen Grace twee was en Victoria negen, overleed oma Dawson na een korte ziekte. Bij het verzorgen van de baby had Christine nu alleen nog hulp van Victoria. Omdat haar schoonmoeder altijd de enige oppas was geweest, moest Christine op zoek naar betrouwbare vervanging als Jim en zij een avondje uitgingen. Er volgde een hele stoet van tienermeisjes, die van de telefoon gebruikmaakten, tv keken en de zorg voor de baby aan Victoria overlieten. Wat de beide zusjes overigens goed uitkwam.

Naarmate ze ouder werd, voelde Victoria zich steeds verantwoordelijker voor haar kleine zusje. Grace werd elk jaar mooier, ze had een zonnig karakter en ze lachte bijna onophoudelijk. Meestal op aandringen van haar grote zus, die de enige in het gezin was die haar kon laten lachen wanneer ze huilde of haar wist te kalmeren waneer ze een boze bui had. Christine kon lang niet zo goed met haar overweg als haar oudste dochter en liet Grace maar al te graag aan Victoria's zorg over.

Intussen plaagde Victoria's vader haar er nog steeds mee dat ze een proefbaksel was. Inmiddels wist ze precies wat dat betekende, namelijk dat Grace mooi was en zij niet, en dat hun tweede kind wel was gelukt. Victoria was hier al een beetje aan gewend geraakt, maar toen ze dit een keer aan een vriendinnetje vertelde, reageerde het meisje duidelijk geschrokken. Haar vader zei het te pas en te onpas. De doodenkele keer dat haar moeder daar bezwaar tegen maakte, verzekerde Jim haar dat Victoria heus wel wist dat hij haar alleen maar plaagde. Maar het feit was dat Victoria hem geloofde. Ze was er inmiddels van overtuigd dat ze een vergissing was en dat Grace alles was wat haar ouders wensten. Die indruk werd elke keer nog versterkt wanneer andere mensen Grace bewonderden. Victoria's idee dat ze onzichtbaar was, had zich inmiddels diep in haar verankerd. Wanneer mensen vol bewondering opmerkten dat Gracie toch zo schattig en mooi was, wisten ze daarna niet wat ze nog over Victoria moesten zeggen, dus hielden ze verder maar hun mond en negeerden haar.

Victoria was niet lelijk, alleen heel gewoontjes. Ze had een lief gezichtje en haar inmiddels steile blonde haar dat haar moeder in vlechtjes deed, stak ontzettend af bij de weelderige, donkere pijpenkrullen van Grace. Victoria had grote, onschuldige hemelsblauwe ogen, maar ze vond zelf de donkere ogen van Grace en haar ouders veel spannender en opvallender. Niet alleen de kleur van haar ogen en haar was anders dan die van Grace en haar vader en moeder, maar ook hun lichaamsbouw verschilde in alle opzichten van de hare. Haar beide ouders waren slank, haar vader was lang en haar moeder en kleine zusje waren tenger, hadden fijne botten en waren klein van postuur. Hoewel Christine twee kinderen had gebaard, was ze nog altijd een beetje onder gewicht en in een uitstekende conditie dankzij haar personal trainer en haar fitnessoefeningen. Grace en haar ouders waren elkaars evenbeeld. Victoria daarentegen was een beetje vierkant, grover gebouwd en voor een kind had ze brede schouders. Ze zag er gezond uit, met haar roze wangen en hoge jukbeenderen. Het enige opvallende aan haar waren haar lange, veulenachtige benen. Te lang en te slank voor haar gedrongen lijfje, zoals haar oma had gezegd. En door haar korte bovenlichaam leken haar benen nog langer. Ondanks haar brede postuur was ze snel en gracieus. Ook als kind was ze stevig voor haar leeftijd, niet echt dik, maar ook zeker niet tenger. Haar vader merkte altijd op dat ze te zwaar voor hem was om op te tillen terwijl hij Grace als een veertje in de lucht gooide. Omdat Victoria echt totaal anders was dan de rest van het gezin, viel dat iedereen dan ook meteen op. Zo had ze diverse keren gehoord dat mensen aan haar ouders vroegen of ze haar hadden geadopteerd. Wanneer de juf op school van die kaarten liet zien met een appel, een sinaasappel, een banaan en een paar kaplaarzen erop en dan vroeg welke kaart er niet bij hoorde, had ze altijd het gevoel dat zij thuis de kaart met de kaplaarzen was. Het idee dat ze anders was en uit de toon viel, droeg ze al haar hele leven met zich mee. Als ze maar op een van haar beide ouders had geleken, dan had ze in ieder geval het gevoel gehad dat ze erbij hoorde. Maar dat was niet zo, ze was de enige die volkomen buiten de boot viel. Er werd haar nooit verteld dat ze mooi was, zoals met Gracie wel het geval was. Gracie was helemaal perfect en Victoria was de onaantrekkelijke grote zus die er maar een beetje bij hing.

Victoria had een gezonde eetlust, waardoor ze nog steviger werd dan misschien anders het geval was geweest. Ze schepte bij elke maaltijd haar bord vol en at dat dan ook helemaal leeg. Ze hield van koekjes, snoepjes, ijsjes en ook van brood, met name als het vers uit de oven kwam. Op school at ze een uitgebreide lunch en kon nooit nee zeggen tegen frietjes, een hotdog of ijs met warme chocoladesaus. Jim was ook een grage eter, maar hij was een grote man en hij kwam geen grammetje aan. Christine leefde voornamelijk op gekookte vis, gestoomde groenten en salades. Allemaal dingen waar Victoria een bloedhekel aan had. Ze hield meer van cheeseburgers, spaghetti en gehaktballen. Ze schepte vaak twee keer op, hoewel haar vader haar dan fronsend aankeek, of haar uitlachte en grapjes over haar maakte. Niemand in het gezin kwam een grammetje aan, behalve zij. Ze sloeg nooit een maaltijd over, want een volle maag gaf haar een soort troost.

'Je krijgt er nog eens spijt van dat je zoveel eet, jongedame,' waarschuwde haar vader altijd. 'Het is niet leuk om te dik te zijn als je later naar de universiteit gaat.' Maar de universiteit leek nog een miljoen jaar weg wanneer de aardappelpuree vlak voor haar neus stond en daarnaast een schaal met gebraden kip. Christine lette altijd goed op wat ze Gracie te eten gaf. Ze zei dat Grace een ander postuur had en dezelfde bouw als zij. Toch gaf Victoria haar stiekem lolly's en snoepjes, Grace was er dol op. Ze begon altijd de kraaien van plezier wanneer Victoria een rol zuurtjes uit haar zak tevoorschijn toverde. En ook als er nog maar één zuurtje over was, gaf Victoria dat aan haar zusje.

Victoria was op school niet erg populair en ze mocht maar heel af en toe een vriendinnetje mee naar huis nemen. Haar moeder zei dat ze twee kinderen die het huis overhoop haalden wel genoeg vond. Omdat ze Victoria's vriendinnetjes toch nooit leuk vond en altijd wel iets op hen had aan te merken, hield Victoria er op een gegeven moment maar mee op om ze bij haar thuis uit te nodigen. Het gevolg was dat niemand haar vroeg om na school te komen spelen, want niemand werd ooit teruggevraagd. Bovendien wilde Victoria altijd naar huis om voor de baby te zorgen. Ze ging wel met meisjes op school om, maar alleen onder schooltijd.

Het grootste drama van haar eerste schooljaren was dat ze in groep vier als enige van alle kinderen geen Valentijns-cadeautje had gekregen. Ze was in tranen thuisgekomen, waarop haar moeder zei dat ze niet zo raar moest doen. Gracie was toch haar Valentijns-cadeautje? Om zichzelf een teleurstelling te besparen, zei Victoria het jaar daarop tegen zichzelf dat het haar niks kon schelen. Toch kreeg ze dat jaar wel een Valentijns-cadeautje, van een meisje, een bonenstaak die net zo lang was als Victoria. Alle jongens waren namelijk kleiner.

Het volgende drama deed zich voor op haar elfde, toen ze borstjes kreeg. Om alles te verhullen droeg ze slobbertruien over haar kleren en soms zelfs houthakkershemden, alles twee maten te groot. Maar tot Victoria's ergernis werden haar borsten steeds groter. Een jaar later had ze het figuur van een volwassen vrouw. Ze moest vaak aan haar overgrootmoeder denken, met die brede heupen en dikke taille, grote borsten en dat gezette figuur. Victoria hoopte vurig dat ze nooit zo dik zou worden als haar overgrootmoeder was geweest. Het enige verschil met haar waren Victoria's lange, slanke benen, die maar bleven doorgroeien. Victoria wist dat niet, maar haar benen waren wel haar sterkste punt. De vrienden van haar ouders hadden het altijd over haar als die 'grote meid', en dan wist ze niet welk deel van haar lichaam ze bedoelden: haar lange benen, haar grote borsten of haar steeds breder wordende bovenlichaam. Voordat ze erachter kon komen naar welk deel van haar lichaam ze dan keken, richtten ze hun aandacht alweer op de elfjesachtige Gracie. Naast haar voelde Victoria zich een monster en een reus. Met haar lengte en haar vrouwelijke figuur zag ze er ouder uit dan ze was, en toen de tekenleraar op school zei dat ze een rubensfiguur had, durfde ze niet te vragen wat hij daarmee bedoelde. Dat wilde ze trouwens helemaal niet weten. Ze wist zeker dat het een of andere artistiekerige manier was om te zeggen dat ze 'groot' was, een woord dat ze trouwens niet meer kon horen. Ze wilde klein zijn, net als haar moeder en haar zusje. Toen ze in groep acht zat, was ze een meter zeventig, wat niet heel erg lang was, maar wel veel langer dan de meeste meisjes uit haar klas, en ook langer dan de jongens van haar leeftijd. Ze voelde zich een freak.

Toen Victoria in groep zeven zat, ging Gracie voor het eerst naar de kleuterklas. Haar moeder had hen allebei voor de school afgezet en Victoria viel de eer te beurt om Gracie naar haar klas te brengen en kennis te maken met haar juf. Ze keek Gracie na toen ze schuchter de klas in liep waarbij ze een kushandje aan haar grote zus gaf. Gedurende het hele jaar hield ze een oogje op haar tijdens de pauzes en haalde haar op van de naschoolse opvang om haar mee naar huis te nemen. Hetzelfde gold voor het jaar daarop toen Victoria in groep acht zat en Gracie in groep een. Maar in de herfst zou Victoria naar high school gaan, en dat betekende een andere school op een andere plek. Dan kon ze niet meer voor Grace zorgen of naar haar kijken als ze langs haar klaslokaal liep. Ze zou haar missen. Hetzelfde gold voor Gracie, die erg aan haar zus hing en het heerlijk vond als ze zag dat Victoria af en toe stiekem bij haar in de klas naar binnen gluurde.

Op Victoria's laatste schooldag moesten de meisjes allebei huilen. Gracie zei dat ze in de herfst niet meer terug naar school wilde als Victoria er niet was. Victoria zei dat het niet anders kon. Dit betekende voor Victoria het einde van een tijdperk, een periode waarvan ze had genoten omdat ze wist dat Gracie altijd in de buurt was.

De zomer voordat Victoria naar high school zou gaan, ging ze voor het eerst op dieet. In een tijdschrift had ze een advertentie gezien voor kruidenthee en die stuurde ze op in een envelop met geld. In de advertentie stond dat ze gegarandeerd vijf kilo zou afvallen. Bij haar entree op high school wilde ze er slanker en verzorgder dan op de basisschool uitzien. Door de pubertijd was haar lichaam nog wat voller geworden, en volgens haar dokter was ze vijf kilo te zwaar voor haar leeftijd. De kruidenthee werkte beter dan ze had verwacht en een aantal weken was ze hondsberoerd. Grace zei dat ze er helemaal groen en ziek uitzag, en vroeg haar waarom ze thee dronk die zo goor rook. Haar ouders hadden geen idee wat haar mankeerde omdat ze niet vertelde wat ze had gedaan. Het smerige brouwseltje bezorgde haar een ernstige buikloop, waardoor ze een paar weken de deur niet uit kon en de smoes verzon dat ze griep had. Haar moeder zei tegen haar vader dat het typisch de zenuwen waren omdat ze naar high school ging. Maar omdat ze zo ziek was geweest, zorgde de kruidenthee er uiteindelijk voor dat ze vier kilo was kwijtgeraakt. Victoria was erg tevreden met het resultaat.

De Dawsons woonden in een prettige buurt op de grens van Beverly Hills, in een huis dat ze al voor Victoria's geboorte hadden gekocht. Inmiddels was Jim opgeklommen tot hoofd van het reclamebureau en Christine hield zich voornamelijk bezig met haar twee dochters. Ze waren nu allebei tweeënveertig en twintig jaar getrouwd. Met twee kinderen was hun leven overzichtelijk en ze waren blij dat ze er niet meer hadden. Kortom, in hun ogen vormden ze met hun beide dochters een ideaal gezin. Jim merkte maar al te graag op dat Grace de schoonheid bezat en Victoria de hersens. Maar in deze wereld was er plaats voor allebei, volgens zijn zeggen. Hij wilde dat Victoria naar een goede universiteit ging en later een succesvolle carrière zou krijgen. 'Jij moet het van je verstand hebben,' prentte hij haar altijd in. Alsof ze verder niets anders te bieden had.

'Verstand is ook niet alles, hoor,' zei Christine dan. Ze maakte zich er wel eens zorgen over dat Victoria zo slim was. 'Mannen houden vaak niet zo van slimme meisje,' voegde ze er bezorgd aan toe. 'Je moet er ook aantrekkelijk uitzien.' Het afgelopen jaar had ze steeds maar over Victoria's gewicht lopen zeuren en ze merkte tot haar voldoening dat haar dochter was afgevallen. Ze had trouwens geen flauw idee wat Victoria zichzelf de afgelopen maand had aangedaan om die overtollige kilo's kwijt te raken. Over Gracie maakten hun ouders zich veel minder zorgen. Ze was nog maar een kleine meid, maar het leek nu al alsof ze met haar charme en schoonheid de hele wereld zou kunnen veroveren. Jim was haar gehoorzame slaaf.

De zomer voordat Victoria naar high school zou gaan, gingen ze met het hele gezin twee weken naar Santa Barbara. Zoals hij wel eens eerder had gedaan, had Jim een huis gehuurd in Montecito. Iedereen had het reuze naar zijn zin en ze gingen elke dag naar het strand. Haar ouders maakten dagelijks lange wandelingen over het strand terwijl Victoria Gracie hielp met zandkastelen bouwen, die ze versierden met bloemetjes, steentjes en stokjes van ijslolly's. Gracie genoot, en Victoria genoot op haar beurt weer van haar.

Op een dag maakte Jim een opmerking over de omvang van Victoria's borsten waarna ze een shirt over haar badpak had aangetrokken en weigerde het nog uit te doen. Wel had hij er nog vergoelijkend aan toegevoegd dat ze een paar 'prachtige stelten' had. Haar vader had het trouwens veel vaker over haar figuur dan over de fantastische cijfers die Victoria op school haalde. Hij verwachtte gewoon niet anders van haar. Maar hij was nooit te beroerd om duidelijk te maken dat hij teleurgesteld was in haar uiterlijk, alsof ze daardoor in gebreke bleef en dat op hem afstraalde. Hoewel ze het al zo vaak had gehoord, werd ze er toch iedere keer weer verdrietig van. Haar moeder deed net alsof ze het niet hoorde, stelde haar niet gerust en nam het niet voor haar op. Victoria voelde instinctief dat haar moeder ook teleurgesteld was in haar uiterlijk.

Die zomer woonde er in Montecito aan de overkant van de straat een jongen die Victoria wel leuk vond. Jake was net zo oud als zij en hij zou in de herfst naar de Cate-kostschool gaan, in het zuiden van Californië. Hij vroeg of hij haar mocht schrijven, dat vond ze goed en ze gaf hem haar adres in la. Tot laat in de avond hadden ze het erover hoe zenuwachtig ze waren om naar high school te gaan. Terwijl ze in het donker zaten, een flesje bier deelden dat hij uit de bar van zijn ouders had gepikt en samen een sigaret rookten, biechtte Victoria hem op dat ze op de basisschool nooit populair was geweest. Jake zei dat hij dat niet snapte, want volgens hem was ze erg slim en grappig en hij vond het fijn om met haar te praten. Victoria had nog nooit bier gedronken of sigaretten gerookt en toen ze thuiskwam, moest ze kotsen. Niemand had het in de gaten. Haar ouders lagen in bed en Gracie was in diepe slaap in de kamer naast haar.

De dag daarop ging Jake weg. Voordat hij naar Cate zou gaan, wilden zijn ouders nog met hem op bezoek bij zijn opa en oma in Lake Tahoe. Victoria had geen grootouders meer, waar ze af en toe heel blij om was, want nu waren het alleen nog maar haar ouders die opmerkingen over haar uiterlijk maakten. Haar moeder vond dat ze haar haar beter kon afknippen en in de herfst iets aan beweging moest gaan doen, bij voorkeur gymnastiek of ballet. Ze besefte geen seconde dat Victoria het vreselijk vond om zich in een balletpakje aan andere meisjes te vertonen. Ze zou nog liever doodgaan, of hetzelfde figuur houden dan op die manier te moeten afvallen. Bovendien was het veel eenvoudiger om kilo's kwijt te raken door ziek te worden van kruidenthee.

Nu Jake weg was, was het een stuk saaier in Montecito. Victoria vroeg zich af of ze nog iets van hem zou horen als hij weer naar school ging. De rest van de vakantie speelde ze met Grace. Victoria vond het geen enkel punt dat haar zusje zeven jaar jonger was, ze had altijd de grootste pret met haar.

Haar ouders zeiden altijd tegen hun vrienden dat die zeven jaar verschil juist heel goed was. Victoria was daardoor nooit jaloers geweest op haar kleine zusje en het was ook heel handig dat ze nu oud genoeg was om 's avonds op te passen. Wanneer ze uitgingen lieten ze Gracie achter onder de hoede van haar grote zus, en naarmate de meisjes ouder werden, gebeurde dat steeds vaker.

Tijdens de vakantie bezorgde Gracie hun de schrik van hun leven door op een middag bij eb te ver de zee in te lopen. Victoria was bij haar, maar was even teruggegaan om een handdoek en nog wat zonnebrandcrème te pakken om haar zusje mee in te smeren. Plotseling kwam de vloed op en ontstond er een sterke stroming. Gracie werd door een golf omvergeworpen en binnen een seconde was ze verdwenen, meegesleurd door de volgende grote golf. Victoria zag het gebeuren, holde gillend terug, dook het water in en greep haar zusje bij de arm, maar ze werd omvergegooid door een golf. Inmiddels hadden hun ouders het in de gaten en Jim vloog als een speer naar de vloedlijn met Christine achter zich aan. Hij rende de branding in, pakte de twee meisje vast met zijn krachtige armen en trok hen eruit. Christine keek als verstijfd en vol afschuw toe. Jim sprak Gracie als eerste aan.

'Dat mag je nooit meer doen! Je mag niet alleen het water in!'

Vervolgens richtte hij zich met een woedende blik tot Victoria. 'Hoe haal je het in je hoofd om haar alleen te laten?'

Victoria barstte totaal overstuur in tranen uit. Haar natte hemd zat vastgeplakt aan haar zwempak.

'Ik ging alleen maar zonnebrandcrème halen, want anders zou ze verbranden,' zei ze snikkend. Christine hield haar mond en sloeg een handdoek om Grace heen die blauwe lippen had omdat ze te lang in het water had gespeeld.

'Ze is bijna verdronken!' schreeuwde haar vader trillend van woede. Hij werd zelden kwaad op zijn kinderen, maar hij was net als iedereen behoorlijk van de kaart. Hij repte er met geen woord over dat Victoria als eerste naar Grace toe was gerend om haar uit het water te halen. Hij was te zeer van streek over wat er had kunnen gebeuren. Grace klampte zich vast aan haar moeder. Haar donkere krulletjes zaten tegen haar hoofd geplakt.

'Sorry, pap,' zei Victoria zacht.

Hij draaide zijn rug naar haar toe en liep weg. Victoria veegde de tranen uit haar ogen. 'Sorry, mam,' zei ze tegen haar moeder die bezig was Gracie te troosten. Christine knikte en gaf haar snel een handdoek aan om zich te bedekken. De boodschap die uit dat gebaar sprak, was overduidelijk.

Victoria vond high school in bepaalde opzichten eigenlijk best meevallen. De lessen waren goed georganiseerd, de meeste leraren vond ze aardig, en de lesstof was veel interessanter dan op de basisschool. Wat leren betrof vond ze het er heerlijk, maar sociaal gezien voelde ze zich een volkomen buitenbeentje. Toen ze op de eerste dag de andere meisjes zag, was ze geschokt. Ze zagen er veel bijdehanter uit dan de meisjes van haar vorige school. Sommigen hadden uitdagende kleren aan en leken stukken ouder dan ze waren. Alle meisjes droegen make-up en veel van hen waren graatmager. Het was duidelijk dat anorexia en boulimie hier een rol speelden. Vergeleken bij hen voelde Victoria zich net een olifant. Het enige wat ze wilde, was er net zo cool uitzien als de rest. Ze keek goed naar de outfits die ze droegen, die haar trouwens voor geen meter zouden staan, hoewel de minirokjes juist geknipt waren voor haar lange benen. Victoria had een spijkerbroek aan en een wijd hemd om haar vormen te verbergen. Ze had haar lange blonde haar los, haar gezicht was fris gewassen en aan haar voeten had ze hoge gympen die haar moeder de dag daarvoor voor haar had gekocht. Ze viel helemaal uit de toon en zag er totaal anders uit dan de rest van de meisjes. De meiden die voor school stonden zouden zo aan een of andere modewedstrijd kunnen meedoen. Het was één grote kliek van dunne, sexy meiden. Ze kon wel huilen.

'Succes,' zei haar moeder met een glimlach toen ze haar afzette. 'Ik hoop dat je een fijne dag hebt.' Victoria wilde zich het liefst in de auto verstoppen. Met trillende handen omklemde ze haar lesrooster en een plattegrond van de school. Ze hoopte dat ze de weg kon vinden zonder het te hoeven vragen, want ze was zo van slag dat ze bang was dat ze in tranen zou uitbarsten.

'Er gebeurt je niets, hoor,' zei Christine toen Victoria uit de auto stapte. Victoria probeerde zo'n neutraal mogelijk gezicht te trekken. Ze rende de trap op langs de andere meisjes, zonder hen aan te kijken of gedag te zeggen. Het leek wel een heel leger van coole meiden, en zij voelde zich allesbehalve cool.

Tijdens de lunch zag ze een paar van hen in de kantine zitten en ze liep met een grote boog om hen heen. Ze nam een zakje chips, een pistoletje, yoghurt, een pakje chocolate chip koekjes voor later, en ging in haar eentje aan een tafeltje zitten. Opeens stond er een meisje naast haar. Ze was langer dan Victoria en zo dun als een lat. Gezien haar lengte zou ze het met basketbal zo tegen de meeste jongens kunnen opnemen.

'Vind je het goed als ik bij je kom zitten?' vroeg ze.

'Ja hoor, prima,' zei Victoria en ze maakte haar zakje chips open. Het meisje had twee sandwiches op haar dienblaadje, waarschijnlijk kon ze alles eten zonder een grammetje aan te komen. Afgezien van haar lange bruine haar zag ze eruit als een jongen. Net als Victoria had ze geen make-up op en droeg ze een spijkerbroek en Converse-gympen.

'Eerste klas?' vroeg het meisje. Ze haalde een sandwich uit de verpakking. Victoria knikte en was bijna verlamd van verlegenheid. 'Ik heet Connie. Ik ben aanvoerster van het meisjes basketbalteam. Maar dat had je vast wel geraden. Ik ben een meter vijfentachtig en ik zit in de bovenbouw. Welkom op school. Hoe vind je het hier?'

'Wel oké,' zei Victoria zo gewoontjes mogelijk. Ze wilde niet zeggen dat ze doodsbang was en zich een complete idioot voelde. Ze vroeg zich af of Connie zich ook zo had gevoeld toen ze in de eerste klas zat. Ze zag er heel ontspannen uit en tevreden met hoe ze was. Maar ze zat nu wel bij een eersteklasser, waardoor Victoria zich afvroeg of ze wel vriendinnen had. En zo ja, waar waren die dan?

'Op mijn twaalfde was ik al zo lang,' zei Connie op vertrouwelijke toon. 'Mijn broer is bijna twee meter, hij heeft een beurs voor basketbal en speelt voor de universiteit van Californië. Doe jij aan sport?'

'Alleen een beetje volleybal.' Victoria was altijd meer in studie dan in sport geïnteresseerd geweest.

'We hebben hier een paar geweldige teams. Misschien wil je ook meedoen met basketbal. We hebben veel meisjes met jouw lengte,' voegde Connie eraan toe. Victoria had bijna gezegd: 'Maar niet met mijn gewicht.' Ze was zich er scherp van bewust hoe iedereen eruitzag en ze voelde zich echt twee keer zo dik als de meisjes die ze had gezien. Maar bij dit meisje voelde ze zich niet zo uit de toon vallen. In ieder geval zag ze er niet uit alsof ze anorexia had of zich had gekleed voor een afspraakje met een jongen, bovendien kwam ze vriendelijk en aardig over. 'Het duurt wel even voordat je een beetje gewend bent op high school,' stelde Connie haar gerust. 'Op de eerste dag dat ik hier was, voelde ik me echt heel raar. Alle jongens waren zo ongeveer de helft kleiner dan ik en de meisjes waren allemaal veel knapper. Maar er is hier voor iedereen wel wat van zijn gading, sporters, fashionista's, schoonheidskoninginnetjes, er is zelfs een club voor homo's en lesbo's. Na een tijdje vind je je draai wel en dan krijg je ook vriendinnen.'

Victoria was plotseling blij dat Connie bij haar was komen zitten. Ze had het gevoel dat ze nu in ieder geval één vriendin had. Connie had inmiddels alle twee haar sandwiches op. Tot haar verbazing merkte Victoria dat ze zo zenuwachtig was dat ze alleen maar de chips en de koekjes had opgegeten. Ze besloot nog de yoghurt op te eten en de rest voor later te bewaren.

'Waar woon je?' vroeg Connie geïnteresseerd.

'LA.'

'Ik kom elke dag met de auto uit Orange County. Ik woon bij mijn vader. Mijn moeder is vorig jaar overleden.'

'Wat naar voor je,' zei Victoria meelevend. Connie richtte zich in haar volle lengte op waardoor Victoria zich net een dwerg voelde naast haar. Ze gaf Victoria een papiertje met haar telefoonnummer. Victoria bedankte haar en stak het in haar zak.

'Bel me maar als ik je ergens mee kan helpen. De eerste dagen zijn altijd het moeilijkst, daarna gaat het vast beter. En vergeet niet je aan te melden bij het team.' Victoria zag dat zichzelf nog niet doen, maar ze was blij met de vriendelijke ontvangst en vond het fijn dat dit meisje de moeite had genomen om haar op haar gemak te stellen. Victoria wist bijna zeker dat ze speciaal daarom bij haar aan tafel was komen zitten. Terwijl ze nog wat zaten te babbelen, liep er een jongen voorbij die naar Connie lachte.

'Hé, Connie,' zei hij, en hij zwaaide met de boeken in zijn hand. 'Ben je spelers voor het team aan het ronselen?'

'Reken maar.' Ze lachte terug naar hem. 'Dat is de aanvoerder van het zwemteam,' zei ze toen hij weer weg was. 'Misschien vind je dat ook leuk. Kijk maar.'

'Dan verdrink ik, denk ik,' zei Victoria schaapachtig. 'Ik kan niet zo goed zwemmen.'

'Dat hoeft ook niet. Dat leer je wel. Daar heb je coaches voor. In de eerste klas heb ik ook in het team gezwommen, maar ik heb een hekel aan vroeg opstaan. De training begint om zes uur 's morgens, en als er een wedstrijd is, zelfs om vijf uur.'

'Ik denk dat ik het maar laat zitten,' zei Victoria met een grijns. Toch vond ze het fijn dat ze de keuze had. Dit was een heel nieuwe wereld. Het leek wel of iedereen het hier naar zijn zin had en een eigen clubje had gevonden. Ze hoopte maar dat dat haar ook zou lukken, wat het ook mocht worden. Connie zei dat er op het mededelingenbord buiten de kantine intekenlijsten voor de clubs hingen. Toen ze de kantine uit liepen wees ze het aan en Victoria bleef staan om het te bekijken. Er waren tientallen clubs, waaronder een schaakclub, een pokerclub, een filmclub, clubs voor vreemde talen, een Gothic club, een griezelfilmclub, een literaire leesclub, een club voor Latijn, een leesclub voor romannetjes, een archeologieclub, een skiclub, een tennisclub en een reisclub. Met name twee clubs leken Victoria wel wat: film en Latijn, maar ze was te verlegen om haar naam op de lijst te zetten. In groep acht had ze Latijn erbij genomen, en dat vond ze leuk. De filmclub trok haar ook wel aan. Bovendien hoefde ze voor beide clubs niet uit de kleren of een uniform aan dat haar dik maakte. Alleen al daarom wilde ze geen lid worden van het zwemteam, hoewel ze eigenlijk best goed kon zwemmen, beter dan ze tegen Connie had beweerd. Verder had ze er totaal geen trek in zich in een kort basketbalbroekje te hijsen. De skiclub vond ze eigenlijk ook wel aantrekkelijk. Ze ging elk jaar met haar ouders skiën. Haar vader was in zijn jeugd skikampioen geweest en haar moeder was er ook vrij goed in. Gracie had al vanaf haar derde op een skischooltje gezeten en hetzelfde gold voor Victoria.

'Ik zie je nog wel,' zei Connie terwijl ze wegslenterde op haar giraffe-achtige benen.

'Bedankt, hè!' riep Victoria haar na, en vervolgens rende ze vlug naar de volgende les.

Ze was in een uitstekende bui toen haar moeder haar om drie uur kwam ophalen.

'Hoe ging het?' vroeg haar moeder, duidelijk opgelucht dat Victoria zo vrolijk keek. Het was blijkbaar niet zo eng geweest als ze had gevreesd.

'Goed hoor,' antwoordde Victoria met een blij gezicht. 'Ik vond de lessen fijn. Echt stukken beter dan op mijn oude school. Vanmorgen had ik biologie en scheikunde en vanmiddag Engels en Spaans. De leraar Spaans is wel een beetje streng, want je mag alleen Spaans spreken onder de les, maar de andere leraren waren erg aardig. Ik heb ook gekeken wat voor clubs er zijn. Ik vind skiën en film wel leuk en misschien doe ik ook nog Latijn.'

'Dat klinkt behoorlijk goed voor een eerste dag,' zei Christine toen ze op weg waren naar Victoria's oude school om Gracie op te halen van de naschoolse opvang. Toen ze voor de school parkeerden, had Victoria het gevoel dat ze sinds afgelopen juni wel honderd jaar volwassener was geworden. Ze voelde zich een stuk ouder en groter nu ze op high school zat, en ze vond het helemaal niet erg.

Gracie zat te huilen toen Victoria de klas binnenkwam. 'Wat is er?' vroeg Victoria, en ze tilde haar op. Gracie was nog steeds zo klein dat Victoria haar gemakkelijk kon dragen.

'Het was helemaal niet leuk vandaag. David heeft een hagedis naar me gegooid. Lizzie heeft mijn boterham met pindakaas afgepakt en Janie heeft me geslagen!' zei ze boos. 'Ik heb de hele dag gehuild,' voegde ze er voor de goede orde aan toe. 'Nou, ik zou ook huilen als ze dat bij mij hadden gedaan,' verzekerde Victoria haar. Ze liep met haar naar de auto.

'Ik wil dat je weer op school komt,' zei Grace met een pruillipje. 'Ik vind het hier helemaal niet leuk als jij er niet bent. Ik wil dat je terugkomt.'

'Dat zou ik ook wel willen,' reageerde Victoria, al was ze daar opeens niet meer zo zeker van. High school was haar enorm meegevallen, meer dan ze had verwacht. Ze zag heel veel mogelijkheden en die wilde ze allemaal onderzoeken. Misschien zou ze daar toch wel haar draai kunnen vinden. 'Ik mis jou ook, hoor.' Het was wel een beetje treurig dat ze nu nooit meer op dezelfde school zouden zitten, daarvoor verschilden ze te veel in leeftijd.

Victoria zette Grace op de achterbank. Haar zusje vertelde haar moeder meteen alle nare dingen die haar waren overkomen. Christine reageerde onmiddellijk heel meelevend, waardoor het in Victoria opkwam dat haar moeder nooit zo lief tegen haar was geweest als tegen Grace. Haar moeder vond het makkelijker om met Grace om te gaan. Victoria vroeg zich altijd af of Christine pas geleerd had om zich als moeder te gedragen toen Gracie werd geboren of dat ze zich gewoon meer met haar verwant voelde. Daar kwam ze nooit achter. Hoe dan ook, Christine was lang niet zo betrokken geweest bij Victoria, veel kritischer en afstandelijker, en ze eiste meer van haar, net als haar vader. Gracie kon in zijn ogen daarentegen nooit iets verkeerd doen. Misschien kwam het wel doordat hun ouders in de loop der jaren wat milder waren geworden. Ze waren in de twintig toen Victoria werd geboren en nu waren ze al over de veertig. Het zou kunnen dat het daarmee te maken had. Toch was het overduidelijk dat het wel degelijk meetelde dat Gracie hun evenbeeld was. Misschien waren ze daarom minder gesteld op Victoria. In ieder geval was Gracie niet vernoemd naar een lelijke koningin, ook al was dat maar een grapje geweest.

Die avond vroeg haar vader hoe ze het op school had gehad. Victoria deed verslag van de lessen en vertelde hem ook over de clubs. Hij vond dat ze een goede keus had gemaakt, met name wat Latijn betrof, hoewel de ski club volgens hem ook leuk zou zijn en bovendien een goede gelegenheid bood om jongens te leren kennen. Haar moeder vond Latijn een beetje te intellectueel en stelde voor om iets algemeners te doen zodat ze vrienden zou maken. Haar ouders wisten dat Victoria op de basisschool niet veel vriendinnen had gehad. Maar nu ze op high school zat, kon ze andere kinderen leren kennen. Tegen de tijd dat ze naar de bovenbouw ging, had ze vast al haar rijbewijs en hoefden ze haar niet meer te brengen en halen. Ze konden bijna niet wachten en Victoria keek er ook naar uit. Ze wilde niet dat haar vader tegen haar vrienden sarcastische opmerkingen over haar maakte, zoals hij altijd deed wanneer hij ze bijvoorbeeld een lift gaf. Ook al vond hij zijn opmerkingen nog zo grappig, zij vond dat in ieder geval niet.

De volgende dag schreef ze zich in bij de drie clubs die ze had uitgekozen, en daar zat geen sportteam bij. Ze besloot haar sportieve inspanningen te beperken tot de gymnastieklessen, hoewel ze ook voor ballet had kunnen kiezen. Toen de assistente van de gymlerares dit laatste voorstelde, moest ze al rillen bij de gedachte. Het was zo ongeveer haar grootste nachtmerrie om in een balletpakje met tutu door de gymzaal te hupsen.

Het duurde een poosje, maar na een tijdje kreeg Victoria toch een paar vrienden. De filmclub hield ze na verloop van tijd voor gezien omdat de keuze van de films haar niet beviel. Ze ging mee op een skireisje naar Bear Valley, maar helaas behandelden haar medeleerlingen haar uit de hoogte of lieten haar links liggen. Ze schreef zich ook in voor het reisclubje. Ze was dol op het clubje Latijn, hoewel daar alleen meisjes aan meededen, en ze nam het eerste jaar ook Latijn in haar lespakket. Ze leerde genoeg kinderen kennen, maar ook op high school viel het haar niet mee om vriendinnen te maken. De meeste meisjes maakten deel uit van hermetisch gesloten groepjes en zagen eruit als fotomodelletjes. Dat was niet direct Victoria's stijl. De meer leergierige meisjes waren net zo verlegen als zij en moeilijk om mee in contact te komen. Connie was twee jaar lang haar vriendin, totdat ze van school ging omdat ze haar diploma had gehaald en een beurs had gekregen voor de universiteit van Duke. Maar tegen die tijd voelde Victoria zich al een beetje thuis op school. Af en toe kreeg ze uit Cate nog wel eens een berichtje van Jake. Ze spraken iedere keer af om elkaar weer te ontmoeten, maar dat gebeurde nooit meer.

In de tweede klas had ze haar eerste date. Ze werd door een jongen met wie ze op Spaanse les zat uitgenodigd om mee te gaan naar het eindfeest van de onderbouw, wat ze een hele eer vond. Connie had gezegd dat het een reuze aardige jongen was, en dat bleek ook zo te zijn, tot hij zich samen met een paar andere jongens in de wc had zitten bezatten en van het feest werd verwijderd. Ze moest haar vader bellen om haar naar huis te brengen.

De zomer voordat ze naar de bovenbouw ging, kreeg ze haar eerste auto. Haar vader had een oude Honda voor haar gekocht, waar ze dolblij mee was. Het jaar daarvoor had ze een rijbevoegdheid gekregen plus een beginnersrijbewijs, dus kon ze helemaal haar eigen gang gaan. Vanaf dat moment reed ze zelf naar school.

Ze sprak er met niemand over, maar inmiddels was ze dikker dan ooit. Tijdens de zomervakantie was ze vijf kilo aangekomen. Ze had een vakantiebaantje in een ijszaak, en als ze maar even pauze had, ging ze zich te buiten aan ijsjes. Haar moeder was boos geworden en had gezegd dat dit niet het juiste baantje voor haar was, te veel verleiding, wat bewezen werd door haar gewichtstoename.

'Je begint steeds meer op je overgrootmoeder te lijken,' was haar vaders enige commentaar. Hij had gelijk. Elke dag bracht ze voor Gracie een ijsje in de vorm van een clowntje mee. Haar zusje was er dol op en ze kwam geen grammetje aan, hoeveel ze er ook naar binnen werkte. Ze was inmiddels negen en Victoria zestien.

Het grootste voordeel van haar vakantiebaantje was dat ze genoeg geld had verdiend om tijdens de kerstvakantie met de reisclub een tripje naar New York te kunnen maken. Dit reisje veranderde haar leven. Ze was nog nooit in zo'n opwindende stad geweest en vond New York duizend keer leuker dan ia. Ze logeerde met de groep in het Marriott Hotel bij Times Square. Urenlang liepen ze door de stad. Ze gingen naar het toneel, de opera, het ballet, namen de metro, gingen naar de top van het Empire State Building en bezochten het Metropolitan Museum, het Museum of Modern Art en het gebouw van de Verenigde Naties. Ze maakten zelfs een sneeuwstorm mee. Victoria had de tijd van haar leven. Toen ze weer terug was in L.A. duizelde het haar nog van alle indrukken. New York was de beste plek waar ze ooit was geweest en ze wilde er later gaan wonen. Tegen haar ouders zei ze dat ze daar misschien wel naar de universiteit wilde als het haar lukte om te worden toegelaten op New York University of Barnard College, wat nog een hele toer zou zijn, ondanks haar goede cijfers. Maandenlang kon ze nog wegdromen over haar reisje.

Vlak na oudjaar kreeg ze op school haar eerste serieuze vriendje. Hij heette Mike en hij zat ook in het reisclubje, maar hij had niet deelgenomen aan het uitstapje naar New York. Hij was van plan om in de zomer met de club naar Londen, Athene en Rome te gaan. Victoria mocht niet mee van haar ouders omdat ze haar nog te jong vonden, hoewel ze al bijna zeventien was. Mike zat in de bovenbouw en zijn ouders waren gescheiden waardoor zijn vader schriftelijk toestemming had moeten geven. Victoria vond hem heel volwassen en wereldwijs en werd stapelverliefd op hem. Voor het eerst in haar leven gaf iemand haar het gevoel dat ze mooi was en kreeg ze te horen dat hij haar prachtig vond. In de herfst zou hij naar Southern Methodist University gaan, maar voordat het zover was, brachten ze heel veel tijd met elkaar door, ondanks de bezwaren van haar ouders. Ze vonden hem niet slim genoeg voor haar. Victoria kon het niets schelen, ze was blij dat hij haar lief vond en dat ze plezier met hem had. Ze zaten uren te vrijen in zijn auto. Maar ze wilde niet tot het uiterste gaan. Die stap vond ze te eng en ze zei dat ze er nog niet aan toe was. In april dumpte hij haar voor een meisje dat wel wilde. Hij nam het meisje mee naar het eindfeest terwijl Victoria met een gebroken hart thuiszat. Hij was de enige jongen geweest die haar dat jaar mee uit had genomen.

Verder had ze geen dates en ook geen vriendinnen. De hele zomervakantie was ze bezig met een dieet dat bestond uit de inname van de juiste hoeveelheid goede en slechte vetten. Ze hield zich er strikt aan en na afloop was ze drieënhalve kilo kwijt. Maar zodra ze met het dieet was gestopt, kwam ze weer net zoveel aan, plus nog twee kilo extra. Voordat ze naar het laatste jaar ging, wilde ze daar weer vanaf. Haar gymlerares had gezegd dat ze bijna acht kilo te zwaar was. In het begin van het jaar viel ze tweeënhalve kilo af door kleinere porties te eten en minder calorieën. Ze sprak met zichzelf af dat ze nog meer zou afvallen voordat de diploma-uitreiking plaatsvond. Dat was haar ook wel gelukt als ze in november niet de ziekte van Pfeiffer had gekregen, waardoor ze drie weken thuis moest blijven, en alsmaar ijsjes at omdat dat zo prettig was voor haar zere keel. Het lot had zich tegen haar gekeerd.

Ze was het enige meisje uit haar klas dat vier kilo aankwam terwijl ze pfeiffer had. Ze leek de strijd met haar gewicht maar niet te kunnen winnen. Maar nu was ze echt van plan om door te zetten. Tijdens de kerstvakantie en de maand daarop, ging ze elke dag zwemmen. Bovendien jogde ze elke ochtend een heel eind voordat ze naar school ging. Haar moeder was trots op haar toen ze vijf kilo was afgevallen.

Ze was vastbesloten ook nog de resterende drie kilo kwijt te raken, tot haar vader haar op een ochtend aankeek en vroeg wanneer ze nou eens ging sporten om af te vallen. Hij had niet eens gemerkt dat ze vijf kilo was kwijtgeraakt. Vanaf dat moment stopte ze met zwemmen en joggen, ze ging weer ijsjes eten als ze uit school kwam, nam chips bij de lunch en at ook grotere porties. Wat maakte het uit? Er was toch niemand die het in de gaten had of haar erop aansprak. Haar vader stelde voor om met hem mee te gaan naar zijn sportschool, maar ze zei dat ze het te druk had met huiswerk. En dat was ook zo.

Ze deed erg haar best om goede cijfers te halen, en had zich op zeven universiteiten ingeschreven: New York University, Barnard College, Boston University, Northwestern University, George Washington University, de University of New Hampshire en Trinity College. Alle universiteiten waar ze zich had ingeschreven bevonden zich in het Midden-Westen of aan de Oostkust en geen enkele in Californië. Haar ouders waren geschokt. Victoria wist niet goed wat haar bezielde, ze had alleen maar het idee dat ze weg van huis moest. Ze voelde zich al zo lang een buitenbeentje, en hoewel ze wist dat ze haar familie zou missen, met name Gracie, wilde ze een nieuw leven beginnen. Dit was haar kans en die zou ze meteen grijpen als het mogelijk was. Ze had er schoon genoeg van om op school steeds maar te moeten opboksen tegen meisje die er niet alleen uitzagen als filmsterretjes en modellen, maar dat ook ooit wilden worden. Haar vader had het liefst gezien dat ze zich inschreef aan de University of Southern California en de University of California, Los Angeles, maar dat weigerde ze. Ze wist dat er dan niets zou veranderen. Ze wilde een universiteit met echte mensen, die niet alleen maar bezig waren met hun uiterlijk en meer belangstelling hadden voor wat er in hen omging, net als zij.

De universiteiten in New York, waarop haar eerste keus was gevallen, gingen niet door. Hetzelfde gold voor Boston University, wat ze ook fijn had gevonden, en het George Washington. Northwestern, New Hampshire en Trinity bleven over. Trinity College stond haar erg aan, hoewel ze dat bij nader inzien toch te klein vond. In New Hampshire kon je fijn skiën, maar toch viel haar keus uiteindelijk op North-western. Het grote voordeel was dat die lekker ver weg lag, bovendien was het een geweldig fijne universiteit. Haar ouders zeiden dat ze trots op haar waren, ook al vonden ze het erg dat ze uit Californië wegging en begrepen ze niet waarom ze dat wilde. Ze hadden geen flauw idee hoe lang ze haar het gevoel hadden gegeven dat ze niet echt welkom was en haar als een buitenbeentje hadden behandeld. Het was net alsof Gracie hun enige kind was en Victoria als een soort zwerfhond was komen aanlopen. Ze was zo anders dan zij en ze kon er gewoon niet meer tegen. Misschien zou ze na haar universitaire opleiding weer terugkomen naar Los Angeles, maar zoals het er nu voorstond, wilde ze alleen maar weg.

Victoria was een van de drie beste leerlingen uit haar klas, en er werd haar gevraagd of zij bij de diploma-uitreiking een afscheidsrede wilde houden. De toehoorders waren diep onder de indruk van de serieuze toon en het niveau van haar toespraak. Victoria vertelde dat ze zich haar hele leven al anders dan anderen had gevoeld, en hoe ze haar best had gedaan zich aan te passen. Ze zei dat ze nooit sportief was geweest en dat ook nooit had gewild. Ze was niet 'cool', ze was nooit populair geweest, ze droeg niet dezelfde kleren als de andere meisje in de eerste klas. Ze was pas in de tweede klas make-up gaan gebruiken en nog steeds deed ze dat niet elke dag.

Ze had genoten van de lessen Latijn, hoewel iedereen haar daardoor een nerd vond. Ze ging het hele lijstje af van dingen die haar anders dan anderen maakten, zonder te vermelden dat ze zich in haar eigen huis nog het meest misplaatst voelde.

Ten slotte bedankte ze de school omdat die ertoe had bijgedragen dat ze was geworden wie ze was en haar had geholpen haar weg te vinden. Ze zei dat zij en haar klasgenoten nu een wereld ingingen waar ze allemaal een buitenbeentje zouden zijn, geheel op zichzelf aangewezen om te slagen en een eigen richting in te slaan. Ze wenste al haar klasgenoten alle geluk op deze lange reis. Ze voegde eraan toe dat wanneer ze zichzelf hadden gevonden, en erachter waren gekomen waartoe hun bestemming hen had geleid, hen nog een keer hoopte terug te zien. 'Tot dan, lieve allemaal,' zei ze, terwijl bij haar klasgenoten en hun ouders de tranen over de wangen liepen. 'Veel succes en geluk.' De toespraak zorgde ervoor dat een hele hoop medeleerlingen wilden dat ze haar beter hadden leren kennen. Haar ouders waren ook onder de indruk van haar welsprekendheid. Bovendien drong het toen pas echt tot hen door dat ze binnenkort zou vertrekken. Aangedaan feliciteerden ze haar met haar speech. Christine besefte opeens dat ze haar dochter kwijtraakte en dat ze voorgoed het huis uitging. Haar vader was plotseling heel stil toen hij haar na de plechtigheid weer zag, nadat iedereen zijn baret in de lucht had gegooid en de kwastjes samen met hun diploma veilig hadden opgeborgen. Hij klopte Victoria op de rug.

'Geweldige toespraak,' zei hij waarderend. 'Dat zal al die rare types uit je klas wel goed hebben gedaan,' voegde hij eraan toe. Ze keek hem met grote ogen aan en vroeg zich af of hij soms oerstom was of alleen maar vals. Hij slaagde er altijd in om de plank volkomen mis te slaan. Dat begreep ze nu opeens.

'Ja, ik ben ook zo'n raar type, pap. Een van die rare types en buitenbeentjes. Ik wilde alleen maar zeggen dat het niet geeft als je anders bent dan anderen. En vanaf nu is ons dat ook maar geraden, als we tenminste iets willen bereiken. Het enige wat ik hier op school echt heb geleerd, is dat het heel goed is om anders dan anderen te zijn.'

'Maar toch niet té anders, hoop ik,' zei hij een beetje nerveus. Jim Dawson had zelf namelijk nooit anders dan anderen willen zijn en vond het altijd uitermate belangrijk wat mensen over hem dachten. Zijn hele leven had hij nog nooit één oorspronkelijke gedachte gehad. Hij was door en door een gezelschapsmens. Natuurlijk was hij het helemaal niet eens met Victoria's gedachtegang, hoewel hij vol bewondering was voor haar toespraak en de manier waarop ze die had verwoord. Hij had wel iets van zichzelf herkend in de manier waarop ze het woord had gevoerd. Dat had ze in ieder geval van hem geërfd. Hij stond namelijk ook bekend om zijn uitstekende toespraken. Maar Jim had het nooit nodig te gevonden om anders te zijn. Dat wist Victoria maar al te goed en dat was dan ook de reden waarom ze zich bij hem eigenlijk nooit op haar gemak voelde. Dit was alleen maar erger geworden omdat ze wist dat ze in zoveel opzichten van haar ouders verschilde. Daarom begon ze nu aan het grootste avontuur van haar leven door van huis weg te gaan. Ze was bereid haar beschermde omgeving achter zich te laten als ze daardoor zichzelf zou kunnen vinden en een plek kreeg waar ze zich thuis voelde. Het enige wat ze nu wist, was dat die plek niet bij hen was, want hoe hard ze ook haar best had gedaan, ze was gewoon niet zoals zij.

Ze besefte ook dat Gracie hetzelfde zou worden als haar ouders. Haar vader en moeder en Gracie waren net klonen van elkaar. Victoria hoopte van ganser harte dat haar zusje ooit ook haar vleugels zou uitslaan. Maar eerst was het Victoria's beurt. Ze kon bijna niet wachten, ook al vond ze het af en toe doodeng. Ze was panisch om uit huis te gaan, maar tegelijkertijd zag ze er ontzettend naar uit. Het meisje van wie haar ouders haar hele leven hadden gezegd dat ze op koningin Victoria leek, ging ervandoor. Ze glimlachte toen ze voor de laatste keer de school verliet en fluisterde zachtjes: 'Let op wereld! Ik kom eraan!'

HOOFDSTUK 4

Victoria had gemengde gevoelens over de laatste zomer die ze thuis doorbracht, voordat ze naar de universiteit zou gaan. Haar ouders waren aardiger voor haar dan in jaren het geval was geweest, ook al stelde haar vader haar toch nog een keer aan een zakenrelatie voor als zijn 'proefbaksel'. Maar hij zei ook meer dan eens dat hij trots op haar was. Wat Victoria verbaasde, want dat idee had hij haar nooit gegeven. Haar moeder leek ook verdrietig dat ze zou weggaan, al zei ze dat niet met zoveel woorden. Victoria had het gevoel dat ze allemaal de boot hadden gemist. Haar kindertijd en schooljaren waren voorbij, en ze vroeg zich af waarom haar ouders zich al die jaren over de verkeerde dingen druk hadden gemaakt: over haar uiterlijk, over haar vriendinnen, of juist het feit dat ze die niet had. Hetzelfde gold voor de gelijkenis met haar overgrootmoeder, die haar ouders niet eens hadden gekend en die hen niets kon schelen, behalve dat Victoria en zij dezelfde neus hadden. Waarom hadden ze niet meer van haar gehouden en haar meer gesteund? Nu was het te laat om nog de brug te slaan die er vanaf het begin had moeten zijn, maar er nooit was geweest.

Ze waren vreemden voor elkaar, en ze kon zich niet voorstellen dat het ooit anders zou worden. Ze ging het huis uit, en waarschijnlijk voorgoed.

Het was nog steeds haar droom om na haar studie naar New York te verhuizen. In de vakanties zou ze naar huis gaan. Ze zou hen zien met Kerstmis en Thanksgiving, of wanneer ze bij haar op bezoek kwamen, als ze dat al deden. Haar ouders konden met geen mogelijkheid alle aandacht die ze had gemist inhalen. Haar hele jeugd was één grote bezoeking geweest. En nu ze wegging, zeiden ze dat ze haar zouden missen. Ze vroeg zich af waarom ze zich vroeger niet meer met haar bezig hadden gehouden. Nu was het te laat. Hielden ze echt van haar? Ze had geen idee. Ja, ze hielden van Grace. Maar hoe zat het met Victoria?

Het ergste vond ze nog om van Gracie weg te gaan, dat kleine engeltje dat toen Victoria zeven was zomaar uit de hemel was komen vallen, en dat onvoorwaardelijk van haar hield, net zoveel als Victoria van haar. Ze vond het verschrikkelijk om haar achter te laten en haar niet elke dag meer te zien, maar ze wist dat ze geen keus had. Gracie was al elf en was er inmiddels ook achter dat Victoria anders was dan zij en haar ouders. Ook merkte ze nu hoe gemeen haar vader af en toe tegen haar zus was. Ze vond het vreselijk als hij dingen zei die Victoria kwetsten, wanneer hij haar belachelijk maakte, of haar voor de zoveelste keer onder de neus wreef dat ze helemaal niet op hen leek. In Gracies ogen was Victoria mooi, en het kon haar niets schelen hoe dik of dun ze was. Gracie vond haar het knapste meisje van de wereld en ze hield meer van haar dan van wie dan ook.

Victoria zag er verschrikkelijk tegen op afscheid van haar zusje te nemen en koesterde elke dag die ze samen doorbrachten. Ze nam Gracie mee uit lunchen, ging met haar picknicken, ze maakten een uitstapje naar Disneyland en waren zo veel mogelijk bij elkaar. Op een middag lagen ze op het strand van Malibu te zonnen, toen Gracie haar de vraag stelde die Victoria zichzelf als kind ook af en toe had gesteld.

'Denk jij dat ze je hebben geadopteerd?' vroeg Gracie met haar onschuldige gezichtje. Haar grote zus glimlachte. Zoals gewoonlijk had Victoria een ruimvallend T-shirt over haar badpak aangetrokken om haar figuur te verhullen.

'Toen ik klein was, dacht ik dat wel eens,' bekende Victoria. 'Ik leek helemaal niet op ze. Maar ik denk niet dat ik ben geadopteerd. Volgens mij lijk ik gewoon op een van mijn voorouders, zoals paps oma of zoiets. Ik denk echt dat ik hun kind ben, ook al hebben we maar weinig gemeen.' Hoewel zij en Gracie ook totaal van uiterlijk verschilden, waren ze zielsverwanten en dat wisten ze allebei. Victoria hoopte alleen maar dat Gracie later niet zoals haar ouders zou worden. Ze kon zich dat eerlijk gezegd niet voorstellen, maar haar ouders hadden een grote invloed op Gracie, en als Victoria het huis uit was, zouden ze zich nog meer op haar storten en hun eigen stempel op haar drukken.

'Ik wou dat je niet naar de universiteit ging en dat je hier bleef,' zei Gracie bedrukt.

'Ik ook, als het om jou gaat. Maar met Kerstmis en Thanksgiving kom ik naar huis, en je kunt mij natuurlijk ook komen opzoeken.'

'Maar dat is niet hetzelfde,' zei Grace. De tranen liepen over haar wangen. Ze wisten allebei dat dit waar was.

De avond voor Victoria's vertrek nam haar vader hen allemaal mee uit eten in het Beverly Hills Hotel. Het was heel gezellig en er werden geen grappen ten koste van iemand anders gemaakt. Toen Victoria de volgende ochtend haar koffers pakte, leek het hele gezin wel in diepe rouw gedompeld. Victoria werd door haar ouders en Gracie naar het vliegveld gebracht. Zodra ze de auto uit stapten barstte Grace in snikken uit en sloeg haar armen om Victoria's middel.

Haar vader checkte haar bagage in terwijl de twee meisjes huilend bij elkaar stonden en Christine zorgelijk naar haar dochter keek.

'Ik zou willen dat je niet wegging,' zei Christine zacht. Als ze de kans zou krijgen, had ze het allemaal wel over willen doen. Ze voelde Victoria door haar handen glippen. Ze had er nooit over nagedacht hoe ze zich op dit moment zou voelen, en het was een volkomen verrassing voor haar dat ze plotseling zo verdrietig was.

'Ik kom gauw weer naar huis,' zei Victoria. In tranen omarmde ze haar zusje nog een keer. 'Ik bel jullie vanavond, zodra ik in mijn kamer ben,' beloofde ze. Gracie knikte en kon niet meer ophouden met huilen. Zelfs de ogen van haar vader waren vochtig toen hij met verstikte stem afscheid van haar nam.

'Pas goed op jezelf. Bel als je iets nodig hebt. En als het je niet bevalt, kun je altijd nog naar een universiteit hier in de buurt.' Hij hoopte maar dat dat zou gebeuren. Hij had het gevoel dat ze hem afwees door uit Californië te vertrekken. Liever had hij gezien dat ze in L.A. was gebleven, of in ieder geval niet zo heel ver daarvandaan. Maar dat wilde Victoria niet en dat was ook niet waar ze op uit was.

Nadat ze hen alle drie nog een flinke pakkerd had gegeven, ging Victoria door de beveiliging en zwaaide net zo lang totdat ze haar ouders met Grace tussen hen in het vliegveld zag verlaten. Ze leken sprekend op elkaar met hun donkere haar en slanke figuur. Haar moeder had Gracie bij de hand en Victoria kon zien dat haar zusje nog steeds huilde.

Ze ging aan boord van het vliegtuig naar Chicago en was met haar gedachten nog steeds bij hen. Toen het vliegtuig opsteeg, keek ze uit het raampje naar de stad die ze ontvluchtte om ergens anders een nieuw leven te beginnen. Ze wist niet waar ze ooit terecht zou komen, ze wist alleen dat ze niet hier en ook niet bij hen kon blijven.

Victoria's jaren op de universiteit verliepen helemaal zoals ze had gehoopt. De universiteit was zelfs nog beter dan ze had kunnen dromen of had verwacht. Alles was even ruim en groot, en de vakken die ze koos en waar ze goed in was, vormden haar brevet naar de vrijheid. Ze wilde zich richten op een studie die haar in staat zou stellen een baan te krijgen en een leven buiten L.A. te leiden. Ze miste Gracie en soms zelfs ook haar ouders, maar als ze eraan dacht dat ze weer thuis zou moeten wonen, voelde ze met elke vezel van haar lichaam dat dat voorgoed onmogelijk was. Ze genoot van haar vele uitstapjes naar Chicago en leerde de stad door en door kennen. Het was een levendige, mondaine stad waar ze het erg naar haar zin had, hoewel het er vaak verschrikkelijk koud was.

Toen ze dat jaar met Thanksgiving weer thuiskwam, viel het haar op dat Grace een stuk groter was geworden en nog mooier, voor zover dat mogelijk was. Haar moeder was er eindelijk voor gezwicht om haar aan een reclamecampagne te laten meedoen, een fotosessie voor Gap Kids. Plotseling verscheen Grace' foto overal. Ze had zo een carrière als fotomodel kunnen beginnen als haar vader daar geen bezwaar tegen had gemaakt omdat hij een beter bestaan voor haar in gedachten had. Hij had ook gezworen dat hij nooit meer zou toestaan dat een kind van hem zo ver van huis naar de universiteit zou gaan. Hij zei tegen Grace dat hij het UCLA, Pepperdine, Pomona, Scripps, Pitzer of USC.

Op zijn manier miste hij Victoria wel degelijk, hoewel hij nooit veel te melden had als ze opbelde, alleen maar dat hij hoopte dat ze weer snel thuis zou komen. Vervolgens gaf hij dan de telefoon aan haar moeder, die altijd vroeg wat ze zoal deed en of ze nog was afgevallen. Victoria had een bloedhekel aan die vraag, want ze was niet afgevallen. Daarom hield ze voor ze naar huis ging, nog even twee weken streng dieet.

Inmiddels was de kerstvakantie aangebroken, en toen Victoria weer naar huis ging, zag haar moeder meteen dat ze iets slanker was. Victoria had op de sportschool van de universiteit dan ook veel gefitnest, maar op de vraag van haar ouders of ze al een vriendje had, moest ze ontkennend antwoorden. Dat kon haar ook niets schelen, want haar studie nam al haar tijd in beslag. Ze vertelde dat ze lerares wilde worden, waar haar vader onmiddellijk bezwaar tegen maakte. In ieder geval hadden ze nu iets anders om zich druk over te maken dan haar gewicht of het feit dat ze geen vriendje had.

'Als lerares kun je nooit fatsoenlijk je brood verdienen. Waarom neem je niet communicatie als hoofdvak? Dan kun je werk zoeken in de reclame of public relations. Ik kan je wel aan een baan helpen.' Ze wist dat hij het goed bedoelde, maar daar ging haar belangstelling niet naar uit. Lesgeven en werken met kinderen stond haar wel aan. Om van onderwerp te veranderen, begon ze over het weer in het Midden-Westen en dat ze zich niet had kunnen voorstellen dat het er zo koud kon zijn. De week voordat ze naar huis ging was het er een flink eind onder nul geweest. Ze zei ook dat ze graag naar ijshockeywedstrijden ging kijken. Haar kamergenote was niet helemaal je dat, maar ze had zich voorgenomen er maar het beste van te maken. In het studentenhuis had ze weliswaar wat mensen leren kennen, maar eigenlijk was ze de hele tijd bezig geweest om te wennen aan haar omgeving en het idee dat ze niet meer thuis woonde. Ze zei ook dat ze het lekkere eten van thuis miste, en niemand maakte dan ook een opmerking toen ze drie keer opschepte van het stoofvlees. Ze vond het ook heerlijk om even niet naar de sportschool te hoeven nu ze thuis was. En ze had nog nooit zo van het weer in L.A. genoten als nu.

Voor kerst kreeg ze van haar vader een nieuwe computer en van haar moeder een gewatteerde jas. Grace had een fotocollage van hen tweeën gemaakt, met foto's vanaf haar geboorte, en die op karton geplakt zodat Victoria die in haar kamer kon ophangen.

Toen Victoria na Kerstmis vertrok, wist ze niet zeker of ze in de voorjaarsvakantie weer naar huis zou komen. Ze zei dat ze dan misschien een reisje ging maken met vriendinnen. Eigenlijk wilde ze naar New York om te proberen daar een vakantiebaantje te krijgen, maar dat vertelde ze niet. Haar vader zei dat als ze in maart niet thuiskwam ze haar daarna wel kwamen opzoeken om met haar een weekendje naar Chicago te gaan. Ook deze keer vond ze het moeilijk om afscheid van Gracie te nemen. De twee zusjes misten elkaar vreselijk en haar ouders zeiden dat ze haar ook misten.

Het tweede semester van het eerste jaar viel Victoria niet mee. De winter was somber en koud, ze voelde zich eenzaam, ze kende nog maar weinig mensen en had geen echte vrienden. In januari kreeg ze een stevige griep. Tijdens haar ziekte kwam ze niet aan sporten toe en leefde ze bijna uitsluitend op fastfood. Tegen het eind van het tweede semester was ze de gevreesde zeven kilo aangekomen die elke eerstejaars te wachten stond. De kleren die ze had gekocht, pasten haar niet meer. Ze voelde zich enorm en was nu bijna dertien kilo te zwaar. Er zat niets anders op dan maar weer te gaan trainen en iedere dag te gaan zwemmen. Met behulp van een sapkuur en een aantal pillen die ze van een van haar huisgenoten had gekregen, waar ze trouwens doodziek van werd, raakte ze al snel vijf kilo kwijt. In ieder geval kon ze daarna weer in haar kleren. Ze was van plan naar de Weight Watchers te gaan om de resterende acht kilo kwijt te raken, maar ze had altijd wel een excuus om dat niet te doen: ze had het te druk, het was te koud, of ze moest een werkstuk afmaken. Ze was in een voortdurende strijd met haar gewicht gewikkeld. En hoewel haar moeder haar niet meer achter de vodden zat en haar vader haar niet meer belachelijk maakte, was ze toch ongelukkig met haar figuur. Bovendien had ze dat hele jaar nog geen date gehad.

Zoals ze had gehoopt, ging ze tijdens de voorjaarsvakantie naar New York, waar ze voor de zomervakantie een baantje wist te versieren als receptioniste op een advocatenkantoor. Het baantje zou goed betalen en ze kon bijna niet wachten om aan de slag te gaan. Ze vertelde het pas in mei aan haar ouders, waarop Gracie haar snikkend opbelde. Ze was net twaalf geworden en Victoria negentien.

'Ik wil dat je naar huis komt! Ik wil niet dat je naar New York gaat.'

'Ik kom in augustus naar huis, voordat ik weer naar de universiteit ga,' beloofde ze. Gracie was ontroostbaar dat ze niet eerder kwam. Ze had inmiddels aan een nationale reclamecampagne meegedaan, en het geld dat ze daarmee had verdiend, was door haar ouders op een spaarrekening gezet. Gracie zei dat ze het modellenwerk heerlijk vond, maar dat ze Victoria vreselijk miste en dat het zonder haar thuis een stuk minder leuk was.

Zoals beloofd hadden haar ouders en Gracie een lang weekend met Victoria in Chicago doorgebracht. Het had gesneeuwd. Er leek geen einde aan de winter te komen. Toen Victoria klaar was met haar examens was ze dan ook blij dat ze tijdens het weekend van Memorial Day per vliegtuig uit Chicago vertrok. De dag daarop zou ze in New York aan het werk gaan.

Ze had een aantal rokken, bloesjes en zomerjurkjes gekocht die geschikt waren voor haar baan op het advocatenkantoor. Haar gewicht had ze weer een beetje onder controle gekregen door geen toetjes, brood of pasta meer te eten, en ze had al een maand geen ijs meer aangeraakt. Dit koolhydraatarme dieet leek te werken. Eindelijk ging het met haar gewicht de goede kant op. Haar moeder zou trots op haar zijn geweest. Het was bij haar opgekomen dat haar moeder weliswaar altijd wat te zeuren had over haar eetgedrag, maar dat ze tegelijkertijd altijd een flinke voorraad ijs in de diepvries had. Bovendien had ze Victoria de dik makende dingen waar ze zo van hield toch maar mooi te eten gegeven en haar voortdurend blootgesteld aan al die verleidingen. In ieder geval was Victoria nu alleen maar zelf verantwoordelijk voor de dingen die ze at. Ze probeerde niet te overdrijven en het verstandig aan te pakken door niet op hongerdiëten te gaan of pillen van iemand te lenen. Hoewel ze nog steeds geen tijd had gehad om naar de Weight Watchers te gaan, had ze zich wel voorgenomen in New York elke dag te voet naar haar werk te gaan. Het advocatenkantoor was gevestigd op Park Avenue en East 53rd Street, ongeveer twee kilometer lopen vanaf het hotelletje in Gramercy Park waar ze logeerde. Heen en terug dus vier kilometer.

Het vakantiebaantje beviel Victoria wel. De mensen op het advocatenkantoor waren aardig. Ze deed haar werk consciëntieus, nauwgezet en efficiënt. Haar werk bestond voornamelijk uit het opnemen van de telefoon, enveloppen aan koeriers meegeven en post in ontvangst nemen. Ze begeleidde cliënten naar de kantoren van de advocaten, nam boodschappen aan en verwelkomde mensen aan de receptiebalie. Het was geen ingewikkelde, maar wel een drukke baan en de meeste dagen verliet ze pas laat het kantoor. Wanneer ze 's avonds uit kantoor de gloeiende zomerhitte in stapte, was ze meestal te moe om helemaal naar huis te lopen en nam ze de metro naar Gramercy Park. 's Ochtends wandelde ze af en toe wel naar haar werk, maar niet al te vaak. Als ze meer tijd nodig had om zich aan te kleden of haar haar te doen, was ze namelijk wel gedwongen de metro te nemen om niet te laat te komen.

Victoria was aanzienlijk jonger dan de meeste secretaresses van het advocatenkantoor en daardoor maakte ze geen echte vriendinnen. Niemand had tijd om een babbeltje te maken en iets gezelligs te doen. In de personeelskantine maakte ze zo af en toe wel een praatje met iemand, maar de meeste collega's hadden altijd haast en waren veel te druk bezig. Afgezien van de mensen op kantoor kende ze verder niemand in New York. Niet dat ze dat zo erg vond. In het weekend maakte ze lange wandelingen door Central Park, of luisterde naar een concert terwijl ze op een deken op het gras lag. Ze bezocht alle musea, maakte een wandeling rond de Cloisters, struinde door SoHo, Chelsea en Greenwich Village en liep over de campus van New York University. Eigenlijk had ze nog steeds wel willen overschakelen naar NYU, maar ze was bang dat ze dan studiepunten zou kwijtraken en ze wist ook niet of haar cijfers wel voldeden. Daarom had ze besloten om de resterende drie jaar op Northwestern te blijven, of eerder af te studeren als ze de zomercolleges kon volgen. Daarna zou ze naar New York verhuizen en een baan zoeken. Na die maand in New York was ze helemaal zeker van haar zaak dat ze hier wilde gaan wonen. Tijdens de lunchpauze op kantoor bekeek ze af en toe de lijst van New Yorkse scholen. Ze was vastbesloten les te gaan geven op een van de privéscholen. Niemand zou haar daarvan af kunnen brengen.

Toen het baantje op het advocatenkantoor was afgelopen, nam ze het vliegtuig naar L.A. om daar de laatste drie weken van de zomervakantie door te brengen. Ze was nog niet binnen of Gracie vloog haar in de armen. Victoria was verbaasd dat het huis zoveel kleiner leek en haar vader en moeder een stuk ouder. Gracie zag er opeens veel volwassener dan vier maanden geleden, ook al had ze niet de vrouwelijke vormen en grote borsten die Victoria had toen ze zo oud was. Gracie was net zo klein en tenger als haar moeder en had ook hetzelfde smalle, hartvormige gezicht. Tijdens de eerste avond dat Victoria terug was, vertrouwde Grace haar toe dat ze verliefd was op een jongen. Ze had hem leren kennen op de zwem- en tennisclub waar haar moeder elke dag heen ging. Hij was veertien. Victoria durfde meteen niet meer tegen haar of haar ouders te bekennen dat ze het hele jaar nog niet één afspraakje met een jongen had gehad. Haar ouders dachten dat ze te verlegen was om hier iets over te vertellen, en bleven er maar over doorgaan. Om ervan af te zijn verzon ze maar dat ze op Northwestern een vriendje had dat aan ijshockey deed en voor ingenieur studeerde. Ze zei dat ze in de zomervakantie in Maine bij zijn familie op bezoek was geweest. Hoewel haar vader onmiddellijk opmerkte dat alle ingenieurs ongelooflijk saai waren, waren ze reuze opgelucht dat ze nu iemand had. Dat ze een vriendje op de universiteit had, klonk een stuk normaler dan dat ze in werkelijkheid avond aan avond in haar eentje in haar kamer zat te studeren.

Haar moeder nam haar even apart om te zeggen dat ze wel een beetje was aangekomen. Toen ze daarna naar de club gingen, omdat Gracie haar vriendje wilde zien, hield Victoria haar shirt en shorts aan in plaats van een badpak aan te trekken. Dat deed ze altijd als ze weer zwaarder was geworden. Hoewel Grace en zij op de terugweg van de club bijna iedere dag een ijsje aten, raakte Victoria het Haagen-Dazs-ijs dat haar moeder in de ijskast had liggen met geen vinger aan. Ze wilde niet dat ze haar dat zagen eten.

De weken in Californië vlogen voorbij. Bij haar vertrek was iedereen weer aangeslagen. Grace was niet zo overstuur als de vorige keer, hoewel het niet meeviel dat ze Victoria pas weer over drie maanden met Thanksgiving zou zien. Grace zou het druk krijgen op school want ze zat al in de één na hoogste klas. Victoria kon bijna niet geloven dat Gracie over twee jaar naar high school zou gaan.

Tijdens het tweede jaar op de universiteit had Victoria een nerveus meisje uit New York als kamergenote. Ze had een duidelijke eetstoornis en was angstaanjagend dun. Het meisje bekende dat ze de hele zomer in het ziekenhuis had gelegen en haar ouders belden iedere dag om haar te controleren. Victoria merkte dat haar kamergenote diepongelukkig was op de universiteit en met de dag magerder werd. Hoewel Victoria probeerde zo min mogelijk aandacht te schenken aan de gespannen sfeer die het meisje verspreidde, hoefde ze alleen maar naar haar te kijken om onmiddellijk zin in eten te krijgen. Tegen de tijd dat Victoria terugging naar L.A. om Thanksgiving te vieren, had haar kamergenootje het besluit genomen te stoppen met haar studie en terug te gaan naar New York. Victoria vond het een hele opluchting dat ze er niet meer zou zijn als ze terugkwam. Er viel bijna niet te leven met de spanning die het meisje uitstraalde.

Tussen Thanksgiving en Kerstmis maakte Victoria voor het eerst kennis met een jongen die haar interesseerde. Hij heette Beau, studeerde rechten en zat in zijn eerste jaar. Ze volgden dezelfde colleges Engelse literatuur en zaten ook samen in een studiegroepje. Op een dag nodigde hij haar uit om na afloop een kop koffie met hem te gaan drinken. Beau was een lange, knappe jongen met sproeten en rood haar. Hij kwam uit Louisville, Kentucky, en Victoria was dol op zijn zuidelijke, lijzige van manier van spreken. Zijn vader bezat een aantal renpaarden en zijn moeder woonde in Parijs. Hij was van plan daar met haar de kerst door te brengen. Hij sprak vloeiend Frans, had in Londen en Hongkong gewoond en Victoria vond alles aan hem even exotisch. Bovendien was hij aardig en sympathiek.

Ze praatten over hun familie en hij vertelde haar dat hij er behoorlijk ondersteboven van was geweest toen zijn ouders gingen scheiden. Zijn moeder was sindsdien de hele wereld rondgereisd. Ze was hertrouwd en vervolgens opnieuw gescheiden. Beau vond dat Victoria's leven heel wat stabieler was dan het zijne, wat ook zo was, hoewel ze hem duidelijk maakte dat ze ook niet zo'n fijne jeugd had gehad. Ze was haar hele leven al een buitenbeentje geweest en hij had zich ook vaak een buitenstaander gevoeld omdat hij na de basisschool op vijf verschillende middelbare scholen had gezeten. Zijn vader was inmiddels met een meisje van drieëntwintig getrouwd. Beau was eenentwintig. Hij vertelde Victoria dat zijn stiefmoeder een keer had geprobeerd om met hem naar bed te gaan. Ze waren allebei dronken geweest en door een soort wonder had hij de verleiding weten te weerstaan. Maar hij zag er reuze tegen op om haar weer te zien. Daarom zou hij met kerst naar Parijs gaan, hoewel zijn moeder een Franse vriend had, die hij ook niet zag zitten.

Hij vertelde heel grappig over zijn leven, maar de verhalen over dat eenzame jongetje met twee maffe, onverantwoordelijke ouders hadden ook iets tragisch. Hij zei dat hij het levende bewijs was dat mensen met te veel geld hun kinderen verpestten en dat hij al vanaf zijn twaalfde bij een psychiater liep. Afgezien van een paar romantische momenten en een beetje gefriemel aan elkaar, waren ze nog niet met elkaar naar bed gegaan toen Victoria met Kerstmis naar L.A. vertrok. Ze vond hem fascinerend, en als haar ouders haar weer zouden vragen of ze al iemand had, kon ze nu zeggen dat ze omging met een rechtenstudent. Dat zou genoeg indruk op hen maken, ook al kon ze zich niet voorstellen dat hij bij haar vader of haar moeder in de smaak zou vallen. Daarvoor was hij veel te anders.

Beau belde haar tijdens de kerstvakantie op en vertelde dat hij met zijn moeder en haar vriend in Gstaad zat. Het klonk alsof hij zich verveelde en zich een beetje eenzaam voelde. Hij stuurde haar voortdurend sms'jes die haar aan het lachen maakten. Gracie wilde weten of hij knap was, maar zei er wel bij dat ze niet van rood haar hield.

Victoria lette inmiddels goed op wat ze at. Ze liet de toetjes aan zich voorbijgaan, zelfs toen haar vader verrast constateerde dat zijn 'grote meid' nee zei tegen al dat lekkers. Het lukte haar maar niet om ervoor te zorgen dat hij haar niet meer zag als iemand die steeds de verkeerde dingen at en altijd te zwaar was. Tijdens haar tiendaagse verblijf in L.A. viel Victoria tweeënhalve kilo af.

Beau en zij kwamen op dezelfde dag met een paar uur verschil op Northwestern aan. Tijdens de vakantie was hij geen seconde uit haar gedachten geweest, en ze had zich steeds afgevraagd hoe lang het zou duren voordat ze met elkaar in bed belandden. Ze was blij dat ze zichzelf voor hem had bewaard. Beau was voor haar de eerste en ze kon zich helemaal voorstellen hoe teder en sensueel hij in bed zou zijn.

Na aankomst gingen ze naar haar kamer en ze kusten en knuffelden elkaar. Maar opeens zei hij dat hij een vreselijke jetlag had, en daardoor gebeurde er verder niets. En ook de weken daarop niet. Ze waren voordurend in elkaars nabijheid, ze studeerden samen in de bibliotheek, en omdat Victoria geen kamergenote meer had, viel hij 's avonds soms op het vrije bed in slaap. Ze knuffelden en kusten elkaar dat het een lieve lust was en hij vond het heerlijk om haar borsten aan te raken, maar verder gingen ze niet. Hij vroeg haar waarom ze geen minirokjes droeg want ze had de mooiste benen die hij ooit had gezien. Hij leek helemaal wild van haar. Voor de eerste keer in haar leven viel Victoria tot haar volle tevredenheid echt behoorlijk af. Ze wilde mooi zijn voor hem.

Beau en zij hielden sneeuwbalgevechten, ze gingen schaatsen en bezochten ijshockeywedstrijden, restaurants en bars. Hij stelde haar voor aan zijn vrienden. Ze gingen samen overal naartoe en hadden een geweldige tijd. Maar hoewel ze heel intiem waren met elkaar, hadden ze nog steeds niet het bed gedeeld. Victoria wist niet waar dat aan lag, en ze durfde het ook niet te vragen. Ze vroeg zich af of hij haar soms te dik vond of dat hij misschien te veel respect voor haar had. Misschien vond hij het wel eng, of had hij een trauma opgelopen vanwege dat gedoe met zijn stiefmoeder van drieëntwintig of de scheiding van zijn ouders. Er was iets wat hem tegenhield, al had Victoria geen flauw idee wat dat kon zijn. Het was duidelijk dat hij haar wilde en hun vrijpartijen werden steeds hartstochtelijker, maar hun verlangen naar elkaar werd nooit bevredigd. Victoria werd er helemaal gek van.

Op een avond lagen ze in hun ondergoed op bed in haar kamer. Hij hield haar in zijn armen en ze lagen daar een hele tijd stilletjes bij elkaar toen hij plotseling het bed uit stapte. 'Wat is er?' vroeg ze, in de overtuiging dat het aan haar lag, dat er iets mis met haar was. Het gevoel dat ze niet goed genoeg was stak opeens weer de kop op en ze ging op de rand van het bed zitten.

'Ik ben verliefd op je,' zei hij treurig, en hij verborg zijn hoofd in zijn handen.

'Ik ook op jou. Dat is toch prima?' Ze glimlachte naar hem. 'Ik kan het je niet aandoen,' zei hij zacht.

Ze raakte zijn rode haar aan dat over zijn ogen viel. Hij leek op Huckleberry Finn of Tom Sawyer. Eigenlijk was hij nog maar een jongen.

'Er is niets aan de hand,' probeerde ze hem gerust te stellen terwijl ze daar samen in hun ondergoed zaten.

'Echt wel. Ik kan niet... je begrijpt niet wat ik wil zeggen. Het is de eerste keer dat dit me overkomt... met een vrouw... ik ben homofiel. En hoeveel ik ook van je hou, vroeg of laat krijg ik toch weer iets met een man. Dat wil ik je niet aandoen, ook al verlang ik nu nog zo naar je. Het wordt toch niets tussen ons.'

Geruime tijd wist ze niet wat ze moest zeggen. Dit had ze echt nog nooit meegemaakt en het was veel gecompliceerder dan ze zich ooit had kunnen voorstellen.

'Ik had hier nooit aan moeten beginnen, maar ik werd verliefd op je zodra ik je zag.'

Waarom kan het tussen ons dan niets worden?' vroeg ze zacht, blij dat hij zo eerlijk was, maar toch ook diep gekwetst. 'Omdat het gewoon niet gaat. Zo ben ik niet. Dit is een fijne, wilde fantasie, maar voor mij geen realiteit. En dat wordt het ook nooit. Ik heb me vergist door te denken dat het wel zou kunnen. Ik zou je pijn doen en dat wil ik niet. We moeten ermee ophouden.' Hij keek haar met zijn grote groene ogen aan. 'We kunnen toch gewoon vrienden blijven?'

Maar Victoria wilde geen vrienden met hem zijn. Ze was helemaal gek op hem en lichamelijk verlangde ze al een maand lang hevig naar hem. Beau keek verward en schuldbewust omdat hij bijna iets had gedaan wat niet deugde en ook vanwege het toneelstuk dat hij een maand lang had volgehouden. 'Ik dacht ook dat het wel goed zou gaan. Maar dat is niet zo. Zodra ik een man zie die ik wil, ben ik weg. En dat verdien je niet, Victoria. Je verdient iets veel beters.'

'Waarom moet het zo ingewikkeld zijn? Je bent verliefd op me en waarom zou het dan niet lukken?' Ze ging bijna huilen van frustratie en teleurstelling.

'Omdat je geen man bent. Met je weelderige lichaam en grote borsten ben je voor mij een soort ultieme fantasie van hoe een vrouw hoort te zijn. Je bent wat ik denk dat ik zou willen, maar in werkelijkheid is dat niet zo. Ik wil een man.' Hij was zo eerlijk tegen haar als maar kon. En de opmerking over haar 'weelderige lichaam' was wel het aardigste wat iemand ooit tegen haar had gezegd. Maar hoe weelderig haar lichaam ook was en hoe groot haar borsten ook waren, uiteindelijk wilde hij haar niet. Al bracht hij zijn afwijzing op een verrukkelijke manier onder woorden, het was en bleef toch een afwijzing.

'Ik ga maar.' Hij pakte zijn kleren en in een oogwenk was hij weer aangekleed. Hij bleef naar haar staan kijken terwijl ze weer op bed was gaan liggen. Victoria bewoog zich niet en zei geen woord. 'Ik bel je morgen,' zei hij. Ze vroeg zich af of hij dat ook echt zou doen, en zo ja, wat zou hij dan zeggen? Hij had alles al gezegd wat er te zeggen viel. Ze wilde niet alleen maar vrienden met hem zijn. Daarvoor hadden ze te veel samen. Bovendien was hij echt helemaal gek op haar geweest.

'Ik had het je eigenlijk meteen moeten vertellen. Maar ik wilde zo graag dat het lukte, en ik wilde je niet afschrikken.'

Ze knikte en wist niet wat ze moest zeggen. Ze wilde niet gaan huilen. Dat zou te vernederend zijn zoals ze daar in haar bh en string op het bed lag. Toen hij in de deuropening stond, keek hij haar nog even aan en toen was hij verdwenen. Ze schoof onder de dekens en barstte in huilen uit. Het was allemaal zo deprimerend en teleurstellend. Toch wist ze dat hij gelijk had. Het zou alleen maar erger zijn geweest als ze met hem naar bed was gegaan, en naar iets was blijven verlangen wat niet voor haar was weggelegd. Het was beter zo. Niettemin voelde ze zich ellendig en afgewezen.

Ze lag nog uren wakker en dacht na over de tijd die ze met elkaar hadden doorgebracht, de intieme gesprekken die ze hadden gevoerd, de eindeloze vrijpartijen die nergens toe leidden, maar waarvan ze allebei opgewonden raakten. Het leek nu allemaal zo zinloos. Ze deed het licht uit en eindelijk viel ze in slaap.

Hij belde haar de volgende ochtend niet op. Victoria had het gevoel dat er een steen op haar hart lag als ze aan de vorige avond dacht. Op dat moment belde Gracie.

'Hoe gaat het met Beau?' vroeg Gracie met haar opgewekte meisjesstemmetje.

'We hebben het uitgemaakt,' zei Victoria. Het klonk net zo treurig als ze zich voelde.

'O... wat jammer... hij leek me zo aardig.'

'Dat was hij ook, ik bedoel, dat is hij nog steeds.'

'Hebben jullie ruzie gehad? Misschien komt hij wel terug,' zei Gracie bemoedigend. Ze vond het verschrikkelijk als Victoria verdrietig was.

'Nee, hij komt niet terug. Het geeft niet. En hoe is het met jou?' vroeg Victoria om van onderwerp te veranderen. Gracie deed uitvoerig verslag van de jongens in haar klas. Toen ze na een poosje hun gesprek beëindigden, kon Victoria zich in alle rust aan haar verdriet overgeven. Beau had haar nog steeds niet gebeld en dat deed hij de dagen daarop ook niet, waardoor ze plotseling besefte dat ze hem nu tijdens college weer zou tegenkomen. Ze raakte in paniek bij de gedachte, maar toen raapte ze haar moed bijeen en ging naar de collegezaal. De docent meldde terloops dat Beau het vak Engelse literatuur had laten vallen. Victoria kreeg het helemaal te kwaad. Ze kende hem nog niet zo heel lang en toch voelde het als een groot verlies. Na college liep ze de zaal uit en vroeg zich af of ze hem ooit nog zou zien. Maar toen ze opkeek, zag ze hem een stukje verderop in de gang staan. Hij zag haar ook en kwam naar haar toe gelopen. Met een teder gebaar raakte hij haar gezicht aan en even leek het alsof hij haar wilde kussen, maar dat deed hij niet.

'Het spijt me,' zei hij uit de grond van zijn hart. 'Het spijt me dat ik zo stom en egoïstisch ben geweest. Het leek me beter voor ons allebei als ik ophield met Engels. Misschien is het een troost voor je als ik zeg dat ik het er ook moeilijk mee heb. Ik wilde alleen niet dat het een nog grotere puinhoop zou worden.'

'Het is goed,' zei ze zacht. Ze glimlachte naar hem. 'Ik hou van je, wat dat nu ook voor je mag betekenen.'

'Dat betekent heel veel voor me,' zei hij. Hij gaf haar een kusje op haar wang en toen was hij verdwenen.

Victoria liep moederziel alleen terug naar haar kamer. Door de sneeuw en de snijdende kou wandelde ze over het beijzelde pad en dacht aan Beau. Het was zo koud dat ze niet eens voelde dat de tranen over haar wangen liepen. Ze hoopte dat hun wegen elkaar nooit meer zouden kruisen. Ze moest hem uit haar hoofd zetten en proberen over het gevoel dat ze was mislukt heen te komen. Wat voor reden hij ook had, hij wilde haar niet. En het gevoel dat er niet van haar werd gehouden en dat niemand haar wilde, was haar maar al te vertrouwd. De ervaring met Beau was een bevestiging van alles waarvoor ze haar hele leven bang was geweest.

HOOFDSTUK 5

De laatste twee jaar op de universiteit vlogen voorbij. Aan het eind van het tweede jaar nam Victoria weer een vakantiebaantje in New York. Deze keer als receptioniste bij een modellenbureau. Vergeleken met het bedaarde advocatenbureau was het daar één wilde bedoening. Ze had een geweldige tijd. Ze ging vriendschappelijk om met een aantal modellen die net zo oud waren als zij, en de mensen die de boekingen deden waren ook heel prettig in de omgang. Toen ze vertelde dat ze lerares wilde worden, verklaarden ze haar allemaal voor gek. Victoria moest toegeven dat het een stuk opwindender was om op een modellenbureau te werken.

Twee modellen vroegen of ze bij hen in Tribeca kwam wonen, en ze verliet haar treurige kamertje in het hotelletje. Victoria was ervan onder de indruk dat de meisjes zo hard werkten, ondanks alle feestjes, onregelmatige tijden, en al die mannen met wie ze uitgingen. Ze werkten zich uit de naad en hielden zich strikt aan de opdrachten die ze kregen. Na het werk gingen ze weliswaar uit hun dak, maar de goeden waren altijd op tijd voor de fotoshoots en werkten onvermoeibaar door totdat de klus erop zat. Soms waren het shoots van wel twaalf tot veertien uur. Het was allemaal niet zo leuk als het leek.

Victoria was ook altijd stomverbaasd hoe slank de modellen waren. De twee meisjes met wie ze samenwoonde, vormden daarop geen uitzondering. Haar huisgenotes aten vrijwel niet of alleen maar heftig dieetvoedsel, en daar dan ook nog heel weinig van. Ze leken bijna van niets te kunnen leven en maakten gebruik van laxeermiddelen en darmspoelingen om te zorgen dat ze niet aankwamen. Daardoor voelde Victoria zich bijna schuldig als ze iets at en ze probeerde overdag ook niets te eten. Maar tegen etenstijd stierf ze altijd van de honger. Victoria had een ander gestel dan zij. Ze kon niet leven op de minihoeveelheden die de modellen tot zich namen. Wel hield ze zich zo goed mogelijk aan de meer haalbare tips, door weinig koolhydraten te eten en veel kleinere porties te nemen. Ze zag er goed uit toen ze voor een maand naar L.A. ging, voordat ze weer naar de universiteit zou gaan. Ze vond het vreselijk om uit New York weg te gaan, waar ze het zo naar haar zin had gehad. Het hoofd van het modellenbureau had tegen haar gezegd dat ze haar zo weer zouden aannemen, mocht ze weer zin hebben om te komen werken.

Gracie genoot van de verhalen die Victoria bij thuiskomst vertelde. Ze ging dat jaar naar de hoogste klas en Victoria ging op de universiteit haar derde jaar in. Ze was nu op de helft van haar studietijd en ze had nog steeds haar zinnen gezet op een baan als lerares in New York. Ze was er meer dan ooit van overtuigd dat ze daar wilde zijn. Haar ouders hadden inmiddels de hoop opgegeven dat ze ooit nog thuis zou komen wonen, en Gracie besefte ook dat haar zus voorgoed het huis uit was.

De twee zusjes hadden een heerlijke maand voordat Victoria weer terug naar Northwestern ging. Grace was alweer mooier geworden en ze had totaal niet het slungelige van de meeste meisjes van haar leeftijd. Ze was slank en gracieus, ze zat op ballet en ze had een prachtige, gave huid. Ze mocht van haar ouders nog steeds af en toe modellenwerk doen. Gracie bekende dat ze een afschuwelijke hekel aan school had. Ze had een bruisend sociaal leven, een hele horde vriendinnen en een stuk of vijf jongens die haar voortdurend belden op het mobieltje dat ze eindelijk van haar ouders had gekregen. Haar leventje leek in niets op Victoria's afgezonderde bestaan op de universiteit, ook al kwam daar in het derde jaar een beetje verandering in.

Victoria had een date met twee jongens, vlak na elkaar, weliswaar niet al te serieus, maar ze ging nu wel bijna elk weekend uit. Vergeleken met de eerste twee jaar op de universiteit was dat een aanzienlijke verbetering. Uiteindelijk werd ze ontmaagd door een van de jongens, hoewel ze niet van hem hield. Beau zag ze nooit meer. Ze wist niet eens zeker of hij nog wel op de universiteit zat. Af en toe zag ze uit de verte nog een paar van zijn vrienden, maar ze sprak nooit met ze. Het was een bizarre ervaring geweest, en ze raakte nog steeds van streek als ze eraan terugdacht. Terwijl Beau als een prachtige droom was geweest, waren de jongens met wie ze daarna iets had, meer een realiteit. De eerste was een ijshockeyer, net als de jongen die ze in het eerste jaar had verzonnen. Hij vond Victoria leuker dan zij hem. Hij kwam uit Boston en hij was een beetje onbehouwen. Ook had hij de neiging om ruzie te zoeken als hij te veel had gedronken. Dus maakte ze het met hem uit. De jongen die ze na hem kreeg, en met wie ze uiteindelijk naar bed ging, was aardig maar saai. Hij studeerde biochemie en nucleaire chemie, en ze wist eigenlijk nooit wat ze tegen hem moest zeggen. Buiten de seks hadden ze geen belangstelling voor elkaar. Na een paar maanden liet ze de fysicus ook vallen en wierp ze zich maar weer op haar studie.

Aan het eind van het derde jaar bleef Victoria tijdens de vakantie op Northwestern vanwege de zomercolleges. Op die manier wilde ze de werkdruk tijdens haar laatste jaar verminderen zodat ze zich helemaal op haar lerarenopleiding kon richten. Het was niet te geloven hoe snel de tijd was omgevlogen. Over nog maar een jaar zou ze afstuderen, en ze wilde nu alvast proberen om daarna in New York een baan te krijgen. In de herfst verstuurde ze een aantal sollicitatiebrieven. Ze had een lijst met privéscholen waaraan ze les wilde geven zodra ze haar papieren had. Ze wist dat ze daar minder zou verdienen dan op de openbare scholen, maar ze vond het wel bij zichzelf passen. Tegen Kerstmis had ze negen sollicitaties de deur uit gedaan. Ze was zelfs bereid om zich als invalkracht op een aantal verschillende scholen aan te bieden, in afwachting van een fulltime baan.

In januari kwamen de reacties binnen, als toverballen die uit een automaat rollen. Door acht scholen werd ze afgewezen. Slechts één school had nog niet gereageerd. Victoria was er niet al te optimistisch over toen ze daar in de voorjaarsvakantie nog niets van had gehoord. Ze dacht erover om het modellenbureau te bellen met de vraag of ze misschien een jaar voor hen zou kunnen werken totdat ze een baan kreeg op een school. Het bureau zou trouwens beter betalen dan wat voor school dan ook en misschien kon ze weer een kamer delen met een paar modellen.

En toen kwam de laatste reactie. Ze staarde langdurig naar de envelop, net zoals toen ze de reacties binnenkreeg op haar toelatingsverzoek tot de universiteit. Ze had toen geestdriftig de enveloppen een voor een opengemaakt terwijl ze probeerde te raden wat de uitslag zou zijn. Het leek haar vrij onvoorstelbaar dat ze een baan op deze school aangeboden kreeg. Het was een van de betere privéscholen in New York en ze kon zich niet indenken dat ze iemand zouden aannemen die net was afgestudeerd. Victoria stond op om een reep chocola te pakken uit de la van haar bureautje, ging weer zitten en maakte de envelop open. Ze vouwde het briefje open en stelde zich schrap voor een nieuwe afwijzing. Geachte mevrouw Dawson, bedankt voor uw brief, maar helaas moeten we u melden dat we... zei ze al in gedachten. Toen staarde ze vol ongeloof naar de inhoud. Ze boden haar weliswaar geen baan aan, maar nodigden haar uit om naar New York te komen voor een sollicitatiegesprek. Er stond dat een van hun leraressen Engels in de herfst met langdurig zwangerschapsverlof zou gaan. Een vaste baan zat er voorlopig niet in, maar de mogelijkheid bestond dat ze haar een contract voor een jaar konden aanbieden, als het sollicitatiegesprek goed uitviel. Ze verzochten haar hun te laten weten of ze kans zag binnen twee weken naar New York te komen om kennis te maken. Victoria kon haar ogen niet geloven. Ze slaakte een gilletje en danste met de reep nog in haar hand door de kamer. Ze ging snel achter haar computer zitten en begon aan een brief waarin ze meldde dat ze zich erop verheugde naar New York te komen. Ze printte de brief uit, stopte hem in een envelop, trok haar jas aan en liep snel naar de brievenbus. Ze had haar mobiele nummer vermeld en ook haar e-mailadres. Ze kon bijna niet wachten om naar New York te gaan. Als ze deze baan kreeg, zou haar droom uitkomen. Dit was precies wat ze wilde. De vier jaar dat ze op Northwestern had gezeten, had ze alleen maar van New York gedroomd. Ze was de lerares die met zwangerschapsverlof ging nu al innig dankbaar. Alleen al het feit dat ze hadden gereageerd moest gevierd worden, en nadat ze de brief op de bus had gedaan, ging ze een pizza halen. Opeens vroeg ze zich af of ze niet beter even had kunnen bellen. Maar ze hadden haar telefoonnummer, dus konden zij een afspraak regelen. Als het moest zou ze meteen het vliegtuig naar New York nemen. Ze nam de pizza mee naar haar kamer en keek met een glimlach naar de brief. Dat de kans bestond dat ze lerares zou worden op een privéschool in New York, maakte dit tot de gelukkigste dag van haar leven.

Drie dagen later wérd ze gebeld op haar mobiel en maakte ze een afspraak voor de maandag daarop. Ze beloofde dat ze er zou zijn en besloot vervolgens om het weekend daarvoor in New York door te brengen. Opeens kwam het bij haar op dat de afspraak op Valentijnsdag viel, wat ze al vanaf groep vier van de basisschool een afgrijselijke dag had gevonden. Maar als ze de baan kreeg, zou ze vanaf nu haar mening over Valentijnsdag herzien. Ze hoopte dat het een soort voorteken was. Ze boekte telefonisch een ticket en zodra ze had opgehangen, ging ze met een glimlach op haar bed liggen om na te denken over wat ze zou aantrekken voor het sollicitatiegesprek. Misschien een rok met een trui en hoge hakken, of juist een broek met een trui en platte schoenen. Ze had geen idee of je er als lerares op een privéschool chic moest uitzien. Omdat ze dit aan niemand kon vragen, zat er niets anders op dan er maar een slag naar te slaan en rustig te blijven in plaats van gillend van opwinding door de gang te gaan rennen. Met een grijns als de Cheshire Cat uit Alice in Wonderland bleef ze op bed liggen.

HOOFDSTUK 6

Madison School in East 76th Street, vlak bij de East River, was een van de exclusiefste privéscholen van New York. Het was een dure, gemengde school met een uitstekende reputatie, die zich erop richtte de leerlingen klaar te stomen voor de universiteit. Afgezien van een handjevol kinderen dat met een beurs was toegelaten, waren de leerlingen afkomstig uit zeer welgestelde New Yorkse families. De school zorgde ervoor dat de leerlingen aan de geavanceerdste academische en buitenschoolse activiteiten konden deelnemen, en na het behalen van hun diploma hadden ze toegang tot de beste universiteiten van het land. De school beschikte over voldoende fondsen waardoor het computerarsenaal en de instrumenten voor natuurwetenschappelijk onderzoek ultramodern waren en konden wedijveren met elke willekeurige universiteit of college. De afdeling talen bood gelegenheid tot het studeren van Mandarijn, Russisch, Japans en de belangrijkste Europese talen. De afdeling Engelse literatuur was van hoge kwaliteit. De school had verschillende leerlingen afgeleverd die later carrière als schrijver hadden gemaakt. Het niveau van de leraren, van wie het merendeel was afgestudeerd aan vooraanstaande universiteiten, was al even uitzonderlijk. En net zo uitzonderlijk was het feit dat de leraren ernstig onderbetaald werden. Toch beschouwde iedereen het als een lot uit de loterij om hier te mogen werken. Victoria vond het al een hele prestatie dat ze voor een sollicitatiegesprek was uitgenodigd, en de kans dat ze hier een baan zou krijgen, al was het maar voor een jaar, overtrof zelfs haar stoutste dromen. Als er één school was waaraan ze wilde lesgeven, dan was deze het wel.

Na het laatste college voor het weekend, nam ze het vliegtuig en ze kwam vrijdagavond laat in New York aan. Het sneeuwde, waardoor alle vluchten uren vertraging hadden opgelopen. Vlak nadat ze was geland werd het vliegveld gesloten. Ze was dolblij dat haar vlucht niet was omgeleid. Buiten het vliegveld stonden de mensen te dringen om een taxi te bemachtigen. Ze had een kamer gereserveerd in het hotelletje in Gramercy Park waar ze al eerder had gelogeerd, en het was al twee uur 's nachts toen ze daar aankwam. Het kamertje waarin ze terechtkwam was klein en armoedig, maar in ieder geval wel betaalbaar. Zonder de moeite te nemen haar bagage uit te pakken, trok ze snel haar nachtjapon aan, poetste haar tanden en ging naar bed. Ze sliep tot twaalf uur de volgende dag.

Toen ze wakker werd scheen de zon. 's Nachts was er een pak sneeuw van ongeveer een halve meter gevallen en de stad zag eruit als een ansichtkaart. Vanuit het raam zag ze kinderen die door hun moeder op sleetjes werden voortgetrokken. Andere kinderen hielden sneeuwbalgevechten terwijl ze wegdoken achter auto's die onder een dikke witte deken lagen, waardoor de eigenaars uren nodig zouden hebben om ze weer uit te graven. Sneeuwploegen waren bezig de straten sneeuwvrij te maken en strooiden pekel. Victoria vond het een ideale New Yorkse winterdag. Gelukkig had ze zich hierop voorbereid door de snowboots mee te nemen die ze op Northwestern bijna elke dag aanhad. Om één uur ging ze te voet naar de metro die ze dagelijks naar haar werk nam toen ze hier de vorige keer woonde. Ze stapte uit op East 77th Street en liep in de richting van de rivier. Voordat ze naar binnen ging, wilde ze de school even goed bekijken.

Het was een groot, zeer goed onderhouden gebouw, met een aantal ingangen. Het maakte de indruk van een ambassade of een of ander belangrijk instituut. Het was onlangs gerenoveerd en verkeerde in een onberispelijke staat. Op een bescheiden bronzen plaquette boven de ingang stond alleen maar MADISON SCHOOL.

Victoria wist dat er ongeveer vierhonderd leerlingen waren ingeschreven. De school had een daktuin waar de leerlingen tijdens de lunch of de pauzes een luchtje konden scheppen. Op de voormalige parkeerruimte aan de overkant van de straat was onlangs een ultramoderne gymzaal gebouwd voor allerlei sportactiviteiten. De school was uitgerust met alle gemakken en voorzieningen. Op deze zonnige zaterdagmiddag stond het gebouw er massief en stil bij. Voor de ingang was een conciërge bezig een paadje sneeuwvrij te maken. Victoria glimlachte naar hem en hij glimlachte terug. Ze kon zich bijna niet voorstellen dat ze het geluk zou hebben om hier op deze school, en ook nog in haar lievelingsstad, te gaan werken. Ze had de dikke, witte gewatteerde jas aan die ze van haar moeder had gekregen en ze voelde zich net een sneeuwpop. De jas was niet erg flatteus en ze zag eruit als een michelinmannetje, maar hij was warm en kwam goed van pas bij deze arctische temperaturen. Op haar hoofd had ze een witte wollen muts die tot haar ogen kwam en waar een plukje blond haar uitstak.

Victoria bleef nog een hele tijd naar de school staan kijken, en toen liep ze terug om de metro naar Midtown te nemen. Ze wilde nog wat kleren kopen voor maandag. Ze was niet tevreden over de kleren die ze had meegenomen, bovendien zaten die te krap. Ze wilde er perfect uitzien voor het sollicitatiegesprek. Voor haar gevoel was het zeer onwaarschijnlijk dat ze iemand zouden aannemen die net van de universiteit kwam. Er waren vast nog veel meer gegadigden, maar haar cijfers en referenties waren in orde en bovendien bezat ze het benodigde jeugdige enthousiasme voor haar eerste baan als lerares. Ze had niets tegen haar ouders gezegd omdat haar vader nog steeds wilde dat ze zich op een ander gebied richtte, waar ze meer kon verdienen en meer mogelijkheden had voor de toekomst. Haar droom om lerares te worden was voor hen niet iets waarover ze tegen hun vrienden konden opscheppen of wat hen in aanzien zou doen stijgen. 'Mijn dochter is lerares' betekende in hun ogen helemaal niets. Toen ze haar sollicitatiebrieven schreef aan de beste privéscholen in New York, was Madison haar eerste keus geweest, een school die voldeed aan al haar eisen voor een droombaan, hoe laag het salaris ook was. Ze zou daar heus wel van kunnen rondkomen, als ze maar de kans kreeg.

Victoria liep door de sneeuw terug naar de metro, stapte uit in East 59th Street en nam de lift omhoog naar Bloomingdale's, waar ze op zoek ging naar geschikte kleren. Meestal waren de kleren waar ze op viel niet in haar maat. Ze had inmiddels maat 44 en zelfs die was soms nog aan de krappe kant. Meestal werd ze 's winters per ongeluk nog wel eens wat zwaarder en had ze vaak maat 46. 's Zomers deed ze meer haar best om op haar gewicht te letten, want dan kon ze geen dikke kleren dragen om haar figuur te verbergen. Ze wilde dat ze de afgelopen tijd wat meer discipline had gehad. Ze had zichzelf beloofd om af te vallen voordat ze afstudeerde, en zeker nu ze kans had op deze baan. Wanneer ze aan haar eerste baan als lerares begon, wilde ze niet op haar allerdikst zijn.

Na een eindeloze, ontmoedigende zoektocht en nadat ze een aantal keren iets had gepast, wat behoorlijk deprimerend was, vond ze een grijze broek en een lange donkerblauwe blazer, die ze combineerde met een lichtblauwe trui met col, die dezelfde kleur als haar ogen had. Ze kocht een paar laarzen met hoge hakken waardoor haar outfit een iets jeugdiger uitstraling kreeg. Ze zag er een beetje deftig en degelijk uit, niet te overdreven en net elegant genoeg om een serieuze indruk te maken. Volgens haar was dit de manier waarop de docenten op deze school zich kleedden. Tevreden met haar keuze, nam ze bepakt en bezakt de metro terug naar haar hotel. Overal om zich heen zag ze sneeuwploegen, ondergesneeuwde auto's en hoge bergen opgeveegde sneeuw. De stad was één grote puinhoop. Maar Victoria was opgetogen over haar aankopen. Ze zou een paar kleine pareltjes in haar oren doen die ze van haar moeder had gekregen. De donkerblauwe blazer kleedde slank af en verhulde al haar zonden. In de outfit zag ze er jong, professioneel en verzorgd uit.

De ochtend van het sollicitatiegesprek werd Victoria wakker met een knoop in haar maag. Ze waste en föhnde haar haar en deed het met een zwart satijnen lint in een paardenstaart. Ze kleedde zich zorgvuldig aan, trok haar gewatteerde jas aan en liep het februarizonnetje in. De temperatuur was omhoog gegaan waardoor de sneeuw in de goten was veranderd in kledderige, ijzige stroompjes. Op weg naar de metro moest ze telkens oppassen om niet onder te worden gespat door de passerende auto's. Ze dacht er nog even over om een taxi te nemen, maar ze wist dat het sneller ging met de metro. Om negen uur had ze haar afspraak, en toen ze tien minuten voor die tijd op school aankwam, zag ze honderden leerlingen naar binnen lopen. Ze droegen bijna allemaal een spijkerbroek, hoewel een paar meisjes ondanks de kou een minirokje met laarzen aanhadden. Druk pratend en lachend, met die bonte mengelmoes van kapsels en haarkleuren en hun boeken onder de arm, leken ze in alles op andere middelbare scholieren, en niet op elitekinderen. Het maakte allemaal een prettige, informele en normale indruk. De twee leraren die bij de hoofdingang stonden, een man en een vrouw, waren hetzelfde gekleed als de leerlingen, in spijkerbroek, gewatteerde jacks en gympen of laarzen. De lerares had haar lange haar in een vlecht en de leraar had een kaalgeschoren hoofd. Victoria zag dat hij een kleine tatoeage van een vogeltje op zijn achterhoofd had. Ze kletsten geanimeerd met elkaar en sloten zich toen bij de laatste leerlingen aan. Victoria liep in haar nieuwe outfit achter hen aan en hoopte dat ze een goede indruk zou maken. Ze had een afspraak met Eric Walker, de directeur van de school, en daarna zou ze kennismaken met de mentor van de leerlingen. Ze meldde zich bij de receptioniste en nam plaats in een stoel in de hal. Vijf minuten later kwam een man van in de veertig haar ophalen. Hij had een spijkerbroek aan, een zwarte trui, een tweedjasje en bergschoenen. Hij glimlachte hartelijk naar Victoria en nam haar mee naar zijn kantoor waar hij haar plaats liet nemen in een aftandse leren stoel die tegenover zijn bureau stond.

'Fijn dat je helemaal van Northwestern bent gekomen,' zei hij. Victoria deed haar dikke jas uit zodat hij haar nieuwe blazer kon zien. Ze hoopte maar dat hij niet vond dat ze er te opgeprikt uitzag. Iedereen op school was veel nonchalanter gekleed was dan ze had verwacht. 'Ik was al bang dat je het door de sneeuwstorm niet zou halen,' zei hij vriendelijk. 'Nog een fijne Valentijnsdag trouwens. We hadden afgelopen zaterdag een Valentijns-bal gepland, maar dat moesten we afblazen. De leerlingen uit de buitenwijken en Connecticut konden niet komen vanwege het weer. Ongeveer een vijfde van onze leerlingen komt elke dag van buiten de stad. We hebben het bal nu naar volgende weekend verzet.'

Victoria zag dat hij haar cv en een kopie van haar cijferlijst voor zich had liggen. Zo te zien had hij zich helemaal op het gesprek voorbereid. Ze had Eric Walker gegoogled en wist dat hij op Yale had gezeten en aan Harvard een doctoraal en een doctorstitel had behaald. Hij was dr. Walker, ook al had hij in de brief zijn titel niet vermeld, en had een indrukwekkende staat van dienst. Hij had twee lesboeken geschreven voor een middelbare schoolopleiding voor volwassenen en een handleiding voor ouders en leerlingen over de toelatingsprocedures voor de universiteit. Ze voelde zich behoorlijk onbeduidend in zijn aanwezigheid, maar hij had een warme, vriendelijke manier van doen en was een en al aandacht voor haar.

'Zo, Victoria,' zei hij. Hij leunde achterover in een oude leren stoel achter een fraai Engels bureau. Dat was nog van zijn vader geweest, zei hij. Alle meubels in zijn kantoor hadden zo te zien ooit veel geld gekost, maar waren nu aftands en bijna versleten. Er stonden kasten vol met boeken. 'Waarom zou je lerares willen worden? En waarom hier? Was je niet liever in L.A. gebleven? Daar hoef je in ieder geval niet door de sneeuw te ploegen om op school te komen.' Hij glimlachte en Victoria glimlachte terug. Ze mocht hem wel, ze wilde indruk op hem maken, ze wist alleen niet hoe. Het enige wat ze kon bieden, waren haar enthousiasme en eerlijkheid.

'Ik ben dol op kinderen en ik heb al vanaf mijn jeugd lerares willen worden. Ik weet dat dit bij me past. Ik ben niet geïnteresseerd in het zakenleven of om hogerop te komen op de maatschappelijke ladder. Ook al denken mijn ouders daar heel anders over. Zij zouden niets liever zien dan dat ik carrière maakte in het bedrijfsleven. Maar ik vind het veel belangrijker dat ik iets kan betekenen in het leven van jonge mensen.' Ze kon aan zijn ogen zien dat ze het juiste antwoord had gegeven en ze was blij. Natuurlijk meende ze het ook.

'Zelfs als dat betekent dat je slecht wordt betaald en maar een schijntje verdient vergeleken met wat andere mensen krijgen?' vroeg hij.

'Ja, zelfs als ik slecht word betaald. Dat interesseert me niet. Ik heb niet veel nodig om van te leven.'

Eric Walker vroeg niet of haar ouders dan zouden bijspringen, dat was niet zijn zaak. 'Je kunt veel meer geld verdienen op een openbare school,' zei hij eerlijk.

Dat wist Victoria ook wel.

'Maar dat wil ik niet. En ik wil ook niet terug naar L.A. Al vanaf high school heb ik in New York willen wonen. Als ik was aangenomen op NYU of het Barnard zou ik hier ook naar de universiteit zijn gegaan. Dit is wat ik wil. Madison was mijn eerste keus.'

'Maar waarom dan? Het is echt niet makkelijker om les te geven aan rijke kinderen. Ze zijn slim en worden aan een heleboel dingen blootgesteld. Wat voor cijfers ze ook halen, en we hebben ook onze zwakke leerlingen, ze zijn bijdehand en je kunt ze niets wijsmaken. Ze hebben het onmiddellijk door als je de stof niet beheerst. Daar rekenen ze je op af. Ze zijn zelfverzekerder en assertiever dan minder gefortuneerde kinderen. Dat kan voor een leraar behoorlijk lastig zijn. Ook de ouders zijn niet makkelijk. Ze zijn heel veeleisend en ze willen alleen maar het allerbeste. Daar zijn we dan ook helemaal op ingesteld. Vind je het trouwens niet bezwaarlijk dat je maar vier of vijf jaar ouder bent dan sommige leerlingen? Op de plaats die beschikbaar is, heb je te maken met leerlingen uit de twee hoogste klassen, en waarschijnlijk komt er voor Engels nog een lagere klas bij. Je zult je handen eraan vol hebben, omdat zeker op deze school de kinderen nogal volwassen zijn voor hun leeftijd. Ze zijn gewend aan een heel mondaine manier van leven, met alle gevolgen van dien. Denk je dat je dat aankan?' vroeg hij onomwonden.

Victoria knikte met een ernstige blik in haar blauwe ogen.

'Ik denk dat ik dat wel aankan, meneer Walker. Ik weet het wel zeker, als u me de kans geeft.'

'De lerares die je vervangt, blijft maar een jaar weg. Ik kan voor daarna niets beloven, hoe goed je het hier ook doet. Het wordt geen langlopend contract, alleen maar voor dit ene jaar. Daarna moeten we maar zien of misschien iemand anders vrijaf neemt. Dus, als je een vaste betrekking wilt, zul je echt ergens anders moeten gaan kijken.'

Victoria durfde niet te zeggen dat al haar andere sollicitaties waren afgewezen. 'Ik ben al dolblij met een jaar,' zei ze uit de grond van haar hart.

Ze kon natuurlijk niet weten dat ze haar referenties hadden nagetrokken bij het modellenbureau en het advocatenkantoor, en onder de indruk waren geraakt van haar betrouwbaarheid, haar consciëntieuze manier van werken, haar professionaliteit en eerlijkheid. Ze had haar lesbevoegdheid en de referenties daarvan waren ook uitstekend. Het enige wat Eric Walker nog moest beslissen, was of ze wel de juiste leerkracht was voor deze school. Maar ze leek hem een slim, aardig meisje, bovendien was hij geroerd door de gretigheid waarmee ze deze baan wilde hebben.

Nadat hij drie kwartier met haar had gesproken, liet hij Victoria over aan zijn assistente die haar een rondleiding door de school gaf. Het was een indrukwekkend gebouw met keurige klaslokalen, vol aandachtige leerlingen en splinternieuwe, peperdure apparatuur. Alles straalde een sfeer uit waarvan elke leraar zou watertanden. De leerlingen leken haar stuk voor stuk slim, geïnteresseerd, aandachtig en aangenaam. Vervolgens maakte ze kennis met de leerlingenmentor, die haar het een ander vertelde over het leerlingenbestand en het soort situaties waarmee ze te maken zou krijgen. De leerlingen waren net zoals alle middelbare scholieren, alleen beschikten ze over meer geld en mogelijkheden en was er in sommige gevallen sprake van een gecompliceerde gezinssituatie. Maar dat laatste was op alle scholen hetzelfde, of leerlingen nu arm of rijk waren.

Aan het eind van het tweede gesprek werd ze bedankt voor haar komst, waarbij ze te horen kreeg dat er na haar nog met een aantal andere gegadigden zou worden gesproken. Binnenkort zouden ze haar laten weten wat de uitslag was. Nadat Victoria hen op haar beurt had bedankt, stond ze even later weer op straat. Ze keek nog een keer naar de school en hoopte vurig dat ze de baan zou krijgen. Ze had echt geen idee hoe het zou aflopen. Hoewel ze allemaal erg aardig tegen haar waren geweest, viel er geen peil op te trekken of ze alleen maar beleefd deden of echt enthousiast waren. Ze liep het hele eind naar Fifth Avenue en toen nog verder naar het Metropolitan Museum, waar ze de nieuwe vleugel met Egyptische kunst bezocht en daarna lunchte ze in het restaurant. Vervolgens trakteerde ze zichzelf op een taxi die haar terugbracht naar het hotel.

Ze zat achterin en keek uit het raampje naar de mensen die als mieren door de straten zwermden. Ze wilde niets liever dan daar ooit ook bij horen. Binnen een paar weken zou ze antwoord krijgen van Madison. Als ze de baan niet kreeg, zou ze bij andere scholen moeten solliciteren, bijvoorbeeld in Chicago of L.A. Hoewel ze absoluut niet meer terug naar huis wilde, had ze dan geen keus. Maar het liefst ging ze naar de Madison School, hoe klein die kans ook was voor iemand die net van de universiteit kwam. Ze moest er niet aan denken dat ze weer in L.A. zou gaan wonen, en nog veel erger, dat ze misschien dan weer bij haar ouders moest intrekken en met dezelfde problemen te maken kreeg als vroeger. Die gedachte was echt te deprimerend.

Terug in het hotel pakte ze haar tas in en nam een taxi naar het vliegveld. Daar had ze nog een uur voordat het vliegtuig vertrok. Ze was zo zenuwachtig over of ze het tijdens het gesprek wel goed had gedaan, dat ze op weg naar haar gate het eerste het beste restaurant binnenging en een cheeseburger en een coupe ijs met warme chocoladesaus bestelde. Toen ze alles naar binnen had gewerkt, vond ze het ontzettend stom van zichzelf. Het was echt niet nodig geweest om dit allemaal op te eten, inclusief de frietjes die ze erbij had gekregen. Maar omdat ze honger had en doodsbang was dat ze die baan niet zou krijgen, had het eten haar een beetje troost gegeven.

Toen haar vlucht werd omgeroepen, pakte ze haar tas en liep naar de gate. Er zat niets anders op dan terug te gaan naar Northwestern en maar af te wachten. Alles bij elkaar genomen was het toch niet zo'n vreselijke Valentijnsdag geweest. En het zou de mooiste Valentijnsdag van haar leven zijn als ze inderdaad die baan zou krijgen. Toen ze in het vliegtuig stapte, was ze nog steeds nerveus. De cheeseburger en het ijs hadden geen bal geholpen. Ze maakte haar veiligheidsgordel vast en nam zich voor van nu af aan weer op haar dieet te letten en te gaan joggen, want over drie maanden zou ze afstuderen. Maar toen ze een zakje nootjes en ook nog een zakje pretzels kreeg aangeboden, sloeg ze die niet af. Zonder dat ze er erg in had propte ze alles naar binnen terwijl ze nadacht over het sollicitatiegesprek. Ze hoopte dat ze het niet had verknald en de baan zou krijgen.

HOOFDSTUK 7

Eric Walker, het hoofd van de Madison School, belde Victoria zelf in de eerste week van maart. Hij vertelde dat het een moeilijke keus was geweest tussen diverse andere leraren, maar tot zijn genoegen kon hij haar berichten dat ze de baan had. Hij zei dat hij haar het contract zou opsturen. Victoria was in de zevende hemel.

Ze was de jongste leerkracht van de afdeling Engels en ze zou vier klassen onder haar hoede krijgen met leerlingen uit de hoogste groepen. Ze moest zich op 1 september melden bij de lerarenvergadering en de lessen zouden de week daarop beginnen. Over precies zes maanden zou ze gaan lesgeven aan de Madison School. In New York! Ze kon het bijna niet geloven. Omdat ze het goede nieuws niet voor zich kon houden, belde ze die avond haar ouders.

'Ik was al bang dat je met zoiets zou aankomen,' zei haar vader misprijzend. Hij klonk hevig teleurgesteld, alsof ze was opgepakt omdat ze zich in een supermarkt had uitgekleed en nu in de gevangenis zat. Zoiets van: hoe kon je nou zo stom zijn? 'Als lerares verdien je nog geen droog brood, Victoria. Neem toch een echte baan, bijvoorbeeld in de reclame of pr, of iets op het gebied van communicatie. Je kunt zoveel doen. Je zou zó aan de slag kunnen op de pr-afdeling van een groot bedrijf. Zelfs als je bij McDonald's gaat werken, verdien je meer. Het is pure tijdverspilling. En waarom in godsnaam in New York? Waarom niet hier?' Hij vroeg niet eens wat voor school het was, en gaf haar geen enkel compliment dat ze haar eerste baantje had bemachtigd op een eersteklas school, ondanks de stevige concurrentie. Het enige wat hij te zeggen had, was dat ze de verkeerde baan in de verkeerde stad had, en dat ze geen cent zou verdienen.

'Sorry, pap,' zei ze verontschuldigend, alsof ze iets verkeerds had gedaan. 'Maar het is echt een fantastische school.'

'O ja? Hoeveel verdien je dan?' vroeg hij plompverloren. Ze wilde niet tegen hem liegen, dus vertelde ze hem de waarheid. Ze wist zelf ook wel dat je daar niet makkelijk van kon rondkomen, maar het was het offer waard en ze was niet van plan geld van haar vader aan te nemen. 'Dat is gewoon zielig,' zei hij vol walging, en hij gaf de telefoon aan haar moeder.

'Is er iets naars gebeurd, lieverd?' vroeg haar moeder bezorgd zodra ze de telefoon had overgenomen.

'Nee, hoor. Ik heb een geweldige baan en ga lesgeven op een fantastische school in New York. Pap vindt alleen dat het niet genoeg betaalt, dat is alles. Maar het is echt een wonder dat ze me überhaupt hebben aangenomen.'

'Wel zonde hoor dat je lerares wilt worden,' zei haar moeder om haar vader bij te vallen. Zoals gebruikelijk kregen ze het weer voor elkaar om Victoria duidelijk te maken dat ze had gefaald en hen had teleurgesteld. Ze vergalden werkelijk altijd alles voor haar, en haalden alles onderuit wat ze dacht te hebben bereikt. 'Je zou ergens anders zoveel meer kunnen verdienen.'

'Ik vind die baan echt heel fijn, mam, en de school ook,' zei ze zo opgewekt mogelijk. Ze moest echt haar best doen om nog iets van de opwinding en het enthousiasme te bewaren dat ze had gevoeld voordat ze haar ouders belde.

'Nou dat zal wel, schat. Maar je kunt niet je hele leven blijven lesgeven. Op een gegeven moment zul je toch een echte baan moeten zoeken.' Sinds wanneer was lesgeven op een school geen 'echte baan', dacht Victoria. Bij haar ouders draaide alles om geld en hoeveel iemand verdiende. 'Je zusje heeft net in twee dagen vijftigduizend dollar verdiend met een fotoshoot voor een nationale reclamecampagne,' zei haar moeder. Dat was meer dan Victoria in een jaar zou verdienen. En Gracie deed het voor de lol en om geld te storten op de rekening waarmee haar studie zou worden gefinancierd. Modellenwerk was voor Gracie gewoon een spelletje, waarvoor ze dik werd betaald, en wat ze maar af en toe deed.

Victoria zou hard voor haar geld moeten werken. Victoria vond het verschil behoorlijk schokkend. Het was geen geheim dat het beroep van lerares niet veel betaalde. Dat wist ze toen ze eraan begon. Ze had trouwens helemaal niet de mogelijkheid om model te worden, zoals Gracie. Dat was totaal geen optie. Bovendien was lesgeven haar roeping en niet alleen maar werk.

'En waar ga je dan wonen?' vroeg haar moeder, nog steeds bezorgd. 'Van een lerarensalaris kun je je toch geen appartement veroorloven? New York is echt een vreselijk dure stad, hoor.'

'Ik vind wel iets met een paar kamergenoten. In augustus ga ik terug om iets te zoeken, voordat ik aan het werk ga.'

'Wanneer kom je weer hiernaartoe?'

'Nadat ik ben afgestudeerd, in de zomervakantie.'

De komende zomer zou ze geen vakantiebaantje nemen. Voordat ze officieel naar New York verhuisde, wilde ze nog een paar kleine reisjes met Gracie maken en een tijdje met haar ouders doorbrengen. Ze zou waarschijnlijk nooit meer in L.A. gaan wonen en daardoor niet zoveel tijd meer voor hen hebben. Als lerares had ze natuurlijk altijd de zomervakantie vrij, maar misschien was ze wel gedwongen om vakantiebaantjes te nemen om haar salaris aan te vullen. Dit was de laatste zomer dat ze niet hoefde te werken, en haar ouders vonden het prima dat ze kwam.

Met de voorjaarsvakantie ging Victoria niet naar huis. Om wat spaargeld te verdienen nam ze een baantje als serveerster in een cafetaria vlak bij de campus, want als ze eenmaal in New York was, zou ze elke cent kunnen gebruiken. Helaas zorgden de gratis maaltijden op haar werk ervoor dat ze zich niet aan haar dieet kon houden. Twee weken lang leefde ze op gehaktbrood, aardappelpuree met jus, citroenmeringue en warme appeltaart met vanille-ijs. Het eten was te verleidelijk, met name de pannenkoeken met bosbessen die ze 's ochtends om zes uur at, voordat ze aan het werk ging. Haar droom om voor haar afstuderen flink af te vallen, vervloog al snel. Het was ook zo deprimerend om altijd maar dieet te houden, steeds opnieuw met weer een ander fitnessprogramma te beginnen en onafgebroken te moeten boeten voor haar zonden. Nadat ze zich de hele maand april op de sportschool halfdood had getraind, en erop gelet had wat ze at, was ze eindelijk tweeënhalve kilo kwijtgeraakt. Ze was trots op zichzelf.

Op de eerste dag van mei huurde ze haar baret en toga voor haar afstuderen. Er stond een eindeloze rij op de plek waar die werden uitgereikt. Toen ze eindelijk aan de beurt was, keek de man die ze aangaf haar aan om haar maat te schatten.

'Je bent wel een behoorlijk stevige meid, hè?' zei hij met een brede grijns. Victoria moest haar tranen bedwingen. Ze gaf geen antwoord en maakte geen opmerking toen hij haar een extra large exemplaar aanreikte dat eigenlijk te groot voor haar was. Maar omdat ze lang genoeg was, kon ze hem wel dragen en maakte ze geen tegenwerpingen. Ze leek gigantisch in de toga. Tijdens de uitreiking van haar bul was ze van plan om onder haar toga een kort rood rokje, een witte bloes en sandaaltjes met hoge hakken te dragen. Voordat ze de toga uittrok, zou niemand zien dat het rokje wel heel kort was. Ze was gewoon dol op de kleur en haar benen kwamen er schitterend in uit.

Twee dagen voor haar afstuderen pakte ze haar spullen in en stuurde ze naar huis. De dag daarop arriveerden haar ouders. Gracie kwam natuurlijk met hen mee. Gracie was mooier dan ooit in haar witte T-shirt en korte shorts. Ze was inmiddels vijftien, maar ondanks haar tengere figuurtje leek ze wel achttien. Ze werd nog steeds gevraagd voor reclamecampagnes voor kinderkleding, en dat deed ze dan ook vaak. Naast Gracie en haar moeder voelde Victoria zich net een olifant, toch stond dat haar liefde voor Gracie niet in de weg. De twee zusjes knepen elkaar bijna fijn toen ze elkaar omhelsden.

Die avond ging Victoria met hen uit eten in een heel prettig restaurant, waar ook diverse andere mensen zaten die afstudeerden. Victoria had haar vader gevraagd of ze een paar vriendinnen mocht meenemen, maar hij had te kennen gegeven dat ze liever alleen met haar aten. Hetzelfde gold voor de feestelijke lunch de volgende dag. Jim zei dat ze Victoria even voor zichzelf wilden hebben, maar eigenlijk bedoelde hij dat hij geen enkele interesse had om haar vrienden te ontmoeten. Voor Victoria was dit niets nieuws. Toch vond ze het fijn om bij hen te zijn. Gracie bleef haar maar knuffelen.

De twee zussen waren onafscheidelijk als ze bij elkaar waren. Grace zei dat ze ook naar de universiteit wilde en dat ze gekozen had voor die van Southern California, uiteraard tot grote voldoening van haar ouders, want die universiteit was dicht bij huis. In plaats van Victoria te prijzen voor haar zin voor avontuur en haar te feliciteren met haar baan op een veeleisende school, merkte haar vader op dat Gracie een echt Californisch meisje was. Victoria voelde zich meteen een halve verraadster dat zij naar een universiteit in het Midden-Westen was gegaan.

De uitreiking van de bul op het Weinberg College voor Kunst en Wetenschap van het Northwestern was vol pracht en praal en heel emotioneel. Christine was al in tranen toen de studenten in optocht binnenkwamen. Jim keek voor zijn doen ongewoon trots en met vochtige ogen toe toen zijn dochter met baret en toga langs hem liep. Grace nam een foto, en ondanks Victoria's poging om plechtig te kijken, moest ze toch glimlachen.

Die dag kregen meer dan duizend studenten in alfabetische volgorde hun bul uitgereikt. Nadat Victoria uit handen van de studentendecaan haar bul overhandigd had gekregen, gilde ze net zo hard als de andere studenten toen ze hun baretten in de lucht gooiden en elkaar omhelsden. Het merendeel van haar tijd op Northwestern had ze in haar eentje doorgebracht, maar ze had toch ook een paar vrienden gemaakt. Ze wisselden telefoonnummers en e-mailadressen uit en spraken af contact te houden, ook al was dat behoorlijk onwaarschijnlijk. Van het ene op het andere moment gingen ze als afgestudeerden de wereld in, klaar om hun plaats in te nemen in de door hun gekozen loopbaan.

Victoria ging die avond met haar familie uit eten in Jilly's Café. Er heerste een uitgelaten en feestelijk sfeer, temeer omdat aan de andere tafeltjes ook veel net afgestudeerde studenten zaten. Daarna ging ze met haar ouders en Gracie naar Hotel Orrington. Ze sliep met Gracie op een kamer, want nu ze was afgestudeerd had ze haar kamer in het studentenhuis moeten opgeven. De twee meisje babbelden tot diep in de nacht totdat ze uiteindelijk naast elkaar in slaap vielen. Ze verheugden zich allebei op de drie maanden die ze met elkaar in L.A. zouden doorbrengen. Victoria had het nog tegen niemand gezegd, maar ze was serieus van plan om zich in de zomervakantie strikt aan haar dieet te houden. Ze wilde er op haar best uitzien wanneer ze in september op Madison aan het werk ging. Toen ze na de uitreiking van haar bul de toga had uitgetrokken om hem in te leveren, had haar vader met een brede grijns de opmerking gemaakt dat ze nog nooit zo dik was geweest. Zoals gewoonlijk complimenteerde hij haar vervolgens met haar lange benen, maar dat nam niet weg dat zijn eerste opmerking heel hard aankwam. Victoria was trouwens sowieso ongevoelig voor de complimenten die hij haar gaf nadat hij haar eerst had beledigd.

De volgende ochtend vlogen ze met het hele gezin terug naar L.A. In het vliegtuig zat Victoria tussen haar vader en Grace in. Haar moeder zat aan de andere kant van het gangpad een tijdschrift te lezen.

Victoria en Grace hadden zachtjes met elkaar zitten praten en waren net van plan om naar een film te kijken toen haar vader zich naar Victoria toe boog.

'Wanneer je terug bent in L.A. heb je tijd genoeg om naar een fatsoenlijke baan uit te kijken. Je kunt die school in New York toch gewoon laten weten dat je van gedachten bent veranderd,' zei hij op samenzweerderige toon.

'Ik verheug me op die baan, pap,' zei Victoria vastbesloten. 'Het is een fantastische school en als ik me nu terugtrek, krijg ik een slechte naam als lerares. Ik wil die baan hebben.'

'Je wilt toch niet de rest van je leven op een houtje bijten?' zei hij met een blik vol afkeuring. 'Je kunt het je helemaal niet veroorloven om lerares te worden. Ik blijf je echt niet eeuwig onderhouden,' zei hij bars.

'Dat verwacht ik ook niet van je, pap. Als andere mensen van een lerarensalaris kunnen rondkomen, dan kan ik dat ook.'

'Maar waarom zou je? Ik kan volgende week wel wat sollicitatiegesprekken voor je regelen.'

'Dank je wel voor het aanbod,' zei ze beleefd. 'Maar ik blijf bij mijn besluit. Als ik er echt niet van kan leven, kan ik later altijd nog iets anders gaan doen. Bovendien kan ik een vakantiebaantje nemen en geld sparen.'

'Dat is gewoon zielig. Misschien vind je het nu leuk omdat je nog maar tweeëntwintig bent, maar als je tweeëndertig bent, piep je wel anders, geloof mij maar. Je kunt zo solliciteren bij mijn reclamebureau, als je dat wilt.'

'Ik wil helemaal niet in de reclame werken,' zei ze kordaat. 'Ik wil lerares worden,' Het was de duizendste keer dat ze dit tegen hem zei. Met een verongelijkt gezicht haalde hij zijn schouders op, waarop Gracie en zij de koptelefoontjes indeden en naar de film keken. Victoria was opgelucht dat ze er niet meer met hem over hoefde te praten. Wat haar betrof waren haar ouders maar in twee dingen geïnteresseerd: haar gewicht en hoeveel geld ze verdiende. En een derde onderwerp waarmee ze af en toe op de proppen kwamen, was dat ze geen liefdesleven had, wat volgens hen allebei alleen maar lag aan haar gewicht en haar kledingmaat. Wanneer dit onderwerp ter sprake kwam, zei haar vader altijd dat ze zo een vriendje kon krijgen als ze maar afviel. Victoria wist dat het niet alleen maar daaraan lag, want ze kende genoeg meisjes die een perfect figuur hadden, de helft zo zwaar waren als zij en toch geen vriendje hadden. Terwijl andere meisjes met een gezet postuur gelukkig getrouwd waren, verloofd of meerdere vriendjes hadden. Ze wist dat romantiek niet echt iets met iemands gewicht te maken had. Er speelden nog heel wat andere factoren een rol. Haar gebrek aan zelfvertrouwen en het constante gevit en de kritiek op haar waren ook niet bevorderlijk om dit probleem op te lossen. Ze beseften niet hoe pijnlijk hun constante kritiek voor haar was en dat dit de reden was waarom ze niet meer in L.A. wilde wonen. Ze wilde een heel land tussen hen plaatsen. Daarom had ze hen alleen met Thanksgiving en Kerstmis opgezocht, en misschien zou ze op een dag zelfs dan niet meer naar huis gaan. Maar op dit moment wilde ze bij Gracie zijn. Als Gracie eenmaal de deur uit was, zou Victoria misschien wel zelden of nooit meer naar huis gaan. Ze waren erin geslaagd haar te verdrijven, en dat beseften ze niet eens.

Eenmaal in L.A. aangekomen, stapten Gracie en zij achter in de auto en reden van het vliegveld naar huis. Haar ouders zaten voorin te praten over wat ze met het eten zouden doen. Jim stelde voor om gaan barbecueën in de tuin. Vervolgens draaide hij zijn hoofd om en keek zijn oudste dochter met een knipoog aan.

'Aan jou hoef ik het niet te vragen. Jij hebt toch altijd honger. En jij, Grace? Wat vind je van een lekkere biefstuk?' vroeg hij aan Gracie. Victoria staarde uit het raampje met een gezicht alsof ze een stomp in haar maag had gekregen. Dit was dus het beeld wat ze van haar hadden: de dochter die altijd honger had.

'Biefstuk lijkt me prima, pap,' zei Gracie afwezig. 'We kunnen ook Chinees bestellen als je barbecueën te veel werk vindt. Of als mam en jij te moe zijn, gaan Victoria en ik wel samen uit eten.' Dat laatste hadden Gracie en Victoria het liefst gedaan, maar ze wilden hun ouders niet voor het hoofd stoten. Jim hield vol dat hij het leuk vond om te barbecueën, maar wel op voorwaarde dat Victoria en hij niet de enige waren die iets aten. Dat was de tweede dreun binnen vijf minuten. Als het nu al zo begon, zou het nog een lange zomer worden. Het bleek maar weer dat er niets was veranderd. Ze was vier jaar weggeweest op de universiteit, ze had een bul en toch behandelden ze haar nog steeds alsof ze de grootste vreetzak van het gezin was.

Die avond tijdens het eten zei Christine dat ze geen biefstuk wilde omdat ze in het vliegtuig te veel had gegeten, en hield zich bij een bordje sla. Grace en Victoria aten de biefstukken die hun vader had bereid. Grace nam ook nog een gepofte aardappel, terwijl Victoria alleen nog een beetje sla op haar bord schepte.

'Ben je ziek?' vroeg haar vader met een uitgestreken gezicht.

Ik heb nog nooit meegemaakt dat je een aardappel liet staan.'

'Ik heb genoeg gegeten, pap,' zei Victoria zacht. Ze vond het een rotopmerking, bovendien had ze zich voorgenomen om zodra ze thuis was met haar nieuwste dieet te beginnen. Ze hield zich eraan, en ze zei ook nee tegen het aanbod of ze als toetje nog wat ijs wilde. Als ze ja had gezegd, had ze daar trouwens toch weer commentaar op gekregen.

Na het eten gingen de twee meisjes naar Gracies kamer om naar muziek te luisteren. Hoewel Gracie op het gebied van muziek een jongere en wildere smaak had dan Victoria, vonden ze toch heel veel dezelfde dingen leuk. Victoria genoot ervan om weer thuis bij haar zusje te zijn.

Een paar weken na Victoria's afstuderen, kreeg Grace vakantie van school waardoor ze die zomer tijd te over hadden om leuke dingen met elkaar te doen. Het weekend van Memorial Day gingen ze met het hele gezin naar Santa Barbara. In de periode daarna nam Victoria Gracie mee in de auto en reed overal met haar naartoe. Ze werd haar vaste privéchauffeur en begeleidster. Twee maanden lang waren de beide zusjes vrijwel onafscheidelijk. Verder zocht Victoria ook nog een paar vrienden en vriendinnen op van haar oude school die na hun afstuderen naar L.A. waren teruggekeerd of daar op de universiteit hadden gezeten. Hoewel ze niet veel echte vrienden had, vond ze het fijn om nog een paar bekende gezichten te zien voordat ze naar New York zou verhuizen. Twee van haar kennissen gingen een aanvullende studie doen. Victoria zou dat ooit ook nog wel eens willen, maar dan alleen aan nyu of Columbia. Ze kwam een paar jongens tegen die ze nog van high school kende, maar die toen nooit echt aandacht voor haar hadden gehad. Een van hen nodigde haar uit voor een etentje en daarna gingen ze nog naar de bioscoop. Ze hadden elkaar niet veel te vertellen. Hij zat inmiddels in het onroerend goed, was bezeten van geld en totaal niet onder de indruk van haar keuze om lerares te worden. De enige die daar bewondering voor had, was haar zusje, die het wel iets nobels vond hebben. Verder vond iedereen het een domme beslissing en werd ze ervoor gewaarschuwd dat ze nooit geld zou hebben.

De tijd in L.A. werd door Victoria ervaren als een periode die ze voor altijd in haar herinnering zou koesteren. Gracie en zij vertelden elkaar uitgebreid over hun dromen, angsten en verlangens. Ze hadden het ook over hun irritaties ten opzichte van hun ouders. Gracie vond dat haar vader en moeder haar nog vaak als een klein kind behandelden en ze had er een ongelooflijke hekel aan als ze over haar opschepten. Victoria's grootste gemis was juist dat ze dat nooit over haar deden. Het bleek maar weer dat hun ervaringen met hun ouders als dag en nacht verschilden. En hoewel het in wezen door Gracie kwam dat Victoria voor haar ouders min of meer onzichtbaar en overbodig was, nam ze dat haar zusje nooit kwalijk.

Gracie greep de zomer na Victoria's afstuderen aan als laatste kans om zo veel mogelijk tijd met haar grote zus door te brengen. Elke ochtend ontbeten ze samen en ze hadden de grootste lol. Victoria ging met Gracie en haar vrienden naar de sportclub om te tennissen, waar ze keer op keer werd verslagen omdat iedereen zoveel sneller was dan zij. Ze ging met Gracie winkelen om nieuwe kleren voor school te kopen en hadden het over welke kleren wel of niet in waren. Ze lazen samen modebladen en gaven commentaar op de nieuwste trends. Ze gingen naar Malibu en andere stranden, maar soms lagen ze gewoon in de tuin te zonnen, zonder wat te zeggen, in de wetenschap dat ze dicht bij elkaar waren en van elke seconde genoten.

Christine had het die zomervakantie heel gemakkelijk omdat Victoria zich over Gracie ontfermde waardoor ze alle vrije tijd had die ze maar wenste, weliswaar niet om zich met haar dochters te bemoeien, maar om met haar vriendinnen te bridgen, wat nog steeds haar favoriete vrijetijdsbesteding was. Ondanks Victoria's protesten regelde haar vader een aantal sollicitatiegesprekken om een 'betere baan' te vinden dan die in New York op haar wachtte. Victoria bedankte hem en zegde alle afspraken netjes af. Ze wilde niemands tijd verspillen, en ook niet die van haarzelf. Haar vader werd kwaad en zei weer dat ze de verkeerde beslissing nam voor haar toekomst en dat ze als lerares nooit iets zou betekenen. Ze was wel gewend om dit soort dingen van hem te horen en ze liet zich er niet door van de wijs brengen. Ze was immers de dochter op wie hij nooit trots was geweest en die hij alleen maar had genegeerd en had uitgelachen.

Op een dag vertrouwde ze Gracie toe dat als ze het geld ervoor zou hebben, dolgraag iets aan haar neus wilde laten doen. Misschien dat het er ooit nog een keer van kwam. Ze zei dat ze Gracies neus mooi vond en dat ze zelf ook wel een 'schattig' neusje zou willen. Gracie was helemaal ontroerd en zei dat ze Victoria's eigen neus ook wel mooi vond. Wat haar betrof, had Victoria helemaal geen nieuwe neus nodig, want ze vond haar zus helemaal perfect zoals ze was.

Victoria was blij met de onvoorwaardelijke liefde die ze elkaar hun hele leven hadden gegeven, en hetzelfde gold voor Gracie. De liefde van hun ouders was nooit onvoorwaardelijk, die had altijd te maken met hoe ze eruitzagen, of ze wel aan hun verwachtingen voldeden, en of hun ouders er zelf beter van werden. Gracie had zich haar hele leven al mogen koesteren in hun goedkeuring, omdat ze alleen maar bijdroeg aan hun aanzien. En omdat Victoria anders was en niet bij hen paste, hadden ze haar op emotioneel gebied ernstig tekortgedaan. Gracie had Victoria daarentegen altijd overladen met liefde en ze aanbad haar zus in alle opzichten. En Victoria aanbad haar, ze wilde haar zusje beschermen en voorkomen dat ze net zo werd als haar ouders. Het liefst had ze Gracie met zich meegenomen. Ze zagen alle twee verschrikkelijk op tegen de dag dat Victoria naar New York zou vertrekken.

Grace hielp Victoria met het uitzoeken van een garderobe die paste bij het beroep van lerares. Victoria had zich de hele vakantie aan haar dieet gehouden waardoor ze begin augustus net in kleren van maat 42 paste, ook al zaten die nog een tikkeltje krap. Hoewel ze een paar kilo was kwijtgeraakt, had haar vader regelmatig opgemerkt dat ze toch wel een beetje moest afvallen voordat ze weer naar New York ging. Het viel hem nooit op als ze iets slanker was geworden. Haar moeder trouwens ook niet, die maakte zich gewoon altijd druk over het gewicht van haar dochter, welke maat ze ook had. Het etiket dat ze haar als kind hadden opgeplakt, bleef daar maar zitten, als een tatoeage. Ze was een 'grote meid', wat hun manier was om te zeggen dat ze te dik was. Victoria wist zeker dat ze haar nog steeds een 'grote meid' zouden vinden als ze nog maar vijftig kilo woog en zo mager was als een lat. Haar ouders waren de spiegel van haar onvermogen en mislukkingen, maar nooit van haar succes. Het enige succes waar ze oog voor hadden, was dat van Grace. Zo zaten ze nu eenmaal in elkaar.

De week voordat Victoria weer naar New York vertrok, gingen ze met z'n allen naar Lake Tahoe, waar Jim een prachtig huis had gehuurd. Iedereen had het erg naar de zin. De meisjes waterskieden op het ijskoude water van het meer terwijl hun vader de boot bestuurde. Op een dag zei Gracie dat Victoria's baan als lerares het grote voordeel had dat ze nog steeds de zomervakantie samen konden doorbrengen. Victoria beloofde dat ze haar naar New York zou laten overkomen. Dan kon ze ook een bezoekje brengen aan de school waar Victoria lesgaf, en als het was toegestaan, misschien wel een les bijwonen.

Eindelijk brak de dag aan van Victoria's vertrek. Gracie en zij hadden er allebei enorm tegen opgezien, want eigenlijk wilden ze helemaal geen afscheid van elkaar nemen. Op weg naar het vliegveld waren ze allebei ongewoon stil. De afgelopen nacht hadden ze niet geslapen en in bed urenlang met elkaar liggen praten. Victoria had tegen Gracie gezegd dat ze haar kamer wel mocht nemen, want ze wist dat Gracie die leuker vond. Maar Gracie vond dat niet nodig omdat ze wilde dat Victoria altijd naar haar eigen kamer kon als ze thuiskwam. Op het vliegveld omhelsden ze elkaar langdurig terwijl de tranen over hun wangen stroomden. Hoewel ze de afgelopen zomer elkaar keer op keer hadden verzekerd dat er niets tussen hen zou veranderen, beseften ze dat het toch nooit meer hetzelfde zou zijn. Victoria zou een volwassen leven gaan leiden in een andere stad. Ze wisten ook dat dit het beste voor haar was. Het enige wat nooit zou veranderen, was hun liefde voor elkaar.

Vanaf het moment dat Victoria voet in het vliegtuig zette, zou ze volwassen zijn. Voortaan zou ze alleen maar naar huis gaan voor een kort bezoekje. Het enige wat haar daar nog wachtte waren pijnlijke herinneringen, en haar zusje Grace natuurlijk.

'Pas goed op jezelf, lieverd, en laat ons weten hoe het met je gaat,' zei haar moeder. Zoals gebruikelijk sloeg ze aarzelend haar armen om haar heen, wat Victoria altijd het gevoel gaf dat ze te dik was om helemaal te kunnen omvatten, en of haar dikte besmettelijk kon zijn. Christine had van zichzelf te weinig te bieden om veel aan anderen te kunnen geven, behalve aan Jim. Hem gaf ze alles, waardoor ze haar kinderen altijd tekortdeed, zelfs Grace.

'Zodra je stopt met lesgeven, zorg ik wel voor een baan voor je,' zei haar vader. Hij omhelsde haar. 'Dat zal vast niet zo lang duren,' voegde hij er met een grijns aan toe. 'Je krijgt er heus wel genoeg van als je bijna omkomt van de honger.' Dat nam niet weg dat hij haar toch een cheque van duizend dollar in de handen drukte. Het was een genereus gebaar waar Victoria erg blij mee was, want ze zou het geld goed kunnen gebruiken voor de huur of de borgsom voor haar toekomstige appartement.

Grace en zij gaven elkaar nog een laatste knuffel en toen sloot Victoria zich aan bij de rij voor de controle. Toen ze zich omdraaide om te zwaaien, waren zowel Gracie als zij in tranen. Haar vader had zijn arm om de schouders van haar moeder geslagen en Gracie stond in haar eentje. De blik die Victoria en zij elkaar vanuit de verte toewierpen, sprak boekdelen. Victoria wist dat ze voor altijd bondgenoten zouden zijn. Ze legde haar hand op haar hart, wierp Gracie nog een kushandje toe en toen was ze verdwenen, op weg naar een nieuw bestaan. Haar leven in L.A. was nu echt voorgoed geschiedenis.

HOOFDSTUK 8

Het zou Victoria twee weken kosten om een appartement te vinden.

Aan het eind van haar eerste week in New York begon ze een beetje in paniek te raken. Ze kon niet eeuwig in het hotel blijven, ondanks de riante cheque van haar vader. Ze had weliswaar wat geld overgehouden van haar baantjes tijdens de zomer- en voorjaarsvakantie, maar verder zou ze alleen maar haar salaris hebben om van te leven. Ze belde de school om te informeren of een van haar collega's misschien op zoek was naar een huisgenote, maar ze zeiden dat ze niemand wisten. Vervolgens belde ze het modellenbureau waar ze had gewerkt. Een van de jongens die de boekingen deed, meldde dat hij een vriendin had die op zoek was naar een huisgenote. Het adres was in East New York, met als fijne bijkomstigheid dat dit op loopafstand van school was. Hij gaf haar het telefoonnummer van zijn vriendin en Victoria belde haar meteen op. Ze kreeg te horen dat ze al met z'n drieën in het appartement woonden, twee mannen en een vrouw, en op zoek waren naar een vierde bewoner. De beschikbare kamer was nogal klein, maar de huur viel binnen Victoria's budget.

Ze maakte een afspraak om 's avonds langs te gaan als iedereen thuis was van het werk. Victoria wilde zich er nog niet te veel op verheugen, want het klonk bijna te mooi om waar te zijn.

Het bleek een vooroorlogs gebouw te zijn dat in goede staat verkeerde, alhoewel het zo te zien betere tijden had gekend. Het adres was in East 82nd Street, vlak bij de rivier. Ze drukte op de bel waardoor de gemeenschappelijke voordeur openging en ze nam de lift naar boven. Ze liep door een schemerige maar keurige gang en werd opgewacht door een jonge vrouw van een jaar of dertig die haar mee naar binnen nam. Ze droeg een trainingspak en zei dat ze naar de sportschool zou gaan. Ze stelde zich voor als Bunny, afgeleid van Bernice, een naam waar ze volgens haar zeggen een hekel aan had, en vertelde dat ze werkte in een kunstgalerie in het centrum. De beide mannelijke bewoners waren ook thuis om kennis met haar te maken. De ene heette Bill, hij had samen met Bunny aan de universiteit van Tulane gestudeerd en was nu analist op Wall Street. Hij zei dat hij zich onlangs had verloofd en het volgende jaar zou verhuizen. Hij was vaak bij zijn vriendin, met name in de weekends. Harlan was de derde bewoner, hij was duidelijk homofiel en sinds zijn afstuderen werkte hij op de kostuumafdeling van het Metropolitan Museum. Ze maakten stuk voor stuk een betrouwbare indruk, ze waren vriendelijk en welbespraakt. Bill bood Victoria een glas wijn aan en een paar minuten later vertrok Bunny naar de sportschool. Ze had een ongelooflijk goed figuur en de twee mannen zagen er ook goed uit. Harlan zei dat hij in Mississippi was geboren. Hij had een uitstekend gevoel voor humor, en met zijn zuidelijke accent deed hij haar denken aan Beau, die ze nooit meer had gezien sinds ze hun relatie hadden verbroken. Victoria vertelde dat ze uit L.A. kwam en de volgende week aan Madison School ging lesgeven, waardoor ze nu dus wanhopig op zoek was naar een woning.

Het appartement was groot en zonnig, met een dubbele woonkamer, een kleine studeerkamer, een eetkamer, een keuken die betere tijden had gekend, en vier bescheiden slaapkamers. De kamer die ze haar lieten zien was klein, zoals ze al hadden gezegd, maar de gemeenschappelijke ruimtes waren prettig en ruim. Ze zeiden dat ze er geen bezwaar tegen hadden als ze mensen wilde ontvangen, hoewel ze dat zelf nauwelijks deden en vaak buiten de deur waren. Omdat Victoria's kamer ongemeubileerd was, raadde Harlan haar aan naar IKEA te gaan. Hij had hetzelfde gedaan toen hij hier kwam en woonde er inmiddels een jaar. Omdat het appartement huurbescherming genoot, kon Victoria de huur makkelijk betalen, zelfs van haar salaris. Het huis stond in een veilige buurt, met winkels en restaurants in de directe omgeving. Het was een ideaal appartement voor jonge mensen. Ze kreeg te horen dat de overige bewoners van het gebouw heel jong of heel oud waren en daar al jaren woonden. Het was perfect voor Victoria. Toen ze vroeg of ze het goed vonden dat ze erbij kwam, stemden de twee mannen onmiddellijk toe. Bunny had voordat ze naar de sportschool ging al laten weten dat ze akkoord ging. Zoals de man van het modellenbureau al had gezegd, was ze een geweldige en aardige meid. Met een brede lach schudde Victoria de twee mannen de hand om haar komst te bezegelen. Ze hoefde geen borgsom te betalen en zodra ze een bed had om op te slapen, kon ze bij hen intrekken. Harlan zei dat hij een bedrijf wist waar je telefonisch, met opgave van je creditcardnummer een matras kon bestellen, dat dan dezelfde middag nog werd bezorgd. Welkom in New York!

Victoria gaf hun een cheque voor één maand huur vooruit, en ze kreeg een setje sleutels. Haar hoofd tolde toen ze terugging naar het hotel. Ze had een baan, een appartement en een nieuw leven! Ze hoefde alleen nog maar meubels voor haar kamer te kopen en dan kon ze er gaan wonen. Nog dezelfde avond belde ze naar huis om het iedereen te vertellen. Gracie was helemaal opgetogen. Haar vader wilde precies weten waar het was en wat voor types haar huisgenoten waren en haar moeder vond het niet zo fijn dat twee van hen mannen waren. Victoria stelde haar gerust door te zeggen dat een van hen verloofd was, dat de andere niet geïnteresseerd was in vrouwen en dat alle drie haar huisgenoten haar geweldige mensen leken. Haar ouders waren niet helemaal overtuigd. Ze hadden liever gewild dat ze een huis voor zich alleen had en niet samen met vreemden, maar ze wisten ook dat ze zich dat niet kon veroorloven. Bovendien wilde haar vader de huur niet betalen als ze in New York bleef. Het was tijd dat ze op eigen benen ging staan.

De volgende dag huurde ze een bestelwagentje en ging naar IKEA. Ze kocht de meest noodzakelijke spullen voor haar kamer, en was verbaasd dat alles zo spotgoedkoop was. Haar keus viel op twee lampen, een vloerkleed, gordijnen, twee spiegels, een leuk ladekastje en een bescheiden klerenkast met een spiegel, omdat er in de kamer maar één kast was. Ze hoopte maar dat alles erin zou passen. Het enige nadeel was dat alles in elkaar moesten worden gezet, maar Harlan had gezegd dat er een klusjesman was in het gebouw die dat tegen een redelijke vergoeding wel voor haar zou doen.

Bij IKEA werd ze geholpen met het inladen van de spullen in de bestelbus, en een uur later was ze bij het appartement waar de huisbewaarder haar hielp met de spullen weer uit te laden. Het kostte alles bij elkaar nog een uur om alles naar boven te krijgen. Zoals Harlan had gezegd, kwam de klusjesman opdraven met zijn gereedschapskist en zette alles in elkaar. Ze had de matrassenfirma gebeld en die stonden al voor de deur voordat de klusjesman klaar was met zijn karweitje. Ze had witte meubels gekozen en witte kanten gordijnen, met een blauw-met-wit vloerkleed, waardoor de kamer een luchtige, Californische sfeer kreeg. Voor haar bed had ze een blauw-met-wit gestreepte beddensprei gekocht en bijpassende kussens. In een hoek van de kamer zette ze een blauwe gemakkelijke stoel neer waarin ze kon lezen als ze geen zin had om in de woonkamer te zitten. Ze had ook al een klein tv'tje zodat ze vanuit haar bed televisie kon kijken. Haar vaders cheque was heel goed van pas gekomen bij de aanschaf van al deze dingen. Ze zat met een verrukte grijns op haar gezicht in het midden van haar kamer toen Bunny om zes uur binnenkwam.

'Nou, ben jij even fijn aan het kamperen,' zei Bunny lachend. 'Leuke spullen.'

'Vind ik ook,' reageerde Victoria opgetogen. Dit was haar eerste echte appartement. Tot dan had ze alleen maar in kamertjes in studentenhuizen gewoond. Deze kamer was veel groter, hoewel niet enorm. Ze deelde een van de twee badkamers met Bunny. Bill en Harlan deelden de andere badkamer. Ze had al gezien dat Bunny's badkamer heel erg netjes was, maar dat was ze zelf ook. Beter had ze het niet kunnen treffen.

'Blijf je vanavond hier?' vroeg Bunny. 'Ik ben thuis, dus als ik moet helpen met uitpakken...'

Victoria was de hele middag bezig geweest met haar kamer in te richten, ze had lakens gekocht en een stapel nieuwe handdoeken die ze in de wasmachine in de wasruimte in de kelder wilde doen.

'Ik moet straks alleen nog even mijn spullen ophalen,' zei ze. Victoria had 's ochtends haar kamer opgezegd om nog een nacht een hotel uit te sparen en had haar tassen bij de portier neergezet. Toen Bill en Harlan thuiskwamen bewonderden ze haar kamer die er nieuw, schoon en modern uitzag. Harlan zei dat het net een strandhuis in Malibu leek. Voor een rustgevend effect had Victoria ook nog een ingelijste foto gekocht van een lang zandstrand met een blauwe zee, en die aan de muur gehangen. De pas geschilderde kamer rook naar nieuwe meubels en verse verf. Vanuit haar raam had ze uitzicht op de straat en de daken van de omringende huizen. En omdat de kamer op het zuiden lag, was ze verzekerd van genoeg zon.

Haar nieuwe huisgenoten zeiden dat ze 's avonds thuis zouden koken en nodigden haar uit om mee te eten. Victoria ging snel de deur uit om haar spullen bij het hotel op te halen en de bestelwagen terug te brengen, zodat ze op tijd terug zou zijn voor het eten.

Toen ze terugkwam in het appartement rook ze heerlijke etensgeuren. Blijkbaar konden haar drie huisgenoten goed koken. Julie, de verloofde van Bill was ook gekomen en ze stonden met z'n allen in de keuken te lachen en wijn te drinken toen Victoria met vier grote koffers binnenkwam. Ze had haar hele win tergarderobe meegenomen, voor het geval ze die nodig had voordat ze met Thanksgiving weer naar huis ging. Bunny zei dat ze dat heel verstandig vond, want in oktober kon het in New York heel koud zijn.

Victoria zette een fles wijn die ze onderweg had gekocht op de keukentafel. Het was Spaanse wijn die volgens hen heel lekker was en de fles werd onmiddellijk opengemaakt. De eerste fles was namelijk al op, wat natuurlijk niet zo verwonderlijk was met vier mensen. Even was Victoria in de verleiding gekomen om ook nog ijs mee te nemen, maar dat had ze toch maar niet gedaan. Verhuizen zorgde nu eenmaal altijd voor stress, maar tot zover was alles heel goed gegaan.

Toen ze om tien uur met z'n vijven aan tafel gingen, had iedereen honger. Bunny had eigenlijk al het eten gekookt want Bill en Harlan waren eerst nog gaan sporten. Zo te zien trainden ze heel regelmatig en ook Bills verloofde Julie, die bij een cosmeticabedrijf werkte, had een fantastisch figuur. Ze vonden het allemaal geweldig dat Victoria ging lesgeven en ook erg dapper omdat haar leerlingen ongeveer net zo oud waren als zij.

'Ik ben doodsbenauwd voor kinderen,' bekende Bunny. 'Zodra ze bij mij in de galerie komen, verstop ik me. Ze breken altijd wel wat en dan krijg ik daarvoor op mijn kop.' Ze zei dat ze kunstgeschiedenis had gestudeerd. Haar vriend woonde in Boston en studeerde rechten aan de plaatselijke universiteit. In de weekends ging ze naar hem toe of kwam hij bij haar. Het leek alsof ze allemaal hun leven prima in orde hadden.

Tijdens het eten zei Harlan dat hij en zijn toenmalige partner een halfjaar geleden uit elkaar waren gegaan en dat hij vervolgens naar dit appartement was verhuisd. Hij had eventjes genoeg van de liefde en op het moment had hij niemand. Victoria bekende dat ze ook niemand had. Tot dusver waren al haar romances op niets uitgelopen. Hoewel ze niets moest hebben van haar vaders theorie dat dat aan haar uiterlijk en haar gewicht lag, had ze het gevoel dat er een vloek op haar rustte. Haar vader vond haar niet mooi genoeg en haar moeder was bang dat ze de meeste mannen zou afschrikken omdat ze zo slim was. Ze was helemaal niet lelijk en ook niet buitensporig slim, maar in ieder geval was er nog nooit iemand halsoverkop verliefd op haar geworden, trouwens andersom ook niet. Tot nu toe had ze alleen maar een soort kortstondige verliefdheden meegemaakt, afgezien van de tot mislukken gedoemde affaire met Beau, de verhouding met de chemiestudent en een paar zeer kortstondige relaties. Ze hoopte dat ze in New York meer geluk zou hebben. Dat was trouwens al het geval - ze had een fantastisch appartement gevonden en drie geweldige huisgenoten die ze nu al heel graag mocht.

Het eten was verrukkelijk. Vooraf hadden ze carpaccio en als hoofdgerecht had Bunny paella gemaakt met verse vis en schaaldieren, werkelijk ideaal voor een warme zomerdag. Ze had ook sangria gemaakt die ze na de wijn dronken, en als toetje zette ze een gigantische beker 'cookies and cream'-ijs, op tafel. Helaas was dit Victoria's favoriete smaak, en toen het eenmaal voor haar neus stond, kon ze de verleiding niet weerstaan.

'Net alsof je een junk heroïne voorzet,' kreunde Victoria, terwijl ze een grote kom volschepte. Iedereen had zijn bord schoon leeggegeten. De paella was heerlijk, maar het ijs ook.

'Ik ben ook gek op ijs,' zei Harlan. Hoewel dat niet aan hem was te zien. Hij zag eruit alsof hij in tien jaar niet had gegeten en met zijn een meter negentig had hij heel wat ruimte te vullen. Victoria had al heel lang geen ijs meer gegeten en ze liet zich helemaal gaan. Ze had tenslotte iets te vieren. Later feliciteerde ze zichzelf dat ze niet nog een keer had opgeschept, hoewel de hoeveelheid die ze had gegeten aanzienlijk was geweest. Julie nam ook een behoorlijk grote portie, maar met haar figuur kon ze dat wel hebben. Geen van Victoria's huisgenoten zag eruit of ze op hun gewicht moesten letten.

Iedereen was even slank, gespierd en in vorm omdat ze allemaal fanatiek naar de sportschool gingen. Billy en Bunny zeiden dat sporten bovendien goed was tegen de stress. Harlan bekende dat hij eigenlijk een hekel had aan fitness, maar zich verplicht voelde om in conditie te blijven. Bunny merkte op dat ze erover dachten om met z'n allen een loopband te kopen zodat ze niet elke dag naar de sportschool hoefden. Het leek Victoria een geweldig idee, want met zo'n ding in huis moest ze er wel gebruik van maken. Het was kortom een levendig, enthousiast stelletje mensen, vol ideeën en plannen. Victoria verheugde zich erop met hen samen te wonen. Dit was stukken leuker dan in haar eentje in een kneuterig appartementje te moeten zitten. Op deze manier had ze meer ruimte en ook gezelschap wanneer ze daar behoefte aan had. En als ze alleen wilde zijn, kon ze altijd naar haar kamer gaan, die dankzij IKEA heel aangenaam en gezellig was geworden.

Ze was opgetogen over wat ze had aangeschaft en hoe het allemaal bij elkaar paste. Het was een goed idee geweest van Harlan en ze bedankte hem ervoor.

'Graag gedaan,' zei hij met een glimlach. 'Als bijbaantje heb ik etalages ingericht in allerlei winkels in SoHo en ik heb ook de etalages van Chanel verzorgd. Eigenlijk ben ik nog steeds van plan om interieurontwerper te worden, maar op dit moment ben ik voornamelijk bezig met mijn werk op de kostuumafdeling van het Metropolitan. Dat neemt niet weg dat ik altijd wel ideeën en projectjes in mijn hoofd heb.' Hij leek Victoria een heel creatief iemand en ze bewonderde de manier waarop hij zich kleedde.

Terwijl ze daar zo met hen aan de keukentafel zat, hoopte ze stiekem dat ze net zo vaak naar de sportschool zou gaan als haar huisgenoten en eindelijk haar gewicht onder controle zou weten te houden. Ze wist dat haar gewicht nog steeds schommelde, en dat ze bijna altijd te zwaar was, maar ze had het gevoel dat ze een positieve invloed op haar zouden hebben. Als ze tenminste van de toetjes kon afblijven. In een ander tijdperk was ze met haar volslanke figuur meer op haar plaats geweest. Ze vroeg zich vaak af of haar overgrootmoeder ook lange, slanke benen had gehad, net als zij. Dat was op de foto's niet te zien omdat vrouwen in die tijd lange rokken droegen. Die lange benen kon ze inmiddels weer showen omdat ze in de zomer iets was afgevallen en kortere rokken kon dragen, maar dan moest ze geen ijs meer eten. Ze voelde zich een beetje schuldig over de hoeveelheid Ben and Jerry's 'cookies and cream'-ijs die ze net had verorberd. De volgende dag zou ze een sportschool gaan zoeken of gaan joggen. Misschien kon ze wel met Bunny mee naar de sportschool. Victoria voelde zich plotseling overweldigd door alle dingen die ze nog moest doen. Bovendien begon ze over een paar dagen met school, en deze keer niet als leerling maar als lerares. Alles was even opwindend.

Nadat ze uitgebreid over van alles en nog wat hadden gepraat, ging iedereen om een uur of een naar zijn eigen kamer. Julie bleef bij Bill slapen. Victoria ging in haar nieuwe tweepersoonsbed bed liggen, kroop onder de dekens en bleef met een glimlach naar het plafond staren. Alles in de kamer was prettig en zag er precies zo uit als ze wilde. Het was haar eigen knusse wereldje in het nieuwe leven dat ze aan het opbouwen was. En dit was nog maar het begin. Ze kreeg een nieuwe baan, nieuwe vrienden, nieuwe leerlingen en op een dag misschien zelfs wel een vriendje. Het was bijna niet voor te stellen. Het appartement was een eerste stap geweest en nu was ze plotseling een New Yorker.

Terwijl ze daar zo in bed lag, miste ze Gracie en ze dacht er nog even over om haar te bellen, maar ze was te slaperig en bovendien had ze haar 's ochtends al aan de telefoon gehad toen ze in IKEA aan het winkelen was. Gracie had gezegd dat ze dolblij voor haar was, en Victoria had haar beloofd om foto's te sturen van het appartement en haar kamer. Ze viel in slaap met haar gedachten bij haar zusje en vroeg zich af wanneer ze haar zou komen opzoeken.

Victoria droomde dat ze samen gingen winkelen en dat ze opeens veel slanker was, bijna alsof ze een nieuw lichaam had dat bij dit nieuwe leven paste. De verkoopster kwam met een jurk in maat 44 aandragen, waarop Victoria zei dat ze nu maat 38 had, en toen begon iedereen in de winkel te applaudisseren.

HOOFDSTUK 9

Voorafgaand aan de eerste schooldag kreeg Victoria twee dagen de tijd om kennis te maken met de rest van het lerarenkorps. Ze deed haar best alles te onthouden: hun vak, de onderwerpen die ze behandelden en de leeftijd van hun leerlingen. Ook kreeg ze de gelegenheid de lesboeken te bekijken die ze zou gebruiken. Het bleek dat de lerares die ze zou vervangen daar al een selectie van had gemaakt en bovendien had gezorgd voor een overzicht van het lesprogramma. Victoria had zich daar dagenlang zorgen over gemaakt, maar het was lang niet zo ingewikkeld als ze had gedacht. Ze stelde zich aan iedereen voor en babbelde ontspannen met de andere leerkrachten. Engels was een van de grootste afdelingen en bestond uit acht docenten, vijf vrouwen en drie mannen, die allemaal een stuk ouder waren dan zij. Het viel haar op dat alle mannelijke leraren van Madison homofiel waren of getrouwd. Maar zodra ze daaraan dacht, riep ze zichzelf tot de orde. Ze was hier niet om een vriendje te vinden maar om les te geven.

Die avond nam ze de lesboeken en het lesprogramma nog een keer door en maakte voor zichzelf aantekeningen van de huiswerkopdrachten en overhoringen die ze de kinderen wilde geven. Maar eerst wilde ze hen leren kennen en een idee krijgen wat voor vlees ze in de kuip had. Ze had vier klassen onder zich: drie uit de bovenbouw en een uit de onderbouw. Tijdens haar lerarenopleiding op Northwestern was ze ervoor gewaarschuwd dat de leerlingen uit de hoogste klassen altijd het lastigst waren. Ze stonden te trappelen om naar een college of universiteit te gaan, en in het tweede halfjaar, als ze de brieven hadden ontvangen met de bevestiging dat ze waren aangenomen, was er eigenlijk geen land meer met hen te bezeilen en vielen ze niet meer te motiveren om nog hun best te doen. Het jaar zou één grote uitdaging voor haar worden en ze kon bijna niet wachten om haar tanden erin te zetten. De nacht voor haar eerste schooldag deed ze bijna geen oog dicht.

Victoria stond 's ochtends om zes uur op en om zeven uur zat ze aangekleed en wel aan de ontbijttafel. Ze had een gezond ontbijt gemaakt met eieren, toast, muesli en sinaasappelsap en een pot koffie gezet, ook voor haar huisgenoten. Om halfacht ging ze naar haar kamer om nog wat aantekeningen te maken. Kwart voor acht stond ze buiten en ging ze op weg naar school. Ze was er klokslag acht uur. De eerste leerlingen zouden rond halfnegen binnenkomen.

Ze liep rechtstreeks naar haar klaslokaal, ijsbeerde een beetje zenuwachtig heen en weer en keek uit het raam. Ze verwachtte die ochtend vierentwintig leerlingen. Er was voor iedereen een tafeltje plus nog een paar extra, en voor in de klas stond haar grote bureau. Victoria gaf les in stijloefeningen Engelse taal en haar taak was de leerlingen schrijfopdrachten te geven. Ze wist dat het niet mee zou vallen om hun aandacht vast te houden zo vlak na de zomervakantie. De leerlingen met wie ze vandaag te maken kreeg, zaten in de hoogste klas en waren toe aan de laatste loodjes. Ze zouden hun keuze bepalen naar welke universiteiten ze zouden gaan en zich tijdens de herfst met hun toelatingswerkstuk moeten bezighouden. Zij zou op haar beurt aanbevelingen voor hen moeten schrijven. Daardoor vormde ze een belangrijk element in hun bestaan, want hiermee kon ze directe invloed op hun toekomst uitoefenen. Het was hun dus geraden zich bij haar in de klas serieus en ijverig met de lesstof bezig te houden. Victoria kende hun namen al en nu zou ze dan eindelijk de gezichten zien die daarbij hoorden. Ze staarde een beetje voor zich uit door het raam toen ze opeens een stem achter zich hoorde.

'Klaar voor de strijd?'

Victoria draaide zich om en zag een vrouw met grijs haar staan. Ze droeg een spijkerbroek en een vaal T-shirt met de naam van een band erop en ze had sandalen aan haar voeten. Ze was gekleed alsof ze nog steeds vakantie had en het buiten erg warm was. Ze glimlachte toen ze Victoria's verbaasde blik zag. Victoria droeg een kort zwart katoenen rokje en een los vallend wit shirt en ze had platte schoenen aan. Het wijde shirt verborg al haar zonden en het nogal korte rokje vestigde de aandacht op haar benen, hoewel ze hier niet was om haar leerlingen te verleiden. Ze moest ze lesgeven.

'Hoi,' zei Victoria. Ze had deze vrouw al gezien tijdens de lerarenvergaderingen, maar ze had zich niet aan haar voorgesteld. Ze kon zich niet herinneren van welke afdeling ze was, en dat wilde ze ook niet vragen.

'Ik geef maatschappijleer. Ik zit in het lokaal hiernaast, dus als ze gaan keten, kom ik je wel helpen. Ik heet Helen.' Glimlachend kwam ze dichterbij om Victoria de hand te schudden. Ze had ongeveer de leeftijd van Victoria's moeder, die net vijftig was geworden. 'Ik werk hier al tweeëntwintig jaar, dus als je bij me wilt spieken of iets wilt weten, dan roep je maar. Allemaal aardige mensen hier, behalve de kids en hun ouders. Nou, ja sommigen dan. Er zitten ook geweldige kinderen tussen, hoor, ondanks de bevoorrechte omstandigheden waarin ze leven.' Opeens klonk er een schrille bel, even later gevolgd door denderde voetstappen op de trap.

'Dank je,' zei Victoria omdat ze niet goed wist wat ze anders moest zeggen. De opmerking over de leerlingen en hun ouders was behoorlijk pittig en eigenlijk wel eigenaardig voor iemand die lesgaf op een school met rijke kinderen.

'Ik hou van mijn leerlingen, maar af en toe is het behoorlijk lastig om ze enig gevoel voor realiteit bij te brengen. Maar vind je het gek als je ouders in het bezit zijn van een boot, een vliegtuig, een huis in de Hamptons en je elke zomervakantie doorbrengt in Zuid-Frankrijk? Dat is voor deze kinderen de werkelijkheid. Wat er in de rest van de wereld gebeurt, staat heel ver van ze af. Het is aan ons om ze met de echte wereld te laten kennismaken. Dat valt vaak niet mee, maar met het merendeel lukt dat op den duur wel. Dat kun je niet zeggen van hun ouders. Die willen helemaal niet weten hoe de rest van de mensheid leeft. Ze vinden dat gewoon niet hun zaak. Maar de kids hebben er recht op te weten hoe de dingen in elkaar zitten om een goede keuze te kunnen maken.'

Victoria was het niet met haar oneens, hoewel ze eigenlijk niet zo erg had stilgestaan bij het soort leven dat deze kinderen leidden en hoe dat hun visie op de wereld zou bepalen. Maar Helen klonk nogal verbitterd, alsof ze het de kinderen kwalijk nam. Victoria vroeg zich af of ze misschien jaloers was op hun rijkeluisleventje. Op dat moment kwam een leerling de klas binnenlopen, en Helen ging terug naar haar lokaal.

De eerste leerling was een meisje dat Becki heette. Ze had blond haar tot op haar middel en ze droeg een roze T-shirt met een spijkerbroek en had dure Italiaanse sandaaltjes aan. Victoria had nog nooit een meisje met zo'n mooi gezicht en perfect figuurtje gezien. Becki ging aan een tafeltje midden in de klas zitten, wat betekende dat ze niet stond te popelen om mee te doen, maar ook niet een van de leerlingen was die op de achterste rijen hun neus drukten. Ze glimlachte naar Victoria toen ze ging zitten. Ze had iets heel nonchalants over zich, alsof de hele wereld aan haar voeten lag. Maar ze bezat ook de brutaliteit van de leerlingen uit de hoogste klassen, die Victoria wel kende. Victoria en haar pupil verschilden maar vier jaar in leeftijd en Victoria kreeg even een rillinkje door het zelfvertrouwen dat Becki uitstraalde, maar toen herinnerde ze zichzelf eraan dat zij hier de baas was. Trouwens, de leerlingen wisten helemaal niet hoe jong ze nog was. Het drong tot haar door dat ze hun respect moest zien te verwerven.

Plotseling stormden vier jongens ongeveer tegelijkertijd de klas binnen en gingen vervolgens zitten. Ze keken alle vier naar Becki, natuurlijk kenden ze haar, en wierpen toen even een lichtelijk nieuwsgierige blik op Victoria. Daarna kwam een groepje meisjes pratend en lachend de klas binnen. Ze zeiden Becki gedag, negeerden de jongens, keken even stiekem naar Victoria en gingen op een kluitje achter in de klas zitten. Victoria wist dat dit betekende dat ze onder de les zouden blijven kletsen, briefjes uitwisselen en elkaar misschien wel sms'jes zouden sturen. Ze zou ze in de gaten houden. Er volgden nog meer meisjes en jongens, in groepjes en soms in hun eentje, totdat na tien minuten de klas eindelijk compleet was. Victoria begroette hen met een brede glimlach en vertelde hoe ze heette. Ze schreef haar naam op het schoolbord en toen richtte ze zich tot de klas.

'Ik zou graag willen dat jullie je allemaal voorstellen, dan weet ik welke naam bij welk gezicht hoort.' Ze wees naar een meisje op de voorste rij, uiterst links van haar. 'We gaan vanaf hier de klas door.' Wat ook gebeurde. Ze noemden allemaal hun naam terwijl Victoria de lijst doornam die ze op haar bureau had liggen. 'Wie van jullie weet al bij welke universiteit ze zich willen inschrijven?' Bijna de helft van de handen ging omhoog. 'Vertel er maar iets over.' Ze wees naar een jongen op de achterste rij die zich zo te zien nu al stierlijk zat te vervelen. Victoria kon natuurlijk niet weten dat hij het afgelopen jaar Becki's vriendje was geweest, en dat ze het vlak voor de zomervakantie hadden uitgemaakt. Op het moment hadden ze allebei niemand. Becki was net terug van haar vaders villa in Zuid-Frankrijk. Zoals bij heel veel leerlingen op Madison het geval was, waren haar ouders gescheiden.

De jongen aan wie Victoria had gevraagd of hij wilde vertellen bij welke universiteiten hij zich had ingeschreven, noemde een heel rijtje op: Harvard, Princeton, Yale, Stanford, Duke, Darthmouth en misschien de Technische Hogeschool van Massachusetts. Hij had alleen maar topuniversiteiten op zijn lijstje, en Victoria vroeg zich af of hij haar in de maling nam of de waarheid vertelde. Ze kon nog geen hoogte van de leerlingen krijgen, maar dat zou niet lang meer duren.

'En hoe zit het dan met de circusacademie in Miami?' vroeg ze met een uitgestreken gezicht. De hele klas begon te lachen. 'Dat kan toch ook leuk zijn?'

'Ik wil scheikunde studeren met als bijvak fysica, of misschien andersom.'

'Hoe zit het met je cijfers voor Engels?' wilde Victoria weten. Hij was het soort jongen dat helemaal niets had met opstellen schrijven, maar het was nu eenmaal een verplicht vak, zelfs voor hem.

'Niet zo heel denderend,' bekende hij schaapachtig. 'Ik ben beter in exacte vakken.'

'En jullie?' vroeg ze aan de anderen. 'Hoe zijn jullie met opstellen?' Het was een terechte vraag en iedereen gaf eerlijk antwoord. Sommigen zeiden dat ze ervan baalden, anderen beweerden dat ze er goed in waren. Victoria wist absoluut niet of dit allemaal klopte, daar was het nog een beetje te vroeg voor.

'Als jullie naar dit soort universiteiten willen, en ik neem aan dat dit bij een aantal van jullie het geval is, heb je goede cijfers nodig voor Engels. Dus laten we daar dit jaar dan maar aan werken. Ik ben hier om jullie te helpen je schrijfvaardigheid te verbeteren. Dat kan goed van pas komen bij jullie essay voor de aanmelding bij de universiteiten. Ook daar wil ik iedereen graag bij helpen.' Victoria gaf hiermee een interessante draai aan het doel van haar lessen, en dat ontging de leerlingen niet. Ze gingen een beetje meer rechtop zitten en luisterden iets aandachtiger naar haar.

Ze had het over de waarde van helder en coherent schrijven. Het hoefde geen bloemrijk proza te zijn, het ging erom een interessant verhaal te kunnen produceren met een begin, een midden en een einde. 'Maar dat wil niet zeggen dat we dit jaar geen plezier kunnen hebben. Schrijven hoeft echt niet saai te zijn. Hoewel het voor sommigen van jullie niet mee zal vallen.' Ze keek daarbij even naar de jongen die naar de technische hogeschool wilde. Verhalen schrijven was duidelijk niet zijn ding. 'Je kunt altijd wat humor toevoegen aan je schrijfsels, of het ironiseren. Je kunt een maatschappelijk commentaar schrijven op de toestanden in de wereld, of een verhaal dat je van begin tot eind hebt verzonnen. Maar wat je ook schrijft, houd het simpel en helder, streef ernaar iets bijzonders op papier te zetten wat ook anderen interesseert. Dus met dit in gedachten vraag ik jullie om iets te schrijven wat we allemaal wel willen lezen.' Ze draaide zich om naar het schoolbord en schreef in een duidelijk handschrift en voor iedereen goed leesbaar: 'Mijn zomervakantie.' Iedereen begon te kreunen. Victoria draaide zich weer om. 'Maar we doen het net even anders. Ik wil helemaal niet weten hoe jullie de afgelopen zomervakantie echt hebben doorgebracht. Jullie vakantie was misschien wel net zo saai als de mijne, want ik was bij mijn familie in L.A. Ik wil dat jullie schrijven over de zomervakantie die jullie hadden gewenst. En wel zo dat ik ook die vakantie zou wensen. Jullie moeten me duidelijk maken waarom je het liefst deze vakantie had gewild. Je kunt een opstel maken in de eerste persoon of er een verhaal over schrijven in de derde persoon. Ik wil echt dat jullie er iets geweldigs van maken. Volgens mij kunnen jullie dat.' Ze glimlachte breed en zei toen iets wat ze totaal niet hadden verwacht. 'En nu mogen jullie gaan.'

Even keken alle leerlingen haar verbouwereerd aan, toen klonk er gejuich en stond iedereen op. Victoria sloeg een keer op haar bureau om hun aandacht te trekken en zei dat de opdracht wel over drie dagen af moest zijn, want dan hadden ze weer les van haar. Er klonk weer gekreun. Toen voegde ze eraan toe: 'Maar het hoeft niet lang te zijn.' Iedereen straalde.

'Ik had mijn vakantie het liefst doorgebracht in een Marokkaans bordeel,' zei een van de jongens. Iedereen moest lachen om zijn brutaliteit. Victoria vond het nogal onvoorstelbaar dat die jongen zoiets zei, maar ze reageerde niet. Kids van die leeftijd vonden het nu eenmaal heerlijk om volwassenen en leraren te choqueren. Ze gaf geen krimp.

'Helemaal geen gek idee,' reageerde Victoria kalm. 'Als ik je maar geloof, zo niet, dan heb je pech gehad. Daar gaat het om. Zorg dat ik je geloof, dat ik word ontroerd, zorg dat ik verliefd word op de personages, of op jou. Daar draait het bij het schrijven allemaal om. Je moet de lezer ervan zien te overtuigen dat het allemaal waar is wat je hebt opgeschreven. En om dat te kunnen, moet je het zelf ook geloven. Veel plezier,' zei ze terwijl de leerlingen de klas uit liepen.

Victoria had even pauze tot de volgende klas kwam. Ze bleef aan haar bureau zitten en was bezig aantekeningen te maken, toen Helen, de lerares uit het lokaal ernaast weer binnen kwam lopen. Victoria vond dat Helen wel heel erg geïnteresseerd in haar was. Carla Bernini, de lerares die met zwangerschapsverlof was, was een goede vriendin van haar en Victoria vroeg zich af of ze het stekje van haar maatje verdedigde of voor de zekerheid een oogje in het zeil hield.

'En, hoe ging het?' vroeg Helen terwijl ze op een stoel ging zitten.

'Vrij goed, volgens mij,' zei Victoria. 'Ik heb geen dingen naar mijn hoofd gekregen en ze hebben ook niet met rotjes of stinkbommetjes gegooid. Ik heb het kort gehouden, dat helpt altijd.' Tijdens haar lerarenopleiding had ze dat ook gedaan. Je kon niet de hele tijd maar over schrijven blijven praten. Je moest het gewoon doen, ongeacht hoe moeilijk en eng het was. 'Ik heb hun een eenvoudige opdracht gegeven. Dan weet ik waartoe ze in staat zijn.'

'Het valt vast niet mee om iemands plaats in te nemen,' zei Helen langs haar neus weg. Victoria haalde haar schouders op.

'Daar probeer ik maar niet aan te denken. Iedereen heeft zijn eigen stijl.'

'En wat is die van jou?' vroeg Helen, alsof ze bezig waren met een sollicitatiegesprek.

'Dat weet ik nog niet. Dit is mijn eerste baan. Ik ben pas in mei afgestudeerd.'

'Zo hé! Dat moet vast wel heel griezelig zijn. Je bent echt een dappere, grote meid.' De manier waarop Helen dat zei, deed Victoria aan haar vader denken, maar ze trok zich er niets van aan. Ze wist dat ze het er goed van af had gebracht. Helen mocht wat haar betrof haar gang gaan, wat voor reden ze ook had. Het drong tot Victoria door dat ze zich niet alleen tegenover de leerlingen moest bewijzen, maar ook tegenover de docenten. Maar tot zover was in ieder geval alles goed gegaan.

Victoria's volgende klas kwam een uur later binnendruppelen, een aantal van hen echt op het laatste nippertje. Het waren weer leerlingen die in het laatste jaar zaten.

Victoria gaf hun een andere opdracht dan de vorige klas. Deze keer was het onderwerp: 'Wat wil ik later worden en waarom?'

'Ik wil dat jullie hier serieus over nadenken. Als ik jullie opdracht gelezen heb, wil ik respect en bewondering voor jullie voelen. Je mag me best aan het lachen maken, hoor. Hou het licht, tenzij je begrafenisondernemer of grafdelver wilt worden. Zo niet, dan wil ik kunnen lachen.' Daarna vertrok haar tweede klas ook. Ze had allebei de klassen aangekund en ze had nu alle leerlingen uit de hoogste klassen gezien. Ze waren aardig en hadden het haar niet moeilijk gemaakt, maar ze wist dat ze daar heel goed toe in staat waren, als ze daar zin in hadden. Bovendien was zijzelf nog zo jong. Ze hadden ook nog geen speciale band met haar, daar was het nog te vroeg voor. Toch hoopte ze dat ze die op den duur wel zouden krijgen. Ze wist ook dat het van haar afhing of ze haar zouden respecteren. Het was haar taak om daarvoor te zorgen.

Na afloop wipte Helen binnen en ze maakten nog even een praatje. Toen pakten ze allebei hun spullen en gingen het klaslokaal uit. Victoria haalde haar postvakje leeg, ging in de lerarenkamer zitten en boog zich over een stapel memo's van de directeur en de leerlingendecaan. Er waren een paar mededelingen, voornamelijk over veranderingen op het gebied van beleid. Later op de middag woonde ze een vergadering bij van de afdeling Engels en daarna liep ze in tien minuten naar huis. Ze vond het heerlijk dat ze zo dichtbij woonde en had zich voorgenomen elke dag te voet naar haar werk te gaan.

Toen Victoria het appartement binnenkwam, was iedereen aanwezig en ze wilden allemaal weten hoe het was gegaan.

'Het was echt geweldig,' zei Victoria enthousiast. Een uur later belde Gracie en stelde haar dezelfde vraag, waarop Victoria hetzelfde antwoord gaf. Het was ook echt heel goed gegaan en ze mocht die kinderen wel. Waarschijnlijk hadden ze met hun ouders de hele wereld afgereisd en waren vroeg wijs voor hun leeftijd, maar ze hadden ook nog iets onschuldigs en vertederends. Victoria wilde dat ze hun verstand leerden gebruiken, zich een juist oordeel konden vormen en uiteindelijk het leven kregen dat ze wilden, wat het ook mocht zijn. Zoals Victoria haar werk opvatte, en niet alleen wat deze school betrof, was het haar taak om de deur naar de wereld voor hen te openen. Ze wilde nog veel en veel meer deuren voor hen openen. Dit was nog maar het begin.

HOOFDSTUK 10

Op de tweede en derde schooldag maakte Victoria kennis met de leerlingen uit de lagere klassen. Tot haar verrassing waren die veel lastiger dan die uit het laatste jaar. De leerlingen uit het op één na laatste jaar waren gestrest vanwege de werkdruk, omdat dit jaar doorslaggevend was bij hun toelating tot de universiteit. Ze waren bang dat Victoria te veel huiswerk zou opgeven. De kinderen uit de onderbouw waren onaardig en bijna vijandig. Er was geen lastiger groep om les aan te geven dan meisjes van vijftien. Alle leraren vonden dit trouwens een vreselijke leeftijd. Victoria was het met hen eens, hoewel Grace hierop een uitzondering vormde, en veel liever was dan de meeste meisjes van haar leeftijd.

Bij het verlaten van het klaslokaal hoorde Victoria dat twee meisjes het over haar figuur hadden. Ze praatten hardop zodat Victoria het natuurlijk zou horen en ze moest haar uiterste best doen om zichzelf voor te houden dat het alleen maar klierige jonge kinderen waren. Toch sneden hun opmerkingen als een mes door haar ziel. Het ene meisje zei dat Victoria 'moddervet' was en het andere meisje zei dat ze wel een tank leek in de jurk die ze aanhad. Victoria trok de jurk 's avonds meteen uit en legde hem op het stapeltje kleren dat ze wilde weggeven. Ze zou zich er toch nooit meer prettig in voelen.

Die avond ging ze naar de keuken en vrat een hele beker Ben & Jerry's-ijs leeg, in een smaak die ze niet eens lekker vond. 'Rotdag gehad?' vroeg Harlan toen hij binnen kwam lopen. Hij maakte een kop thee voor zichzelf en bood haar er ook een aan.

'Ja, nogal. Meiden uit de onderbouw kunnen behoorlijk vals zijn. Ik heb ze vandaag voor het eerst in de klas gehad.' Ze zag er doodongelukkig uit zoals ze daar in de keuken met een kop thee voor zich de brownies naar binnen zat te proppen die ze op weg naar huis had gekocht.

'Het valt vast niet mee om les te geven aan scholieren die bijna net zo oud zijn als jij,' zei hij meelevend.

'Dat klopt. Maar de oudere leerlingen waren eigenlijk heel braaf. De lagere klassen zijn veel erger. Het zijn gewoon krengen. En de leerlingen uit het voorlaatste jaar zijn als de dood omdat dit het belangrijkste jaar is voordat ze zich aanmelden op de universiteit, dus staan ze onder grote druk, van ons en van hun ouders.'

'Ik ben totaal niet jaloers op jouw baan,' zei hij grinnikend. 'Kids kunnen zulke lastpakken zijn. Ik zou het echt niet trekken als ik er dertig tegenover me had.'

'Ik heb nog maar weinig ervaring,' gaf Victoria toe. 'Maar ik denk dat ik het wel leuk zal gaan vinden. Tijdens mijn lerarenopleiding vond ik het heerlijk om les te geven, maar dat was aan eersteklassers. Dit is nogal wat anders, ze zijn stuk voor stuk heel bijdehand en veel wereldwijzer dan de kinderen die ik tijdens mijn opleiding in Chicago lesgaf. Ik zal echt op mijn tenen moeten lopen om ze te kunnen boeien. Kids van die leeftijd zijn wat dat betreft keihard.'

'Ze lijken me doodeng,' zei hij. Hij deed alsof hij rilde. Victoria schoot in de lach.

'Zo erg zijn ze nou ook weer niet,' verdedigde ze hen. 'Het zijn tenslotte nog maar kinderen.'

Maar toen ze de volgende dag weer de leerlingen uit de hoogste klas kreeg, was ze geneigd Harlan gelijk te geven. Ze verwachtte dat de beide groepen hun schrijfopdracht zouden inleveren. Maar nog niet eens de helft van de beide klassen had het huiswerk af. Toen dat tot haar doordrong, was ze diep teleurgesteld.

'Waarom heb je het niet af?' vroeg ze aan Becki Adams.

'Ik had veel te veel huiswerk voor andere vakken,' zei Becki schouderophalend. Het meisje naast haar begon te lachen.

'Mag ik je eraan herinneren dat dit een verplicht vak is? De cijfers voor Engels in dit semester zijn afhankelijk van wat je hier presteert.'

'Ja, hoor, echt wel,' zei Becki. Ze draaide zich om naar het meisje naast haar en fluisterde iets in haar oor. Ze keek daarbij Victoria aan waardoor ze het gevoel kreeg dat ze het over haar had. Victoria deed haar best haar kalmte te bewaren. Ze haalde de opstellen die wel klaar waren op en bedankte de leerlingen die hun opdracht hadden afgemaakt.

'De leerlingen die nog niets hebben ingeleverd, hebben tot maandag de tijd,' zei Victoria rustig. 'En vanaf nu verwacht ik van jullie dat jullie je opdrachten op tijd inleveren.' De opdracht die ze voor het weekend had willen meegeven, ging niet door want het merendeel van de leerlingen moest nog aan de slag met deze opdracht.

Ze begon een verhaal over de kracht van het essay en deelde een paar voorbeelden uit. Ze legde uit wat de sterke kanten en pluspunten van elk stuk waren. Niemand schonk aandacht aan haar. Twee meisjes op de achterste rij luisterden naar hun iPod, drie jongens zaten te lachen om een grap en een aantal andere meisjes wisselde briefjes uit. Becki haalde haar BlackBerry tevoorschijn om een berichtje te versturen. Victoria had het gevoel dat ze een klap in haar gezicht kreeg en ze wist niet wat ze moest doen. Ze waren vijf jaar jonger dan zij en ze gedroegen zich als echte etterbakken.

'Volgens mij hebben we hier een probleem?' zei ze uiteindelijk. 'Denken jullie nou echt dat je niet op hoeft te letten onder deze les? Kan het jullie dan helemaal niets schelen wat voor cijfers jullie halen? Ik weet dat jullie in het laatste jaar zitten en dat de cijferlijsten van vorig jaar gelden voor de aanmelding bij de universiteit. Maar als jullie deze klas niet halen, ziet het er niet zo best uit en is het mogelijk dat je niet naar de universiteit kunt die je hebt uitgekozen.'

'Je bent hier maar invalster tot mevrouw Bernini terugkomt,' riep een jongen vanaf de achterste rij.

'Mevrouw Bernini komt dit jaar niet terug. Misschien is dat niet zo leuk voor jullie en ook niet voor mij, maar als jullie besluiten je best te doen, kan het allemaal nog goed uitpakken. Het is helemaal aan jullie. Als je liever blijft zitten, moet je dat zelf weten. Dat mag je dan aan jullie mentor uitleggen. En aan je ouders. Het is eigenlijk heel simpel - jullie doen je werk en krijgen cijfers. Als jullie niet de moeite nemen de opdrachten in te leveren, dan zakken jullie. Ik weet zeker dat mevrouw Bernini er net zo over dacht,' zei Victoria. Ze liep naar Becki en pakte haar BlackBerry af.

'Waarom doe je dat? Ik was net bezig een berichtje naar mijn moeder te sturen!' zei Becki kwaad.

'Dat doe je maar na de les. Als er echt iets aan de hand is, mag je naar het kantoortje gaan. In mijn klas worden geen berichtjes verstuurd. En dat geldt ook voor jou,' zei ze. Ze wees naar een meisje op de tweede rij die berichtjes met Becki had zitten uitwisselen. 'Even voor alle duidelijkheid. Ik duld geen BlackBerry's, mobieltjes en iPods in mijn klas. We zijn hier om opstellen te leren schrijven.' Niemand leek onder de indruk. Ze was nog niet uitgesproken of de bel ging en iedereen stond op zonder te wachten op haar toestemming om de klas te verlaten.

Toen de leerlingen de klas uit liepen, stopte Victoria totaal ontmoedigd de opdrachten die waren ingeleverd in haar tas. Ze werd nog mismoediger toen de volgende klas binnenkwam en net zo onderhandelbaar was. Blijkbaar hadden ze met z'n allen besloten dat zij een lerares was met wie ze een spelletje konden spelen, tegen wie ze onbeschoft konden doen en die ze konden negeren. Het was net alsof er een memo naar alle bovenbouwers was gestuurd met de boodschap dat ze haar wel konden piepelen.

Ze was bijna in tranen toen Helen haar klas binnenkwam nadat de kinderen weg waren. Victoria pakte haar spullen bij elkaar en ze zag er ontdaan uit.

'Klotedag zeker?' zei Helen meelevend. Victoria was er nog helemaal niet zeker van of Helen wel aan haar kant stond, maar ze keek in ieder geval vriendelijk.

'Ja, nogal,' bekende Victoria. Ze pakte met een zucht haar tas op.

'Je moet ze in het gareel zien te krijgen, anders maken ze gehakt van je. Laatstejaars kunnen behoorlijk afschuwelijk zijn als ze niet in de hand worden gehouden. Die van het jaar daaronder staan stijf van de stress en de onderbouwers zijn nog maar kinderen. Met name de eersteklassers, dat zijn net baby's. Het eerste halfjaar zijn ze als de dood voor je en heb je geen kind aan ze.' Helen sloeg de spijker op z'n kop en Victoria glimlachte.

'Jammer dan dat mevrouw Bernini geen les gaf aan eersteklassers. Nu heb ik een dubbele dosis bovenbouwers.'

'Als je ze hun gang laat gaan, vreten ze je met huid en haar op,' waarschuwde Helen haar. 'Je moet ze een schop onder hun kont geven. Niet te aardig tegen ze doen en absoluut geen vriendin met ze willen worden. Zeker omdat je nog zo jong bent. De leerlingen op Madison kunnen geweldig zijn en de meesten zijn slim, maar er zitten een heleboel tussen die donders goed weten hoe ze moeten manipuleren en die denken dat de hele wereld van hen is. Als je niet uitkijkt, vegen ze de vloer met je aan, en hun ouders idem dito. Je moet niks over je kant laten gaan. Geloof me maar. Wees heel streng.' Helen keek haar aan met een serieuze blik in haar ogen.

'Je hebt gelijk. Niet eens de helft van de klas had de opdracht af en ze zaten onder de les steeds maar te sms'en, berichtjes te versturen en naar hun iPods te luisteren. Het interesseerde ze allemaal niks.' Helen wist uit ervaring hoe moeilijk het was voor een nieuwe lerares.

'Je moet echt heel streng zijn,' zei ze weer. Ze liep achter Victoria aan om terug te gaan naar haar eigen lokaal. 'Geef ze omvangrijke opdrachten, maak het ze moeilijk, geef ze een één wanneer ze hun huiswerk niet inleveren. Schop ze eruit als ze niet opletten of hun werk niet doen. Neem hun spullen in beslag. Dan piepen ze wel anders.'

Victoria knikte. Ze vond het vreselijk om dat soort dingen te doen, maar volgens haar had Helen gelijk.

'En vergeet die etterbakken in het weekend. Ga iets leuks doen,' zei Helen op moederlijke toon. 'En het eerste wat je maandagochtend doet, is ze een trap onder hun kont verkopen. Let op mijn woorden. Dan zijn ze weer helemaal bij de les.'

'Bedankt,' zei Victoria, en ze glimlachte nog een keer. 'Een fijn weekend.' Ze was blij met Helens raad en ze voelde zich ietsje beter.

'Jij ook!' zei Helen. Ze liep terug naar haar klas om haar spullen te pakken.

Nog steeds bedrukt liep Victoria van school naar huis. Ze had het gevoel dat ze volkomen de mist was ingegaan met de bovenbouwers, en met de andere klassen was het niet veel beter geweest. Ze zou zich bijna gaan afvragen waarom ze lerares was geworden. Ze was zo optimistisch en vol idealen begonnen, maar het werkte niet. Het laatste deel van de week was rampzalig geweest. Ze was bang dat ze de leerlingen niet meer in het gareel zou krijgen, zoals Helen haar op het hart had gedrukt, en dat het allemaal nog erger zou worden. Terwijl ze al deze dingen overdacht, besloot ze om onderweg naar huis nog een kleinigheid om te eten mee te nemen. Uiteindelijk resulteerde dit in drie pizzapunten, drie bekers Haagen-Dazs-ijs in drie verschillende smaken en een pak Oreo-koekjes. Ze wist heus wel dat dit niets oploste, maar eten gaf haar troost.

Eenmaal thuis zette ze de pizzapunten in de oven en maakte de beker met chocolade-ijs open. Ze had hem al bijna half op toen Bunny thuiskwam van de sportschool. Victoria was de hele week van plan geweest om met haar mee te gaan sporten, maar ze had het te druk gehad met de schema's voor haar lessen maken en 's avonds was ze te moe. Bunny zei niets toen ze zag dat ze ijs zat te eten. Toch voelde Victoria zich meteen schuldig. Ze deed het dekseltje op de beker en zette hem terug in het vriesvak.

'Hoe ging het van de week?' vroeg Bunny vriendelijk. Ze vond dat Victoria er nogal ontdaan uitzag.

'Moeilijk. De leerlingen zijn lastig. En ik ben nieuw.'

'Naar voor je. Ga maar iets leuks doen dit weekend. Het wordt fantastisch weer. Ik ga naar Boston. Bill is bij Julie en volgens mij gaat Harlan naar Fire Island. Je hebt fijn het hele appartement voor jezelf.'

Victoria vond dat helemaal niet zo'n fijn bericht. Ze voelde zich eenzaam en depressief, ze had heimwee en miste Gracie.

Even later ging Bunny de deur uit om haar vlucht naar Boston te halen. Victoria at de pizzapunten op en belde toen naar huis om Gracie te spreken. Haar moeder nam op en vroeg hoe het met haar ging. Victoria zei dat alles prima was en vervolgens kreeg ze haar vader aan de lijn.

'Gooi je de handdoek al in de ring en kom je naar huis?' vroeg hij. Hij lachte hartelijk. Ze zou het nooit willen toegeven, maar ze was bijna in staat alles in de steek te laten. Ze voelde zich volkomen ongeschikt om les te geven en een totale mislukkeling. Maar door de opmerking van haar vader kwam ze weer helemaal bij haar positieven. Ze ging het helemaal niet opgeven.

'Nog niet hoor, pap.' Ze probeerde zo opgewekt mogelijk te klinken. Toen ze uiteindelijk Gracie aan de telefoon kreeg, barstte ze bijna in snikken uit. Ze miste haar zusje ontzettend en ze voelde zich plotseling heel alleen in het verlaten appartement in deze vreemde stad.

Ze spraken een hele tijd met elkaar. Gracie vertelde wat ze op school had meegemaakt. Ze babbelde er lustig op los over haar leraren, de vakken die ze had, en dat er een leuke, nieuwe jongen was die een paar klassen hoger zat dan zij. Er was altijd wel een nieuwe jongen in Gracies leven, maar nooit in dat van haar oudere zus. Victoria had zich al heel lang niet zo ellendig gevoeld, en ze had echt medelijden met zichzelf. Maar toch verzweeg ze voor Grace dat het de afgelopen week één grote puinzooi was geweest. Nadat ze had opgehangen, pakte Victoria de beker met vanille-ijs, liep naar haar kamer, zette de tv aan en ging met haar kleren aan in bed liggen. Ze zette een filmkanaal op en at de beker ijs leeg. Vol schuldgevoel keek ze daarna naar de lege beker naast haar bed. Ze kon haar heupen bijna voelen groeien en ze walgde van zichzelf. Ze trok haar pyjama aan, stapte weer in bed en trok het dekbed over haar hoofd. De volgende ochtend werd ze pas weer wakker.

Om boete te doen voor haar zonden van de vorige avond, maakte ze op zaterdag een lange wandeling in Central Park waarbij ze een heel stuk joggend aflegde langs het Reservoir. Het was heerlijk weer en overal liepen stelletjes te wandelen. Victoria werd alleen al treurig bij de gedachte dat er geen man in haar leven was. Als ze zo om zich heen keek leek het wel alsof iedereen iemand had en zij de enige was voor wie dat niet gold, en zo was het ook altijd geweest. Tegen de tijd dat ze aan de andere kant van het park was gekomen, liepen de tranen over haar wangen en sjokte ze terneergeslagen op haar gympen en in haar T-shirt en sportbroekje naar huis. Ze was vastbesloten zich 's avonds niet meer te buiten te gaan aan ijs, en daar zou ze zich nou eens echt aan houden.

Toen ze moederziel alleen in het verlaten appartement zat en naar de zoveelste film keek, raakte ze het ijs inderdaad niet aan. In plaats daarvan at ze de hele zak Oreo-koekjes leeg.

De zondag besteedde Victoria aan het corrigeren van het huiswerk. Ze was blij verrast hoe creatief en begaafd de leerlingen waren. Een aantal van hen had echt talent, en de essays die ze hadden geschreven waren bewonderenswaardig wereldwijs.

Op maandagmorgen sjokten de leerlingen naar binnen en gingen onderuitgezakt en volkomen ongeïnteresseerd op hun stoel zitten. Een stuk of tien BlackBerry's lagen open en bloot op de tafeltjes. Victoria liep de klas door, nam ze een voor een in beslag en legde ze op haar bureau. Er werd onmiddellijk geprotesteerd, waarop Victoria zei dat ze hun BlackBerry na de les weer terug konden krijgen. Een paar BlackBerry's lagen al trillend op haar bureau omdat er een boodschap was.

Nadat Victoria tot tevredenheid van vrijwel alle leerlingen had gemeld dat ze de opstellen die ze had bekeken heel goed vond, haalde ze de rest van de opstellen op. Slechts twee lange, knappe jongens hadden nog niets ingeleverd. Uit de hoogte en vol sarcasme lieten ze Victoria weten dat ze het weer niet voor elkaar hadden gekregen.

'Hoezo? Heeft je hond je huiswerk soms opgegeten?' vroeg Victoria kalm.

'Nou, nee,' antwoordde een van de jongens, die Mike MacDuff heette. 'Ik was in de Hamptons en ik heb de hele zaterdag getennist en zondag heb ik met mijn vader gegolft. Zaterdagavond had ik een date.'

'Goh, wat fijn voor je, Mike. Ik ben nog nooit in de Hamptons geweest, maar ik heb gehoord dat het daar heerlijk is. Ben ik even blij dat je zo'n lekker weekend hebt gehad. Dat wordt dus een één voor je huiswerk.' Ze draaide zich om en begon kopieën uit te delen van een kort verhaal dat ze van haar moesten bekijken. Mike keek haar met een vuile blik na. De jongen die naast hem zat keek ongemakkelijk toen tot hem doordrong dat hij dus ook een één zou krijgen.

Victoria hielp haar leerlingen met het ontleden van het korte verhaal en legde uit waarom het goed in elkaar zat. Het was een aardig verhaal en ze schenen het leuk te vinden. In ieder geval letten ze nu beter op. Zelfs Becki maakte een paar zinvolle opmerkingen. Victoria voelde zich opeens een stuk beter. Als huiswerk kregen de leerlingen de opdracht hun eigen korte verhaal te schrijven. Na afloop van de les kwam Mike naar haar toe en vroeg op norse toon of ze de één niet zou laten meetellen als hij zijn huiswerk alsnog inhaalde.

'Nee, Mike, dat doe ik niet,' zei ze vriendelijk maar beslist. Ze voelde zich een soort monster, maar ze herinnerde zich Helens waarschuwing dat ze niets over haar kant moest laten gaan. Ze moest Mike en de andere jongen die de eerste opdracht aan hun laars hadden gelapt ten voorbeeld stellen aan de anderen.

'Verdomme!' zei hij luidkeels toen hij de klas uit beende en de deur keihard achter zich dichtsloeg.

Victoria vertok geen spier en bereidde zich voor op de volgende klas, die een paar minuten later binnenkwam.

Deze klas was nog lastiger dan de vorige. Een van de meisjes had zich voorgenomen dwars te gaan liggen en Victoria te vernederen. Nog voordat de les begon maakte ze een paar opmerkingen over dikke vrouwen. Victoria deed net alsof ze het niet had gehoord. Het meisje heette Sally Fritz. Ze had donkerrood haar, sproeten en een tatoeage in de vorm van een ster op de rug van haar hand.

'Waar heb jij eigenlijk gestudeerd?' vroeg ze brutaal, zonder zich iets van Victoria aan te trekken, die net met de les was begonnen.

'Aan Northwestern. Zou je je daar willen inschrijven?'

'Godsamme, nee. Mij te koud,' zei Sally luid.

'Het is daar zeker koud, maar ik vond het er heerlijk. Het is een goede universiteit en aan dat weer wen je wel.'

'Ik heb me ingeschreven in Californië en Texas.'

Victoria knikte. 'Ik kom zelf uit L.A. In Californië zijn een paar heel goede universiteiten,' zei ze vriendelijk.

'Mijn broer heeft op Stanford gezeten,' ging Sally verder, alsof ze geen les hadden en dat haar trouwens niets kon schelen.

Victoria ging door met de les en behandelde hetzelfde korte verhaal dat ze met de vorige klas had doorgenomen. Deze klas was kritischer dan de eerste ten opzichte van het stuk, en er ontstonden een paar interessante discussies. Ondanks hun voornemen Victoria te pesten en het haar moeilijk te maken, werden de leerlingen meegesleept door de dingen die ze zei. Ze kreeg ze zover dat ze het verhaal met z'n allen analyseerden en er levendig met elkaar over discussieerden. Een paar leerlingen hadden het er nog steeds over toen ze de klas uit liepen. Victoria was tevreden. Ze vond het niet erg als haar leerlingen haar uitdaagden, en ze zag er ook niet tegen op met hen in de clinch te gaan, zolang ze maar zinnige opmerkingen maakten. Haar doelstelling was de leerlingen zover te krijgen dat ze hun gedachten lieten gaan over wat ze wisten en waarin ze geloofden. Met dit korte verhaal had ze hen in ieder geval zover gekregen, en dat beschouwde ze als een overwinning. Op weg naar de lerarenkamer om de opstellen te corrigeren, wipte ze even bij Helen langs.

'Bedankt voor de tip die je me hebt gegeven,' zei ze verlegen. 'Het heeft geholpen.'

'Heb je ze een schop onder hun kont gegeven?'

Victoria schoot in de lach. 'Nee, dat niet. Maar ik heb twee enen uitgedeeld aan jongens die hun opdracht niet hadden ingeleverd.' Ze was veel strenger geweest dan ze ooit had kunnen denken, en dat al in de tweede week.

'Dat is in ieder geval een goed begin.' Helen grinnikte. 'Ik ben trots op je. Dan weten de anderen nu ook wat ze aan je hebben.'

'Volgens mij is dat gelukt. Zodra ik iPods en BlackBerry's zie, neem ik ze in beslag.'

'Dat vinden ze echt heel erg,' merkte Helen op. 'Ze sturen liever berichtjes naar hun vrienden dan dat ze naar jou of naar mij luisteren.'

De twee vrouwen schoten in de lach. 'Heb je een fijn weekend gehad?' vroeg Helen.

'Gaat wel. Zaterdag ben ik naar het park gegaan en zondag heb ik huiswerk gecorrigeerd.' Ik heb ook twee bekers ijs, drie pizzapunten en een hele zak koekjes opgevreten. Maar dat hield ze voor zich. Ze wist dat het een teken was dat ze zich rot voelde. Wanneer ze niet lekker in haar vel zat, ging ze altijd meer eten, ook al had ze zich nog zo voorgenomen om dat niet te doen. Ze voelde de bui al hangen dat ze binnenkort weer maat 44 of 46 zou hebben.

Voor alle zekerheid had ze van huis kleren in vier verschillende maten meegenomen, al wilde ze er alles aan doen om te voorkomen dat ze alleen nog maar in maat 46 zou passen. Wat er dik in zat als ze zo bleef dooreten. Hoog tijd voor een dieet, vond ze. Maar het leek net alsof ze in een soort draaimolen zat waar ze niet uit kon. Ze had geen vrienden, geen vriendje, geen sociaal leven en ze voelde zich onzeker over haar baan; al met al voldoende aanleiding om weer zwaarder te worden, ondanks haar goede voornemens. Die waren trouwens altijd van korte duur want bij de eerste tekenen van een crisis stortte ze zich op een beker ijs, een zak koekjes of een pizza. Dit weekend was ze zich zelfs te buiten gegaan aan alle drie, waardoor er in haar hoofd een belletje ging rinkelen dat ze nu moest oppassen, anders zou het uit de hand lopen. Helen voelde dat Victoria eenzaam was. Ze vond haar een heel jong, onschuldig en aardig meisje. 'Wat vind je ervan om komend weekend naar de film gaan of naar een concert in het park?' opperde ze.

'Lijkt me heel leuk,' zei Victoria opgetogen. Ze vond zichzelf echt een groentje en dat was natuurlijk ook zo. Bovendien was ze op school ook nog eens de jongste lerares.

Hoewel Victoria nog maar half zo oud was als zijzelf, maakte dat Helen gek genoeg niet zoveel uit. Ze vond haar slim en ze merkte dat Victoria haar best deed en zich vol toewijding op haar werk stortte. Ze was weliswaar een beetje naïef, maar volgens Helen zou ze op den duur wel de kneepjes van het vak leren. Alle begin was moeilijk, zeker als het ging om lesgeven op een high school. Maar het leek haar dat Victoria het wel aankon, als ze de leerlingen tenminste in het gareel wist te houden.

'Ga je naar de lerarenkamer?' vroeg Victoria hoopvol.

'Ik heb zo nog een klas. Ik zie je later wel.'

Victoria knikte en liep de gang door naar de lerarenkamer. Er was niemand, want iedereen was met lunchpauze. Victoria had besloten om heel braaf de lunch over te slaan en alleen een appel meegenomen, die ze opat tijdens het doorlezen van de opstellen. Ook deze keer waren die verrassend goed. Ze had een paar zeer begaafde leerlingen en ze hoopte maar dat ze zelf begaafd genoeg was hun les te geven en hun aandacht een heel jaar vast te kunnen houden. Ze voelde zich onzeker, want voor een klas staan met echte mensen was toch moeilijker dan ze had gedacht. Er was meer nodig dan alleen orde houden om het voor elkaar te krijgen dat ze zich gedroegen. Hoewel Helen haar een paar waardevolle tips had gegeven en Carla Bernini voordat ze met zwangerschapsverlof ging het lesprogramma had opgesteld, was Victoria zich ervan bewust dat ze haar lessen levendig en opwindend moest maken om te zorgen dat ze de aandacht van de klas vasthield. Ze was als de dood dat ze niet goed genoeg was en zou falen. Ze wilde niets liever dan het zo goed mogelijk doen. Dat ze weinig verdiende, kon haar niets schelen, het enige wat ze wilde was een goede lerares zijn, zo iemand die de leerlingen zich jaren later nog zouden herinneren. Ze had geen idee of het haar zou lukken, maar ze zou in ieder geval haar uiterste best doen. En dit was nog maar het begin, het schooljaar was immers net van start gegaan.

De volgende twee weken moest Victoria inderdaad vechten om de aandacht van de leerlingen vast te houden. Ze nam mobieltjes en BlackBerry's in beslag en ze gaf haar pupillen lastige taken. Toen ze op een dag lesgaf aan een wel heel onrustige klas, nam ze de leerlingen mee voor een wandeling door de buurt en gaf hun nadien als opdracht om daarover te schrijven. Ze probeerde zo veel mogelijk creatieve ideeën te verzinnen en de leerlingen van de vier klassen die ze onder zich had zo goed mogelijk te leren kennen. Na een maand of twee kreeg ze eindelijk het gevoel dat sommigen van hen haar wel mochten. In de weekends pijnigde ze haar hersens over welke boeken ze onder hun aandacht wilde brengen en welke projecten ze met hen zou beginnen. Af en toe verraste ze hen met onverwachte mondelinge overhoringen en taken. In ieder geval waren haar lessen absoluut niet saai. Tegen het eind van november had ze het idee dat ze eindelijk iets met hen had opgebouwd en dat ze respect voor haar begonnen te krijgen. Niet alle leerlingen waren dol op haar, maar in ieder geval letten ze allemaal op en wist ze hun aandacht vast te houden.

Op het moment dat ze het vliegtuig nam om voor Thanksgiving naar huis te gaan, had ze het gevoel dat ze eindelijk iets had bereikt.

Tot ze haar vader zag. Hij keek haar verbaasd aan toen hij haar samen met haar moeder en Gracie van het vliegveld afhaalde.

'Wauw! Ze hebben in New York zeker erg lekker ijs,' merkte haar vader op met een brede grijns. Gracie had zich inmiddels in Victoria's armen geworpen en bedolf haar grote zus onder de kusjes. Haar moeder keek zorgelijk, niet vanwege de opmerking van Victoria's vader, maar vanwege Victoria's omvang. De kilo's die ze daarvoor was afgevallen, waren er weer net zo hard aangekomen wanneer ze 's avonds en in het weekend huiswerk nakeek of haar lessen voorbereidde. Ze had de laatste tijd bijna uitsluitend geleefd op afhaaleten van de Chinees en chocolade milkshakes. Van dieet houden was niets terechtgekomen. Ze had zich alleen maar beziggehouden met haar leerlingen en haar lessen en totaal niet aan zichzelf gedacht. Ze was maar door blijven eten om energie te krijgen, en omdat het haar een soort troost gaf.

'Ja hoor, pap,' zei Victoria afwezig.

'Waarom ga je geen gestoomde vis en groenten eten, lieverd?' opperde haar moeder. Victoria vond het echt niet te geloven dat ze nog steeds alleen maar aan haar gewicht konden denken, terwijl ze haar toch al bijna drie maanden niet hadden gezien. Alleen Gracie keek haar stralend aan. Haar kon het niet schelen hoe dik of dun Victoria was, ze hield van haar. De twee zusjes liepen arm in arm naar de bagageband, blij dat ze weer bij elkaar waren.

Op Thanksgiving hielp Victoria haar moeder met het bereiden van de kalkoen. Ze vond het een heerlijke dag en ze genoot van het verrukkelijke eten, wonder boven wonder zonder commentaar van haar vader te krijgen. Omdat het aangenaam zacht en warm weer was, gingen ze na het eten in de tuin zitten.

Haar moeder vroeg hoe het ging met lesgeven.

'Vind je het leuk?' Ze snapte nog steeds niet waarom haar dochter lerares wilde zijn.

'Ik vind het geweldig.' Victoria grijnsde naar haar zusje. 'Maar al die meisjes van vijftien zijn verschrikkelijk. Net zulke monstertjes als jij. Ik moet de hele tijd hun iPods in beslag nemen, anders luisteren ze niet naar me.'

'Waarom laat je ze geen songteksten schrijven?' opperde Gracie. 'Dat heeft mijn lerares ook gedaan, dat vonden we hartstikke leuk.'

Victoria keek haar verrast aan. 'Dat is geniaal!' Victoria kon bijna niet wachten om dit aan haar leerlingen voor te stellen. Ze was van plan om zich de week voor kerst met de bovenbouwers over het schrijven van poëzie te buigen. Maar voor de onderbouwers waren songteksten een geweldig idee. 'Bedankt, Gracie.'

'Als je iets over onderbouwers wilt weten, vraag je het maar aan mij,' zei Gracie trots, want ze was er zelf een.

Tijdens de rest van haar bezoek was haar vader zowaar in staat om het onderwerp van haar gewicht niet meer aan te roeren. Haar moeder zei nog wel een keer vertrouwelijk dat ze lid moest worden van de club voor Anonieme Overeters. Wat Victoria behoorlijk pijnlijk vond, maar afgezien daarvan was het een knus en gezellig weekend, zeker met Gracie. Op zondag brachten ze haar naar het vliegveld. Victoria had gezegd dat ze van plan was om over vier weken weer terug te komen om samen met hen Kerstmis te vieren en vervolgens de hele kerstvakantie, wel twee weken lang, met hen zou doorbrengen. Deze keer vloeiden er dus geen tranen bij het afscheid. In het vliegtuig naar New York dacht Victoria aan niets anders dan aan Gracies suggestie om de onderbouwers songteksten te laten schijven.

Op woensdagochtend legde ze het idee aan de klas voor. Iedereen was opgetogen. Dit was iets waar ze zich helemaal in konden vinden. Voor het eerst waren ze enthousiast over een taak. De bovenbouwers waren wat minder te spreken over de gedichten die ze moesten schrijven. Verder hielp Victoria bovendien een aantal leerlingen met het schrijven van het essay dat ze moesten inleveren bij de aanmelding voor de universiteit waar ze naartoe wilden. Ze had er haar handen vol aan.

De songteksten die de onderbouwers hadden geschreven, waren zonder meer geweldig. Een van de jongens had zelfs een gitaar meegenomen en ze deden een poging om een aantal teksten op muziek te zetten. De taak was een enorm succes, en Victoria kreeg zelfs het verzoek of ze er in de kerstvakantie aan mochten werken. Wat ze natuurlijk goedvond. De meeste leerlingen kregen een hoog cijfer voor hun inspanningen. Victoria had nog nooit zoveel tienen uitgedeeld.

Toen de kerstvakantie aanbrak, had Victoria het gevoel dat ze hun vertrouwen had gewonnen. Inmiddels gedroeg iedereen zich tijdens de les stukken beter en na afloop verlieten de leerlingen altijd blij en enthousiast het lokaal.

'Wat heb je met ze gedaan? Heb je ze drugs gegeven?' vroeg Helen.

'Ideetje van mijn zusje van vijftien. Ik heb de onderbouwers een songtekst laten schrijven,' zei Victoria trots.

Helen was onder de indruk van haar creativiteit.

'Dat is briljant. Ik wou dat ik dat met mijn leerlingen kon doen.'

'Het idee heb ik natuurlijk gejat, maar het werkt als een trein. De bovenbouwers zijn nu bezig met poëzie. Sommige leerlingen hebben echt talent.'

'Nou, dat heb jij ook,' zei Helen met een blik vol bewondering. 'Je bent echt een verdomd goeie lerares. Als je dat maar weet. Ik ben blij dat je de leerlingen nu onder controle hebt.

Dat is beter voor hen, en ook voor jou. Hoe oud ze ook zijn, je moet grenzen stellen, ze hebben discipline en structuur nodig.'

'Dat probeer ik ook voor elkaar te krijgen, maar soms heb ik het gevoel dat ik helemaal de mist inga. Lesgeven vereist veel meer creativiteit dan ik had gedacht.'

'We gaan allemaal wel eens de mist in,' bekende Helen openhartig. 'Maar daarom ben je nog geen slechte lerares. Doe je best om iets te vinden wat werkt en waarmee je ze voor je kunt winnen. Dat is het enige wat je kunt doen.'

'Ik hou van wat ik doe,' zei Victoria vol vuur. 'Ook al word ik af en toe stapelgek van ze. In ieder geval doen ze niet meer zo uit de hoogte. Een van de leerlingen wil zelfs naar Northwestern omdat ik heb gezegd dat ik het daar zo naar mijn zin heb gehad.'

Helen glimlachte. Het was duidelijk dat Victoria zielsveel van haar beroep hield en Helen werd helemaal warm vanbinnen. 'Ik hoop dat Eric zo verstandig zal zijn om je een vaste baan aan te bieden als Carla terugkomt. Hij is echt gek als hij je laat gaan,' zei Helen warm.

'Ik mag al blij zijn dat ik hier ben. Volgend jaar zien we wel verder.' Victoria wist dat in maart en april de contracten werden vernieuwd, maar ze had geen idee of er nog wel plaats voor haar zou zijn. Ze hoopte het echt, maar het was allemaal heel onzeker. In ieder geval ging het nu goed tussen haar en de leerlingen. Eric Walker, de directeur, had van diverse leerlingen positieve dingen over haar gehoord. Twee van de ouders hadden tegen hem gezegd dat ze blij waren met de taken die ze opgaf. Ze inspireerde de kinderen en wanneer nodig gaf ze hun een zetje. Ze dacht buiten de geijkte paden en was niet bang om iets nieuws te proberen. Ze was precies het soort lerares dat ze wilden.

Na Thanksgiving was Victoria opgehouden met zich vol te proppen. Door haar vaders opmerking en haar moeders voorstel om lid te worden van de club van Anonieme Overeters, hield ze zich een beetje in. Ze was nog niet bezig met een of ander maf dieet, daar zou ze pas na de kerst mee beginnen. Ze dacht erover om naar de Weight Watchers te gaan, maar ze maakte zichzelf wijs dat ze daar geen tijd voor had. In ieder geval ging ze zich niet meer zo te buiten aan ijs en pizza's. Ze kocht salades en bakte kipfilets die ze in de keuken opat, in gezelschap van haar huisgenoten, en ze zorgde er steeds voor dat ze als tussendoortje voor de middag wat fruit bij zich had. Afgezien van de bioscoopbezoekjes met Helen had ze nog steeds niet echt een sociaal leven, maar ze had het fijn met haar huisgenoten. Harlan zag ze nog het vaakst, want Bill was bijna altijd bij Julie en Bunny ging vrijwel elk weekend naar haar vriend in Boston. Harlan was vaak thuis. Hij was single en hij werkte net zo hard als Victoria. Wanneer hij 's avonds thuiskwam, was hij doodmoe en plofte neer voor de tv in zijn kamer. Af en toe kwam hij de keuken binnen om een snack te pakken.

'Wat doe jij met kerst?' vroeg ze op een avond toen ze in de keuken aan de thee zaten.

'Ik ben uitgenodigd om naar South Beach te komen, maar ik weet nog niet of ik wel ga. Eigenlijk ben ik niet zo dol op Miami.' Hij was een serieus type en zijn baan in het museum nam hem helemaal in beslag. Victoria wist inmiddels dat hij niet erg dik was met zijn familie en niet van plan was om tijdens de feestdagen naar Mississippi te gaan. Hij had haar verteld dat zijn ouders het er nog steeds heel moeilijk mee hadden dat hij homo was en dat hij niet welkom was. Victoria had een beetje medelijden met hem.

'Ik ga naar L.A. om mijn ouders en mijn zusje op te zoeken,' zei Victoria een tikje afwezig. Het ging door haar heen dat haar ouders haar ook nooit echt hadden geaccepteerd.

'Mis je je ouders?' vroeg Harlan nieuwsgierig.

'Soms. Ze zijn zo vertrouwd. Maar mijn zusje mis ik het meest. Dat is altijd mijn schatje geweest,' zei Victoria met een glimlach.

Harlan schonk nog een kop thee voor hen beiden in.

'Ik heb een oudere broer die een pesthekel aan me heeft. In mijn jeugd was het echt geen pretje om homo te zijn in Tupelo, Mississippi. Dat is het daar trouwens nog steeds niet. Mijn broer en zijn vriendjes sloegen me regelmatig in elkaar. Ik kwam er pas op mijn vijftiende achter waarom ze dat deden. Daarvoor dacht ik dat ik gewoon anders was. Maar opeens wist ik het. Zodra ik achttien werd, ben ik 'm gesmeerd en hier naar de universiteit gegaan. Volgens mij was iedereen net zo opgelucht als ik. Ik ga maar eens in de zoveel jaar daarnaartoe, als ik echt geen excuus meer kan bedenken.'

Victoria vond het nogal treurig klinken en het leek haar heel eenzaam. Maar voor haar zou het zonder Gracie thuis precies hetzelfde zijn.

'Ik ben thuis ook het buitenbeentje,' bekende ze. 'Ze zijn alle drie heel slank en hebben bruine ogen en donker haar. Ik spring er echt uit. Mijn vader pest me altijd met mijn gewicht. Mijn moeder hangt altijd briefjes boven mijn bureau met de allerlaatste diëten.'

'Wat vals,' zei Harlan meelevend. Ook al had hij wel gemerkt wat en welke hoeveelheden ze at wanneer ze moe of depri was. Hij vond dat ze een mooi gezicht had en prachtige benen, al was de rest van haar lichaam nogal voluptueus. Maar al met al was ze gewoon een aantrekkelijke vrouw. Het verbaasde hem dat ze nooit een vriendje had.

'Sommige ouders kunnen een heleboel schade aanrichten,' zei hij peinzend. 'Ik ben blij dat ik nooit kinderen zal krijgen. Ik zou niemand graag aandoen wat ze mij hebben aangedaan. Mijn broer is echt een lul. Hij werkt bij een bank en hij is zo saai als ik weet niet wat. Hij is getrouwd en heeft twee kinderen. Volgens hem is homoseksualiteit een ziekte.

Hij hoopt nog steeds dat het een keer overgaat, alsof ik last heb van geheugenverlies, en me dan opeens weer zal herinneren dat ik eigenlijk hetero ben. Dan hoeft hij zich tenminste niet meer voor me te schamen,' zei Harlan lachend. Hij was zesentwintig en volkomen tevreden met hoe hij was. Ooit wilde hij curator worden bij het Metropolitan Museum, ook al zou hij daarmee niet zoveel verdienen. Maar hij was dol op zijn werk, net zoals Victoria op het hare.

'Denk je dat je het in L.A. leuk zult hebben met kerst?' vroeg hij. Hij keek weemoedig. Victoria knikte, met Gracie erbij wel, dacht ze.

'Ik vond het heerlijk toen mijn zusje klein was en nog in de kerstman geloofde. We leggen nog steeds koekjes voor hem neer en wortels en zout voor de rendieren.'

Harlan glimlachte. 'Heb je al plannen voor oudejaarsavond?' vroeg hij geïnteresseerd, terwijl hij zich probeerde voor te stellen hoe Victoria's leven in L.A. was. Ze had het bijna nooit over haar ouders, alleen maar over haar zusje.

'Niet echt. Meestal blijf ik thuis met mijn zusje. Maar het zal denk ik niet zo lang meer duren voordat ze een vast vriendje heeft en dan zit ik mooi met de gebakken peren.'

'We kunnen ook iets samen gaan doen,' zei hij. 'Bijvoorbeeld op Times Square naar het vallen van de bal gaan kijken, midden tussen de toeristen en de hoertjes.' Ze moesten allebei lachen bij het idee.

'Misschien kom ik dan wel eerder terug uit L.A.,' zei Victoria. 'Een paar dagen later moet ik toch weer naar school. Ik kijk wel hoe het loopt.'

'Stuur me maar een sms'je als je weet wat je gaat doen,' zei hij. Victoria knikte, en ze zette hun kopjes in de afwasmachine.

Voordat Victoria naar L.A. ging, legde ze naast het bed van alle drie haar huisgenoten een cadeautje neer. De cadeaus voor Gracie en haar ouders zaten in haar koffer. Ze vond het fijn om naar huis te gaan, met name omdat ze Gracie dan weer zou zien.

Nadat ze thuis waren gekomen van het vliegveld, versierden ze de kerstboom en dronken overheerlijke punch met rum. De punch brandde aangenaam op Victoria's tong en toen ze naar bed ging, was ze een beetje licht in het hoofd.

Gracie kroop in het bed naast haar en ze giechelden en kletsten tot ze in slaap vielen. Haar ouders waren in een uitstekend humeur want haar vader had een belangrijke nieuwe klant voor het reclamebureau binnengesleept en haar moeder had net een bridgetoernooi gewonnen. En wat Gracie betrof, die was helemaal in de wolken omdat ze vakantie had en Victoria er was. Victoria vond het fijn om thuis te zijn.

Kerstmis verliep gemoedelijk en haar ouders en Gracie waren blij met hun cadeaus. Victoria kreeg van haar vader een heel lange gouden halsketting, vergezeld van de opmerking dat hij zich dan geen zorgen hoefde te maken of hij wel zou passen. Haar moeder gaf haar een kasjmier trui en twee boeken: een met fitnessoefeningen en een met een nieuw dieet. Zowel Victoria's moeder als haar vader viel het niet op dat ze sinds Thanksgiving was afgevallen. Gracie had het wel gezien en gaf haar een compliment, maar dat woog niet op tegen de beledigen van haar ouders.

Twee dagen na kerst werd Gracie uitgenodigd om in Beverly Hills bij een van haar vriendinnen oudejaarsavond te vieren. Victoria was door niemand uitgenodigd. Vrijwel al haar kennissen werkten inmiddels in andere steden en de enige twee die nog in L.A. woonden, waren gaan skiën. Victoria had tijdens de vakantie alleen maar gezelschap van Gracie. Gracie stelde Victoria voor om samen thuis oud en nieuw te vieren.

'Doe niet zo gek, ga maar lekker naar je vriendinnen. Ik was toch al van plan om terug naar New York te gaan,' zei Victoria.

'Heb je met een vriendje afgesproken?' Gracie keek haar belangstellend aan. Dat zou dan de eerst keer zijn, voor zover ze wist.

'Nee hoor, gewoon met een van mijn huisgenoten. Ik weet nog niet eens of hij er wel is, maar we hebben het erover gehad om samen iets te doen met oudejaarsavond.'

'Vindt hij je leuk?' vroeg Gracie met een ondeugende blik in haar ogen. Victoria schoot in de lach.

'Ja, maar niet zoals jij bedoelt. Hij is gewoon een vriend en we kunnen goed met elkaar opschieten. Hij werkt in het Metropolitan Museum.'

'Jemig, wat saai.' Gracie rolde met haar ogen. Ze was teleurgesteld dat het niet wat veelbelovender klonk. Ze merkte wel dat Victoria niets in hem zag op het gebied van de liefde.

Omdat Gracie naar het feestje ging en haar ouders waren uitgenodigd om ergens te gaan eten, besloot Victoria op de ochtend van oudejaarsdag terug naar New York te gaan. Ze moest zich trouwens toch op school voorbereiden. Ze stuurde Harlan een sms'je en hoopte dat hij dan weer terug in New York zou zijn.

Haar vader bracht haar naar het vliegveld terwijl Gracie en haar moeder bij de kapper zaten. Victoria had 's morgens al afscheid van hen genomen.

'Denk je dat je weer naar huis komt als het jaar in New York erop zit?' vroeg haar vader op weg naar het vliegveld.

'Dat weet ik nog niet, pap.' Ze durfde eigenlijk niet te zeggen dat ze dat niet van plan was en dat ze zich gelukkig voelde in New York. Weliswaar had ze nog geen uitgebreide vriendenkring, maar ze was blij met haar huisgenoten, haar appartement en haar baan. Het was in ieder geval een begin.

'Je zou in een ander beroep zoveel beter verdienen,' zei hij voor de duizendste keer.

'Ik wil liever lesgeven,' zei ze zacht.

Hij lachte en keek haar aan. 'In ieder geval kan ik wel zien dat je niet van de honger bent omgekomen.'

De verdere rit hield ze haar mond. Eenmaal op het vliegveld, hielp haar vader haar met de bagage en gaf hij de kruier een fooi. Toen gaf hij haar een knuffel alsof hij helemaal niet besefte wat voor opmerking hij net in de auto had gemaakt. Hij zou het nooit snappen.

'Bedankt voor alles, pap.'

'Pas goed op jezelf,' zei hij. Het klonk oprecht.

'Jij ook.' Ze omhelsde hem en liep naar de rij die bij de beveiliging stond.

Op het moment dat ze het vliegtuig instapte, zag ze dat ze een sms'je van Harlan had gekregen.

Ik ben om zes uur terug in New York, las ze. Ze zou om negen uur plaatselijke tijd landen.

Ik ben om tien uur in het appartement, sms'te ze terug.

Times Square? was zijn reactie.

Oké. Afgesproken. Met een glimlach zette ze haar mobieltje uit. Het was een fijn idee dat ze op oudejaarsavond iets te doen had.

In het vliegtuig at ze een lunch, keek naar een film, en de laatste twee uur van de vlucht deed ze een dutje. Toen ze landde, sneeuwde het, en tijdens de taxirit door New York leek de stad net een ansichtkaart. Ze vond het heerlijk om weer terug te zijn, ook al was ze altijd een beetje verdrietig als ze afscheid van Gracie moest nemen. Maar ze hadden afgesproken dat Gracie met de voorjaarsvakantie naar haar toe zou komen. Haar ouders hadden gezegd dat ze misschien wel met haar meekwamen. Victoria hoopte maar dat ze dat niet deden.

Harlan zat al in het appartement op haar te wachten. Hij was gebruind teruggekeerd uit Miami en vertelde haar dat hij niet zo hield van de homoscene daar omdat hij die te opzichtig en te oppervlakkig vond. Ook hij was blij dat hij weer terug was.

'En hoe was het in L.A.?' vroeg hij.

'Wel oké. Ik heb erg veel lol gehad met mijn zusje.' Ze glimlachte naar hem.

Hij maakte een fles champagne open en gaf haar een glas. 'Hebben je ouders zich een beetje gedragen?'

'Niet anders dan anders. Het was fijn met mijn zus, maar ik ben blij dat ik weer terug ben.'

'Ik ook.' Hij grijnsde en nam een slok champagne. 'Volgens mij kun je beter je snowboots aantrekken als we naar Times Square gaan.'

'Gaan we dan nog?' Buiten sneeuwde het nog steeds, maar wel zachtjes en de vlokjes dwarrelden langzaam naar beneden.

'Reken maar. Ik zou het voor geen goud willen missen. We moeten echt die bal zien vallen. Als we hier terug zijn, worden we wel weer warm.'

Victoria lachte en dronk haar glas champagne leeg.

Om halftwaalf reden ze in een taxi weg bij het appartement en om tien minuten voor middernacht kwamen ze op Times Square aan. Er stond een enorme mensenmenigte te kijken naar de gigantische, verlichte bal. Victoria lachte naar Harlan terwijl de sneeuw op hun haar en wimpers viel. Het kon allemaal niet beter. Om twaalf uur suisde de bal naar beneden en begon iedereen te juichen. Harlan en Victoria omhelsden elkaar en hij gaf haar een kus op haar wang.

'Gelukkig nieuwjaar, Victoria,' zei hij met een blije glimlach. Hij vond het heerlijk om bij haar te zijn.

'Gelukkig nieuwjaar,' zei ze, terwijl ze elkaar omarmden en als twee kinderen naar de neerdwarrelende sneeuw keken. Het leek wel een film en ze vonden allebei dat het niet beter had gekund. Ze waren jong en ze vierden de jaarwisseling in New York. Ze genoten ervan dat ze deze avond met elkaar doorbrachten. Ze bleven daar staan tot hun haar en jassen bedekt waren met sneeuw. Daarna liepen ze een stukje over Times Square, langs de lichtjes en al die mensen. Toen hielden ze een taxi aan om naar huis te gaan. Ze hadden allebei een geweldige avond gehad.

HOOFDSTUK 11

De maand januari was voor Victoria's leerlingen een spannende periode. Na de kerstvakantie hadden de leerlingen twee weken de tijd om hun aanmelding voor de universiteit in te leveren en veel van de leerlingen hadden dat nog niet gedaan. Victoria hielp hen elke dag na schooltijd met het maken van hun opstellen, en iedereen was blij met haar goede raad en begeleiding. De leerlingen en zij kwamen hierdoor nader tot elkaar, en sommigen van hen vertelden haar wat hun verwachtingen en plannen waren; ze hadden het over hun familie, hoe het bij hen thuis toeging en de dingen waarvan ze droomden. Zelfs Becki Adams riep haar hulp in, samen met een paar jongens. Een klein aantal leerlingen meldde dat ze een beurs nodig hadden, maar de meeste kinderen op Madison hoefden zich geen zorgen te maken over geld. Allemaal waren ze opgelucht toen ze klaar waren met hun aanmeldingen en die per mail hadden verstuurd. Ze zouden pas in maart of april iets horen. Het enige wat ze nu hoefden te doen, was zonder problemen hun school afmaken en niet zakken voor de examens.

De twee laatste dagen van januari bezocht Victoria samen met een paar andere leerkrachten een lerarenconferentie in het Javits Centre. Ze kon zich inschrijven voor diverse discussiegroepen en lezingen van bekende onderwijsdeskundigen. Ze vond het allemaal even interessant en ze was blij dat ze van school de kans had gekregen hieraan deel te nemen. Ze kwam net van een lezing over het vroegtijdig leren onderkennen van signalen van suïcidale neigingen bij adolescenten, door een kinderpsychiater, toen ze bijna omver werd gelopen door een man. Hij verontschuldigde zich uitgebreid en hielp haar met het oprapen van de brochures en folders die hij haar uit handen had gestoten. Zodra ze weer overeind kwam, zag ze met een schok hoe knap hij was.

'Sorry, het was niet mijn bedoeling om je tegen de vlakte te lopen,' zei hij met een oogverblindende glimlach. Ze kon haar ogen bijna niet van hem afhouden en ze merkte dat een paar andere vrouwen ook naar hem keken. 'Geweldige lezing, vond je niet?' zei hij. De lezing had haar de ogen geopend voor een aantal dingen. Zo had ze zich bijvoorbeeld nooit afgevraagd of er in de klassen waaraan zij lesgaf leerlingen waren met zelfmoordneigingen of grote problemen, maar nu was tot haar doorgedrongen dat het wel degelijk een punt van zorg was.

'Jazeker,' beaamde ze.

'Ik geef les aan leerlingen in de bovenbouw, en ik begrijp nu dat zij de grootste risicogroep zijn.' Victoria vond de conferentie tot dusver alleen maar fascinerend.

'Mijn leerlingen zijn ook van die leeftijd,' zei ze toen ze samen naar het buffet liepen waar ze tussen de lezingen door iets te eten konden halen.

'Waar geef jij les?' Blijkbaar vond hij het prettig om met haar te praten en was hij van plan de conversatie voort te zetten toen ze bij het buffet aankwamen.

'Madison School,' zei ze trots. Ze glimlachte naar hem.

'Heb ik wel over gehoord. Luxekinderen, hè? Ik geef les op een openbare school. Dat is een totaal andere wereld.'

Ze kletsten nog een tijdje door en toen stelde hij haar voor aan een kennis, een vrouw die Ardith Lucas heette en die inmiddels bij hen was komen staan. Hij nodigde Victoria uit bij hen aan tafel te komen zitten. Het was heel druk en iedereen probeerde een plekje te bemachtigen voordat de volgende discussie of lezing zou beginnen. In de ruimte stonden verschillende tafels waarop gratis voorlichtingsmateriaal lag uitgestald en boeken te koop waren. Haar tafelgenoot had een tas vol bij zich en Victoria was al in het bezit van een stapeltje brochures over onderwerpen die haar interesseerden en die hij haar had helpen oprapen. Hij zei dat hij John Kelly heette en ze schatte hem een paar jaar ouder dan zijzelf. Ardith was een stuk ouder en ze zei dat ze niet kon wachten om met pensioen te gaan. Ze vertelde dat ze al veertig jaar lesgaf en ernaar verlangde om vrij te zijn. Victoria en John kwamen wat dat betrof net kijken.

Tijdens de lunch spraken ze alle drie geanimeerd met elkaar. John zag er echt heel goed uit, hij was erg aardig en ook nog eens heel slim. Toen ze klaar waren met de lunch gaf hij haar zijn telefoonnummer en e-mailadres. Hij zei dat hij het heel leuk zou vinden om een keer iets met haar af te spreken. Volgens Victoria was hij niet uit op een date en was zijn belangstelling voor haar alleen maar vriendschappelijk. Ze had het gevoel dat hij homo was. Ze gaf hem op haar beurt ook haar nummer.

Ze wist niet of ze ooit nog iets van hem zou horen, en ze was hem eigenlijk alweer vergeten, toen hij een week later tot haar grote verrassing belde om haar uit te nodigen die zaterdag met hem te gaan lunchen.

In het Metropolitan Museum was net een tentoonstelling geopend van impressionisten die ze allebei graag wilden zien. Ze spraken af in de hal van het museum, genoten samen van de expositie en daarna gingen ze naar het restaurant om te lunchen. Victoria vond John uiterst plezierig gezelschap. Tijdens het eten vertelde ze hem dat een van haar huisgenoten op de kostuumafdeling van het museum werkte en die dag een nieuwe tentoonstelling aan het inrichten was. Na de lunch besloten ze om even bij Harlan langs te gaan. Harlan was verrast om Victoria te zien en hij was duidelijk zwaar onder de indruk van haar nieuwe vriend. John was dan ook echt een opvallende verschijning met zijn blonde haar, knappe gezicht en atletische figuur. Zodra Victoria de twee mannen naar elkaar zag kijken, wist ze dat haar eerste indruk van John helemaal klopte. Harlan en hij werden als magneten tot elkaar aangetrokken. Harlan gaf hun een privérondleiding, en toen die achter de rug was, wekte John de indruk dat hij met tegenzin wegging. Terwijl Victoria en hij de trap van het museum afliepen zei hij langs zijn neus weg dat hij Harlan een geweldige vent vond, wat Victoria alleen maar kon beamen. Ze voelde zich net een soort Cupido, en ze wilde niets liever dan die twee nader met elkaar kennis laten maken. In een opwelling nodigde ze hem uit om zondagavond te komen eten. John was duidelijk enthousiast en stapte vervolgens op de bus naar huis. Victoria ging te voet naar het appartement. Harlan had nog tot laat gewerkt aan het inrichten van de tentoonstelling en kwam 's avonds pas om acht uur thuis. Hij liep Victoria's kamer binnen terwijl ze op bed tv lag te kijken.

'Wat was dat voor een verrukkelijk type dat je vandaag bij je had? Ik viel bijna flauw toen jullie kwamen binnenlopen. Waarvan ken je hem?'

Victoria moest lachten om de uitdrukking op zijn gezicht. 'Afgelopen week zijn we elkaar letterlijk tegen het lijf gelopen op een lerarenconferentie.'

'Bofferd. Het lijkt me echt een geweldige vent.'

'Ja, dat vind ik ook,' zei ze met een glimlach. 'Maar volgens mij ben jij meer zijn type.'

'Waarom heeft hij je dan uitgenodigd om naar het museum te gaan?' Harlan keek achterdochtig, alsof hij zich afvroeg of deze man toch niet hetero was.

'Gewoon uit vriendschap. Maar ik kan je wel vertellen dat hij niet zo naar mij kijkt als naar jou.' Mannen keken trouwens nooit zo naar haar, was haar ervaring. 'Zeg, voor ik het vergeet, ik heb hem gevraagd om morgenavond te komen eten.' Ze barstte in lachen uit toen ze Harlans gezicht zag, het leek net alsof hij de loterij had gewonnen.

'Heeft hij ja gezegd?'

'Jazeker. En kook jij maar. Als ik dat doe, ben ik bang dat we allemaal een vergiftiging oplopen, tenzij ik pizza's bestel.' 'Ik wil graag koken, hoor,' zei Harlan opgetogen en hij zweefde zo ongeveer haar kamer uit. John was de knapste man die hij ooit had gezien. Harlan zag er ook heel goed uit en volgens Victoria pasten ze heel goed bij elkaar. Ze vroeg zich af of ze door een soort voorgevoel of instinct was geleid toen ze hen aan elkaar voorstelde. Het was gewoon in een opwelling gebeurd, maar nu leek het wel alsof het ergens van boven was ingegeven. Harlan was het daar roerend mee eens.

Harlan kocht een lamsbout, aardappels en snijbonen, en bij de bakker in de buurt haalde hij een chocoladetaart. Hij stond bijna de hele zondag in de keuken, en tegen etenstijd was het hele huis gevuld met verrukkelijke geuren. John Kelly was stipt op tijd. Hij bracht een bos bloemen mee en een fles wijn. De bloemen waren voor Victoria en hij gaf Harlan de fles wijn. Harlan maakte de fles meteen open en schonk voor hen alle drie een glas in. Vervolgens gingen ze naar de woonkamer. Het klikte enorm tussen de twee mannen. Voordat ze aan tafel gingen, zaten ze aan één stuk door geanimeerd met elkaar te praten. Harlan had de tafel smaakvol gedekt met placemats en linnen servetten en overal kaarsen neergezet. Hij had zich vreselijk uitgesloofd. Aan het eind van het dinertje had Victoria het gevoel dat ze een pottenkijkster was, dus liet ze hen alleen, met het excuus dat ze nog huiswerk moest nakijken. Ze zei nog tegen Harlan dat ze hem later met de afwas zou helpen en deed de deur zachtjes achter zich dicht. Toen ging ze naar haar kamer om op bed tv te kijken. Ze was al half in slaap toen John op de deur klopte om afscheid van haar te nemen en haar te bedanken. Toen ze de buitendeur hoorde dichtslaan, stond ze op en liep naar de keuken om Harlan te helpen met opruimen.

'En, hoe ging het?' vroeg ze met een glimlach.

'Wauw!' zei Harlan met een grijns van oor tot oor. 'Dit is echt de meest fantastische vent die ik ooit heb ontmoet.' Hij vertelde dat John achtentwintig was, erg slim, serieus en verantwoordelijk, en ook nog eens heel geestig. Harlan zei dat hij de avond van zijn leven had gehad.

'Hij ziet jou ook wel zitten,' zei Victoria terwijl ze de borden afspoelde die Harlan haar aangaf.

'Hoe weet je dat?'

'Dat kun je gewoon zien,' verzekerde ze hem. 'Iedere keer dat jullie elkaar aankeken, begon hij te stralen.'

'Ik had wel de hele nacht met hem kunnen doorpraten,' zei hij dromerig.

'Heb je een afspraak met hem gemaakt?' vroeg ze. Ze genoot van de romance die zich onder haar neus begon te ontwikkelen, en ze was blij dat ze hen aan elkaar had voorgesteld.

'Nog niet. Hij zei dat hij me morgen zal bellen. Ik hoop het maar.'

'Dat doet hij heus wel.'

'We zijn op dezelfde dag jarig,' zei Harlan.

Victoria schoot in de lach. 'Nou, als dat geen goed teken is!

Oké, je bent me wel wat verschuldigd. Als jullie iets met elkaar krijgen, dan wil ik dat er een straat naar me wordt genoemd, of zoiets.'

'Als het iets tussen ons wordt, krijg je alle honkbalplaatjes met handtekeningen die ik als kind heb verzameld, plus het tafelzilver van mijn oma.'

'Ik zou heel graag willen dat jullie gelukkig worden,' zei ze vriendelijk.

'Lief van je, Victoria. Hij lijkt me echt een geweldig iemand.' 'Maar dat ben jij ook,' reageerde ze hartelijk.

'Dat vind ik nou helemaal niet van mezelf. Ik heb altijd het gevoel dat iedereen beter is dan ik. Slimmer, aardiger, knapper, cooler.' Hij klonk een beetje opgelaten.

'Dat heb ik nou ook,' zei ze sip. Ze kende dat gevoel maar al te goed.

'Onze ouders hebben ons dat al vanaf het begin aangedaan,' zei Harlan zacht. 'John heeft het trouwens ook niet makkelijk gehad. Zijn moeder pleegde zelfmoord toen hij nog maar een jongetje was en zijn vader wil hem niet zien omdat hij homo is. Maar ondanks dat zit hij goed in zijn vel en heeft hij een gezonde kijk op de dingen. Hij vertelde dat hij net een relatie van vijf jaar achter de rug heeft. Zijn partner belazerde hem en toen zijn ze uit elkaar gegaan.'

Victoria zei nogmaals dat ze blij was voor Harlan en dat ze hoopte dat het iets tussen John en hem zou worden. Harlan herhaalde dat hij haar dankbaar was dat ze John had uitgenodigd. Toen deed hij de lichten uit en gingen ze alle twee naar hun kamer. Het was een heerlijke avond geweest, ze hadden verrukkelijk gegeten en Victoria had genoten van de gesprekken die ze hadden gevoerd, al hadden de beide mannen nog meer van elkaar genoten.

De volgende morgen ging ze al vroeg de deur uit. Ze sprak Harlan die dag niet en ook niet de dag daarop. Toen ze woensdag van haar werk kwam, stond Harlan in de keuken. Ze durfde niet te vragen of hij nog iets van John had gehoord, bang dat dit niet het geval zou zijn, maar toen kwam hij zelf met de boodschap.

'Ik heb gisteravond met hem gegeten,' zei hij stralend.

'Hoe was het?'

'Echt fantastisch. Ik weet dat het misschien een beetje voorbarig is om te zeggen, maar volgens mij ben ik verliefd.'

'Doe het rustig aan en loop nou niet te hard van stapel.'

Harlan knikte, maar Victoria kon aan zijn gezicht zien dat hij haar raad waarschijnlijk niet zou opvolgen.

In het weekend trof ze John en Harlan aan in de keuken terwijl ze aan het koken waren. John had zijn wok meegenomen en aangeboden die bij hen te laten staan. Ze vroegen of Victoria zin had om met hen mee te eten, maar ze zei dat ze andere plannen had. Ze ging in haar eentje naar de film zodat ze samen konden zijn. Toen ze terugkwam, waren ze de deur uit. Victoria wist niet waar ze naartoe waren gegaan en dat hoefde ze ook niet te weten. Ze konden nu wel zonder haar, het was hun leven. Ze hoopte dat het voor hen allebei op een fijne relatie zou uitdraaien. Zoals het er nu uitzag, ging dat wel lukken. Het was in ieder geval al heel goed begonnen. Ze glimlachte in zichzelf en ging naar haar kamer. Ze had het rijk alleen, want zoals gewoonlijk was iedereen het hele weekend weg. Het ging door haar heen dat ze nog niet één keer met iemand was uit geweest sinds ze in New York woonde. De laatste keer dat ze een date had gehad, was in L.A. geweest en dat was al een halfjaar geleden.

Met uitzondering van de lerarenconferentie waar ze John was tegengekomen, was ze ook nergens geweest waar ze iemand had kunnen ontmoeten. Ze ging niet naar een sportschool en was niet lid van een club. Ze kwam niet in bars. En op school liep niet één leraar rond die single of hetero en van haar leeftijd was. Niemand had haar aan iemand voorgesteld en ze had ook op eigen houtje niemand leren kennen. Het zou leuk geweest zijn als dat wel het geval was geweest, maar tot dusver had ze alleen maar haar baan op school om haar leven mee te vullen. En nu was het de beurt aan Harlan en John. Ze was blij voor ze. Ze wist zeker dat ze vroeg of laat ook wel iemand zou ontmoeten. Ze was nog maar tweeëntwintig en het was zeer onwaarschijnlijk dat ze haar hele leven alleen zou blijven, hoe dik haar vader haar ook vond. Ze herinnerde zich dat haar oma altijd zei dat op elk potje een deksel paste. In ieder geval hoopte ze dat Harlan zijn dekseltje had gevonden. En met een beetje geluk zou zij op een dag ook wel het hare vinden.

HOOFDSTUK 12

In maart kreeg Victoria tijdens de voorjaarsvakantie een week bezoek van haar ouders en Gracie. De twee zusjes hadden een te gekke tijd, terwijl hun ouders vrienden opzochten en hun eigen gang gingen. Ze gingen een paar keer met z'n allen uit eten. Victoria zocht de restaurants uit in een gidsje dat ze van iemand had gekregen, en die vielen goed in de smaak. Gracie vond het heerlijk om in New York te zijn en bij Victoria te logeren. Jim en Christine hadden een kamer in het Carlyle Hotel, dat zich in dezelfde straat bevond als Victoria's school. Haar ouders kwamen een paar keer bij Victoria thuis en maakten kennis met haar huisgenoten. Haar vader zei dat Bill hem wel een geschikte kerel leek en Bunny vond hij een mooie vrouw. Over Harlan was zowel haar vader als haar moeder minder te spreken. Toen Jim tijdens het eten een paar negatieve opmerkingen maakte over het feit dat Harlan homo was, voelde Victoria zich geroepen het voor hem op te nemen.

Toen ze weer naar huis gingen, wist Gracie zeker dat ze ook in New York wilde gaan wonen, en het liefst ook daar naar de universiteit zou gaan. Haar cijfers waren niet zo geweldig als die van Victoria vroeger, en Victoria betwijfelde of Gracie wel goed genoeg was om naar NYU of Barnard te kunnen. Maar er waren nog genoeg andere goede universiteiten in New York. Met pijn in haar hart nam Victoria aan het eind van die heerlijke week afscheid van haar zusje.

Twee weken na het familiebezoek, riep Eric Walker haar bij zich in zijn kantoor. Victoria voelde zich net een klein kind dat op het matje werd geroepen. Ze vroeg zich af of iemand iets vervelends over haar had gezegd, of dat een van de ouders had geklaagd. Ze wist dat er verschillende ouders waren die vonden dat ze te veel huiswerk opgaf. Ze hadden haar zelfs gebeld met de vraag of daar niet over te onderhandelen viel, maar Victoria wilde niet onderhandelen. Haar leerlingen moesten gewoon het werk doen dat ze hun opgaf, punt uit. Helen had haar goed geïnstrueerd en haar lijfspreuk was: 'Wees streng'. Victoria was niet zo streng als Helen, maar toch had ze het voor elkaar gekregen dat haar leerlingen zich aan de regels hielden en het afgelopen halfjaar ontzag voor haar hadden gekregen. Dankzij Helens goede raad had ze met geen enkele leerling nog problemen.

'Hoe vind je zelf dat het op school gaat, Victoria?' vroeg de directeur. Hij keek uitermate vriendelijk, totaal niet boos of verontrust. Victoria had geen flauw idee waarom ze daar zat. Misschien wilde hij alleen maar even bijpraten. Het schooljaar was bijna afgelopen en in juni zat haar baan op Madison erop.

'Volgens mij goed,' antwoordde ze. Dat vond ze echt, en ze hoopte maar dat het ook zo was. Ze wilde hier niet oneervol vertrekken, want als ze haar voor het komende jaar geen nieuw contract aanboden, zou ze naar een andere school op zoek moeten. Ze zou het verschrikkelijk vinden om hier weg te gaan. Madison was gewoon haar soort school en ze vond het heerlijk dat de leerlingen allemaal zo slim waren. Ze zou ze allemaal missen.

'Zoals je weet komt Carla Bernini in de herfst weer terug,' ging hij verder. 'Dat vinden we natuurlijk fijn, maar jij hebt het ook geweldig gedaan, Victoria. De leerlingen zijn gek op je en dolenthousiast over je lessen.' Van de ouders had hij ook gunstige berichten ontvangen, ondanks hun bezwaren tegen het vele huiswerk. 'Ik heb je hier uitgenodigd om je op de hoogte te stellen van een aantal veranderingen. Fred Forsatch neemt een jaar onbetaald verlof. Hij wil een studie volgen aan Oxford en een tijdje in Europa blijven. Normaal gesproken zouden we een vervanger voor hem moeten zoeken.'

Fred Forsatch was de leraar Spaans. 'Maar Meg Phillips heeft naast Engels ook Spaans gestudeerd en ze wil het volgend jaar wel zijn klassen overnemen. Daardoor komt haar plaats vrij op de afdeling Engels. Zoals je weet geeft Meg alleen les aan de hoogste klassen en ik heb gehoord dat jij daar heel goed mee overweg kunt. Ik zou graag willen weten of je haar plaats wilt innemen totdat Fred terugkomt. Dat zou betekenen dat je nog een jaar hier kunt blijven, en wie weet wat er daarna gebeurt. Wat vind je ervan?'

Victoria keek hem met grote ogen aan. Dit was het beste nieuws sinds ze vorig jaar te horen kreeg dat ze op Madison was aangenomen. Ze was in alle staten.

'O mijn god, echt waar? Wat gaaf. Dat meen je niet!' Ze leek wel een van haar leerlingen.

Eric Walker schoot in de lach.

'Jawel, het is echt waar. En jawel, ik meen het echt. Ik bied je een baan aan voor het komende jaar.' Hij vond het leuk dat ze zo enthousiast was. Dit was nou precies waarop hij had gehoopt.

Ze babbelden nog een poosje met elkaar en toen ging Victoria naar de lerarenkamer waar ze het fantastische nieuws aan iedereen vertelde.

Ze bedankte de leraar Spaans uitbundig toen ze hem later op de dag tegenkwam. Hij moest lachen toen hij zag hoe opgetogen ze was. Hij was trouwens net zo opgetogen bij het vooruitzicht dat hij een jaar in Europa zou doorbrengen, want daar had hij al heel lang naar uitgezien.

Victoria ging op vleugeltjes naar huis, en zodra ze thuis was vertelde ze het hele verhaal aan haar huisgenoten, die in gejuich uitbarstten. Toen ze 's avonds haar ouders belde om hun te vertellen wat er was gebeurd, kreeg ze de reactie die ze min of meer had verwacht, maar ze wilde het hun toch vertellen. Ze voelde zich nu eenmaal verplicht om hen op de hoogte te houden, ondanks hun voorspelbare, teleurstellende reacties. En ook deze keer klopte dat helemaal.

'Dat doe je alleen maar om een echte baan uit te stellen, Victoria. Je kunt van dat salaris absoluut niet rondkomen,' zei haar vader. Tot nog toe was dat haar echter reuzegoed gelukt. Sinds ze uit huis was, had ze hem nooit meer om geld gevraagd. Ze lette goed op hoe en waaraan ze haar geld uitgaf en ze had nog steeds wat spaargeld achter de hand. Het hielp natuurlijk ook dat ze een lage huur had.

'Ik heb nu een echte baan, pap,' zei ze, hoewel ze wist dat het geen zin had om hem te proberen te overtuigen. 'Ik hou van mijn werk, van de leerlingen en de school.'

'Als je hier komt, kun je drie keer zoveel verdienen op een reclamebureau, of bij wat voor bedrijf dan ook.' Er klonk alleen maar afkeuring in zijn stem. Zo te horen was hij totaal niet onder de indruk van het feit dat de beste privéschool van New York haar voor een tweede jaar had aangenomen en dat ze tevreden waren over haar prestaties.

'Het gaat me niet om het geld,' zei Victoria teleurgesteld. 'Ik ben gewoon goed in mijn werk.'

'Victoria, iedereen kan lesgeven. Trouwens, je bent daar alleen maar een soort oppas voor rijkeluiskinderen.' In één enkele zin veegde hij de vloer aan met haar hele carrière en al haar gaven. Ze wist dat hij ongelijk had door te zeggen dat iedereen kon lesgeven. Er waren echt niet zoveel mensen die konden wat zij kon. Je moest er aanleg voor hebben. Voor haar ouders telde dat allemaal niet mee. Ze kreeg haar moeder niet aan de lijn want die was naar een bridgeavondje, maar ze kon zo wel zeggen dat die ook niet onder de indruk zou zijn. Dat was haar moeder trouwens nooit, ze was het altijd met haar echtgenoot eens en herhaalde precies wat hij zei, waar het ook over ging.

'Ik zou willen dat je er nog eens goed over nadenkt voordat je dat contract tekent,' drong hij aan. Victoria zuchtte.

'Dat heb ik heus wel gedaan. Dit is wat ik wil en waar ik wil zijn.'

'Je zusje zal het vast niet leuk vinden dat je niet naar huis komt,' zei hij om haar een schuldgevoel te bezorgen. Maar Victoria had in de voorjaarsvakantie al tegen Gracie gezegd dat ze nog een jaar zou blijven als ze de kans kreeg en Gracie had daar alle begrip voor. Zij wist trouwens als geen ander waarom Victoria zich thuis ongelukkig voelde. Gracie voelde zich wel eens schuldig dat haar ouders tegen haar zo lief waren en nooit tegen hun oudste dochter. Ze had dat al haar hele leven meegemaakt. Het was ook geen wonder dat ze toen ze klein was, dacht dat Victoria was geadopteerd. Eigenlijk was het behoorlijk bizar dat haar ouders zo kritisch en onbarmhartig ten opzichte van hun eigen kind waren, maar het was echt zo. Het was nooit goed wat ze deed, en dus nu ook niet. In plaats van dat haar vader trots op haar was, ergerde hij zich. En zoals gewoonlijk was Gracie de enige die wel blij was voor Victoria toen ze het goede nieuws hoorde.

Harlan en John vonden het ook te gek voor haar. Ze feliciteerden Victoria en gaven haar een stevige knuffel. John was sinds de afgelopen twee maanden trouwens regelmatig in het appartement te vinden. Zijn relatie met Harlan begon vaste vorm aan te nemen. Bill en Bunny mochten hem ook graag. Toen ze die avond samen met John en Harlan aan tafel zat, vertelde ze hoe haar vader had gereageerd, en dat dit niets nieuws was omdat hij altijd zo deed.

'Waarom ga je niet een keer met een psychiater praten?' opperde John voorzichtig. Victoria keek hem verbouwereerd aan. Ze zat geestelijk niet in de knoop, ze was niet depressief en ze had altijd haar eigen problemen opgelost.

'Dat heb ik toch helemaal niet nodig,' zei ze vol afgrijzen en ook een tikkeltje gekwetst. 'Het gaat juist heel goed met me.'

'Natuurlijk wel,' zei John geruststellend, hij geloofde haar volkomen. 'Maar sommige mensen kunnen behoorlijk schadelijk zijn in je leven. Met name je ouders. Ze hebben je je hele leven met allemaal ellende opgescheept. Zorg ervoor dat je die rommel kwijtraakt, anders zul je daar op den duur toch last van krijgen.'

Victoria had Harlan verteld waarom ze naar koningin Victoria was vernoemd. Harlan was het met John eens. 'Volgens mij zal het je goed doen.' Het leek zowel Harlan als John zo klaar als een klontje dat Victoria's problemen met haar gewicht te wijten waren aan de constante negatieve opmerkingen van haar vader. Voor zover Victoria had verteld, was haar moeder geen haar beter. Harlan vond de verhalen die Victoria over haar ouders en jeugd vertelde ronduit stuitend. Ze was jarenlang mishandeld. Weliswaar niet lichamelijk, maar geestelijk en emotioneel.

'Ik zal erover nadenken,' zei ze zacht. En het zo snel mogelijk uit mijn hoofd zetten, voegde ze er in gedachten aan toe. Het idee dat ze naar een psychiater zou gaan, bracht haar helemaal uit haar doen. Harlan en John keken dan ook niet verbaasd toen ze na het eten zonder erbij na te denken in haar eentje een hele kom met ijs naar binnen lepelde. Over de psychiater werd met geen woord meer gerept, en Harlan kwam er ook niet meer op terug.

Victoria had ervoor gezorgd dat ze in de maanden juni en juli een vakantiebaantje had. Dan hoefde ze met de zomervakantie immers niet naar huis. Ze ging voor heel weinig geld lesgeven aan kansarme kinderen, die in afwachting van plaatsing in een pleeggezin tijdelijk in een tehuis woonden. Toen ze Harlan hierover vertelde, zei hij dat het hem een erg deprimerende bezigheid leek. Victoria was er zelf reuze enthousiast over. De dag nadat Madison zijn deuren voor de zomervakantie had gesloten, zou ze daar beginnen.

Gracie was onlangs zestien geworden en ze zou haar eerste vakantiebaantje krijgen. Het bestond uit het bemannen van de balie van de zwem- en tennisclub waar haar ouders en zij lid van waren. Ze was er reuze blij mee en haar ouders waren er ook mee in hun nopjes. Victoria's vakantiebaantje vonden ze natuurlijk maar niks. Haar moeder raadde haar aan vaak haar handen te wassen, want anders zou ze misschien wel een ziekte oplopen van die kinderen. Victoria bedankte haar voor de raad. Ze had de pest in dat zowel haar echte baan als haar vakantiebaantje totaal geen indruk op haar ouders maakte, terwijl Gracies werk aan de balie van een tennisclub niet genoeg geprezen kon worden. Niet dat ze daardoor kwaad werd op Gracie, maar wel op haar vader en moeder.

Voordat Gracie aan haar vakantiebaantje begon, kwam ze eerst nog naar New York om Victoria op te zoeken.

Deze keer kwam ze zonder haar ouders. De zusjes hadden zelfs nog meer lol met elkaar dan afgelopen maart. Overdag vermaakte Gracie zich door musea te bezoeken en te winkelen, en wanneer Victoria 's avonds klaar was met haar werk, gingen ze naar de bioscoop en uit eten. Ze gingen zelfs een keer naar een toneelstuk op Broadway.

Zoals gebruikelijk zou Victoria in augustus naar huis gaan. Inmiddels was dat de langste periode die ze bij haar ouders doorbracht. Maar deze keer wilde ze maar twee weken blijven, wat ze trouwens lang genoeg vond. Eenmaal thuis was het weer hetzelfde liedje als altijd: haar vader uitte aan de lopende band kritiek op haar werk en haar moeder zeurde voortdurend over haar gewicht. In het voorjaar was Victoria weliswaar iets afgevallen, maar dat zat er inmiddels weer aan. Voordat ze uit New York vertrok, had Victoria nog snel een kooldieet gevolgd, waardoor ze ook weer iets was afgevallen. Het was een gruwelijk dieet, maar het werkte wel, hoewel alle kilo's er binnen de kortste keren weer aan zaten. Het was een eeuwigdurende strijd die ze maar niet leek te kunnen winnen. Het was om wanhopig van te worden.

Weer terug in New York voelde ze zich terneergeslagen door de dingen die haar ouders tegen haar hadden gezegd en omdat ze alweer zwaarder was geworden. Opeens herinnerde ze zich Harlans suggestie om naar een psychiater te gaan. In een zwartgallige bui belde ze op een dag, vlak voordat ze naar school zou gaan, het nummer dat Harlan haar had gegeven. Hij had gezegd dat hij deze vrouw een keer had ontmoet en dat een vriend van hem bij haar in therapie was, tot zijn grote tevredenheid. Voordat Victoria van gedachten kon veranderen, maakte ze een afspraak voor de volgende week. Zodra ze dit had gedaan, raakte ze in paniek. Het leek haar een krankzinnig plan en ze dacht erover om het maar weer af te zeggen, maar ook daar had ze de moed niet voor. Ze had het gevoel dat ze met haar rug tegen de muur stond. De avond voordat ze naar de psychiater zou gaan, at ze in de keuken in haar eentje een halve cheesecake op. Stel je voor dat die vrouw erachter kwam dat ze gek was of dat haar ouders gelijk hadden dat ze een totale mislukkeling was? Het enige wat haar ervan weerhield om af te bellen, was de hoop dat haar ouders het verkeerd hadden.

Trillend op haar benen ging Victoria naar haar afspraak met de psychiater. Ze was de hele dag kotsmisselijk van de zenuwen geweest en kon zich niet eens meer voor de geest halen waarom ze dit had gedaan. Het liefst had ze alles teruggedraaid. Toen ze eenmaal binnen was en ging zitten, had ze zo'n droge mond dat haar tong tegen haar verhemelte plakte.

Dr. Watson bleek een aardige, redelijke vrouw van begin veertig. In haar getailleerde marineblauwe mantelpak en met haar keurige kapsel en beschaafd opgemaakte gezicht, zag ze er stijlvoller uit dan Victoria had verwacht. Ze had een warme glimlach waaraan ook haar ogen meededen. Ze wilde allereerst van Victoria weten waar ze was opgegroeid, waar ze naar school was gegaan, welke universiteit ze had bezocht, of ze broers of zussen had en of haar ouders nog bij elkaar of gescheiden waren. Dat waren allemaal geen moeilijke vragen om te beantwoorden, en zeker niet toen Gracie ter sprake kwam. Victoria's gezicht klaarde helemaal op en ze vertelde opgetogen hoe mooi haar zusje was. Ze zei ook tegen de psychiater dat ze er altijd zo anders had uitgezien dan de rest van de familie en dat ze als kind dacht dat ze was geadopteerd, en dat haar zusje hetzelfde had gedacht.

'Waarom dacht je dat dan?' vroeg mevrouw Watson terloops terwijl ze tegenover Victoria in een gemakkelijke stoel zat. Er stond geen divan in de praktijkruimte, maar wel een grote doos met Kleenex, wat Victoria nogal onheilspellend vond en waardoor ze zich afvroeg of hier vaak werd gehuild.

'Ik ben altijd anders dan zij geweest,' verklaarde Victoria. 'Ik lijk totaal niet op ze. Zij hebben donker haar en ik ben blond. Mijn ouders en mijn zusje hebben donkerbruine ogen en ik blauwe. Ik ben fors en zij zijn heel slank. Ik kom niet alleen heel snel aan, maar ik prop me ook vol als ik niet lekker in mijn vel zit. Ik heb altijd problemen met mijn... gewicht. Zelfs onze neuzen zijn anders. Ik lijk op mijn overgrootmoeder.' Toen flapte ze er zomaar totaal onverwacht uit: 'Ik heb me mijn hele leven bij hen een buitenbeentje gevoeld. Mijn vader heeft me naar koningin Victoria vernoemd omdat ik volgens hem op haar leek. En ik maar denken dat ze mooi was omdat ze een koningin was. Op mijn zesde zag ik voor het eerst een foto van haar en toen begreep ik wat mijn vader bedoelde. Hij bedoelde dat ik net zo dik en lelijk was als zij.'

'En wat heb je toen gedaan?' vroeg mevrouw Watson meelevend.

'Ik begon te huilen. Ik was er helemaal kapot van. Ik dacht altijd dat hij me mooi vond, maar vanaf dat moment wist ik wat er aan de hand was. Mijn vader lachte er altijd maar een beetje om. Mijn zusje werd geboren toen ik zeven was en toen zei hij dat ik hun proefbaksel was, om te kijken of het recept klopte, dat kon je dan weggooien en het de tweede keer wel goed doen. Gracie was helemaal perfect en ze leek sprekend op mijn ouders. Ik niet. Ik was dat proefbaksel dat ze wilden weggooien en zij was helemaal gelukt.'

'Hoe voelde je je daaronder?' Dokter Watson keek haar met een afstandelijke, rustige blik aan. Victoria merkte niet eens dat de tranen over haar wangen liepen.

'Ik voelde me verschrikkelijk, maar ik hield zoveel van mijn kleine zusje dat me dat niks kon schelen. Ik ben me er altijd van bewust geweest hoe ze over me dachten. Nooit kan ik iets goed doen. Misschien hebben ze wel gelijk. Moet je me nou zien. Ik ben dik en elke keer dat ik afval, komt het er daarna net zo hard weer aan. Mijn moeder wordt al niet goed als ze naar me kijkt. Ze blijft er maar op hameren dat ik op dieet en naar de sportschool moet. Als mijn vader aan tafel de schaal met aardappelpuree aan me geeft, lacht hij me uit als ik het opeet.' De dingen die ze vertelde, zouden iedereen de haren te berge doen rijzen, maar aan het gezicht van de psychiater was niets te zien. Ze luisterde alleen maar en af en toe maakte ze een aanmoedigend geluidje.

'Waarom zouden ze dat soort dingen tegen je zeggen? Denk je dat het met jou te maken heeft of met hen? Zegt dit niet meer over henzelf dan over iets anders? Zou jij dat soort dingen ooit tegen je kinderen zeggen?' 'Nooit. Misschien willen ze alleen maar dat ik beter ben dan ik ben. Het enige wat ze mooi aan me vinden, zijn mijn benen. Mijn vader zegt dat ik een paar "prachtige stelten" heb.' 'En hoe zit het dan met je innerlijk? Wat voor iemand je bent? Voor zover ik kan oordelen, lijk je me wel een goed mens.'

'Ik denk dat ik... Ik hoop dat ik... Ik doe er mijn best voor om alles goed te doen. Behalve dat eten. Ik bedoel tegen andere mensen. Ik heb altijd goed voor mijn zusje gezorgd.' Het klonk allemaal een beetje zielig.

'Dat geloof ik best en ik geloof ook dat je probeert om alles goed te doen.' Er was opeens een warme blik in dokter Watsons ogen verschenen. 'Maar hoe zit het dan met je ouders? Denk je dat zij hun best doen om alles goed te doen? Ten opzichte van jou bijvoorbeeld?'

'Nee, niet echt... af en toe... Ze hebben mijn opleiding betaald. En we zijn financieel nooit tekortgekomen. Het is alleen dat mijn vader dingen zegt die me pijn doen. Hij vindt het vreselijk hoe ik eruitzie en mijn baan vindt hij ook maar niks.'

'En wat doet je moeder dan?'

'Ze kiest altijd zijn kant. Hij is altijd belangrijker voor haar geweest dan mijn zus en ik. Hij betekent alles voor mijn moeder. Bovendien was mijn zusje een ongelukje. Op mijn vijftiende begreep ik pas wat dat was. Voordat ze werd geboren heb ik hen dat horen zeggen. Ik dacht dat ze helemaal verfrommeld ter wereld zou komen. Natuurlijk was dat niet zo. Ze was het snoezigste baby'tje dat ik ooit had gezien. Ze is een paar keer gevraagd voor commercials en advertenties.'

Het beeld dat Victoria van haar ouders schetste, was heel duidelijk, niet alleen voor de psychiater, maar nu ze dit allemaal onder woorden bracht, ook voor haarzelf. Het was het beeld van een uitgesproken nareist met een vrouw die hem in alles zijn gang liet gaan. Ze waren ongelooflijk wreed geweest tegen hun oudste kind door haar steeds maar af te wijzen en belachelijk te maken omdat ze in hun ogen niet aan hun eisen voldeed. Haar jongste zusje deed dat wel. Het enige merkwaardige was dat Victoria nooit een hekel had gekregen aan haar zusje, maar juist zoveel van haar hield. Het was het bewijs van haar liefhebbende karakter en grote hart. Ze genoot ervan dat Grace zo mooi was. Ze had de gruwelijke dingen die haar ouders tegen haar zeiden voor waar aangenomen. Hun wreedheid had haar hele ontwikkeling geremd. Victoria schaamde zich voor sommige dingen die ze over haar ouders had gezegd, maar het was allemaal waar. De psychiater vond het ook geloofwaardig klinken en ze twijfelde er geen seconde aan.

Dokter Watson keek op de klok die achter Victoria aan de muur hing, en vroeg toen of ze volgende week weer terug wilde komen. Voordat Victoria het wist, knikte ze. Ze zei dat ze dan alleen 's middags na schooltijd kon komen, want ze gaf les. De psychiater zei dat dat in orde was en ze overhandigde haar met een glimlach een kaartje met de tijd van hun volgende afspraak erop.

'Volgens mij hebben we vandaag goed werk verricht, Victoria. Ik hoop dat jij dat ook vindt.'

'Is dat zo?' Victoria keek verrast. Ze was volkomen open en eerlijk tegen mevrouw Watson geweest, al voelde ze zich door haar openhartigheid wel een beetje een verraadster ten opzichte van haar ouders. Toch was er geen woord van gelogen. Die dingen hadden ze in de loop der jaren inderdaad tegen haar gezegd. Misschien hadden ze het allemaal niet zo wreed bedoeld. Maar stel dat dat wel zo was? Wat betekende dat dan voor haar en voor hen? Op dit moment was dat nog een mysterie dat tot het volgende bezoek aan de psychiater moest wachten. Maar na dit gesprek had ze in ieder geval niet het idee dat ze gek was, waar ze zo bang voor was geweest. Haar hoofd was helderder dan ooit, en daardoor was ze zich er ook pijnlijk van bewust hoe het met haar ouders zat.

Dokter Watson liep met haar mee naar de deur. Toen Victoria naar buiten in het zonlicht stapte, werd ze even duizelig en was verblind door het licht. Dokter Watson deed de deur zachtjes achter haar dicht en Victoria slenterde langzaam weg. Ze had het gevoel dat er die middag een deur was opengegaan waardoor er een licht scheen in de donkerste hoekjes van haar ziel. En wat er ook zou gebeuren, die deur kon ze niet meer dichtdoen, dat wist ze zeker. Terwijl ze daarover nadacht, liep ze huilend van opluchting de hele weg naar huis.

HOOFDSTUK 13

Met ingang van haar tweede jaar op Madison kreeg Victoria een flinke opslag. Natuurlijk was het niet een bedrag waar haar vader steil van achterover zou slaan, maar in ieder geval had ze nu meer financiële armslag. Ze gaf uitsluitend les aan de hoogste klassen, wat trouwens haar favoriete groep was. De hoogste klassen waren met hun laatste loodjes bezig en stonden inmiddels wat zelfverzekerder en met meer humor in het leven. Bovendien genoten ze ervan dat dit de laatste periode was dat ze nog als kind bij hun ouders woonden. Al met al waren ze daardoor een prettige groep. Tijdens de nog resterende paar maanden sloeg de nostalgie toe en Victoria vond het maar al te leuk om deel uit te maken van hun laatste jaar. Ze waren bijna klaar voor het echte leven.

Toen Carla Bernini na een jaar zwangerschapsverlof weer terugkwam op school, was ze onder de indruk van wat Victoria met haar leerlingen had bereikt. Hoewel Victoria nog jong was, had Carla diep respect voor haar en algauw raakten ze bevriend. Af en toe bracht Carla haar baby mee naar school, en het snoezige, blije baby'tje deed Victoria aan Gracie denken toen ze nog klein was.

Ze ging nog steeds eens per week naar dokter Watson. Ze had het idee dat er daardoor kleine veranderingen waren gekomen in de manier waarop ze in het leven stond, hoe ze zichzelf bekeek en hoe ze aankeek tegen de ervaringen met haar ouders. Haar ouders hadden haar voortdurend beschadigd en gekwetst, dat begon ze nu wel in te zien. Sinds ze in therapie was, had ze een paar positieve stappen ondernomen. Ze was bijvoorbeeld weer op dieet en ging ook sporten. Toch was ze na afloop van de sessies af en toe zo kapot van alle herinneringen aan de dingen die haar ouders haar hadden aangedaan, dat ze zich zodra ze thuiskwam weer te buiten ging aan troost-eten. Nog steeds was ijs drug nummer één en soms ook haar beste vriend. De verandering was dat ze dan de volgende dag heel weinig at en langer doorging met sporten om voor haar zonden te boeten. Dokter Watson had intussen een diëtiste aanbevolen die Victoria advies had gegeven over de samenstelling van haar maaltijden. Victoria was ook nog naar een hypnotiseur gegaan, maar dat vond ze maar niks en het had geen enkel effect gehad.

Het meest genoot ze van haar werk en de leerlingen. Het lesgeven ging haar steeds beter af en ze leerde veel over het leven. Sinds ze bij de psychiater liep, had ze meer zelfvertrouwen gekregen en zat ze beter in haar vel, al was ze nog steeds niet over haar eetprobleem heen. Ze hoopte dat dat ooit zou gebeuren, ook al zou ze nooit zo worden als Gracie of haar moeder.

Aan het begin van het jaar kwam er een nieuwe scheikundeleraar op school, als vervanger van zijn voorganger die met pensioen was gegaan. Hij leek aardig. Weliswaar was hij qua uiterlijk geen filmster, maar hij zag er goed uit, hij had een prettige manier van doen en was uitermate vriendelijk tegen de leerlingen en de leraren. Iedereen mocht hem graag en hij nam echt de moeite iedereen te leren kennen.

Op een dag kwam hij de lerarenkamer binnen. Victoria zat daar een salade te eten die ze in de buurt had gekocht en ze was bezig met nog wat huiswerk te corrigeren dat ze later op de dag aan de leerlingen wilde teruggeven. Hij ging op de stoel naast haar zitten en pakte een clubsandwich uit. Victoria rook de heerlijke geur en voelde zich net een konijn met haar sla. Ze had er citroensap op gedaan, al had ze natuurlijk veel liever een flinke scheut slasaus gehad. Maar omdat ze de volgende dag naar haar psychiater ging, wilde ze braaf zijn.

'Hoi, volgens mij hebben we nog geen kennisgemaakt. Ik ben Jack Bailey,' zei hij tussen twee happen van zijn sandwich door. Zijn haar vertoonde enkele spoortjes grijs, hoewel hij nog maar begin dertig was, en hij had een baardje, waardoor hij op de leerlingen een wat volwassener indruk maakte. Victoria vond dat hij een serieuze uitstraling had en toen ze haar mond leeg had, stelde ze zich aan hem voor.

'Ik weet wel wie je bent,' zei hij met een glimlach. 'Alle bovenbouwers zijn dol op je. Het valt niet mee om jou te evenaren als ze na een les van jou bij mij in de klas komen. Bij jou hebben ze het veel leuker. Ik weet niet hoe je aan al die ideeën komt. Je bent echt een ster hier.'

Victoria vond het erg aardig dat hij dat zo zei en ze voelde zich gevleid.

'Maar ze zijn niet altijd zo dol op me, hoor,' verzekerde ze hem. 'Zeker niet wanneer ik ze onverwacht overhoor.'

'Als jongen wist ik nooit wat ik later wilde gaan studeren, scheikunde of Engels. Ik kon namelijk nooit kiezen tussen scheikundige of dichter worden. Maar volgens mij heb jij de juiste keuze gemaakt.'

'Ik ben echt geen dichteres, zeg,' zei ze. 'Gewoon lerares. Trouwens, bevalt het je hier een beetje?'

'Ik vind het hier geweldig. Afgelopen jaar heb ik lesgegeven op een kleine plattelandsschool in Oklahoma. De kinderen op deze school zijn wel een stuk voorlijker en slimmer.'

Victoria had gehoord dat hij was afgestudeerd aan de Technische Hogeschool van Massachusetts en dat hij dus ook behoorlijk wat in zijn mars had.

'Ik vind het fantastisch om New York te ontdekken,' ging hij enthousiast verder. 'Oorspronkelijk kom ik uit Texas. Na mijn afstuderen heb ik een paar jaar in Boston gewoond en daarna ben ik naar Oklahoma verhuisd. Ik vind New York een geweldige stad.' Hij nam nog een laatste hap van zijn sandwich.

'Ik ook,' beaamde Victoria. 'Ik kom uit L.A. Ik woon hier nu al een jaar, maar voor mij valt er nog een hoop te zien en te ontdekken.'

'Misschien kunnen we dat een keer samen doen,' zei hij. Hij keek verwachtingsvol. Victoria kreeg even vlinders in haar buik. Ze wist niet of hij dit nou echt meende of het alleen maar uit aardigheid zei. In ieder geval zou ze het heel leuk vinden om met iemand zoals hij uit te gaan. De afgelopen maanden was ze diverse keren met iemand uit geweest, onder anderen met een jongen die ze nog kende van high school in L.A., maar het waren allemaal sukkels. Het aantal dates dat ze had gehad, was nog steeds te verwaarlozen en Jack was de enige man op school die daar eventueel voor in aanmerking kwam. Alle leraressen die single waren, vonden hem een stuk, en nu Victoria zo met hem zat te praten, kon ze hun geen ongelijk geven.

'Ja, lijkt me wel leuk,' zei ze zo neutraal mogelijk, voor het geval hij het niet helemaal serieus had bedoeld.

'Hou je van toneel?' vroeg hij toen ze allebei opstonden. Hij was een stuk langer dan zij, zeker meer dan een meter tachtig.

'Heel veel. Maar ik heb er het geld niet voor,' bekende ze. 'Af en toe ga ik wel eens naar een voorstelling, om mezelf te trakteren.' 'Op dit moment is er een toneelstuk dat ik graag wil zien. Helemaal buiten het Broadway-circuit en nogal experimenteel, maar ik heb me laten vertellen dat het heel goed is. Ik heb de schrijver van het stuk ontmoet. Misschien kunnen we daar dit weekend naartoe gaan. Als je tijd hebt tenminste.' Victoria had het liefst willen zeggen dat ze altijd tijd had, en zeker voor hem. Ze voelde zich gevleid.

'Dat klinkt fantastisch,' zei ze met een warme glimlach, hoewel ze zeker wist dat hij niet op zijn uitnodiging zou terugkomen. Ze was er wel aan gewend dat mannen aardig tegen haar deden en vervolgens niets meer van zich lieten horen. Maar het kwam niet zo vaak voor dat ze een man tegenkwam die single was. Haar psychiater had haar aangemoedigd om uit te gaan en zich onder de mensen te begeven, niet alleen om een man te ontmoeten, maar omdat haar wereldje zich alleen beperkte tot school.

'Ik stuur je wel een mailtje,' beloofde hij toen ze de lerarenkamer uit liepen om weer aan het werk te gaan. Ze gaven op dezelfde tijden les. Hij zwaaide nog even naar haar en liep toen de andere kant op naar het scheikundelokaal. Op weg naar de volgende les, kwam ze langs Helens lokaal. Victoria zag dat ze met Carla Bernini stond te praten. Ze keken allebei op toen ze haar zagen en lachten naar haar. Victoria bleef in de deuropening staan.

'Hoi, meiden,' zei ze. Ze vond het heerlijk dat ze zo kameraadschappelijk met elkaar omgingen. Zowel Carla als Helen was ouder dan zij, maar de school leek net één grote familie, met de leerkrachten als oudere broers en zussen en de leerlingen als de jonkies. Allemaal één grote kliek.

'We hebben gehoord dat je met dat stuk hebt geluncht in de lerarenkamer,' zei Carla met een brede grijns.

Victoria lachte een beetje schaapachtig.

'Nou zeg. We zaten gewoon aan dezelfde tafel. Laat die arme man nou. De halve school zit achter hem aan. Hij was alleen maar aardig. Hebben jullie een soort radar of hangt er soms een microfoontje in de lerarenkamer?'

Alle drie schoten ze tegelijkertijd in de lach. Ze wisten maar al te goed dat high schools één grote roddelfabriek waren. Zowel de leerkrachten als de leerlingen kletsten over iedereen en nog wat met elkaar. Iedereen wist van iedereen wat er in hun leven gebeurde en wat er aan de hand was.

'Maar hij is echt heel leuk,' merkte Carla op. Helen was het er roerend mee eens. Victoria rolde met haar ogen.

'Hij wil niks met me hoor, echt niet. Hij heeft vast wel wat anders aan zijn hoofd.' Het was algemeen bekend dat de super aantrekkelijke nieuwe lerares Frans achter hem aan zat. Hoe zou zij dan een kans maken?

'Hij mag in zijn handen knijpen met jou,' zei Carla spontaan. Ze was inmiddels erg gesteld geraakt op haar jongere collega en ze had heel veel respect voor Victoria als lerares. Weliswaar had Victoria nog veel te leren, maar in ieder geval had ze het er gedurende het eerste jaar ontzettend goed vanaf gebracht.

'Bedankt voor jullie vertrouwen,' zei Victoria, en ze liep naar haar lokaal. Het was echt niet te geloven hoe snel een verhaal op een high school de ronde deed. Bijna sneller dan het geluid. Ze vroeg zich af of hij haar inderdaad zou mailen. Ze had er een hard hoofd in, maar in ieder geval had ze het fijn gevonden om tijdens de lunch met hem te praten. Verder verwachtte ze er niets van, en dat zei ze dan ook de volgende dag tegen haar psychiater.

'Waarom niet?' vroeg dokter Watson. 'Hoezo denk je dat hij niet zal doen wat hij heeft beloofd?'

'Het was eigenlijk niets bijzonders. We hebben gewoon een beetje zitten babbelen. Waarschijnlijk meende hij het helemaal niet.'

'En als dat nou wel zo zou zijn? Wat zou je dan denken?'

'Dat hij me leuk vindt, of dat hij gewoon eenzaam is.' 'Dus jij vindt dat je alleen maar goed genoeg bent om als doekje voor het bloeden te dienen voor eenzame mannen. Stel dat hij je echt leuk vindt?'

'Volgens mij zei hij het alleen maar uit beleefdheid.' Victoria was er helemaal zeker van. Ze was vaak genoeg teleurgesteld door mannen die deden alsof ze geïnteresseerd in haar waren en daarna niets meer van zich lieten horen.

'Waarom denk je dat?' vroeg haar psychiater. 'Vind je soms dat je het niet verdient om een date te hebben met een leuke man?'

Er viel een lange stilte terwijl Victoria over die vraag nadacht. 'Ik weet het niet. Ik ben te dik. Ik ben niet zo mooi als mijn zusje. En dan die neus van me. Bovendien zegt mijn moeder altijd dat mannen niets van slimme vrouwen moeten hebben.'

De psychiater glimlachte en Victoria moest ook lachen om wat ze had gezegd.

'In ieder geval zijn we het er dus allebei over eens dat je slim bent. Dat is al heel wat. Maar ik ben het helemaal niet eens met je moeder. Slimme mannen houden juist van slimme vrouwen. En dan bedoel ik niet van die oppervlakkige types, die voelen zich misschien bedreigd. Maar zo'n man zou je toch niet willen. En met die neus van je is volgens mij helemaal niets mis. Je gewicht is geen karakterfout, daar kun je iets aan doen. Een man die jou echt leuk vindt en om je geeft, kan het trouwens niets schelen hoeveel je weegt. Je bent een heel aantrekkelijke vrouw, Victoria. Iedere man die jou krijgt, mag van geluk spreken.'

Victoria vond het fijn om te horen, maar ze geloofde het eigenlijk niet.

'Laten we afwachten of hij contact met je opneemt. Als hij het laat afweten, wil dat alleen maar zeggen dat hij iets anders te doen heeft, maar niet dat er nooit een man zal zijn die jou wil.'

Victoria was nu drieëntwintig en tot dusver was er nog nooit een man echt verliefd op haar geweest. Met uitzondering van haar vrienden had niemand haar de afgelopen twee jaar ook maar zien staan. Ze voelde zich een soort vormeloos, seksloos en totaal onaantrekkelijk wezen. Het zou haar nog heel veel moeite en inspanning kosten om daar iets aan te doen. Ze was hier dan ook om het beeld dat haar ouders haar van zichzelf hadden opgedrongen te veranderen. Ze zei dat ze er alles aan wilde doen, ook al was het nog zo moeilijk en pijnlijk voor haar. Het was veel erger om met het gevoel te leven dat ze was mislukt. Dat ze zich niet geliefd voelde, kwam omdat haar ouders niet van haar hielden. En dat was al zo vanaf de dag van haar geboorte. Ze moest drieëntwintig jaar negatieve opmerkingen over haar zien weg te werken, stuk voor stuk. Eindelijk was ze eraan toe om dat te doen.

Na dit gesprek voelde Victoria zich een beetje ontmoedigd. Het was af en toe heel zwaar om in haar verleden te graven, al die afschuwelijke momenten weer naar boven te halen en ze onder ogen te zien. Ze vond het vreselijk om het steeds maar weer te moeten hebben over de keren dat haar vader haar had gekwetst. Haar moeder was daar altijd doof en blind voor geweest en had het nooit voor haar opgenomen. De enige die dat wel had gedaan, was Gracie.

En wilde dat dan zeggen dat haar vader en moeder niet van haar hielden? En dat de enige die dat wel deed een kind was, dat niet beter wist? Dat betekende dat geen enkele volwassene met een beetje verstand van haar kon houden, zelfs niet haar ouders. En nu moest ze leren beseffen dat dit lag aan het psychologisch onvermogen van haar ouders, en niet dat van haarzelf.

Eenmaal thuis voelde ze zich nog steeds terneergeslagen. Ze zette de computer aan en checkte haar e-mail. Er was een mailtje van Gracie waarin ze vertelde over wat er op school was gebeurd en over een dramaatje met een of andere jongen op wie ze verliefd was. Ze was pas zestien en ze had nu al meer jongens om zich heen zwermen dan Victoria in heel haar leven had gehad. Toen klonk het signaal dat ze een nieuw berichtje had en met een grijns las ze snel de laatste zin van Gracies mailtje. Ze ging naar de ingekomen berichten. Ze herkende het mailadres niet meteen, maar toen ze het nog een keer las, herinnerde ze zich het opeens weer: Jack Bailey, de nieuwe scheikundeleraar, de lunch in de lerarenkamer. Zonder al te veel verwachtingen opende ze het mailtje. Het ging vast over school of over een van haar leerlingen die ook in zijn klas zat. Toen las ze:

Hoi. Leuk dat ik je gisteren bij de lunch zag en dat we even hebben gebabbeld. Ik heb twee kaartjes kunnen bemachtigen voor het toneelstuk waarover ik het met je had. Denk je dat je zaterdag mee kunt? Hapje eten daarvoor of na afloop? Eten wat de pot schaft in een eettentje in de buurt, op kosten van een straatarme scheikundeleraar? Laat me weten of je kunt en zin hebt. Ik zie je wel op school.

Jack

Victoria bleef er eindeloos naar staren en vroeg zich af wat dit te betekenen had. Vriendschappelijk afspraakje? Een date? Iemand die geen vrienden had in New York en zich eenzaam voelde? Vond hij haar leuk? Ze voelde zich net als Gracie met haar schoolverliefdheden en ze probeerde tussen de regels door te lezen. Ze werd er zenuwachtig van, maar misschien betekende het niets meer of minder dan dat een aardige vent haar aanbood om op zaterdagavond mee te gaan eten en een toneelstuk te gaan zien. Als er nog een vervolg kwam, dan zag ze dat later wel weer. Ze wist niet hoe gauw ze het Harlan moest vertellen toen hij thuiskwam.

'Dat noemen ze nou een date, Victoria,' was zijn commentaar. 'Dan vraagt iemand je mee uit. Hij biedt aan om samen iets te gaan eten, op zijn kosten, en daarna iets leuks te gaan doen, in dit geval is dat een toneelstuk. En als het jullie bevalt, dan doe je het nog een keer. Wat heb je geantwoord?' vroeg hij vol interesse. Hij zag dat ze opgetogen was en hij was blij voor haar.

'Niets. Ik wist niet wat ik moest zeggen. Hoe weet je nou dat het een date is?'

'Het tijdstip. Etentje. Iets leuks doen. Zaterdagavond. Hij is een man, jij bent een vrouw, zelfde leeftijd, gemeenschappelijk beroep. Jullie zijn allebei single. Volgens mij kun je dan wel zeggen dat er sprake is van een date.' Hij schoot in de lach.

'Misschien wil hij wel gewoon vrienden zijn,' zei ze gespannen.

'Misschien wel, ja. Maar heel veel verliefdheden beginnen met vriendschap. En omdat hij net als jij op een chique school werkt, denk ik niet dat hij je met een bijl de hersens in zal slaan. Hij zal vast geen junk zijn of mensen hebben mishandeld. Volgens mij kun je met een gerust hart met hem gaan eten en een theatervoorstelling bezoeken. Mocht je nog twijfelen, dan kun je altijd pepperspray meenemen.' Victoria moest grinniken.

'Trouwens, het gaat niet alleen maar om hem, hoor. Misschien vind je hem wel niet zo leuk als je dacht.' Harlan wilde haar duidelijk maken dat zij ook nog wat had te vertellen.

'Waarom zou ik hem niet leuk vinden? Hij is slim, hij ziet er goed uit. Hij is afgestudeerd aan een technische hogeschool. Hij heeft veel meer in zijn mars dan ik. Hij kan iedereen krijgen die hij wil.'

'Vast wel. Maar jij ook. Bovendien heeft hij jou gevraagd en niet andersom. Laten we de boel niet door elkaar halen. Jij hebt net zoveel in de melk te brokkelen als hij. Hij heeft het echt niet alleen voor het zeggen.'

Dat was allemaal waar en dat wist ze ook. Het was een confrontatie met de realiteit. Ze was zich er inmiddels van bewust dat ze zich altijd zo minderwaardig en ongeliefd voelde dat ze vergat dat ze zelf ook nog iets had in te brengen. Het ging niet alleen maar van Jack uit.

'En vergeet alsjeblieft niet de lamskotelettentest,' zei Harlan met een uitgestreken gezicht terwijl hij een pot thee voor hen zette.

'Wat is dat nou weer?' vroeg Victoria verbouwereerd.

'Nou, stel je voor, je ontmoet een vent van wie je helemaal ondersteboven bent en die je zowat de adem beneemt als je hem ziet. Hij is briljant, charmant, geestig en ook nog het lekkerste stuk dat je ooit bent tegengekomen. Misschien heeft hij wel een Ferrari onder zijn kont. En dan zie je dat hij op een lamskotelet aanvalt, als een varken dat uit de trog vreet. Wedden dat je dan nooit meer iets met hem te maken wilt hebben?'

Victoria lag in een deuk.

'Maar je kunt zo iemand toch tafelmanieren bijbrengen?' zei Victoria toen ze was bijgekomen van het lachen.

Harlan schudde gedecideerd zijn hoofd. 'Echt niet. Het is veel te gênant. Moet je je eens indenken dat je zo iemand meeneemt naar je vrienden en hij daar slurpend zijn soep eet, smakkend zijn lamskotelet naar binnen werkt, en daarna ook nog zijn vingers aflikt. Dat soort kerels moet je echt niet hebben. Let maar op hem tijdens het eten,' zei hij bloedserieus. Victoria grijnsde breed.

'Oké, ik bestel lamskoteletten en dan geef ik hem er een.'

'Ik zweer het je. Het is echt de ultieme test. Met alle andere dingen valt best te leven.' Ze lachten allebei.

Natuurlijk zat hij haar te pesten, maar er school wel iets van waarheid in wat hij zei. Wanneer je iemand net kende, kon je nooit van tevoren weten waardoor hij je zou ontroeren of waardoor je voor altijd op hem zou afknappen. Zo vond ze het bijvoorbeeld een regelrechte afknapper als kerels geen of te weinig fooi gaven en onbeschoft of onbeleefd tegen obers deden. Maar ze had nog nooit aan lamskoteletten gedacht.

'En wat ga je nu doen?' vroeg Harlan. 'Volgens mij moet je zijn uitnodiging aannemen. Ik kan me de laatste keer dat je een date had niet herinneren, en volgens mij jij ook niet.'

'Wel waar,' zei ze verdedigend. 'Afgelopen zomer had ik in L.A. nog een date met iemand met wie ik op high school heb gezeten. Ik kwam hem tegen op de zwemclub.'

'O ja? Daar heb je me niets over verteld.'

'Hij was ongelooflijk saai. Hij zei dat hij onroerend goed verkocht voor zijn moeder en onder het eten zeurde hij voortdurend over zijn lage rugpijn, migraine, en erfelijke eeltknobbels. Ik heb me de hele avond gek verveeld.'

'Jezus, je vraagt je af hoe zo iemand ooit iets te neuken heeft. Waarschijnlijk gaat niemand nog een tweede keer met hem uit.' Ze moesten allebei lachen om Harlans ongezouten mening. 'Ik hoop maar dat je niet met hem naar bed bent gegaan.'

'Nee,' zei ze stijfjes. 'Hij had hoofdpijn. En tegen de tijd dat het toetje kwam, had ik dat ook. Na het eten ben ik weggegaan. Hij heeft me nog een paar keer op mijn mobieltje gebeld, maar toen heb ik de smoes verzonnen dat ik al weer terug was in New York. Gelukkig ben ik hem niet meer tegengekomen.'

'Volgens mij des te meer een reden om met die scheikundeleraar uit te gaan. Als hij niet op een wachtlijst staat om aan zijn eeltknobbels te worden geopereerd en geen migraine krijgt onder het eten, ben je sowieso al een stuk beter af.'

'Je hebt gelijk,' zei ze. Ze liep naar haar kamer om het mailtje van Jack Bailey te beantwoorden. Ze schreef dat ze graag met hem meeging en dat het haar heel leuk leek. Ze bood aan in de kosten te delen om dat ze allebei armlastige leraren waren. Hij mailde terug dat dat niet nodig was, als ze het niet erg vond om in een bescheiden eettentje te eten. Hij meldde dat hij haar zaterdag kwam afhalen.

Dat was dus geregeld. Nu hoefde ze er alleen nog maar over na te denken wat ze moest aantrekken, besefte ze toen ze weer naar Harlan ging om verslag uit te brengen.

'Een superkort rokje,' zei hij zonder enige aarzeling. 'Met die benen van jou zou je alleen maar minirokjes moeten dragen. Ik wou dat ik zulke benen had,' voegde hij er gekscherend aan toe.

Toch meende Harlan wat hij zei. Ze had prachtige, goedgevormde, lange benen, die de aandacht van haar iets te brede taille afleidden. En hij vond dat ze een mooi gezicht had met haar lichte huid, en die gezonde, heel Amerikaanse uitstraling. Ze was een knappe verschijning, daarbij erg aardig en in het bezit van een scherpe geest en een goed gevoel voor humor. Wat wilde een man nog meer? Hij hoopte dat het iets zou worden. Ook omdat hij dankzij haar nu al acht maanden heel gelukkig was met John Kelly. Ze vormden een perfecte combinatie en hun relatie was inmiddels zo serieus dat ze erover dachten om te gaan samenwonen. Zowel John als hij vond het heerlijk om Victoria in hun buurt te hebben en met haar uit eten te gaan.

Op haar beurt beschouwde Victoria Harlan inmiddels zo'n beetje als haar beste vriend en hij was de enige persoon met wie ze, afgezien van haar zusje, heel vertrouwelijk omging. Bovendien gaf hij haar altijd uitstekende raad.

Toen Jack 's zaterdags stipt om zeven uur aanbelde, was ze alleen in het appartement, want de anderen waren de deur uit. Jack maakte een kleine ronde door het appartement en zei dat hij de woning zo ruim en prettig vond.

'Wauw, vergeleken hiermee woon ik in een schoenendoos,' zei hij jaloers.

'Het is beneden de huurgrens en ik woon hier met nog drie mensen. Ik heb geboft dat ik dit meteen heb gevonden toen ik naar New York verhuisde.'

'Dat is inderdaad boffen.'

Ze bood hem een glas wijn aan en even later gingen ze de deur uit om de metro te nemen naar Greenwich Village. De voorstelling begon om negen uur en volgens Jack hadden ze net genoeg tijd om te eten.

Victoria had Harlans raad opgevolgd, en hij had haar nog even bekeken voordat hij de deur uitging om naar John toe te gaan. Ze had een kort zwart rokje aan, een wit T-shirt met daarover een spijkerjasje, en open schoentjes met hoge hakken waardoor haar benen extra goed uitkwamen. Ze zag er beeldschoon uit. Ze had een beetje make-up opgedaan en haar haar los. Harlan had gezegd dat dit de ideale outfit was voor een eerste afspraakje. Sexy, jong en simpel, zonder de indruk te wekken dat ze zich had uitgesloofd. Hij had haar op het hart gedrukt om op haar eerste date niet te koop te lopen met haar decolleté, hoewel ze genoeg had om te laten zien. Dat kon later altijd nog. Maar ze was niet van plan dat te doen. Ze voelde zich prettig in het ruimvallende T-shirt. Onderweg praatten ze aan één stuk door met elkaar. Jack was leuk gezelschap en had een goed gevoel voor humor. Hij maakte haar aan het lachen met verhalen over de scholen waarop hij had lesgegeven. Het was overduidelijk dat hij kinderen echt leuk vond en net zo duidelijk dat hij haar ook leuk vond.

Met gefronste wenkbrauwen bekeek ze de menukaart toen ze eenmaal aan tafel zaten. Ze had altijd een zwak voor gehaktbrood met aardappelpuree, iets wat haar oma altijd zo lekker klaarmaakte, wat trouwens haar enige pluspunt was. Maar Victoria wilde niet overdrijven en te veel eten. De gebraden kip leek haar ook wel wat. Uiteindelijk viel haar keus op plakjes kalkoenfilet met snijbonen. Het smaakte allemaal heerlijk. Ze schoot bijna in de lach toen Jack lamskoteletten met een gepofte aardappel bestelde. Hij at de koteletten met mes en vork en zonder te smakken. Ze zou aan Harlan vertellen dat hij voor de test was geslaagd. En ze hoopte maar dat dit ook voor haarzelf gold. Als toetje deelden ze samen een stuk huisgemaakte appeltaart met vanille-ijs. Toen ze klaar waren met eten, zei hij: 'Wat ben ik toch dol op een vrouw met een gezonde eetlust.' Hij vertelde haar dat het laatste meisje met wie hij was uitgegaan anorexia had en dat hij daar helemaal gek van was geworden. Ze at nooit iets en was ook in andere opzichten behoorlijk neurotisch. Zo te horen was er volgens hem niets mis met de manier waarop Victoria van het eten genoot.

Ze waren enthousiast over de toneelvoorstelling en praatten er nog over na op weg naar de metro. Het was een deprimerend stuk, maar goed geschreven en er werd schitterend in geacteerd. Ze had echt een geweldige avond met hem gehad. Toen ze in de zoele avondlucht voor de deur van haar huis stonden, bedankte ze hem, maar ze vroeg niet of hij nog mee naar boven wilde komen. Dat vond ze nog een beetje te snel, maar ze beschouwde het wel als een echte date. Jack was zo te zien ook enthousiast en hij zei dat hij nog wel een keer met haar wilde uitgaan. Ze bedankte hem nogmaals en toen omhelsde hij haar. Met een huppeltje en een glimlach op haar gezicht ging ze haar appartement binnen. Heel even had ze spijt dat ze hem niet had uitgenodigd om nog wat te komen drinken, maar toen besloot ze dat het zo toch beter was.

Tot haar verbazing belde hij haar de volgende dag al. Hij wilde naar een expositie in het centrum en hij vroeg of ze zin had om mee te gaan. Dat wilde ze wel. Ze spraken af in het centrum en aansluitend gingen ze weer uit eten. Toen ze op maandagochtend weer naar school ging, was ze twee keer met hem uit geweest en ze kon bijna niet wachten om het aan haar psychiater te vertellen. Ze beschouwde het als een echte overwinning en een enorm compliment. Bovendien vond ze dat Jack en zij heel veel met elkaar gemeen hadden.

Ze zagen elkaar weer in de lerarenkamer tijdens de lunch. Victoria vond het wel prettig dat hij niets liet merken en er ook niet over begon dat hij haar in het weekend weer wilde zien. Ze wilde niet dat de hele school wist dat ze met elkaar uitgingen, en zeker niet dat het een echte 'date' was geweest. Jack deed heel gewoon en vriendelijk, maar niet meer dan dat. Die avond belde hij haar op om te vragen of ze vrijdags met hem wilde gaan eten en een bioscoopje pikken. Ze was echt helemaal in de zevende hemel toen ze dit onder het eten aan haar huisgenoten vertelde.

'Het klinkt alsof je beet hebt,' zei Harlan met een grijns. 'En hij is geslaagd voor de lamskotelettentest. Shit, Victoria, je doet helemaal mee.'

Victoria begon te lachen en ze voelde zich een beetje onnozel. Bijna had ze nog een tweede stuk knoflookbrood genomen om het vieren, John had geweldig gekookt, maar ze hield zich in. Ze wilde absoluut afvallen en nu had ze een goede reden. Ze had een date!

Het afspraakje op vrijdag was net zo leuk als de vorige twee waren geweest. Op zondagmiddag zagen ze elkaar weer en maakten een wandeling in het park terwijl hij haar hand vasthield. Ze kochten een ijsje bij een man die met een handkar door het park liep, maar ze dwong zichzelf het weg te gooien voordat ze het op had. Victoria was die week een kilo afgevallen en ze had elke avond buikspieroefeningen gedaan voor de tv. Zelfs haar psychiater was enthousiast over de ontluikende romance, hoewel Victoria nog niet met hem naar bed was gegaan. Hij had daar niet op aangedrongen en zij wilde het pas als ze zeker was van haar gevoelens voor hem en wanneer ze echt iets met elkaar hadden. Het was haar niet alleen om de seks te doen. Ze wilde een relatie en het begon ernaar uit te zien dat Jack na vier dates daarvoor een perfecte kandidaat zou zijn. Die zondagmiddag gingen ze terug naar het appartement en stelde ze hem voor aan Bunny en Harlan. Hij viel duidelijk bij hen in de smaak en dat was wederzijds.

De maand oktober was de opwindendste en hoopvolste maand die ze in jaren had meegemaakt. Jack en Victoria zagen elkaar elk weekend en het derde weekend dat ze met elkaar uitgingen, kuste hij haar. Ze spraken af dat ze nog niet verder zouden gaan en zouden wachten totdat hun relatie iets was gegroeid. Voordat ze de grote stap waagden wilden ze allebei voorzichtig en op een volwassen manier te werk gaan en elkaar beter leren kennen. Victoria voelde zich veilig en op haar gemak bij hem, en had niet het gevoel dat er druk op haar werd uitgeoefend. Hij behandelde haar met respect en iedere keer dat ze elkaar zagen kwamen ze dichter tot elkaar. Ze hadden een geweldige tijd. Victoria's psychiater sprak er haar goedkeuring over uit.

Victoria had Jack het een en ander over haar ouders verteld, maar lang niet alles. Ze had hem bijvoorbeeld niet verteld over het proefbaksel en dat ze was vernoemd naar koningin Victoria. Maar wel dat ze nooit een compliment van ze kreeg en dat ze kritiek hadden op de keuze van haar loopbaan.

'Dan kunnen we elkaar een hand geven,' zei Jack. 'Mijn moeder wilde dat ik arts zou worden, omdat haar vader dat was, en mijn vader wilde dat ik advocaat zou worden, net als hij. Toen ik op de technische hogeschool zat, ging mijn vader ervan uit dat ik op zijn minst ingenieur zou worden. Ze waarschuwen me voortdurend dat ik als leraar nooit een fatsoenlijk bestaan kan opbouwen of een gezin kan onderhouden. Maar andere mensen doen dat toch ook, dus waarom zou ik dat niet kunnen? Ik hou gewoon van mijn vak.'

'Mijn vader zegt dezelfde dingen. Het beroep van leraar wordt blijkbaar door niemand op waarde geschat. Maar ik vind het belangrijk werk. We hebben grote invloed op de kinderen.'

'Vertel mij wat. Sommige mensen krijgen vijf miljoen dollar als ze een honkbal het park uit kunnen meppen. Maar het lesgeven aan jongeren is blijkbaar niets waard, behalve voor ons. Het is behoorlijk ziek.' Daar waren ze het alle twee roerend over eens. Ze waren het trouwens over bijna alles eens. Begin november werd hun relatie steeds hartstochtelijker. Ze gingen nu meer dan een maand met elkaar om en ze zagen elkaar in het weekend twee keer. Victoria had het gevoel dat het niet lang meer zou duren voordat ze met elkaar naar bed zouden gaan. Ze werkten ernaartoe. Ze voelde zich bij hem volkomen op haar gemak en ze was verliefd. Hij was een geweldige vent, direct, eerlijk, intelligent, warm en geestig. Hij was alles wat ze zich van een man maar kon wensen, en zoals Gracie het zou hebben uitgedrukt: ze vond hem schattig. Ze had haar zusje alles over hem verteld en Gracie was opgetogen. Victoria had wel gezegd dat ze nog niets aan haar ouders had verteld en Gracie op het hart gedrukt ook niets te zeggen. Ze had geen zin in hun negatieve opmerkingen of hun voorspelling dat het toch niks zou worden. Het was nog steeds onbegrijpelijk voor hen dat iemand op haar verliefd zou kunnen worden. Victoria merkte dat Jack haar mooi vond, en de warmte die ze allebei in deze relatie ondervonden, zorgde ervoor dat Victoria opbloeide als een tuin in de lente. Ze zag er ontspannen uit, was zekerder van zichzelf en alleen maar gelukkig. Dokter Watson had haar bedenkingen - ze wilde niet dat Victoria's zelfbeeld werd bepaald door een man, maar dat dit uit haarzelf moest komen. Maar Jack hielp wel bij hoe ze zich over zichzelf voelde. Bovendien was ze vijf kilo afgevallen door te letten op wat ze at en kleinere porties te nemen. Ze herinnerde zich de waarschuwing van de diëtiste dat ze geen maaltijden mocht overslaan en alleen gezonde dingen moest eten. Deze keer geen snelle diëten, kruidenthee, of laxeermiddelen. Ze was gewoon gelukkig en daardoor viel alles op zijn plek. Jack en zij hadden het erover om allebei met Thanksgiving naar huis te gaan en dan in het weekend weer naar New York terug te keren zodat ze nog een deel van de feestdagen met elkaar konden doorbrengen. Victoria dacht hier net aan toen ze op een avond de keuken in kwam lopen en Harlan en John ernstig met elkaar zag praten. Ze keken allebei bedrukt en ze verzon gauw een smoes om de keuken weer uit te gaan. Ze wilde niet storen, want zo te zien was er iets ernstigs aan de hand. Harlan hield haar tegen toen ze net met een kop thee weer naar haar kamer wilde gaan.

'Heb je even?' vroeg hij. Victoria aarzelde want ze zag dat John uit zijn doen was. Ze vroeg zich af of ze ruzie hadden en hoopte maar dat het niet heel erg was. Harlan en John hadden nu al een jaar een relatie en het ging allemaal heel goed. Ze zou het vreselijk vinden als ze uit elkaar gingen omdat ze wist dat Harlan daar helemaal kapot van zou zijn.

'Ja hoor,' zei Victoria, als antwoord op zijn vraag. Ze had geen idee hoe ze hem kon helpen, maar ze zou haar best doen. Harlan gebaarde naar een stoel aan de keukentafel. John slaakte een zucht.

'Jongens, volgens mij hebben jullie een probleem,' zei ze meelevend en met een steek in haar hart.

'Ja, dat kun je wel zegen,' gaf John toe. 'Het is een soort moreel dilemma.'

'Is het iets tussen jullie?' Victoria keek verbaasd. Ze kon zich niet voorstellen dat ze elkaar bedrogen. Ze wist zeker dat Harlan trouw was en volgens haar was John dat ook. Het waren nu eenmaal dat soort mensen. Ze hadden normen en waarden, ze waren integer en bovendien hielden ze van elkaar.

'Nee, het gaat over een vriendin,' zei Harlan. 'Ik heb er een bloedhekel aan om me met de zaken van iemand anders te bemoeien. Ik heb me altijd afgevraagd wat ik zou doen met informatie die pijnlijk is voor iemand, maar die hij of zij toch moet weten. Het leek me vreselijk om me in zo'n situatie te bevinden.'

'En is dat nu het geval dan?' vroeg Victoria nietsvermoedend. John en Harlan knikten gelijktijdig. John zuchtte weer, en zei toen dat hij het maar zou vertellen omdat Harlan er te veel moeite mee had. Bovendien had hij de informatie uit de eerste hand.

Het speelde inmiddels al twee weken en ze hadden gehoopt dat het vanzelf weer goed zou komen. Maar dat was niet zo. Het was alleen maar erger geworden. Ze wilden allebei niet dat Victoria met haar kop tegen de muur zou lopen, want ze hielden veel te veel van haar, het was alsof ze een zus van hen was.

'Het gaat over Jack. Jouw Jack. Het kan raar lopen in het leven, maar ik heb gesproken met een lerares bij mij op school. Het is nogal een kreng en ik heb haar nooit gemogen. Ze is helemaal vol van zichzelf en ze zit altijd wel achter een of andere kerel aan. De laatste tijd had ze het er steeds maar over dat ze een affaire had met een leraar van een andere school. In het weekend zijn ze altijd bij elkaar, maar alleen één avond en de middag daarop. Ze zei dat ze daar zo langzamerhand de pest over in krijgt en dat ze denkt dat hij haar bedriegt, ook al ontkent hij dat. Afgezien daarvan vindt ze hem geweldig en volgens haar is hij stapel op haar. Ze zijn van plan om Thanksgiving samen door te brengen in plaats van naar hun ouders te gaan. Hij had gezegd dat hij zijn ouders de week daarop wel zou zien. Toen begon er bij mij opeens een belletje te rinkelen. Ik vroeg wat zijn achternaam was en waar hij lesgaf. Daar had ik haar nog nooit naar gevraagd, omdat het me geen bal interesseerde. Ze zei dat hij Jack Bailey heet en scheikunde geeft op Madison.' John keek Victoria meewarig aan. Ze kon elk moment in tranen uitbarsten. 'Het blijkt dat die vent van jou van twee walletjes eet, of dat in ieder geval probeert. Dat wilde ik je zeggen voordat je nog dieper erin verzeild raakt. Elk weekend, en nu ook Thanksgiving, verdeelt hij tussen jullie twee. Dat is ongelooflijk hufterig als jij daar niet van op de hoogte bent of daarmee instemt. En zoals ik al zei, die meid is een absolute bitch. Ze deugt gewoon niet. Nu hij jou heeft, snap ik niet wat hij nog bij haar zoekt.' Zowel John als Harlan vond het verschrikkelijk haar dit allemaal te vertellen, maar toch moest ze weten waarmee ze te maken had en met wie. Ze waren er allebei beroerd van en naar de uitdrukking op haar gezicht te oordelen, Victoria nu ook. Ze barstte in tranen uit, en Harlan gaf haar een tissue.

'Wat moet ik nou doen?' vroeg Victoria snikkend.

'Je moet er met hem over praten,' zei John. 'Je hebt toch het recht om te weten wat hij doet? Jullie zijn heel veel bij elkaar, maar blijkbaar is hij ook elk weekend bij die andere vrouw. Ze heeft gezegd dat ze al sinds twee maanden met elkaar naar bed gaan.' John wilde niet nog meer zout in de wond strooien door te zeggen dat ze had verteld dat hij geweldig was in bed. Dat hoefde Victoria echt niet te weten, en zeker niet omdat ze nog niet met hem naar bed was geweest, al zat het er dik in dat dat niet meer zo lang zou duren.

Victoria zelf had het idee dat het wel zo rond Thanksgiving zou gebeuren, heel natuurlijk en vanzelfsprekend. Haar huisgenoten waren weg met de feestdagen en ze zou hem bij haar thuis uitnodigen als ze terug waren van hun familiebezoek. Maar nu wist ze dat hij tegen haar had gelogen en van plan was met Thanksgiving bij die andere vrouw te zijn. Hij had geluk gehad dat hij in een grote stad woonde waardoor hij niet door een van hen tweeën was betrapt in het gezelschap van de ander. Tegelijkertijd was de wereld ook weer heel erg klein nu bleek dat hij iets had met iemand die toevallig op dezelfde school werkte als een van Victoria's beste vrienden. 'Wat moet ik dan zeggen? Denk jij dat het echt waar is?' Ze hoopte nog steeds dat dat niet het geval zou zijn, maar John draaide er niet omheen, hoe pijnlijk het ook was.

'Ja. Het is waar. Die vrouw is weliswaar een slet, maar er is geen enkele reden waarom ze zoiets zou verzinnen of erover zou liegen. Hij is degene die niet eerlijk is. Ik vind het een klotestreek dat hij je dit aandoet, ook al ben je nog niet met hem naar bed geweest. Jij kent hem bijna net zo lang als zij, die vent wil gewoon van twee walletjes eten.'

Victoria zat helemaal verstijfd op haar stoel. Ze was misselijk en had het koud.

'Denken jullie dat hij dan wel eerlijk tegen me zal zijn?' vroeg ze diep ongelukkig.

'Waarschijnlijk wel. Hier kan hij niet omheen. Ik ben echt benieuwd hoe hij dit allemaal gaat uitleggen. Dat zal hem zeker niet meevallen.'

'Ik heb hem nooit gevraagd of hij nog iemand anders had,' zei Victoria eerlijk. 'Ik vertrouwde hem en ging ervan uit dat dat niet nodig was.'

'Die vraag zou ik hem nu dan maar stellen,' zei Harlan. 'Sommige mensen biechten alleen iets op wanneer je ernaar vraagt. Maar omdat jullie elkaar elk weekend zien en toch een soort relatie hebben, had hij je het al lang uit zichzelf moeten vertellen.'

Victoria knikte en bedankte John dat hij haar had ingelicht, ook al vond ze het allemaal vreselijk. John keek ook niet al te blij dat hij het haar had moeten vertellen, maar Harlan en hij wisten dat dit de enige manier was. Ze moest het weten. In de war en diep gekwetst bleef Victoria nog een hele tijd bij hen aan tafel zitten om alles nog eens door te nemen.

De volgende dag deed ze haar best Jack op school te ontlopen, want ze voelde zich niet in staat hem onder ogen te komen. Die avond belde hij haar op.

'Waar was je vandaag? Ik heb je overal gezocht,' zei hij net zo hartelijk en warm als anders. Het was donderdag en de volgende dag zouden ze uit eten gaan. Victoria deed haar best zo gewoon mogelijk te klinken, al kostte haar dat de grootste moeite. Ze wilde hem pas vertellen wat ze te weten was gekomen wanneer ze elkaar onder vier ogen konden spreken en niet over de telefoon. Ze had er niet van kunnen slapen en zich de hele dag beroerd gevoeld. Het was echt verbijsterend dat iemand om wie ze zoveel gaf en die ze zo vertrouwde, haar zo had belazerd. Het was een hartverscheurende ervaring, en de angst dat ze het niet waard was om van te houden, stak onmiddellijk weer de kop op. Tegen beter weten in hoopte ze dat hij hier toch nog een redelijke verklaring voor had, al kon ze zich dat niet voorstellen. Ze wilde nog steeds graag weten wat hij te zeggen had, hoewel de dingen die John haar had verteld behoorlijk belastend voor hem waren.

Ze vertelde Jack dat ze het de hele dag erg druk had gehad met de ouders en de leerlingen en vroeg hem of hij de volgende avond iets bij haar wilde komen drinken voordat ze uit eten zouden gaan. Hij zei net zo spontaan en hartelijk als anders dat hem dat heel leuk leek. Omdat Victoria niet opdringerig wilde zijn, had ze hem nooit gevraagd om zowel de vrijdag als de zaterdagavond samen door te brengen. Maar dat ging ze nu wel doen, om te kijken hoe hij zou reageren. 'Misschien kunnen we zaterdag ook nog iets doen. Er draaien een paar te gekke films,' zei ze langs haar neus weg.

'Dat zal dan pas zondagmiddag worden,' zei hij met iets van spijt in zijn stem. 'Ik ben ontzettend achter met het nakijken van proefwerken. Daar ben ik wel de hele zaterdag en zaterdagavond mee zoet.' Dat was het antwoord. De vrijdagavond en zondagmiddag waren voor haar, maar niet de zaterdag en zaterdagavond. Totaal verslagen en met een knoop in haar maag ter grootte van een voetbal drong het tot haar door dat John gelijk had gehad. Eigenlijk had ze daar niet aan getwijfeld, maar toch had ze nog steeds een sprankje hoop gekoesterd dat het niet waar zou zijn. Het was wel waar.

Op school had ze de hele vrijdag haar hoofd er niet bij en was ze op van de zenuwen. Met lunchtijd zag ze Jack heel even in de lerarenkamer. Ze wist niet hoe snel ze weg moest komen met de smoes dat ze een leerlingenvergadering had.

Die avond belde hij stipt op tijd bij haar thuis aan. Hij zag er net zo aantrekkelijk en ontspannen uit als anders. Op de een of andere manier had hij iets eerlijks en oprechts over zich. Hij straalde een soort integriteit uit die haar het gevoel gaf dat ze hem wel kon vertrouwen. En dat had ze dan ook met heel haar ziel en zaligheid gedaan. Maar nu bleek hij niet te zijn zoals hij zich voordeed, en dat was voor Victoria een bittere pil om te slikken. Ze was alleen thuis want het was vrijdagavond en iedereen was de deur uit. Toen ze aan Harlan en John had gemeld wat ze van plan was, waren ze naar Johns huis gegaan met de mededeling dat ze ervoor haar waren als ze hen nodig had.

Victoria wist niet hoe ze het gesprek moest beginnen en ze schonk Jack met trillende handen een glas wijn in. Ze had een trainingsbroek met een oude trui aan en ze had zelfs niet de moeite genomen om haar haar te wassen en zich op te maken. Ze voelde zich opeens niet meer mooi zoals anders wanneer ze bij hem was, maar lelijk, onbemind en verraden. Het gevoel dat ze moest concurreren met een andere vrouw was volkomen nieuw voor haar, en van haar zelfvertrouwen en blijdschap was helemaal niets meer over. Jack bewees dat haar vader gelijk had, ze was het niet waard om van te houden en iemand anders wel.

Jack keek haar met het glas wijn in zijn hand oplettend aan. Hij zag wel dat ze uit haar doen was, maar hij had geen idee hoe dat kwam.

'Is er iets?' vroeg hij nietsvermoedend.

Met trillende handen zette ze haar glas neer en haar maag maakte een salto. 'Ik weet het niet,' zei ze zacht, en ze sloeg haar ogen naar hem op. 'Dat hangt van jou af. Harlans vriend, John, geeft les aan de Aguillera School in de Bronx. Blijkbaar geeft een vriendin van jou daar ook les. Maar volgens mij weet jij beter over wie het gaat dan ik. Jullie hebben al twee maanden een relatie met elkaar, en jullie zien elkaar elk weekend. Als dat zo is, ben ik een ongelooflijke idioot en jij iemand die de boel belazert. Hoe zit het Jack? Wat voor verhaal heb je?' Ze keek hem recht in de ogen. Hij staarde even terug, zette zijn glas neer en liep naar het raam. Toen hij zich weer naar haar omdraaide, zag Victoria dat hij razend was. Hij was betrapt.

'Hoe haal je het in je hoofd om me te bespioneren,' ging hij meteen in de aanval, maar dat werkte niet. Victoria was niet van plan hier in te trappen.

'Ik heb je niet bespioneerd. Ik hoorde het toevallig van John en ik ben blij dat hij het me heeft verteld. Die vrouw vertelt allemaal verhalen over je. De wereld is klein, Jack, zelfs in een grote stad als New York. Hoe lang was je van plan van twee walletjes te eten, en waarom heb je me niets gezegd?'

'Je hebt nooit iets gevraagd. En ik heb ook nooit tegen je gelogen,' zei hij kwaad. 'Ik heb nooit beweerd dat je de enige was. Als je dat had willen weten, had je dat moeten vragen.'

'Vind je niet dat je dat inmiddels uit jezelf had moeten doen? We zijn nu al bijna twee maanden elk weekend bij elkaar. En ik heb gehoord dat jij ook net zo lang met haar omgaat. Wat vindt zij ervan?'

'Tegen haar heb ik ook nooit gezegd dat ze de enige is,' zei hij nog steeds woedend. 'Bovendien gaat het je geen moer aan. Ik ben niet met je naar bed geweest, Victoria. Ik ben je niets verschuldigd, het enige wat ik je te bieden heb is een leuke avond wanneer we met elkaar uitgaan.'

'O, denk je er zo over? Maar ik niet. Stel dat ik nog met iemand anders een relatie had, of het nou seksueel was of niet, dan had ik dat tegen je gezegd. Dat had ik mijn plicht gevonden ten opzichte van jou, omdat ik niet zou willen dat je je gekwetst voelde. Ik had het recht om dit weten, Jack. Als mens, en als iemand om wie je zogenaamd geeft, dat heb ik verdiend. En wat wij hadden, was wel meer dan alleen uit eten gaan. We waren bezig een relatie op te bouwen. En volgens mij doe je dat ook met haar. Misschien zijn er nog wel meer. Heb je door de week soms ook nog tijd voor anderen? Je hebt het er vast heel druk mee. Het is echt klote wat je hebt gedaan, Jack, en dat weet je zelf ook wel.' Victoria's ogen stonden vol tranen.

'Nou, het zal allemaal wel,' zei hij bits en met een ijskoude blik in zijn ogen.

Victoria merkte dat hij niet op het matje geroepen wilde worden, of gedwongen om verantwoording af te leggen. Hij deed wat hij wilde, en het maakte niet uit wie hij daarmee pijn deed, zolang hij dat zelf maar niet was. Hij was niet de man die ze had gedacht, bij lange na niet. Er was niets mis met de manier waarop hij lamskoteletten at, maar wel met zijn integriteit. Daaraan ontbrak het hem totaal. Het feit dat ze niets aan hem had gevraagd, was nog geen excuus om haar aan het lijntje te houden.

'Ik ben je geen verklaring schuldig,' zei hij. Hij keek haar nijdig aan. 'We hadden gewoon een date, dat is alles, en als je daar niet tegen kan, moet je er een eind aan maken. Of in dit geval doe ik dat. Bedankt voor de wijn.' Hij liep snel naar de deur en sloeg hem achter zich dicht.

Dat was het dan. Twee maanden had ze een vent gehad die ze lief vond, in wie ze had geloofd, maar hij had haar bedrogen, tegen haar gelogen en toonde geen greintje spijt. Hij gaf geen bal om haar. Zoveel was wel duidelijk. Toen hij weg was, zat Victoria te trillen op haar stoel, hoewel ze toch een beetje trots was dat ze de confrontatie met hem was aangegaan. Ze hield zichzelf voor dat het beter was dat ze er nu was achtergekomen, maar toen ze naar haar kamer liep, voelde ze zich alsof ze net iemand had begraven. Ze ging op bed liggen en drukte snikkend haar gezicht in de kussens. Ze haatte hem, maar het ergste was dat ze zichzelf ook vreselijk vond. Ze dacht aan de blik in zijn ogen toen hij de deur uitging en ze besefte dat hij wel van haar zou hebben gehouden als ze het waard was geweest. Maar dat was niet zo.

HOOFDSTUK 14

Toen Victoria met Thanksgiving naar L.A. ging, was ze nog steeds in de war vanwege de teleurstellende ervaring met Jack Bailey. Het was fijn om Gracie weer te zien en de feestdagen bij haar familie door te brengen, maar ze had nog steeds een rotgevoel over zichzelf. Door Victoria's eetgedrag merkte Gracie onmiddellijk dat er iets mis was, en ze had medelijden met haar zus. Haar ouders viel het alleen op dat ze weer wat zwaarder was geworden. Op zaterdag ging ze weer terug naar New York omdat ze er niet meer tegen kon.

De maandag na Thanksgiving belde ze dokter Watson en ging naar haar toe. De afgelopen weken hadden ze het steeds over Jack gehad. Hoe Victoria het ook bekeek, ze had nog steeds het idee dat het aan haar lag, en dat Jack zich wel anders zou hebben gedragen als ze echt iemand was om van te houden.

'Het gaat er niet om hoe jij bent,' zei haar psychiater vriendelijk. 'Het gaat erom hoe hij in elkaar zit. Zijn gebrek aan integriteit, eerlijkheid. Dit is niet jouw fout, maar de zijne.'

Victoria kon dat met haar verstand wel bedenken, maar haar gevoel zei iets anders. Voor haar kwam het er altijd maar weer op neer of ze wel of niet iemand was om van te houden. Als zelfs haar ouders niet van haar hielden, wie zou dat dan wel kunnen? Het feit dat ze niet in staat waren van haar te houden, maakte alleen maar duidelijk hoe ze in elkaar zaten, maar toch had Victoria nog steeds een rotgevoel over zichzelf. Dat gevoel probeerde ze weg te werken door liters ijs te eten toen ze met kerst in L.A. was. Ze was nog steeds depressief en niet in staat daar iets aan te doen. Haar ouders wisten niets van haar relatie met Jack. Ze had hun er nooit iets over verteld, maar ook al had ze dat wel gedaan, dan nog zouden ze wel op een of andere manier de schuld bij haar leggen dat het op niets was uitgelopen. Natuurlijk kon Jack onmogelijk van haar houden als ze zo dik was. Die andere vrouw was vast heel slank. Dat wist ze helemaal niet zeker, maar ze had John nooit durven vragen hoe die vrouw eruitzag.

Ze was nog steeds erg depressief toen ze op oudejaarsavond terugging naar New York. Tijdens de jaarwisseling zat ze in het vliegtuig, en toen de gezagvoerder om twaalf uur iedereen een gelukkig nieuwjaar wenste, trok Victoria huilend een dekentje over haar hoofd.

Het was vreselijk pijnlijk wanneer ze Jack in de periode tussen Thanksgiving en Nieuwjaar op school tegenkwam. Tijdens de lunchpauze ging ze niet meer naar de lerarenkamer, maar bleef in de klas of maakte een wandelingetje langs de East River. Het bleek maar weer al te duidelijk dat je nooit een affaire moest beginnen met iemand van je werk. Het eindigde altijd in een puinzooi. Op school deed zowel onder de leraren als de leerlingen het gerucht de ronde dat ze verkering had gehad en aan de kant was gezet. Het was onvoorstelbaar vernederend. Victoria deed de grootste moeite om zich onzichtbaar te maken, hoewel Jack degene was die zich hoorde te schamen. Vlak voor kerst hoorde ze dat hij iets had met de lerares Frans die vanaf de eerste schooldag achter hem aan had gezeten. Victoria had eigenlijk medelijden met haar omdat ze bijna zeker wist dat hij nog steeds omging met de lerares van Johns school en vast niet eerlijker tegen de lerares Frans was dan hij tegen haar was geweest. Maar misschien was de lerares Frans slimmer dan Victoria en had zij wel de vraag gesteld of ze de enige voor hem was. Waarschijnlijk zou hij dan ook liegen. In ieder geval was het niet Victoria's zaak meer. Jack Bailey maakte geen deel meer uit van haar leven. Het was een droom geweest die bijna waar was geworden, maar toch uiteen was gespat. Voor Victoria betekende het dat ze geen hoop meer had. Helen en Carla probeerden haar zo goed mogelijk te troosten, maar ze ontliep hen. Ze wilde er met niemand meer over praten, niet op school en niet daarbuiten. Ook met John en Harlan repte ze er met geen woord meer over, hoewel ze aan haar zagen hoe diep gekwetst ze was. Het was klaar.

Ze was blij met de afleiding toen ze in januari tijdens een lang weekend met Gracie een aantal universiteiten afging. Ze bezochten drie universiteiten in het oosten, maar Gracie wilde toch met alle geweld aan de westkust blijven. Ze was immers een op en top Californisch meisje. Hoe dan ook genoten ze alle twee van de tripjes omdat ze weer bij elkaar waren. Gracie hield haar mond toen Victoria in een restaurant een enorme biefstuk at met een gepofte aardappel en zure room, en als toetje ijs met warme chocoladesaus. Ze wist dat ze nog steeds verdriet had over Jack. Victoria had gemerkt dat ze sinds Thanksgiving zelfs niet meer in haar wijdste broeken paste. Natuurlijk moest ze daar iets aan doen, maar ze was er gewoon nog niet aan toe. Ze kon zich er maar niet toe zetten om op te houden met 'de fles onder het bed' zoals haar psychiater dat noemde, in haar geval dus ophouden met dik makende dingen te eten. Net zoals een alcoholist voelde ze zich op de langen duur steeds slechter als ze wat eten betrof in de fout ging, maar ze vond er tenminste heel even troost in.

Een van de hoogtepunten van Gracies bezoek aan haar zus was een dagje op Victoria's school. Ze woonde een aantal lessen bij en ze vond het leuk om met de leerlingen te praten. De leerlingen kwamen op hun beurt weer meer over Victoria te weten omdat ze haar zusje leerden kennen. Gracie was meteen heel populair in de klas, ze praatte honderduit en ze had meteen de aandacht van de jongens. Ze wilden allemaal haar e-mailadres hebben en vroegen of ze op Facebook zat, wat ook zo was. Ze deelde de briefjes met haar e-mailadres uit alsof het snoepjes waren. Victoria was opgelucht toen Gracie weer vertrok voordat ze de hele klas had ontregeld. Gracie was bijna achttien en mooier dan ooit, waardoor Victoria zich oud en heel dik voelde. Ze vond het een deprimerende gedachte dat ze over een paar maanden vijfentwintig werd. Een kwart eeuw. En wat had ze bereikt? Het enige waar ze zich mee bezighield was dat er geen man in haar leven was en het constante gevecht met haar gewicht. Ze had een fijne baan en een zus van wie ze hield, maar daar hield het ook mee op. Ze had geen vriendje, trouwens nooit echt een gehad, en haar kennissenkring bestond alleen maar uit Harlan en John. Op haar leeftijd was dat niet genoeg. De eerstvolgende keer dat ze bij dokter Watson kwam, en ze haar vertelde over het tripje langs de universiteiten met Gracie en hoe leuk dat was geweest, stelde de psychiater haar een confronterende vraag.

'Ik wil je iets vragen waar je goed over na moet denken,' zei dokter Watson. Victoria had de afgelopen anderhalf jaar geleerd dat ze van haar psychiater op aan kon en had veel waardering voor de dingen die ze zei. 'Zou het kunnen dat je steeds maar zo zwaar blijft omdat je dan niet hoeft te concurreren met je mooie zusje? Je hoeft je niet in te spannen en je kunt je verbergen achter je eigen lichaam. Misschien ben je wel bang dat als je afvalt je nog steeds niet tegen haar op kunt.'

Victoria veegde de opmerking meteen van tafel. 'Ik kan en ik wil helemaal niet concurreren met een meisje van zeventien. Ze is nog bijna een kind en ik ben volwassen.'

'Jullie zijn allebei vrouwen uit een gezin waarin jullie ouders jullie tegen elkaar uitspeelden door te zeggen dat jij niet deugde en zij wel, vanaf haar geboorte. Dat is voor jullie allebei een zware last. Dus heb jij je uit de strijd teruggetrokken.'

Het was een interessant uitgangspunt, alleen wilde Victoria dit niet horen.

'Ik was al dik voordat ze werd geboren,' bracht Victoria ertegenin.

'Ja, vergeleken met je zusje. Je moet de dingen niet door elkaar halen. Maar echt dik zijn is een ander verhaal.' De psychiater bedoelde dat ze een muur om zich heen had gebouwd, een camouflagepak, waardoor niemand haar als een vrouw kon zien, ook al was ze een knappe meid. Maar niet zo mooi als Gracie. Dus onttrok ze zich aan de competitie en verdween in een lichaam dat haar onzichtbaar maakte voor de meeste jonge mannen. Behalve voor de ware. Maar haar psychiater hoopte dat ze zich van dat gewicht zou ontdoen vóórdat de ware op het toneel verscheen, omdat Victoria er ongelukkig van werd.

'Wilt u zeggen dat ik niet van mijn zusje hou?' vroeg Victoria een beetje bozig.

'Nee,' zei dokter Watson kalm. 'Ik zeg alleen dat je niet van jezelf houdt.'

Victoria viel een hele tijd stil terwijl de tranen over haar wangen liepen. Ze was er inmiddels al een poosje achter waarom die doos met tissues daar stond en waarom daar zoveel gebruik van werd gemaakt.

In het voorjaar van Victoria's tweede jaar op Madison, kreeg ze een vaste baan op de afdeling Engels aangeboden. Tot haar grote opluchting hoorde ze dat Jack Baileys contract niet was verlengd. Het gerucht ging dat hij te horen had gekregen dat hij op school 'niet helemaal op zijn plaats was', maar de ware reden was dat zijn vurige relatie met de lerares Frans op een drama was uitgelopen en dat ze vechtend in de gang waren aangetroffen waarbij de hartstochtelijke Parisienne hem een flinke oplawaai had verkocht. Daarna had Jack iets gekregen met de moeder van een van de leerlingen, wat tegen alle regels van de school indruiste. Victoria was alleen maar blij dat hij wegging, want ze vond het nog steeds pijnlijk als ze hem tussen de lessen door tegenkwam. Hij herinnerde haar er steeds aan dat ze niet in staat was geweest zijn liefde te winnen en dat hij haar op een schofterige manier had bedrogen. Victoria was in de zevende hemel dat ze nu een vaste baan had en zich niet meer elk jaar zorgen hoefde te maken of ze wel kon blijven. Inmiddels voelde ze zich helemaal thuis op Madison en was ze zeker van haar werk. Helen en Carla waren opgetogen toen ze het hun vertelde en ze trakteerden haar op een lunch. Die avond vierde ze het goede nieuws ook met Harlan en John. Bill was intussen bij Julie ingetrokken. John gebruikte nu Bills kamer als kantoor en ze sliepen samen in Harlans kamer. John vormde een waardevolle toevoeging aan de groep en Bunny mocht hem ook graag. Zij was steeds vaker in Boston, en Victoria had het idee dat ze binnenkort ook wel zou verhuizen, en waarschijnlijk zou trouwen. Toen iedereen nog single was, gingen ze allemaal vaak uit, maar nu waren Victoria, John en Harlan bijna altijd thuis.

Victoria nam niet de moeite om haar ouders over haar baan in te lichten, maar ze belde Gracie wel. Gracie zou over twee maanden eindexamen doen en ze was in de wolken dat ze was aangenomen op USC. Ze zou in het studentenhuis gaan wonen. Eindelijk zouden hun ouders met een leeg nest komen te zitten. Natuurlijk vonden ze dat niet leuk, maar Gracie was vastbesloten, en haar ouders gaven haar altijd haar zin. Het viel Victoria op dat ze zich veel drukker maakten over Gracies verhuizing naar het studentenhuis, dan toen Victoria drieduizend kilometer van hen vandaan ging wonen. Wat er ook gebeurde, Gracie bleef haar vaders oogappel en zijn kleine meid. Victoria was hun proefbaksel. Ze hadden haar niet echt weggegooid, maar dat hadden ze net zo goed wel kunnen doen. De schade die hun gebrek aan affectie en goedkeuring bij haar had aangericht, was er niet minder om. Voor Victoria was dit de realiteit van de relatie die ze met hen had.

HOOFDSTUK 15

Gracies diploma-uitreiking werd uitgebreid gevierd. Terwijl de viering van Victoria's afscheid van high school en zelfs haar afstuderen zo bescheiden mogelijk was gehouden, mocht Gracie een stuk of honderd mensen uitnodigen om te komen barbecueën. Haar vader stond hoogstpersoonlijk bij de barbecue en bereidde kip, biefstukken, hamburgers en hotdogs. De catering werd verzorgd door jonge mensen in T-shirt en spijkerbroek. Iedereen amuseerde zich geweldig. Victoria was naar huis gekomen voor het feestje en de diploma-uitreiking die de volgende dag plaatsvond. Gracie zag er snoezig uit in haar baret en toga. Haar vader barstte in huilen uit toen ze haar diploma kreeg. Victoria kon zich niet herinneren dat hij dat bij haar had gedaan, waarschijnlijk omdat dat ook niet zo was. Ook haar moeder was helemaal van de kaart. Al met al was het een heel emotionele gebeurtenis, en de twee zusjes vielen elkaar na afloop dan ook huilend in de armen.

'Jemig, wat erg!' zei Victoria, en ze lachte door haar tranen heen terwijl ze haar zusje een dikke knuffel gaf. 'Mijn kleine zusje is volwassen. Hoe haal je het in je hoofd om nu al naar de universiteit te gaan. Ik vind het verschrikkelijk!'

Eigenlijk had ze gehoopt dat Gracie beter haar best had gedaan zodat ze naar een universiteit in New York had gekund, in plaats van in L.A. te blijven. Victoria had het heerlijk gevonden als ze bij haar in de buurt was komen wonen, dan had ze tenminste familie in New York gehad. Een andere reden was dat Victoria graag zou willen dat haar zusje zich onttrok aan de verlammende invloed van haar ouders. Ze waren veel te beschermend, haar vader had grote invloed op haar leven en deed zijn best zijn meningen aan haar op te dringen. Victoria had daar nooit tegen gekund, maar Gracie had heel veel van hen overgenomen: hun manier van leven, hun meningen, hun politieke ideeën en hun denkwijzen. Gracie was het in bijna alles met hen eens en had daar zelfs respect voor, maar zij had dan ook een totaal andere jeugd gehad dan Victoria. Gracie had ouders die haar verafgoodden, bewonderden en haar onvoorwaardelijk steunden bij alles wat ze deed. Dat was behoorlijk overweldigend. Ze had geen enkele reden om tegen hen in opstand te komen of afstand van hen te nemen. Ze deed alles om het haar vader naar de zin te maken. Hij was haar afgod. Daarentegen had Victoria ouders die haar negeerden, kleineerden en nooit enige waardering konden opbrengen voor wat ze ook deed. Victoria had gegronde redenen om ver weg te gaan wonen, maar Gracie had net zoveel geldige redenen om dicht bij huis te blijven.

Het was echt ongelooflijk hoe ver de ervaringen en levens van de twee zusjes uiteenliepen, terwijl ze toch dezelfde ouders hadden. Het was een verschil van dag en nacht, positief tegenover negatief. Af en toe moest Victoria zichzelf eraan herinneren hoeveel makkelijker Gracies leven was geweest en hoeveel liever ze door haar ouders was behandeld, om te kunnen begrijpen waarom Gracie niet bij hen weg wilde. Des te ingrijpender was Gracies beslissing om in een studentenhuis te gaan wonen in plaats van thuis te blijven. Voor haar was dat een grote stap, hoewel haar zus die stap lang niet groot genoeg vond. Victoria was nog steeds van mening dat Gracie een slechte invloed ondervond door het narcistische karakter van haar vader. Ze had graag gewild dat haar zusje meer de ruimte had gekregen, maar dat wilde Gracie niet. Gracie zou zelfs haar uiterste best doen om bij haar ouders in de buurt te blijven.

Gracie kreeg van Victoria een heel groot cadeau voor haar einddiploma: een reis naar Europa. Als kind waren ze daar al een keer met hun ouders geweest, maar Jim en Christine hadden al jaren geen belangstelling meer voor verre reizen.

Victoria kon zich dit cadeau wel veroorloven, want hoewel New York een dure stad was, ging ze altijd heel voorzichtig met geld om en legde ze zo veel mogelijk van haar salaris opzij. Ze had een flinke hap uit haar spaargeld genomen en haar vader had haar als bijdrage aan de reis een cheque met een aardig bedrag gestuurd, waarmee Victoria heel blij was.

In juni zou Victoria Grace meenemen naar Parijs, Londen en Venetië, en als ze nog tijd overhadden, zouden ze ook nog Rome bezoeken. Grace was helemaal opgewonden bij het vooruitzicht en Victoria idem dito. Het plan was om drie weken weg te blijven en in iedere stad vier à vijf dagen door te brengen. Door de opslag die Victoria had gekregen, hoefde ze geen vakantiebaantje meer te nemen en na hun Europese reis zou Victoria in augustus nog met Harlan en John een reisje maken naar Maine.

Gracie zat boordevol plannen voor wanneer ze in augustus naar de universiteit zou gaan. Zowel Victoria als Gracie besefte dat vanaf nu alles anders zou worden. Gracie was bijna volwassen, Victoria woonde ver weg en hun ouders zouden vanaf nu ook meer hun eigen gang gaan. Met de feestdagen en in de vakanties zouden ze nog wel bij elkaar komen, maar in de tussenliggende periodes leidden ze allemaal hun eigen leven. Al had Victoria niet zozeer een leven, maar alleen een baan. Haar leven moest nog helemaal van de grond komen, en hoewel ze nu al vijfentwintig was, had ze het gevoel dat ze nog een lange weg te gaan had. Voor de grap noemde ze zichzelf wel eens een oude vrijster, maar af en toe dacht ze dat dat misschien ook wel haar lot zou zijn.

Gracie had daarentegen altijd een stuk of tien jongens achter zich aan. Ze vond ze niet allemaal even leuk, maar er waren er altijd wel twee bij op wie ze verliefd was en tussen wie ze niet kon kiezen. Voor haar was het nooit een probleem geweest om een jongen te vinden, terwijl Victoria het levende bewijs was dat haar ouders gelijk hadden.

De dag nadat Victoria vakantie kreeg van school, zouden ze vanuit New York naar Parijs vliegen.

Gracie was per vliegtuig in New York aangekomen met twee koffers vol met zomerkleren, en de volgende ochtend vertrokken ze al vroeg naar het vliegveld. Victoria had maar één koffer bij zich en zij checkte hun bagage in terwijl Gracie met haar mobieltje druk aan het bellen was met haar vriendinnen. Victoria voelde zich een beetje als een begeleidster van een reisje voor highschool scholieren, maar toch verheugde ze zich enorm op de reis met haar zusje. Opgetogen stapten ze in het vliegtuig terwijl Gracie maar druk bleef sms'en, tot de steward zei dat ze haar mobieltje uit moest zetten. Victoria had zich over hun paspoorten ontfermd. Soms had ze het gevoel dat ze meer Gracies moeder dan haar zus was.

Op de zes uur durende vlucht naar Parijs babbelden ze met elkaar, aten wat en keken naar twee films. De reis was voorbij voordat ze het wisten, en om tien uur 's avonds landden ze op het vliegveld Charles de Gaulle. Voor hen was het nog maar vier uur 's middags, bovendien hadden ze in het vliegtuig ook nog even geslapen, dus waren ze allebei niet moe. Ze keken opgewonden om zich heen terwijl ze met een taxi de stad inreden. In gebroken Frans zei Victoria tegen de chauffeur waar ze heen wilden. Eerst reden ze over de Place Vendôme, voorbij het Ritz Hotel, langs de prachtige en drukke Place de la Concorde met de verlichte fonteinen, en toen verder over de Champs-Elysées, richting Arc de Triomphe. Toen ze de brede boulevard opreden, begonnen de lichtjes op de Eiffeltoren te knipperen, wat elk heel uur tien minuten lang gebeurde. Ze waren totaal overdonderd door alle indrukken en de schoonheid van de stad en Gracie keek vol ontzag om zich heen.

'Omigod,' zei Gracie, en ze keek haar zus aan. 'Ik ga nooit meer naar huis.' Victoria glimlachte en pakte haar hand vast terwijl de chauffeur de taxi door de verkeersdrukte rond de Arc de Triomphe manoeuvreerde. Ze kwamen weer uit op de Champs-Elysées en vervolgden hun rit in de richting van de Seine, met in de verte de Dóme des Invalides waar Napoleons graftombe stond. Via de Pont Alexandre III bereikten ze de Rive Gauche. In de rue Jacob hadden ze een hotelletje dat Victoria was aangeraden. Ze zouden zo goedkoop mogelijk reizen, in kleine hotelletjes logeren, in bistro's eten en galeries en musea bezoeken. Hoewel hun budget niet al te groot was, wisten de beide zusjes dat ze zich deze reis hun hele leven zouden blijven herinneren.

Die avond aten ze uiensoep in een kleine bistro vlak om de hoek van het hotel. Na het eten maakten ze een wandeling langs de Rive Gauche en gingen toen weer terug naar hun kamer in het hotel. Zodra Gracie op het vliegveld haar mobieltje weer aan had gezet, had ze allemaal sms'jes ontvangen van haar vriendinnen en dat ging tot laat in de avond door. Ze praatten nog wat met elkaar en uiteindelijk vielen ze in slaap.

De volgende ochtend ontbeten ze met croissants en een café au lait in de lobby van het hotel en daarna gingen ze op weg naar het Rodinmuseum in de Rue de Varenne. Vervolgens liepen ze over de drukke Boulevard Saint Germain, waar ze koffiedronken in het befaamde, oude artiestenrestaurant Les Deux Magots. Aansluitend brachten ze een bezoek aan het Louvre waar ze de hele middag besteedden aan het bekijken van beroemde kunstschatten.

Gracie wilde ook nog naar het Picassomuseum en dat deden ze dan ook de volgende dag. Die avond aten ze op de Place des Vosges, in de Marais, een van de oudste wijken van de stad. Daarna maakten ze op een verlichte Bateau Mouche een tochtje over de Seine.

De dagen daarop bekeken ze een tentoonstelling in het Grand Palais, ze maakten een wandeling in het Bois de Boulogne, namen een kijkje in de lobby van het Ritz Hotel en kuierden door de rue de la Paix. Tijdens de vijf dagen dat ze in Parijs waren, hadden ze ongeveer de hele stad doorgestruind. Ze hadden alles gezien wat ze wilden zien toen ze naar Londen vertrokken en daar gingen ze net zo energiek te werk. In de eerste twee dagen van hun verblijf gingen ze naar de Tate Gallery, het Victoria and Albert Museum en Madame Tussaud. Daarna bekeken ze de kroonjuwelen in de Tower of London en de wisseling van de wacht voor Buckingham Palace, bezochten de stallen en gingen naar Westminster Abbey. Ook liepen ze door de deftige New Bond Street en bekeken etalages van chique winkels met dingen die ze allebei niet konden betalen. In Parijs had Victoria zichzelf in het warenhuis Printemps getrakteerd op een dure handtas en Grace ging zich in Londen op King's Road te buiten aan T-shirts en grappige spijkerbroeken. Maar verder hadden ze zich ingehouden en hun geld verstandig besteed, 's Avonds aten ze in kleine restaurantjes en overdag kochten ze onderweg een broodje. Ze slaagden erin om alles te zien wat op hun lijstje stond. Intussen belden hun ouders vrijwel dagelijks om te vragen hoe de reis verliep. Victoria besefte maar al te goed dat het eigenlijk om Gracie ging en dat haar vader en moeder wilden laten weten dat ze haar misten.

Toen ze inmiddels bijna twee weken onderweg waren, vlogen ze van Londen naar Venetië. Eenmaal daar werd hun tempo een stuk trager. De aankomst op het Canal Grande was adembenemend. Ze namen een gondel om naar hun hotel te gaan. Gracie lag gelukzalig in de boot en ze zag eruit als een prinses. Vanaf het moment dat ze in Italië waren, keken alle mannen naar haar en terwijl ze door Venetië wandelden merkte Victoria diverse malen dat er mannen achter hen aan liepen en naar Gracie staarden.

Ze wandelden over het San Marcoplein en kochten een gelato, ze gingen de San Marco binnen, slenterden vervolgens urenlang door de smalle, bochtige straatjes en liepen kerk in kerk uit. Toen ze gingen lunchen, bestelde Victoria een enorm bord met pasta dat ze helemaal opat. Gracie nam alleen maar een paar happen van haar eten. Ze zei dat ze het heerlijk vond, maar dat ze te opgewonden was om veel te eten, bovendien was het heel warm. Ze waren de hele dag in touw. Ze wandelden, aten en deden alles op hun gemak, ze zaten uren op terrasjes om mensen te bekijken. Gracie wilde met alle geweld een kleine broche met een camee voor hun moeder kopen, wat helemaal niet in Victoria was opgekomen, maar ze moest toegeven dat het een erg mooie broche was en bovendien een lief gebaar. Bij Prada kochten ze een das voor hun vader en gekke souvenirtjes voor henzelf. In een winkeltje in de buurt van het San Marcoplein zag Victoria een gouden armband waar ze als een blok voor viel, maar ze vond hem te duur, dus zag ze er maar van af. Gracie kocht een muziekdoosje in de vorm van een gondel dat een Italiaans deuntje ten gehore gaf dat ze allebei niet kenden.

Hun avonden en dagen in Venetië waren perfect. Ze brachten een bezoek aan het Dogenpaleis en alle belangrijke kerken die in hun reisgids stonden. Hand in hand voeren ze onder de Brug der Zuchten door. De voorspelling was dat ze dan altijd bij elkaar zouden blijven, ook al gold dat eigenlijk alleen voor verliefde stelletjes. Maar Gracie was van mening dat het ook wel voor hen op zou gaan. Hun enige echte avondje uit was naar Harry's Bar waar ze een gigantische maaltijd nuttigden. Het eten in Venetië was fantastisch en Victoria at risotto of pasta met verrukkelijke sauzen en na elke maaltijd nam ze tiramisu als toetje. De verfijnde Italiaanse gerechten waren voor haar geen troost-eten, hoewel het effect op haar gewicht hetzelfde was.

Allebei namen ze met pijn in hun hart afscheid van Venetië, en gingen vervolgens naar Rome voor het laatste staartje van hun reis. Ze wandelden door de stad, ze winkelden en bekeken kerken en monumenten. Ze bezochten de Sixtijnse Kapel, namen een rondleiding door de Catacomben en liepen door het Colosseum. Aan het eind van hun reis waren ze allebei uitgeput, maar wel volmaakt gelukkig. Het was net zo onvergetelijk geweest als Victoria had gehoopt, en zowel zij als Gracie besefte dat ze deze reis voor altijd in hun herinnering zouden koesteren. Ze hadden net een muntje in de Trevifontein gegooid en waren op een terras in de Via Veneto beland, toen hun vader belde. Hij zei dat hij niet kon wachten tot ze weer thuis waren. Gracie zei opgetogen dat ze het ook heerlijk zou vinden om hem weer te zien. Ze zouden een vlucht vanuit Rome naar New York nemen, dan zou Gracie nog twee dagen bij haar zus blijven en vervolgens in haar eentje naar L.A. vliegen. Victoria had beloofd om haar in augustus te helpen met verhuizen naar het studentenhuis, maar ze was niet van plan om daarna nog in L.A. te blijven. Haar leven speelde zich nu af in New York, bovendien zou Gracie het druk hebben met al haar vrienden voordat ze ieder naar hun eigen universiteit gingen. Victoria vond het een hele opluchting dat ze geen twee of drie weken bij haar ouders hoefde door te brengen, want ze wilde nog een beetje genieten van haar vrije tijd in New York.

Op de vlucht van Rome naar New York praatten ze honderduit over alle dingen die ze hadden gedaan en gezien. Victoria was heel blij dat er tijdens hun hele reis geen moment iets vervelends was gebeurd. Gracie was heerlijk gezelschap geweest. En hoewel ze allebei totaal verschillend over hun ouders dachten, had Victoria dat onderwerp steeds zorgvuldig vermeden. Ze hadden genoeg andere dingen gehad om over te praten.

Ze waren al halverwege hun vlucht toen Grace haar een pakje gaf in Italiaans cadeaupapier gewikkeld en met een groen lintje erom. Ze keek geheimzinnig en opgewonden toen ze het aan haar zus gaf en bedankte haar voor de geweldige reis. Ze zei dat ze voor haar eindexamen geen mooier cadeau had kunnen krijgen.

Victoria deed het papier er voorzichtig af en voelde iets zwaars. Het zat in een zwartfluwelen doosje en toen ze dat openmaakte, zag ze de prachtige gouden armband waar ze in Venetië zo verliefd op was geworden, maar niet had willen kopen.

'Jeetje, Gracie, dit is te gek!' zei ze ademloos vanwege dit dure geschenk. Gracie deed de armband om Victoria's pols.

'Die heb ik gekocht van mijn zakgeld en het geld dat papa me heeft meegegeven voor de reis,' zei ze trots.

'Die doe ik nooit meer af,' zei Victoria, en ze gaf haar zusje een dikke kus.

'Ik heb nog nooit zo'n geweldige tijd gehad,' zei Gracie blij. 'En dat zal denk ik ook nooit meer gebeuren. Ik vind het ontzettend jammer dat het nu voorbij is.'

'Ik ook,' bekende Victoria. 'Misschien kunnen we het nog een keertje overdoen als je afstudeert.' Ze glimlachte weemoedig. Dat leek nu nog heel ver weg, maar Victoria wist hoe snel de tijd voorbijging. Het leek wel gisteren dat ze zelf van high school kwam en nu was ze al vijfentwintig en drie jaar geleden afgestudeerd. Met haar zusje zou het allemaal net zo snel gaan.

Ze praatten nog een hele tijd met elkaar en toen sukkelden ze in slaap. Ze werden pas wakker toen ze in New York aankwamen. Ze vonden het allebei heel jammer dat de reis voorbij was. Ze hadden echt een wonderbaarlijke tijd met elkaar gehad en toen ze landden keken ze elkaar weemoedig aan. Allebei wensten ze dat ze de reis nog een keer over konden doen.

Het duurde een uur voordat ze hun bagage hadden en door de douane waren, en nog een uur om met een taxi naar de stad te komen. Toen ze voor Victoria's huis stopten, leek het wel een eeuwigheid geleden dat ze in Rome, Venetië, Londen en Parijs waren.

'Ik wil weer terug!' zei Gracie sip terwijl ze met Victoria het appartement binnenging. Het was weekend en iedereen was weg waardoor ze het hele appartement voor henzelf hadden. 'Ik ook,' zei Victoria. Op tafel lag een briefje van Harlan waarop welkom thuis stond. Hij had boodschappen in de ijskast gedaan voor het ontbijt. Victoria zette haar bagage in haar kamer. Het was heel raar om weer thuis te zijn.

Ze gingen die avond vroeg naar bed, maar eerst belden ze nog hun ouders om te zeggen dat ze veilig waren aangekomen. Gracie deed dat altijd heel braaf omdat ze niet wilde dat ze zich zorgen maakten. Ze had eigenlijk nooit gepuberd en soms wilde Victoria dat ze dat wel had gedaan. Dat was een stuk gezonder dan zo aan haar ouders te hangen. Ze hoopte dat Gracie op de universiteit wat zelfstandiger zou worden, maar ze had het idee dat haar ouders wilden dat ze steeds naar huis zou komen. Victoria was blij dat zijzelf naar Northwestern was gegaan.

De volgende morgen maakte Victoria wentelteefjes voor het ontbijt en daarna namen ze de metro naar SoHo waar ze wandelden tussen de straatverkopers, winkelende mensen en toeristen. Het was heel druk op straat en ze lunchten in een koffieshop. Maar het leek allemaal niet op Europa en ze waren het er allebei over eens dat ze weer terug naar Venetië wilden. Dat was het hoogtepunt van hun reis geweest. Als aandenken aan deze geweldige stad, droeg Victoria vol trots de gouden armband die ze van Gracie had gekregen.

Op zondag woonden ze een concert bij in Central Park. Daarna pakte Gracie haar spullen in en aten ze samen. Victoria had haar spullen al uitgepakt en opgeborgen. De twee zusjes bleven tot laat in de avond met elkaar aan de keukentafel zitten praten. De andere bewoners kwamen pas 's maandags terug en het volgende weekend was het Fourth of July. Gracie had honderden plannen voor als ze terug was in L.A., maar Victoria zou in haar eentje zijn, want Harlan en John gingen naar Fire Island en Bunny naar Cape Cod.

De volgende ochtend bracht Victoria haar zusje naar het vliegveld. Ze waren allebei in tranen omdat er nu echt een einde was gekomen aan de heerlijke reis en de geweldige tijd die ze hadden gehad. Victoria had het gevoel alsof haar hart uit haar lijf was gerukt toen Gracie weg was. Ze nam de bus terug naar de stad. Vlak voordat Gracies vliegtuig opsteeg, stuurde ze Victoria nog een sms'je. De mooiste vakantie van mijn leven, en jij bent de allerliefste zus. Ik hou van je, G. Met tranen in de ogen las Victoria het berichtje en zodra ze weer thuis was belde ze dokter Watson. Ze was blij toen ze hoorde dat ze 's middags nog een gaatje voor haar vrij had.

Victoria vond het fijn haar weer te zien en deed verslag van de reis. Ze vertelde hoe gemakkelijk Gracie was geweest en dat ze zoveel plezier hadden gehad. Ze liet haar de armband zien en vertelde lachend over al die Italiaanse mannen die achter Gracie hadden aangelopen.

'En hoe ging het met jou?' vroeg mevrouw Watson kalm. 'Heeft er nog iemand achter jou aangelopen?'

'Meent u dat nou? Als ze mogen kiezen tussen Gracie en mij, achter wie zouden ze dan aan lopen?'

'Jij bent ook een mooie vrouw, hoor,' zei dokter Watson met stelligheid. Ze hoorde hoeveel Victoria voor haar zusje had gedaan, en ze hoopte maar dat ze daar ook voldoende voor had teruggekregen.

'Gracie is beeldschoon. Maar ik maak me zorgen dat ze te veel aan mijn ouders hangt,' merkte Victoria op. 'Ik vind dat niet gezond. Ze zijn weliswaar veel liever voor haar dan ze ooit voor mij zijn geweest, maar ze hebben een verlammende invloed op haar. Ze behandelen haar alsof ze hun eigendom is. En mijn vader zadelt haar op met al zijn ideeën. Ze moet haar eigen ideeën ontwikkelen.'

'Ze is nog jong, dat komt nog wel,' zei de psychiater bespiegelend. 'Maar misschien ook niet. Het kan best zijn dat ze meer op hen lijkt dan jij denkt en dat ze dat wel prettig vindt.' 'Ik hoop het niet,' zei Victoria. Haar psychiater was het met haar eens, maar ze wist ook dat het misschien wel zo zou blijven. Niet iedereen was zo dapper als Victoria om zich aan haar omgeving te ontworstelen.

'En hoe zit het met jou? Waar ben jij nu mee bezig, Victoria? Wat voor doel heb je voor ogen?'

Victoria moest lachen om deze vraag. Ze lachte vaak wanneer ze eigenlijk liever wilde huilen. Dat maakte het allemaal een beetje minder eng. 'Afvallen en een man ontmoeten die van me houdt en van wie ik ook hou.' Ze was tijdens de reis weer zwaarder geworden en wilde haar best doen om die kilo's er weer af te krijgen.

'En hoe ga je het dan aanpakken om zo iemand te ontmoeten?' vroeg de psychiater zacht.

'Dat weet ik niet. Ik ben nog maar net terug. Het valt niet mee om mensen te ontmoeten. Iedereen die ik ken is getrouwd, heeft een relatie of is homo.'

'Misschien moet je je horizon een beetje verbreden en iets nieuws ondernemen. Hoe zit het nu met je gewicht?' Ze wist dat Victoria meestal op dieet was of anders wel wanhopig dat ze weer zo dik was.

'In Italië ben ik me te buiten gegaan aan de pasta en in Parijs aan de croissants. Daarvoor moet ik nu dus boeten.' Voordat ze op reis ging, had ze een boek gekocht met het nieuwste populaire dieet, maar ze had het nog niet ingekeken. 'Het blijft een gevecht.' Iets weerhield Victoria ervan om af te vallen, hoewel ze ervan overtuigd was dat zodra dat haar zou lukken, de man van haar dromen op haar wachtte.

'Misschien vind je binnenkort wel iemand die van je houdt zoals je bent. Je hoeft jezelf niet uit te hongeren om iemand te vinden. Het is goed voor je gezondheid als je op je gewicht let, maar je liefdesleven hoeft daar niet afhankelijk van te zijn.'

'Zolang ik zo dik ben, zal niemand van me houden,' zei ze somber.

'Dat is niet waar,' zei de psychiater rustig. 'Iemand die van je houdt, maakt het niet uit of je dik of dun bent.' Victoria reageerde niet en het was duidelijk dat ze dokter Watson niet geloofde. Ze wist wel beter. Er was geen man die bij haar voor de deur ging liggen, of haar op straat aanhield met de vraag of hij haar telefoonnummer mocht hebben of haar mee uitvroeg. 'Je kunt altijd nog een keer naar die diëtiste gaan. Dat heeft toen toch wel goed gewerkt.' Ze hadden het ook al zo vaak over de Weight Watchers gehad, maar Victoria was er nooit naartoe gegaan, met de smoes dat ze het te druk had.

'Ja, ik zal haar over een paar weken bellen.' Ze wilde er eerst een beetje aan wennen dat ze weer thuis was, maar voordat ze naar school ging, wilde ze wat afvallen. Na de reis paste ze alleen nog in de grootste maat kleren die ze had. Nadat ze nog een poosje met elkaar hadden gebabbeld, was het uur om. Toen Victoria buiten stond had ze het gevoel dat ze weer helemaal vastzat. Haar leven leidde tot niets. Op weg naar huis kocht ze een ijsje met het excuus dat het toch allemaal niets uitmaakte. Morgen zou ze wel weer op dieet gaan.

Toen ze thuiskwam, waren Harlan en John er al en Bunny ook. Ze waren blij haar te zien en die avond aten ze met z'n allen nadat Bunny thuis was gekomen van de sportschool. John maakte een grote pan met pasta en een kreeftensalade, die Victoria allebei onweerstaanbaar vond. Harlan zag wel dat Victoria was aangekomen, maar hij zei niets. Bunny vertelde dat ze verloofd was en liet hun haar ring zien. In de lente zou ze gaan trouwen. Dat kwam voor niemand als een verrassing en Victoria was blij voor haar.

Gracie had Victoria een sms'je gestuurd om te melden dat ze weer thuis was en ze belde Victoria 's avonds op voordat ze naar bed ging. Ze vertelde dat ze met haar ouders uit eten was gegaan en dat ze de volgende dag met vrienden naar Malibu zou vertrekken. Het zou een drukke zomer worden. Victoria ging naar bed en droomde dat ze weer in Venetië was en met Gracie in een gondel onder de Brug der Zuchten door vaarde. Maar ze droomde ook van de risotto milanese die ze in Harry's Bar had gegeten.

De rest van de zomer ging razendsnel voorbij. Victoria bracht het weekend van Fourth of July door in een bed and breakfast in de Hamptons, samen met Helen en een groepje leraressen van Madison die allemaal single waren. In augustus ging ze met John en Harlan naar Maine. Er volgden een paar bloedhete dagen in New York waarbij ze alleen maar een beetje rondhing. Het was te warm om te gaan joggen, dus ging ze af en toe maar naar de sportschool. Het zette geen zoden aan de dijk, maar ze was dan ook niet in de stemming. Ze voelde zich terneergeslagen sinds Gracies vertrek. Ze hadden het zo geweldig gehad en nu miste Victoria haar heel erg en voelde ze zich eenzaam. Ze ging één keer naar de club voor Anonieme Overeters en daarna nooit meer.

Zoals Victoria had beloofd, vloog ze naar Californië om Gracie te helpen verhuizen naar het studentenhuis van USC. Het werd een chaotische dag vol bitterzoete herinneringen en af en toe een traantje. Victoria hielp Gracie met uitpakken terwijl haar vader de stereo-installatie en de computer aansloot en haar moeder Gracies ondergoed opvouwde en in lades legde.

Gracie had een kleine kamer die ze deelde met twee andere meisjes, en het was nog een hele klus om al hun spulletjes kwijt te raken in kluisjes, één enkele klerenkast en drie ladekasten. Bovendien stonden er nog drie bureautjes en drie computers in het propvolle kamertje. De drie meisjes kregen hulp van hun beide ouders plus Victoria. Later in de middag toen alles was opgeborgen en aangesloten, gingen ze met Gracie naar buiten. Ze zag eruit alsof ze in paniek zou raken en haar vader leek ieder moment in tranen te kunnen uitbarsten. Gracie was nu volwassen en haar ouders moesten haar echt loslaten. Haar ouders zagen daar enorm tegen op en Victoria had het er ook moeilijk mee.

Toen ze voor de deur van het studentenhuis stonden te praten, kwam er een lange, knappe jongen voorbij met een tennisracket in zijn hand. Toen hij Gracie zag, bleef hij als door de bliksem getroffen staan en kon geen stap meer verzetten. Victoria moest glimlachen om de uitdrukking op zijn gezicht, die reactie had ze wel vaker gezien als jongens naar haar zusje keken.

'Eerstejaars?' vroeg hij aan Gracie. Dat kon hij zien aan het gebouw waarvoor ze stond en ze knikte.

Victoria zag dat haar zus net zo'n blik in haar ogen had als hij en ze kreeg bijna de slappe lach. Het zou toch echt wel heel toevallig zijn als Gracie uitgerekend op de dag van haar verhuizing naar de studentenflat de jongen van haar dromen zou tegenkomen.

'Derde of vierdejaars?' vroeg Gracie hoopvol. Hij grijnsde.

'Economische faculteit,' antwoordde hij met een brede lach. Hij was dus op zijn minst vier jaar ouder dan zij, waarschijnlijk zelfs vijf of zes jaar. 'Hoi,' zei hij, en hij keek hen allemaal aan. 'Ik ben Harry Wilkes.' Ze hadden gehoord dat er een Wilkes Hall was en ze vroegen zich af of hij familie was van de mensen die dat gebouw hadden geschonken. Hij gaf haar ouders en Victoria een hand, lachte toen oogverblindend naar Gracie en vroeg vervolgens of ze om zes uur met hem wilde gaan tennissen. Stralend stemde ze toe. Hij zei dat hij haar dan zou komen ophalen en liep op een sukkeldrafje verder.

'Nou, dat ging nog eens gemakkelijk,' zei Victoria toen hij weg was. 'Of je zin hebt om te tennissen. Wat ben je toch een bofkont.'

'Zeker weten,' zei ze met een dromerige blik. 'Hij is echt schattig.' En toen, alsof er een buitenaards wezen van haar bezit had genomen, zei ze met gedempte stem tegen Victoria: 'Met hem ga ik trouwen.'

'Kijk nou eerst maar of hij je bevalt als je met hem tennist.'

Toen Gracie nog op high school zat, had Victoria een eindeloze stoet jongens voorbij zien trekken. En dit was nog maar het begin van haar vier jaar aan de universiteit. Ze hoopte dat Gracie niet in haar moeders voetsporen zou treden door die jaren te besteden aan het zoeken naar een echtgenoot in plaats van plezier te hebben. Op haar leeftijd mocht ze nog helemaal niet aan trouwen denken.

'Nee, echt hoor. Dat voelde ik gewoon toen hij me gedag zei,' zei Gracie met een serieus gezicht, waardoor Victoria zin kreeg een emmer water over haar heen te kieperen om haar weer bij haar positieven te brengen.

'Ja, hallo. Dit is een universiteit, hoor. Dat wil zeggen vier jaar plezier hebben, studeren en leuke jongens ontmoeten. Denk nou niet meteen aan trouwen op de eerste dag dat je hier bent.'

'Laat het maar aan je zusje over om de rijkste jongen van de campus uit te zoeken,' zei haar vader trots, omdat hij ervan uitging dat die jongen de Wilkes van de Wilkes Hall was.

'Hij leek me nogal onder de indruk van haar.'

'Dat was in Italië net zo, hoor. Laten we wel met onze beide benen op de grond blijven,' zei Victoria om iets verstandigs te zeggen, maar niemand luisterde naar haar. Voor haar vader ging het om de naam van de jongen. En voor Grace ging het om zijn uiterlijk. Haar moeder ging het om het woord trouwen. Die arme Harry Wilkes was de klos wanneer hij in hun handen viel. 'Luister even,' zei Victoria tegen haar zusje. 'Haal het niet in je hoofd om je te verloven voordat ik met Thanksgiving terugkom.' Ze gaf Gracie een dikke knuffel, en de zusjes hielden elkaar vast alsof ze de tijd wilden laten stilstaan en dit moment het liefst eeuwig zouden laten voortduren. 'Ik hou van je,' fluisterde Victoria in de donkere krullen van haar zus. In haar armen leek Gracie net een klein meisje. Met betraande ogen keek ze naar Victoria op.

'Ik ook van jou, maar ik meende echt wat ik zei. Ik heb een heel raar gevoel over hem.'

'O, hou je kop,' zei Victoria lachend, en ze gaf haar zusje een vriendschappelijk zetje. 'Veel plezier met tennissen. Bel me om te vertellen hoe het was.'

Victoria liep samen met haar moeder terug naar de enorme parkeerplaats waar haar vader al in de auto zat. Victoria ging achterin zitten en zonder een woord tegen elkaar te zeggen reden ze naar huis. Ieder in gedachten over hoe snel de tijd was gegaan. Het ene moment was Gracie nog een baby, een peuter die de kamer door rende, een kleuter die door Victoria naar de kleuterklas werd gebracht, plotseling was ze een tiener en nu dit. En ze wisten alle drie met zekerheid dat de komende vier jaar net zo snel voorbij zouden vliegen.

Victoria ging al de volgende ochtend weg. Nu Gracie het huis uit was, had ze geen enkele reden om langer te blijven.

HOOFDSTUK 16

Hun vrees dat Gracies studententijd voorbij zou vliegen, werd bewaarheid. Toen ze afstudeerde aan USC, leek het net alsof ze even met hun ogen hadden geknipperd. Gracie stond daar in haar toga en haar ouders en haar zus zagen haar baret voor de tweede keer in de lucht vliegen. De vier jaar universiteit waren voorbij. Gracie had een bachelor in Engels en communicatie, maar ze wist nog niet wat ze daarmee ging doen. Het liefst zou ze bij een tijdschrift of een krant gaan werken, maar ze had nog nergens gesolliciteerd. Ze nam de hele zomer vrij en wilde in september op zoek gaan naar een baan. In ieder geval had ze bij alles de zegen van haar vader. In juli zou ze met vrienden een reis door Italië en Spanje maken. Haar vriendje ging ook mee en ze hadden met zijn ouders afgesproken om elkaar daarna in Zuid-Frankrijk te ontmoeten. De voorspelling die ze op de eerste dag op de universiteit had gedaan, was bijna uitgekomen. Weliswaar waren ze nog niet getrouwd, maar inmiddels was Harry Wilkes al vier jaar lang haar vaste vriend. Gracies vader was daar reuzeverguld mee, want Harry bleek inderdaad deel uit te maken van de familie Wilkes die de bouw van Wilkes Hall had bekostigd. Harry was het jaar daarvoor afgestudeerd aan de economische faculteit en werkte nu bij zijn vader op een investeringsbank. Hij was zo betrouwbaar als een deur, zoals haar vader het uitdrukte en een 'uitstekende vangst'.

Victoria mocht Harry wel, al vond ze hem iets te overheersend en had ze liever gewild dat haar zusje een beetje avontuurlijker was geweest tijdens haar studietijd. Ze was altijd bij Harry. In haar derde jaar was ze uit het studentenhuis weggegaan en bij Harry ingetrokken, buiten de campus, en ze woonden nog steeds samen. Victoria vond haar eigenlijk nog te jong om zich nu al te binden en zich tot één iemand te beperken. Bovendien deed Harry haar een beetje aan haar vader denken en daar werd ze ook zenuwachtig van. Hij had overal een mening over en Gracie was het altijd met hem eens, zonder er iets tegen in te brengen. Victoria wilde niet dat ze in de toekomst net zoals haar moeder zou worden: een schaduw van haar echtgenoot, alleen maar op de wereld gekomen om hem te laten schitteren en hem zich goed te laten voelen. Wat bleef er dan voor haar over?

Toch was het overduidelijk dat Gracie gelukkig was met Harry. Al was Victoria wel een beetje geschokt geweest toen haar ouders ermee instemden dat ze met hem ging samenwonen. Ze wist zeker dat haar vader dat in haar geval nooit goed had gevonden. Maar toen ze het daar met haar vader over had, zei hij dat ze niet zo bekrompen en ouderwets moest doen. Victoria was er zeker van dat het er ook mee te maken had dat Harry's familie zoveel geld had en dat het lang niet zo gemakkelijk zou zijn gegaan als hij uit een arm nest kwam. Dat zei ze ook tegen Helen, Harlan en John. Ze maakte zich vaak zorgen om Gracie omdat ze bang was dat ze door haar ouders was gehersenspoeld om de verkeerde idealen na te streven.

Na de uitreiking van Gracies bul ging Harry mee lunchen, samen met nog een stuk of tien van Gracies vrienden. Victoria zag hen tegenover haar aan tafel samenzweerderig met elkaar praten. Toen kuste hij haar en lachte ze naar hem. De lunch was een paar uur na het afstuderen begonnen en ging door tot vier uur 's middags, waarna ze de tafel verlieten en Gracie haar gehuurde baret en toga inleverde. Ze gaf Victoria haar bul in bewaring en zei dat Harry haar met de auto naar huis zou brengen. Later zouden ze met vrienden uitgaan. Harry had voor zijn afstuderen een Ferrari van zijn ouders gekregen. Victoria zag dat ze elkaar kusten toen ze wegliepen, en het leek net gisteren dat hij op Gracies eerste dag op de universiteit met zijn tennisracket voor het studentenhuis had gestaan.

'Volgens mij ben ik oud aan het worden,' zei Victoria tegen haar vader toen ze in de auto stapten en wegreden. Ze werd binnenkort negenentwintig. 'Een paar minuten geleden was ze nog maar vijf. Hoe kan dat toch allemaal?'

'Joost mag het weten. Over jou heb ik hetzelfde gevoel.' Tot Victoria's verbazing kreeg hij het zelfs voor elkaar er sentimenteel bij te kijken.

Tijdens de vier jaar dat Gracie op de universiteit had gezeten, had Victoria kortstondig iets gehad met een aantal mannen die ze zo hier en daar had ontmoet: een advocaat, een leraar, een beursmakelaar en een journalist. Maar geen van allen konden ze haar boeien en na een paar weken of maanden had ze genoeg van ze gekregen. Inmiddels was ze op Madison hoofd van de afdeling Engels en ze woonde nog steeds in hetzelfde appartement, samen met Harlan en John. Bill en Bunny waren vertrokken en de twee vrijgekomen kamers werden nu als werkkamer gebruikt. Bunny was drie jaar geleden getrouwd en had inmiddels twee kinderen. Onlangs was ze met haar man en kinderen naar Washington D.C. verhuisd. Haar man had een baan bij het ministerie van Buitenlandse Zaken, hoewel iedereen vermoedde dat hij eigenlijk voor de CIA werkte, en Bunny was fulltime moeder.

Harlan werkte nog altijd op de kostuumafdeling van het Metropolitan en John gaf nog steeds les op dezelfde school in de Bronx. Victoria ging al twee jaar niet meer naar dokter Watson. Ze had niets meer tegen haar te zeggen. Ze hadden zo vaak hetzelfde onderwerp besproken, het was allemaal duidelijk, er waren geen raadsels meer om te worden ontsluierd. Inmiddels ging het behoorlijk goed met Victoria en ze had het gevoel dat dit voor een groot deel aan dokter Watson was te danken. Ze had weliswaar nog altijd dezelfde ouders en ze worstelde nog steeds met haar gewicht, maar zowel met het een als het ander kon ze inmiddels beter omgaan.

Nog steeds was ze niet de man van haar dromen tegengekomen, en misschien zou dat ook wel nooit gebeuren. In ieder geval hield ze van haar werk en ze gaf nog steeds les aan de hoogste klassen. Haar gewicht schommelde op en neer. Haar eetgewoonten waren afhankelijk van het weer, haar werk, of ze wel of geen liefdesleven had, en soms ook wel van haar stemming. Op dit moment was ze zwaarder dan ze eigenlijk zou willen en ze had al een jaar geen date meer gehad. Ze beweerde altijd dat haar gewicht niets met haar liefdesleven te maken had. Harlan sprak dat altijd met klem tegen en legde haar uit dat ze altijd meer ging eten en zwaarder werd als ze zich eenzaam voelde en in de put zat. In de woonkamer stonden inmiddels een loopband en een roeimachine, waaraan Victoria had meebetaald, maar waar ze in tegenstelling tot John en Harlan nooit gebruik van maakte.

De ochtend na Gracies afstuderen zou Victoria weer naar New York teruggaan en 's avonds at ze bij haar ouders thuis. Dit was een offer dat ze tenminste één keer per bezoek bracht. Onder het eten vertelde haar vader dat hij over een paar jaar met vervroegd pensioen zou gaan. Haar moeder bleek nog altijd even fanatiek te bridgen. Victoria had ieder jaar steeds minder tegen hen te zeggen. De grapjes die haar vader over haar gewicht maakte, waren al nooit grappig, maar nu had hij ook nog eens commentaar op het feit dat ze nog niet was getrouwd, niet eens een vriendje had en waarschijnlijk nooit kinderen zou krijgen. Hij bracht dit allemaal in verband met haar gewicht. Victoria nam niet eens meer de moeite zichzelf te verdedigen of het uit te leggen. Ze liet al die opmerkingen en zogenaamde geestigheden maar aan zich voorbijgaan, zonder erop te reageren. Haar ouders veranderden toch nooit. Bovendien vond Jim haar baan ook nog altijd pure tijdsverspilling. Hij zei dat hij Gracie na haar vakantie in Europa zou helpen aan een baan als copywriter bij hem op het reclamebureau.

Terwijl Victoria na het eten haar moeder hielp de afwasmachine in te ruimen, kwam Gracie onverwachts aanwippen. Sinds ze bij Harry woonde, kwam ze niet zo vaak meer langs, en ze waren allemaal blij verrast om haar te zien. Gracie stond met roze wangen en stralende ogen in de keuken hen aan te kijken. Victoria kreeg plotseling een wee gevoel in haar maag toen Gracie het zinnetje eruit flapte waar Victoria zo bang voor was geweest.

'Ik ben verloofd!' Even viel er een dodelijke stilte en toen kwam haar vader de keuken in slaakte een kreet, pakte zijn dochter vast en zwierde haar in de rondte zoals hij altijd deed toen ze nog klein was.

'Bravo! Goed gedaan! Waar is Harry? Ik wil hem ook feliciteren.'

'Hij heeft me hier afgezet en is naar zijn ouders om het hun te vertellen,' zei ze opgetogen. Zonder een woord te zeggen ging Victoria verder met de afwas. Hun moeder slaakte kreetjes en knuffelde haar dochter. Vervolgens stak Gracie haar smalle handje uit zodat iedereen een ring met een grote, ronde diamant kon bewonderen. Het was dus echt waar.

'O, het is net zoals toen met je vader en mij,' zei haar moeder verrukt. 'Wij hebben ons ook verloofd op de avond na ons afstuderen en met Kerstmis zijn we getrouwd.' Dat wist iedereen zo langzamerhand wel. 'Wanneer gaan jullie trouwen?' informeerde ze, alsof ze het liefst maar meteen met de voorbereidingen wilde beginnen. Haar ouders vroegen zich geen moment af waarom Gracie dit deed, of ze niet te jong was, hetgeen natuurlijk alles met Harry te maken had. Ze vonden het fantastisch en een enorme prestatie dat hun dochter met een Wilkes zou trouwen. Het ging hen alleen maar om hun eigen ego en niet om wat misschien het beste zou zijn voor Gracie. Uiteindelijk draaide Victoria zich om en keek haar zusje met een bezorgde blik aan.

'Vind je jezelf niet een beetje te jong?' vroeg ze zonder enige omhaal. Gracie was net tweeëntwintig en Harry was zevenentwintig, wat naar Victoria's mening ook nog behoorlijk jong was.

'We hebben al vier jaar verkering,' zei Gracie, alsof het daardoor allemaal wel in orde was. Haar zus was het er totaal niet mee eens, dat maakte het juist alleen maar erger.

'Sommige kids bij mij op school hebben ook al vier jaar verkering. Maar die zijn toch ook niet oud genoeg om te trouwen. Ik maak me zorgen over je,' zei ze onomwonden. 'Je bent nog maar tweeëntwintig. Wat jij nodig hebt, is een goede baan, carrière maken, onafhankelijk zijn en een eigen leven leiden voordat je je aan iemand bindt en gaat trouwen. Waarom heb je zo'n haast?' Heel even was Victoria bang dat Gracie zwanger zou zijn, maar dat was waarschijnlijk toch niet het geval. Gracie had namelijk vanaf het allereerste moment dat ze Harry zag al gezegd dat ze met hem ging trouwen, en nu was het zover. Haar droom werd werkelijkheid. Dit was wat Gracie wilde. Ze keek Victoria boos aan omdat ze zoveel vragen stelde en duidelijk niet enthousiast was.

'Ben je dan niet blij voor me?' vroeg ze kribbig. 'Moet alles dan gaan zoals jij het wilt? Ik ben gelukkig. Ik hou van Harry. En een carrière interesseert me niets. Ik heb geen roeping, zoals jij. Ik wil gewoon Harry's vrouw zijn!' Dat leek Victoria absoluut niet genoeg, maar misschien had Gracie wel gelijk. En wie was zij om hierover te oordelen?

'Sorry, hoor,' zei Victoria. Ze hadden in geen jaren ruzie gehad. De laatste keer was toen Gracie vurig haar ouders had verdedigd en Victoria zei dat ze het helemaal mis had. Uiteindelijk had ze het maar laten zitten omdat haar zusje toen nog te jong was om het te begrijpen. En op dit moment had Victoria weer datzelfde gevoel. Zij was degene die anders was, niet blij was voor haar zus en dat ook nog durfde te zeggen. 'Ik wil alleen maar dat je gelukkig bent en het mooiste leven krijgt wat er bestaat, maar ik vind je gewoon nog heel erg jong.'

'Zoals ik het bekijk, krijgt ze juist een heel mooi leven,' zei haar vader terwijl hij naar de ring wees. Victoria werd misselijk van het gebaar, ook al was ze totaal niet jaloers. Maar een dochter die met een rijke man trouwde, paste perfect bij een narcist als haar vader. Met die ring aan haar vinger was Gracie plotseling een trofee, het bewijs van zijn succes als de vader die zijn dochter zo had opgevoed dat ze een rijke man aan de haak had weten te slaan.

Victoria vond het vreselijk. Gracie had het helemaal niet in de gaten, ze zat volkomen in haar eigen wereldje en was bang om de echte wereld binnen te stappen, een baan te nemen, mensen te leren kennen, iets van zichzelf te maken. Dus trouwde ze maar met Harry.

Plotseling stapte Harry met een stralend gezicht de keuken binnen, en Gracie vloog hem in de armen. Het was overduidelijk dat ze gelukkig was en niemand wilde dat van haar afpakken. Hun vader gaf Harry een klapje op zijn rug en hun moeder ging een fles champagne halen. Jim maakte die onmiddellijk open en schonk voor iedereen een glas in. Victoria bekeek het tafereel en glimlachte weemoedig. Weer een mijlpaal, het ging nu wel allemaal heel erg hard. Eindexamen high school, afgestudeerd en nu was Gracie verloofd. Het was allemaal een beetje te veel om te behappen. Victoria zette zich over haar bezwaren heen, en om haar zusje een plezier te doen liep ze naar Harry toe en gaf hem een knuffel. Gracie keek opgelucht toe. Ze wilde niet dat iemand zich bemoeide met wat ze deed, haar zou tegenhouden of dwars ging liggen. Dit was haar droom.

'En wanneer is de grote dag? Hebben jullie al een datum?' vroeg haar vader, nadat ze allemaal een toost op het paar hadden uitgebracht. Harry en Gracie keken elkaar weer stralend aan en Harry antwoordde voor haar, wat een van de dingen was die Victoria niet prettig aan hem vond. Gracie had toch ook wat te vertellen? Victoria zou willen dat ze wat meer voor zichzelf opkwam. Ze hoopte maar dat het huwelijk nog even op zich zou laten wachten.

'In juni,' zei Harry, en hij glimlachte naar zijn tengere bruidje. 'Maar er valt nog heel wat te organiseren voor het zover is. Gracie zal zich met de voorbereiding bezighouden.' Hij keek zijn toekomstige schoonmoeder en schoonzuster aan alsof hij van hen verwachtte dat ze onmiddellijk alles uit hun handen zouden laten vallen om zich ook op de bruiloft te storten. 'We schatten dat er zo ongeveer vijfhonderd mensen komen,' zei hij monter zonder aan de ouders van de bruid te vragen of ze daarmee instemden. Hij had haar vader trouwens ook niet om haar hand gevraagd. Hij had haar ten huwelijk gevraagd, in de wetenschap dat Jim Dawson daar echt wel mee zou instemmen. Gracies moeder keek alsof ze zou flauwvallen toen ze hoorde hoeveel gasten er werden verwacht. Jim daarentegen was zo te zien reuze in zijn sas. Hij opende een tweede fles champagne en schonk de glazen nog eens vol.

'Dat zoeken de dames maar uit,' zei hij. Hij lachte naar Harry en toen pas naar zijn vrouw en dochters. 'Ik hoef alleen maar de rekeningen te betalen.'

Victoria keek naar haar vader en ze vond hem een soort verrader. Dit was dus de partij die hij voor zijn dochter wilde, zonder zich af te vragen of ze misschien niet een beetje te jong was en of ze wel de juiste beslissing nam.

Nadat ze de tweede fles champagne soldaat hadden gemaakt, werd het jonge paar door iedereen voor de tweede keer omhelsd. Harry zei dat zijn ouders graag snel iets met hen wilden gaan eten. Victoria pakte haar zusje nog een keer stevig vast.

'Ik hou van je. Sorry dat ik je overstuur heb gemaakt.'

'Geeft niet,' fluisterde Gracie. 'Ik wil alleen maar dat je blij voor me bent.'

Victoria knikte. Ze wist niet wat ze moest zeggen. Toen nam het kersvers verloofde paar afscheid. Ze gingen met vrienden naar een feestje, want Gracie wilde de blits maken met haar ring. Zodra ze de deur uit waren, hoorde Victoria haar BlackBerry zoemen en ze keek van wie het bericht was. Het was van haar zusje. Ik hou van je. Wees blij voor me. Victoria antwoordde snel en met de enige reactie waartoe ze in staat was: Ik hou ook van jou.

'Nou, je hebt nog een jaar om de bruiloft voor te bereiden,' zei Jim tegen Christine zodra Harry en Gracie weg waren. 'Daar zul je het nog druk mee krijgen. Misschien moet je er zelfs af en toe een partijtje bridge voor laten schieten.'

Op dat moment kreeg Victoria nog een berichtje. Weer van Gracie.

Eerste bruidsmeisje? stond er. Victoria glimlachte. Op de een of andere manier zou Gracie haar toch voor het huwelijk weten te strikken en ze moest er niet aan denken om nee te zeggen of voor de eer te bedanken.

Ja! Natuurlijk! Dank je wel! antwoordde ze. Dus opeens was ze nu eerste bruidsmeisje en haar kleine zusje ging trouwen. Het was al met al wel een dag geweest.

HOOFDSTUK 17

Toen Victoria twee dagen na Gracies afstuderen weer in New York aankwam, belde ze zodra ze thuis was dokter Watson. Haar psychiater had nog hetzelfde telefoonnummer en woonde nog op het oude adres. Ze belde Victoria 's avonds terug op haar mobiel en vroeg hoe het met haar ging. Victoria zei dat alles goed met haar was, maar dat ze haar dringend moest spreken, dus maakte mevrouw Watson de volgende dag een gaatje voor haar vrij.

Zodra Victoria binnenkwam, zag de psychiater dat ze een volwassener indruk maakte, maar voor de rest niet was veranderd. Omdat het een heel warme dag was, had Victoria een zwarte spijkerbroek aan met een wit T-shirt en sandaaltjes. Ze had nog hetzelfde gewicht als toen mevrouw Watson haar voor het laatst had gezien. Niet meer, maar ook niet minder.

'Alles goed met je?' vroeg de psychiater een tikkeltje bezorgd. 'Het klonk alsof het dringend was.'

'Dat is ook zo. Volgens mij heb ik een soort identiteitscrisis of ben ik wakker geschud.' Sinds de dag van het afstuderen zat ze niet lekker in haar vel.

'Mijn zusje heeft zich een paar dagen geleden verloofd, op dezelfde dag dat ze afstudeerde, net als mijn ouders hebben gedaan. Mijn ouders vinden het wel prima omdat de man met wie ze gaat trouwen heel veel geld heeft. Volgens mij zijn ze gek. Ze is nog maar tweeëntwintig. Ze gaat geen baan zoeken omdat hij dat niet nodig vindt. Eigenlijk wilde ze in de journalistiek, maar dat interesseert haar nu niet meer. Ze wordt net zoals mijn moeder, een vrouw die alleen maar een soort achtergrond voor haar man vormt en het eens is met al zijn meningen. En dat zijn er nogal wat, precies als mijn vader. Als ze met die vent trouwt, raakt ze zichzelf helemaal kwijt, en dat vind ik zo verschrikkelijk voor haar. Ze wil alleen maar trouwen, en daarvoor vind ik haar gewoon te jong. Maar misschien ben ik wel jaloers omdat ik niemand heb. Het enige waar ik van hou, is mijn baan. En als ik tegen haar of mijn ouders zou zeggen dat ze nog maar eens goed over dat huwelijk moet nadenken, vinden ze vast dat ik de zon niet in het water kan zien schijnen.' Het hele verhaal kwam er in een stortvloed van woorden uit.

'En kun je de zon niet in het water zien schijnen?' vroeg de psychiater plompverloren.

'Dat weet ik niet,' zei Victoria eerlijk.

'Wat wil je, Victoria?' drong de psychiater aan. Ze wist dat dit het juiste moment was om door te zetten. Victoria was eraan toe. 'Ik bedoel niet voor haar, maar voor jezelf.'

'Ik weet het niet,' zei Victoria weer.

Dokter Watson wist echter wel beter.

'Jawel, dat weet je wel. Hou op met je zorgen te maken over je zusje. Denk aan jezelf. Waarom zit je weer hier? Wat wil je nou?'

Victoria kreeg tranen in haar ogen. Ze wist het inderdaad wel. Ze was alleen bang om het te zeggen en het aan zichzelf toe te geven.

'Ik wil een man,' zei ze zacht. 'Ik wil hetzelfde als mijn zusje. Het enige verschil is dat ik daar wel oud genoeg voor ben, maar dat het nooit zal gebeuren.' Toen vermande ze zich en zei kordaat: 'Ik wil een normaal bestaan, ik wil een man en ik wil voor juni twaalf kilo afvallen, nou ja, in ieder geval tien.' Zo, dat was eruit.

'Wat is er dan in juni?' Dokter Watson keek verrast.

'Dan gaat Gracie trouwen. Ik ben eerste bruidsmeisje. Ik wil niet dat iedereen medelijden met me heeft omdat ik een loser ben. Op haar bruiloft wil ik niet die dikke ouwe vrijster van een zus zijn.'

'Oké. Begrijpelijk. We hebben nog een jaar de tijd, dat lijkt me alleszins haalbaar,' zei de psychiater met een glimlach. 'We hebben dus drie projecten. "Een normaal bestaan", zoals je zei, maar dan moet je eerst maar eens voor jezelf duidelijk maken wat je daaronder verstaat. Een man, en je gewicht. Ik zou zeggen, aan de slag.'

'Oké,' zei Victoria met trillende stem. Het was een emotioneel moment voor haar. Het leek wel een openbaring nu ze kon toegeven dat ze er genoeg van had dat ze niet had wat ze wilde, alleen maar omdat haar ouders haar voortdurend hadden ingeprent dat ze het niet verdiende. 'Ik ben er klaar voor.' 'Dat denk ik ook,' zei dokter Watson opgetogen en ze keek naar de klok. 'Tot volgende week?'

Victoria knikte. Opeens drong het tot haar door wat haar allemaal te doen stond. Dit was wel wat ingrijpender dan een bruiloft. Ze moest op een streng dieet, en haar uiterste best doen om het deze keer vol te houden. Ze moest de deur uit, mannen ontmoeten en zich openstellen voor andere dingen, mensen, plekken. Alles waarnaar ze had verlangd maar wat ze nooit had durven doen. Ze vond het enger dan toen ze naar New York verhuisde en moeilijker om te organiseren dan een bruiloft. Maar ze wist dat ze het moest doen. Wanneer Gracie trouwde, zou Victoria dertig zijn en dan wilde ze ook haar droom bewaarheid zien, net als haar zusje.

Toen ze de praktijk van mevrouw Watson verliet, voelde ze zich energiek en tot alles in staat. Eenmaal thuis liep ze linea recta naar de keuken en maakte de ijskast schoon. Ze begon met het vriesvak en ze smeet alle diepvriespizza's en acht bekers ijs in de vuilnisbak. Terwijl ze daar mee bezig was, kwamen John en Harlan binnen. John werkte tijdens de zomervakantie bij Harlan in het museum.

'Shit, dit ziet er heftig uit,' zei Harlan volkomen verbaasd. Victoria gooide net de chocola weg die ze had meegenomen van een schoolfeestje, daarna volgde de cheesecake waarvan ze de helft had opgegeten. 'Heeft dit iets te betekenen, of ben je bezig met de voorjaarsschoonmaak?'

'In juni ben ik twaalf kilo afgevallen, en die kilo's blijven er ook af.'

'Heb je daar een reden voor?' vroeg Harlan voorzichtig. John pakte twee blikjes bier uit de ijskast, maakte ze open, gaf er een aan Harlan en nam een slok van zijn eigen biertje. Victoria nam geen bier, ze hield meer van wijn, al werd je daar ook dik van. 'Een man, bijvoorbeeld?' Harlan keek hoopvol. 'Ook dat. Ik heb hem alleen nog niet ontmoet.' Ze deed de deur van het vriesvak dicht en keek hem aan. 'Gracie gaat in juni trouwen. Ik ben eerste bruidsmeisje, dan wil ik niet twaalf kilo te zwaar zijn en ook geen ouwe vrijster zijn. Ik ben weer naar de psychiater gegaan.'

'Het klinkt als een soort oorlogsverklaring,' zei Harlan duidelijk in zijn sas. Dit was precies wat ze al die jaren nodig had gehad. De laatste tijd had hij een beetje de hoop opgegeven. Victoria at alles wat los en vast zat en ze bleef maar te zwaar. 'Zet hem op, meid! Zeg het maar als we iets voor je kunnen doen.'

'Vanaf nu geen ijs meer. Geen pizza's. Ik ga de loopband gebruiken en naar de sportschool. Misschien ga ik ook wel naar de Weight Watchers. Of een diëtiste. Een hypnotiseur. Maakt me niet uit. Ik doe het gewoon.' 'Met wie gaat Gracie eigenlijk trouwen? Is ze niet een beetje te jong? Ze is nog maar net afgestudeerd.'

'Ze is nog veel te jong, en het is volkomen idioot. Mijn vader vindt die vent alleen maar geweldig omdat hij geld heeft.'

'Lijkt me waardeloos. Maar je weet maar nooit, misschien pakt het wel goed uit.'

'Dat mag ik voor haar hopen. Als ze met hem trouwt, zal ze zichzelf helemaal wegcijferen. Maar dat wil ze nu eenmaal omdat ze denkt dat hij dat ook wil.'

'Het duurt nog een hele tijd voordat het juni is. Er kan nog van alles gebeuren.'

'Dat is waar.' Ze had een felle blik in haar ogen die Harlan in geen jaren had gezien, misschien wel nooit. Ze was op een heilige missie. 'Daar reken ik ook op. Ik heb een jaar om mijn leven en mijn lichaam vorm te geven.'

'Dat gaat je lukken,' zei Harlan vol overtuiging.

'Zeker weten,' zei ze, en eindelijk geloofde ze het. Ze vroeg zich af waarom dat eigenlijk zo lang had geduurd. Negenentwintig jaar had ze geloofd wat haar ouders zeiden: dat ze lelijk was en dik en gedoemd te mislukken omdat niemand van haar zou kunnen houden. Nu besefte ze dat het helemaal niet waar hoefde te zijn en dat haar ouders dat alleen maar zo vonden. Ze was vastbesloten zich te bevrijden van de dingen waarmee ze haar hadden opgezadeld.

De volgende dag meldde ze zich bij de Weight Watchers en kwam thuis met de eetvoorschriften en een keukenweegschaal. De dag daarop werd ze lid van een sportschool. Er stonden prachtige apparaten, er was een ruimte voor krachttraining, een dansstudio, een sauna en een zwembad. Victoria ging er elke dag naartoe en ze jogde dagelijks om de vijver in Central Park. Ze hield zich strikt aan haar dieet en liet zich elke week wegen bij de Weight Watchers. Vrijwel elke dag had ze Gracie aan de telefoon om over de bruiloft te praten, en haar moeder belde ook vaker dan haar lief was. De bruiloft was het enige waaraan ze nog konden denken. Victoria noemde het 'trouwkoorts'. Toen de school weer begon, was ze vijf kilo kwijt en ze voelde zich geweldig. Ze was in vorm, maar ze had nog een lange weg te gaan. Ze had al iets bereikt en was vastbesloten zich niet te laten ontmoedigen. Dat had ze namelijk vaak genoeg meegemaakt. Maar deze keer zou ze volhouden. Ze ging ook regelmatig naar haar psychiater. Victoria had het met haar over haar ouders, over haar zusje, maar eindelijk ook over wat ze nou zelf wilde. Dat was voor het eerst.

Haar leerlingen merkten ook dat er iets was veranderd. Ze was sterker en zekerder van zichzelf. Helen en Carla zeiden dat ze trots op haar waren.

Victoria ergerde zich eraan dat haar zusje sinds haar afstuderen nog steeds geen baan had. Vanaf haar verloving deed ze daar ook geen enkele moeite meer voor. Victoria vond dat het niet goed voor haar was en ook niet voor haar zelfvertrouwen. Gracie zei dat ze geen tijd had, maar Victoria wist dat het leven uit nog wel iets meer bestond dan een bruiloft voorbereiden en met een rijke man trouwen. Haar psychiater zei dat ze zich er niet mee moest bemoeien en dat ze zich op zichzelf moest concentreren. En dat deed ze dus, hoewel ze zich zorgen bleef maken over haar zusje.

Tegen september was ze nog maar één kilo meer kwijtgeraakt. Toch was dat alles bij elkaar zes kilo, dus ze was al halverwege haar doel. Ze zag er fit uit toen Gracie in oktober meldde dat ze een weekend naar New York kwam. Ze was van plan bruidsjurken te bekijken en jurken voor de bruidsmeisjes uit te zoeken. Ze wilde graag dat Victoria haar daarbij hielp. Victoria wist niet of ze daartoe wel in staat was, maar Gracie was nu eenmaal haar kleine zusje, van wie ze hield en tegen wie ze nooit nee kon zeggen. Dus vond ze het goed, hoewel ze dat weekend nog een hele stapel huiswerk had om na te kijken. Haar psychiater vroeg waarom ze niet tegen Gracie had gezegd dat ze beter een andere keer kon komen, omdat het huwelijk pas in juni zou plaatsvinden.

'Dat kon ik niet,' zei Victoria eerlijk.

'Waarom niet?'

'Ik kan nooit nee tegen haar zeggen.'

'En waarom vind je het vervelend dat ze dit weekend komt?' vroeg de psychiater heel open.

'Ik moet werken,' zei Victoria luchtig.

Mevrouw Watson keek haar aan alsof ze met deze verklaring geen genoegen nam.

'Is dat de enige reden?'

'Nee. Ik ben nog niet genoeg afgevallen en ik ben bang dat ze een jurk uitkiest waarin ik er niet uitzie. Al haar vriendinnen hebben dezelfde maat als zij, 32 of 34. Ze weten niet eens dat er een maat 44 bestaat.'

'Jij bent wie je bent. En in juni heb jij geen maat 44 meer,' stelde mevrouw Watson haar gerust, want Victoria had zich nog steeds aan haar voornemen gehouden.

'En als dat wel zo zou zijn?' zei Victoria met paniek in haar ogen. Haar grootste droom was om maat 38 te hebben, maar zelfs maat 40 zou al geweldig zijn als ze op dat gewicht wist te blijven.

'Waarom denk je dat je dat niet zal lukken?'

'Omdat ik bang ben dat mijn vader gelijk heeft en dat ik inderdaad een loser ben. Gracie heeft het maar weer bewezen. Ze gaat op haar tweeëntwintigste trouwen met de ideale man. Wanneer zij in het huwelijk treedt, ben ik dertig en nog steeds niet getrouwd. Ik heb niet eens een vriendje of een date. Ik ben alleen maar een schooljuf.'

'En een heel goeie,' bracht de psychiater haar in herinnering. 'Je bent hoofd van de afdeling Engels op de beste privéschool van New York. Dat is geen kattenpis.' Victoria schoot in de lach. 'Trouwens, jij bent eerste bruidsmeisje, je hoeft niet precies dezelfde jurk te dragen als de anderen. Misschien doe je wel iets heel anders aan als ze iets uitzoekt wat je niet staat. Die keus laat ze wel aan jou over.'

'Echt niet,' sprak Victoria haar tegen. Ze kende haar zusje. Ze mocht het dan wel goedvinden dat Harry alles bepaalde, maar ze had zo haar eigen ideeën over een aantal dingen. 'Voor mij zit er niets anders op dan maar toekijken wat zij uitzoekt.'

'Dan is dit een mooie gelegenheid om daar verandering in te brengen,' opperde de psychiater.

'Ik zal m'n best doen.' Victoria klonk niet echt overtuigd.

Gracie kwam op vrijdagochtend aan in New York toen Victoria nog op school was. Victoria ging zo vlug ze kon naar huis om haar te begroeten. Ze had de sleutel onder de deurmat gelegd dus Gracie was al binnen en liep in een pittig tempo over de loopband.

'Wat een goed ding,' zei ze, en ze grijnsde naar haar zus. Op dat grote apparaat leek ze net een kind of een elfje.

'Dat mag ook wel,' zei Victoria. 'Het heeft ons een smak geld gekost.'

'Jij moet het ook eens doen,' zei Gracie terwijl ze eraf stapte.

'Heb ik al gedaan,' zei Victoria, trots dat ze zoveel was afgevallen. Tot haar teleurstelling viel het Gracie niet op. Ze was met haar hoofd alleen maar bij haar bruiloft. Gracie omarmde haar zus en zei dat ze meteen de stad in wilde om te gaan shoppen, want ze had een hele lijst met winkels waar ze naartoe wilde. Victoria was die dag al heel vroeg naar school gegaan omdat ze een afdelingsvergadering had. Ze had de hele dag op school gezeten en ze zag er niet uit. Toch was ze in vijf minuten klaar om de stad in te gaan.

Onderweg viel Victoria's blik op de knots van een diamant aan Gracies vinger. 'Ben je nou nooit bang dat je een klap op je kop krijgt als je dat ding draagt?' Victoria maakte zich altijd zorgen om Gracie, voor haar was en bleef ze het kleine zusje dat ze vroeger naar de kleuterschool bracht.

'Geen hond die denkt dat die steen echt is,' zei Gracie luchtig toen ze voor het luxe warenhuis Bergdorf uit de taxi stapten. Ze gingen de trap op naar de afdeling bruidskleding om op zoek te gaan naar bruidsjurken. Een stuk of tien bruidsjurken hingen aan rekken of lagen gedrapeerd. Gracie bekeek ze een voor een en schudde toen haar hoofd. Er was er niet eentje bij die haar beviel, hoewel Victoria ze allemaal prachtig vond. Gracie schakelde over op iets anders en vroeg naar de jurken voor bruidsmeisjes. Ze had een lijst met ontwerpen en kleuren die ze wilde zien. Ze kreeg alles wat voorradig was aangedragen. Het zou een stijlvolle avondbruiloft worden. Harry zou een witte smoking dragen en de bruidsjonkers een zwarte. Voor de jurken van de bruidsmeisjes gingen Gracies gedachten uit naar de kleuren perzik, lichtblauw of champagne. Stuk voor stuk kleuren die Victoria goed zouden staan. Victoria had zo'n lichte huid dat sommige kleuren voor haar totaal uit den boze waren, zoals rood bijvoorbeeld, maar Gracie verzekerde haar dat ze haar bruidmeisjes nooit in het rood zou steken. Gracie leek net een kleine generaal die haar troepen commandeerde toen de verkoopsters met alles kwamen opdraven. Gracie had de touwtjes strak in handen bij wat een groot nationaal evenement dreigde te worden, zoals een rockconcert, een wereldtentoonstelling of een presidentscampagne. Ze had de tijd van haar leven en ze zou de ster van de show zijn. Victoria vroeg zich af hoe haar moeder hiermee omging. Op zijn zachtst gezegd was het allemaal nogal overweldigend, en hun vader spaarde kosten noch moeite. Het enige wat hij wilde, was indruk maken op de Wilkes en dat zijn lievelingsdochter trots zou zijn. Omdat Gracie zo druk in de weer was, had ze nog steeds niet gemerkt dat Victoria was afgevallen. Victoria voelde zich lichtelijk gekwetst, maar ze wilde er niet kinderachtig over doen en ze richtte haar aandacht op de jurken die Gracie had uitgekozen. Toen ze weggingen, waren er drie jurken waarover ze wilde nadenken. Er zouden tien bruidsmeisjes zijn. Het drong tot Victoria door dat als zij zou trouwen ze niet eens tien vriendinnen zou hebben en dat Gracie het enige bruidsmeisje zou zijn. Maar Gracie was altijd al een gouden kind geweest. En nu was ze de ster en ze genoot van elke minuut. Ze leek inmiddels meer op haar ouders dan Victoria wilde toegeven. Gracie kwam uit een gezin met sterren en Victoria voelde zich net een meteoor die in een wolk van as ter aarde was gestort.

Vervolgens gingen ze naar Barneys en ze eindigden bij Saks. Voor de dag daarop had Gracie een afspraak gemaakt met Vera Wang in eigen persoon. Ze had ook nog naar Oscar de la Renta gewild, maar ze had geen tijd gehad om dat te regelen. Het drong steeds meer tot Victoria door wat voor een enorme gebeurtenis dit zou worden. De avond voorafgaand aan de trouwdag gaven de Wilkes nog een officieel diner in avondkledij, dat grootser en uitgebreider was dan de meeste bruiloften. Dus moesten er voor elke gelegenheid twee verschillende jurken komen. Gracie zei dat hun moeder had besloten om beige te dragen op de bruiloft en smaragdgroen op het diner. Christine was naar Neiman Marcus gegaan en haar personal shopper had voor beide gelegenheden een perfecte jurk uitgekozen. Christine was al helemaal klaar. Gracie hoefde zich dus alleen nog maar op zichzelf te concentreren.

Gracie vond de bruidsjurken bij Saks ook maar niks, en maakte duidelijk dat ze voor haar trouwdag op zoek was naar iets echt heel uitzonderlijks. Gracie, het kleine zusje, liet eindelijk haar ware gezicht zien. Plotseling was niets bijzonder genoeg voor haar. Victoria schrok er een beetje van hoe vastbesloten ze was. Gracie was ook niet echt te spreken over de jurken voor de bruidsmeisjes die ze zag, maar opeens slaakte ze een kreetje toen haar oog op een jurk viel.

'O mijn god.' Haar mond viel open en ze keek alsof ze de Heilige Graal had gevonden. 'Dat is 'm! Aan die kleur zou ik nou nooit hebben gedacht.' Het was zonder meer een spectaculaire jurk, hoewel Victoria hem eigenlijk niet zo geschikt vond voor een trouwerij en zeker niet tien stuks ervan. Het was herfst en bruin was de kleur van het seizoen. Veel zachter dan zwart, en een heel 'warme' kleur, volgens de verkoopster. De strapless jurk waarop Gracie haar oog had laten vallen, was van zware satijn met kleine plooitjes net onder de heupen en een rok die in een klokvorm uitwaaierde tot op de grond. De jurk was met veel vakmanschap in elkaar gezet en de kleur was chocoladebruin. Het enige probleem was volgens Victoria dat deze jurk alleen geschikt was voor graatmagere vrouwen zonder tieten. Door de plooitjes op de heupen zou Victoria's achterwerk lijken op een bungalowtent. Dit soort jurken konden alleen maar gedragen worden door meisjes met net zo'n figuur als Gracie en haar vriendinnen. De jurk was maat 44 en te groot voor Victoria, maar al zou ze nog meer afvallen dan nog moest ze er niet aan denken hoe een kleinere maat haar zou staan.

'Deze zal iedereen te gek vinden,' riep Gracie uit met een extatische uitdrukking op haar gezicht. 'Die kun je daarna ook altijd aan als je ergens in avondkleding moet verschijnen.' De jurk was duur, maar voor de meeste bruidsmeisjes was dat geen probleem. Bovendien had Gracies vader beloofd het verschil bij te leggen als het een jurk werd die een aantal vriendinnen zich niet kon veroorloven. Voor Victoria was de prijs ook geen punt, want haar vader zou alles betalen. Klein minpuntje was dat die jurk haar afgrijselijk zou staan. Haar borsten en heupen waren veel te fors voor dit model. Verslagen keek ze naar de donkerbruine chocoladekleur, die kon ze ook absoluut niet hebben met haar lichte huid, blauwe ogen en blonde haar.

'Dit is niet echt een jurk voor mij,' zei ze voorzichtig. 'Dan lijk ik net een berg chocolademousse. Ook al val ik twintig kilo af. Of zelfs vijftig. Mijn borstomvang is veel te groot en bovendien staat die kleur me voor geen meter.'

Haar zusje keek haar smekend aan. 'Maar het is zo'n geweldige jurk en precies wat ik wil.'

'Ja, hij is zeker mooi,' was Victoria het met haar eens. 'Maar wel voor iemand met jouw maat. Als jij nou die jurk aantrekt en ik de bruidsjurk, dan zijn we klaar. Aan mijn lijf is die jurk echt een ramp, bovendien hebben ze hem vast niet in mijn maat.'

'U kunt elke maat bestellen die u wilt, hoor,' zei de verkoopster behulpzaam. Het was een kostbare jurk en het zou een mooie order worden.

'Denkt u dat we daar in juni tien van kunnen krijgen?' vroeg Gracie met een blik van paniek in haar ogen, terwijl ze de smeekbede van haar zuster volkomen negeerde.

'O, vast wel. Als u me de maten doorgeeft, zijn ze denk ik al in december klaar.' Gracie keek opgelucht.

Victoria kon wel janken.

'Gracie, dit kun je me niet aandoen. Ik zie er niet uit in die jurk.'

'Wel waar. Je zei trouwens dat je toch ging afvallen.'

'Maar dan nog. Ik heb dubbel D als bh. Voor zo'n jurk moet je jouw figuur hebben.'

Gracie keek haar aan met tranen in de ogen en een blik waarvan het hart van haar zus al smolt toen Gracie nog maar vijf was.

'Ik trouw maar één keer,' zei ze smekend. 'Ik wil dat alles perfect is voor Harry. Dit moet de bruiloft van mijn dromen worden. Iedereen kiest altijd voor roze, blauw en andere pasteltinten. Niemand komt ooit op het idee van bruin voor de bruidsmeisjes. Het wordt de elegantste bruiloft die L.A. ooit heeft meegemaakt.'

'Met een eerste bruidsmeisje dat eruitziet als een nijlpaard.' 'Tegen die tijd ben je heus wel afgevallen. Dat lukt je altijd, als je het maar probeert.'

'Daar gaat het niet om. Ik moet onder het mes om dat er allemaal af te krijgen.' De kleine plooitjes onder aan het lange lijfje maakten het alleen maar erger. Gracie was inmiddels al bezig bijpassende bruine orchideeën voor de bruidsmeisjes te bestellen. Ze was met geen stok en zeven dienders meer van haar voornemen af te brengen. Ze deed de bestellingen terwijl Victoria naast haar stond en bijna in tranen was. Haar zusje had ervoor gezorgd dat zij op de bruiloft net een monster zou lijken, terwijl Gracies kleine, anorexia-achtige vriendinnen er heel stijlvol zouden uitzien in hun bruine strapless jurken. Natuurlijk was de jurk mooi, maar niet voor Victoria. Ze gaf het op om Gracie te overreden en ze ging stilletjes zitten terwijl Gracie de maten voor de meeste jurken aan de verkoopster opgaf. Het waren bijna allemaal maatjes 34, en nog drie in maat 32. Gracie zou de overige maten doorgeven waneer ze weer thuis was. Met een verrukt gezicht liep Gracie de winkel uit. Ze danste bijna van opwinding, maar Victoria zat tijdens de hele taxirit naar huis zwijgend naast haar. Ze stapten uit bij de delicatessenzaak, en zonder erbij na te denken zette Victoria drie bekers Haagen-Dazs-ijs op de toonbank. Het viel Gracie niet eens op. Ze was eraan gewend dat Victoria ijs kocht. Ze wist niet dat Victoria al vier maanden lang geen ijs meer had aangeraakt. Het was net als een alcoholist die droog stond en opeens aan de bar een whiskey met ijs bestelde.

Eenmaal thuis belde Gracie meteen haar moeder. Victoria pakte in de keuken de boodschappen uit en toen kwam Harlan binnenlopen. Hij wierp één blik op het ijs, wees ernaar alsof hij iets in brand zag staan en staarde Victoria ongelovig aan.

'Wat is dat?'

'Gracie heeft strapless bruine jurken voor de bruidsmeisjes besteld, en zoiets kan ik echt niet dragen.'

'Dan moet je tegen haar zeggen dat ze iets anders voor je bestelt,' zei hij terwijl hij het ijs van Victoria afpakte en in de vuilnisbak kieperde. 'Misschien valt die jurk best mee.'

'Die is beeldschoon, alleen niet voor mij. Nog afgezien van het model, staat die kleur me totaal niet.'

'Zeg dat dan tegen haar,' zei hij streng. Hij leek haar psychiater wel.

'Dat heb ik gedaan, maar ze wil niet naar me luisteren. Dit wordt de bruiloft van haar dromen. Dit gaat maar één keer gebeuren en dus wil ze dat alles perfect is. Voor iedereen, behalve voor mij.'

'Het is een aardige meid. Leg het haar uit.'

'Ze is een bruidje dat door roeien en ruiten gaat. We hebben vandaag zo ongeveer honderd jurken bekeken. Die bruiloft wordt de gebeurtenis van de eeuw.'

'Het helpt niks als je nu je dieet verpest,' zei hij om haar een hart onder de riem te steken. Hij was zich rot geschrokken toen ze met die beker ijs in haar hand stond. Ze was steeds zo braaf geweest en hij wilde niet dat ze alles zou verknallen vanwege een of andere stomme jurk.

Gracie was inmiddels druk aan het telefoneren met haar vriendinnen om te vertellen wat voor een geweldige jurk ze voor hen had besteld. Victoria ging helemaal verslagen aan de keukentafel zitten. Ze voelde zich weer onzichtbaar. Gracie hoorde haar niet eens. Het draaide allemaal om haar. Victoria vond het bijna niet te doen en ze was uit het veld geslagen door die jurk. Ze wist niet wat ze moest beginnen. Het was duidelijk dat Gracie niet naar haar zou luisteren, wat ze ook zou zeggen.

Ze aten samen met John en Harlan in de keuken en Gracie vertelde in geuren en kleuren over haar aanstaande bruiloft. Aan het eind van de maaltijd had Victoria zin om te kotsen. 'Misschien ben ik wel gewoon jaloers,' fluisterde ze tegen Harlan toen Gracie de keuken uit was om Harry nog even te bellen voordat ze naar bed ging.

'Volgens mij niet. Het is alleen allemaal een beetje veel. Die meid is totaal op hol geslagen. Jullie vader heeft een monster van haar gemaakt door haar in alles haar zin te geven wat die bruiloft betreft.'

'Hij denkt dat het hem belangrijk maakt,' zei Victoria mismoedig. Voor de eerste keer in haar leven vond ze het niet fijn dat Gracie bij haar was. Tot dusver was het weekend één grote catastrofe geweest.

De volgende dag verliep niet veel beter. Victoria ging met Gracie mee naar haar afspraak met Vera Wang. Ze bekeken een tiental ontwerpen voor een trouwjurk en uiteindelijk zei de ontwerpster dat ze de schetsen zou opsturen die gebaseerd waren op wat Gracie had aangegeven. Gracie was in de wolken.

Inmiddels was het al middag en ze gingen naar Serendipity om te lunchen. Gracie bestelde een salade en Victoria ravioli met kaas en als toetje mochaccino-ijs met slagroom. Gracie vond het niets bijzonders wat haar zus had besteld omdat ze er wel aan gewend was dat Victoria dit soort dingen at. En omdat ze haar dieet aan het verknallen was, voelde Victoria zich nog bedrukter. Toen ze thuiskwamen, was ze bekaf en depri en had ze het gevoel dat ze bijna uit haar kleren knapte. Dergelijke hoeveelheden had ze in geen maanden gegeten. Harlan zag het meteen aan de schuldige blik in haar ogen.

'Wat heb je vandaag gedaan?'

'Ik heb Vera Wang ontmoet,' zei ze ontwijkend.

'Dat bedoel ik niet, dat weet je heus wel. Wat heb je voor lunch gegeten?'

'Dat wil je niet weten. Ik heb mijn hele dieet verknald,' zei ze met een schuldbewust gezicht.

'Dat is het niet waard, Victoria. Daarvoor heb je de afgelopen vier maanden veel te veel je best gedaan. Verkloot het nou niet.'

'Ik word doodzenuwachtig van die bruiloft, ik krijg zelfmoordneigingen van die jurk en ik ken mijn eigen zusje niet meer terug. Op haar leeftijd zou ze niet met die vent moeten trouwen, of met wie dan ook. Hij zal haar leven verpesten, net zoals mijn vader dat bij mijn moeder heeft gedaan. Eigenlijk trouwt ze gewoon met mijn vader,' zei ze diepongelukkig.

'Laat haar toch gaan, als ze dat nou eenmaal wil. Ze is oud genoeg om haar eigen keus te maken, zelfs als het de verkeerde keus is. Dat is nog geen reden om je eigen leven te verpesten. Dat verandert niets aan de zaak, en je wordt er alleen maar ongelukkig van. Zet dat hele huwelijk uit je hoofd. Trek gewoon aan wat je wilt, giet jezelf vol op die bruiloft en ga weer naar huis.' Victoria schoot in de lach.

'Misschien heb je wel gelijk. Bovendien is het pas over acht maanden. Ook al staat die jurk me niet, dan kan ik nog altijd een heleboel afvallen en er toch nog goed uitzien.

'Alleen als je je aan je dieet houdt.'

'Dat zal ik heus wel doen. Vanavond zal ik braaf zijn. We blijven thuis en Gracie gaat morgen terug naar L.A. Zodra ze weg is, hou ik me weer aan de regels.'

'Nee. Dat doe je nu,' zei hij, en hij ging naar zijn kamer. Victoria stapte op de loopband om voor haar zonden te boeten. Gracie bestelde een pizza bij een restaurant waarvan een kaartje op de deur van de ijskast hing. De pizza werd een halfuur later bezorgd en Victoria kon de verleiding niet weerstaan. Gracie nam een punt en Victoria at de rest op. Het liefst had ze ook nog de doos opgegeten zodat Harlan niets in de gaten zou krijgen. Uiteindelijk kwam hij er toch achter en hij keek haar aan alsof ze iemand had vermoord. En dat had ze ook. Namelijk zichzelf. Ze voelde zich intens schuldig.

Om haar te bedanken nam Gracie haar de volgende dag mee naar het Carlyle Hotel om te brunchen. Victoria nam eieren met bearnaisesaus en toen Gracie nog een warme chocolademelk met koekjes bestelde, kon ze daar ook niet van afblijven.

Gracie bedankte haar uitvoerig voordat ze naar het vliegveld vertrok en ze omarmden elkaar stevig. Ze zei dat ze het een te gek weekend had gevonden en beloofde Victoria op de hoogte te houden van de ontwerpen die Vera Wang had gemaakt en alle andere zaken. Victoria zwaaide haar vanaf het trottoir na toen de taxi wegreed. Zodra Gracie uit het zicht was, barstte ze in huilen uit. Voor haar was het een rampzalig weekend geweest en ze voelde zich op alle fronten een totale mislukkeling. Daarbij kwam nog dat ze er op die bruiloft vreselijk zou uitzien. Ze liep naar boven, ging naar haar kamer en toen ze eenmaal in bed lag, wenste ze dat ze dood was.

HOOFDSTUK 18

Victoria vond het een hele opluchting dat ze 's maandags weer naar school kon. Dat was tenminste een wereld die ze snapte en waar ze controle over had. Voor haar gevoel was Gracie volkomen op hol geslagen door die bruiloft en ze vond het behoorlijk deprimerend om onder deze omstandigheden in haar buurt te zijn. Het weekend met Gracie had voor Victoria echt rampzalige gevolgen gehad en ze was zich helemaal te buiten gegaan aan eten.

Na school had ze 's middags een afspraak met dokter Watson. Ze vertelde haar wat er was gebeurd en dat ze zo gedeprimeerd was.

'Ik draaide helemaal door, ik heb alles gegeten wat er maar voor mijn neus kwam,' bekende ze. 'Dat heb ik in jaren niet gedaan, nou ja, in ieder geval niet in maanden. Vanmorgen heb ik me gewogen en ik ben anderhalve kilo aangekomen.'

'Dat gaat er wel weer af,' stelde mevrouw Watson haar gerust. 'Hoe kwam dat denk je?' vroeg ze geïnteresseerd, maar niet verontrust.

'Ik had weer het gevoel dat ik onzichtbaar was, alsof alles watik zei er niet toe deed. Gracie gaat echt steeds meer op mijn ouders lijken.'

'Misschien deed ze dat altijd al.'

'Nee, niet waar. Maar die vent met wie ze trouwt lijkt precies op mijn vader. En nu voel ik me helemaal een buitenbeentje. En dan hebben we nog die jurk die me vreselijk zal staan.'

'Waarom kwam je niet voor jezelf op?'

'Dat heb ik wel geprobeerd, maar ze luisterde niet. Ze heeft die jurk gewoon besteld. Ze is echt niet te genieten.'

'Het gebeurt wel vaker dat meisjes die gaan trouwen niet meer voor rede vatbaar zijn.'

'Dat is met haar ook zo. Ze wil met alle geweld een droombruiloft, terwijl ze eigenlijk niet met die vent zou moeten trouwen. Het zal met haar net zo gaan als met mijn moeder en dat wens ik haar niet toe.'

'Dat kun je niet voorkomen,' maakte de psychiater haar duidelijk. 'Je kunt alleen maar de baas zijn over jezelf en over niemand anders.'

Victoria begreep dat inmiddels ook wel, maar ze vond het verschrikkelijk dat Gracie zo in het voetspoor van haar ouders trad. Toch voelde ze zich een stuk beter toen ze de praktijkruimte van de psychiater verliet. Thuis liep ze een uur op de loopband en daarna ging ze naar de sportschool.

Toen ze om acht uur weer thuiskwam, was ze zo bekaf dat ze meteen naar bed ging. Gracie had haar die dag twee berichtjes gestuurd, waarin ze haar nogmaals bedankte. Victoria voelde zich meteen schuldig dat ze het weekend zo uit haar doen was geweest, terwijl Gracie het juist zo geweldig had gevonden. Ze kon er gewoon niets aan doen dat ze het allemaal verschrikkelijk vond en ze wilde alleen maar dat die hele bruiloft achter de rug zou zijn zodat ze weer normaal met elkaar konden omgaan. De komende acht maanden zouden nog heel lang gaan duren.

Voordat Victoria de volgende dag naar haar werk ging, bracht ze een bezoekje aan de Weight Watchers. Ze biechtte haar zonden op tegen een van de consulentes en stapte op de weegschaal. Tot haar grote opluchting was ze inmiddels één kilo kwijtgeraakt. In ieder geval zat ze nu weer op het goede spoor. Voor de lunchpauze had ze twee klassen achter elkaar. Toen ze uiteindelijk haar lokaal uit liep om naar haar kantoortje te gaan, zag ze een van haar leerlingen huilend in de gang staan. Het meisje keek wanhopig en zodra ze Victoria aan zag komen schoot ze snel de meisjes-wc in. Ongerust ging Victoria achter haar aan.

'Gaat het een beetje?' vroeg Victoria voorzichtig. Het meisje heette Amy Green. Ze was een uitstekende leerling, maar Victoria had in de wandelgangen gehoord dat haar ouders gingen scheiden.

'Ja hoor,' zei Amy, waarop ze in tranen uitbarstte. Victoria gaf haar een paar papieren zakdoekjes. Amy snoot haar neus en keek beschaamd.

'Kan ik iets voor je doen?' Het meisje schudde haar hoofd en kon geen woord uitbrengen. 'Wil je soms even bij me in mijn kantoortje komen zitten of zullen we een wandelingetje maken?'

Amy aarzelde even en knikte toen. Victoria was altijd erg aardig tegen haar geweest en ze vond haar lerares wel 'cool'.

Victoria liep naar haar kantoortje dat een paar deuren verder was en Amy kwam achter haar aan. Zodra ze binnen waren, deed Victoria de deur dicht en bood haar een stoel aan. Ze gaf haar een glas water uit een flesje dat Amy onbeheerst snikkend opdronk. Dat zag er niet goed uit, vond Victoria, maar ze bleef rustig wachten totdat het meisje een beetje was gekalmeerd. Toen keek Amy haar met een wanhopige blik aan.

'Ik ben zwanger,' snikte ze. 'Ik weet het pas sinds gisteren.' Het was niet zo moeilijk om te raden van wie ze zwanger was. Amy had al twee jaar vaste verkering met een aardige jongen. Ze zouden allebei in juni eindexamen doen.

In één klap waren alle gedachten aan de bruiloft van haar zusje uit Victoria's hoofd verdwenen.

'Weet je moeder het al?' vroeg ze terwijl ze Amy nog een paar zakdoekjes gaf.

'Ik durf het haar niet te vertellen. Ze vermoordt me. Ze is al zo van streek door de scheiding.' Voor zover Victoria wist, had Amy's vader zijn vrouw in de steek gelaten voor iemand anders. 'En nu dit. Ik weet echt niet wat ik moet doen.'

'Weet Justin het?'

Amy knikte. 'We zijn net bij de dokter geweest. We hebben een condoom gebruikt, maar dat is stukgegaan. Ik slikte de pil niet meer omdat ik er misselijk van werd.'

'Shit,' zei Victoria.

Ondanks haar tranen schoot Amy in de lach. 'Dat kun je rustig zeggen.'

'Oké, dan zeg ik het nog een keer: shit.' Ze lachten allebei, hoewel de hele situatie echt niet om te lachen was. 'Weet je al wat je gaat doen?' Amy zou in overleg met haar ouders een beslissing moeten nemen, Victoria kon niet veel meer doen dan naar haar luisteren.

'Ik weet het niet. Ik ben nog veel te jong voor een kind, maar ik wil ook geen abortus. Word ik nu van school getrapt?' vroeg ze met paniek in haar ogen. Blijkbaar had ze er spijt van dat ze het Victoria had verteld.

'Geen idee,' bekende Victoria. In de zeven jaar dat ze hier op school lesgaf had ze zoiets nog niet eerder meegemaakt. Ze had wel eens gehoord dat er leerlingen zwanger waren geworden, maar tot dusver nooit iemand uit haar klas. Dit soort dingen werd meestal behandeld door de leerlingenmentor of de directeur. Ze was alleen maar lerares Engels, ook al was ze hoofd van de afdeling. Maar tegelijkertijd was ze een vrouw en kon ze zich in dit jonge meisje verplaatsen, al was het haar zelf nooit overkomen. Ze zou het vreselijk vinden als Amy geen eindexamen kon doen. Het meisje had grote kans om te worden aangenomen op Yale of Harvard, of een van de andere topuniversiteiten waarvoor ze zich had aangemeld.

'Misschien kunnen we samen iets verzinnen.' Ze wist dat het zwangere leerlingen niet was toegestaan om aan de lessen deel te nemen. 'Maar ik vind dat je eerst met je moeder moet gaan praten.'

'Dat overleeft ze niet.'

'Jawel. Jij bent heus niet de enige die dit overkomt. We moeten alleen tot een goede oplossing zien te komen, wat dat ook mag zijn. Dat hangt helemaal van jou en je moeder af. Wil je dat ik met haar ga praten?'

'Nee. Ze is vast woedend dat ik het eerst aan jou heb verteld,' zei Amy met een zucht, en ze nam een slok water. Inmiddels was ze een beetje gekalmeerd, maar er stond haar nog een zware beslissing te wachten. Ze was zeventien en zonder kind had ze een stralende toekomst in het vooruitzicht. Met een kind zou het een stuk lastiger worden. 'Justin zei dat hij wel met me mee gaat om met mijn moeder te praten. Hij wil dat ik het hou en misschien gaan we ooit wel trouwen.' Ze keek heel sip toen ze dat zei. Ze was er nog helemaal niet aan toe om te trouwen en een kind te krijgen, maar het alternatief vond ze nog afschrikwekkender.

Victoria krabbelde het nummer van haar mobiel op een papiertje en gaf dat aan haar. 'Je kunt me altijd bellen, maakt niet uit op welk tijdstip. Ik zal alles doen om je te helpen, en als je met meneer Walker gaat praten, wil ik daar wel bij zijn.' Victoria zou het vreselijk vinden als ze van school werd gestuurd of werd geschorst. Ze wilde dat Amy haar school afmaakte, en dat wilde Amy zelf ook.

Even later gingen ze samen het kantoortje uit. Victoria gaf haar een knuffel waarna Amy naar de kantine ging om te kijken of Justin daar was. Na de lunch zag Victoria hen samen de school uit lopen. Ze hoopte maar dat ze naar Amy's moeder gingen.

De volgende dag kwam Amy niet op school, maar ze belde Victoria wel. Ze zei dat ze 's middags een afspraak had met meneer Walker en ze vroeg of Victoria ook kon komen. Victoria zei ja. Ze wachtte Amy en haar moeder op voor zijn kantoor. Het was duidelijk te zien dat Amy had gehuild en haar moeder zag spierwit. Zodra Amy Victoria zag, glimlachte ze, en haar moeder bedankte haar dat ze was gekomen. De directeur verwachtte hen al en stond op toen ze de kamer binnenkwamen, verrast om Victoria te zien. Met een bezorgde uitdrukking op zijn gezicht vroeg hij of ze wilden gaan zitten. Het was hem niet ter ore gekomen dat Amy problemen had op school en hij had geen idee waarom ze hier waren. Het enige wat hij kon bedenken was dat het iets met de scheiding van haar ouders te maken had. Hij hoopte maar dat ze daardoor niet naar een andere school zou gaan. Ze was een uitstekende leerling en ze zouden het erg jammer vinden om haar kwijt te raken. Toen mevrouw Green hem vertelde dat haar dochter zwanger was, was hij volkomen verbouwereerd. Vol medelijden keek hij het meisje aan. Dit was weliswaar niet de eerste keer dat zoiets op zijn school gebeurde, maar het was altijd een heel lastige situatie, zowel voor de leerling als voor de school. Mevrouw Green zei dat de baby in mei zou worden geboren, en tot grote verrassing van Victoria en meneer Walker voegde ze eraan toe dat Amy had besloten het kind te houden. Als Amy in de herfst naar de universiteit ging, zou haar moeder voor de baby zorgen. Amy had zich ingeschreven bij het Barnard en NYU waardoor ze met de baby bij haar moeder kon blijven wonen. Amy's moeder steunde haar dochter in alle opzichten en Amy zag er een stuk minder beroerd uit dan een paar dagen daarvoor.

'Het enige wat we willen weten,' begon mevrouw Green zo rustig mogelijk, 'is of Amy hier kan blijven, of dat we haar van school moeten halen.' Op dit moment was dat hun grootste angst, want het zou grote gevolgen voor haar verdere studie hebben als ze haar laatste schooljaar niet zou afmaken.

'Amy, wat vind je er zelf van om hier te blijven?' vroeg de directeur. 'Zou je er geen moeite mee hebben dat iedereen over je kletst en weet wat er aan de hand is?'

'Nee, hoor, want ik wil de baby toch houden.' Ze glimlachte dankbaar naar haar moeder. Victoria kon zich wel indenken dat het geen gemakkelijke beslissing was geweest, maar waarschijnlijk wel de juiste. Het zou veel traumatischer zijn als ze het kind zou krijgen en het vervolgens moest afstaan, dan wanneer ze zich aanpaste aan de omstandigheden. Als haar moeder haar daarbij wilde helpen, kon ze gewoon verdergaan met haar leven.

'Ik wil liever hier blijven,' zei Amy uit de grond van haar hart. De directeur knikte. Hij had nog nooit een zwangere leerling op school getolereerd, maar hij wilde ook niet haar academische loopbaan kapotmaken. Hij was net zo verantwoordelijk voor haar als voor de andere leerlingen. Hij probeerde uit te rekenen wanneer Amy's zwangerschap zichtbaar wou worden.

'Ik zou je ook op een apart studieprogramma kunnen zetten, maar misschien zal de universiteit waar je je hebt ingeschreven daar niet mee akkoord gaan. Wanneer komt de baby ook alweer?'

'Ik ben 1 mei uitgerekend,' zei Amy.

'In april hebben we heel lang vrij vanwege de voorjaarsvakantie,' zei meneer Walker hardop denkend. 'De school begint pas eind april weer. Als je nou eens doorgaat tot de voorjaarsvakantie en daarna thuisblijft tot de baby komt? Dan kun je eind mei terugkomen voor de eindexamens en in juni je diploma halen. Dat moet voor jou niet al te moeilijk zijn en volgens mij komen we er hier ook wel uit. Ik ken wel leerlingen die langer thuis zijn omdat ze de ziekte van Pfeiffer hebben. Ik wil niet dat je laatste jaar mislukt. Dit is voor ons ook nieuw, maar als jij hiermee kunt leven, dan kunnen wij dat ook,' zei hij.

Amy begon te huilen van opluchting. Victoria had geen woord gezegd, ze was hier alleen maar om Amy te steunen. Amy's moeder bedankte de directeur omstandig en daarna liepen ze de deur uit. Justin stond met een bezorgde uitdrukking op zijn gezicht buiten op hen te wachten. Amy glimlachte naar hem en hij sloeg meteen zijn arm om haar heen. Victoria vond het een heel lief en beschermend gebaar en ze had goede hoop voor hen beiden. Misschien zou met de hulp van Amy's moeder alles goed komen.

'Ik mag blijven,' zei Amy stralend tegen Justin. 'Meneer Walker was ontzettend aardig. Tot de voorjaarsvakantie ga ik gewoon naar school, en nadat de baby is geboren, kom ik terug voor de eindexamens en de diploma-uitreiking.' Justin keek alsof er een enorm gewicht van zijn schouders was gevallen. Het waren alle twee prima kinderen, en iedereen wilde hen maar al te graag helpen.

'Dank u wel,' zei Justin tegen Victoria en Amy's moeder.

'Ik heb niks gedaan, hoor,' zei Victoria voor de goede orde. Amy sprong er onmiddellijk tussen. 'Wel waar. Door het gesprek met jou heb ik het tegen mijn moeder durven vertellen. Justin en ik zijn meteen daarna naar haar toe gegaan.'

'Daar ben ik blij om,' zei Victoria zacht. 'Ik vind dat jullie met z'n allen een goede beslissing hebben genomen, al zal het nog best moeilijk worden.' Er was nu eenmaal geen ideale oplossing, maar dit was waarschijnlijk toch de beste.

'Dank je wel voor de steun,' zei Amy's moeder met verstikte stem tegen Victoria. Vervolgens verlieten ze met z'n drieën de school.

Victoria moest onwillekeurig aan haar zusje denken. Ze was blij dat Gracie dit nooit had meegemaakt, maar het kon iedereen overkomen. Mevrouw Green had zich echt heel begripvol opgesteld en Justin en Amy gingen ook ontzettend goed en dapper met de situatie om. Eenmaal thuis dacht ze nog lang hierover na.

De volgende dag kwam Amy bij Victoria in de klas om haar nogmaals te bedanken. Justin week niet van haar zijde, zoals de afgelopen twee jaar steeds het geval was geweest. Het zou een heel bijzonder schooljaar worden met een zwangere leerlinge in hun midden. Zoals de directeur al had gezegd, was dit voor iedereen volkomen nieuw. Onwillekeurig kwam het bij Victoria op dat je je met kinderen echt nooit hoefde te vervelen.

HOOFDSTUK 19

Net zoals alle vorige jaren ging Victoria met Thanksgiving naar L.A. Toch zou het dit jaar anders dan anders zijn want Harry kwam ook. Het was een voorproefje hoe het zou worden als Gracie en hij eenmaal getrouwd waren. Toen Victoria 's woensdags arriveerde, was haar moeder in grote paniek de tafel aan het dekken met haar beste servies en tafellinnen. Gracie was in geen velden of wegen te bekennen. Ze ging met Harry eten bij Harry's zus, die de volgende dag bij haar schoonouders ging eten. De ouders van Harry waren weg en daarom zou Harry Thanksgiving bij de Dawsons vieren. Victoria's ouders deden net alsof er een staatshoofd op bezoek kwam. Ze sloofden zich werkelijk in alles uit. Victoria vond het te belachelijk voor woorden, maar toch hielp ze haar moeder met alles klaarzetten. Het kristal en het tafellinnen van haar oma werd aangerukt en Christine gebruikte de borden die ze voor haar huwelijk had gekregen.

'Jemig, mam, is het nou echt nodig dat we al die moeite voor hem doen? Ik kan me niet herinneren dat we deze borden ooit hebben gebruikt.'

'Die heb ik al in geen twintig jaar meer op tafel gezet,' bekende ze schaapachtig. 'Maar het moest van je vader. Hij zegt dat Harry gewend is aan het allerbeste en hij wil niet dat Harry denkt dat we geen mooie spullen hebben.' Victoria kreeg onmiddellijk zin om het hele Thanksgiving-diner in de tuin te houden met een barbecue en papieren bordjes. Ze vond het allemaal zo overdreven om zich zo uit te sloven voor een knul van zevenentwintig, die tenslotte ook nog deel uit zou maken van de familie. Maar haar ouders wilden op hun allerbest voor de dag komen. Harry zou waarschijnlijk net zo blij zijn met gewone borden, die hij trouwens wel eens eerder had gezien. Al met al kregen de feestdagen hierdoor veel meer gewicht dan nodig was.

Gracie kwam om twaalf uur 's nachts thuis en was helemaal in de wolken over hoe schattig Harry's zus was en hoe geweldig ze het met elkaar hadden gehad. Ze had al eens eerder kennisgemaakt met Harry's zus, maar nu zouden ze schoonzusters worden. De zus had zo te horen een aardige man en twee kinderen. Victoria verlangde terug naar de tijd dat Gracie over andere dingen praatte dan over de familie Wilkes en de bruiloft. Bovendien had Victoria zich nog steeds niet verzoend met het idee dat ze op de bruiloft die bruine jurk zou moeten dragen. Gracie was met geen mogelijkheid met beide benen op de grond te krijgen en de laatste tijd praatte ze over niets anders meer dan haar huwelijksdag.

'Eigenlijk zou je een baan moeten zoeken, dan heb je tenminste wat anders aan je hoofd dan die bruiloft,' probeerde Victoria nog.

'Ik denk niet dat Harry dat wil,' zei Gracie gedwee.

'Daar heeft ze ook helemaal geen tijd voor,' voegde hun moeder eraan toe. 'Er moet nog zo ontzettend veel gebeuren. We moeten de uitnodigingen nog laten maken en wat denk je van haar cadeaulij st? Daarvoor moeten we naar drie verschillende winkels om alles uit te zoeken. Harry is op zoek naar een appartement en daar heeft hij haar ook bij nodig.

We wachten nog steeds op de schetsen van Vera Wang. Oscar de la Renta heeft trouwens toch ook een aantal schetsen gemaakt van trouwjurken die beeldig zouden passen bij de jurken voor de bruidmeisjes. Gracie heeft nog niet eens de taart uitgezocht. Dan hebben we nog de afspraken met het cateringbedrijf en de bloemist. En vergeet de band niet. Ook zijn we er nog niet uit in welke kerk ze zullen trouwen. Daarbij komt dat ze haar jurk diverse keren zal moeten passen, met de bijbehorende fotosessies. Waarschijnlijk moet ze zich ook voorbereiden op wat er in de kerk gebeurt. Ze heeft absoluut geen tijd voor een baan. Ze heeft haar handen echt wel vol aan de bruiloft.'

Victoria was al doodop toen ze alleen al deze waslijst moest aanhoren, en haar moeder zo te zien ook. Voor Gracie en haar moeder was het een fulltime bezigheid. Victoria vond het idioot. Andere mensen kregen het toch ook voor elkaar om te trouwen terwijl ze een baan hadden? Gracie blijkbaar dus niet.

'Die bruiloft gaat vast een hele smak geld kosten,' zei Victoria de volgende ochtend tegen haar vader, terwijl haar moeder, gekleed in een witwollen Chanel-pakje, maar wel met een schort voor, de kalkoen aan het dichtnaaien was. Haar ouders zagen er allebei tot in de puntjes verzorgd uit. Victoria had een eenvoudige grijze wollen broek aan en een witte trui, wat haar wel genoeg leek voor Thanksgiving. Normaal gesproken doften haar ouders zich ook niet zo op, maar sinds Gracie verloofd was met Harry, ging het allemaal heel anders. Victoria vond het volkomen absurd en stom en had geen zin om eraan mee te doen.

'Zeg dat verdorie wel,' beaamde haar vader. 'Maar hij komt tenslotte uit een vooraanstaande familie. Ik wil niet dat Gracie zich hoeft te schamen. Verwacht trouwens maar niet dat we hetzelfde doen als jij ooit gaat trouwen,' hield hij haar voor. 'Als jij ooit een vent vindt die met je wil trouwen, zou ik je aanraden om maar met hem weg te lopen. Dit kunnen we ons niet nog een keer veroorloven.'

Victoria had het gevoel dat ze een klap in haar gezicht had gekregen. Het was weer het oude liedje. Ze kreeg te horen dat Gracie een bruiloft verdiende die een prinses waardig zou zijn, maar als zijzelf zou trouwen, wat haar vader overigens vrij onwaarschijnlijk leek, kon ze beter weglopen, want een bruiloft als deze kreeg ze toch niet. Aardig hoor. En ook heel duidelijk. Ze voelde zich echt een soort tweederangs burger. Haar familie reisde eersteklas en zij mocht in het bagageruim. Waarom hingen ze geen bordje op de deur van haar kamer met we houden niet van je? Haar ouders lieten dat echt op alle manieren merken. Heel even had Victoria spijt dat ze naar L.A. was gegaan. Ze had net zo goed met Harlan en John thuis Thanksgiving kunnen vieren. Zij kregen weliswaar vrienden op bezoek, maar ze was ervan overtuigd dat ze zich daar veel meer welkom had gevoeld dan bij haar ouders. Zeker na wat haar vader net tegen haar had gezegd. Vanaf dat moment hield ze haar mond over de bruiloft. Ze vond het een pijnlijk onderwerp. Ook al kon haar zusje het echt over niets anders hebben. En toen Harry 's middags kwam werd het alleen maar erger.

Kosten noch moeite waren gespaard. In plaats van wijn te schenken, had haar vader voor champagne gezorgd. Haar moeder zat in de zenuwen of de kalkoen wel gelukt was en Victoria hielp haar in de keuken. Harry en Gracie gingen de tuin in en zaten te giechelen en te fluisteren terwijl Gracies ouders zich totaal belachelijk maakten. Eenmaal aan tafel begon haar vader met Harry over politiek. Harry legde haarfijn uit wat er politiek gezien mis was met het land en wat eraan zou moeten worden gedaan. Haar vader zei op alles ja en amen. Iedere keer dat Gracie iets wilde zeggen, snoerde Harry haar de mond, of maakte hij de zin voor haar af. Ze had geen mening en dat was ook niet nodig want ze mocht alleen over de bruiloft praten. Geen wonder dat ze het over niets anders had, dat was het enige onderwerp dat ze van Harry mocht aanroeren. Victoria had zich al een beetje aan hem geërgerd toen Gracie en hij nog verkering hadden, maar nu gedroeg hij zich echt onuitstaanbaar en opgeblazen. Victoria zat tussen haar vader en Harry in en kon wel gillen. Gracie speelde het domme blondje, om Harry een plezier te doen en haar moeder draafde maar heen en weer tussen de keuken en de kamer. Victoria had de hele middag niet één fatsoenlijk gesprek. Toen de maaltijd eindelijk was afgelopen, liep ze de tuin in om een beetje frisse lucht te krijgen. Ze vond het echt gruwelijk waar Gracie in verzeild was geraakt. En toen Gracie ook naar buiten kwam op zoek naar haar zus, zei Victoria dat ook onomwonden.

'Schatje, hier ben je toch veel te slim voor. Waar ben je in vredesnaam mee bezig? Je mag van Harry niet eens wat zeggen. Zo kun je toch nooit gelukkig worden? Na de bruiloft gaat het leven gewoon door, hoor. Je kunt toch niet leven met iemand die de hele tijd over je heen walst en bepaalt wat je moet denken?'

'Dat doet hij helemaal niet,' zei Gracie verdedigend. 'Hij zorgt echt heel goed voor me.'

'Dat zal wel. Maar hij behandelt je ook als een hersenloze pop.'

Gracie schrok zich rot en barstte in snikken uit. Victoria probeerde haar te omarmen, maar Gracie hield haar af.

'Hoe kun je zoiets zeggen!'

'Omdat ik van je hou en ik niet wil dat je je leven verknalt.' Het klonk allemaal heel bot, maar Victoria wilde eerlijk zijn en vond dat dit gezegd moest worden.

'Ik verknal mijn leven niet. Ik hou van hem en hij houdt van mij. Hij maakt me gelukkig.'

'Hij is precies als papa. Die luistert ook nooit naar mama. Dat doen we trouwens geen van allen. We luisteren alleen maar naar hem. Het enige wat mam doet, is bridgen. Wil je dat de rest van je leven? Je moet een baan hebben, iets om je hersens bij te gebruiken. Je bent een slimme meid, Gracie. Ik weet dat dat in ons gezin zowat een doodzonde is, maar in de echte wereld is dat een enorm voordeel.'

'Je bent gewoon jaloers,' zei Gracie kwaad. 'En je bent nog steeds boos over die bruine jurk.' Ze leek net een klein kind. 'Ik ben niet boos. Ik vind het alleen jammer dat ik iets moet aantrekken wat me voor geen meter staat. Maar als het zoveel voor je betekent, dan doe ik dat. Ik had alleen liever gehad dat je iets voor me had uitgezocht wat mij ook goed staat en niet alleen je vriendinnen. Maar het is jouw bruiloft en jij mag het zeggen. Ik wil alleen niet dat je als je voor het altaar staat je hersens inlevert, in ruil voor een trouwring. Volgens mij is dat een heel slechte ruil.'

'Je bent een valse trut!' zei Gracie en stampvoetend liep ze weer naar binnen. Victoria vroeg zich af hoe snel ze hier weer weg kon komen. Het liefst met het eerstvolgende vliegtuig. Iedereen was zo bezig zich voor Harry uit te sloven en indruk op hem te maken dat Thanksgiving totaal voor haar was verpest. Ze ging weer naar binnen om koffie te drinken en ze zei niks. Gracie zat met Harry op de bank en Victoria liep naar de keuken om haar moeder met de afwas te helpen, want alle borden moesten met de hand worden afgewassen omdat ze zo teer waren. Haar vader bleef in de woonkamer met Harry praten. Het was een zware dag geweest voor Victoria. Het was net alsof ze bij een vreemd gezin op bezoek was. Iedereen had hier een plek en een rol, behalve zij. Haar enige rol was die van buitenbeentje en vreemde eend in de bijt, en dat was nou niet echt iets waarvan ze genoot.

'De kalkoen was goed gelukt, mam,' zei ze onder het afdrogen.

'Hij was een beetje aan de droge kant. Ik was zo zenuwachtig dat ik hem te lang in de oven heb laten staan. Ik probeer voor Harry alles zo perfect mogelijk te doen.'

Victoria wilde haar vragen waarom eigenlijk. Wat maakte het uit, hij was toch al bijna deel van de familie. Hij was toch geen koning of de paus? Ze had nog nooit meegemaakt dat er zoveel drukte werd gemaakt als er iemand op bezoek kwam. 'Hij is echt gewend aan heel verfijnde dingen,' voegde haar moeder er met een glimlach aan toe. 'Gracie krijgt een heerlijk leven met hem.'

Daar was Victoria niet zo zeker van. Ze was er echter wel zeker van dat het allemaal niet zo fijn zou zijn als hij haar nooit een zin liet afmaken of als ze nooit haar mond mocht opendoen. Hij was een knappe, intelligente man, uit een rijke familie, maar als Victoria zou moeten kiezen, zou ze liever haar hele leven alleen blijven dan met hem te trouwen. Volgens haar beging haar zusje een vreselijke vergissing. Harry was ongevoelig, vooringenomen, dominant, vervuld van zichzelf en hij had zo te zien geen respect voor Gracie als mens. Hij beschouwde haar meer als een soort decoratie of speeltje.

Victoria repte de rest van de avond met geen woord meer over wat er was gebeurd en de volgende dag probeerde ze het weer goed te maken met haar zusje. Ze hadden afgesproken om te gaan lunchen bij Fred Segal, wat altijd een van hun favoriete stekjes was geweest. Gracie keek nog steeds bedrukt vanwege de dingen die Victoria de vorige dag tegen haar had gezegd, maar uiteindelijk ontdooide ze toch een beetje. Victoria was weer zo opgefokt door alle toestanden dat ze een heel bord pasta met pesto naar binnen werkte, plus nog een heel mandje met brood. Ze wist van tevoren dat ze altijd te veel ging eten wanneer ze bij haar familie was, maar toch kon ze het niet laten.

'Wanneer ga je weer terug?' vroeg Gracie toen Victoria de rekening betaalde. Tot Victoria's grote opluchting had Gracie haar inmiddels vergeven, dus hoefde ze niet met ruzie weg te gaan.

'Ik denk morgen,' zei Victoria. 'Ik heb nog een heleboel werk liggen.' Gracie probeerde haar niet tot andere gedachten te brengen. Ze merkte wel dat het niet zo lekker liep tussen hen, maar dat weet ze aan alle drukte rond de bruiloft. Victoria wist dat het dieper zat en dat maakte haar treurig. Ze had het idee dat ze haar kleine zusje kwijtraakte aan 'hen'. Dat was nog nooit gebeurd, en daar kwam nog bij dat Harry ook een van 'hen' was. Victoria voelde zich meer dan ooit een soort wees, en dat was het eenzaamste gevoel dat ze kende. Deze keer had ze de pijn niet kunnen verzachten door veel te eten. Met Thanksgiving had ze zelfs geen toetje genomen, hoewel ze echt gek was op pompoentaart met slagroom. Haar vader had niet gemerkt dat Victoria het toetje oversloeg, maar als ze wel een dessert had genomen, had hij ongetwijfeld een opmerking gemaakt over de portie die ze nam. Ze kon het nooit van hen winnen. Het was een hopeloze zaak.

Ze reserveerde een vlucht op zaterdagochtend, en de avond daarvoor at ze samen met haar ouders. Gracie was bij Harry en Victoria belde haar toen ze wegging. Gracie zei dat ze haar wel weer met Kerstmis zouden zien, maar Victoria had zich voorgenomen pas weer naar L.A. te gaan als Gracie ging trouwen. Ze zei het niet, maar ze had niets om voor terug te komen. Het was een grote stap voor haar. Ze was haar kleine zusje kwijt die al die jaren haar enige bondgenoot was geweest. Deze kerst zou ze met Harlan en John doorbrengen. New York was nu haar thuis.

Haar vader bracht haar naar het vliegveld en Victoria gaf hem een kus ten afscheid. Ze voelde zich helemaal leeg toen ze naar hem keek. Hij zei dat ze goed op zichzelf moest passen, en misschien meende hij dat ook wel. Ze bedankte hem en liep zonder nog om te kijken naar de beveiliging. Toen het vliegtuig opsteeg, had ze zich nog nooit zo bevrijd gevoeld. Ze ging terug naar New York - naar huis.

HOOFDSTUK 20

De dagen tussen Thanksgiving en Kerstmis waren op school altijd één grote chaos, maar ondanks dat zorgde Victoria ervoor dat ze elke week naar de Weight Watchers ging, hoe druk ze het ook had. De leerlingen waren totaal niet meer in de stemming om nog iets aan hun schoolwerk te doen. Ze stonden te popelen om op vakantie te gaan, en toen de proefwerken achter de rug waren, werd er alleen nog maar gesproken over waar ze de kerstvakantie zouden doorbrengen. Het ging over reisjes naar de Bahama's, bezoekjes aan oma's in Palm Beach, of familie in andere steden. Victoria hoorde over skivakanties in Aspen, Vail, en Stowe, en een aantal leerlingen ging naar Europa om te skiën in Gstaad, Val d'Isère of Courchevel. Een en al rijkeluisvakanties, op chique locaties over de hele wereld.

Maar Victoria was pas echt verbijsterd toen ze een van haar leerlingen hoorde praten over wat zij in de vakantie ging doen. Het meisje stond met twee klasgenootjes te babbelen terwijl ze na de les hun spullen inpakten, en toevallig stond Victoria in de buurt. Het meisje heette Marjorie Whitewater en ze vertelde heel spontaan dat ze na kerst haar borsten zou laten verkleinen. Cadeautje van haar vader. De twee andere meisjes waren benieuwd hoe dat dan zou gaan. Een van hen zei lachend dat ze precies het tegenovergestelde ging doen. Voor haar diploma zou ze deze zomer van haar moeder een borstvergroting krijgen. De drie meisjes namen hun chirurgische ingrepen uitgebreid door en Victoria hoorde alles stomverbaasd aan.

'Is dat niet heel pijnlijk?' kon Victoria niet nalaten te vragen. Die borstverkleining leek haar vreselijk en ze wist zeker dat zij dat nooit zou aandurven. Stel je voor dat het resultaat niet beviel? Ze had haar hele leven geklaagd over haar grote borsten, maar om daar een stuk van af te halen, leek haar wel erg ingrijpend. Ze had er de afgelopen jaren wel eens over nagedacht, maar het nooit echt serieus overwogen.

'Het is helemaal niet zo erg, hoor,' zei Marjorie. 'Mijn nichtje heeft het verleden jaar ook laten doen en het ziet er fantastisch uit.'

'Ik heb mijn neus laten doen toen ik zestien was,' zei een van de andere meisjes. Het gesprekje tussen de meisjes groeide uit tot een heuse discussie over de voordelen van plastische chirurgie. Victoria stond perplex van de vanzelfsprekende manier en de deskundigheid waarmee ze het over al deze dingen hadden.

'Het deed wel pijn, maar ik ben heel blij met mijn nieuwe neus,' bekende het meisje. 'Soms vergeet ik gewoon dat dit niet de neus is waarmee ik ben geboren. Ik had een bloedhekel aan mijn eigen neus.' De meisjes begonnen te lachen en Victoria deed verlegen ook een duit in het zakje.

'Ik heb ook een hekel aan mijn neus,' bekende ze aan haar leerlingen. Ze was toevallig in dit fascinerende gesprek gerold en nu deed ze ook maar mee. 'Altijd al gehad, trouwens.' 'Dan moet je er iets aan doen. Neem toch een nieuwe,' zei een van de meisjes alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. 'Het valt echt ontzettend mee, hoor. De operatie was helemaal niet erg. Mijn moeder heeft vorig jaar nog een facelift genomen.' Iedereen was onder de indruk en zeker Victoria was helemaal gebiologeerd. Het was nooit bij haar opgekomen om iets aan haar neus te laten doen. Ze had het wel eens voor de grap geopperd, maar ze had het nooit als een reële optie beschouwd. Ze vroeg zich af hoeveel zoiets zou kosten, maar dat wilde ze niet aan deze meisjes vragen.

Die avond begon ze er tegen Harlan over. 'Zeg, ken jij soms een plastisch chirurg?' vroeg ze terloops terwijl ze samen eten aan het koken waren. Op het menu stonden groenten en gestoomde vis. Het ging erg goed met haar dieet en eindelijk was ze bezig haar overtollige kilo's kwijt te raken.

'Nee. Hoezo?'

'Ik denk erover om een nieuwe neus te nemen,' zei ze alsof ze het over een paar nieuwe schoenen of een nieuwe tas had. Harlan schoot in de lach.

'Hoe kom je daar nou bij? Daar heb je het nog nooit over gehad.'

'Ik viel in een gesprek van een paar van mijn leerlingen. Ze leken wel een wandelende medische encyclopedie. Eentje had twee jaar geleden iets aan haar neus laten doen. Een ander meisje krijgt als kerstcadeau een borstverkleining en de derde krijgt een borstvergroting als cadeau voor haar diploma. Ik had het gevoel alsof ik de enige was op school aan wie niet is gesleuteld. En dit zijn nog maar kinderen!' zei ze met grote ogen.

'Ja, rijke kinderen zul je bedoelen,' zei John. 'Mijn leerlingen krijgen voor kerst echt geen nieuwe neus of borstimplantaten.'

'Ik weet nog niet hoeveel het gaat kosten, maar ik denk er ernstig over om mezelf na de kerst op een nieuwe neus te trakteren. Ik ga toch niet naar L.A., dus ik heb alle tijd.'

'Ga je niet naar huis?' Harlan was verrast te horen dat ze in New York bleef. 'Wanneer heb je dat besloten?' 'Met Thanksgiving. Met mijn familie is geen land meer te bezeilen vanwege die bruiloft. En nu de verloofde van mijn zus er ook nog bij is gekomen, val ik er helemaal buiten. Ze zijn allemaal hetzelfde en ik voel me echt een vreemde eend in de bijt. Ik ga pas weer terug voor de bruiloft.'

'Heb je ze dat al gezegd?'

'Nog niet, dat doe ik wel vlak voor kerst. Zeg, eigenlijk wilde ik weten of je een plastisch chirurg kende. Ik vond het namelijk een beetje raar om dat aan mijn leerlingen te vragen.'

Harlan ging er verder niet op in, maar de volgende dag kwam hij op de proppen met de namen van drie plastisch chirurgen. Daar was hij aangekomen via een paar kennissen die vol lof waren over hun werk. Victoria was opgetogen, en de dag daarna belde ze twee van hen op. De eerste chirurg ging de komende feestdagen met vakantie, de tweede, een vrouw, maakte een afspraak met haar voor het eind van de week. De arts had het steeds over rhinoplastiek in plaats van neuscorrectie, en later zei Victoria tegen Harlan dat ze zich net een rinoceros voelde die iets aan zijn hoorn liet doen. Harlan moest lachen. De afspraak met dokter Carolyn Schwartz was op vrijdagmiddag. Haar praktijk was gevestigd in een licht, vrolijk gebouw aan Park Avenue, niet ver van school. Victoria ging er na afloop van de laatste les te voet heen. Het was een koude, zonnige dag en het was een fijne wandeling nadat ze de hele dag op school binnen had gezeten.

Dokter Schwartz was aardig en jong. Ze legde Victoria uit hoe de neuscorrectie in zijn werk ging en vertelde hoeveel het ging kosten. De kosten vielen Victoria ontzettend mee, dit kon ze echt wel betalen. Dokter Schwartz zei dat haar gezicht de eerste week na de operatie onder de bloeduitstortingen zou zitten, maar die zouden geleidelijk wegtrekken. Als ze weer naar school ging, kon ze de blauwe plekken camoufleren met make-up. Ze zei dat ze op de dag na kerst nog net een plekje voor haar had.

Victoria staarde haar even aan en begon te grijnzen.

'Ik doe het. Ik wil een nieuwe neus.' Ze had zich in jaren niet zo op iets verheugd.

Nadat de arts een aantal foto's van haar gezicht had genomen, en profil en van voren, liet ze Victoria computerprints zien van neuzen die voor haar in aanmerking kwamen. Nadat ze al die verschillende neuzen had bekeken, zei Victoria dat ze net zo'n soort neus als haar zusje wilde hebben, om meer op de rest van de familie te lijken. Dokter Schwartz stelde voor om die neus dan wel aan de vorm van haar gezicht aan te passen. Victoria sprak met haar af dat ze thuis een foto van haar zusje zou uitzoeken en die de volgende week langs zou brengen. Ze merkte nog op dat ze Gracies neus altijd prachtig had gevonden en dat ze haar eigen neus meer op die van een mopshond vond lijken. Dokter Schwartz schoot in de lach en zei dat Victoria een prima neus had, maar het kon inderdaad beter. Met behulp van de computer liet ze een aantal mogelijkheden zien. Victoria vond ze allemaal prachtig en stuk voor stuk mooier dan de neus die ze nu had.

Toen ze de praktijkruimte verliet, had ze het gevoel dat ze zweefde. De neus die ze haar hele leven had gehaat en waarmee haar vader haar altijd had gepest, zou verdwijnen. Dag neus.

Zodra ze thuis was, vertelde ze het aan Harlan en John. Ze waren helemaal perplex dat ze al een beslissing had genomen en een datum had vastgesteld om het te laten doen. Het enige waar Victoria een beetje mee zat, was dat iemand haar na de operatie moest komen ophalen. Ze keek John en Harlan hoopvol aan, en toen zei John dat hij het wel "zou doen, want hij had toch vakantie.

Ze had het met de arts ook nog over liposuctie gehad, omdat dat haar soms makkelijker leek dan altijd maar dieet houden en bovendien was ze dan meteen van alles af. Maar toen dokter Schwartz haar uitlegde hoe dat precies in zijn werk ging, vond ze het zo afschuwelijk klinken dat ze ervan afzag en het maar bij een nieuwe neus hield.

De laatste schooldagen gingen voorbij met de gebruikelijke spanningen en opwinding over de aanstaande vakantie. Victoria moest haar leerlingen echt achter hun broek zitten om ze zover te krijgen dat ze hun huiswerk maakten en inleverden. In ieder geval raadde ze hun aan in de vakantie te werken aan hun essays voor de universiteit, ook al wist ze dat de meesten dat toch niet zouden doen. In januari zou het dus wel weer de gebruikelijk heksenketel worden om te zorgen dat alles op tijd bij de universiteiten werd ingeleverd.

Tijdens de laatste week vond er op school nog een klein drama plaats. Een leerling had een van de bovenbouwers betrapt toen hij in de wc een lijntje coke snoof en had dat aan de schoolleiding gemeld. De ouders van de jongen werden hiervan op de hoogte gesteld en hij werd geschorst. De directeur handelde de zaak af en de ouders stemden er mee in om hun zoon een maand naar een afkickkliniek te sturen. Victoria was blij dat het niet een van haar leerlingen was en zij er niets mee te maken had. Dat leek haar vreselijk. Ze had trouwens haar eigen pupillen die aandacht nodig hadden, zoals Amy Green. Het was nog steeds niet te zien dat ze zwanger was, dat zou nog wel even duren. Ze deed goed haar best op school en het ging uitstekend met haar.

De week voor kerst vertelde Victoria haar ouders dat ze in de vakantie niet naar huis kwam. Ze zeiden dat ze het reuze jammer vonden, maar zo klonk het haar niet in de oren. Ze hadden het veel te druk met Harry en Gracie en ze zouden met kerst bij de Wilkes gaan eten en daarna met vakantie naar Aspen gaan.

Gracie belde haar op en was behoorlijk aangeslagen dat Victoria niet kwam. Als verklaring vertelde Victoria dat ze zich aan haar neus liet opereren. Gracie schrok een beetje, maar ze vond het ook wel spannend.

'Echt waar? Doe niet zo mal. Ik vind dat je een prima neus hebt.'

'Nou, ik niet. Ik zit al mijn hele leven opgescheept met de neus van papa's oma, en nu wil ik een nieuwe.'

'En wat voor neus krijg je dan?' vroeg Gracie. Ondanks haar teleurstelling dat Victoria met kerst in New York bleef, snapte ze het nu wel. Victoria vertelde maar niet dat ze zonder die neuscorrectie ook niet naar huis was gekomen.

'Een beetje zo'n soort neus als die van jou en mam,' zei Victoria. 'We hebben hem uitgezocht op de computer en die past veel beter bij mijn gezicht dan de neus die ik nu heb.'

'Doet dat geen pijn?' vroeg Gracie bezorgd, wat Victoria heel lief vond. Gracie was de enige die zich ooit om haar bekommerde, wat er ook gebeurde.

'Geen idee,' bekende Victoria. 'Ik ga onder narcose.'

'Nee, ik bedoel daarna.'

'Ik krijg pijnstillers mee naar huis. Er is me verteld dat mijn gezicht een paar weken helemaal bont en blauw zal zien, en daarna zal het nog een maand of wat een beetje gezwollen zijn, maar niet zo erg dat het iemand zal opvallen. Nou ja, ik heb toch geen andere plannen en dit is een goed moment. Ik doe het de dag na kerst.'

'Daar gaat je oudejaarsavond,' zei Gracie meelevend.

Victoria schoot in de lach.

'Ik heb toch niemand om Oud en Nieuw mee te vieren. Ik blijf gewoon thuis. Harlan en John gaan skiën in Vermont. Ik red me wel. Als je wilt, kun je hierheen komen.'

'Harry en ik gaan naar Mexico met Oud en Nieuw,' verontschuldigde Gracie zich.

'Ben ik even blij dat ik hier blijf en niet naar L.A. ga.'

'Stuur me een foto van je nieuwe neus. Als die niet meer zo blauw ziet.'

Ze praatten er nog een poosje over door, en toen ze het gesprek hadden beëindigd, was Victoria in een opperbeste stemming. Ze besloot naar de sportschool te gaan. Buiten was het bitter koud, maar ze wilde haar vaste routine niet doorbreken. Ze hield zich braaf aan haar programma en maakte inmiddels ook druk gebruik van de loopband thuis.

Omdat de dokter had gezegd dat ze na de operatie een poosje niet zou mogen sporten, zou ze dat zo veel mogelijk daarvoor doen. Tijdens het herstel van haar neus wilde ze niet uit vorm raken.

Toen ze naar de sportschool liep, begon het te sneeuwen en veranderde de stad geleidelijk in een kerstkaart. Overal stonden kerstbomen te koop. Ze was van plan om in het weekend samen met John en Harlan een boom te kopen en er zouden vrienden langskomen om hem te helpen versieren.

In de sportschool stapte ze op een fiets, en ze was nog niet zo lang aan het spinnen toen haar oog viel op een man die naast haar aan het trainen was. Hij had een knap, sterk gezicht en was in gesprek met een prachtig meisje aan zijn andere kant. Als betoverd bleef Victoria naar hen kijken. Het was een ongelooflijk knap stel, ze konden het zo te zien erg goed met elkaar vinden en ze lachten veel. Even voelde ze zich heel eenzaam en ze kon er niets aan doen dat ze jaloers was op hun relatie. Ze had de oortjes van haar iPod in, dus kon ze niet horen wat ze zeiden, maar ze keken elkaar zo liefdevol en vol warmte aan, dat ze een steek in haar hart voelde. Ze kon zich niet voorstellen dat er ooit een man zoals hij in haar leven zou zijn.

De man had doordringende blauwe ogen, donker haar en een vierkante kin met een markant kuiltje. Afgezien van zijn brede schouders en lange benen, viel het haar op dat hij mooie handen had. Ze voelde zich betrapt toen hij zijn hoofd naar haar toedraaide en tegen haar lachte, dus keek ze weg. Toen ze van de fiets stapte, zag ze vanuit haar ooghoek dat hij met een bewonderende blik naar haar benen keek. Ze had een legging aan en een sweatshirt en hij had een T-shirt aan en een korte broek. Het ging nog door Victoria heen dat die vrouw wel heel erg zeker van hun relatie moest zijn dat ze zich niet stoorde aan de manier waarop hij naar haar keek. Het leek haar niets te kunnen schelen. Victoria lachte even naar hem en liep weg.

Ze kon bijna niet wachten tot het vakantie werd en ze haar nieuwe neus kreeg. Ze vond het vervelend dat ze dan niet naar de sportschool kon, maar ze beloofde zichzelf dat ze twee keer zo hard zou trainen als ze weer begon. Met een strakker, slanker lijf en een nieuwe neus was ze er helemaal klaar voor om een nieuw leven te beginnen. Er verscheen een glimlach om haar lippen en vol goede moed liep ze die avond de sportschool uit.

HOOFDSTUK 21

Victoria had een heel rustige kerst thuis met Harlan en John. Hoewel ze Gracie miste, was ze blij dat ze tijdens de feestdagen niet hoefde te reizen of zich met het hysterische gedoe rond de bruiloft hoefde bezig te houden. De bruiloft was pas over een halfjaar en nu al was iedereen helemaal doorgedraaid, met name haar ouders. Het was de eerste keer dat ze niet naar huis ging, en het voelde wel een beetje vreemd, maar het was ook een stuk rustiger.

Op kerstavond gaven Harlan John en zij elkaar cadeautjes, net zoals ze gewend was bij haar familie en daarna gingen ze naar de nachtmis. Ze hield dezelfde tradities in ere, alleen de mensen en de omgeving waren anders. De mis in St. Patricks Cathedral was schitterend, en hoewel ze geen van drieën echt gelovig waren, vonden ze het allemaal erg ontroerend. Toen ze weer thuis waren, dronken ze in de keuken nog een kop thee en gingen daarna naar bed. De volgende de dag had ze Gracie een paar keer aan de lijn. Gracie vertelde dat ze de hele tijd heen en weer pendelde tussen de familie Wilkes en haar ouders en dat ze van Harry voor kerst een paar beeldschone diamanten oorbellen had gekregen.

Op de avond na Kerstmis was Victoria doodzenuwachtig over wat haar de volgende dag te wachten stond. Er was haar gezegd dat ze ter voorbereiding op de operatie na middernacht niets meer mocht eten of drinken en geen aspirines mocht slikken. Ze was nog nooit geopereerd en ze wist niet wat haar te wachten stond, behalve dan een mooie neus, of in ieder geval een andere dan de neus waaraan ze al haar hele leven zo'n hekel had gehad. Ze keek ontzettend uit naar deze ingreep. Ze besefte heus wel dat ze niet iemand anders zou worden of opeens beeldschoon zou zijn, maar wel dat ze zich beter zou voelen omdat er iets aan die eeuwige bron van ergernis gedaan werd. Ze bekeek zichzelf voortdurend in de spiegel en voelde zich nu al een ander mens. Eindelijk was ze bezig korte metten te maken met de dingen waarvan ze ongelukkig werd. Bovendien was ze trots op zichzelf dat ze met kerst niet naar huis was gegaan. Thanksgiving was dan ook te verschrikkelijk voor woorden geweest, terwijl de kerst met haar huisgenoten heerlijk ontspannen en in een warme sfeer was verlopen.

Het was eigenlijk heel triest dat ze het gezelschap van haar ouders niet kon verdragen. Hun boodschap was altijd duidelijk, of ze het nu hardop zeiden of het via een steek onder water lieten merken: we houden niet van je. Jarenlang had ze haar best gedaan om dat te veranderen, maar het was haar niet gelukt. Inmiddels had ze het opgegeven. Dat was een eerste stap naar een gezondere verhouding. En de neuscorrectie was er nog zo een. Die was psychisch gezien heel ingrijpend voor haar. Ze was er niet toe veroordeeld om lelijk te zijn en altijd maar weer door haar ouders te worden beschimpt. Van nu af aan nam ze de touwtjes in eigen handen. Victoria stond de volgende dag vroeg op en liep een paar keer zenuwachtig door het huis voordat ze deur uitging. Ze keek naar de kerstboom die in een hoek van de woonkamer stond en ze vroeg zich af hoe het zou zijn als ze weer thuiskwam.

Ze hoopte dat het niet zou tegenvallen en dat ze niet te beroerd zou zijn of veel pijn zou hebben. Doodsbang nam ze om zes uur een taxi naar het ziekenhuis. Als het om iets anders was gegaan, had ze het afgezegd. Met lood in de schoenen liep ze door de dubbele deuren van de afdeling poliklinische chirurgie, maar zodra ze binnen was, leek het net alsof ze in een goed geolied apparaat terechtkwam. Ze werd verwelkomd, ze moest een aantal formulieren tekenen en ze kreeg een plastic bandje met haar gegevens om haar pols. Ze namen bloed af, haar bloeddruk werd gemeten en haar hartslag gecontroleerd. De anesthesist kwam een praatje met haar maken en verzekerde haar dat ze niets zou voelen als ze onder narcose was. Er werd haar gevraagd of ze ergens allergisch voor was, wat niet het geval was. Ze werd gewogen en toen kreeg ze een operatieschort aan en elastische kousen om te voorkomen dat er bloedproppen ontstonden. Dat laatste vond Victoria nogal eigenaardig, want ze werd toch aan haar neus geopereerd en niet aan haar knieën of voeten? De kousen voelden vreemd aan en werden tot aan haar lies opgetrokken. Het wegen vond ze minder leuk omdat ze zag dat ze weer anderhalve kilo was aangekomen, ook al had ze haar schoenen uitgedaan voordat ze op de weegschaal stapte. De strijd met haar gewicht had ze nog lang niet gewonnen.

Verpleegsters en specialisten liepen af en aan. Iemand bracht een slangetje in haar arm aan, en voordat ze het wist lag ze op de operatietafel. De chirurg glimlachte naar haar en gaf een klopje op haar hand terwijl de anesthesist tegen haar sprak. Eén tel later was ze in slaap.

Toen ze weer bijkwam, was ze nog helemaal van de wereld en hoorde ze iemand steeds maar haar naam herhalen.

'Victoria... Victoria... Victoria? Victoria...'

Ze wilde dat diegene zijn mond hield en haar liet slapen.

'Hmm... Wat is er?' Ze probeerden haar wakker te krijgen terwijl ze alleen maar verder wilde slapen.

'De operatie is achter de rug, Victoria,' hoorde ze iemand zeggen. Ze viel weer in slaap en toen stopte iemand een rietje in haar mond en gaf haar iets te drinken. Ze nam een slokje en langzaam kwam ze weer bij. Ze voelde dat er tape op haar gezicht zat, maar verder had ze geen pijn. Toen ze helemaal wakker was, kreeg ze pijnstillers. De rest van de dag bracht ze beurtelings slapend en wakend door terwijl er voor werd gezorgd dat ze het warm genoeg had. Op een gegeven moment kreeg ze te horen dat ze nu echt wakker moest blijven als ze naar huis wilde. Het bed werd rechtop gezet zodat ze kon zitten, en even doezelde ze weer weg. Ze kreeg nog een bakje gelatinepudding en toen zag ze Harlan naast haar bed staan. John was verkouden en kon helaas niet komen.

'Hé... wat doe jij hier?' Ze keek hem verbaasd aan en haar hoofd tolde. 'Ja... dat is waar ook. Ik mag naar huis... ik ben er nog niet helemaal bij,' zei ze verontschuldigend. Harlan grijnsde.

'Dat kun je wel zeggen. Ik weet niet wat ze je hebben gegeven, maar dat wil ik ook wel.'

Victoria lachte en voelde onmiddellijk een scherpe pijnscheut. Harlan zei maar niet dat het verband op haar gezicht net een ijshockeymasker leek. Ze had de hele dag ijspakkingen op haar gezicht gekregen. Een verpleegster hielp haar met aankleden. Ze deed de elastische kousen uit en hielp Victoria sokken en schoenen aan haar voeten te doen, terwijl Harlan op de gang wachtte. Even later werd ze in een rolstoel naar buiten gereden.

'Hoe zie ik eruit? Heb ik een mooie neus?' vroeg ze nog steeds groggy.

'Je bent beeldschoon,' zei Harlan. De verpleegster en hij wisselden een glimlach uit. De verpleegster was wel gewend aan groggy mensen. Victoria had een trainingsbroek aan en een vestje dat ze niet over haar hoofd hoefde uit te trekken. Haar haren zaten in de war en waren samengebonden met een elastiekje. Ze had pijnstillers meegekregen voor het geval ze pijn mocht krijgen wanneer ze weer thuis was. Harlan ging naar buiten om een taxi te roepen en was binnen een minuut weer terug. Victoria zag dat het al helemaal donker was buiten, het was zes uur 's avonds en ze had twaalf uur in het ziekenhuis doorgebracht. De verpleegster reed haar in de rolstoel naar de taxi en Harlan hielp Victoria met instappen. Hij bedankte de verpleegster en hoopte maar dat Victoria niet had gehoord dat de verpleegster had gezegd dat hij haar maar niet moest proberen te tillen omdat ze nogal een 'grote meid' was. Hij wist wat voor een vreselijke hekel Victoria aan die uitdrukking had. Het was een van de trauma's uit haar jeugd. Als kind wilde ze al geen 'grote meid' worden genoemd en nu nog steeds niet.

'Wat zei ze?' vroeg Victoria met een frons.

'Ze zei dat je eruitziet alsof je twee weken aan de drank bent geweest en dat ze jaloers is op je benen.'

'Ja,' Victoria knikte ernstig. 'Dat zegt iedereen. Dat ze jaloers zijn op mijn benen... geweldige benen... maar wel een dikke reet.' De taxichauffeur had het gehoord en glimlachte naar haar via de achteruitkijkspiegel. Harlan gaf hem het adres op. Het was maar een kort ritje naar huis en Victoria doezelde weg met haar kin op haar borst en af en toe snurkte ze. Het was geen romantisch gezicht, maar Harlan hield van haar. Ze was zijn beste vriendin. Hij maakte haar wakker toen ze voor de deur stopten.

'Oké, Schone Slaapster, we zijn bij het kasteel. Sta op met die lekkere kont van je.' Harlan had eigenlijk een rolstoel voor haar gewild, maar dat bleek niet nodig te zijn. Ze was een beetje gedesoriënteerd en licht in het hoofd, maar hij kreeg haar toch zonder al te veel moeite de lift in. Even later was ze binnen in het appartement. Hij bracht haar naar de bank zodat ze kon zitten en hij trok haar jas uit. John kwam gehuld in een badjas de slaapkamer uit en glimlachte toen hij haar zag. Ze leekt net een alien met het verband dat haar hele gezicht bedekte, met alleen twee gaten voor haar ogen en een spalk om haar neus te beschermen. Ze zag er niet uit, maar hij hield zijn mond en hoopte maar dat Victoria niet in de spiegel zou kijken. De watten in haar neus waren al verwijderd omdat de bloeding inmiddels was gestelpt.

'Wil je op de bank blijven of naar bed?' vroeg Harlan.

Victoria moest even nadenken.

'Naar bed... ik heb slaap...'

'Heb je honger?'

'Nee... dorst.' Ze streek met haar tong langs haar lippen die nog plakkerig waren van de vaseline die de verpleegster erop had gedaan. 'Ik heb het koud,' voegde ze eraan toe. In het ziekenhuis had ze de hele tijd lekkere warme dekens om zich heen gehad en daar verlangde ze nu weer naar.

Harlan gaf haar een glas appelsap met een rietje zoals hem was aangeraden. Victoria had voor de komende dagen een aantal instructies meegekregen als nazorg voor de operatie. Even later bracht hij haar naar haar slaapkamer. Hij hielp haar met uitkleden en trok haar pyjama aan. Een paar minuten later was ze in diepe slaap, rechtop zittend in de kussens om haar hoofd hoog te houden. Harlan ging terug naar John in de woonkamer.

'Wauw, ze ligt helemaal in de kreukels,' fluisterde John. Harlan knikte.

'Ze hebben tegen haar gezegd dat haar gezicht helemaal blauw en gezwollen zal zijn. Morgen heeft ze twee pimpelpaarse ogen. Maar ze is gelukkig, of dat wordt ze wel met haar nieuwe neus. In ieder geval heeft ze die nu. Wij vinden het misschien niet zo belangrijk, maar voor haar betekent het psychisch gezien heel wat. Dus waarom niet?' John was het met hem eens. Ze hadden een rustig avondje op de bank en keken naar twee films terwijl Harlan af en toe bij Victoria ging kijken. Ze was in diepe slaap en snurkte zachtjes. Ergens onder al dat verband zat de neus die ze wilde. De Kerstman had haar die de dag na kerst bezorgd. Dit was een cadeau waar ze al haar hele leven naar had verlangd.

Toen Victoria de volgende wakker werd, had ze het gevoel alsof ze door een mangel was gehaald. Alles deed zeer, ze was moe en helemaal licht in haar hoofd. Ze voelde een doffe pijn in haar neus en ze had dringend behoefte aan een pijnstiller. Maar eerst moest ze wat eten, anders zou ze misselijk worden. Uit gewoonte deed ze het vriesvak open en keek naar de bekers met ijs toen Harlan de keuken binnenkwam.

'Als je het maar laat,' zei Harlan als de stem van haar geweten toen hij zag waarnaar ze keek. 'Je hebt een prachtige nieuwe neus. Ga je nou niet te buiten aan ijs.' Hij gaf haar een fles met appelsap. 'Hoe voel je je?'

'Niet helemaal je dat, maar het valt wel mee. Tikkeltje draaierig, En ik heb een beetje pijn. Ik neem een pijnstiller en ga de hele dag slapen.' Ze wilde voorzichtig aan doen want de zwelling was erger geworden, maar ze was ervoor gewaarschuwd dat dat de eerstkomende dagen het geval zou zijn.

'Goed idee,' zei Harlan. Hij roosterde een paar volkoren boterhammen die hij besmeerde met vetarme zuivelspread en gaf die haar. 'Wil je een gebakken eitje?' Ze schudde haar hoofd. Omdat ze voorlopig niet kon sporten, wilde ze de komende dagen niet van haar dieet afwijken.

'Nog bedankt dat je gisteren zo goed voor me hebt gezorgd,' zei ze. Ze deed een poging tot een glimlach, maar door de tape ging dat niet al te best. Ze voelde zich net de man met het ijzeren masker en ze kon niet wachten tot het verband eraf mocht. Ze had er last van en durfde niet in de spiegel te kijken als ze in haar kamer of in de badkamer was. Ze wilde zichzelf niet bang maken, bovendien kon ze haar neus toch niet zien want die zat helemaal verborgen onder het verband en de spalk.

De eerstvolgende dagen sliep Victoria het grootste deel van de dag en daarna scharrelde ze een beetje door het huis. Ze hoefde verder niets, en omdat ze vakantie had, kon ze het rustig aan doen. Harlan had haar een aantal films gegeven en ze keek veel tv, ook al had ze de eerste dagen nog tamelijk veel hoofdpijn. Ze had nog met Helen gebeld, maar ze wilde buiten Harlan en John niemand zien. Dat kon ze niet aan en ze was bang dat ze er eng uitzag. Tegen oudejaarsavond voelde zich weer een stuk beter en had ze geen pijnstillers meer nodig. Harlan en John waren inmiddels gaan skiën in Vermont, en ze bracht de avond in haar eentje door met tv kijken, in de verrukkelijke wetenschap dat ze een nieuwe neus had, ook al had ze die nog niet gezien.

Gracie belde haar 's avonds uit Mexico. Ze logeerde samen met Harry en een paar vrienden in het Palmilla Hotel in Cabo, en ze zei dat het er geweldig was. Ze werd helemaal in de watten gelegd als zijn verloofde en aanstaande vrouw. Victoria was niet jaloers op haar, want ze zou echt niet bij hen willen zijn, maar Gracie had het heerlijk.

'Hoe gaat het met je nieuwe neus?' vroeg Gracie. Ze had die week diverse keren gebeld en bloemen gestuurd, wat Victoria erg lief van haar vond. Haar ouders wisten nergens van, en dat wilde Victoria ook zo houden. Ze wist zeker dat ze het maar niets zouden vinden en vervelende opmerkingen zouden maken. Gracie had beloofd niets tegen hen te zeggen.

'Ik heb hem nog niet gezien,' bekende Victoria. 'Volgende week gaat het verband er af.' Afgezien van de bloeduitstortingen en de zwellingen, zou het er vrij goed moeten uitzien. 'Ze zeiden dat ik me over een week of twee wel weer normaal zal voelen en dat ik alleen nog een beetje moe zou zijn. Die blauwe plekken kan ik wel wegwerken met make-up.' Nadat het verband eraf was en de hechtingen waren verwijderd, zou ze alleen nog een pleister op haar neus hebben. 'Amuseer je je?' vroeg ze. Plotseling miste ze haar zusje heel erg.

'Het is hier fantastisch. We zitten in een te gekke suite,' zei Gracie enthousiast.

'Je wordt vast een verwend mormel als mevrouw Wilkes,' plaagde Victoria haar. Ze misgunde het Gracie niet, maar ze was toch veel blijer met haar eigen leven en haar baan. In ieder geval was er niemand die haar vertelde wat ze moest denken, doen en zeggen. Daar zou ze absoluut niet tegen kunnen. Gracie vond het allemaal wel best, zolang ze Harry maar had. Het was net zo'n pact met de duivel als hun moeder had gesloten. Victoria had eigenlijk medelijden met hen allebei. 'Weet ik.' Gracie giechelde om de opmerking dat ze werd verwend. 'Ik geniet me suf. Zeg, hou me op de hoogte hoe je neus eruitziet.'

'Ik bel je op zodra ik hem heb gezien.'

'Je oude neus was prima, hoor,' zei Gracie weer. Die was ook helemaal niet lelijk, alleen een beetje bol.

'Die nieuwe is echt wel beter!' reageerde Victoria enthousiast.

'Nog veel plezier in Cabo. Ik hou van je en een gelukkig nieuwjaar!'

'Jij ook. Ik hoop dat het een mooi jaar voor je wordt, Victoria.'

Victoria wist dat haar zusje het meende, en ze hoopte voor Gracie hetzelfde. Nadat ze het gesprek hadden beëindigd, ging Victoria lekker onderuitgezakt op de bank zitten om weer naar een film te kijken. Tijdens de jaarwisseling was ze in diepe slaap. Het was een heel rustige oudejaarsavond geweest, en dat vond ze helemaal niet erg.

HOOFDSTUK 22

Acht dagen later verwijderde dokter Schwartz het verband. Ze zei dat ze erg tevreden was over het resultaat en dat alles heel goed genas. Inmiddels had Victoria het aangedurfd om in de spiegel naar haar verbandmasker te kijken en ze vond dat ze er gruwelijk uitzag. Maar het was voor een goed doel. Toen haar neus eenmaal uit het verband was, reageerde ze dolenthousiast en had geen moment spijt van de operatie, ondanks de blauwe plekken en lichte zwellingen. Dokter Schwartz wees aan waar de zwelling precies zat en zei dat dat allemaal nog zou bijtrekken. Alles bij elkaar genomen zag het er schitterend uit en Victoria slaakte een kreetje van vreugde. De chirurg had geweldig werk verricht, de patiënt was helemaal in de wolken en zei dat ze zich nu al een ander mens voelde.

Hoewel ze ervoor was gewaarschuwd, schrok ze toch wel een beetje van de enorme bloeduitstortingen. Ze had twee pimpelpaarse ogen en bijna haar hele gezicht was blauw verkleurd. De dokter verzekerde haar dat dit heel normaal was en dat die verkleuring snel zou verdwijnen. De komende dagen zou ze die met make-up kunnen camoufleren. Als ze de volgende week weer naar school ging, zou ze er weer tamelijk toonbaar uitzien. Ze deed een pleister over Victoria's neus en zei dat ze zich weer normaal zou kunnen bewegen. Gekscherend voegde ze eraan toe dat ze beter niet kon gaan skydiven, waterpoloën of voetballen. Geen contactsporten, en ze moest oppassen met dingen waarmee ze haar neus kon bezeren. Op Victoria's vraag of ze wel naar de sportschool mocht, zei dokter Schwartz dat dat best kon als ze het niet overdreef. Voorlopig geen inspannende oefeningen, niet zwemmen, niet te zwaar trainen en niet joggen. Dat laatste was Victoria trouwens toch niet van plan, want het was de hele week al heel erg koud. 'Geen seks,' merkte de dokter ook nog op, maar dat was voor Victoria op dat moment helaas toch niet aan de orde.

Victoria was zo blij met het resultaat dat ze onderweg naar huis een grote caesarsalade kocht die ze in haar eentje thuis in de keuken opat, want Harlan en John waren nog steeds in Vermont. Ze was een paar kilo afgevallen omdat ze de hele week bijna alleen maar had geslapen en bovendien werkten de pijnstillers eetlustremmend. Ze had zelfs geen ijs gegeten omdat Harlan voor de zekerheid de hele voorraad had weggegooid. Hij noemde het haar 'stash'. Tijdens het jojoën met haar gewicht was ze door al dat ijs elke keer weer terug bij af geweest.

Nadat ze de salade had gegeten, trok ze haar sportkleren aan. Gekleed in een oud sweatshirt van Northwestern, een sportbroekje, een parka en een paar afgetrapte gympen, liep ze het hele eind naar de sportschool. Het was een heldere, frisse dag, hoewel er sneeuw was voorspeld.

Ze ging de sportschool binnen en besloot te gaan fietsen, maar wel op de laagste stand omdat ze al een week niet had gesport en ze haar conditie langzaam wilde opbouwen. Ze deed de oordopjes van haar iPod in en trapte in een ritmisch tempo door terwijl ze met haar ogen dicht naar de muziek luisterde. Pas na een minuut of tien deed ze haar ogen weer open en zag tot haar schrik naast haar weer diezelfde ontzettend knappe man die ze vlak voor kerst had gezien. Deze keer had hij niet de mooie vrouw bij zich. Ze zag dat hij haar een beetje medelijdend aankeek. Omdat ze was vergeten hoe haar gezicht eruitzag met al die bloeduitstortingen, vroeg ze zich af waarom hij haar aanstaarde. Opeens drong het tot haar door en voelde ze zich gegeneerd. Toen hij iets zei, haalde ze de dopjes van haar iPod uit haar oren. Zijn gezicht was licht gebruind alsof hij had geskied en het viel haar weer op hoe knap hij was.

'Zeg, welke kerel heeft dat gedaan?' vroeg hij voor de grap.

Victoria lachte, zich plotseling ten volle bewust van de blauwe plekken en haar pimpelpaarse ogen. Ze vroeg zich af of hij soms had geraden hoe het kwam. Opeens zei hij ernstig: 'Sorry hoor, het was niet mijn bedoeling er een grapje over te maken. Volgens mij doet dat zeer. Dat is vast een heftig ongeluk geweest. Met een auto of tijdens het skiën?' vroeg hij alsof dat vanzelf sprak. Victoria wist even niet wat ze moest zeggen en keek verward. Neuscorrectie klonk veel erger en bovendien vond ze het behoorlijk stom om dat tegen een volkomen vreemde te zeggen.

'Met de auto,' zei ze maar, terwijl ze doortrapte.

'Dacht ik al. Had je je riem om of kwam het door de airbag? Niemand beseft hoe makkelijk je je neus kunt breken door een airbag. Ik ken diverse mensen die dat is overkomen.'

Victoria knikte maar een beetje en ze voelde zich echt heel onnozel.

'Ik hoop dat je wel een flinke schadevergoeding eist van degene die je heeft aangereden,' zei hij meelevend. Blijkbaar ging hij ervan uit dat ze door iemand was aangereden, en dat het niet haar schuld was. 'Neem me niet kwalijk, hoor, maar ik ben advocaat. Ik wil al procederen als ik zie dat iemand zijn pink bezeert. Tijdens de feestdagen zitten er zoveel mensen dronken achter het stuur dat het me verbaast dat er niet veel meer dodelijke ongelukken gebeuren. Je hebt nog geboft.'

'Ja nou.' Heel erg geboft, dacht ze, want ik heb een nieuwe neus. Maar ze hield haar mond.

'Ik ben net terug uit Vermont. Ik heb daar geskied met mijn zus. De vorige keer dat ik je zag, was ze hier met mij. Die arme meid is tegen een onvoorzichtige snowboarder opgeknald en heeft haar schouder gebroken. Ze was overgekomen uit het Midden-Westen om de feestdagen met me door te brengen en nu gaat ze terug met een gebroken schouder. Het doet knap zeer, maar ze is heel flink.'

Victoria staarde hem aan en moest even verwerken dat de mooie vrouw die hij bij zich had gehad zijn zus was. Waar was zijn vrouw dan? Ze zag dat hij geen trouwring om had, maar dat hadden zoveel mannen niet, dus dat betekende niets. En zelfs als hij niet getrouwd was of geen vriendin had, kon ze zich niet voorstellen dat hij in haar geïnteresseerd zou zijn. Ze was nog steeds een 'grote meid', ondanks die kleinere, nieuwe neus.

Hij wees naar haar sweatshirt. 'Northwestern, daar is mijn zus afgestudeerd.'

'Ik ook.' Het kwam er nogal hees en schor uit, maar dat had niets te maken met haar operatie. Ze was helemaal van de kaart.

'Geweldige universiteit. Alleen is het weer daar waardeloos. Ik kom oorspronkelijk ook uit het Midden-Westen, maar ik wilde er weg en daarom ben ik naar Duke gegaan.' Dat was een universiteit in North Carolina en een van de beste in het land, wist Victoria. Ze deed altijd haar best om haar leerlingen daarnaartoe te krijgen. 'Mijn broer heeft op Harvard gezeten. Daar scheppen mijn ouders nog steeds over op. Ik was niet goed genoeg voor Harvard,' zei hij met een bescheiden glimlach. 'Ik heb mijn rechtenstudie gedaan aan NYU en zo ben ik hier terechtgekomen. En jij? Kom je uit New York of ergens anders vandaan?'

Victoria vond het allemaal behoorlijk surrealistisch zoals ze daar naast elkaar op de fiets trapten. Ze was in gezelschap van een geweldige man die met haar babbelde over zijn familie, zijn opleiding, waar hij vandaan kwam en die ook nog eens benieuwd naar haar was. Bovendien gedroeg hij zich alsof ze er heel normaal uitzag en geen bloeduitstortingen en twee pimpelpaarse ogen had. Hij leek haar wel aantrekkelijk te vinden, en ze vroeg zich af of er misschien iets aan zijn ogen mankeerde.

'Ik kom uit L.A.,' gaf ze als antwoord op zijn vraag. 'Ik ben na mijn studie hiernaartoe verhuisd en nu geef ik les op een privéschool.'

'Leuke baan.' Het klonk sympathiek. 'Kleine of grote kinderen?'

'Laatste klassen high school. Engels. Ik heb er mijn handen vol aan, maar ik ben dol op ze.' Ze glimlachte en ze hoopte maar dat ze er niet als een monster uitzag. Maar blijkbaar vond hij dat niet en kon het hem zo te zien niets schelen.

'Dat is een vervelende leeftijd, als ik tenminste aan mezelf denk. Toen ik op high school zat, heb ik het mijn ouders behoorlijk lastig gemaakt. Ik jatte bijvoorbeeld mijn vaders auto en heb die tot twee keer toe in de prak gereden. Dat is niet zo moeilijk, want in Illinois ligt er heel vaak ijzel op de weg. Nog een mazzel dat ik het heb overleefd.' Vervolgens vertelde hij dat hij was opgegroeid in een buitenwijk van Chicago. Victoria vermoedde dat het een chique buurt was, want ondanks zijn sportkleren zag hij eruit als iemand van goede komaf. Zijn haar zat goed, hij was welbespraakt, beschaafd, voorkomend en hij droeg een duur gouden horloge. In haar sportkleren leek zij meer op een zwerfster. Sinds de operatie was ze al meer dan een week niet meer bij de manicuurster geweest, de enige luxe die ze zich altijd veroorloofde. Ze was zo veel mogelijk thuisgebleven omdat ze niemand aan het schrikken wilde maken en ook geen zin had om uit te leggen waarom haar gezicht in het verband zat. En nu zat ze hier met ongekamde haren en ongelakte nagels op een fiets naast de verrukkelijkste man die ze ooit had gezien.

Ongeveer tegelijkertijd stopten ze met fietsen en ze stapten af. Hij zei dat hij naar het stoombad ging, en met een warme glimlach stak hij zijn hand uit.

'Ik heet trouwens Collin White.'

'Victoria Dawson.' Ze schudden elkaar de hand. Na nog een kort babbeltje pakte ze haar spullen en liep weg, terwijl Collin onderweg naar het stoombad nog even een praatje maakte met een kennis.

Victoria dacht nog steeds aan hem toen ze weer terug naar huis liep. Het sporten had haar goed gedaan en ze had leuk met hem gepraat. Ze hoopte dat ze hem nog een keer zou zien.

Haar dokter kreeg gelijk, want toen Victoria weer naar school ging, kon ze de resterende blauwe plekken met make-up verdoezelen. Rond haar ogen zat nog een vage, donkere kring, maar verder zag ze er goed uit. De zwelling rond haar neus was zo goed als weg. Nog niet helemaal, maar bijna. Ze vond haar nieuwe neus prachtig en ze had het idee dat ze een heel nieuw gezicht had. Ze was dan ook reuze benieuwd naar de reactie van haar ouders wanneer ze die in juni weer zou zien, als ze het tenminste in de gaten hadden. Maar voor haar was het verschil enorm.

Tijdens de laatste les van de dag had Victoria een stuk of vijf leerlingen geholpen die in paniek waren omdat ze hun essays voor de universiteit nog niet af hadden. Vrijwel alle leerlingen hadden het lokaal inmiddels verlaten, maar er waren nog drie meisjes achtergebleven die met elkaar stonden te praten. Het waren dezelfde drie leerlingen die het met Victoria over plastische chirurgie hadden gehad. Een van hen was het meisje dat na kerst een borstverkleining had ondergaan.

'Hoe is het gegaan?' vroeg Victoria voorzichtig. Ze wilde niet al te opdringerig lijken. 'Niet veel pijn gehad?'

'Het was geweldig!' zei het meisje. Ze trok haar T-shirt omhoog om haar bh te laten zien want er waren toch geen jongens meer in de klas. 'Ik vind mijn nieuwe tieten te gek! Ik wou dat ik het eerder had laten doen!' Toen keek ze Victoria indringend aan, alsof ze haar voor de eerste keer zag, wat in zeker opzicht ook zo was. 'Omigod! Je hebt het gedaan!' Ze bleef Victoria maar aanstaren en de twee andere meisjes deden hetzelfde. 'Wat een gave neus!' riep ze uit. Victoria bloosde tot aan haar haarwortels.

'Kun je het zien?'

'Ja... nee... ik bedoel, je zag er heus niet uit als een bloemkool, maar het is toch een heel subtiele verandering. En zo hoort het ook te zijn. Het zou toch niet leuk zijn als iedereen ging gillen omdat ze meteen zagen dat je het had gedaan. Het is juist de bedoeling dat je er alleen maar beter uitziet en dat niemand weet waar het aan ligt. Je neus is fantastisch! Maar kijk uit hoor, het is verslavend. Mijn moeder laat onafgebroken aan zich sleutelen. Kinimplantaten, botox, nieuwe borsten, liposuctie. En nu wil ze een stuk van haar dijen en kuiten af. Maar ik ben heel tevreden met mijn tieten,' zei het meisje duidelijk in haar sas.

'En ik ben dolblij met mijn neus,' bekende Victoria enthousiast. Deze meisjes waren zoveel wereldwijzer dan zij en helemaal gewend aan dit soort dingen. 'Eigenlijk heb ik het pas besloten nadat ik met jou had gepraat. Ik durfde het nooit, maar toen had ik er opeens de moed voor.'

'Wat goed van je,' zei het meisje bewonderend en ze gaf Victoria een high five.

Ze liepen met z'n allen de deur uit en kwamen in de gang langs Amy Green en Justin. Amy lachte hartelijk naar Victoria. Amy had nog steeds niet aan de andere leerlingen verteld dat ze zwanger was. Het zou niet lang meer duren voordat het te zien was, maar omdat ze nog jong was en sterke spieren had, kon ze alles nog verhullen door de juiste kleren te dragen. Justin was steeds in haar buurt, en hield haar in de gaten als een veiligheidsbeambte die de Hope-diamant bewaakt. Het was een ontroerend stelletje.

'Hij loopt echt als een hondje achter haar aan,' zei een van de meisjes, en ze rolde met haar ogen.

Victoria bedankte de meisjes nog een keer voor hun goede raad en toen liep ze naar haar kantoortje om een aantal dossiers op te halen die ze mee naar huis wilde nemen. Ze was gevleid door de complimenten over haar neus. Even dacht ze eraan of ze toch niet ook nog een borstverkleining zou nemen, maar toen herinnerde ze zich dat het meisje had gezegd dat plastische chirurgie verslavend werkte en dat sommige vrouwen niet wisten wanneer ze ermee moesten ophouden. Voor haar hield het op met haar neus. De rest moest ze er met veel moeite af zien te krijgen, en daar deed ze dan ook haar uiterste best voor. De bruiloft: was inmiddels over vijf maanden.

Die avond liep ze in de sportschool Collin White weer tegen het lijf. Ze babbelden ontspannen terwijl ze op de fiets aan het trainen waren. Hij vertelde dat hij bij een advocatenkantoor op Wall Street werkte en strafzaken deed. Het was een vooraanstaand kantoor en zijn baan klonk haar interessant in de oren. Victoria vertelde hem waar ze lesgaf. Hij kende de school van naam. Ze hadden het verder nog een beetje over koetjes en kalfjes en toen ze van hun fiets stapten vroeg hij tot haar verrassing of ze aan de overkant van de straat iets met hem wilde gaan drinken. Ze zag er zoals gewoonlijk niet uit en ze kon bijna niet geloven dat hij met haar ergens gezien wilde worden. Victoria knikte, trok haar jas aan en liep met hem mee naar de overkant van de straat, benieuwd waarom hij iets met haar wilde gaan drinken.

Ze namen alle twee een glas wijn en ze vroeg hoe het met de schouder van zijn zus ging.

'Ze heeft nog wel pijn. Zoiets duurt meestal wel een poosje en je kunt er niet veel aan doen, dat heeft gewoon tijd nodig. Ze was al blij dat ze niet geopereerd hoefde te worden.' Hij vroeg nog door over haar school, waarom ze besloten had lerares te worden en over haar familie. Ze vertelde dat ze een zusje had dat zeven jaar jonger was dan zij, dat in juni was afgestudeerd aan USC en over vijf maanden ging trouwen.

'Behoorlijk jong,' merkte hij verbaasd op. 'Vooral tegenwoordig.' Hij had haar verteld dat hij zesendertig was en Victoria zei dat ze negenentwintig was.

'Dat vind ik ook. Onze ouders zijn ook op die leeftijd getrouwd, vers van de universiteit, maar in die tijd kwam dat vaker voor. Tegenwoordig trouwt bijna niemand op z'n drieëntwintigste, dat wordt ze namelijk in juni. Ik had gehoopt dat ze nog even zou wachten, maar nee hoor. Alles draait om die bruiloft. Mijn hele familie is tijdelijk ontoerekeningsvatbaar,' zei Victoria met een grijns. 'Nou ja, ik hoop maar dat het tijdelijk is, want zoals het nu is, word ik gek van ze.'

'Vind je de man met wie ze gaat trouwen wel aardig?' vroeg hij terwijl hij Victoria indringend aankeek.

Victoria aarzelde even, en besloot toen maar eerlijk antwoord te geven. 'Nou, ja. Gaat wel. Hij is oké, maar eigenlijk niet voor haar. Voor iemand van zijn leeftijd is hij behoorlijk dominant en eigengereid. Hij denkt voor haar en heeft het liefst dat ze haar mond houdt. Ik vind het vreselijk dat ze zichzelf zo wegcijfert en haar onafhankelijkheid opgeeft, alleen maar omdat ze zijn vrouw wil zijn.' Ze verzweeg maar dat hij bulkte van het geld, want dat vond ze niet passen. Dat was trouwens niet waar het haar om ging. Als Harry geen geld had gehad, zou ze hem net zo goed niet geschikt vinden voor Gracie. Door het geld had Harry het weliswaar hoog in zijn bol, maar het ging om zijn dwingende karakter. Dat beviel Victoria niet en ze vond dat Gracie iets beters verdiende.

'Mijn zus is ook bijna met zo iemand getrouwd. Ze had drie jaar verkering met hem, en we mochten hem allemaal, maar toch vonden hem niet de juiste persoon voor haar. Vorig jaar hebben ze zich verloofd. Mijn zus was toen vierendertig en alleen maar bezig met het idee dat ze zou gaan trouwen en kinderen krijgen. Doodsbang dat ze de boot zou missen. Uiteindelijk drong het tot haar door waar ze mee bezig was en twee weken voor ze ging trouwen, maakte ze het uit. Het was een ramp. Ze was helemaal overstuur, maar mijn ouders pikten het heel goed op. Volgens mij heeft ze de juiste beslissing genomen. Het valt voor vrouwen ook niet mee,' zei hij meelevend. 'Op een bepaalde leeftijd begint de biologische klok te tikken. Ik denk dat veel vrouwen daardoor een verkeerde beslissing nemen. Ik was trots op mijn zus dat ze er niet mee doorging. Je hebt haar gezien. Ze is nu vijfendertig en ze vindt heus nog wel iemand die bij haar past, hopelijk nog op tijd om kinderen te krijgen. Maar alleen is ze beter af dan wanneer ze met de verkeerde man zou trouwen. Het is niet zo eenvoudig om de juiste mensen te ontmoeten,' zei hij peinzend. Victoria vond het bijna onvoorstelbaar dat een vrouw met het uiterlijk van zijn zus niet tien mannen achter zich aan had die met haar wilden trouwen of een relatie met haar wilden hebben. 'Sinds ze het heeft uitgemaakt, heeft ze niemand meer gehad,' voegde hij eraan toe. 'Maar ze is er in ieder geval wel overheen, en ze zegt dat ze hem niet terug wil. Godzijdank heeft ze het eindelijk begrepen.'

'Ik wou dat mijn zusje ook zover was.' Victoria zuchtte even. 'Maar zij is nog maar tweeëntwintig, en helemaal in alle staten over de bruiloft, haar trouwjurk en alles wat erbij hoort. Ze is totaal uit het oog verloren wat belangrijk is in het leven, ze is gewoon nog te jong om dat te snappen. En tegen de tijd dat ze dat beseft, is het te laat en krijgt ze er verschrikkelijke spijt van dat ze met hem is getrouwd.'

'Heb je dat tegen haar gezegd?' Hij keek haar vol interesse aan. 'Jawel. Maar ze wil er niks over horen. Ze denkt dat ik jaloers ben. En dat ben ik echt niet, geloof me maar.' Hij geloofde haar. 'En mijn ouders maken het er niet beter op. Ze vinden het geweldig dat ze met hem trouwt en zijn helemaal van hem onder de indruk.' Ze keek nadenkend. 'Hij lijkt ontzettend op mijn vader. Dat soort mannen, daar kun je bijna niet tegenop.'

'Dus je staat hierin helemaal alleen. Het enige wat je kunt doen, is zeggen wat je ervan vindt en het daarbij laten,' merkte hij op. 'Maar misschien pakt het voor haar nog wel goed uit. Je weet het maar nooit. Mensen willen nu eenmaal allemaal iets anders, en dat is niet altijd wat wij geschikt of nodig voor ze vinden,' zei hij filosofisch.

'Ik hoop zeker dat het goed uitpakt, maar ik heb zo mijn twijfels,' zei Victoria bedrukt.

'Verschillen jullie erg veel van elkaar? Ik bedoel niet alleen in leeftijd.' Hij had het idee dat ze wel degelijk van elkaar verschilden. Victoria leek hem een slimme, gevoelige vrouw die met beide benen op de grond stond en een goed verstand had, alleen al door de dingen die ze zei. En zo te horen was haar zusje wispelturig, jong en verwend en misschien ook koppig en impulsief. Hij had gelijk.

'Ze lijkt meer op mijn ouders,' bekende Victoria. 'Ik ben altijd een buitenbeentje geweest. Ik lijk niet op ze, ik denk niet zoals zij, ik gedraag me anders en wil ook niet de dingen die zij willen. Soms is het net alsof mijn zus en ik niet dezelfde ouders hebben. Eigenlijk is dat ook zo, want ze hebben ons altijd heel verschillende behandeld, haar jeugd was compleet anders dan de mijne.'

Hij knikte alsof hij het begreep. Victoria had het gevoel dat de dingen die ze zei hem wel bekend voorkwamen.

Hij keek op zijn horloge en vroeg toen om de rekening. 'Ik vond het fijn om met je te praten,' zei hij terwijl hij afrekende. 'Zou je het leuk vinden om een keer met me te gaan eten?' vroeg hij hoopvol.

Victoria staarde hem aan. Was hij soms niet goed bij zijn hoofd? Waarom zou hij met haar uit willen? Ze vond hem veel te goed voor haar.

'Volgende week, bijvoorbeeld?' voegde hij eraan toe. 'Iets eenvoudigs, als je dat leuk vindt tenminste.' Hij wilde haar niet overdonderen door in een chic restaurant te gaan eten of indruk te maken door heel erg uit te pakken. Ze was aardig en hij kon fijn met haar praten. Hij wilde een avond met haar doorbrengen om haar beter te leren kennen. Wat hij tot dusver van haar had gehoord, beviel hem wel. Bovendien vond hij haar aantrekkelijk, ondanks die blauwe plekken in haar gezicht.

'Natuurlijk vind ik dat leuk,' flapte ze eruit toen ze zag dat hij haar verwachtingsvol aankeek. Ze zei maar niet: 'Waarom dan?' Ze ging ervan uit dat het vriendschappelijk was bedoeld en hij het fijn vond om met iemand te praten. Dit was duidelijk geen romantisch afspraakje.

'Wat vind je van dinsdag? Maandagavond heb ik een vergadering op kantoor.'

'Ja zeker... ja hoor... natuurlijk.' Ze zat als een halvegare te stamelen.

'Mag ik je telefoonnummer of je e-mailadres?' vroeg hij beleefd. Ze schreef het vlug op en gaf het aan hem. Hij toetste haar nummer meteen in op zijn mobieltje en deed dat samen met het papiertje weer terug in zijn zak. 'Ik vond het leuk om je te ontmoeten, Victoria.' Hij keek enthousiast. Ze deed haar best niet erop te letten hoe knap hij was, want daar werd ze doodzenuwachtig van.

'Dat geldt ook voor mij,' zei ze zwakjes. Het was allemaal zo onwerkelijk. Ze mocht hem graag, maar eigenlijk vond ze het vreemd dat een man als hij zelfs maar met haar wilde praten. Hij paste meer bij zo'n oogverblindende schoonheid als zijn zus. Die trouwens geen man had. Wat was het toch een rare wereld.

Voor de sportschool namen ze afscheid. Victoria liep naar huis terwijl ze zich suf piekerde over het feit dat hij haar mee uit eten had gevraagd.

Zodra ze thuis was, vertelde ze het aan Harlan, met de vermelding dat het geen date was, maar dat hij gewoon vrienden wilde zijn.

'Hoe weet je dat?' Harlan keek verbaasd. 'Heeft hij dat dan gezegd?'

'Natuurlijk niet. Daar is hij te fatsoenlijk voor. Maar dat is zonneklaar. Je zou hem moeten zien. Hij ziet eruit als een filmster, of een zakenbons of iemand uit een advertentie in een mannenblad. En kijk mij nou.' Ze wees op haar sportkleren. 'Kom op zeg, zou hij nou echt iets willen met een vrouw die eruitziet zoals ik?'

'En had hij dan een smoking aan op de sportschool?'

'Leuk hoor. Nee. Maar mannen zoals hij willen niks met vrouwen zoals ik. Dit is puur vriendschappelijk. Geloof mij nou maar. Dit heb ik al eerder meegemaakt.'

'Sommige romances beginnen juist op die manier. Dat moet je niet uitsluiten. Trouwens, volgens mij zie je het helemaal verkeerd. Je weet er geen bal van. Het enige wat je weet is dat je ouders zeggen dat je het niet waard bent en dat niemand je ooit zal willen. Ik zweer het je, dat zit zo diep in je dat je niet meer anders kunt denken, zelfs niet als het overduidelijk is. Ik zal je één ding zeggen, als die vent een beetje hersens heeft en ogen in zijn hoofd, weet hij dat je slim, grappig en een goed mens bent. Je bent zo verstandig als wat, je ziet er goed uit en je hebt verdomme een paar geweldige benen. Hij mag zijn handen dichtknijpen als hij je krijgt. Dus misschien is deze man helemaal niet zo'n idioot.'

'Het is geen date,' hield ze vol.

'Ik wil om vijf dollar wedden dat het wel zo is,' zei Harlan stellig.

'En hoe kom ik daar dan achter?' Victoria keek verbouwereerd.

'Daar zeg je wat. Je radar is helemaal naar de knoppen en je weet niet hoe je op je gevoel moet afgaan. Als hij je kust, is het natuurlijk wel een date. Maar op een eerste afspraakje zal hij dat waarschijnlijk niet doen, als hij tenminste een beetje manieren heeft. Hij lijkt me veel te verstandig daarvoor. Je komt er wel achter als hij je nog een keer mee uitvraagt. Als hij geïnteresseerd naar je luistert, aardige gebaartjes maakt, je hand aanraakt, als je merkt dat hij het prettig vindt om bij je te zijn. Jezus, Victoria, neem me maar mee, dan zeg ik wel of hij iets in je ziet.'

'Ik zoek het zelf wel uit,' zei ze nuffig. 'Maar ik heb gelijk.' 'Vergeet niet dat ik vijf dollar van je krijg als er gebeurt wat ik net zei. En niet vals spelen, ik kan het geld wel gebruiken.'

'Ga dan maar sparen, want ik krijg vijf dollar van jou als het geen date is.' Ze was helemaal zeker van zichzelf.

'Vergeet je nieuwe neus niet,' zei hij plagerig. 'Dat kan de hele zaak veranderen.'

'Daar had ik nog niet aan gedacht.' Ze lachte. 'De tweede keer dat ik hem zag, zat mijn gezicht onder de blauwe plekken en had ik twee pimpelpaarse ogen en geen make-up op.' 'Jezus,' zei Harlan, en hij rolde met zijn ogen. 'Je hebt gelijk hoor. Het is helemaal geen date. Het is ware liefde! Verdubbel de inzet maar. We maken er tien dollar van.'

'Afgesproken. Ga maar vast sparen.' Harlan gaf haar een vriendschappelijk zetje terwijl ze de keuken uit liepen en naar hun kamer gingen.

Victoria had nog een stapel proefwerken om na te kijken.

Het mysterie waarom Collin White haar mee uit had gevraagd, zou snel genoeg worden opgelost. Over vijf dagen zouden ze uit eten gaan. Dat viel niet in het weekend, waardoor ze zich afvroeg of hij misschien een vriendin had. Dat had ze met Jack Bailey meegemaakt. Ze hoopte dat dit niet weer hetzelfde liedje zou zijn. Ze hield zichzelf voor dat het allemaal niets te betekenen had. Gewoon een etentje met een vriend. Op die manier was het ook minder eng.

HOOFDSTUK 23

Vijf dagen later, de dag dat Victoria met Collin White zou gaan eten, moest ze een van de pijnlijke plichten vervullen die soms met haar werk gepaard gingen. De vader van een van haar leerlingen was op een skipiste in New Hampshire plotseling overleden aan een hartstilstand. De leerling was de jongste zoon van het getroffen gezin en zat in de hoogste klas. Het gezin telde vier kinderen, allemaal leerlingen van Madison. Tijdens de zeven jaar op school had Victoria ook zijn oudere broer en een van zijn zusjes in haar klas gehad. Ze mocht hen allemaal erg graag. Het oudste meisje was al van Madison af toen Victoria daar kwam lesgeven en was nu getrouwd en had twee kinderen. Hun vader was nog betrekkelijk jong en in goede lichamelijke conditie, waardoor zijn plotselinge dood een zware schok was voor iedereen, en vooral voor zijn kinderen.

Victoria woonde de begrafenis bij in gezelschap van Eric Walker, de directeur, en een aantal andere leerkrachten. Het was een trieste bijeenkomst en er werd ontroerend gesproken door alle vier de kinderen. Iedereen was in tranen en Victoria leefde intens mee met haar leerling. Na afloop van de plechtigheid sloeg ze haar arm om hem heen en gaf hem een knuffel, waarna ze naar zijn ouderlijk huis gingen, een appartement op Fifth Avenue.

Het was een gebeurtenis die Victoria nogal had aangegrepen en de rest van de dag was ze thuisgebleven. Toen Collin haar om zeven uur kwam ophalen, deed ze haar best het uit haar hoofd te zetten, maar uiteindelijk vertelde ze het toch maar. Collin zei dat een oom van hem ook zo plotseling was overleden. Het was een enorme klap geweest voor zijn gezin. Maar tegelijkertijd was het ook een mooie dood om na een geweldig leven zomaar ineens en zonder pijn weg te zijn. Daar had hij natuurlijk gelijk in.

Collin en zij namen een taxi naar de Waverly Inn, een restaurant in Greenwich Village. Victoria kende het restaurant van naam en wist dat het niet meeviel om er een tafeltje te bemachtigen. Er heerste een levendige sfeer, het eten was lekker, typisch Amerikaans, en de sfeer was weldadig. Ze bestelden alle twee een biefstuk. Victoria moest zich beheersen om niet ook nog macaroni met kaas te nemen, die volgens Collin heel erg lekker was.

'Ik ben al zowat vanaf mijn geboorte op dieet,' bekende ze toen ze in plaats van de macaroni gestoomde spinazie bestelde. 'Mijn ouders en mijn zusje zijn heel slank en kunnen eten wat ze willen. Blijkbaar heb ik de genen van mijn overgrootmoeder geërfd. Ze was een "forse" vrouw, zoals je dat uitdrukt. Ik lever al mijn hele leven strijd met mijn gewicht.' Tot haar verbazing kostte het haar geen enkele moeite om eerlijk tegen hem te zijn, ook omdat ze hem gewoon als een vriend beschouwde. Haar kleren zaten inmiddels ruim, en ze hoefde zich ook niet meer te schamen over haar eetgedrag. Ze was al maanden braaf geweest en dat was duidelijk te zien. Ze was vastbesloten hiermee door te gaan want op Gracies bruiloft wilde ze maat veertig hebben, en dat doel had ze inmiddels bijna bereikt. Daarna moest ze op dat gewicht zien te blijven, en dat zou nog heel wat moeite kosten.

'Mensen zijn tegenwoordig zo geobsedeerd door hun gewicht. Maar zolang je gezond bent, maken een paar kilootjes meer of minder toch niet uit? Al die idiote diëten. Meisjes van dertien die op de cover van modebladen staan en uiteindelijk met anorexia in het ziekenhuis belanden. Dat zijn toch geen echte vrouwen? Wie wil er nou een vrouw die eruitziet of ze ziek is of net uit een vluchtelingenkamp komt? In vroeger tijden hoorde een vrouw er juist uit te zien zoals jij,' zei Collin. Hij zei het zo overtuigend alsof hij het meende en haar niet probeerde te vleien. Ze keek hem vol ongeloof aan. Misschien was hij niet goed bij zijn hoofd. Of hij hield van dikke vrouwen. Ze snapte er in ieder geval niks van.

Ze praatten geanimeerd over kunst, politiek, geschiedenis, architectuur, de boeken die ze onlangs hadden gelezen, de muziek waarvan ze hielden, en eten waar ze een hekel aan hadden. Het bleek dat ze allebei spruitjes en kool vies vonden. Ze vertelde dat ze ooit aan een koolsoepdieet was begonnen dat heel goed had gewerkt, maar daarna was ze onmiddellijk weer aangekomen. Ze hadden het over hun familie, en Victoria vertelde hem meer dan ze eigenlijk van plan was geweest. Ze zei dat ze naar koningin Victoria was vernoemd omdat haar vader haar zo lelijk vond en dat als een grote grap beschouwde. En ook over het proefbaksel en dat Gracie het perfecte recept was.

Collin keek haar vol afgrijzen aan.

'Het verbaast me dat je haar niet haat,' zei hij meelevend.

'Zij kan er niets aan doen. Het komt door mijn ouders. Mijn zusje is hun evenbeeld en daarom is ze in hun ogen perfect.

Ze is ook beeldschoon, moet ik toegeven. Eigenlijk lijkt ze wel een beetje op je zus, maar dan iets kleiner.' Het was een soort van perfectie die Victoria nooit had bereikt en die ze ook nooit zou bereiken.

'Luister, mijn zus heeft nu al een jaar niemand dus schoonheid is ook geen garantie om gelukkig te worden,' bracht hij haar in herinnering. Victoria had nog steeds moeite met dat idee. 'Mensen die dit soort dingen tegen hun kinderen zeggen, zouden eigenlijk geen kinderen moeten krijgen,' zei hij ernstig.

'Vind ik ook. Maar iedereen krijgt kinderen, of ze er nu voor geschikt zijn of niet, en veel mensen zijn daar niet geschikt voor. Mijn vader vindt het reuze geestig als hij rotopmerkingen over me maakt. Ik ben een paar jaar in therapie geweest. Toen ben ik er twee jaar mee gestopt, maar afgelopen zomer ben ik weer gegaan. Dat heeft wel een verschil gemaakt. In ieder geval maakt het je ervan bewust dat er met hen iets mis is en niet met jou. Maar diep vanbinnen weet je nog steeds al die dingen die ze hebben gezegd toen je vijf, zes of dertien was, en die blijven altijd maar door je hoofd gaan. Ik heb dat proberen te verdringen met ijs eten,' bekende ze. 'Maar dat werkte niet.' Ze was nog nooit zo eerlijk tegen iemand geweest en hij leek haar totaal niet te veroordelen. Ze mocht hem echt heel graag en ze hoopte dat hij oprecht was, hoewel ze na de ervaring met Jack Bailey behoorlijk wantrouwig was geworden. Op het gebied van mannen had ze tot dusver geen geluk gehad.

'Ik heb ook een rare verhouding met mijn ouders,' bekende hij. 'Ik had een oudere broer die de perfectie zelf was. Hij blonk uit in alles, sport, studie, noem maar op. Student aan Harvard, aanvoerder van het footballteam. Rechtenstudie aan Yale, de beste van zijn jaar. Hij was een geweldige vent en een fijne broer. Het weekend van Fourth of July werd hij doodgereden door iemand die dronken achter het stuur zat. Hij had kort daarvoor zijn beroepsopleiding advocatuur afgerond en net gehoord dat hij was geslaagd, in één keer natuurlijk en met vlag en wimpel. Ik heb er drie keer over gedaan. Ik zat in de middenmoot van mijn jaar.

Duke en NYU konden wat mijn ouders betreft niet tippen aan Harvard en Yale. Ik ben ook geen uitblinker op het gebied van sport, nooit geweest trouwens. Ik zorg dat ik in conditie blijf door naar de sportschool te gaan, te tennissen en te squashen, maar dat is ook alles. Blake was echt een gouden kind. Iedereen was dol op hem. Als kind stond ik altijd in zijn schaduw. Toen hij overleed, stortte de wereld van mijn ouders in en ze zijn er geen van beiden ooit overheen gekomen. Mijn vader ging met vervroegd pensioen en mijn moeder is eigenlijk min of meer weggekwijnd. Niemand heeft sindsdien zijn plaats kunnen innemen. En zeker ik niet. Mijn zusje is hier een beetje aan ontsnapt omdat ze een meisje is. Maar voor mijn ouders ben ik maar een povere vervanging voor Blake. Hij wilde later de politiek in, en dat was hem waarschijnlijk goed afgegaan. Hij had iets van de Kennedy's, met net zoveel charisma en charme. Ik ben maar een gewone jongen. Een aantal jaren geleden heb ik een tijdje met iemand samengewoond, maar dat is niets geworden. En nu vragen ze zich af waarom ik nog steeds niet getrouwd ben. Al mijn hele leven kom ik voor hen op de tweede plaats, of eigenlijk vinden ze me mislukt vergeleken met mijn broer. Het valt niet mee als je altijd het gevoel hebt dat je nooit aan hun verlangens kunt voldoen. Hij was vijf jaar ouder dan ik en hij overleed dertien jaar geleden. Ik was net afgestudeerd en sindsdien heb ik hen altijd teleurgesteld.'

Collins jeugd was weliswaar niet zo naar geweest als de hare, maar inmiddels had hij het ook al veertien jaar zwaar. Ze zag het aan zijn ogen: dat vreselijke gevoel dat je niet goed genoeg bent voor de mensen van wie je het meeste houdt, en ook niet voor anderen. Ze kende dat gevoel maar al te goed. 'Ik ben niet zo dapper als jij om in therapie te gaan, al zou ik dat misschien wel moeten doen,' ging hij verder. 'Ik heb gewoon de rol geaccepteerd die mijn broer naliet. Ik heb een tijdje geprobeerd om net zo te zijn als hij, maar dat ging niet. Dat ben ik gewoon niet. Ik ben ik. En dat is voor mijn ouders nooit genoeg. Eigenlijk zijn ze zielig.'

Victoria vond Collin beslist niet zielig, en dat was in ieder geval goed nieuws. Maar hij had wel dezelfde negatieve invloed ondergaan als zij, zij het om andere redenen. Ze had ooit een zelfhulpboek gelezen, en dat bracht haar op het idee dat hij misschien leed aan een soort overlevingssyndroom.

'Ik heb altijd het gevoel dat mijn ouders maar een bordje zouden moeten ophouden met we houden niet van je. Dat zou eerlijker zijn.' Ze glimlachte, en hij schoot in de lach. Ze had het goed uitgedrukt en zo voelde hij zich ook over zijn ouders. Hun levens vertoonden wonderlijk veel parallellen en overeenkomsten. Ze hadden veel gemeen, zeker op het gebied van hun moeizame verhouding met hun ouders, waarmee ze alle twee hadden geworsteld. Toch hadden ze zich allebei tot normale, gezonde mensen ontwikkeld. Tegen het eind van de avond hadden ze beiden het gevoel dat ze belangrijke ontdekkingen over elkaar hadden gedaan.

Toen ze terugliepen naar de taxi sloeg hij zijn arm om haar heen, maar hij deed geen poging om haar te kussen, wat een pluspunt voor hem was en daardoor steeg hij in haar achting. Victoria vond het namelijk vreselijk als iemand die ze niet goed kende dacht dat hij aan haar mocht zitten, alleen maar omdat hij voor haar eten had betaald. Vlak voordat ze bij haar huis kwamen, vroeg hij of ze nog een keer met hem uit eten wilde. Hij verontschuldigde zich dat hij op hun eerste afspraakje zulke ernstige onderwerpen had aangeroerd. Maar voor hen allebei was dit het echte leven en ze vonden het een opluchting om hun ervaringen te delen met iemand die het begreep.

'Ik zou graag nog een keer met je gaan eten,' zei ze uit de grond van haar hart. Hij stelde zaterdagavond voor, waardoor Victoria zich meteen geen zorgen meer hoefde te maken dat hij in het weekend nog iemand anders had. Tenzij hij daar op vrijdag naartoe ging. Maar Collin was geen Jack. Hij was geweldig.

Hij gaf haar een kus op haar wang, liep met haar mee naar de lift en zei dat hij haar de volgende dag zou bellen.

Met een glimlach liep ze het appartement binnen. Harlan grijnsde van oor tot oor toen hij haar zag. John was al naar bed.

'Je krijgt tien dollar van me,' zei ze om hem voor te zijn.

'Waarop baseer je dat?' vroeg hij nieuwsgierig.

'Heerlijk gepraat, geweldige avond, geweldige vent. Op weg naar de taxi sloeg hij zijn arm om me heen. Tijdens het eten raakte hij twee keer mijn hand aan. Het kan hem niet schelen of ik dik ben of niet, hij houdt van "echte" vrouwen. En hij heeft me gevraagd of ik zaterdagavond weer mee uit eten ga.' Ze straalde.

Harlan gaf haar een knuffel. Harlan knuffelde en kuste haar altijd. John was meestal een beetje afstandelijker ten opzichte van haar. Maar dat was zijn karakter. Bovendien voelde hij zich niet zo op zijn gemak bij vrouwen omdat hij als klein kind door zijn moeder werd geslagen. Iedereen had zo zijn geestelijke littekens.

'Shit,' zei Harlan. 'Eigenlijk krijg ik vijftig dollar van je, of misschien wel honderd. Dit is een echte kerel. Hij lijkt me geweldig. Wanneer krijg ik hem te zien? Toch wel voor de bruiloft? Ik bedoel dus de jouwe. Die van Gracie zal me aan mijn reet roesten.'

Ze schoten allebei in de lach. Victoria haalde een briefje van tien dollar uit haar portemonnee en gaf het aan hem. Ze had een date met een geweldige vent! Hij was het waard geweest om dertig jaar op te wachten, al was het nog wel een beetje vroeg om te weten wat er verder zou gebeuren. Misschien liep het wel op niets uit, en ook al ging het goed dan kon het later nog altijd misgaan. Zo was het leven.

Collin belde haar vlak voordat ze ging slapen om te zeggen dat hij zo'n heerlijke avond had gehad en bijna niet kon wachten om haar weer te zien. Ze voelde precies hetzelfde voor hem.

'Droom maar lekker,' zei hij voordat hij ophing. Met een glimlach op haar gezicht en de telefoon nog in haar hand lag ze in bed. Droom maar lekker, zeker weten.

HOOFDSTUK 24

Victoria s tweede date met Collin was nog fijner dan de eerste. Ze hadden die avond afgesproken op de sportschool en terwijl ze naast elkaar op de fiets zaten, namen ze de dag door. Vervolgens gingen ze naar een visrestaurant in Brooklyn waar ze verse kreeft aten. Het was een gezellig en lawaaiig restaurant en ze genoten van elkaar. Hun gesprekken waren nog net zo geanimeerd als de eerste keer en ze voelden zich allebei volkomen op hun gemak terwijl ze over zichzelf praatten en het leven doornamen. Hij was nog steeds niet verder gegaan dan een kus op haar wang en daar was ze helemaal tevreden over.

Op hun derde afspraakje nam hij haar mee naar een dansvoorstelling omdat ze had gezegd dat ze van ballet hield. Op een zondag gingen ze naar een tentoonstelling in het Metropolitan Museum en daarna brunchten ze samen. Ook gingen ze samen naar een theaterpremière op Broadway. Victoria amuseerde zich geweldig met hem en Collin verzon de leukste dingen om haar mee naartoe te nemen. Er was goed over nagedacht en het was altijd iets waarvan hij wist dat zij het leuk zou vinden.

Toen hij haar na de avond in het theater weer mee uit eten vroeg, leek hij voor het eerst een beetje opgelaten. Hij waarschuwde haar dat het waarschijnlijk geen erg opwindende avond zou worden en misschien zou ze het ook niet zo leuk vinden, maar hij wilde het haar toch vragen.

'Mijn ouders komen op bezoek. Ik zou graag willen dat je ze ontmoette, maar stel je er niet te veel van voor. Het zijn geen gezellige mensen en ze zullen het vast de hele avond over mijn broer hebben. Maar het betekent heel veel voor me als je met ze kennis wilt maken. Wat vind je ervan?'

'Ze zijn vast niet erger dan de mijne,' zei ze. Ze was geroerd en gevleid dat hij wilde dat ze hen ontmoette.

Toen het eenmaal zover was, bleken ze helemaal te voldoen aan zijn beschrijving, zo niet erger. Het waren knappe, aristocratische en intelligente mensen. Maar zijn moeder zag er terneergeslagen uit en zijn vader was duidelijk geknakt door het leven en het verlies van zijn zoon. Hij had afhangende schouders en zowel zijn gezicht als dat van zijn vrouw was kleurloos, net als hun leven. Het was alsof ze Collin niet eens zagen, alleen maar de geest van zijn broer. Elke keer kwam het gesprek weer op zijn broer, en zodra het over iets ging wat Collin betrof, stak dat altijd ongunstig af bij zijn broer. Hij kon het nooit van zijn broer winnen. Op hun manier waren zijn ouders net zo slecht als de hare, en net zo deprimerend.

Nadat ze zijn ouders bij hun hotel hadden afgezet, wilde ze haar arm om Collin heen slaan en zijn verdriet wegkussen. Maar hij kuste haar als eerste. Dat was nog niet eerder gebeurd, en op dat moment liet ze alle liefde, mededogen en compassie die ze voor hem voelde de vrije loop. Ze wilde al het oude zeer en de eenzaamheid die hij door de afwijzing van zijn ouders had gevoeld, laten verdwijnen. Ze praatten nog heel lang na over hoe pijnlijk het allemaal voor hem was en hij was dankbaar voor haar steun.

John en Harlan waren al naar bed toen Victoria en Collin haar appartement binnengingen en daar vervolgens nog een aantal uren pratend en elkaar kussend doorbrachten. Ze vond zijn ouders net zo verschrikkelijk als de hare, ook al hadden ze een excuus en die van haar niet. Haar ouders hielden gewoon niet van haar, terwijl Collins ouders nog steeds treurden om hun gestorven zoon. Hoe dan ook hadden hun ouders zich liefdeloos en afwijzend gedragen, tot op het wrede af, en hun kind ervan overtuigd dat het niet geliefd was. Victoria en Collin zouden daar hun hele leven de littekens van met zich meedragen, zoals bij zoveel mensen het geval was. In Victoria's ogen was dit een van de ergste misdaden die je als ouder kon begaan: je eigen kinderen niet alleen laten merken dat je niet van ze houdt, maar dat ze het niet waard zijn om van te houden en dat daardoor ook niemand anders van ze zal kunnen houden. Dit rustte als een vloek op haar leven en ook op dat van Collin.

Die avond waren ze in staat elkaar de liefde, troost en waardering te schenken die ze allebei verdienden en waarnaar ze al die jaren zo hadden verlangd. Voor hen beiden was dit een zeer indrukwekkende avond geweest. Toch vertelde Victoria het later niet aan Harlan. Inmiddels was ze wat dat betrof wat terughoudender geworden. Ze had nu een band met Collin, en dat gaf haar een goed gevoel. Collin deed min of meer hetzelfde. Als zijn zus hem opbelde vertelde hij haar slechts het hoognodige. Hij wilde Victoria beschermen, hun ontluikende relatie opbouwen en daar respectvol en discreet mee omgaan.

Na het bezoek van zijn ouders gingen ze weer uit eten. Het werd een gedenkwaardige avond. Het was Valentijnsdag en eigenlijk vond Victoria het een beetje kinderachtig en aanstellerig van zichzelf dat ze daar zoveel waarde aan hechtte, maar Collin snapte het wel. Daarom nam hij haar mee naar een romantisch Frans restaurantje. Ondanks de verrukkelijke gerechten wist Victoria zich te beheersen en niet te veel te eten. Na afloop van het heerlijke diner gingen ze naar zijn appartement. Collin had voor champagne gezorgd en als verrassing gaf hij haar een gouden armbandje met een diamanten hartje. Hij deed het om haar pols en toen kuste hij haar. Alles leek op zijn plaats te vallen toen hij haar in zijn armen nam en ze even later in bed belandden. Terwijl ze zich van hun kleren ontdeden, vielen alle eenzame jaren weg die ze zonder elkaar hadden moeten doorbrengen. En toen de avond ten einde liep, wisten ze allebei één ding zeker: ze voelden zich bemind en het eindelijk waard om van te worden gehouden.

Vanaf dat moment kreeg hun leven een dagelijkse routine. Ze gingen samen uit eten, bleven thuis, deden samen de was, gingen naar de sportschool, brachten de nacht beurtelings bij hem of bij haar door, gingen naar de bioscoop en lieten hun beider levens zich met elkaar vermengen. Het was allemaal nog beter dan ze ooit hadden kunnen dromen.

Op een keer kwam Collin met het voorstel om tijdens de voorjaarsvakantie en weekje weg te gaan. Gracie had Victoria zo ongeveer gesmeekt om dan met Collin naar L.A. te komen, maar daar had Victoria geen zin in. Ze wist zeker dat haar ouders alles voor hen zouden verpesten, en als Collin en zij bij elkaar bleven, zou hij al snel genoeg kennis met hen moeten maken. Ze zag er als een berg tegen op hem aan haar ouders voor te stellen. Dat had ze ook al een paar keer tegen haar psychiater gezegd.

'Waarom ben je bang om hem met je ouders in contact te brengen?' vroeg de psychiater verbaasd omdat verder alles zo goed ging tussen Collin en Victoria.

'Stel je voor dat mijn ouders hem ervan overtuigen dat ik hem helemaal niet waard ben?' flapte Victoria er paniekerig uit.

'Denk je nou echt dat dat zal gebeuren?' vroeg de psychiater. Ze keek Victoria in de ogen. Victoria schudde haar hoofd. 'Nee, maar toch. Ze kunnen zo overtuigend zijn.'

'Dat zijn ze niet. De enige die ze hebben kunnen overtuigen, ben jij. Alleen hun eigen kind kan hen geloven, daarom is het zo wreed wat ze doen. Niemand anders zou daar ooit in trappen. Bovendien lijkt Collin me daar veel te verstandig voor.'

'Dat is ook zo. Ik ben alleen bang voor wat ze zullen zeggen en dat ze me in zijn bijzijn zullen vernederen.'

'Dat doen ze misschien ook wel. Maar als dat gebeurt, vindt hij dat vast niet in orde, geloof mij maar. Hij zal alleen maar op ze afknappen. Heb je hem trouwens al gevraagd of hij meegaat naar de bruiloft van je zusje?'

Victoria had het er nog niet met hem over gehad. 'Nee, maar dat ga ik wel doen. Al moet ik er niet aan denken dat hij me in die afgrijselijke bruine jurk ziet. Ik schaam me nu al dood.'

'Je kunt je zus nog steeds vragen of je niet iets anders mag aantrekken. Het is nog niet te laat,' prentte de therapeute haar in.

'Dat heb ik toch al geprobeerd. Maar dat wil ze niet. Ik moet me er maar bij neerleggen dat ik die jurk aan moet. Ik vind het alleen afschuwelijk als Collin me zo zal zien.'

'Volgens mij houdt hij toch wel van je. Die bruine jurk kan hem niets schelen.' De psychiater vond het erg jammer dat Victoria niet meer moeite had gedaan om haar zusje te overtuigen.

Hoewel hun relatie ook op seksueel gebied geweldig was, schaamde Victoria zich in het begin voor haar figuur. Zelfs nu ze was afgevallen, vond ze zichzelf nog te dik. Ze had nog steeds vetrolletjes en vetkussentjes op verschillende plekken. Omdat ze niet wilde dat Collin die zag, deed ze altijd het licht uit en liep dan snel in een badjas naar de badkamer. Tot hij haar op een dag ervan wist te overtuigen dat hij van haar lichaam hield zoals het was. Hij vond haar prachtig en hield van elke centimeter van haar vrouwelijke lijf. Victoria geloofde hem, want iedere keer als ze naakt was, bekeek hij haar alsof ze een godin was. Hij gaf haar het gevoel dat ze een koningin en een hogepriesteres van de liefde was. Victoria had nog nooit zoiets opwindends meegemaakt, en toen ze er eenmaal van doordrongen was hoe hij haar zag, kwamen ze bijna het bed niet meer uit. Ze genoot en vanaf toen was ze ook niet meer zo geobsedeerd door haar dieet. Ze at verstandig en ze bleef uit de buurt van ijs en andere dikmakers. Ook ging ze nog steeds braaf naar de Weight Watchers. Ze had wel van de daken kunnen schreeuwen dat Collin van haar hield. Eindelijk werd ze bemind. Ze was nog nooit zo gelukkig geweest, en hetzelfde gold voor Collin. Hij koesterde zich in Victoria's warmte, bewondering en waardering, en bloeide helemaal op. Dit had hij al zo lang moeten missen. Na alle ontberingen leek hun leven nu net een rijkelijk bevloeide tuin waarin alles weelderig groeide. Hun wederzijdse liefde was voor hen allebei een kostbaar en wonderschoon geschenk.

Vlak voor de voorjaarsvakantie begon, ging Victoria naar een babyshower bij Amy Green, die nu elk moment kon bevallen. Amy zou pas weer naar school gaan nadat de baby was geboren. Het was ontroerend om Amy met haar dikke buik te zien. Haar moeder ontfermde zich als een ware kloek over haar. Amy was zo te zien gelukkig en de regeling die met school was getroffen pakte goed uit. Een paar weken na de bevalling zou ze eindexamen doen. Ze was zowel op Harvard als NYU aangenomen, maar ze had voor New York gekozen zodat haar moeder haar met de baby kon blijven helpen. Het was fijn dat Justin ook naar NYU ging. Hij woonde al een paar maanden bij Amy en haar moeder, met toestemming van zijn ouders. Die waren daar aanvankelijk niet zo blij mee geweest, maar Amy's moeder had hen om weten te praten.

Het was aandoenlijk om te zien dat deze twee jonge mensen zo hard hun best deden om alles goed te laten verlopen. Ze waren allebei net achttien geworden. Victoria had Collin over hen verteld. Ze vond het heerlijk om alles met hem te bepraten. Collin vertelde haar ook over zijn werk en zei dat hij haar graag aan zijn vrienden wilde voorstellen. Ze waren vaker bij elkaar dan ze alleen waren. Alles ging vanzelf en ze voegden alleen nog maar iets aan elkaar toe.

Als verrassing had Collin met de voorjaarsvakantie een gerestaureerd oud boerenhuis in Connecticut gehuurd. Het lag in de buurt van een schilderachtig dorpje en het was ontzettend knus. Het leek net alsof ze samenwoonden. Ze maakten lange wandelingen, ze reden paard door de velden, kookten 's avonds samen eten en bedreven voortdurend de liefde. Ze vonden het allebei erg toen ze weer weg moesten. Het was helemaal perfect geweest.

Alles ging zo zijn gangetje, maar de week nadat ze terug waren van vakantie, werd Victoria op haar mobieltje gebeld terwijl ze bij Collin was. Het was Gracie, die zo hard moest huilen dat Victoria geen woord verstond van wat ze zei. Collin merkte dat er iets aan de hand was door de vragen die Victoria stelde. Maar ze wisten geen van beiden waarover het ging. Victoria dacht even dat een van hun ouders was overleden, of misschien wel Harry. Omdat Gracie niet uit haar woorden kon komen, raakte Victoria in paniek.

'Gracie, rustig nou!' riep ze.

'Hij... heeft... me... be-be-bedrogen,' bracht Gracie er uiteindelijk snikkend uit.

'Hoe kom je daarbij?' vroeg Victoria streng. Het kwam meteen bij haar op dat dit misschien wel een zegen zou zijn als ze hierdoor niet met de verkeerde man trouwde. Misschien moest het wel zo zijn, ook al was het nog zo vreselijk voor Gracie.

'Ik was in de auto op weg naar mijn vriendin Heather om de schetsen van de jurk te laten zien, en toen zag ik hem. Hij kwam een huis uit met een vrouw. Hij kuste haar en toen stapten ze in zijn auto en reden weg. Hij had tegen me gezegd dat hij een zakenbespreking met zijn vader had, maar dat is een leugen.' Ze begon weer hevig te snikken. 'En vannacht is hij niet thuisgekomen. Toen ik hem belde nam hij niet op.'

'Weet je zeker dat hij het was?' vroeg Victoria.

'Heel zeker. Hij heeft mij niet gezien. Mijn autoraampje stond open en ik hoorde ze lachen. Zo dichtbij was ik. Ze zag er ordinair uit. Ik heb haar wel eens eerder gezien. Volgens mij is ze een van de secretaresses van zijn vader.' Gracie zat te janken als een klein kind.

'Heb je tegen hem gezegd dat je hem hebt gezien?'

'Ja. Hij zei dat het me niks aangaat want we zijn nog niet getrouwd en hij is nog steeds vrij. Als ik erover door blijf zeuren, blaast hij het huwelijk af. Hij zei dat ik zo'n vette ring heb gekregen om ervoor te zorgen dat ik mijn mond hou en hem niet lastigval.'

Wat een walgelijke opmerking, dacht Victoria geschokt. Het was een bevestiging van wat ze over Harry had gedacht, en nog wel erger.

'Je mag niet hem trouwen, Gracie. Je kunt niet trouwen met een man die je zo behandelt. En het zal niet de laatste keer zijn dat hij je bedriegt.'

Inmiddels had Collin wel begrepen waarover het ging. Met een bezorgde uitdrukking op zijn gezicht kwam hij naast Victoria op de bank zitten. Hij had Victoria's zusje nog nooit ontmoet, maar hij had nu al medelijden met haar. Ze was nog zo jong.

'Ik weet niet meer wat ik moet doen,' zei Gracie met een klein stemmetje.

'Je moet dat huwelijk niet laten doorgaan, er zit niets anders op. Je kunt toch niet trouwen met een vent die je nu al belazert, met andere vrouwen het bed induikt en zegt dat je je mond moet houden omdat hij je een dure ring heeft gegeven. Hij heeft geen enkel respect voor je.' En ook niet voor zichzelf, dacht Victoria. Collin knikte instemmend. Die gast leek hem echt een smeerlap. Hij zou ook niet willen dat zijn zus met zo iemand zou trouwen.

'Ik wil ons huwelijk helemaal niet afzeggen,' snikte Gracie. 'Ik hou van hem.'

'Je mag je niet zo laten behandelen. Zeg, waarom kom je niet een paar dagen naar New York? Dan kunnen we erover praten. Heb je het al aan papa verteld?'

'Ja. Hij zei dat mannen dit soort dingen nu eenmaal soms doen. En dat het niks te betekenen heeft.'

'Wat een flauwekul. Sommige mannen doen dat inderdaad. Maar een fatsoenlijk iemand die van zijn vrouw houdt, doet zoiets niet. Het kan heus wel eens gebeuren, maar niet met een of andere bimbo, twee maanden voordat je gaat trouwen. Dat is echt geen goed teken, hoor.'

'Weet ik.' Gracie klonk volkomen wanhopig en verloren.

'Ik koop wel een ticket. Ik wil dat je morgen komt.' Het was al te laat om die avond nog een vlucht te boeken.

'Oké,' zei Gracie gedwee tussen het snikken door en toen hing ze huilend op. Victoria belde meteen naar de vliegtuigmaatschappij, ze boekte een ticket en sms'te Gracie de gegevens. Ze zou desnoods een paar dagen vrij van school nemen om bij haar zusje te zijn. Dit was belangrijk. Gracie mocht niet met Harry trouwen. Daar bestond geen enkele twijfel over. Toen ze het er met Collin over had, was hij het roerend met haar eens.

'Dit is nog maar het begin. Als hij haar nu al bedondert, houdt hij daar heus niet mee op. Waarschijnlijk doet hij dat al langer zonder dat ze het wist,' zei Collin. Victoria gaf hem gelijk. Harry had mogelijkheden genoeg: op vrijgezellenfeestjes, als hij naar zijn familie ging of reisjes naar Europa maakte. Als Harry de boel belazerde, stond Gracie een afschuwelijk bestaan te wachten. Collin en zij bleven erover doorpraten totdat ze naar bed gingen.

De volgende dag belde Victoria haar zusje op zodra ze even tijd had tussen de lessen. Gracie was net op en had bijna de hele nacht liggen huilen. Ze zei dat Harry niet had gebeld, maar de laatste keer dat ze hem had gesproken, had hij gedreigd dat hij het huwelijk niet door zou laten gaan. Alsof Gracie een misdaad had begaan door hem te confronteren met wat ze had gezien.

'Laat hem toch gaan,' zei Victoria kortaf. Ze hoopte dat Gracie dat zou doen.

'Ik wil niet dat hij de bruiloft afzegt.' Gracie was weer in tranen. Victoria had het niet meer. Gracie mocht niet met deze man trouwen. Hij had zich niet eens verontschuldigd voor wat hij had gedaan en geen enkel berouw getoond, en dat voorspelde niet veel goeds. Hij was gewoon een hufterige rijke jongen die deed wat hij wilde. Hij dreigde zijn aanstaande vrouw in het ongeluk te storten in plaats van zich aan haar voeten te werpen en om vergeving te smeken. Dat zou in ieder geval iets zijn, hoewel lang niet genoeg, althans niet voor Victoria.

'Stap jij nou maar op dat vliegtuig. We hebben het er later nog wel over. Zeg tegen papa en mama dat je zin hebt om mij op te zoeken. Trouwens, ik wil dat je Collin ontmoet.' Ze had Gracie wel over Collin verteld, maar eigenlijk vond ze dit nu niet echt het juiste moment dat ze elkaar ontmoetten.

'Maar als hij nou nog kwaaier wordt als ik naar New York ga?' Gracie was totaal in paniek.

'Gracie, ben je nou helemaal gek geworden? Als hij nog kwaaier wordt? Hij heeft je bedonderd. Jij moet kwaad zijn op hém en niet andersom.' 'Hij zei dat ik hem bespioneerde.'

'Was dat dan zo?'

'Nee. Ik zei toch dat ik naar Heather ging om haar die schetsen te laten zien?'

'Zie je nou wel? Het is een lul. En een bedrieger. Kom naar New York.'

'Oké, ik kom wel. Tot later,' zei ze met een bibberig stemmetje. In ieder geval huilde ze niet meer. Victoria had de vlucht van twaalf uur uit L.A. geboekt en Gracie zou om acht uur 's avonds op jfk aankomen. Victoria zou haar van het vliegveld gaan halen met de pendelbus van zeven uur die ze al had gereserveerd. Om zes uur was ze in haar kamer toen haar telefoon ging. Ze was net bezig alles voor Gracie in orde te maken en schone lakens op het bed te leggen. Tot Victoria's verbazing was het haar zusje.

'Gracie, waar ben je? Bel je vanuit het vliegtuig of ben je eerder geland?'

'Ik ben nog in L.A.' Gracie klonk overstuur en vol schaamte. 'Harry is net weg. Hij zei dat hij me wel wilde vergeven en dat het huwelijk gewoon doorgaat als ik hier niet meer over praat en het nooit meer zal doen.' Ze leek wel een robot. Victoria wist niet hoe ze het had.

'Wat mag je nooit meer doen? Je laten belazeren? Waar heeft hij het over? Wat mag je in godsnaam nooit meer doen?' Victoria's stem sloeg over van woede en bezorgdheid om haar zusje. Harry draaide de hele zaak om en gaf Gracie de schuld terwijl hij kilo's boter op zijn hoofd had.

'Ik mag hem nooit meer bespioneren en hem van dingen beschuldigen. Hij zei dat ik uit mijn nek klets, dat hij haar alleen maar heeft gekust en dat het me verder geen zak aangaat.' Gracie snikte, maar Victoria besteedde er geen aandacht aan.

'En jij wilt met die vent trouwen?' schreeuwde Victoria. Ze was echt helemaal over haar toeren.

'Ja,' zei Gracie verslagen en ze begon weer te huilen. 'Dat wil ik. Ik wil hem niet kwijt. Ik hou van hem.'

'Als hij je nu al belazert, krijg je hem nooit, alleen zijn naam. En dat is niet genoeg. Hij chanteert je gewoon zodat je je mond houdt. Hij zegt dat als je hem ter verantwoording roept vanwege zijn schofterige gedrag, ook al is hij nog zo fout, dat hij je in de steek zal laten. Hij is een klootzak!'

Gracie begon alleen maar harder te huilen.

'Maakt niet uit. Ik hou van hem!' zei ze. Plotseling werd ze kwaad op Victoria in plaats van op haar toekomstige echtgenoot omdat ze met de waarheid werd geconfronteerd. Dat kon ze niet aan. 'Hij zegt dat als we eenmaal getrouwd zijn hij niet meer vreemd zal gaan.'

'En dat geloof je?'

'Ja! Hij zou nooit tegen me liegen.'

'Maar dat heeft hij al gedaan,' deed Victoria nog een wanhopige poging. 'Nog maar twee dagen geleden was hij met een andere vrouw. Je hebt hem toch gezien? En hij is daarna niet naar huis gegaan. Dat heb je zelf gezegd. Is dit het soort leven dat je wilt?'

'Zo is hij helemaal niet! Hij zei dat hij gewoon de zenuwen heeft voor het huwelijk.'

'Als iemand de zenuwen heeft omdat hij gaat trouwen, is dat nog geen excuus om vreemd te gaan. En als dat wel zo is, moet je gewoon niet gaan trouwen.'

'Het interesseert me niet wat je zegt,' zei Gracie pissig. Victoria hield haar een spiegel voor en ze wilde niets liever dan daaraan ontsnappen en zich naar Harry's leugens voegen. 'We houden van elkaar en we gaan trouwen. Hij is geen schuinsmarcheerder.'

'Nee hoor, hij is een geweldige vent,' zei Victoria ijzig. 'Gracie, dit is echt walgelijk, en jij bent degene die hiervoor moet boeten.'

'Niet waar,' zei Gracie. 'Het komt allemaal goed.'

Victoria wist zeker dat het helemaal niet goed zou komen, maar ook dat Gracie dat niet wilde horen.

'Kom je nog naar New York?' vroeg Victoria lamgeslagen.

'Nee. Harry wil niet dat ik ga. Hij zegt dat ik hier nog veel te veel te doen heb en dat hij me dan ook ontzettend zal missen.'

Victoria kon wel op haar vingers natellen dat hij niet wilde dat zijn naïeve toekomstige echtgenote werd beïnvloed door een wijze, oudere zus, die absoluut niet onder de indruk van hem was.

'Ja, dat zal wel. Hij wil gewoon niet dat ik met je praat. Maar je doet maar wat je niet laten kunt, Gracie. Als je maar weet dat ik er altijd voor je ben.' Victoria wist dat haar zusje haar vroeg of laat toch nodig zou hebben. En dat brak haar hart. Toen ze het gesprek beëindigde, vroeg ze zich onwillekeurig af of dit ook met haar moeder was gebeurd. Misschien had haar vader ook wel haar moeder bedrogen, en koos hij daarom Harry's kant. Anders had hij dat niet gedaan, voor de bestwil van zijn dochter, geld of geen geld. Iets anders kon ze niet bedenken. Geld zou Gracie niet gelukkig maken als Harry haar bedroog en niet deugde. Haar vader was alleen maar uit op het prestige dat deze verbintenis hem verschafte.

Victoria speelde nog even met de gedachte om haar vader te bellen, maar bij nader inzien bedacht ze dat dat geen zin zou hebben. Hij zou toch niet naar haar luisteren. Hij was al veel te veel betrokken bij Gracies huwelijk, en om de verkeerde redenen. Haar ouders en Gracie hadden een verbond gesmeed om een huwelijksverbintenis aan te gaan met Harry Wilkes, hoe desastreus dat ook zou uitpakken. In Victoria's ogen zou het echt op een ramp uitdraaien. Ze belde Collin om te vertellen wat er was gebeurd. Hij leefde erg met haar mee, want hij wist hoeveel ze om haar zusje gaf en het klonk hem allemaal niet goed in de oren.

'Wat vreselijk dat je ouders dit niet inzien.'

'Ze zijn gek. Ze gaan alleen maar af op zijn naam. Gracie is echt heel stom. Ze denkt dat ze hem zal kwijtraken en dat er nooit meer iemand anders zal komen. Ze wordt gewoon doodongelukkig met die man.' Collin was het met haar eens. Victoria zat in zak en as. Ze stuurde Gracie een sms'je waarin ze zei dat ze van haar hield, maar ze belde haar niet. Ze kon haar niets anders dan de waarheid zeggen.

Dokter Watson bood de volgende dag ook niet veel hulp. Ze zei hetzelfde als ze steeds al had gezegd, zelfs nu ze wist dat Harry Gracie waarschijnlijk had bedrogen.

'Het is haar eigen beslissing,' maakte ze Victoria duidelijk. 'Het is haar leven. Ik ben het helemaal eens met wat je zegt. Hij chanteert haar, hij is overheersend en waarschijnlijk ook niet eerlijk. Maar Gracie is de enige die daar tegen in opstand moet komen, dat kan veranderen of er anders een einde aan moet maken. Dit is niet jouw zaak.' Ze was hier heel stellig in. Victoria werd boos en ze voelde zich hulpeloos.

'Dus ik moet het gewoon maar aanzien,' zei Victoria met tranen van woede en frustratie in haar ogen.

'Nee, je moet je eigen leven leiden. Richt jij je nou maar op Collin. Ik ben blij dat dat allemaal goed gaat. Je kunt en je mag je helemaal niet bemoeien met het leven van je zus, of haar huwelijk. Dit is hoe dan ook haar eigen keuze en het maakt niet uit wat jij ervan vindt.'

'Terwijl ze nog maar tweeëntwintig is, van niks weet en leiding nodig heeft?' Victoria kreeg het op haar zenuwen van wat dokter Watson zei, omdat ze wel wist dat ze gelijk had. 'Ja zelfs dan. Ze vraagt niet of je haar wilt helpen. Ze wil dat je je er niet mee bemoeit.'

Victoria wist dat haar therapeute gelijk had, maar daarom ging ze er nog feller tegenin. 'En moet ze al die leugens van hem dan maar slikken?' Victoria was razend.

'Ja. Als zij dat wil, en dat blijkt wel. Ik vind het ook maar niks, en dit soort verhalen vind ik vreselijk. Maar je staat machteloos.'

'God, wat vind ik dit erg.' Victoria was er echt ondersteboven van dat Gracie met die man ging trouwen. Toch wilde ze niet dat de band met haar zusje zou verslechteren, en ze wist dat dit tot de mogelijkheden behoorde. Harry had haar zusje monddood kunnen maken omdat ze zo jong en afhankelijk was, met de goedkeuring van haar hebberige, narcistische vader. Hij wilde hoe dan ook dat zijn dochter met een Wilkes trouwde zodat hij daarmee kon pronken. Gracie was bang dat ze Harry zou kwijtraken, maar Victoria was veel banger dat haar zusje zichzelf zou kwijtraken. Dat was namelijk een stuk erger.

De volgende dreun bestond uit een telefoontje van Gracie, een week later. Omdat Victoria eerste bruidmeisje was, wilde Gracie dat zij een vrijgezellenweekend in Las Vegas zou regelen voor haar en de tien bruidsmeisjes, inclusief Victoria natuurlijk. Victoria vond het een weerzinwekkend idee. Toen Victoria vroeg hoe het met haar ging, antwoordde Gracie snel dat alles weer dik in orde was met Harry. Ze veranderde onmiddellijk van onderwerp. Zelfs tegen haar zus durfde Gracie geen mond meer open te doen over haar situatie. Als haar iets dwarszat, had ze niet de moed dat te zeggen. Het enige wat ze van haar zus verlangde, was dat Victoria dit weekendje organiseerde. Victoria had hier helemaal geen zin in, ze wilde trouwens helemaal niet meewerken aan het huwelijk met die schoft. Toch durfde ze ook geen nee te zeggen.

'Is het tegenwoordig helemaal uit om gewoon uit eten te gaan voor een vrijgezellenfeestje? Wie heeft er nou tijd voor een heel weekend?' Natuurlijk alleen maar mensen die niet werkten, dacht Victoria. Voor haar ging dat niet op.

'Nee hoor, tegenwoordig is het altijd een paar dagen. Harry heeft de afgelopen week zijn vrijgezellenfeestje gevierd in St.

Barts. Dat duurde wel vijf dagen,' zei Gracie. Victoria moest er niet aan denken wat daar allemaal was gebeurd.

Ze slaakte een diepe zucht van vertwijfeling. 'Stuur me maar een lijstje van dingen die je wilt. Ik kijk wel wat ik kan doen. Maar weet je hier niet iemand anders voor? Ik moet namelijk ook nog werken, Gracie, en bovendien heb ik te maken met het tijdsverschil. Jullie zitten allemaal aan de westelijke kust en hebben geen baan.' Alle bruidsmeisjes waren verwende rijke meiden die door hun ouders werden onderhouden of nog studeerden.

'Jij bent eerste bruidmeisje, dus is dit jouw taak,' zei Gracie koppig. Victoria voelde zich schuldig. Hun verhouding als zusters werd door dit huwelijk wel heel erg op de proef gesteld.

'Wanneer wil je dan gaan?' vroeg Victoria mismoedig.

'In mei,' zei Gracie opgewekt, zonder in de gaten te hebben hoe vreselijk haar zus dit allemaal vond.

'Oké, dan. Ik zal er wel voor zorgen. Ik hou van je,' zei Victoria, en ze hing op. Gracie had gezegd dat ze alle namen en gegevens zou sturen, en dat haar vader alles zou betalen.

Ondanks alle stress over de bruiloft ging het tussen Collin en haar gelukkig heel goed. Minder leuk nieuws was dat haar moeder belde om te zeggen dat haar vader in New York naar een klant moest en dat ze twee dagen zouden blijven. Omdat haar ouders inmiddels van Collins bestaan op de hoogte waren, zouden ze hem natuurlijk willen ontmoeten. Victoria had tenslotte ook kennisgemaakt met zijn ouders. Ze moest er niet aan denken wat haar vader allemaal over haar zou zeggen. Dat zei ze die avond dan ook tegen Collin.

'Wil je erbij zijn als ik met ze uit eten ga?' vroeg ze terneergeslagen. Hij glimlachte en gaf haar een kus.

'Natuurlijk wil ik dat.'

'En nu we het er toch over hebben, wilde ik je nog iets anders vragen.' 'Het antwoord is ja,' zei hij plagerig. 'Maar wat was de vraag?' Hij wist dat ze zich de afgelopen tijd terecht zoveel zorgen maakte over haar zusje, en hij had medelijden met haar.

'Wil je met me mee naar de bruiloft van mijn zusje?' vroeg ze. Hij keek haar lachend aan.

'Ik dacht dat je het nooit zou vragen.'

'Alle bruidsmeisjes zien er natuurlijk fantastisch uit in die jurk, maar mij staat hij afschuwelijk. Bereid je maar vast voor, je zult vast niet trots op me zijn,' zei ze met tranen in haar ogen.

'Natuurlijk ben ik wel trots op je, alleen al dat ik daar samen met je ben. Trouwens, al doe je nog zo je best, je ziet er nooit afschuwelijk uit. Wanneer komen je ouders eigenlijk?'

'Over twee dagen.' Het klonk alsof dit het einde van de wereld voor haar betekende, en zo voelde ze het ook. Haar vader zou haar in het bijzijn van de man van wie ze hield voor gek zetten en daarmee bewijzen hoe minderwaardig ze was. En als Collin het nou eens geloofde? Het kwam geen moment bij haar op dat haar vader juist een slechte indruk zou maken en niet zij. Collin wist precies hoeveel ze waard was. De volgende dag pleegde Victoria een aantal telefoontjes voor het weekend in Las Vegas, ook al had mevrouw Watson haar voorgehouden dat ze gewoon nee had kunnen zeggen. Maar ze wilde Gracie niet teleurstellen, dat had ze nog nooit gedaan.

Haar ouders kwamen de dag daarop in New York aan. Ze logeerden in het Carlyle Hotel en ze nodigden Collin en haar uit in de Bemelmans Bar om iets te drinken. Het bleek dat haar vader moest gaan eten met zijn klant en haar ouders daardoor gelukkig geen tijd hadden om met hen te gaan eten. Iets drinken was bovendien al genoeg. Ze wist dat haar vader haar binnen vijf minuten de grond in zou kunnen boren, daar had hij niet een hele avond voor nodig.

Ze merkte onmiddellijk dat haar vader onder de indruk was van Collin. Ze zag dat hij vol verbazing naar hem keek, alsof hij niet kon geloven dat Collin met iemand als zij zou omgaan. Dat kon Victoria eigenlijk ook niet geloven, maar dat was wel zo. Collin wilde bij haar zijn, dat had hij de afgelopen vier maanden wel bewezen.

Iedereen zette zijn beste beentje voor en ze hadden ongeveer een halfuur geanimeerd met elkaar gebabbeld toen haar vader de opmerking maakte dat hij hoopte dat ze een beetje lette op wat ze at omdat ze anders niet in de jurk paste die haar zusje voor haar had besteld. Victoria verstijfde helemaal. 'Ik ben afgevallen, pap,' zei ze zacht. 'En Collin en ik gaan elke dag naar de sportschool.'

'Nou nou, volgens mij heb je een goede invloed op haar,' zei haar vader met een brede grijs naar Collin. Collin leek erg op zijn hoede voor wat er nog meer zou komen. 'Maar kijk uit met al dat ijs eten, zou ik zeggen,' zei hij met dat lachje waar ze zo'n bloedhekel aan had. Zowel haar vader als haar moeder hadden niet gezien dat ze was afgevallen en ook niet dat ze een nieuwe neus had. Dat laatste wist Collin trouwens ook niet. Ze had het hem nooit verteld, want het leek haar niet nodig dat hij dat wist. Haar vader richtte zich tot Collin om te vertellen hoe ze in hun sas waren met Gracies huwelijk en wat voor een geweldige vent Harry was.

Ineens kwam Victoria tussenbeide: 'Hij is helemaal geen geweldige vent, pap. Hij heeft haar bedrogen, dat weet je heel goed,' zei ze scherp. Haar vader was even helemaal verbijsterd en toen keek hij Victoria indringend aan.

'Ach, dat is gewoon onschuldig jongensgedoe,' wimpelde hij haar opmerking weg. 'Alle jongens doen wel eens zoiets voordat ze gaan trouwen. Het haalt een beetje de druk van de ketel.' Hij gaf Collin een knipoog in de verwachting dat die het wel met hem eens zou zijn. Collin knipoogde echter niet terug.

'Ik snap niet dat je het goed vindt dat ze met iemand trouwt die haar vlak voor het huwelijk bedriegt,' zei Victoria kwaad. Haar moeder deed net alsof ze dit allemaal niet hoorde en nam een slokje van haar drankje terwijl ze glazig voor zich uit keek. Ze deed niet meer mee.

'Ach, alle verliefde stelletjes maken wel eens ruzie. Ik weet zeker dat het een misverstand is,' ging haar vader door.

Victoria sprong bijna uit haar vel, maar ze wist zich te beheersen. Ze besefte dat het geen zin had om hierover met hem in discussie te gaan. Hij zou haar toch nooit gelijk geven, want hij was het helemaal eens met het huwelijk en het maakte niet uit wat Harry uitspookte. Collin leek in het geheel niet uit het veld geslagen. Hij kwam sterk en sympathiek over en uit zijn hele houding sprak dat hij aan Victoria's kant stond en van niemand anders. Het drong tot haar vader door dat ze nu een medestander had, en dat iedereen die haar aanviel of kleineerde met hem te maken kreeg. Het kwam heel duidelijk over, ook al had Collin niets gezegd. Haar ouders gingen niet lang daarna weg en zeiden dat ze het heel prettig hadden gevonden om Collin te ontmoeten. 'Ze waren niet zo erg als anders,' zei Victoria toen ze met Collin het Carlyle uit liep, op weg naar huis. Victoria voelde zich opgelaten vanwege het bezoekje van haar ouders en alle dingen die er de laatste tijd gebeurden en waar ze geen vat op had. Het was een zachte avond en ze liepen hand in hand.

'Mij houden ze niet voor de gek,' zei Collin. 'Ik heb heus wel gehoord wat hij zei over die jurk, je gewicht, het ijs. En het interesseert hem geen reet dat Harry je zusje bedriegt. Hij wil gewoon dat ze met een rijke jongen trouwt, dat maakt hem belangrijk. Net zoals mijn ouders ook dachten dat ze belangrijk werden door alles wat mijn broer had bereikt. Dan konden ze over hem opscheppen. Wat ik deed was nooit goed genoeg. Ik weet precies wat voor mensen het zijn,' zei hij. Hij keek Victoria meelevend aan. Hij begreep waar ze haar hele leven mee te maken had gehad en wat voor schade dat bij haar had aangericht. Ze zag er ongelukkig uit, alsof ze niet lekker in haar vel zat. En toen hij haar op weg naar huis kuste, was ze gespannen en afstandelijk. Het leek net alsof ze hem ook van zich wilde afhouden. Hij kon het aan haar blik zien. Hij bleef staan en keek haar aan.

'Ik ben niet je vijand, hoor, dat zijn zij. Ik heb het toch gehoord. Volgens hen ben je niet goed genoeg, dus kan niemand ooit van je houden. Kom eens hier,' zei hij. Hij trok haar naar zich toe en keek haar in haar grote blauwe ogen die dezelfde kleur hadden als de zijne. 'Ik hou van je. Je bent ook om van te houden. Ze zijn gek. Ik hou van je zoals je bent. Dat is namelijk mijn boodschap. Dat zeg ik. Ik heb nog nooit een vrouw ontmoet die zo om van te houden is als jij.'

Toen hij haar vervolgens kuste, liepen de tranen van opluchting over haar wangen. Snikkend verborg ze zich in zijn armen. Hij had alles gezegd wat ze haar hele leven had willen horen, maar nooit had gehoord.

HOOFDSTUK 25

Toen Victoria de volgende morgen op school kwam, had een van de leerlingen een enorme tros blauwe ballonnen in de hal opgehangen en op het mededelingenbord was een groot plakkaat bevestigd. Amy Green was bevallen van een jongetje. Het woog net zes pond en was bijna vijftig centimeter. Ze noemden hem Stephen William. Victoria was blij voor haar en hoopte dat alles goed was gegaan. Ze wist zeker dat diverse meisjes haar wel van alle details op de hoogte zouden brengen. De hele dag gonsde het bericht door de school.

Later hoorde Victoria tijdens de les dat Justin samen met Amy's moeder bij de bevalling was geweest. Ze hadden niet van tevoren geweten of het een jongen of een meisje zou worden, dus dat was een verrassing geweest. Moeder en kind maakten het goed en zouden over een dag naar huis gaan. Victoria wilde bij haar op kraambezoek zodra Amy daartoe in staat was. Ze hoorde van een paar meisjes dat Amy zich heel goed voelde en dat de bevalling niet al te zwaar was geweest. Victoria was opgelucht. Justin en Amy waren wel jong, maar gelukkig geen onderbouwers. Mede dankzij de school was alles op zijn pootjes terechtgekomen en kon Amy naar de universiteit. Hoewel het niet te voorspellen was, hadden Justin en zij de kans dat alles goed zou uitpakken, vooral met de hulp en steun van Amy's moeder.

Tijdens een van de pauzes pleegde Victoria weer een aantal telefoontjes met betrekking tot het reisje naar Las Vegas. In het weekend belde ze met Gracie hierover. Gracie klonk een stuk rustiger dan de keer dat ze had ontdekt dat Harry haar bedroog. En precies zoals Harry dat had gewild, werd daar verder niet meer over gesproken. Iedereen stond wat dat betrof aan zijn kant en zeker de bruid en haar ouders. Victoria vond dit helemaal geen goede zaak, maar ze probeerde er afstand van te nemen. Collin en zij gingen elke ochtend naar de sportschool, niet omdat hij zich druk maakte over haar gewicht, maar omdat het goed was tegen de stress. Dat klopte ook, Victoria voelde zich niet meer zo gespannen. Ze vertelde Gracie wat ze in Las Vegas allemaal had geregeld voor het vrijgezellenweekend. Victoria vond het nog steeds maar niets. Ze had het veel leuker gevonden om samen met Gracie en haar vriendinnen een rustig weekend door te brengen in het Baltimore Hotel of de San Ysidro Ranch in Santa Barbara. Maar iedereen was nog zo jong en ze wilden gewoon een dolle tijd hebben.

Ze had kamers gereserveerd in het Bellagio, met twee meisjes per kamer. Gracie had de meisjes gevraagd of ze haar de nummers van hun creditcard wilden geven. Victoria had restaurants gereserveerd en kaartjes geregeld voor het Cirque du Soleil. Ze zou vanuit New York naar Las Vegas vliegen en de anderen vanuit L.A. Op vrijdagavond zouden ze aankomen en op zondagochtend gingen ze weer weg, nadat ze uit het hotel hadden uitgecheckt. Ze had haar plicht als eerste bruidsmeisje gedaan. Haar zusje was heel tevreden met de opzet en ze verontschuldigde zich nog dat ze Victoria zo onder druk had gezet.

'Geeft niet. Het is jouw feestje,' zei Victoria. Zoals altijd vatte ze het sportief op en in dit geval nog eens extra omdat ze zo'n hekel had aan Harry en zich zorgen maakte om Gracie. Ze had het gevoel alsof ze haar zusje naar haar eigen ondergang leidde, maar dit was wat Gracie wilde. Dokter Watson had gelijk, het was Gracies leven.

'Ik zal voor jou ooit een keer hetzelfde doen,' zei Gracie. Victoria hoorde aan haar stem dat ze weer een beetje meer zichzelf was. Ze wist dat Gracie onder enorme druk stond, niet alleen vanwege de bruiloft, maar ook vanwege Harry die steeds meer alles bepaalde. Er waren een paar dingen veranderd omdat hij dat prettig vond. Voor hun huwelijksreis nam hij Gracie mee naar Zuid-Frankrijk. Eerst naar het Hotel du Cap in Cap d'Antibes en vervolgens naar Saint Tropez, waar Harry ook nog met een aantal vrienden had afgesproken. Nota bene op zijn huwelijksreis met Gracie.

'Nou, als het maar niet Las Vegas wordt,' zei Victoria lachend. Ze ontspande een beetje.

'Hoe is het met Collin?' Gracie wilde hem dolgraag ontmoeten. Ze kon bijna niet geloven dat ze haar zus sinds Thanksgiving niet meer had gezien. Zo lang waren ze nog nooit uit elkaar geweest, er was voor hen allebei dan ook zoveel veranderd.

'Heel goed.'

'Pap vond hem aardig,' zei Gracie.

Victoria was nogal verbaasd, want Collin had zich als haar beschermer opgesteld en zij had een pittige boodschap voor haar vader gehad. Misschien had haar vader het helemaal niet begrepen of deed hij maar alsof.

'Pap was reuze verbaasd dat hij met jou was. Hij zei dat hij hem echt een geslaagd iemand vond, en dat hij meer bij een advocate paste dan bij een lerares. Maar hij mocht hem wel, hoor.'

De boodschap was duidelijk. Ze was niet goed genoeg voor Collin. Alleen kwam deze boodschap nu van Gracie, die inmiddels niet alleen de marionet was van Harry maar ook van haar vader.

'Misschien houdt hij wel van me,' zei Victoria kalm. Ze was inmiddels helemaal zeker van Collins liefde en dat gaf haar een geweldig gevoel.

'Mam zei dat ze hem erg knap vond.'

'Dat is hij ook. Ik weet zeker dat dit papa ook verbaasde. Hij verwachtte vast dat ik met net zo'n loser als ikzelf zou komen aanzetten.'

'Zo erg is pap nou ook weer niet, hoor. Je moet niet zo streng over hem oordelen,' verdedigde Gracie haar vader. Victoria had geen zin om hierop in te gaan. Dat leidde toch nergens toe. Gracie kreeg een enorme bruiloft van haar vader en alles wat ze wilde, als ze maar voldeed aan zijn verwachtingen. Victoria stond hier mijlenver vanaf. Ze had moeten vechten voor haar vrijheid en ook altijd pal gestaan voor waarheden die niemand wilde horen. Nu was Collin haar bondgenoot, Gracie niet meer. Dat was voorbij en het zou nooit meer hetzelfde worden tussen hen als ze met Harry ging trouwen. Victoria miste de band die ze vroeger met haar zusje had en daarom was ze dankbaarder dan ooit dat Collin nu in haar leven was.

Voordat ze naar Las Vegas ging, bracht ze nog een bezoekje aan Amy en haar baby. Het was een allerschattigst kindje en Amy zag er stralend uit. Ze gaf borstvoeding en wanneer ze weer naar school ging, zou ze kolven. Het was nog maar een paar weken voor de zomervakantie. Justin was er ook en zag er echt uit als een trotse papa zoals hij de baby in zijn armen hield terwijl Amy met Victoria babbelde. Victoria had voor de baby een blauw truitje en sokjes gekocht. Het leek net alsof Amy een pop aankleedde toen ze die het jongetje aantrok. Het was heel bijzonder om deze twee jonge mensen in de rol van ouder te zien. Kinderen die een kind hadden gekregen.

Maar ze maakten toch een heel volwassen en verantwoordelijke indruk. Amy's moeder was constant in de buurt als zorgzame oma. Het was niet alleen een ideale situatie voor Amy en Justin, maar Amy's moeder had na haar scheiding nu ook een totaal ander leven gekregen. Het was voor hen allemaal een geschenk uit de hemel.

De volgende dag nam Victoria na school het vliegtuig naar Las Vegas. Ze had beloofd Collin te bellen, want hij wist hoe ze tegen dit reisje opzag. Gracies vriendinnen waren allemaal single. Ze zouden het op een zuipen zetten, gokken, helemaal uit hun dak gaan en achter de jongens aan zitten. Victoria vond zichzelf een soort oppas tijdens een schoolreisje bij dit stelletje twee- en drieëntwintigjarige meiden die helemaal los gingen. Bovendien voelde ze zich net een oude vrouw met haar bijna dertig jaar.

Het was alleen wel fijn dat Victoria nu weer de kans had om bij haar zusje te zijn. Gracie vloog Victoria dan ook meteen in de armen toen ze aankwam. Ze bekeek Victoria's neus en zei dat ze hem erg mooi vond.

De meisjes waren al stevig aan de drank gegaan voordat ze kwam. Een aantal van hen had zich ook op de gokapparaten gestort en wat geld gewonnen. Ze gingen met z'n allen uit eten en daarna liepen ze door het casino: een vreemde, kunstmatige wereld, zonder ramen, met allemaal lichtjes, opgewonden mensen, geld dat van hand tot hand ging en meisjes in sexy pakjes die gratis drankjes serveerden. Niet alles viel bij de meisjes in de smaak, maar ze genoten wel van de sfeer. Ze waren er inmiddels achter dat je heerlijk kon shoppen in alle hotels, met name dat van hen. Bovendien liepen in het casino en het hotel hele hordes single mannen rond.

Victoria voelde zich min of meer verplicht de hele avond bij hen te blijven, hoewel ze doodmoe was en zich stierlijk verveelde. De meisjes hadden al te veel op, waren uitbundig en flirtten met alle mannen die voorbijkwamen, behalve Gracie.

Harry belde 's avonds om de haverklap om haar te controleren. Het was al twee uur 's nachts toen Victoria eindelijk naar haar kamer ging. Ze was de enige met een kamer voor zichzelf omdat ze niemand bij zich wilde hebben. Gracie sliep met haar beste vriendin op een kamer. Vanwege het tijdsverschil met New York was het al te laat om Collin nog te bellen, maar ze had wel met hem gesms't. Hij had steeds berichtjes teruggestuurd om haar moed in te spreken. Het weekend was echt een slijtageslag, maar ze beschouwde het als haar plicht omdat ze eerste bruidmeisje was en ze zag dat Gracie van elke minuut genoot. Ze leek eigenlijk meer op een kind in Disneyland dan op een bruidje.

De volgende dag was geheel gevuld met winkelen, lunchen, gokken, massages, manicures, een duik in het zwembad en een diner in Le Cirque, van het Cirque du Soleil waar ze ook een spectaculaire voorstelling bijwoonden. Uiteindelijk bleven ze tot drie uur 's nachts in het casino. In het casino hingen nergens klokken, waardoor je totaal geen besef had van de tijd, wat natuurlijk ook de bedoeling was van een casino. Een paar meisjes haalden de hele nacht door en werden stomdronken, maar Gracie niet. Om drie uur hield Victoria het voor gezien en ging naar haar kamer.

De volgende dag zagen ze elkaar weer tijdens een late brunch, en daarna ging Victoria terug naar New York. De anderen zouden iets later vertrekken. Een aantal vriendinnen had een gruwelijke kater, maar ondanks dat was iedereen het er erover eens dat ze een geweldige tijd hadden gehad. Victoria gaf Gracie een kus ten afscheid.

'Je hebt het fantastisch gedaan,' zei Gracie en ze bedankte Victoria uitvoerig. 'Ik zie je vast niet meer voor de bruiloft.' Ze keek weemoedig. 'Ik zal je missen.'

'Ik kom een paar dagen van tevoren om je te helpen,' reageerde Victoria geruststellend. Ze gaven elkaar nog een stevige knuffel en toen ging Victoria weg, blij dat ze weer naar New York kon. Het was een erg lang weekend geweest, weliswaar niet zo erg als ze had gevreesd en er waren geen vervelende dingen gebeurd, maar ze had ook geen plezier gehad. Las Vegas was nu eenmaal geen plek voor haar. Collin had haar een paar keer gezegd dat hij zich gelukkig prijsde dat hij er niet bij hoefde te zijn. Terwijl ze op het vliegveld op haar vlucht wachtte, belde ze hem nog een keer. Ze spraken af dat ze naar zijn huis zou gaan en hij beloofde dat het een heel rustig avondje zou worden. Daar was ze wel aan toe. Bovendien had ze de volgende dag op school een zware dag. Ze waren bezig met de jaarlijkse schooluitvoering, en dit jaar was dat Annie. Het was een grote productie en Victoria zou helpen met het decor en de kostuums, iets wat ze op haar eigen middelbare school ook vaak had gedaan. Weliswaar had ze het afgelopen weekend de kostuumrepetities gemist, maar ze wist zeker dat ze haar wel zouden bijpraten. Van wat ze tot dusver had gezien, zou het echt fantastisch worden. Maandagochtend zouden ze nog een laatste repetitie hebben. De voorstelling voor de ouders en genodigden zou op maandagavond plaatsvinden. Een van haar leerlingen was de ster van de voorstelling en had een stem waarmee ze zo op Broadway zou kunnen staan. Collin had gezegd dat hij zijn best zou doen ook te komen.

Ze was nog nooit zo blij geweest om hem te zien, en ze nestelde zich dolgelukkig en opgelucht in zijn armen. Het hele weekend had ze zich zenuwachtig gemaakt en het als haar taak gezien om alles vlekkeloos te laten verlopen voor haar zusje, en sommige meisjes waren behoorlijk lastig geweest. Het waren bijna allemaal verwende jonge meiden die gewend waren in alles hun zin te krijgen. Maar afgezien daarvan was alles goed gegaan. Nadat Collin en zij samen hadden gedoucht, gingen ze naar bed en bedreven de liefde. Nog geen vijf minuten daarna viel Victoria als een blok in slaap. Collin stopte haar met een glimlach in. Hij had haar gemist.

De volgende dag gingen ze allebei vroeg de deur uit. Victoria moest nog een paar dingen regelen in haar kantoortje en daarna ging ze naar de aula om zich met de productie van het toneelstuk bezig te houden. Ze was tot twaalf uur in de weer met het decor opzetten en het muzikale gedeelte door te nemen. Victoria was net bezig om samen met de leerlingen decorstukken te verslepen, toen er ineens een groot object haar kant op kwam. Ze deed een stap achteruit om uit de weg te gaan en voordat ze het wist belandde ze naast het toneel op de grond. Iedereen had het zien gebeuren en er klonk een collectieve kreet van schrik. Victoria was heel even buiten westen, maar zodra ze weer bijkwam, zei ze dat haar niets mankeerde. Maar dat was niet zo. Ze zag lijkbleek en toen ze probeerde op te staan, ging dat niet. Haar been deed verschrikkelijk pijn en lag in een vreemde draai. Hoewel ze bleef volhouden dat er niets aan de hand was, ging Helen toch maar meneer Walker en de schoolzuster halen en ze belden een ziekenwagen. Victoria schaamde zich helemaal dood toen de ziekenbroeders binnenkwamen en haar op een brancard legden. Ze kon niet opstaan en ze had ook een lelijke buil op haar hoofd. Eenmaal in de ambulance werd haar gezegd dat haar been waarschijnlijk gebroken was. Victoria zei dat ze zich dat niet kon voorstellen want zo hard was ze nou ook weer niet gevallen. Helen was meegegaan met de ambulance en zei dat ze toch echt lelijk terecht was gekomen en ook haar hoofd flink had bezeerd. In het ziekenhuis wilden ze een röntgenfoto van haar been en een CT-scan van haar hoofd maken.

'Wat ontzettend stom,' zei Victoria. Ze probeerde dapper te zijn, maar ze was misselijk en haar bloeddruk was te laag. Ze belde Collin om te vertellen wat er was gebeurd. Toen hij zei dat hij meteen naar het ziekenhuis kwam, bezwoer ze hem dat dat niet nodig was.

'Ik weet heus wel dat je denkt dat je dit niet verdient, mallerd. Maar ik hou van je en ik kom eraan. Ik ben er zo.' Victoria begon te huilen toen hij dat zei. Ze was bang, maar ook reuze opgelucht dat hij zou komen, ook al zou ze dat nooit van hem hebben verlangd.

Toen hij aankwam, lag ze op de afdeling eerste hulp. De röntgenfoto had aangetoond dat haar been was gebroken, maar gelukkig was het een simpele breuk. Tot Victoria's opluchting hoefde ze niet te worden geopereerd en kreeg ze alleen maar gips. Verder had ze een lichte hersenschudding, maar die zou met een beetje rust wel weer genezen.

'Zo, heb jij even flink je best gedaan vanmorgen,' zei Collin gekscherend. Hij had zich zorgen gemaakt en was reuze blij dat het nogal meeviel. Victoria verzweeg maar dat ze blij was dat er niets met haar nieuwe neus was gebeurd. Nadat haar been was gezet en in het gips was gedaan, nam Collin haar mee naar huis. Hij zette haar op de bank met kussens in haar rug en gaf haar toen een kopje champignonsoep en een boterham met tonijn. Victoria had krukken meegekregen en ze hadden gezegd dat het gips er over vier weken weer af mocht. Dat was dus tien dagen voor Gracies bruiloft.

Collin moest naar een vergadering over een rechtszaak, die hij niet kon afzeggen, maar hij verzekerde haar dat hij zo snel mogelijk weer terug zou komen. Hij kuste haar en daarna vloog hij de deur uit. Victoria belde Harlan om te vertellen wat er was gebeurd.

'Jeetje, wat ben je toch een kluns,' zei hij om haar te pesten. Ze schoot in de lach, maar dat deed onmiddellijk pijn. Dat zou nog wel een paar dagen zo zijn, was haar gezegd. Ze belde Gracie ook. Harry en zij lieten bloemen bezorgen en Harlan kwam meteen aanzetten met een stapel tijdschriften. Een uur later kwam Collin thuis. Hij had voor hen drieën een gebraden kip en gegrilde groenten van de chique cateraar Citarella meegebracht. Hij kuste de patiënt.

'Sorry dat ik weg moest, maar ik ben zo snel mogelijk teruggekomen. We hebben geprobeerd de zaak te schikken.' Victoria voelde zich net een koningin met haar hofhouding zoals ze zich over haar ontfermden. Collin bleef 's nachts bij haar. Omdat ze veel pijn had, gaf hij haar een pijnstiller en toen ze in bed lagen masseerde hij zachtjes haar rug.

'Je bent echt een prima verpleger,' zei ze. 'Wat erg hè, zo ontzettend stom.'

'Ja ja, volgens mij heb je het expres gedaan,' zei hij lachend. Ze vond het heel erg jammer dat ze de uitvoering had gemist, maar ze had te veel pijn. En ze had er ook de pest over in dat ze met krukken moest lopen. Gelukkig mocht het gips eraf voordat de bruiloft plaatsvond, als haar been tenminste goed genas. Eigenlijk had ze nog het meeste last van de pijn in haar hoofd. Haar moeder had haar 's avonds ook nog gebeld en een bericht op haar voicemail achtergelaten dat ze het vervelend vond dat Victoria haar been had gebroken.

De volgende dag hobbelde ze de school binnen en de leerlingen hielpen haar zo veel mogelijk met alles. Helen en Carla kwamen met z'n tweeën haar klas binnen om te kijken of alles goed ging. Ook Eric Walker kwam haar even gedag zeggen. Iedereen was blij dat ze weer terug was en ze kreeg te horen dat de voorstelling van Annie geweldig was verlopen.

Aan het eind van de dag was ze volkomen uitgeteld en nam ze een taxi naar huis. Onderweg drong het tot haar door dat ze nu een maand niet zou kunnen fitnessen. Ze was als de dood dat ze weer zou aankomen. Toen Harlan thuiskwam, zei ze dat tegen hem. Ze had met zichzelf afgesproken dat ze in juni twaalf kilo zou zijn afgevallen, een ander leven zou hebben en een man van wie ze hield. Inmiddels had ze dat leven, ze had Collin en ze was nog nooit zo gelukkig geweest.

Ze was al negen kilo kwijt en ze zag er geweldig uit. Maar die laatste drie kilo moesten er voor de bruiloft nog af. Dat zou niet meevallen als ze op krukken rondhobbelde, niet in staat was te fitnessen en steeds maar op de bank lag.

'Zorg nou maar dat je niet als een gek gaat eten,' waarschuwde Harlan haar. 'Geen ijs, geen koekjes, geen pizza's, geen bagels, geen cream cheese, want veel beweging zul je niet krijgen.'

'Ik beloof niks,' zei ze. Vanwege de pijn in haar been had ze die avond even ontzettend veel zin in ijs. Toch hield ze zich in en bleef uit de buurt van de ijskast. Maar tijdens het eten schepte ze twee keer haar bord vol met pasta, die verrukkelijk smaakte. Ze nam zich voor dat dit de laatste keer was. De komende maand zou ze geen troost-eten meer aanraken, want anders zou ze op het huwelijk moddervet zijn en kreeg haar vader alsnog gelijk dat ze een hopeloos geval was.

Toen ze hier met Collin over sprak, zei hij dat als ze niet meer op krukken liep en weer kon fitnessen, elke kilo die ze aankwam gemakkelijk zou kwijtraken. En mocht dat niet lukken, dan was er nog niks aan de hand.

'Maak je daar nou maar geen zorgen over. Je bent een mooie vrouw en een maatje meer doet er echt helemaal niet toe.'

'Maar voor mij wel,' zei ze sip. 'Ik wil er in die jurk echt niet uitzien als een dikke bruine koe.'

'Zo te horen past die jurk sowieso niet bij je, in welke maat dan ook. Ik kan me jou helemaal niet voorstellen in iets bruins,' zei hij voorzichtig, want op het gebied van damesmode was hij een volkomen leek.

'Nou, je zult het gauw genoeg zien,' zei ze sip. Ze bleef zich zorgen maken over haar gewicht en ze probeerde zich voor te stellen hoe het was als ze slank zou zijn. Voor het diner dat de avond voor het huwelijk werd gegeven, had ze een jurk van blauwe chiffon gekocht met een zilverkleurige bolero en bijpassende zilverkleurige open schoentjes met naaldhakken. In ieder geval was ze daar heel tevreden over want in die jurk zag ze er slank en heel voordelig uit. De jurk voor de bruiloft vond ze echter nog steeds vreselijk. Die was echt volkomen fout.

'Na de bruiloft kunnen we die jurk toch ritueel verbranden?' zei Collin met een grijns. 'Al trek je een jutezak aan, dan hou ik nog van je, dus maak je daar nou maar geen zorgen over.'

Victoria keek hem met een glimlach aan en ze gaven elkaar een kus. Ze bleven nog een paar dagen in Victoria's appartement en toen ze zich weer beter voelde, gingen ze naar Collins huis, wat voor hem beter uitkwam omdat dit dichter bij zijn werk was.

Twee weken nadat ze haar been had gebroken, kwam hij op een zondagmiddag met een voorstel. 'Hoe denk je erover om binnenkort te gaan samenwonen? We kunnen van de zomer naar een huis gaan kijken.' De afgelopen tijd hadden ze steeds tussen hun appartementen heen en weer gependeld. Wanneer Collin bezig was een zaak voor te bereiden en tot laat moest doorwerken, bleef hij in zijn eigen huis. De overige dagen van de week waren ze altijd bij haar, en het weekend bracht ze bij hem door. Ze kenden elkaar nu vijf maanden en hun relatie was zo stabiel dat ze allebei het gevoel hadden dat ze deze stap wel konden wagen. 'Nou, wat vind je ervan?'

'Dat zou ik heel fijn vinden,' zei ze uit de grond van haar hart, en ze boog zich naar hem toe om hem te kussen. Collin had wel zes keer zijn handtekening op het gips van haar been gezet, Harlan twee keer, en John had zijn naam er in het rood op geschreven. Alle leerlingen hadden ten minste één keer hun handtekening erop gezet. Helen zei dat het wel het drukst beschreven stuk gips in New York was. Het leek wel een kunstwerk of een stukje graffiti.

'Ik zou niets liever willen,' benadrukte Victoria nog een keer.

'Ik ook. Maar vinden Harlan en John het niet erg als je weggaat?' vroeg Collin bezorgd.

'Nee hoor. Het gaat erg goed tussen hen en zonder mij kunnen ze het appartement ook wel betalen. Ze vinden die extra ruimte waarschijnlijk wel prettig.'

Collin knikte. Ze hadden geen haast en hij wilde pas in juni of begin juli beginnen met het zoeken naar een ander huis. Een paar dagen later vertelden ze hun plan aan Harlan en John. Harlan zei dat het hem niet verbaasde en dat hij wel had verwacht dat ze zoiets zouden doen, of hun verloving zouden aankondigen. Hij wierp een ondeugende blik op Collin. Die lachte alleen maar en hij keek Victoria betekenisvol aan. Ze hadden het nog niet over verloven gehad, maar het ging wel steeds door zijn hoofd. Zijn zus had er ook al op gezinspeeld en ze wilde Victoria die zomer graag ontmoeten. Tijd genoeg. Ze hoefden niets overhaast te doen. Ze hadden hier al hun hele leven op gewacht en zoals het nu was, genoten ze van elk moment. Collins zus had intussen ook weer een man. Collin had hem nog niet ontmoet, maar zo te horen leek het hem een prima kerel voor haar. Hij was arts en een weduwnaar met twee jonge kinderen, een van vijf en een van zeven. Echte schatjes, had zijn zus gezegd. Soms leek in het leven toch nog alles op zijn pootjes terecht te komen. Het idee dat op ieder potje een deksel paste, klopte wel, als je maar geduld had en lang genoeg wachtte. Victoria geloofde daar inmiddels heilig in. Na Gracies huwelijk zouden ze op zoek gaan naar een ander appartement. Zodra het gips van Victoria's been was, kon ze zich weer vrijuit bewegen. Collin had dan ook een rustige tijd wat zijn werk betrof en Victoria had vakantie van school. Victoria kon bijna niet wachten.

Drie dagen na het begin van de zomervakantie werd het gips van Victoria's been verwijderd. Toen ze erop ging staan voelde het nogal wiebelig, maar er werd haar gezegd dat het snel weer sterker zou worden als ze fysiotherapie en oefeningen deed. Haar eerste zorg was dat ze zich op de bruiloft normaal kon bewegen. Inmiddels kon ze haar been wel weer belasten, maar het was haar aangeraden eerst naar een fysiotherapeut te gaan en het op de sportschool rustig aan te doen.

Op de dag dat het gips eraf was, liep Victoria naar de badkamer om zich te wegen. Toen ze zag wat de weegschaal aangaf, ging ze op de rand van het bad zitten en brak in snikken uit. Ze had heus wel dieet gehouden, maar niet al te streng. Wanneer ze 's avonds pijn in haar been had, kreeg ze onmiddellijk behoefte aan troost-eten: pasta, pizza's, af en toe ijs, soms kaas met crackers, en verder nog aardappelpuree met verrukkelijk gehaktbrood dat Harlan bij de delicatessenzaak had gekocht. Dat had allemaal behoorlijk aangetikt. Omdat ze vrijwel geen beweging kreeg en niet naar de sportschool had gekund, was ze weer een kilo of drie aangekomen. In plaats van de twaalf kilo die ze voor de bruiloft had willen afvallen was ze nu maar vijfeneenhalve kilo kwijt. Als ze erg haar best deed en aan de kruidenthee ging, kon ze misschien nog anderhalve kilo afvallen. Nu had ze niet alleen die afgrijselijke jurk, maar was ze ook nog te dik. Ze zat nog te snotteren toen Collin de badkamer binnenkwam.

'Wat is er?' vroeg hij bezorgd. 'Heb je last van je been?'

'Nee, van mijn dikke kont,' zei ze, kwaad op zichzelf. 'Door dat stomme gebroken been ben ik drieënhalve kilo aangekomen.' Ze schaamde zich dood om het tegen hem te zeggen, maar ze moest wel om te verklaren waarom ze zat te huilen.

'Die raak je heus wel weer kwijt. En wat maakt het uit?' zei hij. Plotseling kreeg hij een ingeving. 'Die weegschaal gaat de deur uit. Ik wil niet dat je je leven laat bepalen door je gewicht. Je ziet er geweldig uit. Ik hou van je. En het kan me geen bal schelen of je nu drie kilo aankomt of vijf kilo afvalt.'

'Maar mij kan het wel wat schelen,' zei ze sip. Ze snoot haar neus in een tissue.

'Dat is dan wat anders,' zei Collin. 'Doe het maar voor jezelf, maar niet voor mij. Het maakt me niks uit, ik hou van je zoals je bent en je gewicht doet er niet toe.'

'Wat heb ik toch geboft dat ik je heb gevonden. Je bent echt het beste wat me ooit op een sportschool is overkomen,' zei ze met een flauwe grijns.

'We zijn al lang genoeg ongelukkig geweest. We hebben het verdiend om gelukkig te zijn,' zei Collin. Hij boog zich naar haar over om haar te kussen.

'En ook om te worden bemind,' voegde ze eraan toe en toen kusten ze elkaar weer. Ze stond op en hij nam haar in zijn armen.

'Wanneer ga je trouwens naar L.A.?' vroeg hij omdat hij wist dat ze weg zou gaan zodra het gips eraf was en ze toestemming van haar arts zou krijgen.

'Over twee dagen. Ik vind het vreselijk om zonder jou te gaan,' zei Victoria. Ze zuchtte diep. 'Maar Gracie zegt dat ze me nodig heeft.'

'Als je maar uitkijkt voor je ouders. Ze bijten,' waarschuwde hij haar. 'Het is net alsof je in een zwembad met haaien duikt. Ik kom de donderdag voor de bruiloft. Ik had wel eerder gewild, maar dat kan niet. Ik moet eerst zorgen dat ik die zaak rond krijg.'

'Ik red me wel,' zei ze dapper, en hij kuste haar weer.

Victoria bracht het weekend bij hem door en 's maandags vertrok ze naar L.A. Collin zou drie dagen later komen. Ze verzekerde hem dat ze het wel aankon om drie dagen alleen met haar familie te zijn. Tenslotte had ze al dertig jaar met hen doorgebracht.

Gracie haalde haar van het vliegveld en reed met haar naar huis. Ze vertelde dat alle bruidsmeisjes al in de stad waren en dat ze inmiddels de jurken hadden gepast. Hier en daar was er nog iets vermaakt, maar nu zaten alle jurken perfect. De catering was geregeld en de bloemist zat ook op schema. Ze hadden de muziek voor in de kerk en op de receptie uitgezocht en een band gehuurd. Gracie had uiteindelijk voor de jurk van Vera Wang gekozen en ze was er lyrisch over. Alles was in orde. Opeens schoot haar te binnen dat Victoria haar jurk nog niet had gepast.

'Zodra we thuis zijn moet je hem aanpassen,' zei Gracie bezorgd. 'Denk je dat hij nog vermaakt moet worden?' vroeg ze met een blik op Victoria die naast haar in de auto zat. Zo op het oog zag Victoria er nog hetzelfde uit, maar daar kon je nooit zeker van zijn.

'Nee, ik ben niet veel slanker dan toen,' zei Victoria een beetje verslagen.

'Nee, ik bedoel dat je misschien dikker bent geworden,' zei Gracie aarzelend. Victoria schudde haar hoofd. Zo dachten ze nou altijd over haar, als een soort berg die steeds groter werd en nooit kleiner. Sinds het gips eraf was, was ze slechts een halve kilo afgevallen. Ze bewoog nog te weinig, en hoewel ze geen koolhydraten at, maakte dat niets uit.

Toen ze thuiskwamen was hun moeder bezig de lijst met geschenken te checken. Er stonden stapels chique dozen met tafelzilver en kristal. De eetkamer was inmiddels veranderd in een soort warenhuis.

Omdat haar vader op kantoor was, zag Victoria hem 's avonds pas. Bij binnenkomst gaf hij haar een knuffel en merkte op dat ze er blakend uitzag. Zoals hij het zei was 'gezond' en 'blakend' altijd hetzelfde als 'steviger' en 'dikker'. Ze bedankte hem en liep naar een andere kamer. Ze had hem niet meer gezien sinds de keer dat ze op bezoek waren geweest in New York, en ze herinnerde zich Collins opmerking over de haaien. Ze zou zorgen dat ze uit zijn buurt bleef.

Ze had al drie dagen het hoofd boven water weten te houden toen Collin kwam. Die avond hadden ze een diner voor de beide families, dat in goede sfeer verliep. Het diner op de avond voor de bruiloft zou plaatsvinden in de buitensociëteit van de familie Wilkes. De receptie werd gehouden op de zwem- en tennisclub van de familie Dawson, in een enorme tuin onder een gigantische transparante partytent die een kapitaal had gekost. Vijfhonderdveertig gasten hadden gemeld dat ze zouden komen.

Op de ochtend dat Collin zou arriveren, was Victoria even alleen met haar zusje. Ze vroeg haar voor de allerlaatste keer of ze hier wel mee door wilde gaan en of ze zich zeker voelde over Harry. Gracie keek haar ernstig aan en zei dat ze zeker van hem was.

'Ben je gelukkig?' vroeg Victoria. Gracie maakte niet die indruk. Ze zag er vreselijk gespannen uit. Wanneer Harry in de buurt was, wrong ze zich in allerlei bochten om het hem naar de zin te maken. Als ze met hem trouwde, zou dat niet anders worden. Hij ging ervan uit dat hij hier recht op had. Victoria vond het vreselijk voor Gracie.

'Ja, ik ben gelukkig,' antwoordde Gracie.

Victoria zuchtte diep en schudde haar hoofd. 'Oké. Als je dit echt wilt, sta ik achter je. Zeg maar tegen hem dat ik hem een schop onder zijn reet geef als hij je ooit ongelukkig maakt,' zei Victoria.

Gracie lachte nerveus, want ze was bang dat haar zus het meende. 'Hij zal me niet ongelukkig maken,' zei Gracie ernstig. 'Ik weet het zeker!' Maar het klonk meer alsof ze zichzelf ervan wilde overtuigen.

Victoria had het er verder niet meer over, en ze was opgelucht toen Collin er eenmaal was. Harry sloofde zich uit om indruk op hem te maken en hem voor zich in te nemen. Collin bleef beleefd en gaf geen krimp, maar Victoria kon wel zien dat hij Harry niet mocht. Zij trouwens ook niet, maar ze zaten aan hem vast, hoe dan ook.

Het diner op de avond voor de bruiloft was een enorme toestand. Het werd verzorgd door de chicste cateraar van L.A. en de hele fine fleur van L.A. was aanwezig. De Wilkes waren ontzettend aardig en deden alle moeite om ervoor te zorgen dat de Dawsons zich op hun gemak voelden. Ze waren vol lof over Gracie. Natuurlijk vonden ze haar nog een beetje jong, maar in hun ogen was ze de perfecte vrouw voor hun zoon. Jim Dawson bleef op zijn beurt maar tot vervelens toe herhalen hoe geweldig hij Harry vond. Tijdens het diner werd er eindeloos gespeecht. Een aantal toespraken zat goed in elkaar, maar de meeste waren ontzettend saai. Victoria zou ook nog wat moeten zeggen, maar dat bewaarde ze voor de bruiloft.

Victoria zag er schitterend uit in haar jurk van lichtblauwe chiffon die ze voor deze gelegenheid had gekocht. Collin gaf haar diverse malen een complimentje. Toen het diner was afgelopen en de gasten zich verspreidden, zag ze dat haar vader op hen af kwam stevenen. Zo te zien had hij nogal wat gedronken. Ze wilde Collin waarschuwen, maar het was al te laat. Hij stond al voor hun neus voordat ze iets had kunnen zeggen. Hij sloeg zijn meest joviale toon aan, en Victoria wist dat dat een slecht teken was omdat hij dan vaak op het punt stond om een vervelende opmerking te maken.

'Zo,' zei hij terwijl hij naar Collin keek alsof die veertien was en voor het eerst een afspraakje met Victoria had. 'Je hebt echt een prima keus gemaakt. Victoria is een meid met hersens en Gracie is de mooiste in ons gezin. Een slimme vrouw is altijd interessant gezelschap.' Dit was dus de eerste haaienaanval van de avond. Haar vader had tot dusver nog niet met Collin gesproken en nu al had hij de aanval geopend. Op haar. Collin keek hem vriendelijk aan en sloeg stevig en beschermend zijn arm om Victoria heen. Ze voelde zich veilig, zoals altijd wanneer ze bij hem was. En geliefd.

'Maar ik ben bang dat ik het niet met u eens ben,' zei Collin beleefd.

'Wat slimme vrouwen betreft?' Haar vader keek verbaasd. Gewoonlijk sprak niemand hem tegen, wat voor rare, beledigende of stomme dingen hij ook zei. Niemand nam de moeite.

'Nee, wat u zei over hersens en schoonheid. Ik denk dat Victoria allebei heeft. Vindt u niet dat u haar onderschat?' Haar vader stamelde nog iets en knikte toen omdat hij niet wist wat hij hierop moest zeggen. Victoria schoot bijna in de lach en ze kneep in Collins hand om hem te laten merken hoezeer ze dit op prijs stelde. Maar haar vader liet het er niet bij zitten. Het beviel hem helemaal niet om te worden tegengesproken of op zijn plaats te worden gezet als hij zijn dochter kleineerde.

Hij lachte hol, wat ook een zeer slecht teken was. 'Toch wel verbazend dat genen een generatie kunnen overslaan, vind je niet? Victoria lijkt sprekend op mijn oma, van kinds af aan al. Ze lijkt helemaal niet op ons. Ze heeft het postuur, de teint van mijn oma en ook haar neus.' Hij was eropuit Victoria voor het blok te zetten, want hij wist dat ze altijd al een hekel aan haar neus had gehad. Dat was zijn wraak omdat Collin haar in bescherming had genomen. Collin boog zich naar Victoria toe, wierp een blik op haar neus en keek haar vader toen verwonderd aan.

'Ik vind dat haar neus erg op die van haar moeder en haar zus lijkt,' zei Collin stellig. Dat was natuurlijk ook zo, dankzij dokter Schwartz, maar dat kon Collin niet weten. Victoria bloosde. Haar vader trok een verongelijkt gezicht en keek toen zelf ook nog eens goed. Hij moest wel toegeven dat het sprekend de neus van zijn vrouw en Gracie was, maar dat zei hij natuurlijk niet.

'Eigenaardig, haar neus leek toch echt op die van mijn oma,' mompelde hij. 'Maar ze is in ieder geval wel net zo'n grote meid als mijn oma.' Er verscheen een kwaadaardige schittering in zijn ogen. Weer gebruikte hij die gehate uitdrukking 'grote meid'.

'U bedoelt natuurlijk dat ze lang is,' zei Collin met een glimlach.

'Ja, ja, vanzelfsprekend.' Voor het eerst van zijn leven haalde haar vader bakzeil, en zonder verder iets te zeggen verdween hij in de menigte. Zijn pijlen waren nog net zo giftig geweest als altijd, maar deze keer hadden ze hun doel gemist. Het was hem duidelijk geworden dat Victoria zich niets meer van zijn opmerkingen aantrok en dat Collin van haar hield. Haar vader was voor altijd zijn pispaaltje en het doelwit van zijn misselijke grappen kwijt. Victoria zuchtte toen ze zag dat hij naar haar moeder toe liep, blijkbaar om te zeggen dat het nu wel tijd was om naar huis te gaan.

'Dank je wel,' zei Victoria zacht tegen Collin. Ze had liever zelf haar vader de les gelezen, maar dat durfde ze nog steeds niet. Dat was nog een stapje te ver. Ooit zou ze dat wel doen, maar niet nu.

Nog steeds met zijn arm om haar heen geslagen, liep Collin met Victoria naar de plek waar het personeel de auto's en limousines had geparkeerd. 'Echt niet te geloven wat voor klotedingen hij tegen je zegt,' zei hij verstoord terwijl ze stonden te wachten op de auto met chauffeur die ze voor die avond hadden gehuurd. 'Wat is er trouwens met je neus?' vroeg hij verwonderd.

Victoria schoot in de lach. 'Tijdens de kerstvakantie heb ik mijn neus laten corrigeren. Dat was dat auto-ongeluk, weet je nog?' Ze geneerde zich dat ze dit uit ijdelheid zo lang voor hem had verzwegen, maar nu wilde ze schoon schip maken en nooit meer geheimen voor hem hebben. Ze was opgelucht. 'Ik had een ontzettende hekel aan mij neus, en mijn vader maakte er altijd geintjes over. Daarom heb ik er iets aan laten doen. Ik heb het mijn ouders nooit verteld, alleen Gracie weet het. Toen ze in New York waren, viel het mijn vader en moeder niet eens op, en nu ook niet.'

Collin moest glimlachen om haar bekentenis.

'Dus toen we voor het eerst iets met elkaar gingen drinken, had je helemaal geen ongeluk gehad?' Hij keek verbaasd.

'Dat was mijn nieuwe neus,' zei ze half trots en half verlegen.

Met een grijns keek hij haar aan. Collin had ook aardig wat gedronken anders had hij niet zo tegen haar vader opgetreden. Zo zat hij niet in elkaar. Maar zijn gevit op Victoria irriteerde Collin mateloos. 'Ik vind het een ontzettend schattig neusje,' zei hij.

'Volgens mij ben je dronken.' Ze schoot in de lach. Ze had ervan genoten dat hij haar vader zo subtiel op zijn plaats had gezet.

'Dat klopt. Maar niet laveloos, hoor.' Hij gaf haar een kus en toen kwam de auto met chauffeur voorrijden en stapten ze in. Collin logeerde bij Victoria thuis, dus hadden ze alle kans om haar vader weer tegen het lijf te lopen, daarom gingen ze zodra ze thuis waren snel naar haar kamer. Collin was zo moe dat hij binnen vijf minuten in slaap viel. Victoria bleef nog even naast hem liggen en toen stond ze op om naar Gracies kamer te gaan.

Ze stak haar hoofd om de hoek van de deur en zag Gracie een beetje verloren op bed zitten. Victoria ging naar binnen en schoof naast haar op bed, net zoals vroeger toen ze nog klein waren. 'Alles goed?'

'Jawel. Maar ik heb de zenuwen voor morgen. Ik heb het gevoel dat ik nu bij zijn familie hoor en niet meer bij ons,' zei ze met een angstig gezicht. Victoria zou er geen bezwaar tegen hebben om niet meer bij haar familie te horen, met uitzondering van Gracie, maar ze wist dat Gracie het wel erg vond. Ze hield van haar ouders en zij hielden van haar.

'Mij raak je niet kwijt, hoor,' verzekerde Victoria haar. 'Nooit van z'n leven.' Zonder een woord te zeggen pakte Gracie haar vast. Ze keek alsof ze elk moment kon gaan huilen, maar dat deed ze niet. Victoria dacht onwillekeurig dat Gracie toch aan Harry twijfelde. Daar had ze alle reden voor, maar als het zo was, dan zei ze dat niet. 'Die bruiloft komt helemaal in orde,' stelde Victoria haar gerust. Helaas gold dat niet voor hun huwelijk, tenminste dat betwijfelde Victoria in hoge mate.

'Ik vind Collin aardig,' zei Gracie om van onderwerp te veranderen. 'Hij is echt heel lief en ik denk dat hij veel van je houdt.' Dat kon iedereen gemakkelijk zien. Hij ontfermde zich over Victoria en keek voortdurend vol bewondering naar haar alsof hij de gelukkigste man op de wereld was.

'Ik hou ook heel veel van hem,' zei Victoria blij.

'Denk je dat je met hem gaat trouwen?' Gracie kon zich niets anders voorstellen. Victoria glimlachte.

'Dat weet ik niet. Hij heeft me nog niet gevraagd. Daar is het nog een beetje te vroeg voor. We zijn er tevreden mee zoals het nu is. Van de zomer gaan we samenwonen.' Collin en zij deden het kalmpjes aan terwijl Gracie over een paar uur een getrouwde vrouw zou zijn. Ze vond het heel triest voor Gracie, maar dit was wat haar zusje wilde en blijkbaar was ze bereid hiervoor de prijs te betalen.

'Ik heb spijt van die bruine jurk,' zei Gracie plotseling. Ze keek schuldbewust. 'Ik had iets moeten uitkiezen wat je beter staat. Ik vond die jurk gewoon mooi, maar ik had meer rekening met jou moeten houden.'

Victoria was geroerd dat Gracie dit nu besefte en het tegen haar zei. Ze gaf haar een knuffel om te laten merken dat ze haar had vergeven.

'Niks aan de hand. Als ik ga trouwen, zal ik het je wel betaald zetten. Reken maar dat ik dan iets uitkies wat je afschuwelijk staat.' Ze schoten allebei in de lach. Ze praatten nog even na en toen ging Victoria terug naar haar kamer. Ze had met haar zusje te doen en voelde dat ze geen gemakkelijk leven zou krijgen. Financieel zou het haar aan niets ontbreken, maar voor de rest zag het er niet al te goed uit. Ze kon niets anders doen dan maar het beste voor Gracie hopen. Ze waren allebei verantwoordelijk voor hun eigen leven. Victoria kroop naast Collin in bed, nestelde zich met een glimlach tegen hem aan en viel in slaap. Voor het eerst in haar leven voelde ze zich veilig in haar ouderlijk huis.

HOOFDSTUK 26

Op de ochtend van het huwelijk was zodra iedereen opstond het hele huis in rep en roer. In de keuken stond het ontbijt klaar waardoor iedereen zijn eigen gang kon gaan. Om niemand voor de voeten te lopen, namen Collin en Victoria hun ontbijt mee naar de tuin. Gracie was in haar kamer om de nagels van haar tenen en vingers te laten verzorgen en er kwam een kapster om het haar van alle vrouwen te doen. Victoria wilde alleen maar een simpele Franse wrong, dus was zij als eerste aan de beurt.

Hoewel de huwelijksinzegening pas om zeven uur 's avonds zou plaatsvinden, was het de hele dag een komen en gaan van mensen. Alle bruidsmeisjes waren er al vanaf de lunch waardoor Victoria niet eens meer de kans kreeg bij haar zusje in de buurt te komen, dus ging ze haar moeder maar helpen. Alles bleek verrassend goed geregeld. Gracies bruidsjurk lag in de kamer van haar moeder. Haar vader was naar de logeerkamer verbannen om zich aan te kleden en iedereen had wel iets te doen. De telefoon ging aan één stuk door en er werden voortdurend dingen bezorgd. Collin had aangeboden om de telefoon op te nemen en de deur open te doen.

Victoria's vader verdween een poosje en toen hij terugkwam zei hij de verdere dag geen woord meer tegen Victoria en Collin. Hij had de avond daarvoor een koekje van eigen deeg gekregen en daar was Victoria blij om. Het zou tijd worden. Collin had het in ieder geval met veel stijl en finesse aangepakt. Met zijn bescherming zou haar vader er nog wel twee keer over nadenken voordat hij haar weer aanviel.

Om een uur of vijf begon het aftellen. De kapster deed Gracies haar. De bruidsmeisjes waren inmiddels al klaar. Om zes uur werden de jurken aangetrokken. Victoria haalde even diep adem voordat ze haar jurk aantrok en bleef haar adem inhouden terwijl een van de meisjes de rits bij elkaar hield en een ander meisje die omhoogtrok. De rits ging maar net dicht. Ze keek niet in de spiegel want ze kon gewoon voelen hoe ze eruitzag. Hoewel ze toch echt was afgevallen, kon ze nauwelijks ademhalen. Haar borsten zaten tegen elkaar geperst en bolden boven de bovenkant van de strapless jurk uit. Ze wist dat het geval haar afschuwelijk stond, maar toch kon het haar niet schelen. Collin hield van haar en het maakte niet uit dat dit niet de flatteuste jurk was voor haar. Ze had bijpassende bruine satijnen schoentjes met hoge hakken gekocht en toen ze daarin stapte, was ze opeens een heel lange vrouw. Maar wel een mooie vrouw. Ze had het idee dat ze het afgelopen jaar eindelijk zichzelf had gevonden, niet alleen vanwege Collin, maar door haar gevecht om zich te bevrijden van het verleden en de schade die haar was toegebracht. Collin was er omdat ze helemaal klaar voor hem was. Ze had zelf voor de verandering gezorgd, die kwam niet door hem. Plotseling voelde ze zich volkomen zeker van zichzelf, ook al stond die jurk haar voor geen meter. Ze was mooi en straalde een innerlijke gloed uit. Ze deed nog een beetje blusher op haar gezicht. In combinatie met haar blanke huid viel die jurk eigenlijk best mee.

Toen ze naar haar zusje toe ging, was haar moeder net bezig de rijkelijk met kant bewerkte bruidsjurk over Gracies hoofd te trekken. Haar moeder zag er heel gedistingeerd en elegant uit in haar donkerbeige tafzijden japon met bijpassend jasje. Christine was nog steeds een mooie vrouw. Dat vergat Victoria wel eens. Op het moment dat de witkanten jurk over Gracies tengere figuurtje viel, zag ze eruit als een prinses. Ze droeg de diamanten oorbellen die ze van Harry had gekregen en aan haar vinger schitterde haar verlovingsring als een koplamp. Harry's moeder had haar als huwelijksgeschenk een collier met grote parels en een diamanten sluiting cadeau gedaan. Gracie leek eigenlijk nog veel te jong voor al die juwelen. Victoria moest onwillekeurig denken aan de keren dat ze zich als kind hadden verkleed, maar toch zag Gracie er schattig uit. Ze was het ideale bruidje. Toen haar vader even later binnenkwam, barstte hij in tranen uit. Hij was helemaal uit zijn doen door de aanblik van Gracie in haar trouwjurk. Ze was altijd zijn kleine meid geweest en dat zou ze ook blijven. Ook voor Victoria zou ze altijd haar kleine zusje zijn. Gracie keek hen alle drie aan en stond op het punt om te gaan huilen, maar toen waarschuwde haar moeder dat ze dat beter niet kon doen want dan verpestte ze haar make-up. Gracie had het idee dat ze hen voor altijd zou verlaten en nu een vreemde, nieuwe wereld binnenging. Het was een angstig gevoel, zeker voor zo'n jong meisje. Terwijl haar moeder de lange sluier op haar hoofd bevestigde, leek Gracie een breekbaar en kwetsbaar kind.

Victoria en haar moeder liepen samen met Gracie de trap af en hielden haar sleep vast. Vervolgens stapte Gracie samen met haar vader in de auto om naar de kerk te gaan. Victoria zag dat ze hem een kus gaf en dat hij toen een beetje ontspande. Dit was een vader die Victoria nooit had gekend, en naar wie ze altijd had verlangd. Maar nu had ze Collin.

Victoria en haar moeder stapten in de limousine die klaarstond om hen naar de kerk te brengen. Collin was al vooruitgegaan en zou haar daar opwachten.

Eenmaal in de kerk verliep alles vlekkeloos. Harry stond te wachten bij het altaar. De bruidsmeisjes liepen voor Gracie uit in hun elegante bruine japonnen. Victoria liep pal voor Gracie door het middenpad. Ze ving Collins blik toen ze langs hem schreed. Hij glimlachte trots naar haar. Gracies vader begeleidde zijn dochter met plechtige, statige stappen door het gangpad.

Gracie en Harry spraken hun trouwbelofte uit waarna Harry een diamanten ring om haar vinger schoof en ze eindelijk man en vrouw waren. Bruid en bruidegom kusten elkaar en liepen toen stralend over het middenpad de kerk uit. Victoria had tranen in haar ogen. Het was achter de rug. Het huwelijk waar iedereen al een jaar gek van was geworden, was een feit. De receptie was net zo spectaculair als haar ouders hadden gewild en helemaal zoals Gracie had gedroomd. Er werden foto's gemaakt en iedereen wenste het bruidspaar persoonlijk geluk. Vlak voordat de receptie begon, kwam Gracie naar Victoria toe. Ze wilde even alleen zijn met haar grote zus zijn om haar te bedanken en een kus te geven.

'Ik wil je alleen maar zeggen dat ik van je hou en dat ik je dankbaar ben voor alles wat je voor me hebt gedaan. Je zorgt altijd voor me, zelfs als ik onuitstaanbaar ben, of heel stom doe... Dank je wel... Ik hou van je... Je bent de liefste zus van de wereld.'

'En jij ook. Ik zal er altijd voor je zijn. Door dik en dun,' zei Victoria met een glimlach. 'Ik hou van je, liefie... Ik hoop dat je gelukkig wordt.'

'Ik ook,' zei Gracie zachtjes, maar zo te zien was ze daar niet zo zeker van als Victoria had gehoopt. En toch, als het allemaal mis zou gaan, zouden ze er samen wel uitkomen. Je kon nu eenmaal nooit weten hoe de dingen verliepen, hoe graag je dat ook zou willen.

Tijdens de receptie zat Collin naast Victoria aan een lange tafel, tezamen met alle bruidmeisjes en bruidsjonkers. Victoria hield een speech die werd beloond met een enorm applaus. Daarna sneden Harry en Gracie de bruidstaart aan.

Collin en Victoria waren de hele avond niet van de dansvloer te slaan. Tussendoor danste Victoria zelfs nog een keer met haar vader. Hij zag er gesoigneerd en knap uit in zijn smoking. Voor het eerst maakte hij geen valse opmerkingen tegen haar. Nadat ze een poosje hadden gedanst en hij haar in de rondte had gezwierd, gaf hij haar weer terug aan Collin. Het was een prachtige bruiloft en Gracie was een beeldschoon bruidje. Tot Victoria's grote opluchting leken Gracie en Harry zowaar gelukkig, in ieder geval vanavond. Niemand kon natuurlijk weten of dit zo zou blijven, maar dat gold voor alle mensen. Het enige wat erop zat, was je best doen.

Terwijl ze nog met Collin aan het dansen was, werd er aangekondigd dat Gracie haar boeket zou werpen. Alle single vrouwen moesten zich op de dansvloer verzamelen. Gracie ging op een stoel staan en alle meisjes kwamen dichterbij. Victoria stond net op het punt om zich bij hen te voegen, toen haar moeder langsliep en haar misprijzend aankeek.

'Laat dat nou maar aan die meisjes over, kind. Ze zijn allemaal jonger dan jij. Zij gaan natuurlijk ooit trouwen en jij weet helemaal niet of jij dat ooit zal doen.' In enkele seconden had ze Collin afgeschreven als een reële mogelijkheid en haar laten merken dat ze niet alleen als een oude vrijster zou eindigen, maar ook dat ze dat boeket helemaal niet verdiende. Ze was het niet waard om van te houden. Victoria kromp helemaal in elkaar en ging achteraan staan. Gracie gebaarde dat ze naar voren moest komen, maar door de boodschap van haar moeder was Victoria volkomen aangeslagen. Collin zag wel aan Victoria's gezicht dat haar moeder iets tegen haar had gezegd, maar omdat hij te veraf stond, wist hij niet wat. Hoe dan ook, het was vast iets dodelijks geweest want hij zag dat ze helemaal verstijfd met haar armen langs haar lijf stond.

Gracie stond klaar om het boeket te gooien. Ze keek naar haar zus, mikte zorgvuldig alsof ze een honkbal ging werpen en toen vloog het boeket als een projectiel door de menigte, recht op Victoria af. Maar de opmerking van haar moeder was hard aangekomen en Victoria stond als aan de grond genageld, niet in staat een vin te verroeren. Collin en Gracie keken naar haar. Ze wilden dat zij het boeket zou vangen. Victoria hoefde alleen maar haar hand uit te steken en te geloven dat ze het verdiende. Collins hart brak toen hij zag hoe Victoria eraan toe was. Hij riep: 'Je bent om van te houden!' Hoewel ze het niet kon horen, verscheen er een lach op haar gezicht. Ze had het begrepen. Op het laatste nippertje ving ze het boeket op. Ze hield het omhoog en iedereen juichte. Collin nog het hardst van allemaal. Toen Victoria in zijn richting keek, stak hij zijn beide duimen op. Harry tilde zijn vrouwtje van de stoel en ze gingen naar boven om andere kleren aan te trekken. Nog diezelfde avond zouden ze met het vliegtuig van zijn vader naar Frankrijk vertrekken.

Collin baande zich een weg door de menigte en stevende op Victoria af. Ze straalde toen hij dichterbij kwam. Hij wist nog steeds niet wat haar moeder had gezegd, maar wel dat het heel pijnlijk was geweest. Eigenlijk wilde hij het niet eens weten. Het enige wat hij wilde, was haar voor eens en voor altijd tegen dit soort dingen beschermen. Victoria stond met het boeket in haar hand.

'Hier vinden we binnenkort wel een bestemming voor,' zei Collin. Hij pakte de bloemen voorzichtig uit haar handen en legde ze op een tafeltje. Toen nam hij haar in zijn armen en zweefden ze weg over de dansvloer.

Ze was een mooie vrouw. Dat was ze altijd geweest. Ze had het alleen nooit beseft, maar nu wel. Terwijl ze naar hem opkeek, kon ze zien hoeveel hij van haar hield.

Table of Contents

- Inhoud
- HOOFDSTUK 1
- HOOFDSTUK 2
- HOOFDSTUK 3
- HOOFDSTUK 4
- HOOFDSTUK 5
- HOOFDSTUK 6
- HOOFDSTUK 7
- HOOFDSTUK 8
- HOOFDSTUK 9
- HOOFDSTUK 10
- HOOFDSTUK 11
- HOOFDSTUK 12
- HOOFDSTUK 13
- HOOFDSTUK 14
- HOOFDSTUK 15
- HOOFDSTUK 16
- HOOFDSTUK 17
- HOOFDSTUK 18
- HOOFDSTUK 19
- HOOFDSTUK 20
- HOOFDSTUK 21
- HOOFDSTUK 22
- HOOFDSTUK 23
- HOOFDSTUK 24
- HOOFDSTUK 25
- HOOFDSTUK 26