Family Album
Author: Danielle Steel
Date: 1985-01-02T08:00:00+00:00
Keywords: Romance; Fiction; Chick Lit; Contemporary Romance; Contemporary; Drama; Adult Fiction; Novels; Family; Adult
Description: Through forty years—from Hollywood's golden days in World War II to the present—Faye Price would create first a career as a legendary actress, then a family, and finally she would realize her dream of becoming one of Hollywood's first woman directors. But nothing was more precious to Faye than her five children. In a changing world, a milieu where family values are constantly challenged from without and within, the Thayers would face the greatest challenges and harshest test a family can endure, to emerge stronger, bound forever by loyalty and love. It is only when Faye is gone that they can e

Inhoud

Al meer dan veertig jaar staat Faye Price aan de absolute top in Hollywood. Als actrice heeft ze haar sporen meer dan verdiend. Daarna heeft ze haar droom gerealiseerd om als een van de eerste vrouwelijke regisseurs aan de slag te gaan.

Faye Price is kortom legendarisch in de wereld van het witte doek. Maar bovenal is Faye moeder. Moeder van vijf kinderen. En het moederschap zal de grootste uitdaging uit haar carrière blijken te zijn...

Danielle Steel beschrijft in Familiealbum op ontroerende wijze hoe een vrouw er alles aan doet om haar gezin bij elkaar te houden.

Voor mijn familie:

Veel liefs voor

Beatrix, Trevor, Todd, Nicholas, Samantha, Victoria, en Vanessa, en vooral... met heel mijn hart, speciaal voor John,
d.s.

'God geeft eenzame mensen weer familie,' is de troostende tekst uit de Bijbel. Familie, verbonden door bloedverwantschap, verplichting, noodzaak, liefde. Het is een woord dat solide klinkt, een rotsvaste bodem suggereert, een plek om thuis te komen, om te ontgroeien, maar om je altijd te blijven herinneren en aan vast te houden. De echo's blijven naklinken in je oren en je hart, de herinneringen zijn uitgesneden als in wit ivoor, gesneden uit één stuk, kleurig geverfd in schitterende tinten, terwijl de zachtere kleuren soms verbleken en zó vaag worden dat je ze bijna vergeet... zonder dat ze voorgoed verdwijnen. De plaats waar je begint en hoopt te zullen eindigen, datgene waar je zo hard voor werkt om te bereiken, waar je aan bouwt met stenen die tot hoog in de lucht reiken. Familie... Wat een rijkdom aan beelden roept dat woord op, wat een schat aan herinneringen en aan dromen.

Proloog

1983

Het was pas elf uur 's ochtends, maar de zon scheen zo fel dat bijna iedereen zijn ogen dichtkneep. Een miniem briesje liet de haren van de vrouwen bewegen. Het was zo'n mooie dag dat het bijna iets kwellends had, en de onwaarschijnlijke stilte werd alleen verbroken door de vogels, een zacht getjilp, of een plotseling gekrijs. De overweldigende geur van bloemen, lelietjes-van-dalen, gardenia's en fresia's, lag begraven in het dikke tapijt van mos. Maar Ward Thayer leek dat allemaal niet op te merken. Hij hield zijn ogen al een paar minuten gesloten, en toen hij ze weer opende, staarde hij eindeloos lang voor zich uit. Hij leek wel een zombie, zo kleurloos, zo anders dan het beeld dat iedereen van hem had, zo anders dan hij de afgelopen veertig jaar was geweest. Vanochtend was Ward Thayer niet bepaald zwierig, dynamisch, of zelfs maar knap. Hij stond bewegingloos in het felle zonlicht, keek naar niets, weer met gesloten ogen. Hij hield zijn ogen stijf dichtgeknepen, want hij wilde ze eigenlijk nooit meer opendoen, net als zij, nooit meer.

In de verte klonk een stem die op zacht dreunende toon iets zei. Het klonk nauwelijks anders dan het gezoem van de insecten bij de bloemen. Hij voelde niets. Niets. Waarom? Hoe kwam het dat hij niets voelde, vroeg hij zich af. Had hij dan niet van haar gehouden? Was het allemaal een leugen geweest? Een golf van paniek overspoelde hem. Hij kon zich ineens haar gezicht niet meer herinneren, haar ogen, haar haar... Zijn ogen vlogen open, de oogleden scheurden abrupt van elkaar los. Het zonlicht verblindde hem even en hij zag alleen een lichtflits, terwijl hij de bloemen rook en een bij hoorde die lui langs hem heen vloog. En de pastoor die haar naam zei. Faye Price Thayer. Links van hem hoorde hij een gedempte plof en een camera flitste in zijn ogen terwijl de vrouw die naast hem stond zijn arm pakte.

Hij keek naar haar. Zijn ogen raakten al aan het licht gewend. En ineens herinnerde hij het zich allemaal. Alles wat hij vergeten was, stond te lezen in de ogen van zijn dochter. Ze leek veel op haar, maar ze was toch ook erg verschillend. Er zou nooit meer een vrouw zijn als Faye Thayer. Dat wist iedereen, maar hij wist dat nog het beste. Hij keek naar de knappe, blonde vrouw naast hem, herinnerde zich alles, en verlangde stilletjes naar Faye.

Zijn dochter stond rustig naast hem. Ze was minder mooi dan Faye geweest was. Haar gladde, blonde haar zat in een strakke knot. Naast haar stond een serieus kijkende man, die af en toe even zijn arm om haar schouder sloeg. Ze waren nu alleen, allemaal, iedereen in een andere, afzonderlijke wereld, maar toch maakten ze deel uit van iets groters, samen met Faye, en met hem.

Was ze er echt niet meer? Dat leek hem niet mogelijk. De tranen rolden over zijn wangen en tientallen fotografen sprongen naar voren om zijn verdriet vast te leggen en te laten afdrukken op de voorpagina's van kranten in de hele wereld. De rouwende weduwnaar van Faye Price Thayer. Ze rouwden allemaal om haar, allemaal. De dochters, de zoon, de collega's, de vrienden: ze waren hier allemaal om de laatste eer te bewijzen aan de vrouw die nooit meer zou terugkomen.

De familie stond naast hem in de voorste rij. Zijn dochter Vanessa, haar brildragende echtgenoot, en naast hem Vanessa's tweelingzus, Valerie, met haar vlammend rode haar, haar gouden gezichtje en een volmaakte zwarte zijden jurk die haar adembenemend mooi stond. Het succes straalde van haar af. Naast haar stond een al even adembenemende man.

Het was zo'n mooi stel dat iedereen naar hen keek, en Ward was blij dat Val zoveel op Faye leek. Dat was hem eerder nooit zo opgevallen, maar nu zag hij het goed. Dan was er Lionel, die ook op haar leek, maar dan wat minder sterk. De lange, knappe, blonde, sensuele, elegante, aardige maar ook trotse Lionel. Hij stond in de verte te staren, met zijn gedachten bij de anderen die hij had gekend en van wie hij had gehouden... Gregory en John, de verloren broer en de geliefde vriend. Ward dacht eraan dat Faye Lionel zo goed had gekend, beter misschien dan wie dan ook. Beter dan hij zichzelf kende. Zij kende hem even goed als hij Anne kende, die nu naast hem stond, mooier dan ooit tevoren, met veel meer zelfvertrouwen, maar toch nog zo jong, in tegenstelling tot de grijze man die haar hand vasthield.

Uiteindelijk waren ze allemaal gekomen. Ze waren gekomen om de laatste eer te bewijzen aan haar en alles wat ze was geweest: actrice, regisseuse, legende, echtgenote, moeder, vriendin. Er waren er die haar benijd hadden, mensen die zij te hard had laten werken en van wie ze te veel had gevraagd. Daar konden haar familieleden over meepraten: van hen had ze ook heel veel verwacht, maar ze had ook enorm veel teruggegeven. Voor zichzelf was ze ook hard geweest en ze had zichzelf tot het uiterste gedreven. Ward herinnerde het zich allemaal terwijl hij naar de aanwezigen keek: hij herinnerde zich alles, zelfs die eerste tijd in Guadalcanal. En nu stonden ze hier, een heel leven later, en iedereen herinnerde zich haar zoals ze was geweest en wat zij voor hen had betekend. Het was een zee van gezichten, daar in die felle zon in Los Angeles. Heel Hollywood was voor haar gekomen. Een laatste afscheid, een laatste glimlach, een traan van ontroering. Ward keek naar het gezin dat hij met haar had gesticht, naar al die sterke en mooie mensen... net zo sterk en mooi als zij was geweest. Wat zou ze trots zijn als ze dit nu even zou kunnen zien, dacht hij. De tranen prikten weer achter zijn ogen. Wat waren ze trots geweest op haar... Het had lang geduurd en nu was ze er niet meer. Het was bijna niet te geloven dat ze gisteren nog... gisteren waren ze nog in Parijs, in Zuid-Frankrijk, New York, Guadalcanal.

Guadalcanal

1943

1

De hitte in de jungle was zo drukkend dat het was alsof je door een dik, warm bad zwom terwijl je alleen maar ergens stond. Die drukkende hitte kon je bijna ruiken en voelen en aanraken, maar toch verdrongen de mannen zich om haar te kunnen zien, om dichterbij te komen, om meer dan alleen een glimp op te vangen. Ze zaten dicht op elkaar gepakt, schouder aan schouder, in kleermakerszit op de grond. Vooraan, helemaal vooraan, hadden ze vouwstoelen, maar die waren uren geleden allemaal al bezet. De mannen zaten hier al sinds zonsondergang in de hitte te zweten en te wachten. Het leek alsof ze hier al honderd jaar in de dichte jungle van Guadalcanal zaten, maar het kon hun geen moer schelen. Ze zouden desnoods een half leven op haar hebben gewacht. Zij symboliseerde alles voor hen: hun moeder, zuster, echtgenote, vriendin die ze achter hadden moeten laten. Het leek wel alsof ze als katten zaten te spinnen terwijl ze daar zaten te praten en te drinken, terwijl de zweetdruppels over hun rug liepen. Hun gezichten glinsterden, hun haren waren vochtig, hun uniformen plakten aan hun huid. Ze waren allemaal nog zo jong, kinderen bijna nog, en tegelijkertijd geen kinderen meer. Ze waren mannen.

In 1943 waren ze hier langer dan hun lief was, en iedereen vroeg zich af wanneer de oorlog afgelopen zou zijn, en of er ooit wel een einde aan zou komen. Maar vanavond dacht niemand aan de oorlog, daar hoefden alleen de mannen die wacht hielden zich druk om te maken. En veel mannen die hier waren, hadden hun wacht geruild met iemand anders en daar heel wat voor over gehad: van chocoladerepen en sigaretten tot geld, alles hadden ze ervoor over om Faye Price te zien.

Toen de band begon te spelen, was het wat minder drukkend geworden maar het was nog wel lekker warm. De mannen voelden iets in hun lichaam wat ze lange tijd niet meer hadden gevoeld: niet alleen de honger naar haar, maar iets diepers, iets zachters, iets waar ze bang van zouden worden als ze het te lang zouden voelen. Het eerste begin daarvan voelden ze nu, terwijl ze zaten te wachten en er een klarinet begon te spelen. Ze voelden de muziek tot diep in hun buik, het deed bijna zeer, en iedereen hield zijn adem in en zat doodstil. Het podium was nog donker, maar ineens zagen ze haar, of meenden ze haar te zien, in de verte, je kon het onmogelijk zeker weten want je zag alleen een spot die naar haar op zoek was. Die spot vond haar voeten, en ineens was er een zilveren flits, een vonkenregen ver weg, als vallende sterren aan een zomerse avondhemel. Daar stond ze voor hen op het podium. Een verblindende schoonheid in een jurk van zilverlamé. Er klonk een duidelijk hoorbare zucht uit het publiek: een zucht van verlangen, van extase en van verdriet. Haar huid was als heel lichtroze fluweel in die schitterende zilveren jurk, haar lange, blonde haar had bijna de kleur van rijpe perziken. Ze droeg het los. Haar ogen schitterden, haar mond glimlachte, en ze stak haar handen onder het zingen naar hen uit. Haar stem was dieper dan die van elke andere vrouw die ze zich herinnerden. En ze was mooier dan wie dan ook. Ze bewoog, en de jurk toonde de eindeloos zachte huid van haar perfecte dijbeen.

'O, God...' kreunde iemand ergens in de achterste rijen, en honderden jongens om hem heen begonnen te lachen. Het was wat ze allemaal voor haar voelden, al jaren. Ze hadden het eerst niet willen geloven toen ze hadden gehoord dat zij een show voor hen kwam geven. Zulke shows gaf ze al een tijdje over de hele wereld: in de Stille Zuidzee, in Europa, in de Verenigde Staten. Na Pearl Harbor had ze het gevoel gekregen dat ze dit aan haar strijdende landgenoten verplicht was en nu gaf ze al meer dan een jaar lang af en toe een voorstelling voor duizenden soldaten. Een tijdje geleden was ze ermee gestopt voor de opnames van een film, maar daarna was ze weer op pad gegaan en vanavond was ze hier, bij hen.

Haar stem klonk een beetje treurig af en toe, en op de voorste rij konden de mannen een ader in haar hals zien kloppen. Ze was levend, ze was zo menselijk, en als ze naar haar omhoog zouden reiken op het provisorische podium, zouden ze haar kunnen aanraken, haar kunnen voelen, haar huid kunnen ruiken. Ze konden hun ogen niet van haar afhouden. Ze leek elke man onder het zingen in de ogen te kijken. Faye Price stelde niemand teleur.

Op drieëntwintigjarige leeftijd was Faye Price al een legende in Hollywood. Ze had haar eerste film gemaakt toen ze negentien was en vanaf dat moment was haar carrière stormachtig verlopen. Ze was een mooie, opvallende vrouw en ze was heel goed in wat ze deed. Ze had een stem die kon klinken als gesmolten lava en vloeibaar goud, haar haar glansde als een gouden zonsondergang, haar groene ogen schitterden als smaragden in een roomwit gezicht. Maar toch waren het niet haar gelaatstrekken of haar stem die de wereld betoverden, niet haar huid, haar lange, slanke gestalte die in tegenspraak leek met haar ronde heupen en haar volle borsten, nee, het was de warmte die uit haar binnenste straalde, de schittering in haar ogen, de lach in haar stem als ze niet zong. Ze was een vrouw, in de beste en puurste betekenis van het woord. Ze was een vrouw tot wie mannen zich aangetrokken voelden, waar vrouwen graag naar keken, waar kinderen dol op waren. Zij was uit hetzelfde hout gesneden als droomprinsessen. Faye was na haar eindexamen uit een klein stadje in Pennsylvania vertrokken en naar New York gegaan, waar ze model geworden was. Binnen een halfjaar verdiende ze meer dan alle andere modellen in de stad. Alle fotografen waren dol op haar, haar gezicht stond op de voorpagina's van alle grote tijdschriften van het land. Maar aan haar vrienden vertelde ze in vertrouwen dat ze zich verveelde. Ze hoefde zo weinig te doen, zei ze. Ze hoefde daar eigenlijk alleen maar te staan. Ze probeerde het uit te leggen, maar dan keken de andere meisjes haar aan alsof ze gek was. Maar er waren twee mannen die dat gevoel wel herkenden. Dat was de man die later haar agent zou worden, en Sam Warman, de producer, die in de gaten had dat hij op een goudmijn was gestuit. Hij had foto's van haar gezien op de covers van tijdschriften, en hoewel hij haar heel mooi vond, besefte hij pas toen hij haar ontmoette hoe fantastisch ze was. Haar manier van lopen, de manier waarop ze hem onder het praten aankeek, haar stem; hij wist meteen dat dit niet een vrouw was die eropuit was om meteen de koffer in te duiken. Ze was nergens op uit, in ieder geval niet op iets wat ze niet zelf kon bereiken. Dat voelde Sam instinctief aan. En alles wat Abe, haar agent, over haar had gezegd, klopte: ze was fantastisch. Uniek. Een ster. Wat Faye Price wilde, wilde ze met heel haar hart. Ze wilde uitdaging, ze wilde hard werken, ze wilde alles proberen wat ze haar wilden laten doen. En die kans gaf hij haar. Abe kon hem daar gemakkelijk toe overhalen. Sam nam haar mee naar Hollywood en gaf haar een rol in een film. Het was maar een kleine en niet erg veeleisende rol, maar op de een of andere manier wist ze het voor elkaar te krijgen om er echt alles uit te halen, wat niet alleen goed was voor haar, maar ook voor de film. De rol was klein maar gedurfd, en Faye Price speelde hem met een glans die het publiek de adem benam. Ze had iets magisch: ze was half meisje, half vrouw; ze was soms een elfje maar dan weer een betoverende verleidster; ze maakte gebruik van het volledige scala van menselijke emoties, soms alleen door haar expressieve gezicht en haar fantastische groeneogen. Op basis van die rol werd ze voor nog twee films gevraagd en met haar vierde film won ze een Oscar. Vier jaar na haar eerste rol had ze al zeven films op haar naam staan, en in haar vijfde film had Hollywood ontdekt dat ze ook nog kon zingen. Dat was wat ze nu deed: ze zong voor soldaten over de hele wereld, hartstochtelijk, net zoals alles wat ze deed. Faye Price was geen halfslachtig iemand, en met haar drieëntwintig jaar was ze ook zeker geen meisje meer. Ze was echt op-en-top vrouw. En de mannen die naar haar keken terwijl ze op het podium stond, zagen dat natuurlijk ook. Als je naar Faye Price keek, als je haar hoorde zingen, haar zag bewegen, dan wist je dat je keek naar wat God had bedoeld toen hij de vrouw schiep. De ultieme vrouw was ze, en alle mannen die vanavond naar haar keken, verlangden ernaar om haar even aan te raken, om even in haar armen te zijn, hun lippen zacht op de hare te drukken, hun hand door haar zijdezachte blonde haar te laten glijden. Ze wilden haar adem tegen hun schouder voelen, ze wilden haar zacht horen kreunen. Een van de jongens in het publiek kreunde plotseling: zijn vrienden lachten hem uit, maar dat kon hem niets schelen.

'Allemachtig, wat een fantastische meid!' De ogen van de jongen glommen als die van een kind in een speelgoedwinkel, en de mannen om hem heen lachten nog harder. Heel lang zaten ze ademloos en zwijgend te kijken, maar na een halfuur hielden ze het niet meer uit. Ze begonnen te schreeuwen, te joelen, te fluiten. En na het laatste liedje schreeuwden ze zó hard en zó lang dat ze nog vijf of zes toegiften gaf. Ze konden het niet zien, maar toen Faye Price van het podium stapte, stonden de tranen in haar ogen. Het was maar zo'n kleine moeite voor haar: een paar liedjes, een zilveren jurk, een ontbloot dijbeen, haar vrouwelijkheid die ze in die warme tropennacht deelde met duizenden mannen, achtduizend kilometer van huis. En wie wist hoeveel van hen ooit nog thuis zouden komen? Die gedachte deed haar pijn in haar hart. Dat was de reden waarom ze hier kwam, waarom ze dit voor hen wilde doen. En in al die maanden dat ze dit deed, werd ze een verleidelijker vrouw dan ze thuis ooit was geweest. Ze zou nog liever doodgaan dan in Los Angeles een jurk aantrekken met een split tot bijna aan haar kruis, maar als ze dat hier van haar verlangden, en dat was duidelijk het geval, dan zag ze daar geen kwaad in. Het kon toch geen kwaad die mannen wat plezier te geven vanaf het veilige podium waar ze op stond?

'Mevrouw Price?' Ze draaide zich om toen een adjudant van de commandant haar aansprak terwijl ze van het podium kwam. Er werd nog steeds heel hard geschreeuwd, dus ze kon de man nauwelijks verstaan.

'Ja?' Ze keek opgetogen en afgeleid. Haar gezicht en haar borst waren nat van het zweet. De adjudant vond haar de mooiste vrouw die hij ooit had gezien. Ze was niet alleen erg mooi, maar ze gaf je het verlangen om je hand uit te steken en haar aan te raken, haar vast te houden; ze straalde iets uit wat hij nog nooit eerder had gezien, in ieder geval niet van zo nabij. Een soort magie vermengd met glamour, een sensualiteit die maakte dat je haar wilde kussen, zelfs zonder de moeite te nemen haar te vragen hoe ze heette. Ze stond op het punt zich weer om te draaien en terug te gaan naar de mannen die om haar smeekten, maar instinctief pakte hij haar vast bij haar arm. Hij voelde zijn hart sneller kloppen, maar meteen besefte hij dat hij zich vreselijk aanstelde. Dit was belachelijk. Want wat was ze nou helemaal? Een doodgewoon filmsterretje, een opgetutte diva. Misschien maakte ze alleen zoveel indruk omdat ze beter was in haar vak dan alle anderen. Het was toch allemaal nep, of niet? Maar hij wist dat dat niet zo was toen hij haar in de ogen keek en ze naar hem lachte. Er was helemaal niets nep aan de vrouw die voor hem stond. Ze was gewoon wie ze was. 'Ik moet weer terug,' zei ze, duidelijk articulerend zodat hij haar ondanks het lawaai kon verstaan. Hij knikte en schreeuwde tegen haar: 'De commandant wil graag met u dineren!'

'O, bedankt!' Haar ogen lieten hem los voordat ze wegliep en de mannen nog een extra halfuur gunde. Nu zong ze een paar grappige liedjes voor hen, waaronder twee nummers waar ze zelf aan mee moesten doen. Tot slot zong ze een ballade waarbij ze allemaal tranen in hun ogen kregen. En toen ze wegging, wierp ze hun een blik toe die voor ieder van hen bestemd leek, als een nachtkus van hun moeder, of hun echtgenote, hun vriendinnetje thuis. 'Tot ziens, jongens, God zegene jullie...' Haar stem klonk hees en het lawaai stierf weg. Bijna niemand zei iets toen ze opstonden en rustig weggingen. Haar woorden bleven nog uren in hun gedachten. Ze hadden geschreeuwd en geklapt, maar nu ze weg was wilden ze naar bed om aan haar te denken, met haar liedjes in hun hoofd. Ze dachten aan haar gezicht, haar armen, haar benen, de mond die hen leek te kussen, uitbarstte in een lach maar dan weer serieus werd. Allemaal herinnerden ze zich de blik in haar ogen toen ze hen verliet. Die zou nog maanden bij hen blijven. Het was alles wat ze nog hadden. En Faye wist dat. Het was haar geschenk aan hen.

'Wat een vrouw.' Dat werd gezegd door een sergeant, en het was eigenlijk niets voor hem om zoiets te zeggen. Toch verbaasde niemand zich erover. Faye Price bracht in iedereen iets bijzonders naar boven. Hun hart en ziel, hun hoop.

'Ja, zeg dat wel...' Duizenden mannen die haar gezien hadden waren het met hem eens. En de mannen die er niet bij hadden kunnen zijn, die op wacht hadden moeten staan, probeerden te doen alsof ze het niet erg vonden. Maar uiteindelijk hoefde dat niet. Haar verzoek was heel ongebruikelijk, maar werd wel snel ingewilligd. De commandant was duidelijk verrast toen ze het hem vroeg. Hij gaf zijn adjudant opdracht om haar te begeleiden. Haar verzoek was om rondgeleid te mogen worden op de basis zodat ze de mannen kon ontmoeten die dienst hadden die avond. Tegen middernacht had ze hun allemaal de hand geschud. De mannen die haar optreden hadden gemist, hadden haar dus persoonlijk ontmoet, ze hadden recht in die ongelofelijk mooie groene ogen van haar kunnen kijken, ze hadden de sterke, koele hand gevoeld die ze naar hen had uitgestoken. En uiteindelijk had iedereen zich bijzonder gevoeld, degenen die haar optreden hadden bijgewoond, en degenen naar wie ze zelf toe was gekomen. Ineens hadden sommigen spijt dat ze zelf geen dienst hadden gehad, zodat ze haar dan ook van dichtbij hadden gezien. Maar uiteindelijk was iedereen toch blij. En om half één wendde ze zich tot de jonge adjudant die haar had rondgeleid op de basis. Ze zag iets warms en vriendelijks in zijn ogen. Zo had hij eerst niet naar haar gekeken. Maar langzamerhand had ze hem voor zich ingenomen, net zoals ze dat bij iedereen deed. Hij wilde daar de hele avond al iets over tegen haar zeggen, maar het geschikte moment was er nooit voor gekomen. In het begin was hij erg sceptisch geweest over haar, die koele Faye Price uit Hollywood. Wie dacht ze wel dat ze was, om hier een beetje de ster te komen spelen voor de mannen van Guadalcanal? Ze hadden al genoeg meegemaakt, ze hadden genoeg gezien. Ze hadden Midway en de Koraalzee overleefd, en de afschuwelijke zeeslagen die nodig waren geweest om Guadalcanal te overwinnen en te behouden. Wat wist zij er nou van, dacht Ward Thayer bij zichzelf toen hij haar voor het eerst zag. Maar na een paar uur aan haar zijde, was hij daar anders over gaan denken. Het kon haar wel iets schelen. Heel veel zelfs. Dat zag hij in haar ogen. En als je zag hoe ze keek naar al die mannen, zich nauwelijks bewust van haar eigen charmes en hun iets gaf wat ze zelden eerder hadden meegemaakt, dan voelde je vanzelf ook veel sympathie voor haar. Haar warmte en haar compassie versterkten haar ongelofelijke seksuele aantrekkingskracht. De jonge officier wilde haar wel duizend dingen vragen, maar ze scheen hem pas op te merken toen de rondleiding afgelopen was. Ze keek hem aan met een wat vermoeid glimlachje op haar gezicht. Heel even wilde hij haar hand vastpakken, al was het maar om te voelen of ze wel echt was. Hij wilde haar troosten. Ze had een lange, zware avond achter de rug. Zelf had hij ook een zware tijd achter de rug, maar die had heel wat langer geduurd: twee jaar zelfs.

'Denk je dat de commandant het me ooit zal kunnen vergeven dat ik vanavond niet met hem heb gedineerd?' Ze glimlachte vermoeid.

'Ik denk dat het zijn hart gebroken heeft, maar hij overleeft het wel.' Maar de luitenant wist dat de commandant plotseling een geheime spoedvergadering had met de twee generaals die vanavond per helikopter op de basis waren aangekomen. Hij zou dus toch niet met Faye hebben kunnen dineren. 'Ik denk dat hij u heel dankbaar is voor wat u voor zijn mannen hebt gedaan.'

'Voor mij betekent het ook veel,' zei ze zacht. Ze ging op een groot, wit rotsblok zitten in de zwoele avondlucht en keek hem aan. Haar ogen waren zo betoverend mooi dat hij een vreemd gevoel in zijn buik kreeg als hij erin keek. Het deed bijna pijn om naar haar te kijken en ze bracht gevoelens in hem naar boven die hij eigenlijk achter zich had willen laten in de Verenigde Staten. Daar was hier geen plaats voor, geen tijd, en er was niemand om die gevoelens op te richten. Hier was alleen dood en verdriet en ellende, woede soms. Toch waren de zachtere emoties nu te pijnlijk, en dus keek hij opzij. Hij was een lange, knappe, blonde man met brede schouders en diepblauwe ogen, maar nu zag ze alleen zijn brede schouders en het stroblonde haar. Iets aan hem deed haar verlangen hem aan te raken. Wat was er hier toch veel pijn, en ze waren allemaal zo eenzaam en verdrietig en jong. Toch kwamen ze met een beetje aandacht en liefde tot leven, lachten ze weer, en zongen... Dat was wat ze zo fijn vond aan deze tournees, hoe vermoeiend ze ook waren. Het was alsof ze nieuw leven in deze mannen kon blazen, zelfs in deze jonge luitenant, die zo lang en trots was. Hij keek haar weer aan. Ze merkte aan hem dat hij zich van haar probeerde af te sluiten, ongetwijfeld omdat hij zijn gevoelens niet wilde toelaten, maar dat dat toch niet helemaal lukte. 'Weet je,' zei ze lachend, 'we zijn al de hele avond samen en nu weet ik nog steeds niet hoe je heet.' Ze wist alleen zijn rang, maar ze waren niet aan elkaar voorgesteld.

'Thayer. Ward Thayer.' Die naam kwam haar vaag bekend voor, maar ze wist niet meer waarvan, en dat kon haar ook niet schelen. Hij lachte naar haar, met een wat spottende blik in zijn ogen. Hij had het afgelopen jaar zoveel meegemaakt, en dat was goed aan hem te merken. 'Heb je trek, mevrouw Price? Je bent vast uitgehongerd.' Ze had een lang optreden achter de rug en daarna nog een rondleiding van bijna drie uur over de basis. Ze knikte, met een verlegen lachje.

'Ja. Kunnen we niet bij de commandant aankloppen en vragen of er nog iets over is?' Ze moesten er allebei om lachen.

'Ik denk dat ik ergens nog wel iets voor je kan opduiken.' Hij keek op zijn horloge, terwijl zij naar hem keek. Wat was dat toch met deze man? Iets aan hem maakte dat ze aan hem wilde vragen wie hij werkelijk was. Ze wilde meer over hem te weten komen. Hij had iets mysterieus en dat intrigeerde haar. Maar nu lachte hij weer naar haar, en leek hij ineens weer heel jong. 'Zou je erg beledigd zijn als we naar de keuken gingen? Ik denk dat we daar nog wel iets te eten kunnen krijgen.'

Ze stak haar hand met een charmant gebaar op. 'Een broodje zou ook al geweldig zijn.'

'Laten we maar eens gaan kijken.' Ze liepen terug naar zijn jeep en reden snel naar de lange legertent waar het eten van de mannen bereid werd. Twintig minuten later zat ze aan een lange tafel achter een bord dampende hutspot. Het was niet iets wat ze zelf zou hebben uitgekozen op een warme avond in de jungle, maar ze had zo'n honger en het was zo'n lange avond geweest, dat de warme prak haar toch heel goed smaakte. Ward Thayer nam zelf ook een bord. 'Ik heb het gevoel dat we net een schoolfeest achter de rug hebben,' zei hij lachend. 'Wij gingen daarna altijd om een uur of vijf 's ochtends ontbijten, jullie ook?'

Faye moest lachen en dacht terug aan de middernachtelijke schranspartijen na de schoolfeesten van vroeger. 'Ja, alleen namen wij dan nooit hutspot.' Ze bekeek hem nog eens goed. Hij had prachtige blauwe ogen. 'Ik ben blij dat je erom kunt lachen,' zei hij. 'Ik moet zeggen dat ik het hier het afgelopen jaar niet bepaald lollig heb gevonden.' Maar hij keek toch wat vrolijker nu. Hij genoot van haar gezelschap en dat was duidelijk te merken.

'Waar kom jij vandaan?' Ze waren nu al bijna vrienden. Ze waren al uren bij elkaar, en hier, in dit oorlogsgebied, had dat iets heel speciaals. Alles was hier anders. Sneller, persoonlijker, intenser. Het hinderde niet als je dingen vroeg die je thuis nooit zou vragen, om contact te maken op een manier die je thuis niet zou durven.

'Pennsylvania,' antwoordde ze peinzend.

'En hoe vond je het daar?'

'Niet zo prettig. We waren straatarm. Het enige wat ik wilde was daar zo snel mogelijk weggaan, en dat heb ik ook gedaan, meteen toen ik mijn diploma had.'

Hij glimlachte. Het was haast niet voor te stellen dat zij straatarm was, en in een of ander gat in de provincie woonde.

'En jij? Waar kom jij vandaan, luitenant?'

'Ward. Of ben je mijn naam alweer vergeten?' Ze bloosde toen hij haar plaagde. 'Ik ben opgegroeid in Los Angeles.' Hij had blijkbaar geen zin om daar verder nog iets aan toe te voegen, al begreep ze niet precies waarom.

'En ben je van plan om daar weer heen te gaan? Als dit voorbij is?' Ze had een hekel aan het woord 'oorlog', en dat gold inmiddels ook voor hem. De oorlog had hem al te veel gekost, had wonden veroorzaakt die nooit meer zouden genezen, al waren dat geen wonden die je kon zien. Maar instinctief begreep ze dat wel.

'Ja. Ik denk het wel.'

'Wonen je ouders daar?' Ze was nieuwsgierig naar hem, naar deze cynische, knappe jonge vent, die geheimen leek te hebben die hij niet wilde onthullen, terwijl ze daar achter hun stamppot zaten in de felverlichte kantine in Guadalcanal. Er hingen dikke verduisteringsgordijnen voor de ramen, zodat het leek alsof er helemaal geen ramen waren. Daar waren ze allebei wel aan gewend.

'Mijn ouders zijn dood.' Hij keek haar aan met een blik die ineens iets leegs had. Dat woord had hij de laatste tijd te vaak moeten uitspreken.

'Wat erg voor je.'

'We hadden niet zo'n hechte band.' Maar toch... ze keek hem onderzoekend aan terwijl hij opstond. 'Nog wat stamppot of misschien een toetje? Ik heb gehoord dat er ergens een appeltaart verstopt is.' Zijn ogen lachten en zij lachte met hem mee.

'Nee, bedankt. In dit soort jurken is helemaal geen plek voor appeltaart.' Ze keek naar de jurk van zilverlamé, en voor het eerst in uren deed hij hetzelfde. Hij begon er al aan te wennen dat ze er zo uitzag. Wel heel anders dan Kathy natuurlijk, in haar gesteven witte verpleegstersuniform.

Hij verdween en kwam even later terug met een bordje fruit en een groot glas ijsthee. Dat was kostbaarder dan wijn, omdat het vrijwel onmogelijk was om hier ijs te maken. Maar hij had haar glas gevuld met kostbare ijsblokjes, en zij was al lang genoeg op tournee om te beseffen wat een zeldzaam geschenk dit was. Ze genoot van elke slok van de koele drank. Zo nu en dan kwamen er wat mannen de kantine binnen die haar nieuwsgierig bekeken. Maar dat scheen ze niet erg te vinden. Ze was er natuurlijk aan gewend. Ze glimlachte vriendelijk naar hen, maar richtte dan haar blik weer op Ward. Ze moest een gaap onderdrukken, waar hij quasi-beledigd door was en spottend zijn hoofd over schudde. Hij plaagde haar veel, en hij had iets heel grappigs. En tegelijkertijd iets verdrietigs.

'Opvallend dat vrouwen altijd beginnen te gapen als ik met hen praat. Ik ben kennelijk erg slaapverwekkend.'

Ze lachte en nam nog een slokje ijsthee.

'Als jij vanmorgen om vier uur was opgestaan, zou je nu ook zitten te gapen. Of mogen officieren hier de hele ochtend in bed blijven liggen?' Ze wist natuurlijk wel dat dat niet zo was, maar ze vond het leuk om hem terug te plagen omdat de soms wat treurige blik in zijn ogen daardoor verdween en ze het gevoel had dat dat goed voor hem was. Ineens keek hij haar met een onderzoekende blik aan.

'Waarom doe je dit eigenlijk, Faye?' Hij durfde haar nu bij haar voornaam te noemen. Het voelde heel vertrouwd om die uit te spreken en ze scheen het niet erg te vinden. Ze zei er in elk geval niets van.

'Ik weet niet, omdat ik er behoefte aan heb denk ik... om iets terug te doen voor al het goede dat me is overkomen. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik dat verdien. Je moet in het leven betalen voor wat je krijgt.' Dit was precies wat Kathy gezegd zou kunnen hebben. De tranen sprongen hem bijna in de ogen. Hij had zelf nooit het gevoel dat hij iets moest terugdoen als hij geluk had. Niet dat hij dat nog had, geluk. Niet meer sinds...

'Waarom denken vrouwen altijd dat ze iets moeten terugdoen?'

'Hoezo, dat gevoel hebben mannen toch ook wel? Heb jij niet de neiging om ook iets voor je medemens te doen als jou iets goeds is overkomen?'

Hij keek haar aan met een blik die zo hard was als steen. 'Mij is al heel lang niks goeds meer overkomen. Niet sinds ik hier zit in ieder geval.'

'Maar je leeft toch nog, Ward?' Haar stem klonk zacht, maar haar ogen boorden zich een weg naar binnen.

'Alsof dat genoeg is.'

'Ja toch? Op een plek als deze is dat wel iets waar je dankbaar voor mag zijn, lijkt me. Kijk maar om je heen: kijk maar naar die jongens die gewond en verminkt raken, de jongens die nooit meer naar huis gaan.' De toon waarop ze dit zei, raakte hem diep vanbinnen en voor het eerst in maanden moest hij bijna huilen.

'Ik doe juist mijn best om daar zo weinig mogelijk op te letten.'

'Misschien zou je dat juist wel moeten doen. Misschien ben je dan toch blij dat je leeft.' Ze wilde hem aanraken, om hem te troosten. Ze vroeg zich af wat er met hem aan de hand was. Hij stond met trage bewegingen op.

'Het kan me geen moer meer schelen, Faye. Of ik nu blijf leven of doodga, dat kan mij niets schelen, dat kan niemand iets schelen.'

'Wat afschuwelijk om zoiets te zeggen!' Ze keek geschokt en bijna gekwetst. 'Hoe kun je in godsnaam zoiets zeggen?'

Hij keek haar lange tijd aan en zei tegen zichzelf dat hij verder niets meer moest zeggen, en hoopte ineens dat ze nu zou weggaan. Maar ze bleef maar zitten en was kennelijk niet van plan om dat te doen. Ineens kon het hem niks meer schelen aan wie hij het vertelde. Wat maakte het nu nog uit? 'Ik ben een halfjaar geleden getrouwd met een verpleegster uit het leger en twee maanden later is ze omgekomen door een rottige Japanse bom. Dan is het verdomd moeilijk om nog positief te blijven, begrijp je?'

Ze zat bevroren in haar stoel. Toen knikte ze langzaam. Dus dat was het. Dat was het verdriet dat ze in zijn ogen zag. Ze vroeg zich af of hij altijd zo zou blijven of dat hij weer tot leven zou komen. Op een dag. Misschien. 'Wat afschuwelijk, Ward.' Wat moest ze anders zeggen? Er waren zoveel van dit soort verhalen, sommige nog erger. Maar dat was geen troost voor hem.

'Wat afschuwelijk.' Hij glimlachte flauwtjes. Het was onzin om vervelend te doen tegen haar. Alsof zij er iets aan kon doen. Wat was ze trouwens anders dan Kathy. Kathy was een gewone, wat stille vrouw, op wie hij tot over z'n oren verliefd was geweest. Terwijl deze vrouw juist een en al schoonheid en schittering was, werelds tot in de toppen van haar keurig gemanicuurde nagels. 'Sorry. Ik had het je niet willen vertellen. Er zijn hier duizenden van zulke verhalen.' Dat wist ze, en ze had er al heel wat gehoord, wat het trouwens niet gemakkelijker maakte om naar te luisteren. Ze vond het afschuwelijk voor hem. Terwijl ze langzaam terugliepen naar de jeep, was ze blij dat ze niet met de commandant was gaan eten. Dat zei ze tegen hem. Hij keek haar aan met dat stille halve glimlachje van hem, een lach die ze erg aantrekkelijk vond, aantrekkelijker dan ze de laatste twee jaar in Hollywood had gezien.

'Heel aardig dat je dat zegt.'

Ze wilde even zijn arm vastpakken, maar dat durfde ze niet. Ze was niet alleen Faye Price, de beroemde actrice; ze was er zelf ook nog. 'Ik meen het, Ward.'

'Waarom? Je hoeft geen medelijden met me te hebben, Faye. Ik ben een grote jongen, ik kan heus wel voor mezelf zorgen. Dat heb ik al zo lang gedaan.' Maar ze zag meer dan dat in hem. Ze zag wat Kathy had gezien, en meer nog. Ze wist hoe vreselijk veel verdriet hij moest hebben, hoe eenzaam hij moest zijn, en hoe geschokt door de dood van die verpleegster, zijn vrouw... Het was twee maanden na hun huwelijk gebeurd, op de dag af, maar hij vertelde Faye niet de gruwelijke details. Zwijgend reden ze naar de tent die voor Faye in orde was gemaakt. 'Toch vind ik het nog steeds ontzettend aardig van je om hier voor de jongens te komen zingen.'

'Dank je.'

Ze waren er en hij stopte. Ze zaten elkaar nog een tijdje aan te kijken. Ze hadden allebei nog veel te zeggen, maar konden het niet. Waar zouden ze moeten beginnen? Hij had jaren geleden gelezen over haar verhouding met Gable, en hij vroeg zich af of ze nog steeds iets met hem had. En zij vroeg zich af hoe lang hij zou treuren om de verpleegster van wie hij had gehouden.

'Bedankt voor het eten.' Ze zei het met een verlegen glimlach. Hij deed het autoportier voor haar open.

'Ik zei het je toch, het is net als vroeger na een schoolfeest.'

'De volgende keer neem ik het ontbijt.'

Ze zaten nu weer grapjes te maken, wat het enige was wat hen goed af scheen te gaan, maar toen hij met haar meeliep naar haar tent en de flap voor haar openhield, was er ook nog iets anders te zien in zijn ogen: iets dieps en levendigs wat er een paar uur eerder nog niet was geweest.

'Het spijt me dat ik je dat allemaal heb verteld. Ik wilde je niet met mijn problemen opzadelen.' Hij stak zijn hand uit en legde die even op haar arm. Ze keek naar hem op.

'Waarom niet, Ward? Wat zou daar mis mee zijn? Heb je verder wel iemand om mee te praten hier?'

'Nee, we praten nooit over zulke dingen.' Hij haalde zijn schouders op. 'Wat valt er verder ook over te zeggen.' En ineens sprongen de tranen waar hij zich zo dapper tegen had verzet hem toch nog in de ogen. Hij draaide zich om, maar ze greep hem bij zijn arm vast en trok hem terug.

'Het geeft niet, Ward, het geeft niet.' En voordat ze het wist, hield ze hem stevig vast en stonden ze allebei te huilen: hij om zijn dode vrouw en zij om een meisje dat ze nooit had gekend, en om de duizenden mannen die waren gesneuveld en nog zouden sneuvelen als zij alweer naar huis was. Ze huilden om de pijn en het verdriet en de ellende waar hier geen ontkomen aan was. Hij keek naar haar en streelde met zijn hand over haar zijdezachte haar. Ze was de mooiste vrouw die hij ooit had gezien en het viel hem ineens op dat hij zich er niet eens schuldig over voelde dat hij dat dacht. Misschien zou Kathy het wel begrijpen. En het deed er ook helemaal niet toe, want ze zouden elkaar toch nooit meer terugzien. Hij zou haar nooit meer vasthouden, nooit meer aanraken. Hij besefte dat, en hij verlangde er ineens vurig naar om met haar naar bed te gaan. Nu meteen. Voordat hij stierf, of zij, of voordat de vonk zou doven die ze allebei zo duidelijk voelden.

Ze ging op de enige stoel zitten die in de tent stond en keek naar hem op. Hij ging op haar slaapzak zitten en ze hielden zwijgend elkaars hand vast, met een wereld van diepgevoelde maar onuitgesproken woorden tussen hen in, terwijl buiten de jungle brullend tot levend kwam. 'Ik zal je nooit vergeten, Faye Price. Ik hoop dat je dat weet.'

'Ik zal jou ook niet vergeten. Ik zal aan je denken. En ik hoop dat het goed met je zal gaan.' Dat geloofde hij wel, dat ze dat zou doen. Zo'n meisje was ze wel, ondanks alle roem en glamour en de zilverlamé jurk. Ze noemde dat 'haar kostuum', en meer was het ook niet voor haar. Dat was juist het mooie aan haar.

'Misschien kom ik je wel een keer opzoeken in de studio als ik weer thuis ben.'

'Doe dat maar, Ward Thayer.' Haar stem klonk kalm en zelfverzekerd, en haar ogen waren nog steeds mooi, ook al had ze gehuild.

'Laat je mij er dan uitgooien?' Hij leek nogal geamuseerd door dat idee, maar ze keek hem geschokt aan.

'Nee, natuurlijk niet!'

'Misschien doe ik het echt wel, hoor.'

'Leuk!' Ze lachte weer naar hem. Ineens zag hij hoe moe ze was. Ze had al zoveel van zichzelf gegeven die avond. Aan de andere jongens, aan hem. En het was al vier uur geweest. Over minder dan twee uur moest ze weer opstaan, en vertrekken naar de volgende show. Ze werkte nu al maanden aan één stuk door. De tournee duurde al twee maanden en daarvoor had ze zonder één vrije dag drie maanden aan haar tot nu toe grootste film gewerkt. Als ze weer terugkwam, ging ze meteen verder met haar volgende film. Ze was een grote ster en ze had een geweldige carrière, maar dat was nu even niet zo belangrijk. Hier was ze gewoon een leuke meid met een groot hart. Als hij wat meer tijd had, zou hij best verliefd op haar kunnen worden.

Hij ging staan, een beetje spijtig, en pakte haar hand vast en bracht die naar zijn lippen. 'Bedankt, Faye... als ik je nooit meer zie: bedankt voor deze avond.'

Ze liet haar vingers heel lang in de zijne en bleef hem lang aankijken. 'We zien elkaar nog wel eens terug.' Hij was daar niet zo zeker van, maar hij wilde dat wel graag geloven. Ineens werd het hem te veel en moest hij iets luchthartigs zeggen. 'Dat zeg je vast tegen alle mannen.' Ze lachte en ging staan. Hij liep naar de ingang van de tent. 'Je bent me er een, Ward Thayer.'

Hij draaide zich om en keek over zijn schouder naar haar. 'Je mag er zelf ook wel zijn, mevrouw Price.' Ze was nu Faye voor hem, en hij vond het moeilijk om te beseffen wie ze echt was: Faye Price, de wereldberoemde filmster, actrice, zangeres... Nu, vanavond, was ze gewoon Faye voor hem. Hij keek weer ernstig. 'Zie ik je nog voordat je weggaat?' Ineens vond hij dat heel belangrijk, en dat gold ook voor haar, meer dan hij dacht. Ze wilde hem ook nog zien voordat ze wegging.

'Misschien kunnen we morgenochtend voor de drukte nog even samen een kopje koffie drinken.' Ze wist dat de bandleden waarschijnlijk de hele nacht op waren gebleven en lol hadden gemaakt met de soldaten, of, waarschijnlijker nog, met de verpleegsters. Dat ging overal zo, waar ze maar kwamen. Ze moesten stoom afblazen en dat begreep ze heel goed. De kater kwam de volgende dag wel, als ze weer moesten vertrekken en het een krankzinnige toestand was voordat alles was ingepakt en op het vliegtuig naar de volgende basis was gezet. Zo ging het bijna iedere dag. Als ze eenmaal in het vliegtuig zaten, sliepen ze tot ze er waren, en dan begon alles weer van voren af aan. Ze zou morgen dus een hoop te doen hebben, maar misschien had ze toch nog even tijd voor hem. 'Goed, dan zie ik je wel.'

'Ik zal er zijn.'

Maar toen ze de volgende ochtend om zeven uur in de officiersmess kwam, was hij er niet. Hij moest bij de commandant komen, die hem zeker tot negen uur bezighield. Pas tegen negenen kwam Ward bij het vliegtuig, waar Faye samen met de anderen stond te wachten tot ze konden instappen. Hij zag tot zijn genoegen een lichte paniek in haar ogen toen hij kwam aanrijden in zijn jeep en uitstapte om nog even met haar te praten.

'Sorry, Faye, maar de commandant...' Hij was niet verstaanbaar door het gebrul van de motoren en het geschreeuw van de stagemanager tegen de andere leden van de groep.

'Geeft niet...' Ze glimlachte met haar stralende lach, maar hij kon zien dat ze moe was. Ze kon niet langer dan twee uur geslapen hebben; hij had zelf maar een uur geslapen, maar hij was eraan gewend. Ze droeg een felrood pakje en sandalen met plateauzolen, waar hij een beetje om moest lachen. De laatste mode voor Guadalcanal... Plotseling zag hij Kathy's gezicht voor zijn geestesoog verschijnen en kwam de oude pijn weer terug. Hij keek Faye aan. In de verte riep iemand haar naam. 'Ik moet gaan...'

Hij pakte haar hand vast en kneep er hard in. Hij wilde haar op haar mond kussen, maar dat durfde hij niet. 'Ik zie je in de filmstudio!'

'Wat?' Ze keek verward. Ze had op haar tournee al veel officieren meegemaakt, maar niemand deed haar zoveel als deze man.

'Ik zei: ik zie je in de filmstudio!'

Ze lachte naar hem en vroeg zich ineens af of ze hem ooit nog zou terugzien. 'Pas goed op jezelf!'

'Tuurlijk.' Al was dat geen garantie hier. Voor niemand. Zelfs voor haar niet. Haar vliegtuig zou op weg naar de volgende stop kunnen worden neergeschoten. Dat wist iedereen, iedereen nam het risico, totdat er een dierbare omkwam, een vriend, een kamergenoot, een vriendin. Kathy... Hij duwde dat beeld weer uit zijn hoofd weg. 'Pas jij ook goed op jezelf.' Wat moest je eigenlijk zeggen tegen zo'n vrouw? 'Veel geluk.' Dat had ze niet nodig, daar had ze al genoeg van. Toch? Hij vroeg zich af of er een man in haar leven was, maar het was te laat om dat nu nog te vragen. Ze liep al met de anderen mee. Ze wuifde nog even naar hem. De commandant was ook gekomen om nog even te bedanken. Ward zag dat ze hem de hand schudde. Toen liep ze het vliegtuigtrapje op, stond nog even in de deuropening, zwaaide naar hem, en was verdwenen, waarschijnlijk voorgoed. Hij zou haar nooit meer terugzien, en Faye dacht hetzelfde over hem. Terwijl ze vanuit het vliegtuig naar hem keek, vroeg ze zich af waarom hij zoveel indruk op haar had gemaakt. Misschien werd het tijd om naar huis te gaan. Als ze zich al aangetrokken begon te voelen tot de mannen die ze onderweg ontmoette... Maar dat was het niet, het was iets anders aan hem, het was iets wat ze nog nooit eerder had meegemaakt. Maar zulke gevoelens kon ze zich nu niet veroorloven. Hij was een vreemde voor haar, zei ze tegen zichzelf, en zij moest door met haar eigen leven. Een leven waar hij geen rol in speelde. Hij vocht in de oorlog. En ze had al oorlog genoeg in haar eigen leven... op tournee, in Hollywood. Vaarwel, Ward Thayer, fluisterde ze zacht. Ze leunde achterover en sloot haar ogen terwijl het vliegtuig wegvloog. Maar zijn gezicht en die diepblauwe ogen bleven haar nog weken achtervolgen. Het duurde maanden voordat ze hem eindelijk was vergeten.

Hollywood

1945

2

Iedereen op de set stond doodstil en de spanning hing zwaar in de lucht. Ze hadden bijna vier maanden op dit moment gewacht en nu het was aangebroken, wilden ze het allemaal stilzetten, stoppen, zodat het niet voorbij zou gaan. Het was zo'n magische film waarbij alles vanzelf leek te gaan, waarbij eeuwige vriendschappen werden gesloten, iedereen dol was op de ster, en alle vrouwen meer dan een klein beetje verliefd waren op de regisseur. De mannelijke hoofdrol werd gespeeld door Christopher Arnold, die volgens iedereen de beste acteur van Hollywood was. Je kon ook meteen zien dat hij een echte professional was. En nu stond iedereen naar hem te kijken, naar zijn laatste scène, waarin hij zacht praatte, met tranen in zijn ogen. Je had in Pasadena nog een speld kunnen horen vallen toen Faye Price voor het laatst uit beeld verdween, met gebogen hoofd, en echte tranen die over haar wangen stroomden. Arnold keek haar met een hartverscheurende blik na. Dat was het, de laatste opname: de film was afgelopen.

Even was er een moment van stilte en toen begon iedereen te schreeuwen, te lachen, elkaar te omhelzen, te huilen. Er was champagne voor de hele filmcrew en het werd al snel een wild feest waarop iedereen met iedereen praatte, elkaar het beste wenste, het erg vond dat het afgelopen was. Christopher Arnold omhelsde Faye heel stevig, trok haar even weg van de drukte en keek haar diep in haar ogen.

'Het was een groot genoegen om met je te mogen werken, Faye.'

'Ik heb er ook erg van genoten.' Ze wisselden een veelbetekenende glimlach uit. Ze hadden drie jaar geleden een verhouding gehad en daardoor hadden ze aanvankelijk allebei geaarzeld of ze nu wel een film moesten doen samen. Maar het was fantastisch gegaan. Hij was van begin tot eind de perfecte gentleman geweest en op de eerste dag was er alleen een vonkje in zijn ogen te zien geweest waaraan je kon merken dat ze elkaar meer dan oppervlakkig kenden. Hun vroegere affaire had hun werk gedurende de drie maanden dat ze aan de film werkten nooit in de weg gestaan.

Hij lachte opnieuw warm naar haar en nam haar in zijn armen. 'Nu zal ik je opnieuw gaan missen. En ik dacht dat ik daar overheen was.' Ze moesten allebei lachen.

'Ik ook.' Ze keek naar de andere leden van de filmcrew, die er een vrolijke bende van maakten. De regisseur kuste heel gepassioneerd de decorontwerpster, die toevallig ook zijn vrouw was. Faye had heel goed met hen beiden samengewerkt. Regisseren fascineerde haar al sinds ze in de filmwereld verzeild was geraakt. 'Wat ga je nu eigenlijk doen, Chris?'

'Ik ga over een week naar New York, en daarna ga ik met de boot naar Frankrijk. Ik heb zin om een poosje aan de Rivièra te blijven voordat deze zomer helemaal voorbij is. Iedereen zegt dat het nog te vroeg is om nu al naar Frankrijk te gaan, maar wat heb ik te verliezen? Volgens mij is er niks veranderd, alleen is alles op de bon.' Hij keek haar even ondeugend aan en gaf haar een knipoog. Hij was twintig jaar ouder dan zij, al leek dat eerder tien jaar. Waarschijnlijk was hij de knapste man van de stad, en daar was hij zich ook van bewust. 'Zin om mee te gaan?' Hoe aantrekkelijk hij ook was, ze voelde zich niet meer tot hem aangetrokken.

'Nee, bedankt.' Ze lachte een beetje hooghartig naar hem en zwaaide met haar wijsvinger. 'Begin daar nou niet weer mee, Chris. Je hebt je bij de opnames steeds keurig gedragen.'

'Ja, natuurlijk, maar toen waren we aan het werk. Dat is iets anders.'

'O ja?' Ze wilde net iets plagerigs zeggen toen de chaos om hen heen nog heviger werd en er een jongen de set kwam oprennen en iets schreeuwde dat Faye niet kon verstaan. Ze trok aan de mouw van Chris Arnold en keek hem geschrokken aan. 'Wat is er? Hoorde je wat hij zei?' Chris stond met iemand rechts van hem te praten en Faye probeerde hem boven het lawaai uit te verstaan.

'Jezus...' Hij draaide zich met een verrast gezicht weer naar haar toe. En toen, zonder nadenken, omhelsde hij haar. Ze kon zijn stem horen trillen. 'Het is voorbij, Faye... de oorlog. De Japanners hebben zich overgegeven.' Nog maar een paar maanden geleden was de oorlog in Europa beëindigd, maar nu was het dus echt helemaal voorbij. De tranen sprongen haar in de ogen en snikkend omhelsde ze hem. Iedereen op de set stond te lachen en te huilen, er kwamen steeds meer mensen, er werden nieuwe flessen champagne opengetrokken. Iedereen riep en juichte: 'Het is voorbij! Het is voorbij!' Niet de film, maar de oorlog.

Het leek uren later toen ze terugkeerde naar haar huis in Beverly Hills. Het verdriet om het einde van de opnames was allang vergeten. Nu voelde ze zich alleen maar blij omdat de oorlog afgelopen was. Het leek zo vreemd. Toen Pearl Harbor werd gebombardeerd, was ze pas eenentwintig jaar, en nu was ze vijfentwintig, een volwassen vrouw, op het hoogtepunt van haar carrière.

Dit moet wel het hoogtepunt zijn, zei ze elk jaar tegen zichzelf. Ze kon zich niet voorstellen dat er iets nog beter zou kunnen gaan. Dat was toch niet mogelijk? Maar toch gebeurde dat wel. De rollen werden beter en groter en belangrijker, ze kreeg betere recensies, en haar inkomen werd elk jaar hoger. De enige schaduwzijde was de dood van haar ouders. Ze vond het heel verdrietig dat zij er niet meer waren en er niet meer samen met haar van konden genieten. Haar ouders waren allebei een jaar eerder gestorven. Haar vader aan kanker en haar moeder bij een auto-ongeluk in de buurt van Youngstown. Ze had na de dood van haar vader geprobeerd om haar moeder over te halen bij haar in Californië te komen wonen, maar zij wilde niet uit haar huis weg. Nu had Faye niemand meer. Het kleine ouderlijk huis in Grove City in Pennsylvania was verkocht. Ze had geen broers of zussen. En afgezien van het vriendelijke echtpaar dat haar hielp in het kleine maar mooie huis dat ze in Beverly Hills had gekocht, was ze helemaal alleen. Maar ze voelde zich nooit eenzaam; er waren altijd mensen om haar heen. Ze genoot van haar werk en haar vrienden. Toch was het raar om helemaal geen familie meer te hebben. Niemand waar ze echt bij hoorde. Ze verbaasde zich er nog steeds over dat ze zoveel succes had en dat ze in zo'n korte tijd zo'n rijk leven had gekregen. Toen ze eenentwintig was en de oorlog net was uitgebroken, was haar leven nog heel anders geweest. Maar nu, sinds de tournee die ze twee jaar geleden had gemaakt langs de Amerikaanse troepen, was alles wat rustiger geworden. Ze had dit huis gekocht, ze had zes films gemaakt in twee jaar, en hoewel ze van plan was geweest nog eens op tournee te gaan, was het daar nooit meer van gekomen. Haar leven was een eindeloze aaneenschakeling van premières, publiciteitsactiviteiten en persconferenties, en ze moest elke ochtend om vijf uur opstaan om naar de filmset te gaan. De opnames voor haar nieuwe film zouden over vijf weken beginnen; ze las het script al een tijdje elke avond voor ze ging slapen, maar nu deze filmopnames afgelopen waren, kon ze pas echt goed aan het werk. Met die nieuwe film zou ze vast een Oscar winnen, had haar agent gezegd. Maar ze moest altijd lachen als hij zoiets zei. Ze vond dat nog steeds een idioot idee, al had ze er al eentje gewonnen en was ze al twee keer genomineerd. Maar Abe hield vol dat deze film een grote klapper zou worden, en Faye geloofde hem. Hij was een beetje een vaderfiguur voor haar geworden.

Ze ging rechtsaf Summit Drive in, reed langs Pickfair en het huis van de familie Chaplin, en kwam even later bij haar eigen huis, waar haar portier, die altijd in het kleine wachthuisje bij het hek zat om boodschappen of post in ontvangst te nemen of het hek open te doen voor vrienden of miss Price zelf, lachend op haar af kwam.

'Hebt u een fijne dag gehad, mevrouw Price?' Het was een oude man met wit haar die erg blij was met dit baantje. Hij werkte nu al bijna een jaar voor haar.

'Heel leuk, Bob. Heb je het nieuws al gehoord?' Hij keek haar met een neutraal gezicht aan, dus blijkbaar wist hij nog van niets. 'De oorlog is voorbij!' Ze keek hem stralend aan. De tranen sprongen hem in de ogen. Hij was te oud geweest om zelf te vechten in de Eerste Wereldoorlog, maar hij had wel zijn enige zoon verloren. En nu, in deze oorlog, werd hij voortdurend herinnerd aan het verdriet dat hij en zijn vrouw daar toen om hadden gehad.

'Echt waar, mevrouw?'

'Echt. Het is allemaal voorbij.' Ze schudde hem de hand. 'Godzijdank.' Zijn stem trilde en hij draaide zijn hoofd even opzij om zijn tranen weg te vegen. Maar hij verontschuldigde zich niet toen hij weer naar haar prachtige gezicht keek. 'Godzijdank.' Ze had door alle emoties zin om hem een kus te geven, maar ze lachte alleen naar hem en wachtte tot hij het grote, koperen hek voor haar opende, dat hij altijd glimmend gepoetst hield.

'Bedankt, Bob.'

'Goedenavond, mevrouw Price.' Later in de middag zou hij naar het huis komen om in de keuken te eten met de butler en de werkster, maar Faye zou hem pas weer zien als ze de volgende ochtend weer vertrok. En als ze thuis zou blijven, zou ze hem helemaal niet zien. Hij werkte alleen overdag, en als ze 's avonds weg moest, reed Arthur, de butler, en maakte hij het hek zelf open. Maar meestal vond Faye het leuker om zelf te rijden. Ze had een prachtige donkerblauwe Lincoln Continental convertible gekocht, waar ze graag zelf mee door Los Angeles reed. Behalve 's avonds, als Arthur haar rondreed in de Rolls. Eerst leek het belachelijk om zo'n wagen te kopen, en ze had zich er zelfs een beetje voor geschaamd, maar het was zo'n mooie auto dat ze de verleiding niet had kunnen weerstaan. Ze voelde nog steeds een zekere opwinding als ze in de Rolls stapte, die rijke geur van leer rook, en het dikke, grijze tapijt voelde aan haar voeten. Zelfs het hout in de schitterende auto was heel bijzonder. Ze had lang over de aanschaf getwijfeld, maar toen had ze toch maar de knoop doorgehakt. Ze vond haar succes en alles wat daarbij hoorde de laatste tijd gemakkelijker te accepteren dan vroeger. Ze had er min of meer recht op, zei ze tegen zichzelf, en bovendien deed ze er niemand kwaad mee. Ze had niets en niemand anders om haar geld aan te besteden en ze verdiende zo waanzinnig veel. Ze had wel wat geïnvesteerd, op advies van haar agent, maar de rest stond maar op de bank te wachten tot ze het uitgaf. En dan was ze nog een stuk minder extravagant dan de meeste filmsterren van tegenwoordig. Die droegen massa's edelstenen en diamanten, ze kochten tiara's die ze zich eigenlijk niet konden veroorloven om anderen de ogen mee uit te steken op filmpremières, ze kochten bontjassen van sabelbont, hermelijn en chinchilla. Faye was veel bescheidener in haar kleding en de dingen die ze deed, maar ze had wel een paar mooie kleren waar ze dol op was. Ze had een witte jas van vossenbont; als ze daar op een koude avond in wegkroop, leek ze net een chique eskimo. Ze had hem de vorige winter gedragen in New York, waar ze voorbijgangers had horen zuchten van bewondering. Dan had ze nog haar donkere chocoladekleurige jas van sabelbont die ze in Frankrijk had gekocht en de wat gewonere jas van minkbont, die ze voor dagelijks gebruik hield. Daar moest ze zelf wel een beetje om lachen, 'gewoon mijn dagelijkse minkjas'. Er was wel veel veranderd sinds haar kindertijd. Ze had altijd graag een tweede paar schoenen gewild, mooie schoenen, maar daar hadden ze thuis geen geld voor. In de crisistijd waren haar beide ouders heel lang werkloos geweest. Haar vader kluste af en toe wat bij, maar hij had een grote hekel aan alles in zijn leven. Haar moeder had na lange tijd een baan als secretaresse gekregen. Toch had Faye hun leven nogal treurig gevonden en daardoor voelde ze zich altijd zo aangetrokken tot de wereld van de film. Dat was de perfecte manier om een paar uur te ontsnappen aan haar saaie bestaan. Ze spaarde elke cent die ze kon bemachtigen en als ze genoeg geld had voor een kaartje, ging ze in het donker zitten staren naar wat er op het witte doek te zien was. Toen ze naar New York ging om werk te zoeken als model, droomde ze misschien wel stiekem van deze wereld, en moest je nu eens kijken: ze liep de roze marmeren trappen op van haar eigen huis in Beverly Hills, een serieuze Engelse butler deed open en kon het ondanks zijn ernst niet laten om tegen haar te glimlachen. Hij kon 'de jongedame', zoals hij haar noemde als hij tegen zijn vrouw over haar sprak, moeilijk weerstaan. Ze was de fijnste werkgever die ze ooit hadden gehad, vonden ze, en ook de allerjongste. En ze had gelukkig helemaal geen 'sterallures' gekregen, zoals ze dat noemden. Ze scheen zelf nauwelijks onder de indruk te zijn van wie ze was en ze was altijd beleefd en attent. Het was een plezier om het huishouden te bestieren en er was eigenlijk weinig te doen. Faye gaf maar zelden een feestje en ze was meestal aan het werk, dus ze hoefden alleen maar het huis schoon te houden en te zorgen dat alles op rolletjes liep, iets wat Arthur en Elizabeth met veel plezier deden.

'Goedenavond, Arthur.'

'Mevrouw Price,' zei hij, even stijfjes als anders. Maar hij voegde eraan toe: 'Wat een fantastisch nieuws, hè?'

Hij nam aan dat ze het al had gehoord, en hij wist dat het zo was toen ze stralend naar hem keek.

'Dat is het zeker.' Ze wist dat ze geen zoons hadden om bezorgd om te zijn, maar nog wel familieleden in Engeland die zwaar getroffen waren door de oorlog en waar Arthur zich veel zorgen om had gemaakt. Hij sprak altijd met een goddelijk ontzag over de RAF. Nu hoefden ze het dus nooit meer over de oorlog te hebben. Ze liep naar haar studeerkamer en ging aan haar bureau zitten om de post open te maken. Ze vroeg zich af hoeveel mannen die ze had ontmoet nog in leven waren, hoeveel handen die ze had geschud er nu niet meer waren. Ze kreeg tranen in haar ogen als ze daaraan dacht en ze draaide zich om en keek door het raam naar de keurig onderhouden tuin en het zwembad. Wat was het toch onvoorstelbaar dat zich daar in Europa zo'n holocaust had afgespeeld, dat er zoveel was verwoest, zoveel mensen waren omgekomen. Ze vroeg zich zoals zo vaak af of Ward daar ook toe behoorde. Ze had nooit meer iets van hem gehoord, maar ze was hem ook nooit vergeten. Toen ze aan hem dacht, voelde ze zich er schuldig over dat ze niet meer op tournee was gegaan, maar daar had ze nooit meer de tijd voor kunnen vinden. Niet na de dood van haar ouders, en met haar veeleisende werkzaamheden. Ze draaide zich weer om naar het bureau en bekeek de post terwijl ze de gezichten uit het verleden uit haar hoofd probeerde te zetten. Maar ze had tegenwoordig zo weinig afleiding, behalve haar werk dan. Ze had een jaar eerder een serieuze relatie gehad met een regisseur die twee keer zo oud was als zij, maar ze had gemerkt dat ze meer verliefd was op zijn werk dan op de man zelf. Ze vond het heerlijk om te luisteren als hij over zijn werk vertelde, maar na een tijdje was het nieuwe eraf en waren ze uit elkaar gegroeid. Sindsdien was er geen man meer in haar leven geweest. Ze hield niet van die oppervlakkige affaires die in Hollywood heel gewoon waren. Ze wilde zich alleen binden als ze echt veel om iemand gaf. Ze leidde eigenlijk een vrij teruggetrokken bestaan en vermeed de publiciteit zoveel als ze kon. Voor een filmster was dat vrij bijzonder, en Abe, haar goede vriend en agent, nam het haar wel eens kwalijk dat ze zich te veel verstopte; ze zei dan altijd dat ze alleen maar zoveel kon werken als ze veel thuis was om zich voor te bereiden op haar rollen. Dat was wat ze ook de komende vijf weken van plan was, hoe hard Abe ook zeurde om meer uit te gaan, gezien te worden, en feest te vieren met haar collega's.

Ze had beloofd om een paar dagen te komen logeren bij een vriendin van haar in San Francisco, een oudere actrice die ze aan het begin van haar carrière had leren kennen, maar die nu met pensioen was. Op de terugweg wilde ze langsgaan bij vrienden van haar in Pebble Beach. Daarna had ze nog afgesproken om een weekend op het enorme buitenverblijf van de familie Hearst te komen logeren, waar ze er zelfs een complete dierentuin op na hielden, en als dat achter de rug was, wilde ze een tijdje rustig thuisblijven om zich te ontspannen en wat te lezen. Ze vond het heerlijk om bij haar eigen zwembad te liggen, te zonnen, en te luisteren naar de bijen. Ze deed haar ogen dicht terwijl ze daaraan dacht, waardoor ze niet hoorde dat Arthur de kamer binnenkwam. Pas toen hij zijn keel schraapte, deed ze haar ogen open. Je hoorde Arthur nooit binnenkomen. Voor een man van zijn leeftijd en lengte liep hij verbazingwekkend zacht en soepel. Hij stond voor haar, in zijn gestreepte broek met jacquet en keurig gesteven overhemd en das. Hij hield een zilveren dienblad vast met daarop een kopje thee. Ze had het servies zelf gekocht in Limoges en ze was er erg dol op. Het was wit met alleen hier en daar een klein, blauw bloemetje, alsof dat er min of meer toevallig op terechtgekomen was. Arthur zette het kopje neer op het bureaublad, op een van de Italiaanse witte linnen servetten die ze in New York had gekocht, en Faye zag dat Elizabeth vandaag ook wat koekjes had meegegeven. Normaal gesproken zou Faye ze niet genomen hebben, maar ze had nog vijf weken voordat de filmopnames begonnen, dus ze besloot er toch eentje te nemen. Ze glimlachte naar Arthur, die even boog en muisstil de kamer verliet. Ze keek om zich heen naar de dingen waarvan ze altijd zo genoot: de planken met boeken, oude, nieuwe, en zelfs een paar zeldzame; de vazen met verse bloemen, de beeldjes die ze een paar jaar geleden was gaan verzamelen, het prachtige tapijt uit Aubusson met zijn vaalroze en lichtblauw gekleurde bloemen; het Engelse meubilair dat ze zo zorgvuldig had uitgekozen, het zilver dat Arthur glimmend had gepoetst. Vanuit haar studeerkamer kon ze de Franse kristallen kroonluchter zien die in de hal hing en de eetkamer met de Engelse tafel, de chippendale stoelen en nog een kroonluchter. Ze genoot elke dag van dit huis, niet alleen door de schoonheid van de dingen op zich, maar ook door het grote contrast met de armoe waarin ze was opgegroeid. Daardoor werd elk voorwerp haar nog dierbaarder, van een zilveren kandelaar of een kanten tafelkleed tot de glanzende antieke meubels. Het stond allemaal symbool voor haar prestaties en de beloning die ze daarvoor kreeg.

Er was ook een mooie woonkamer in het huis, met een haard van roze marmer en fraaie, Franse stoelen. Ze had Engelse en Franse meubels met elkaar gecombineerd. In de woonkamer hingen ook de twee prachtige impressionistische schilderijen die ze van een zeer goede vriend had gekregen. Een kleine maar sierlijke trap leidde naar boven. Daar was haar slaapkamer, die ze helemaal had laten inrichten volgens de dromen die ze daarover als klein meisje had gehad, met veel spiegels en witte zijde. Op haar bed lag de vacht van een witte vos, op de bank lagen kussens met hoezen van bont, op de chaise longue lag een plaid van wit bont, en er was een witte, marmeren schouw die identiek was aan de schouw in haar kleedkamer. Haar badkamer was betegeld met wit marmer. Dan was er boven nog een kleine zitkamer waar ze vaak was als ze 's avonds laat nog een script zat te lezen of een brief schreef aan een vriendin. En dat was het. Een juweeltje van een huis. Precies goed voor haar. Achter de keuken op de begane grond lag het appartement voor het personeel en er was nog een enorme garage met een ruime studio erboven, waar Bob woonde, de portier. Bij het huis hoorde een flinke tuin, een zwembad met een klein tuinhuisje met bar en een kleedkamer voor haar vrienden. Ze had hier alles wat ze wilde, een eigen wereldje, zoals ze vaak zei. Ze vond het vreselijk als ze weg moest en ze had er eigenlijk al een beetje spijt van dat ze had beloofd in San Francisco bij haar oude vriendin te gaan logeren.

Maar toen ze daar eenmaal was, werd het toch erg gezellig. De vrouw, Harriet Fielding, was jaren geleden een beroemde actrice geweest in Hollywood, en Faye bewonderde haar enorm. Harriet had haar erg veel geleerd en Faye vertelde haar nu over haar nieuwe rol. Het was wel duidelijk dat het een flinke uitdaging voor Faye zou worden. Iedereen zei dat haar tegenspeler een enorm lastige vent was, een prima donna van de ergste soort. Faye had nog nooit eerder met hem gewerkt en ze verheugde zich er niet op. Ze hoopte dat het geen vergissing was geweest om deze rol aan te nemen, maar Harriet overtuigde haar ervan dat dat zeker niet het geval was. Het was een rol waar ze echt haar tanden in kon zetten en waar meer talent en toewijding voor nodig was dan Faye ooit eerder had moeten laten zien.

'Maar daar ben ik nou juist zo bang voor!' Ze zat samen met haar vriendin uit te kijken over de baai. 'Stel dat ik op mijn bek ga?' Harriet was soms net een moeder voor haar, al was ze totaal anders dan Fayes moeder. Ze was veel ontwikkelder, veel wereldwijzer, en ze wist veel meer van film en acteren dan Margaret Price, Fayes moeder, die eigenlijk nooit veel had begrepen van wat Faye deed en van de wereld waarin haar dochter was terechtgekomen. Maar ze was wel trots op haar dochter geweest. Ze zat altijd over haar op te scheppen en Faye was altijd ontroerd geweest als ze naar huis ging en besefte hoezeer haar moeder met haar meeleefde. Maar ze had geen ouderlijk huis meer waar ze naartoe kon, ze had niemand meer in haar geboortestad waar ze nog eens op bezoek zou willen gaan. Maar Harriet had ze wel, en zij betekende heel veel voor haar. 'Nee, serieus, stel dat ik die rol niet aankan?'

'Op de eerste plaats is dat natuurlijk helemaal niet zo. En op de tweede plaats gaan we allemaal wel eens onderuit: het enige wat je dan moet doen is opstaan en het de volgende keer beter doen. Wat is er eigenlijk met je? Ik heb je nog nooit zo bangig meegemaakt, Faye Price.' De oudere vrouw klonk een beetje geïrriteerd, maar Faye wist dat dat alleen maar geveinsd was. 'Als je je huiswerk doet, komt het allemaal in orde.'

'Ik hoop dat je gelijk hebt.' De oudere vrouw gromde wat en Faye glimlachte. Harriet gaf haar altijd zo'n ontspannen gevoel. Vijf dagen wandelden ze samen door de heuvels van San Francisco en kletsten over van alles en nog wat: over de oorlog, hun carrière, mannen. Harriet was een van de weinigen waar Faye echt mee kon praten. Ze was zo wijs en zo slim en zo grappig. Ze was een heel bijzondere vrouw en Faye was blij dat ze haar kende.

Toen het gesprek op mannen kwam, vroeg Harriet haar, niet voor het eerst, waarom ze nooit een langdurige relatie met een man had.

'Omdat ze nooit leuk genoeg zijn denk ik.'

'Maar er zit toch wel eens iemand bij die wél leuk genoeg is?' Harriet keek haar jongere vriendin onderzoekend aan. 'Ben je soms bang?'

'Misschien. Maar volgens mij ben ik nog nooit de ware tegengekomen. Ik krijg alles van ze wat ik maar wil, van orchideeën en champagne en exotische avonden tot fantastische uitjes, bijzondere feesten en soms zeer kostbare cadeaus. Maar dat wil ik allemaal niet. Dat is niet wat ik echt wil. Het lijkt allemaal zo onecht; dat heb ik altijd gevonden.'

'Godzijdank.' Dat was een van de redenen waarom Harriet zo op haar gesteld was. 'Dat is ook allemaal niet echt. Je bent altijd slim genoeg geweest om dat in te zien. Maar er zijn toch nog wel andere mannen in L.A? Afgezien van dat soort huichelaars en playboys?' Harriet wist natuurlijk ook wel dat Faye door haar uiterlijk en haar beroemdheid allerlei mannen aantrok die, zoals ze het noemde, 'als vliegen op de stroop afkwamen'.

'Misschien heb ik niet genoeg tijd om de juiste man te vinden.' Ze kon zich trouwens zelf helemaal niet voorstellen dat ze ooit echt met zo'n man zou samenleven, zelfs niet met Gable. Wat ze eigenlijk wilde was een iets geciviliseerdere versie van het type man dat ze van vroeger kende uit Grove City: zo'n man die op koude winterochtenden met de sneeuwschuiver in de weer ging, die een kerstboom omhakte voor de kinderen, lange wandelingen met haar maakte, samen met haar bij de haard zat of 's zomers met haar langs het water liep. Iemand die echt was, iemand met wie ze kon praten, iemand voor wie zij en hun kinderen op de eerste plaats kwamen, vóór zijn werk. Ze hoefde in ieder geval niet iemand die wilde meeliften op het succes van een beroemde filmster en op zoek was naar een mooie filmrol voor zichzelf. Nu ze daaraan dacht, moest ze ook weer aan haar nieuwe film denken en ze stelde Harriet nog een paar vragen over het script en de manier waarop ze de rol wilde aanpakken. Faye hield ervan om te experimenteren in haar werk. Zolang ze geen gezin en geen echtgenoot had, wilde ze al haar creatieve energie besteden aan haar carrière, en dat had ze tot nu toe met groot succes gedaan, zoals de hele wereld wist. Maar toch vond Harriet het jammer dat ze nog steeds de ware niet had ontmoet. Ze had het idee dat dat een kant van Faye naar voren zou brengen die nog niemand had gezien, en die haar als vrouw en als actrice zou laten opbloeien.

'Kom je een keer naar me kijken op de set?' Faye keek Harriet smekend aan, als een klein kind dat dolgraag een cadeautje wil hebben. Maar Harriet glimlachte vriendelijk en schudde haar hoofd.

'Je weet dat ik daar een hekel aan heb, Faye.'

'Maar ik heb je nodig!' Er was iets eenzaams in Fayes blik, iets wat Harriet nu voor het eerst zag. Ze streelde even geruststellend over de arm van haar jonge vriendin.

'Ik heb jou ook nodig, als vriendin. Maar jij hebt mijn advies over acteren helemaal niet nodig, Faye. Jij hebt meer talent dan ik ooit heb gehad. Het komt heus wel goed, dat weet ik zeker. Als ik op de set kom kijken, zou ik je alleen maar afleiden.' Dit was voor het eerst in lange tijd dat Faye naar morele steun op de set verlangde. Ze had dat gevoel nog steeds toen ze Harriet achterliet in San Francisco, later dan eigenlijk de bedoeling was, en via de kustweg naar de 'casa' van de Hearsts reed. Onderweg moest ze steeds aan Harriet denken.

Ze begreep zelf niet goed waarom ze zich de laatste tijd zo eenzaam voelde. Ze merkte dat ze Harriet miste, haar ouderlijk huis in Pennsylvania, en natuurlijk haar ouders. Voor het eerst in jaren had ze het gevoel dat er iets ontbrak in haar leven, al wist ze niet precies wat. Ze hield zichzelf voor dat de zenuwen voor de nieuwe rol haar parten speelden, maar dat was het niet alleen. Harriet had gelijk. Het was jammer dat er geen man was in haar leven en dat ze geen vaste relatie had, maar ze wist niet met wie ze dat zou willen. Ze kon zich niemand voorstellen met wie ze graag haar tijd zou willen doorbrengen, iemand die ze graag wilde zien als ze thuiskwam van haar werk. Het feest op het landgoed van de familie Hearst vond ze nietszeggender dan ooit. Er waren tientallen gasten en ze werden zoals altijd uitstekend vermaakt, maar ze vond ineens dat het leven dat ze leidde zo weinig voorstelde, net als dat van de andere mensen die ze ontmoette. Het enige wat haar echt boeide was haar werk, en de enige twee mensen waar ze echt om gaf, waren Harriet Fielding, die achthonderd kilometer ver weg woonde, en haar agent, Abe Abramson.

Na dagen achter elkaar eindeloos lang te hebben gelachen, was het een opluchting om weer terug te kunnen naar Los Angeles. Toen ze aankwam, deed ze met haar eigen sleutel open en liep rechtstreeks naar haar luxueuze witte slaapkamer, gelukkiger dan ze zich in weken had gevoeld. Heerlijk was het om weer thuis te zijn. Ze vond het hier fijner dan in het landhuis van de Hearsts en ze ging lachend op de witte vossensprei op haar bed liggen, schopte haar schoenen uit, keek naar haar mooie, kleine kroonluchter, en dacht met een opgewonden gevoel aan haar nieuwe rol. Ze voelde zich heerlijk. Was het echt zo erg dat er geen man in haar leven was? Ze had haar werk en daar werd ze heel erg gelukkig van.

De maand hierna studeerde ze bijna dag en nacht, leerde elk woord van haar tekst en zelfs die van de anderen. Ze probeerde verschillende nuances uit, liep dagenlang door het huis of de tuin terwijl ze de dialogen uitprobeerde en de vrouw werd die ze moest gaan spelen. In de film wordt ze gek van de man met wie ze is getrouwd. Uiteindelijk neemt hij haar kind bij haar weg en probeert ze tevergeefs zelfmoord te plegen en daarna om hem te vermoorden. Heel langzaam begint ze te beseffen wat hij haar heeft aangedaan. Dat weet ze uiteindelijk te bewijzen. Ze krijgt haar kind terug en dan doodt ze hem. Maar die laatste gewelddadige wraakactie hield Faye enorm bezig. Zou het publiek niet de sympathie voor haar verliezen? Of zouden ze juist meer van haar gaan houden? Zou zij hun harten kunnen veroveren? Ze vond dat erg belangrijk. Op de ochtend waarop de opnames zouden beginnen, was Faye op tijd in de filmstudio, met het script in de rode tas van krokodillenleer die ze altijd bij zich droeg. Verder had ze haar bijpassende make-uptasje bij zich en het koffertje met persoonlijke spullen die ze op de set graag bij zich had. Ze liep meteen door naar haar kleedkamer op de rustige, zakelijke manier die sommigen heel prettig vonden maar een bron van ergernis was voor degenen die niet met haar konden concurreren. Faye Price was boven alles een professional en ze was ook een perfectionist. Maar ze verlangde nooit iets van iemand wat ze niet ook van zichzelf eiste.

Een meisje van de studio had als taak voor Faye te zorgen, en voor haar kleren en haar kleedkamer. Sommige acteurs namen hun eigen hulp mee, maar Faye zou het een raar idee vinden om Elizabeth mee te nemen, dus die liet ze altijd thuis. Het personeel van de studio was ook altijd heel goed. Deze keer werkte Pearl weer voor haar, een aardige zwarte vrouw die al eens eerder haar assistente was geweest. Ze was heel goed in haar werk en Faye genoot altijd erg van haar opmerkingen en commentaar. Het was een intelligente vrouw die al jaren voor de studio werkte, en ze kon verhalen vertellen waar Faye heel erg om moest lachen. Ze vond het dus fijn om haar die ochtend weer te zien. Pearl hing Fayes kleren op, legde haar make-upspullen klaar, maar kwam niet aan haar koffertje. Ze wist dat Faye het vreselijk vond als er iemand aan haar script kwam. Daarna bracht ze haar een kop koffie met precies genoeg melk, en toen om zeven uur 's ochtends de kapster kwam om Fayes haar te doen, bracht ze Faye een zachtgekookt eitje en een sneetje geroosterd brood. Pearl stond erom bekend dat ze wonderen kon verrichten op de set en dat ze onwaarschijnlijk goed voor 'haar' sterren zorgde, maar Faye maakte daar nooit misbruik van, wat Pearl op haar beurt weer erg waardeerde.

'Pearl, je moet me niet zo vreselijk verwennen.' Ze keek dankbaar naar haar terwijl de kapster haar haar deed.

'Dat is anders wel de bedoeling, mevrouw Price.' Ze keek haar stralend aan. Ze vond het heel fijn om met deze vrouw te werken. Ze was een van de besten en ze vond het heerlijk om haar vriendinnen over haar te vertellen. Faye had een soort waardigheid die heel moeilijk uit te leggen was, maar ze was ook warm en geestig, en ze had, zei ze grinnikend in zichzelf, fantastische benen.

Na twee uur was haar kapsel klaar, had ze de donkerblauwe jurk aangedaan en was ze verkleed en opgemaakt volgens de aanwijzingen van de regisseur. Faye was klaar voor de opnames. De gebruikelijke drukte was begonnen. Camera's werden rondgereden, de scriptgirls stonden klaar, de regisseur was aan het overleggen met de mensen van het licht, en bijna alle acteurs waren er, behalve de andere hoofdrolspeler. 'Zoals gewoonlijk,' hoorde Faye iemand mompelen. Ze vroeg zich af of hij altijd te laat was en ging met een zucht op een rustig plekje op een stoel zitten. Als het moest, zouden ze een scène draaien waar hij niet in speelde, maar als hij op de eerste dag al te laat was, voorspelde dat niet veel goeds voor de komende maanden. Ze staarde naar de degelijke blauwe schoenen die ze van de kledingjuffrouw had gekregen, toen ze ineens het vreemde gevoel kreeg dat er iemand naar haar stond te kijken. Ze keek op en zag een opvallend knappe man staan met een gebruind gezicht, blond haar en diepblauwe ogen. Waarschijnlijk was hij een van de andere acteurs en misschien wilde hij even met haar kennismaken voordat ze begonnen te draaien. Ze glimlachte naar hem, maar de man lachte niet terug. 'Je herkent me niet meer, hè Faye?' Heel even kreeg ze het rare gevoel dat elke vrouw bekruipt als ze niet meer weet wie iemand is, terwijl de man in kwestie haar wel goed zegt te kennen. Had ze deze man echt al eens eerder ontmoet? Was ze zijn gezicht vergeten? Was dat mogelijk? Hij stond daar maar naar haar te kijken, zo wanhopig intens dat ze er een beetje bang van werd. Ergens heel ver weg in haar achterhoofd meende ze dat hij haar bekend voorkwam, maar ze kon hem toch nergens plaatsen. 'Waarom zou je ook?' Zijn stem klonk rustig en kalm en hij keek ernstig en een beetje teleurgesteld dat ze hem niet meteen herkende. Ze voelde zich steeds minder op haar gemak. 'We hebben elkaar twee jaar geleden in Guadalcanal ontmoet. Je hebt daar toen voor ons opgetreden en ik heb je rondgeleid op de basis.' Ze sperde haar ogen open. Ineens kwam het allemaal weer naar boven. Dat knappe gezicht, hun lange gesprek, de jonge verpleegster met wie hij was getrouwd en die was gesneuveld... Ze keken elkaar aan terwijl de herinneringen weer terugkwamen. Hoe had ze hem kunnen vergeten? Zijn gezicht had haar nog maanden achtervolgd. Maar ze had nooit gedacht dat ze hem nog eens terug zou zien. Toen ze opstond en een hand uitstak, glimlachte hij naar haar. Hij had zich zo lang afgevraagd of ze hem nog zou herkennen.

'Welkom thuis, luitenant.'

Hij salueerde heel charmant, zoals hij toen ook had gedaan, en maakte een kleine buiging. Die ondeugende blik in zijn ogen herkende ze ook. 'Inmiddels ben ik majoor.'

'Neem me niet kwalijk.' Ze was opgelucht dat hij nog in leven was. 'Gaat het goed met je?'

'Natuurlijk.' Hij gaf zó snel antwoord dat ze zich afvroeg of dat wel waar was, maar hij zag er inderdaad heel goed uit, fantastisch zelfs. Ineens realiseerde ze zich waar ze waren en dat de opnames bijna zouden beginnen, als haar tegenspeler tenminste eindelijk zou komen.

'Wat doe je hier eigenlijk?'

'Ik woon in Los Angeles. Weet je nog? Dat heb ik je verteld...' Hij glimlachte. 'Ik had je beloofd dat ik je op een dag zou komen opzoeken in de filmstudio.' Ze glimlachte terug. 'En meestal houd ik me aan mijn beloftes, mevrouw Price.' Het was niet moeilijk om dat te geloven. Hij zag er een stuk beter uit dan ze zich herinnerde. En hij had iets heel energieks, maar toch terughoudends. Als een prachtige hengst die strak aan de teugel loopt. Ze wist dat hij inmiddels achtentwintig moest zijn. Hij was zijn jongensachtigheid kwijt en hij was op-en-top een man. Wat was het gek om hem hier weer terug te zien. Maar ze had nu wel andere dingen aan haar hoofd, zoals de filmster die er nog steeds niet was.

'Hoe ben je hier in hemelsnaam binnengekomen, Ward?' vroeg ze glimlachend. Ze wist zijn naam nog wel.

Ineens was die ondeugende blik in zijn ogen er weer en grijnsde hij vrolijk. 'Ach, ik heb wat uitgedeeld hier en daar, gezegd dat ik een oude vriend van je was, uit de oorlog, Verzetskruis, medailles, Guadalcanal... Het gebruikelijke recept.' Ze moest nu echt om hem lachen. Hij was hier door omkoperij binnengekomen, maar waarom? 'Ik zei toch dat ik je graag nog eens terug wilde zien?' Maar hij vertelde er niet bij hoe vaak hij aan haar had gedacht de afgelopen twee jaar. Duizenden keren was hij van plan geweest om haar te schrijven, maar hij had het niet gedurfd. Stel dat ze zijn 'fanmail' weg zouden gooien? En waar moest hij die brief eigenlijk heen sturen? Faye Price, Hollywood, Amerika? Hij had besloten om te wachten tot hij weer thuis was, als dat ooit zou gebeuren, en er waren momenten waarop hij daar sterk aan had getwijfeld. Vele, vele momenten. En nu was hij hier. Het was net een droom, hier te staan, naar haar te luisteren terwijl ze tegen hem sprak. Hij had haar stem onthouden in zijn dromen, die diepe, sensuele stem die al twee jaar in zijn hoofd hing.

'Wanneer ben je teruggekomen?'

Hij grinnikte weer. Hij besloot om haar de waarheid te zeggen. 'Gisteren. Ik had meteen willen komen, maar ik moest eerst een paar andere dingen regelen.' Naar zijn advocaten, papieren invullen, het huis dat veel te groot leek voor hem. Hij logeerde in een hotel.

'Ja, natuurlijk, dat begrijp ik.' Maar ineens was ze blij dat hij er was, blij dat hij nog leefde, blij dat hij was thuisgekomen. Het was alsof hij het levende toonbeeld was van alle mannen die ze op tournee had ontmoet. Hij stond voor haar als iemand uit een verre droom, iemand die ze twee jaar geleden in de jungle had ontmoet... en nu was hij er weer, en stond hij lachend voor haar. Hij zag er zonder uniform uit als ieder ander, al had hij iets speciaals, iets wat ze nog nooit eerder bij iemand had gezien.

En toen kwam haar tegenspeler ineens op de set en explodeerde alles. De regisseur begon tegen iedereen te schreeuwen en ze moest haar eerste scène doen met de mannelijke hoofdrolspeler. 'Je kunt nu beter gaan, Ward, ik moet aan het werk.' Voor het eerst in haar leven voelde ze dat er van twee kanten aan haar getrokken werd: door een man en door haar werk.

'Mag ik niet komen kijken?' Hij keek een beetje als een teleurgesteld kind. Ze schudde haar hoofd.

'Nee, nu niet. De eerste dag is altijd lastig voor iedereen. Over een paar weken, als we allemaal wat meer ontspannen zijn.' Dat vond hij wel fijn klinken. Dat vonden ze allebei. 'Over een paar weken', dat klonk alsof ze alle tijd van de wereld hadden, en een toekomst voor hen beiden. Wie was deze man, vroeg ze zich ineens af, terwijl hij intens naar haar keek. Eigenlijk was hij gewoon een vreemde voor haar.

'Vanavond samen eten?' Hij fluisterde deze woorden tegen haar op de schemerige set; ze schudde haar hoofd en wilde iets tegen hem zeggen, maar toen begon de regisseur weer te brullen. Ward begon weer tegen haar te praten, maar ze stak afwerend haar hand op. Haar ogen vonden de zijne en ze voelde de kracht die er van deze man uitging. Hij had in de oorlog gevochten, hij was weer thuisgekomen, hij had zijn eerste vrouw verloren, en nu was hij naar haar toegekomen. Misschien was dat wel alles wat ze over hem hoefde te weten. Voorlopig althans.

'Oké,' fluisterde ze terug, en hij vroeg haar waar ze woonde. Ze glimlachte, schreef haar adres op een stukje papier, gegeneerd dat hij zou zien hoe geweldig mooi ze woonde. Het was nog lang niet zo overdreven als zou kunnen, maar hij zou er waarschijnlijk toch behoorlijk van onder de indruk zijn. Maar er was geen tijd meer om een andere plek af te spreken. Ze gaf hem het stukje papier en gebaarde lachend dat hij van de set moest verdwijnen. Vijf minuten later kreeg ze haar aanwijzingen en werd ze voorgesteld aan haar tegenspeler. Het was een krachtige, intrigerende en zeer aantrekkelijke man. Maar toen ze een paar uur hadden samengewerkt, merkte Faye dat hij iets miste: warmte, charme. Ze probeerde het later in de kleedkamer bij Pearl onder woorden te brengen.

'Ja, ik snap wel wat u bedoelt, mevrouw Price. D'r zijn twee dingen die hij niet heeft: een hart en een stel hersens.' Faye barstte in lachen uit en ze wist dat Pearl gelijk had. Dat was wat er niet klopte aan hem: hij was niet slim. Verder was hij ontzettend ingenomen met zichzelf, wat soms erg vermoeiend was. Er was een hele serie hulpjes, secretaresses en bediendes op de set die hem op zijn wenken moesten bedienen, van sigaretten halen tot gin inschenken. En aan het eind van de dag zag Faye dat hij haar met zijn ogen stond uit te kleden. Daarna vroeg hij haar mee uit eten.

'Sorry, Vance, ik heb vanavond al met iemand afgesproken.' Hij keek hoopvol, alsof ze dus wel een andere keer met hem uit eten wilde. Ze kon zichzelf wel een schop geven. Zelfs als ze de komende tien jaar elke avond vrij zou zijn, wilde ze nog niet met hem uit.

'Morgenavond dan?'

Ze schudde haar hoofd en liep weg zonder verder nog iets te zeggen. Het zou niet gemakkelijk worden om samen te werken met Vance Saint George, al vond ze dat hij zo nu en dan best goed speelde.

Toen ze die avond haastig terugliep naar haar kleedkamer, dacht ze niet aan Vance. Het was al zes uur. Ze was dus al twaalf uur op de set, maar daar was ze wel aan gewend. Toen ze zich had verkleed en Pearl dag had gezegd, liep ze haastig naar haar auto. Zo snel als ze kon reed ze naar Beverly Hills. Bob was nog bij het hek toen ze aankwam; hij liet haar binnen, en ze reed snel naar het huis. Ze liet de auto bij de deur staan, zonder de moeite te nemen de kap dicht te doen. Ze keek weer op haar horloge. Hij had acht uur gefluisterd, en nu was het kwart voor zeven.

Arthur deed voor haar open en ze rende de trap op. 'Een glaasje sherry, mevrouw?' Ze bleef even staan en keek naar beneden met die glimlach die hij zo hartverwarmend vond. Hij was dol op haar, veel meer dan hij ooit aan Elizabeth zou toegeven.

'Om acht uur komt er iemand iets drinken.'

'Prima, mevrouw. Zal ik Elizabeth naar boven sturen om een bad voor u klaar te maken? Dan kan ze u nu vast een glaasje sherry brengen.' Hij wist hoe uitgeput ze soms terugkwam van de set, maar vanavond zag ze er helemaal niet moe uit.

'Nee, bedankt, ik heb niets nodig.'

'Wilt u de gast in de woonkamer ontvangen, mevrouw?' Dat was een retorische vraag, want hij wist zeker dat ze dat wilde. Daarom was hij erg verbaasd toen ze haar hoofd schudde.

'In de studeerkamer graag, Arthur.' Ze lachte weer naar hem en verdween. Ze kon zich wel voor haar kop slaan dat ze niet ergens in de stad met Ward had afgesproken. Zo stom om een beetje filmster te gaan zitten spelen met hem, die arme jongen. Nou ja, hij had in ieder geval de oorlog overleefd. Dat was het belangrijkste, hield ze zichzelf voor terwijl ze haastig naar haar kleedkamer liep, alle kasten opentrok, en daarna naar de witte marmeren badkamer ging om het bad aan te zetten. Ze pakte een witte zijden jurk die haar heel goed stond maar die niet te opzichtig was. Er hoorde een grijs zijden jasje bij, ze pakte twee grijze pareloorbellen uit haar sieradendoosje, een paar grijze pumps, en een grijswit zijden tasje. Alles bij elkaar zag het er toch gekleder uit dan de bedoeling was, maar ze wilde hem ook weer niet voor het hoofd stoten door er te gewoontjes uit te zien. Hij wist tenslotte wie ze was. Het probleem was dat zij bijna niets van hem wist. Ze bleef even staan, staarde voor zich uit en dacht aan hem. Toen draaide ze de kraan van het bad uit. Dat was een goede vraag. Wie was Ward Thayer eigenlijk?

3

Precies om vijf voor acht zat Faye beneden in de studeerkamer te wachten op Ward. Ze had de witte, zijden jurk aan en het bijpassende grijze jasje hing over de rugleuning van een stoel. Ze ijsbeerde een paar keer nerveus heen en weer. Ze had nog steeds spijt dat ze niet ergens anders met hem had afgesproken, maar het was ook zo'n schok geweest toen hij daar ineens voor haar stond na die korte ontmoeting in Guadalcanal twee jaar geleden. Wat zat het leven toch raar in elkaar. Ineens was hij er weer en ze zou met hem gaan eten; haar hart klopte sneller en ze moest toegeven dat ze er heel opgewonden over was. Hij was een erg aantrekkelijke man en hij had iets mysterieus.

De deurbel verbrak haar dagdromerij. Terwijl Arthur open ging doen, haalde Faye diep adem en probeerde kalm te blijven. Toen ineens keek ze weer in die saffierblauwe ogen en ze voelde een opgetogenheid die ze in geen jaren had gevoeld. Alleen al als je naar hem keek had je het gevoel dat je in een achtbaan zat. Ze probeerde zo kalm mogelijk te blijven en vroeg wat hij wilde drinken. Wat zag hij er in die burgerkleren goed uit. Hij had een eenvoudig krijtstreeppak aan, maar zijn schouders kwamen er perfect in uit en hij leek nog langer dan vroeger. Ze vond het nog steeds een beetje raar om hier zomaar met hem te zitten, deze soldaat uit een oorlog die eindelijk voorbij was. Maar toch was het leuk, en als ze niets gemeenschappelijks bleken te hebben, zouden ze elkaar nooit meer terug hoeven te zien. Ze was er nog steeds van onder de indruk dat hij door omkoperij de studio was binnengekomen om haar te zien, en hij had ook zeker iets heel charmants. Maar dat had ze al eerder ontdekt, lang geleden, toen ze hem in Guadalcanal had ontmoet.

'Ga zitten.' Er viel een ongemakkelijke stilte tussen hen en ze probeerde te bedenken wat ze tegen hem zou zeggen, toen ze ineens zag dat hij lachte. Hij keek met duidelijk genoegen om zich heen en het was alsof hij elk detail van de kamer zag, de kleine beeldjes, het Aubusson-tapijt; hij stond zelfs op om de zeldzame boeken te bekijken die ze lang geleden op een veiling had gekocht, en ze zag dat hij er enthousiast over was.

'Waar heb je deze gekocht, Faye?'

'Op een veiling, heel lang geleden. Het zijn bijna allemaal eerste drukken, en ik ben er erg trots op.' Eigenlijk was ze trots op alles wat ze had gekocht. Ze had alles helemaal zelf verdiend, en daardoor betekende het nog meer voor haar.

'Mag ik ze van de plank halen?' Hij keek naar haar over zijn schouder en hij leek ineens veel meer op zijn gemak, terwijl Arthur de kamer binnenkwam met een zilveren blad en hun drankjes. Een gin-tonic voor Faye en whisky met ijs voor Ward, in de mooie kristallen glazen die ze in New York had gekocht bij Tiffany.

'Ja, natuurlijk, bekijk ze gerust.' Faye keek naar hem terwijl hij voorzichtig twee boeken uit de kast haalde, er eentje neerlegde en het andere opende bij het schutblad. Daarna keek hij in het andere boek. Ze zag dat hij glimlachte en haar met een geamuseerde blik aankeek.

'Dat dacht ik al. Deze zijn van mijn grootvader geweest. Ik herken deze boeken uit duizenden.' Hij grinnikte, gaf haar er eentje aan en wees op een fraai stempel op de laatste bladzijde. 'Dat zette hij in al zijn boeken. Ik heb er zelf ook een paar.' Zijn woorden herinnerden haar eraan hoe weinig ze van hem wist. Terwijl ze zaten te praten, probeerde ze hem een beetje uit te horen. Maar Ward bleef steeds heel vaag. Hij vertelde dat zijn grootvader zoveel van schepen hield, over zomers in Hawaï, en verder kwam ze alleen te weten dat zijn moeder daar geboren was. Hij zei niet veel over zijn vader en ze kreeg verder niets uit hem. 'En jij, Faye? Jij komt toch uit het oosten van Amerika?' Hij wist het gesprek altijd weer op haar te brengen, alsof hij vond dat zijn eigen leven niet interessant genoeg was. Het leek wel alsof hij besloten had een mysterie te blijven voor haar. Hij was knap, heel zelfbeheerst, hij leek heel wereldwijs, en ze wilde ineens verschrikkelijk graag meer van hem weten. Ze moest hem onder het eten maar zien uit te horen. Hij zat onderzoekend en heel goedkeurend naar haar te kijken.

'Ik kom uit Pennsylvania, maar ik heb het gevoel dat ik hier al eeuwen woon.'

'Hij begon te lachen. 'Typisch Hollywood. Je kunt je haast niet voorstellen dat er ook nog een ander leven bestaat.' Hij sloeg een tweede glas af, keek op zijn horloge, stond op en stak zijn hand uit naar haar jasje. 'Volgens mij kunnen we nu beter gaan. Ik heb gereserveerd om negen uur.' Ze wilde dolgraag vragen waar hij een tafel had gereserveerd, maar ze wilde niet te veel aandringen. Ze liet zich in haar jasje helpen, en toen ze samen de studeerkamer uit liepen, keek hij nog eens om zich heen. 'Je hebt prachtige spullen, Faye.' Hij zag en waardeerde de schoonheid en de historische waarde van alles wat hij zag, maar hij kon niet weten dat dit huis zoveel voor haar betekende omdat ze vroeger zoveel armoede had gekend.

'Dank je. Ik heb alles zelf verzameld.'

'Dat moet een leuke bezigheid zijn geweest.' Maar het was meer geweest dan dat: het betekende alles voor haar. Toch leken de spullen in haar huis de laatste tijd minder belangrijk, minder echt, misschien omdat ze zich nu zelf veel zekerder en veiliger voelde.

Zijn ogen ontmoetten de hare en hij deed de deur voor haar open voordat Arthur dat kon doen. Hij glimlachte naar de Engelse butler en scheen geheel niet van zijn stuk gebracht door diens afkeurende blik. Arthur vond het vast niet behoorlijk dat deze jongeman zelf de deur opende, maar Ward keek heel vrolijk en leek zich van geen kwaad bewust toen ze naar buiten liepen. Het was een warme, zwoele nacht en hij liep met lichte tred de marmeren treden af naar de auto die voor het huis geparkeerd stond. Het was een felrode Ford convertible, met behoorlijk wat krassen en deukjes, maar de auto had daardoor een nonchalante uitstraling die ze wel grappig vond. 'Wat een geweldige auto, Ward.'

'Dank je. Ik heb hem van iemand geleend voor deze avond.' Dat was waar, hij had hem geleend. 'De mijne staat nog steeds in de garage. Ik hoop dat ze hem weer aan de praat kunnen krijgen.'

Ze vroeg hem niet wat er dan mis mee was, en stapte in terwijl hij het portier voor haar openhield. De auto startte meteen en ze reden de oprit af, naar het hek dat Arthur al voor hen had geopend. Ward wuifde vriendelijk naar hem. 'Wat een akelig serieuze butler hebt u, mevrouw,' zei hij. Hij grinnikte naar haar en ze moest lachen. Arthur en Elizabeth waren zo goed voor haar dat ze hen voor geen geld zou willen missen.

'Ik denk dat ik nogal verwend ben.' Ze keek een beetje beschaamd, maar hij glimlachte naar haar.

'Dat is toch helemaal niet erg, Faye? Je moet ervan genieten!'

'Dat doe ik ook wel.' Ze flapte het eruit en begon te blozen. De wind blies haar dikke, blonde haar om haar gezicht en haar schouders en ze moesten allebei lachen toen ze een poging deed het in model te houden.

'Zal ik de kap opzetten?' vroeg hij terwijl ze naar de stad reden.

'Nee, nee, dat hoeft niet, het gaat best.' En dat was ook zo. Ze vond het heerlijk om naast hem in de snelrijdende wagen te zitten. Het gaf haar een heerlijk ouderwets gevoel. Alsof ze op zaterdagavond een afspraakje had in Grove City. Ze voelde zich absoluut geen beroemde filmster, zoals ze hier naast hem zat. Ze voelde zich eerder een gewoon meisje, en dat was een heerlijk gevoel, beter nog dan ze had verwacht. Het enige wat haar zorgen baarde was dat ze de volgende ochtend om vijf uur op moest en dat ze dus niet te laat naar huis wilde.

Hij stopte bij Giro op de Strip en sprong soepel uit de auto. De portier kwam naar hem toe, een lange, knappe zwarte man, en zijn gezicht klaarde op toen hij Ward zag. 'Meneer Thayer! Dus u bent weer terug!'

'Dat ben ik zeker, John, en geloof maar dat het niet gemakkelijk was.' Ze schudden elkaar hartelijk de hand. Ineens keek de oudere zwarte man geschokt naar de auto.

'Meneer Thayer, wat is er met uw wagen gebeurd?'

'Hij heeft zolang in de garage gestaan. Volgende week haal ik hem weer op.'

'Godzijdank. Ik was al bang dat u hem had ingeruild voor deze roestbak.' Faye was een beetje verbaasd over die onaardige opmerking over de auto, maar nog verbaasder dat ze Ward zo goed kenden bij Ciro. Haar verbazing werd nog groter toen ze naar binnen gingen. De hoofdkelner begon bijna te huilen toen hij Wards hand schudde en hem feliciteerde met zijn terugkeer. Het was alsof alle obers hem kenden en ze kwamen hem allemaal even begroeten. Ze kregen de mooiste tafel van het restaurant en toen ze een drankje hadden besteld, nam Ward haar mee naar de dansvloer.

'Je bent hier de mooiste vrouw, Faye.' Zijn stem klonk zacht in haar oor en zijn armen voelden krachtig om haar lichaam.

Ze lachte naar hem. 'Ik hoef je niet te vragen of je hier wel vaker komt.'

Hij moest lachen om haar opmerking en leidde haar behendig over de dansvloer. Hij was de beste danspartner die ze ooit had gehad, en ze werd steeds nieuwsgieriger naar de vraag wie hij nu eigenlijk was. Gewoon een playboy uit Los Angeles? Of een belangrijk iemand? Een acteur wiens naam ze voor de oorlog nog nooit had gehoord? Het was duidelijk dat Ward Thayer 'iemand' was, maar ze begon zich ernstig af te vragen wie hij nu eigenlijk was. Niet dat ze iets van hem wilde, maar het was gewoon gek om uit te gaan met iemand die ze helemaal niet kende, die ze op zo'n afgelegen plek had ontmoet, onder zulke vreemde omstandigheden.

'Ik krijg de indruk dat je iets voor me verborgen houdt, meneer Thayer.'

Haar ogen zochten de zijne en hij begon te lachen en schudde zijn hoofd. 'Helemaal niet!'

'Goed dan. Wie ben jij?'

'Dat weet je toch al? Dat heb ik je verteld. Ik ben Ward Thayer, uit L.A.' Hij dreunde zijn rang en nummer op, en ze moesten allebei weer lachen.

'Maar dat zegt mij helemaal niets en dat dat weet je. En weet je wat?' Ze maakte zich een beetje van hem los zodat ze hem beter aan kon kijken. 'Je vindt dit leuk, hè? Mij een beetje voor gek zetten, de mysterieuze man spelen. Ik krijg ineens het gevoel dat iedereen in de stad je kent behalve ik, Ward Thayer.'

'Nee, alleen die obers, echt... Ik ben ook ober geweest.' Op het moment dat hij dit zei, was er wat gedoe bij de deur en kwam er een vrouw binnen met een strakke zwarte jurk en een opvallende bos vuurrood haar. Het was Rita Hayworth, die hier zoals gewoonlijk samen met haar man, Orson Welles, naartoe was gekomen. Zij en Orson dansten hier vaak samen op de dansvloer zodat hij met haar kon pronken, en het was niet moeilijk om te zien waarom hij zo trots op haar was. Faye vond haar meteen een spectaculair mooie vrouw. Ze had haar nog maar één of twee keer eerder gezien, alleen vanaf een afstandje, maar nu ze vlak langs haar kwam, was Faye zeer van haar onder de indruk. En toen, alsof ze haar had gehoord, bleef Rita Hayworth ineens staan en draaide zich naar hen om. Faye begon hevig te blozen, want ze dacht dat het kwam omdat ze zo onbeleefd naar haar had gestaard, maar het was iets anders. Voordat ze het wist, had Ward haar losgelaten en was Rita in zijn armen gevlogen. Orson stond dit een paar meter verderop belangstellend gade te slaan. Rita maakte zich los van Ward.

'Mijn God, Ward, dus je hebt het toch gered! Vervelende rotjongen die je bent! Al die jaren geen woord of je nog leefde of dood was! Iedereen vroeg ernaar en steeds weer moest ik zeggen dat ik het ook niet wist!' Opnieuw sloeg ze haar armen om hem heen, sloot haar ogen, en lachte die speciale lach die mannen deed huilen van verlangen. Faye stond vol ontzag toe te kijken. Rita had haar niet eens gezien, zó blij was ze om Ward weer te zien. 'Welkom thuis, deugniet, welkom thuis.' Ze grinnikte en keek toen naar Faye, met een blik van herkenning en nieuwsgierigheid. Daarna keek ze weer naar Ward. 'Aha, ik begrijp het al...' plaagde ze hem. 'En is deze nieuwste roddel al bekend in de stad, meneer Thayer?'

'Jezus, Rita, ik ben nog geen twee dagen terug...'

'Snel geregeld.' Ze grinnikte weer naar hem en lachte naar Faye. 'Leuk om je weer te zien.' Beleefde, lege woorden. De twee vrouwen waren nooit vriendinnen geweest.

'Zorg maar goed voor mijn vriend.' Ze gaf hem een klopje op zijn wang en voegde zich weer bij Welles, die Ward vanuit de verte met een glimlach begroette, en daarna samen met Rita naar hun tafeltje liep aan de andere kant van de ruimte. Faye hield het inmiddels niet meer. Ward leidde haar terug naar hun tafel en nam een slok van zijn drankje. Faye pakte zijn andere arm.

'Goed, majoor, dat doet de deur dicht. En nu de waarheid graag.' Ze keek hem quasi-woedend aan. Hij begon te lachen en zette zijn glas neer. 'Voordat ik mezelf echt voor schut zet, wil ik dat je vertelt hoe het precies zit. Wie bén jij? Een acteur? Een regisseur? Een gangster... is dit restaurant soms van jou geweest?' Ze zaten nu allebei te lachen en hij genoot minstens zoveel van dit spel als zij.

'Wat dacht je van een gigolo? Hoe lijkt je dat?'

'Wat ik daarvan dacht? Niet veel goeds natuurlijk. Kom op, verdomme, vertel het nou! Hoe ken jij Rita Hayworth zo goed?'

'Ik heb vroeger getennist met haar man. Daar heb ik ze ook ontmoet, op de tennisbaan.'

'Ja, als ober zeker!' Ze was nu geamuseerd. Deze anonieme soldaat die ze in Guadalcanal had ontmoet, had heel wat in zijn mars. Maar ze wilde ontzettend graag meer weten. Ze keek hem met een dwingende blik aan en probeerde haar lachen in te houden. 'En nu moet je ophouden. Ik zit me zelfs te schamen voor mijn huis, ik geneer me er bijna voor dat jij mij mee uit eten neemt, maar jij kent veel meer belangrijke mensen dan ik!'

'Wat dacht je bijvoorbeeld van Gable?' Nu begon ze nog meer te blozen.

'Je moet niet alles geloven wat er in de krant staat.'

'Nee, maar sommige dingen wel. Dingen die ik van mijn goede vrienden heb gehoord.'

'Ik heb hem in geen jaren gezien.' Ze probeerde neutraal te kijken, en Ward was te veel een gentleman om verder aan te dringen. Maar ineens keek ze hem weer in zijn ogen en zei: 'Niet gauw over een ander onderwerp beginnen, verdorie! Wie bén jij?'

Hij boog zich naar haar toe en fluisterde in haar oor: 'The Lone Ranger.' Ze begon te lachen. Op dat moment kwam de ober met een grote fles champagne en de menukaarten.

'Welkom thuis, meneer Thayer. Heel fijn dat u er weer bent.'

'Dank je.' Hij bestelde voor hen beiden, proostte met de champagne, en zat haar de rest van de avond te pesten, tot ze eindelijk buiten bij haar huis in zijn open Ford zaten en hij haar hand vastpakte. 'Nu even serieus, Faye. Ik ben gewoon een werkloze soldaat. Ik heb geen werk, dat had ik ook niet voordat de oorlog begon. Ik heb niet eens meer een huis, dat heb ik opgezegd toen ik in het leger ging. En ze kennen me bij Ciro alleen maar omdat ik daar voor de oorlog vaak kwam. Ik wil helemaal niet doen alsof ik een belangrijk persoon ben. Dat ben ik niet. Jij bent de ster en ik ben helemaal dol op je sinds ik je voor het eerst ontmoette, maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik iemand ben die ik niet ben. Ik ben gewoon wie je denkt. Ward Thayer... een man zonder huis, zonder baan, en met een geleende auto.'

Ze glimlachte naar hem. Als het waar was, dan kon het haar niets schelen. Ze had in geen jaren zo'n leuke avond gehad. Ze vond het fijn om bij hem te zijn. Hij was slim en grappig en knap. Hij danste als in een droom en hij had iets heel warms en krachtigs en opwindends. Hij wist veel van onderwerpen waar zij nog nooit van had gehoord en hij was anders dan alle andere mannen die ze in de loop der jaren had ontmoet. Hij had helemaal niet die lege, Hollywoodse oppervlakkigheid, hoewel iedereen hem hier wel scheen te kennen. 'Ik heb een hele leuke avond gehad, wie je dan ook bent.' Het was bijna twee uur en ze wilde er niet aan denken hoe ze zich morgenochtend waarschijnlijk zou voelen. Over minder dan drie uur moest ze alweer op.

'Morgenavond weer?' Ward keek haar hoopvol aan en leek ineens heel erg jong, maar ze glimlachte en schudde haar hoofd.

'Dat kan niet, Ward. Ik moet werken voor de kost. Ik moet elke ochtend om kwart voor vijf opstaan.'

'Tot wanneer?'

'Tot we klaar zijn met de opnames.' Hij keek teleurgesteld. Misschien had ze toch niet zo'n leuke avond gehad. Nu hij twee jaar lang van haar had gedroomd, wilde hij per se dat ze het leuk vond met hem. Hij wilde haar elke avond mee uit nemen, met haar uit eten gaan, tot ze er helemaal ondersteboven van was. Hij had geen zin om rustig aan de kant te gaan zitten wachten tot zij klaar was met haar film.

'Jezus, zo lang kan ik echt niet wachten. Als je morgenavond nou eens vroeg gaat slapen en dan overmorgen weer met me uitgaat?' Hij keek op zijn horloge. 'En dan beloof ik dat we het niet zo laat maken als nu. Ik had niet in de gaten dat het al zo laat was.' Hij keek haar aan. Zijn stem klonk diep en warm. 'Ik heb echt een heerlijke avond gehad, Faye.' Hij was smoorverliefd op haar terwijl hij haar nauwelijks kende. Maar hij droomde al twee jaar van haar, als de eerste de beste verliefde tiener, en hij had zich voorgenomen om haar te gaan opzoeken zodra hij weer thuis was. Hij was niet van plan om op te geven voordat zij ook smoorverliefd was op hem. En wat Faye niet wist was dat Ward Thayer altijd kreeg wat hij wilde. Bijna altijd.

En nu keek hij haar met zo'n smekende blik aan dat ze hem niet kon weerstaan. 'Goed. Maar dan moet je me vóór middernacht weer thuisbrengen, anders verander ik in een pompoen. Oké?'

'Hand op mijn hart, Assepoester...' Hij zat naar haar te kijken en wilde haar het liefst kussen, maar hij durfde het niet. Het was te snel. Hij wilde niet dat het zou gaan zoals het waarschijnlijk met andere mannen ging, die haar alleen paaiden om wie ze was. Ze betekende zoveel meer voor hem. Daarom stapte hij uit, liep om de wagen heen om het portier voor haar te openen, en gaf haar een hand zodat ze gemakkelijker kon uitstappen.

'Bedankt voor de leuke avond.' Ze keek naar hem op, en hij liep achter haar aan de roze marmeren treden op. Ze overwoog even om te vragen of hij nog iets wilde drinken, maar als ze dat deed, zou ze helemaal geen slaap meer krijgen, en ze moest echt een paar uurtjes naar bed voordat ze naar de set ging. Hij stond in de deuropening naar haar te kijken, met het gevoel alsof hij weer een schooljongen was. Zijn lippen raakten heel even haar haar. Hij legde zijn hand onder haar kin en tilde haar hoofd omhoog zodat hij in die prachtige groene ogen van haar kon kijken.

'Ik zal je missen, de komende twee dagen.'

En toen, zonder dat ze het wilde, knikte ze. 'Ik zal jou ook missen, Ward...' Net zoals ze hem had gemist in de periode na Guadalcanal. Hij maakte iets in haar wakker, zelfs na zo'n korte ontmoeting, meer dan een andere man ooit had gedaan. Het zou haar bang hebben gemaakt, alleen gebeurde dat niet omdat ze zoveel plezier met Ward Thayer had.

4

De volgende ochtend was Faye op tijd op de set. Pearl bracht haar een kopje loeisterke zwarte koffie.

'Ik denk dat mijn haar de rest van de dag recht overeind staat.'

'Ja, lieverd, maar als je het niet opdrinkt, val je straks in slaap in de armen van die grote sukkel bij de eerste de beste liefdesscène.'

'Dat is inderdaad niet geheel onwaarschijnlijk.' De twee vrouwen begonnen te lachen. Het was geen geheim dat ze niet zo'n hoge dunk had van haar tegenspeler. Hij was ook de tweede opnamedag te laat gekomen en had zich vreselijk gedragen. Zijn kleedkamer was te warm, maar toen ze een ventilator hadden gebracht, klaagde hij weer over tocht. Hij beklaagde zich over zijn kapper en de man die hem kwam schminken, en hij zat nog steeds te klagen over het licht en over zijn kleding toen de regisseur uit wanhoop de lunchpauze aankondigde. Toen Faye weer in haar kleedkamer kwam, liet Pearl haar de krant zien. In de column van Hedda Hopper stond alles wat ze de vorige avond wilde weten. Ze las wat er stond, las het nog eens, en bleef lange tijd naar de woorden zitten staren alsof ze niet goed tot haar konden doordringen. Pearl keek naar haar en vroeg zich af wat er aan de hand was.

'... Ward Cunningham Thayer IV, playboy en erfgenaam van het miljoenenimperium Thayer Shipyard, is weer veilig teruggekeerd uit de oorlog en heeft zich weer op zijn aloude bezigheden gestort, hebben wij uit betrouwbare bron vernomen. Gisteravond werd hij bij Ciro hartelijk verwelkomd door Rita Hayworth en haar man. En het lijkt erop dat hij een charmante nieuwe dame aan zijn arm heeft. Faye Price, Oscarwinnares, die al heel wat knappe jongemannen op haar naam heeft staan, waaronder een van onze favorieten (en van u!), zoals we allemaal weten. We hadden ons al afgevraagd of de jonge weduwnaar weer in zijn vroegere voetsporen zou treden, maar dat hij daar zo snel mee zou zijn, mag een record genoemd worden. Hij is pas drie dagen thuis! Knap werk, Ward. Faye is overigens bezig met de opnames van een nieuwe film met Vance Saint George; een combinatie waar regisseur Louis Bernstein zijn handen vol aan zal hebben, en dat is zeker niet te wijten aan Faye, kunnen we daar rustig aan toevoegen... Veel geluk gewenst. Ward! Veel geluk voor jullie beiden. Zou dit stel in de toekomst samen naar het altaar gaan? Dat moeten we maar rustig afwachten!'

'Tjonge, dat gaat snel met die kranten, hè?' zei Faye, terwijl ze geamuseerd en een beetje nieuwsgierig naar Pearl keek. 'Playboy en erfgenaam van het miljoenenimperium Thayer Shipyard.' Nu herkende ze die naam natuurlijk wel, al was dat eerder niet het geval geweest. Playboy en rijke erfgenaam... Ze wist niet of ze dat wel zo leuk vond. Ze wilde niet dat hij dacht dat ze op zijn geld uit was, en ze wilde ook niet de zoveelste naam op zijn lijstje met veroverde vrouwen worden. Ineens leek hij een stuk minder aantrekkelijk dan de vorige avond, een beetje minder gewoon, minder 'echt'. Hij was dus toch niet zoals de mannen in Grove City. In feite kon hij daar niet méér van verschillen. Dat zat haar eigenlijk erg dwars. Pearl had dat vrij snel in de gaten en begon er niet meer over. Het was toch al zo'n moeizame dag. Vance Saint George was de hele dag ontzettend vervelend, en toen ze om zes uur naar huis kon, was Faye uitgeput. Ze had haar make-up niet verwijderd en snel een broek en een beige wollen trui aangetrokken. Haar honingkleurige haar hing los om haar gezicht. Ze had net haar Lincoln Continental gestart toen ze achter zich een doordringende claxon hoorde. Ze keek in haar achteruitkijkspiegel, zag een bekende rode auto, en zuchtte diep. Ze was niet in de stemming om te praten, en al helemaal niet met een playboy annex erfgenaam. Ze had de hele dag gewerkt, ze had vannacht maar twee uurtjes geslapen, en ze wilde met rust gelaten worden, zelfs door Ward Thayer. Hij mocht dan heel aantrekkelijk zijn, zij had ook haar eigen leven. En bovendien had ze het niet zo op playboys.

Hij sprong uit de wagen, sloeg het portier van de kleine rode auto dicht en rende naar haar toe, met zijn armen vol witte rozen en gardenia's en een fles champagne. Ze keek hoofdschuddend naar hem, grijnzend maar ook wanhopig.

'Hebt u niets beters te doen, meneer Thayer, dan arme actrices achtervolgen die een lange, vermoeiende werkdag achter de rug hebben?'

'Luister, Assepoester, wind je maar niet op. Ik kan me voorstellen dat je helemaal bekaf bent. Maar ik dacht dat ik je hiermee wel kon opvrolijken voordat je weer naar huis gaat. Tenzij ik je kan overhalen om even mee te gaan naar het Beverly Hills Hotel om iets te drinken. Zou dat lukken denk je?' Hij keek als een verwachtingsvol klein jongetje, en ze zuchtte.

'Wie is trouwens jouw persagent?' Ze klonk een beetje geïrriteerd en hij keek haar met een bezorgde blik aan. 'Ik denk dat Rita dat gedaan heeft. Het spijt me. Vind je het heel erg?' Het was geen geheim dat Hedda Hopper een hekel had aan Orson, maar Rita had ze altijd graag gemogen. En Ward ook, maar dat wist Faye niet.

Ze glimlachte. Je kon gewoon niet kwaad op hem zijn. Hij was zo open en gul en kennelijk zo blij om haar te zien; ze moest toegeven dat ze hem nog steeds aantrekkelijk vond, zelfs nu ze wist dat hij een playboy was. Hij had een overweldigende aantrekkingskracht, dat was ook al zo in Guadalcanal. En nu hij hier in z'n element was, werd dat alleen nog maar sterker. Hij straalde zelfvertrouwen en sex-appeal uit en daar was Faye niet bepaald immuun voor.

'In elk geval weet ik nu wie je bent.'

Hij haalde grijnzend zijn schouders op. 'Er klopt nooit veel van die onzin in de kranten, zoals je weet.' Hij gaf verder geen commentaar op wat er in de krant had gestaan, maar lachte naar haar op een manier die ze heel ontroerend vond. Daar was hij erg goed in. 'Zullen we hun suggestie toch maar opvolgen, Faye?' Hij had een grappige blik in zijn ogen, maar ze kende hem nog niet goed genoeg om zeker te weten of hij serieus was of haar voor de gek hield.

'Wat bedoel je?' Ze was zo moe dat ze niet meer kon nadenken.

'Weet je nog dat stukje over het altaar? We zouden ze kunnen verrassen door meteen te gaan trouwen.'

'Ja, wat een goed idee,' zei ze spottend. Ze keek op haar horloge. 'Even kijken, het is bijna halfzeven. Zullen we zeggen vanavond om acht uur? Dan halen we nog net de ochtendkranten.'

'Geweldig idee.' Hij liep om haar auto heen en voordat ze bezwaar kon maken was hij al ingestapt. 'Oké, rijden maar.' Hij leunde achterover in de stoel en keek haar lachend aan. Ineens moest ze ook om hem lachen. Ze vergat hoe moe ze was. Eigenlijk was ze wel blij om hem te zien. Meer dan eigenlijk de bedoeling was.

'Moet ik zélf rijden? Wat is dit voor waardeloze bruiloft?'

'Je hebt de krant toch gelezen? Er stond in dat ik een playboy was. Playboys rijden niet zelf, die laten zich rijden.'

'Dat zijn gigolo's. En dat is niet hetzelfde, Ward Thayer.' Ze moesten allebei lachen. Hij was een stukje haar kant op geschoven, maar dat vond ze niet erg.

'Waarom zou een playboy niet ook rondgereden willen worden? Ik ben moe. Ik heb een zware dag achter de rug. Ik heb geluncht met drie vrienden en we hebben vier flessen champagne op.'

'Wat ben je toch een stakker, luie hond die je bent! Ik ben al sinds zes uur vanmorgen aan het werk en jij zit de hele dag maar champagne te drinken!' Ze probeerde boos te klinken, maar eigenlijk moest ze lachen. Op dat moment kwam er een enorme limousine aangereden voor Vance Saint George.

'Zoiets zou jij ook moeten hebben, Faye.' Hij klonk bijna serieus en ze keek hem verbaasd aan.

'Bedoel je zo'n auto? Doe niet zo idioot. Ik vind het veel te leuk om zelf te rijden.'

'Dat is helemaal niet damesachtig.' Hij probeerde een truttig gezicht te trekken en keek haar aan. 'En niet geschikt voor het slachtoffer van een playboy.'

'Ben ik jouw slachtoffer?'

'Hopelijk wel.' Hij keek op zijn horloge en keek toen weer naar haar. 'Hoe laat gaan we nou trouwen? Acht uur zei je toch? Dan kunnen we beter voortmaken... Of wil je eerst nog even iets drinken?'

Ze schudde haar hoofd, maar ze was minder overtuigd dan eerst. 'Nee, ik kan beter naar huis gaan, meneer Thayer. Vergeet niet dat ik een werkende vrouw ben en dat ik helemaal uitgeput ben.'

'Ik begrijp niet waarom. Waarschijnlijk lag je gisteren al om tien uur in bed.'

'Vergeet het maar.' Ze sloeg haar armen over elkaar en grijnsde naar hem. 'Ik had een afspraak met een steenrijke playboy.' Nu ze zoveel lol hadden over het stukje in de krant, leek het ineens allemaal zo absurd, alsof er een grap met hen was uitgehaald, en Faye besloot om zich er verder niet druk over te maken.

'Echt waar?' Hij probeerde geschokt te kijken. 'Wie dan?'

'O, ik ben zijn naam vergeten.'

'Was hij aardig?'

'Ging wel. Wel een leugenaar, maar ja, zo zijn ze allemaal.'

'Knap?'

Ze keek hem aan. 'Heel erg.'

'Ja ja, dat liegen heb je zeker van hem geleerd. Kom mee, ik wil je aan een paar vrienden van me voorstellen.' Hij sloeg zijn arm om haar heen en ze rook de kruidige geur van zijn aftershave, die heel mannelijk en heel sexy was. 'Kom, we gaan wat drinken. Ik beloof je dat ik je op tijd naar huis zal brengen.'

'Ik kan echt niet, Ward, ik zou meteen in slaap vallen.'

'Maak je geen zorgen. Ik zal je af en toe even knijpen.'

'Heb je echt met vrienden afgesproken?' Dat was wel het laatste waar ze nu nog zin in had. Ze wilde echt alleen nog maar naar huis. Ze moest een nieuw stukje in het script uit haar hoofd leren en nu Saint George zo matig bleek te spelen, wilde ze zelf extra goed haar best doen. Anders werd straks die hele film nog een flop.

Ward schudde zijn hoofd. 'Dat was maar een grapje, van die vrienden. Alleen wij tweeën. Ik zou je mee naar huis willen nemen, alleen heb ik geen huis.' Hij lachte. 'Dat maakt het een beetje lastig.'

'Inderdaad.'

'Ik zou eigenlijk weer in het huis van mijn ouders gaan wonen, maar dat is afgesloten en bovendien veel te groot. Ik heb een appartement gehuurd bij het Beverly Hills Hotel tot ik iets anders heb gevonden, dus ik ben bang dat ik je op dit moment alleen de hotelbar kan bieden.' Het zou zeer ongepast zijn geweest als hij had gevraagd of ze iets kwam drinken in zijn appartement, en dat zou hij dan ook niet in zijn hoofd halen. Zo'n vrouw was ze niet, ook al was ze een filmster en ook al had ze al heel wat vriendjes gehad. Ze straalde iets welopgevoeds uit en dat beviel hem juist wel. De krant zat er niet ver naast wat betreft zijn plannen met haar. 'Wat vind je ervan? Een halfuurtje, dan breng ik je naar huis. Oké?'

'Oké, oké... Goh, wat ben jij een keiharde, zeg! Ik ben blij dat ik niet voor je werk, Ward Thayer.'

'Nou, meisje van me,' zei hij terwijl hij haar even in haar wang kneep. 'Dat kan anders wel geregeld worden. Schuif maar op, dan rij ik wel.' Hij stapte uit en stapte aan de andere kant weer in, achter het stuur.

'Heb jij dan je auto niet nodig?'

'Ik neem wel een taxi om hem op te halen nadat ik jou naar huis heb gebracht.'

'Is dat niet te veel gedoe voor je, Ward?'

Hij keek haar geamuseerd aan. 'Welnee, kleintje. Leun jij maar lekker achterover tot we bij het hotel zijn. Je ziet er moe uit.' De klank in zijn stem beviel haar wel, evenals de blik in zijn ogen... het gevoel van zijn hand op de hare... ze keek onderweg met halfgesloten ogen naar hem. 'Hoe was het op je werk?'

'Vance Saint George is een vreselijke lastpak. Ik snap niet hoe hij zo ver gekomen is.' Ward wist dat wel, maar vertelde het haar niet. Hij sliep met alles wat bewoog, man of vrouw, en probeerde op die manier dingen gedaan te krijgen. Maar op een dag zou hem dat nog duur komen te staan.

'Speelt hij goed?'

'Misschien wel, als hij zijn tekst kent en eens ophoudt met zeuren over tocht in zijn kleedkamer en hoeveel make-up hij op moet. Het is heel moeilijk om met hem te werken. Hij is nooit goed voorbereid en hij zorgt voor urenlange vertragingen.' Ze ging wat meer rechtop zitten en keek naar buiten toen ze het hotel naderden.

'Ik heb gehoord dat jij juist erg professioneel bent, mevrouw Price.' Hij keek haar bewonderend aan.

Ze glimlachte. 'Van wie heb je dat gehoord?'

'Ik sprak Louis B. Mayer vandaag bij de lunch. Hij zei dat je de beste actrice van de stad bent, en daar was ik het natuurlijk van harte mee eens.'

'Wat weet jij er nu van!' Ze moest lachen. 'Je bent al jaren weg. Je hebt mijn beste films gemist!' Ze snoof nuffig en hij begon te lachen. Wat was hij gelukkig met haar.

Gelukkiger dan hij in jaren was geweest.

'Ja, maar je moet niet vergeten dat ik je in Guadalcanal heb gezien.' Hij keek teder naar haar en raakte weer even haar hand aan. 'En wie kan mij dat navertellen?' Ze moesten allebei lachen en dachten aan de duizenden soldaten voor wie ze had opgetreden. 'Oké, laat maar...' Hij stopte voor het roze hotel en sprong uit de auto. Een hotelbediende kwam haastig aangelopen, tikte aan zijn pet en noemde Wards naam. Ward liep om de auto heen en deed zelf het portier voor haar open. Toen Faye was uitgestapt, keek ze naar haar broek.

'Kan ik zo wel mee?'

'Faye Price?' Hij grinnikte. 'Zelfs als jij in een badjas binnenkomt ligt iedereen nog aan je voeten.'

'Echt waar?' Ze lachte naar hem. 'Of komt dat omdat ik in het gezelschap verkeer van Ward Thayer?'

'Nee, dat is allemaal onzin.' Maar weer kregen ze de beste tafel van het restaurant, en deze keer kwamen er drie mensen om haar handtekening vragen. Toen ze het restaurant verlieten, bleek tot haar grote ergernis dat iemand de pers had gebeld en het flitslicht verblindde haar toen ze buiten kwamen.

'Verdorie, wat heb ik daar toch een hekel aan.' Ze keek erg geïrriteerd terwijl ze een veilig heenkomen zochten in haar auto, op de hielen gezeten door de fotograaf. 'Waarom laten ze ons niet met rust? Waarom maken ze er zoveel gedoe van?' Ze was erg op haar privacy gesteld en dit was haar al eens eerder overkomen. Terwijl zij en Ward niet eens iets met elkaar hadden. Ze waren pas voor de tweede keer met elkaar uit.

'Je staat gewoon heel erg in de belangstelling. Wen daar maar aan.' Hij vroeg zich af of ze misschien zoveel bezwaar had tegen de pers omdat er iemand anders in haar leven was, en ze daarom niet met hem gezien wilde worden. Hij had daar nog niet eerder aan gedacht, maar eigenlijk was het wel heel logisch. Toen ze naar haar huis reden, bracht hij het voorzichtig ter sprake. 'Het is toch niet zo dat je hierdoor in moeilijkheden komt, Faye?' Hij keek bezorgd; ze glimlachte toen ze die bezorgde blik in zijn ogen zag.

'Niet op de manier zoals jij bedoelt. Maar ik vind het niet leuk als het in de krant komt hoe ik mijn vrije tijd doorbreng.' Ze keek nog steeds een beetje geïrriteerd, en moe.

'Dan moeten we maar heel discreet zijn.' Ze knikte, maar ze waren dit voornemen allebei alweer vergeten toen hij haar de volgende dag kwam ophalen met zijn eigen auto, een handgemaakte Duesenberg die hij voor de oorlog had gekocht en die al die tijd in zijn garage had gestaan. Dit was de auto waar de portier van Ciro het over had gehad, en Faye zag wel waarom. Het was de prachtigste wagen die ze ooit had gezien.

Hij nam haar die avond mee naar de Mocambo; Charlie Morrison, de grijsharige eigenaar van de zaak, kwam meteen op Ward af, omhelsde hem, en schudde hem lang en hartelijk de hand. Zoals iedereen was ook hij uitzinnig van blijdschap over Wards veilige terugkeer. Er verscheen weer een mammoetfles champagne op tafel en Faye keek voorzichtig om zich heen om te zien wie er allemaal in de zaak waren. Ze was natuurlijk wel eerder in deze trendy zaak geweest, met langs een van de muren een enorme volière waarin zeldzame vogels rondvlogen. Overal zag ze dansende mensen, en beroemdheden die in- en uitliepen, net zoals zij nu met Ward.

'Ik denk dat we hier vanavond niet onopgemerkt zullen blijven. Misschien dat Charlie zelf wel de pers belt.' Ward keek haar bezorgd aan. 'Vind je dat heel erg, Faye?' Hij vermoedde dat ze niet erg blij was geweest met de foto die op de voorpagina van de L.A. Times had gestaan die dag, en die was genomen toen ze de vorige avond uit het Beverly Hills Hotel kwamen, op weg naar haar auto.

Maar ze glimlachte alleen maar naar hem. 'Ik krijg de indruk, Ward, dat jij geen idee hebt hoe je je het beste onzichtbaar kunt maken.' Ze wisten allebei dat zij gelijk had. 'Maar eigenlijk weet ik niet eens of het me wel zoveel kan schelen. We hebben geen van beiden iets te verbergen. En het zou prettig zijn als we wat meer privacy hadden, maar het lijkt erop dat dat voor ons niet is weggelegd. Ze had er de vorige avond lang over nagedacht, en besloten dat ze zich er niks van aan zou trekken omdat ze toch niets te verbergen hadden.

'Ik heb me nooit druk gemaakt om zulke dingen.' Hij nam een slokje van de mousserende wijn. Hij dronk altijd liters champagne; het leek wel zijn handelsmerk. 'Het is nu eenmaal zo.' Als je erfgenaam bent van scheepswerfmiljoenen, dacht ze, en in een op maat gemaakte Duesenberg rijdt... Ineens moest ze lachen.

'Toen ik in Guadalcanal die aardige jonge luitenant ontmoette, had ik natuurlijk nooit kunnen weten dat hij door en door verdorven was, rondhing in hippe kroegen, en sloten champagne dronk...' Ze zat hem te plagen en hij vond het niet erg. Het was allemaal waar, maar hij stelde nog wel meer voor dan dat. In zekere zin had de oorlog hem goed gedaan. Het waren de vier moeilijkste jaren van zijn leven geweest, maar hij had zichzelf bewezen dat hij kon overleven onder de moeilijkste, gevaarlijkste en treurigste omstandigheden. In die vier jaar had hij nooit gebruikgemaakt van zijn naam of zijn positie, al wisten sommige mensen natuurlijk wel wie hij was.

En toen was daar ineens dat meisje geweest met wie hij was getrouwd. Aanvankelijk had hij niet gedacht dat hij ooit over haar dood heen zou komen. Het was iets waar hij nog nooit eerder mee te maken had gehad en het verdriet was bijna ondraaglijk geweest. Maar nu was Faye er, met al haar betovering en glamour, en haar scherpe realiteitszin die daarachter verscholen ging. En daarbij nog dat enorme talent. Hij was blij dat Faye eerst niet had geweten wie hij was. Misschien zou dat haar gevoelens hebben beïnvloed en zou ze hem lichtzinnig hebben gevonden. Dat was soms ook zo: hij vond het leuk om plezier te maken. Maar toch kon hij ook heel serieus zijn, zoals Faye begon te merken. Er waren zoveel verschillende kanten aan hem, net als aan haar trouwens. En samen vormden ze een heel bijzondere combinatie. Ze mochten elkaar om wie ze waren, niet om wat ze hadden. Ze pasten in veel opzichten heel goed bij elkaar, zoals Hedda Hopper en Louella Parsons allebei al snel in de gaten hadden.

'Wat zijn de doelen die jij je in je leven hebt gesteld, mevrouw Price?' vroeg Ward plagerig na hun vierde glas champagne. Ward scheen daar trouwens weinig last van te hebben, maar Faye wist dat ze het wat kalmer aan moest doen omdat ze anders dronken zou worden, en dat was iets wat haar nooit overkwam. 'Wat wil jij over tien jaar hebben bereikt?' Hij leek dit heel serieus te bedoelen. Ze fronste haar wenkbrauwen en keek hem aan. Het was een boeiende vraag.

'Wil je dat echt weten?'

'Ja, natuurlijk!'

'Ik weet het eigenlijk nog niet precies. Als ik aan zulke dingen denk, zie ik altijd twee mogelijkheden voor me, als twee wegen met twee zeer verschillende eindbestemmingen, en ik weet nooit goed welke ik zal nemen.'

'En waar leiden die twee wegen dan naartoe?' Hij was geboeid door haar antwoord, zoals hij geboeid was door alles wat ze zei, veel meer nog dan eerst.

'De ene weg leidt naar dit allemaal,' zei ze. Ze keek even om zich heen en daarna weer naar hem. 'Dezelfde mensen, plaatsen, dingen... Mijn carrière, nog meer films, meer roem.' Ze was heel eerlijk tegen hem. 'Meer van hetzelfde dus.' Ze zweeg even en dacht na.

'En de andere weg?' Hij pakte haar hand vast. 'Waar leidt die naartoe, Faye?' De ruimte waarin ze zaten vervaagde terwijl ze in zijn ogen keek. Er was iets in die ogen wat ze heel graag wilde, al wist ze nog niet precies wat dat was. 'De andere weg?'

'Die leidt naar iets heel anders. Een echtgenoot, kinderen, een leven ver weg van dit alles. Meer zoals het leven dat ik als kind heb geleid. Ik kan me zo'n leven niet meer zo goed voorstellen, maar ik weet wel dat het bestaat, dat het zou kunnen als ik ervoor zou kiezen. Maar ik vind het moeilijk om die keuze te maken.' Ze keek hem aan.

'Denk je niet dat het allebei tegelijk mogelijk is?'

Ze schudde haar hoofd. 'Dat betwijfel ik. Volgens mij valt dat niet te combineren. Kijk maar eens naar de werktijden die ik nu heb. Ik moet om vijf uur opstaan en om zes uur weg. 's Avonds kom ik pas om een uur of zeven of acht thuis. Welke man wil zoiets nou accepteren? Bovendien heb ik in de loop der jaren heel wat huwelijken in Hollywood zien stranden. We weten allemaal hoe dat zit. En dat wil ik niet, dat is niet wat ik voor me zie.'

'Wat wil je dan, Faye? Hoe zie jij het dan voor je?'

Ze glimlachte naar hem. Het was een gek gesprek voor een derde afspraak. Maar ze had het gevoel dat ze hem al veel langer kende. Ze hadden elkaar in drie dagen drie keer gezien, en bovendien was er langgeleden in Guadalcanal iets vreemds met hen gebeurd. Het was alsof ze daar een band hadden gekregen die zich in de loop der jaren alleen nog maar verstevigd had, een band die hen nu ook nog samenbond, en hen dichter bij elkaar bracht dan ze geweest hadden kunnen zijn als ze elkaar nog maar net hadden ontmoet. Ze dacht nog eens na over wat hij had gezegd.

'Ik denk dat ik stabiliteit wil, een huwelijk dat jarenlang blijft bestaan, met een man van wie ik hou en die ik respecteer. En kinderen natuurlijk.'

'Hoeveel?' Hij grinnikte, en zij moest ook lachen.

'O, minstens twaalf.' Nu zat ze hem te plagen.

'Zóveel? Wat dacht je van vijf of zes?'

'Dat kan er ook wel mee door.'

'Dat klinkt als een heel mooi leven.'

'Ja. Maar toch kan ik het me nog steeds niet goed voorstellen.' Ze zuchtte.

'Is je carrière zó belangrijk voor je?'

'Dat weet ik eigenlijk niet. Ik heb er de afgelopen zes jaar ontzettend hard aan gewerkt. Misschien vind ik het moeilijk om op te geven... Maar misschien ook wel niet.' Plotseling moest ze lachen. 'Ik heb al genoeg films gemaakt en misschien kan ik er ook wel zomaar mee ophouden.' Ze knipte met haar vingers. Daarna pakte hij haar hand weer vast.

'Ik zou wel graag willen dat je dat op een dag doet.' Hij keek haar zó ernstig aan dat ze er een beetje van schrok.

'Waarom?'

'Omdat ik verliefd op je ben, en omdat die tweede weg die je beschreef me eigenlijk wel aanstaat. Dat is een toekomst die mij veel bevredigender lijkt. En die eerste weg lijkt me alleen maar leiden tot eenzaamheid. Maar volgens mij weet jij dat ook al.' Ze knikte langzaam en keek hem aan. Deed hij haar nu een huwelijksaanzoek? Dat was toch niet mogelijk. Ze wist niet goed wat ze moest zeggen en ze trok haar hand langzaam terug.

'Je bent net thuis, Ward. Op dit moment lijkt alles waarschijnlijk heel anders voor je. Ik denk dat je nog een tijdje heel emotioneel zult zijn...' Ze wilde hem ontmoedigen. Dat was het beste. Hij ging veel te snel. Ze kende hem nog maar net, en ze waren allebei nog in een roes omdat ze de oorlog hadden overleefd. De vreemde sfeer van de oorlog was nog steeds niet echt voorbij. Maar toch was dit heel echt. En ook heel bijzonder.

Hij pakte haar hand weer en kuste haar vingertoppen. 'Ik meen het, Faye. Ik heb me mijn hele leven nog nooit zo gevoeld. En dat wist ik al toen we in Guadalcanal waren. Ik wist alleen niet goed hoe ik je dat toen moest vertellen. Bovendien konden we allebei de volgende dag wel dood zijn. Maar dat is niet gebeurd. Ik ben thuisgekomen, en jij bent ongelofelijk...'

'Hoe kun je dat nou zeggen?' Ze leek van streek door wat hij zei. Hij wilde haar het liefst in zijn armen nemen, maar dat durfde hij niet, niet midden in een restaurant, waar de fotografen misschien op de loer lagen en waar iedereen dolgraag wilde doorvertellen wat ze zagen. 'Je kent me niet eens, Ward. Je hebt me twee uur zien optreden in Guadalcanal, we hebben daarna nog een halfuurtje met elkaar gesproken... En we hebben elkaar maar twee keer gezien sinds je terug bent.' Ze wilde hem nu ontmoedigen, voordat het te laat was, maar ze wist zelf eigenlijk niet goed waarom. Het ging allemaal zo snel, maar zelf had ze ook een ongelofelijk gevoel over hem, alsof ze samen met hem de zonsondergang tegemoet zou kunnen lopen, hand in hand, en alles voor altijd goed zou zijn. Maar dat kon toch niet? Zo gingen zulke dingen toch niet? Of wel? Zou dit misschien de 'ware liefde' zijn waar iedereen het altijd over had? 'Het gaat allemaal zo snel, Ward.'

'Nou en? Te snel om verliefd te worden? Maar dat ben ik echt, Faye. Ik ben al jaren verliefd op je.'

'Dan is het een illusie.'

'Nee, dat is het niet. Jij bent precies zoals ik dacht. Je bent slim en realistisch en praktisch. Je bent bescheiden en warm en grappig en mooi. Het kan jou geen moer schelen wat de persagenten tegen je zeggen. Je vindt het leuk wat je doet en je werkt hard. Je bent de geweldigste vrouw die ik ooit heb ontmoet, en ik denk dat ik gek word als ik je niet binnen vijf minuten mee kan nemen om je te kussen. Kijk maar uit, Faye Price, anders doe ik dat hier ter plekke.'

Ze keek hem een beetje bezorgd aan, maar ze moest toch om hem lachen. 'En als je over een halfjaartje ontdekt dat je me haat?'

'Waarom zou ik?'

'Waarschijnlijk heb ik allerlei gewoontes waar je een vreselijke hekel aan hebt. Nee echt, Ward, je kent me helemaal niet. En ik ken jou niet.'

'Goed. Dan moeten we elkaar dus beter leren kennen. Maar ik beloof je dat ik je op de hielen zal zitten en je helemaal gek zal maken totdat je ja zegt.' Hij keek heel tevreden over wat hij had gezegd, dronk zijn glas champagne leeg, en keek haar aan. 'Oké?'

'Maakt het nog iets uit wat ik zeg?'

'Helemaal niks.' Het was die grijns waar ze nu al dol op was, en die ondeugende blik in zijn diepblauwe ogen. Hij was onweerstaanbaar en bovendien vroeg ze zich af of ze hem eigenlijk wel wilde weerstaan. Ze wilde alleen wel verstandig zijn. Ze had wel eerder romances gehad, al moest ze toegeven dat het nooit zo leuk was geweest als met hem. Maar ze wilde niet zo'n vrouw zijn waar de pers voortdurend over schreef, een vrouw die steeds verliefd was en allerlei affaires had, maar uiteindelijk eenzaam achterbleef, net als de hoeren van Hollywood. Ze maakte zich zorgen om zulke dingen, wat hij juist zo leuk aan haar vond. Hij was ervan overtuigd dat hij alles leuk vond aan haar, en eigenlijk vond zij hetzelfde van hem. Maar ze was niet van plan om toe te geven, en zeker niet al na drie dagen.

'Je bent onmogelijk.'

'Ja, ik weet het.' Hij keek heel tevreden, maar boog zich toen ineens bezorgd naar haar toe. 'Vind je het erg dat ik niet werk?' Misschien was dat het wel wat haar dwarszat, haar arbeidsmoraal.

'Niet als je je dat kunt veroorloven. Maar verveel je je nooit, Ward?' Ze kon zich niet voorstellen wat hij met al die vrije tijd deed. Ze werkte zo hard, en dat deed ze al zo lang, dat ze zich niet kon voorstellen dat iemand alleen maar tenniste en uit lunchen ging. Het leek haar oersaai, maar hij scheen er niet mee te zitten.

'Faye.' Hij leunde achterover en keek naar haar. 'Ik hou van mijn leven. Ik heb het sinds mijn kindertijd al heel erg naar mijn zin. Toen mijn vader stierf, heb ik me voorgenomen om me nooit kapot te werken, wat hij wel heeft gedaan. Hij was pas zesenveertig toen hij stierf aan een hartaanval. Mijn moeder was drieënveertig. Volgens mij heeft zij zich veel te veel zorgen om hem gemaakt en heeft dat haar de das om gedaan. Ze hebben nooit de tijd genomen om eens te doen waar ze zin in hadden, ze hadden verdomme nooit tijd voor me. Ik heb gezworen dat ik dat allemaal anders zou doen als ik ooit kinderen zou krijgen, en eerder ook al. Het is ook helemaal niet nodig om zo hard te werken. Ik krijg al dat geld toch mijn leven lang niet op, zelfs al zou ik dat willen. Sorry dat ik er zo ordinair over praat.' Faye wist dat hij anders nooit op die manier over geld praatte, maar hij was eerlijk tegen haar en dat waardeerde ze. 'Met mijn grootvader was het precies hetzelfde verhaal. Die is ook gestorven toen hij nog maar zesenvijftig was omdat hij veel te hard had gewerkt. Wat een onzin. Wie kan het iets schelen hoe hard je hebt gewerkt als je zo jong doodgaat! Ik wil van het leven genieten en daar ben ik volop mee bezig. Iedereen mag het zijne ervan denken, maar ik ben niet van plan om op mijn vijfenveertigste dood te gaan aan een hartaanval, of om een vreemde te zijn voor mijn vrouw en kinderen. Ik wil bij ze zijn, samen met ze van het leven genieten. Ik heb mijn eigen vader eigenlijk nooit goed gekend, Faye. Hij was een vreemde voor me. Ik zie ook zo'n splitsing in mijn leven, Faye, net als jij. De ene weg leidt naar een leven dat ik niet wil leiden, het leven dat mijn ouders hebben geleid, en de andere weg is het leven dat ik nu heb en waar ik heel blij mee ben. En ik hoop dat je daar geen last van hebt.' Hij keek in haar ogen en haalde diep adem. 'Maar als je wilt, kan ik natuurlijk altijd een baan zoeken.'

Ze keek hem geschokt aan voordat ze antwoord gaf. Dus hij meende dit allemaal echt. Maar dat was toch onmogelijk, na drie dagen? 'Je hoeft wat mij betreft geen baan te zoeken, Ward. Ik heb toch ook absoluut niet het recht om dat van je te vragen?' Trouwens, als hij zich deze manier van leven kon permitteren, waarom zou hij het dan anders moeten doen? Hij deed er niemand kwaad mee. Ze keek hem aan en zei zacht: 'Ik kan nauwelijks geloven dat je dit echt meent.' Ze keken elkaar lange tijd aan. Toen knikte hij, stond op en nam haar mee naar de dansvloer, waar ze lang dansten, zonder iets te zeggen. En toen hij haar mee terugnam naar hun tafel, keek hij haar nauwlettend aan en vroeg zich af of hij haar van streek had gemaakt.

'Gaat het wel, Faye?' Ze leek ineens te peinzen en hij was bang dat ze afgeschrikt was door wat hij haar had verteld.

'Ik weet het niet.' Ze keek hem aan en antwoordde eerlijk: 'Je hebt me nogal van mijn stuk gebracht met alles.'

'Mooi zo.' Hij sloeg zijn arm om haar heen en kneep even in haar schouders. Hij keek opnieuw bewonderend naar de donkerblauwe satijnen jurk met blote rug. Ze wist zich op een stijlvolle maar toch sensuele manier te kleden, waar hij heel erg van genoot. Hij kon bijna niet wachten om kleren en juwelen en bontjassen voor haar te kopen.

De rest van de avond hielden ze het bij luchtige onderwerpen. Faye probeerde te doen alsof hij nog niet zijn hart bij haar had gelucht, maar hij leek er juist heel blij mee dat ze nu wist wat hij voor haar voelde. Na het diner bracht hij haar terug naar haar huis. Deze keer nodigde ze hem uit om nog een cognacje te komen drinken, al vond ze het wel een beetje eng. Ze kende nu zijn gevoelens en ze vroeg zich af of het niet gevaarlijk was om hem mee naar binnen te nemen. Maar toen ze een glas voor hem inschonk, moest ze daar zelf om lachen. Hij zou haar heus niet verkrachten. Ze gaf hem zijn glas en hij vroeg zich af waarom ze lachte.

'Wat ben je toch mooi, Faye... mooier nog dan ik me herinner.'

'Misschien moet je je ogen laten nakijken.' Zijn complimenten brachten haar steeds weer in verlegenheid, want ze waren zo overvloedig, en zijn bewondering voor haar was zo duidelijk op zijn gezicht af te lezen. Ward was een zorgeloze, gelukkige man met weinig teleurstellingen en geen zorgen, en het was duidelijk te zien dat hij smoorverliefd was. 'Wat ga je morgen doen?' vroeg ze. Eigenlijk vroeg ze dat alleen maar om iets te zeggen te hebben. Hij begon te lachen.

'Ik zal je vertellen wat ik in ieder geval niet ga doen, en dat is werken.' Eigenlijk was hij er heel schaamteloos over, maar dat amuseerde haar alleen maar. Hij had haar onder het eten uitgelegd hoe hij over dit onderwerp dacht, maar het leek wel alsof hij er trots op was. Hij vond het niet eens erg dat hij in de kranten als een rijke playboy-erfgenaam werd afgeschilderd. 'Was je nu maar niet aan het werk, Faye, dan konden we samen buiten spelen.' Ze kon zich al voorstellen hoe dat zou zijn. Luie middagen op het strand, dagenlang winkelen in dure zaken, misschien een paar vakantietripjes. Ze moest toegeven dat dat vooruitzicht bijna aanlokkelijk was, maar toch stond ze het zichzelf niet toe om erover te dromen. 'Ik wil je graag een keer meenemen naar het casino in Avalon Bay, maar dan moeten we overnachten op Catalina Island. Maar je zult wel geen weekend vrij hebben, of wel?'

Ze schudde haar hoofd. 'Nee, pas als de opnames klaar zijn.' Ze glimlachte naar hem, nam een slokje van de heerlijk geurende cognac, en dacht aan alle fijne dingen die ze samen konden gaan doen.

'Er is zoveel dat ik je wil laten zien... Parijs, Venetië, Cannes... Nu de oorlog voorbij is, kunnen we weer gaan en staan waar we willen!'

Ze moest lachen om wat hij zei maar zette hoofdschuddend haar glas neer. 'Je bent wel verwend, hè? Eén van ons moet in ieder geval wel werken. Ik kan echt niet zomaar met jou de wereld rond.'

'Waarom niet?'

'Omdat de studio dat nooit goed zou vinden. Na deze film gaat mijn agent mijn contract verlengen, en ik denk dat ze mij nog heel lang heel hard aan het werk gaan houden.'

Wards gezicht klaarde op. Hij keek Faye enthousiast aan. 'Dus na deze film is je contract afgelopen?' Ze knikte, geamuseerd door zijn enthousiasme. 'Halleluja! Waarom neem je dan geen jaar vrij?'

'Ben je gek? Dan kan ik net zo goed helemaal ophouden, Ward. Nee, dat kan echt niet zomaar.'

'Ik zie niet in waarom dat niet zou kunnen. Je bent een van de grootste sterren die ze hebben! Waarom zou je dan niet een jaar vrij kunnen nemen en daarna weer verder gaan waar je gebleven bent?'

'Ik ben bang dat dat niet gaat.

'Dat moet je niet denken, Faye. Jij zou heus wel een tijdje weg kunnen gaan, en weer terugkomen wanneer je maar wilt.'

'Maar het is wel een risico, Ward. Ik durf zoiets in mijn carrière niet zomaar te wagen.'

Hij keek haar met een ernstige blik aan. Het ging ook allemaal veel sneller dan ze allebei voor mogelijk hadden gehouden. 'Dit is ook zo'n kruispunt in je leven, Faye. Welke weg wil je echt graag volgen? De oude? Of de weg waar we het net over hadden? Een huwelijk, kinderen, stabiliteit... Een echt leven.' Ze draaide zich om, liep naar het raam en keek naar haar tuin. Toen ze zich weer naar hem toe keerde, zag hij dat er tranen in haar ogen stonden.

'Ik wil dat je daarmee ophoudt, Ward.'

'Waarmee?' Hij had haar niet van streek willen maken en was geschokt door haar reactie.

'Hou toch eens op mij te kwellen met die onzin! We kennen elkaar nauwelijks! We zijn vreemden voor elkaar! Straks ga jij er volgende week met een of ander sterretje vandoor, of met Rita Hayworth, of iemand anders. Ik heb keihard gewerkt voor wat ik nu heb bereikt en ik ben echt niet van plan om dat allemaal zomaar op te geven. Misschien doe ik dat wel nooit. Maar in ieder geval niet voor een maffe soldaat die net uit de oorlog komt en die denkt dat hij al twee jaar verliefd op me is omdat hij een tijdje met me heeft zitten praten terwijl ik op tournee was. Daar moet je je hele leven niet voor overhoop gooien, Ward Thayer. En het kan me helemaal niets schelen hoe rijk je bent en hoe zorgeloos en dat je je hele leven nog nooit hebt gewerkt. Ik wel. Ik werk al sinds mijn achttiende en ik ben niet van plan om daar nu mee te stoppen. Ik ben gekomen waar ik nu ben en ik ga dat niet opgeven voordat ik zeker weet dat ik dat veilig en met een gerust hart kan doen.' Hij vond haar woordkeuze wel interessant, 'veilig', en hij besefte dat ze natuurlijk gelijk had. Ze had heel hard gewerkt voor wat ze had bereikt en ze zou gek zijn als ze dat allemaal op het spel zette. Maar hij zou haar nog wel laten merken dat hij het echt meende... als ze tenminste wilde luisteren. 'Nu wil ik er niks meer over horen.' De tranen drupten op haar wangen. 'Als je met me om wilt gaan: oké. Neem me mee uit eten, ga met me dansen, maak me aan het lachen. Maar vraag me niet om mijn carrière op het spel te zetten voor een vreemde, hoe ik ook op hem gesteld ben, hoeveel het me misschien ook doet...' Ze snikte en ze draaide zich om. Haar schouders schokten in de chique avondjurk van Trigère. Hij liep snel naar haar toe, sloeg zijn armen om haar heen en hield haar stevig tegen zich aan, met haar rug tegen zijn borst en zijn gezicht verborgen in haar zijden haren.

'Bij mij ben je altijd veilig, lieverd... altijd. Dat beloof ik je. Maar ik begrijp wel wat je bedoelt. Ik wilde je helemaal niet bang maken. Ik ben gewoon een beetje doorgedraafd uit enthousiasme... Ik kon er niks aan doen.' Hij draaide haar langzaam naar zich toe en zijn hart brak toen hij haar betraande gezicht zag. 'O Faye...' Hij drukte haar stevig tegen zich aan, drukte zijn lippen op de hare, en in plaats van zich los te maken van hem, voelde ze dat elke vezel in haar lijf naar hem verlangde. Ze verlangde naar de troost die hij haar kon bieden, naar iets wat ze in hem zag en wat haar naar hem deed verlangen zoals ze nog nooit naar een man had verlangd.

Ze kusten elkaar schijnbaar urenlang, zijn handen streelden haar rug, zijn lippen zochten haar mond, haar gezicht, haar ogen. Haar handen lagen om zijn hals maar streelden zijn gezicht toen ze hem kuste, opgelucht na de angst en de woede van daarnet. Ze was gek op deze man, al wist ze niet precies waarom. Behalve dan dat ze geloofde wat hij tegen haar zei, dat ze veilig bij hem zou zijn... altijd. Hij bood haar de bescherming die ze nooit had gehad. Niet van haar ouders tijdens de crisistijd, niet in haar eentje, niet van de andere mannen die ze had gekend. En het was niet alleen het geld. Het was zijn manier van leven, zijn overtuiging dat hij in een volmaakte, zorgeloze wereld leefde. En het was duidelijk dat hij haar aanbad. Een uur later moesten ze zich van elkaar losrukken om te voorkomen dat er iets zou gebeuren wat ze geen van beiden al wilden. Hij wist dat Faye daar nog niet klaar voor was, en dat ze er altijd spijt van zou hebben als ze zich te snel aan hem zou geven. Hij moest bij haar weggaan, anders zou hij zijn zelfbeheersing verliezen. Hij wilde haar het liefste meteen nemen, hier op de grond in de studeerkamer, voor de haard, of boven, in die witte slaapkamer van haar, of in haar bad, of op de trap... Waar dan ook, hoe dan ook. Zijn hele lichaam verlangde naar haar, maar hij wist best dat hij haar nog niet zo snel kon krijgen. Toen ze elkaar de volgende avond weer zagen, was die pijn zelfs nog zoeter. Nu vonden hun lippen elkaar meteen en zaten ze een uur in zijn Duesenberg te zoenen als twee tieners, en reden daarna giechelend naar de Biltmore Bowl.

Er werd daar een groot feest gehouden en de fotografen werden helemaal gek toen ze hen daar samen zagen aankomen. Maar deze keer scheen Faye zich er nauwelijks tegen te verzetten. In die vier dagen had ze geleerd dat er geen ontkomen was aan Ward Thayer. Ze wist niet waar hun romance toe zou leiden, maar ze wilde zich er niet meer tegen verzetten. Ze had haar enkellange witte jas van vossenbont naar het feest aangetrokken, met daaronder een zwartwitte satijnen jurk. Ze zag er echt heel stijlvol uit zoals ze daar binnenkwam, arm in arm met Ward Thayer. Ze wierp hem een warme blik toe en lachte naar hem, precies op het moment dat de fotografen op hen af kwamen. Er werden die avond veel foto's van Ward en Faye genomen. Maar zoals hij haar had beloofd, bracht hij haar vroeg naar huis. Ze begon 's ochtends last te krijgen van de late avonden en het gebrek aan slaap. Maar Vance Saint George kwam elke dag pas zó laat op de set dat ze meestal nog wel even de tijd had om een dutje te doen.

'Heb je je vermaakt?' Hij keek naar haar terwijl zij in de auto onderweg naar huis met haar hoofd op zijn schouder leunde. 'Ik vond het geen slecht feest.' Het was ter gelegenheid van een filmpremière en alle grote sterren uit de filmwereld waren er geweest.

'Ik vond het ook wel leuk.' Ze begon steeds meer te genieten van hun avondjes uit. 'Als ik niet die stomme film moest opnemen, zouden we nog meer lol kunnen maken.'

Hij lachte en trok aan een lok van haar gouden haar. 'Zie je wel, daarom zei ik dat je je contract niet moest vernieuwen. Dit is toch hartstikke leuk allemaal?'

'Het is inderdaad erg verslavend. Maar ja, ik ben nu eenmaal een werkende vrouw.' Ze probeerde hem afkeurend aan te kijken, maar daar moesten ze allebei om lachen.

'Dat is jouw eigen keuze, maar je kunt altijd van gedachten veranderen.' Hij keek haar betekenisvol aan, maar ze gaf geen antwoord. Toen ze bij haar huis kwamen, kuste hij haar opnieuw hartstochtelijk op de lippen, en deze keer moest hij echt vechten tegen de aandrang om haar op te tillen en naar boven te dragen. 'Ik ga.' In zijn stem klonken zijn verlangen en de frustratie daarover door. Ze kuste hem nog eens bij de deur. Deze heerlijke kwelling ging nog weken door, tot een zondagmiddag in oktober, een maand nadat ze elkaar opnieuw hadden leren kennen. Ze liepen in de tuin en hadden het over de oorlog en allerlei andere onderwerpen. Ze had die middag geen opnames en Arthur en Elizabeth waren het hele weekend vrij. Er was een heel vredige sfeer tussen hen terwijl ze daar zo liepen te wandelen. Ze had hem allerlei dingen verteld over haar jeugd, haar ouders, haar enorme verlangen om weg te gaan uit Pennsylvania, de aanvankelijke opwinding over het modellenwerk in New York, en daarna de verveling daarover. Ze biechtte hem op dat ze daar nog steeds wel eens last van had.

'Het is net alsof er nog veel meer is dat ik zou kunnen doen, met mijn hersens, en niet alleen met mijn gezicht of mijn tekst. Ik heb geen zin om de rest van mijn leven de tekst van andere mensen uit mijn hoofd te leren.'

Dit was een interessante opmerking die hem zeer intrigeerde. 'Maar wat zou je dan liever willen doen, Faye? Schrijven misschien?' Hij verlangde zoals gewoonlijk weer enorm naar haar lichaam, maar hij kon helemaal niets met dat verlangen. In elk geval waren ze voor de verandering eens een keer alleen. Ze hoefde niet haastig naar haar werk, Arthur zweefde niet ergens door de kamer met een dienblad in zijn hand, en ze hoefden niet naar een feest. Ze hadden een enorme behoefte om samen alleen te zijn, dus ze had aangeboden om vanavond eten voor hem te koken. Ze hadden een heerlijke middag gehad, ze hadden geluierd bij het zwembad en daarna waren ze door de tuin gaan wandelen. 'Zou je een filmscenario willen schrijven?' Hij keek haar aan en moest lachen om haar gezichtsuitdrukking. Ze keek heel angstig bij het idee en schudde haar hoofd.

'Nee, dat zou ik vast niet kunnen.'

'Maar wat dan wel?'

'Regisseren misschien... Ooit.' Ze zei het heel zacht, fluisterend bijna. Het was ook nogal een ambitie voor een vrouw. Hij wist niet eens of er wel eens eerder een film was geregisseerd door een vrouw.

'Denk je dat iemand je die kans zou willen geven?'

Ze glimlachte en schudde haar hoofd. 'Dat denk ik niet. Niemand gelooft dat een vrouw dat kan. Maar ik weet zeker dat ik het wel kan. Soms, als ik Saint George bezig zie tijdens de opnames, dan wil ik het wel uitschreeuwen. Dan wil ik hem vertellen hoe hij het volgens mij moet doen en dan weet ik precies hoe ik hem zou regisseren, welke aanwijzingen ik hem zou geven. Hij is zo simpel, die man, dat hij alleen de eenvoudigste emoties kan begrijpen, en dat zijn er in zijn geval maar heel weinig.'

Ward glimlachte naar haar en plukte een felrode bloem die hij achter haar oor stak. 'Heb ik je al eens verteld hoe verbluffend ik jou vind?'

'Nou, het laatste uur nog niet.' Ze lachte tevreden naar hem. 'Je moet me niet zo verwennen. Niemand is ooit zó lief voor me geweest als jij.' Ze zag er echt heel gelukkig uit, en hij kon de aandrang niet weerstaan om haar een beetje te plagen. Ze gingen op een heel gemakkelijke manier met elkaar om en dat vonden ze beiden heel prettig.

'Zelfs Gable niet?'

'Hou op, zeg.' Ze trok een gezicht naar hem en rende weg. Ze werd meteen door hem achtervolgd. Toen had hij haar ineens te pakken en greep haar vast en kuste haar, heftig, zodat ze er allebei door overweldigd werden. Ward voelde dat hij het niet meer zou kunnen verdragen om zijn handen of zijn lippen van haar af te houden. Het deed bijna zeer toen hij zich uiteindelijk toch van haar losmaakte.

'Dit is niet gemakkelijk voor me.' Hij keek verdrietig toen ze terugliepen naar het huis. Ze knikte. Het was voor haar ook niet gemakkelijk. Maar ze wilde geen fout maken met Ward. Hij had vanaf het begin duidelijk gemaakt wat zijn bedoelingen waren en het was te gevaarlijk om daar een spelletje mee te spelen. Hij wilde alles van haar: haar carrière, haar lichaam, haar kinderen, haar leven. Hij wilde dat ze alles zou opgeven voor hem... Soms leek dat bijna verleidelijk. Ze had laatst tegen haar agent gezegd dat hij geen haast hoefde te maken met dat nieuwe contract, ook al dacht hij dat ze gek geworden was. Ze had gezegd dat ze tijd nodig had om na te denken, maar dat lukte steeds minder goed als Ward in de buurt was. 'Jij maakt mij ook helemaal gek,' fluisterde ze toen ze de roze marmeren trap naar haar studeerkamer op liepen. Maar ze vond het daar te somber, te benauwd en veel te formeel. Ze zette een kopje thee voor hen beiden en stelde voor om naar haar zitkamer boven te gaan. Daar was het gezellig en warm. Ward stak de haard aan, hoewel dat eigenlijk niet echt nodig was. Maar het was wel leuk, dus ze zaten samen naar de vlammen te kijken. 'Ik heb een aanbod gekregen voor een fantastische film.' Ze vertelde hem erover, maar ze klonk niet enthousiast, want eigenlijk wist ze zelf niet goed of ze die film wel wilde gaan doen. Haar agent was woedend geweest over die besluiteloosheid.

'Wie speelt er nog meer in?'

'Nog niemand, maar ze hebben wel een paar geweldige kandidaten.'

'Ga je het doen?' Hij klonk niet van streek, hij vroeg het alleen maar, en toch nam ze er de tijd voor om antwoord te geven terwijl ze peinzend in de vlammen staarde.

'Ik weet het niet.' Ze keek naar hem. Ze voelde zich gelukkig en tevreden met haar leven. 'Wat word ik toch vreselijk lui van je, Ward.'

'Wat is daar nou mis mee?' Hij vlijde zijn gezicht tegen haar hals en begon haar te kussen terwijl hij zijn ene hand zacht om haar borst legde. Ze had geen zin om hem weg te duwen, dat had ze eigenlijk nooit willen doen sinds ze elkaar kenden, maar toch was het misschien verstandiger... Maar ineens kon ze alleen nog maar die heerlijke vingers op haar huid voelen gloeien; hun lippen ontmoetten elkaar en er trok een hartstochtelijke gloed door hun lichaam die nauwelijks nog te blussen was. Het leek of ze niet eens tijd hadden om adem te halen. Haar rok schoof langzaam langs haar knieën omhoog en zijn handen gleden over haar dijen. Haar hele lichaam schokte toen die hand nog hoger gleed... En toen ineens weer werd weggetrokken. Hij was van streek en buiten adem. Hij keek haar aan en pakte haar gezicht met beide handen vast. 'Faye... Ik kan niet... Ik moet gaan...' Hij kon zich niet langer inhouden, hij verlangde te sterk naar haar, te lang al. Hij keek haar met tranen in zijn ogen aan, kuste haar opnieuw, één keer nog, en dat was het moment dat hun beider toekomst bezegelde. Aan de manier waarop ze hem kuste, merkte hij dat ze niet wilde dat hij zou weggaan. Ze stond op, pakte zijn hand vast, en liep met hem door de hal naar haar spectaculaire witte slaapkamer. Zonder nog langer af te wachten, legde hij haar op de witte vossenvacht op het bed. Hij trok haar kleren uit, verslond haar met zijn mond, fluisterde dingen tegen haar terwijl zij voorzichtig zijn kleren uittrok. Even later lagen ze naast elkaar, naakt, in dat zachte, witte bont, en verstrengelden ze zich met elkaars lichaam. Geen van beiden dacht nog aan uitstellen of verstandig zijn. Faye schreeuwde het uit met een passie die haar zelf verraste toen Ward in haar kwam en zich niet meer in de hand had. Ze gingen volledig op in de puurste passie die ze ooit hadden meegemaakt. En toen ze eindelijk stillag, in zijn armen, op het zachte, warme, witte bont, keek hij naar haar met een liefde die hij nog nooit eerder zó intens had gevoeld.

'Faye, ik hou van je, meer dan van mijn eigen leven.'

'Dat moet je niet zeggen...' Zijn passie maakte haar soms bang. Hij hield zo vreselijk veel van haar. Stel dat dat op een dag over zou gaan? Dat zou ze niet kunnen verdragen. Dat wist ze nu al.

'Waarom niet? Het is de waarheid.'

'Ik hou ook van jou.' Ze keek naar hem met een tevreden glimlach. Hij boog zich over haar heen om haar nog eens te kussen, en het verbaasde hem hoe snel zijn lichaam alweer om haar smeekte en hoe uitgehongerd ze hem vastpakte. Ze beminden elkaar urenlang, ze konden er niet genoeg van krijgen en leken al die jaren zonder elkaar te moeten inhalen. Het was alsof ze op dit moment gewacht hadden, veel, veel te lang.

'En wat nu, mijn liefste?' Om middernacht zat hij op de rand van haar bed en glimlachte naar haar terwijl ze traag opstond, zich uitrekte, en lachte naar de man van wie ze zo vreselijk veel hield.

'Wat dacht je van een bad?' En ineens drong het tot haar door en vloog haar hand van schrik naar haar mond. 'O nee, ik ben helemaal vergeten om je iets te eten te geven.'

'Welnee,' zei hij, en hij trok haar weer naar zich toe. 'Ik vond dit ook heel lekker.' Ze bloosde en hij streek haar lange, blonde haar uit haar gezicht. Hij liep achter haar aan naar de witte, marmeren badkamer. Ze vulde de badkuip met warm water en badschuim, en ze gleden allebei in bad. Zijn voeten kietelden haar op allerlei gevoelige plekken en hij knabbelde aan haar tenen. 'Ik heb je een poosje geleden iets gevraagd.'

Ze fronste haar wenkbrauwen, want ze kon het zich niet herinneren. 'Wat was dat dan?'

'Ik vroeg: "En wat nu?'"

Ze glimlachte mysterieus naar hem. 'En toen begon ik over het bad.'

'Heel grappig. Maar je weet wel wat ik bedoel. Ik wil niet alleen maar een verhouding met je, Faye.' Hij keek een beetje zorgelijk, maar tegelijkertijd leek hij ontzettend blij met deze avond samen in haar bed. 'Hoewel ik moet toegeven dat dat wel heel verleidelijk is. Maar ik denk dat jij meer verdient.' Ze zei niets. Ze keek alleen maar naar hem, en haar hart begon sneller te kloppen. 'Wilt u met me trouwen, mevrouw Price?'

'Nee.' Ze stond plotseling op. Ward keek geschrokken. Dit was wel een erg snelle afwijzing.

'Waar ga je naartoe?'

Ze draaide zich naar hem om. Daar stond ze, in haar volle glorie in het midden van de badkamer. 'Ik wil mijn kinderen later niet vertellen dat hun vader mij in bad ten huwelijk heeft gevraagd. Dat kan toch niet?' Hij begon te lachen en keek haar vrolijk aan.

'Geen probleem.' Hij stapte uit bad, tilde haar op, en legde haar druipend nat op het witte vossenbont. Toen knielde hij voor haar op de grond en keek haar in pure aanbidding aan. 'Wil je met me trouwen, mijn liefste?'

Ze grinnikte naar hem, ondeugend, gelukkig, maar tegelijkertijd ook bang voor wat ze deed. Ze wist dat ze nu niet meer terug kon. Dat kwam niet alleen doordat ze met hem naar bed was geweest. Het was wat ze had gewild, 'de andere weg'. Een goed leven, trouwen, kinderen... Samen met hem durfde ze dat wel aan. Voor haar betekende het dat ze alles op moest geven, maar dat vond ze niet erg. 'Ja.' Ze fluisterde het zachtjes, en hij drukte zijn lippen op de hare voordat ze zich kon bedenken. En toen ze even later naar lucht hapten, waren ze allebei opgetogen en dolgelukkig.

'Meen je het echt, Faye?' Hij moest het zeker weten. Dat moest, voordat hij helemaal gek werd.

'Ja. Ik wil. Ja, ja, ja, ja!'

'Ik hou van je. O, wat hou ik veel van je.' Hij drukte haar stevig tegen zich aan en ze moest om hem lachen. Ze voelde zich gelukkiger dan ze ooit was geweest. Ineens keek hij haar aan, grinnikend. Zijn blonde haar zat in de war en zijn ogen leken wel saffieren. 'Vertelt u eens, denkt u dat u uw kinderen zult moeten vertellen wat u aanhad toen ik mijn aanzoek deed? Want in dat geval zit u aardig in de puree, mevrouw Thayer!'

'O hemel... Daar heb ik helemaal niet aan gedacht.' Ze begon te lachen terwijl hij haar vasthield. Even later lag hij weer naast haar. Pas uren later kwamen ze opnieuw in de badkuip terecht en moesten ze die weer opnieuw met warm water vullen. Het was inmiddels al vier uur 's nachts en Faye wist dat ze toch niet meer kon slapen voordat ze naar haar werk ging. In plaats daarvan zaten ze een uur in bad te praten over hun plannen, hun leven, hun geheim, en wanneer ze het bekend zouden maken. Ze bespraken giechelig hoe geschokt en verbaasd iedereen zou zijn; niet omdat ze gingen trouwen, maar omdat zij haar carrière zou opgeven. Terwijl ze het daarover hadden, voelde ze zich een beetje nerveus, maar dat kwam natuurlijk van de opwinding. Ze besefte dat ze er eigenlijk al heel lang over had gedacht. Ze had altijd geweten wat Ward van haar wilde en wat hij haar wilde geven. Ze had nergens spijt van en ze dacht dat ze dat ook nooit zou krijgen. Wat gaf ze eigenlijk op? Een carrière waar ze van had genoten, maar die toch al op het hoogtepunt was. Ze had een Oscar gewonnen, behoorlijk wat lof geoogst, en een stuk of twaalf mooie films gemaakt. Het was tijd om ermee te stoppen. Ze had nog een ander leven te leven. Een leven dat ze veel liever wilde dan films maken. Ze leunde achterover in de badkuip en glimlachte naar haar aanstaande man. Ze voelde iets wat ze nog nooit eerder had gevoeld. Vertrouwen, rust, de zekerheid dat ze de juiste weg gekozen had.

'Weet je zeker dat je er geen spijt van zult krijgen?' Hij keek een tikje bezorgd, maar ook heel gelukkig. Hij wilde die middag nog met haar naar huizen gaan kijken, maar ze wees hem erop dat ze moest werken, zeker nog een maand.

'Ik zal er geen seconde spijt van krijgen.' Ze was daar heel zeker van.

'Wanneer denk je dat de opnames klaar zijn?'

'Waarschijnlijk begin december, als Saint George de boel intussen niet in de war schopt.'

'Zullen we dan op vijftien december trouwen? En waar gaan we heen op huwelijksreis? Mexico? Hawaii? Europa? Wat wil jij het liefste?' Hij keek haar stralend aan en haar hart zwol van liefde voor hem.

'Wat een geluk toch dat ik jou heb gevonden!' Ze was nog nooit in haar leven zo gelukkig geweest. Met hem.

'Nee, ik ben juist degene die geluk heeft gehad.'

Ze kusten elkaar weer en lieten met tegenzin het bad leeglopen. Een paar minuten later ging ze naar beneden. Ze zette koffie voor hen beiden en nam de kopjes mee naar de slaapkamer. Ze moest niet vergeten om de vuile kopjes straks in haar zitkamer te zetten voordat ze weggingen. Later, toen hij haar in de Duesenberg naar haar werk bracht, gilden ze het bijna uit van opgetogenheid. De komende twee maanden zouden niet gemakkelijk zijn voor hen, maar ze hadden veel om naar uit te kijken... veel toekomstplannen te maken.

Beverly Hills

1946-1952

5

De bruiloft vond plaats in de Presbyteriaanse kerk in Hollywood aan North Gower Street, vlak bij Hollywood Boulevard. Faye liep langzaam door het middenpad naar het altaar in haar schitterende ivoorkleurige satijnen jurk. De stof was geborduurd met kleine miniatuurpareltjes, en ze bewoog zich heel gracieus voort. Haar blonde haar, dat wel gesponnen goud leek, zat prachtig opgestoken en ze droeg een ivoorkleurig satijnen kroontje met dezelfde pareltjes erop. Haar fluisterdunne sluier zweefde achter haar aan en leek wel kilometers lang. Om haar hals zat een prachtige diamanten ketting. Het was een cadeau van Ward, en een erfstuk van zijn grootmoeder.

Faye was aan de arm van haar agent naar het altaar gelopen, en Harriet Fielding was eregast geweest, ondanks haar hevige bezwaren tegen het huwelijk. Maar Faye had haar toch weten over te halen om naar de bruiloft te komen; haar oude vriendin had met tranen in haar ogen zitten kijken toen Abe Faye naar het altaar leidde en weggaf aan Ward. Het jonge paar had elkaar stralend aangekeken en ze waren mooier dan welke filmsterren dan ook. Toen ze arm in arm de kerk uit waren gekomen, stonden er honderden enthousiaste fans buiten op hen te wachten. Ze gooiden handenvol bloemblaadjes en rijst naar het bruidspaar; jonge vrouwen riepen naar Faye of ze een handtekening mochten, sommige vrouwen huilden van ontroering, en het prille geluk liet zelfs de mannen langs de kant niet onberoerd. Het paar stapte in de nieuwe Duesenberg die Ward een paar weken eerder ter ere van de bruiloft had gekocht, als een soort huwelijksgeschenk voor hemzelf en zijn bruid, en ze reden naar de receptie in het Baltimore, waar Abe, Harriet, en vierhonderd andere gasten waren. Het was de gelukkigste dag van Fayes leven, en de kranten hadden heel wat mooie foto's te maken.

De kranten schreven opnieuw over hen toen ze drie weken later terugkwamen van hun huwelijksreis in Acapulco. Faye maakte officieel bekend wat ze twee maanden eerder had besloten, maar tot nu toe nog maar even voor zichzelf had gehouden. Zelfs Abe was geschokt toen hij het hoorde. De krantenkoppen die avond vatten het allemaal samen: 'Faye Price geeft carrière op voor steenrijke echtgenoot'. Het was grof en het stuk was zwaar overdreven, maar in wezen was dit toch wel waar het op neerkwam. De miljoenen van haar echtgenoot waren natuurlijk niet de reden dat ze haar werk had opgegeven, maar het was wel waar dat ze dat had gedaan om zich te wijden aan haar man en haar toekomstige kinderen. En Ward beklaagde zich niet over dat besluit. Hij was heel erg blij dat hij haar nu helemaal voor zichzelf had, dat hij de hele ochtend met haar in bed kon blijven liggen, met haar kon vrijen wanneer ze maar wilden, dat ze in bed konden ontbijten, of lunchen zelfs, de hele nacht konden dansen bij Ciro of Mocambo of bij vrienden thuis. Ward vond het heerlijk om met haar te winkelen, om samen met haar prachtige nieuwe kleren uit te zoeken voor haar toch al niet geringe garderobe. Haar drie bontjassen staken schriel af vergeleken met al het moois dat hij voor haar kocht: twee enkellange jassen van sabelbont die qua kleur en stijl net iets van elkaar verschilden; een prachtige zilvergrijze vos, een rode vos, een zilverkleurige jas van wasbeer. Ze had werkelijk alle mogelijke soorten bont die er maar te krijgen waren. En verder zóveel juwelen dat een leven bijna niet genoeg was om ze allemaal te dragen. Er ging bijna geen dag voorbij zonder dat hij een uurtje of twee verdween en dan terugkwam met een doos van een bontzaak of een juwelier of een kledingzaak. Het was net alsof ze elke dag jarig was, en Faye was overweldigd door al die gulheid en liefde die hij voortdurend over haar uitstortte.

'Je moet daar eens mee ophouden, Ward!' Ze zat naakt in haar nieuwe rode bontjas van vossenbont, met een ketting van enorme parels om haar hals, en verder niets om het prachtige jonge lichaam te bedekken dat hij zo aanbad.

'Waarom?' Hij ging zitten en keek haar met een gelukzalige grijns aan. 'Waarom? Hij nam een slok champagne. Hij dronk daar sloten van, maar hij leek nooit dronken, dus Faye vond het niet erg. Ze lachte lief naar hem.

'Je hoeft dat allemaal echt niet voor me te doen. Ik zou ook van je houden als we in een plaggenhut woonden met oude kranten tussen onze kleren om warm te blijven.'

'Wat een walgelijk idee...' Hij trok een afkeurend gezicht, dat vervolgens weer opklaarde toen hij naar Fayes lange, welgevormde benen keek. 'Aan de andere kant... Je ziet er vast prachtig uit in alleen maar de sportpagina.'

'Gekkie.' Ze liep naar hem toe om hem een kus te geven, en hij trok haar op schoot en zette zijn glas neer.

'Kun je je dit allemaal echt wel veroorloven, Ward? Misschien moeten we niet zoveel geld uitgeven, nu we geen van beiden werken.' Ze voelde zich nog steeds een beetje schuldig omdat ze was gestopt met werken, maar het was zo heerlijk om al haar tijd met Ward te kunnen doorbrengen, dat ze haar werk eigenlijk nooit echt miste. Maar nu keek ze Ward een beetje bezorgd aan. Hij had een fortuin aan haar besteed in de drie maanden dat ze nu getrouwd waren.

'Lieverd, we kunnen nog wel tien keer zoveel uitgeven als dit.' Dat was een prettig idee, al was het een beetje anders dan hij van zijn financiële adviseurs had gehoord. Maar hij wist hoe conservatief die waren. Ze hadden geen flair, geen stijl, geen gevoel voor romantiek. Het verveelde hem om te moeten luisteren naar hun kleingeestige waarschuwingen dat hij voorzichtiger moest zijn. Hij wist precies hoe groot zijn fortuin was en er was best ruimte om wat plezier te maken. Hij kon zich goed veroorloven wat ze nu uitgaven, althans voor een tijdje; later konden ze altijd nog een verstandiger leven gaan leiden en dan hoefden ze geen van beiden ooit te werken. Maar hij was pas achtentwintig en hij was nog lang niet van plan om daarmee te beginnen. Hij had veel te veel plezier. Dat had hij altijd al gehad, maar nu met Faye was het helemaal perfect. 'Waar wil je vanavond gaan eten?'

'Ik weet het niet...' Ze wilde het eigenlijk niet toegeven, maar ze was dol op het wat kitscherige decor van de Cocoanut Grove met zijn palmbomen en de geschilderde witte schepen die elkaar in de verte passeerden. Ze kreeg er altijd het gevoel dat ze waren weggevaren en die palmen deden haar in de verte denken aan Guadalcanal, waar ze Ward voor het eerst had ontmoet. 'Weer naar de Grove of heb je daar genoeg van?'

Hij lachte en riep naar de butler beneden om een tafeltje te reserveren. Ze hadden een heel leger van personeel ingehuurd om voor hen en het nieuwe huis te zorgen.

Ward had uiteindelijk besloten om toch niet in het huis van zijn ouders te gaan wonen. In plaats daarvan had hij een fantastisch landhuis gekocht dat van een filmster uit de tijd van de stomme films was geweest. Het stond op een stuk grond dat bijna een park genoemd kon worden, compleet met een vijver met zwanen, een paar leuke fonteinen en lange wandelpaden. Het huis leek een beetje op een Frans château. Ze konden hier gemakkelijk tien kinderen krijgen en hij zei wel eens dreigend dat ze dat ook maar moesten doen. Ze hadden hier de mooie antieke meubels uit het oude huis van Faye neergezet, dat bijna meteen was verkocht toen ze het te koop hadden gezet. Verder stonden er de spullen uit zijn ouderlijk huis die ze het leukst vonden, en de rest hadden ze samen gekocht, op veilingen en in antiekwinkels in Beverly Hills. Het nieuwe huis was al bijna helemaal gemeubileerd. Ward overwoog om het huis van zijn ouders te gaan verkopen. Het was te groot en te donker en te ouderwets naar hun smaak en het had geen zin om het aan te houden. Zijn adviseurs hadden altijd gezegd dat hij dat beter wel kon doen voor het geval hij er, als hij trouwde, toch in wilde gaan wonen, en hij zou het uit sentimentele redenen ook liever niet willen verkopen, maar het was zeker dat ze er toch niet gingen wonen. Nu vonden zijn adviseurs dat hij het moest verkopen en dat hij het extra geld moest investeren in iets waar hij een extra inkomen uit zou kunnen krijgen, al was dat wel het laatste waar Ward zich zorgen over maakte.

Die middag gingen hij en Faye een wandelingetje maken in de tuin en zaten ze bij de vijver te kussen en te praten over de verkoop van het huis van zijn ouders en allerlei andere dingen. Het leek alsof ze nooit genoeg van elkaar konden krijgen. Faye keek met een dromerige glimlach op toen Arthur met een blad en twee glazen champagne kwam aanlopen. Ze was blij dat Ward het goed had gevonden dat ze Arthur en Elizabeth hadden gehouden, en zij schenen zich ook prima thuis te voelen in hun nieuwe omgeving. Arthur mocht Ward meestal wel, maar het viel niet te ontkennen dat Ward zich af en toe als een idioot gedroeg. Op een dag had hij nota bene een koets en vier witte paarden voor haar gekocht zodat ze in de tuin kon rondrijden. Verder stonden er zes spiksplinternieuwe auto's in de garage, die altijd glimmend gepoetst waren door de twee chauffeurs die ze in dienst hadden. Het was een levensstijl die Faye niet kende, en soms voelde ze zich er zelfs wat schuldig over. Maar Ward maakte overal zo'n genot van dat het helemaal niet onbehoorlijk leek, alleen maar heel erg leuk, en de dagen vlogen sneller voorbij dan ze kon bijhouden.

'Je drinkt je champagne helemaal niet,' zei Ward. Ze was mooier dan ze ooit was geweest, zelfs op het hoogtepunt van haar carrière. Ze was wat dikker geworden en ze had een gezonde blos op haar wangen. Haar ogen hadden een schitterende groene kleur, vooral in het zonlicht. Hij vond het heerlijk om haar in de tuin te kussen, of in de slaapkamer, of als ze een eindje gingen rijden. Hij vond het overal heerlijk om haar te kussen. Hij aanbad zijn bruid en zij was dol op hem.

Maar het belangrijkste was dat zij zich gelukkig voelde, en dat was goed aan haar gezicht af te lezen nu ze hem aankeek en de champagne afsloeg. 'Ik heb liever een glas limonade.'

'Bah.' Hij keek haar vol afschuw aan, waar ze erg om moest lachen. Hand in hand liepen ze terug naar het huis, om heerlijk lui met elkaar te vrijen voordat ze een bad namen en zich kleedden voor het eten. Het was een idyllisch leven, en op een bepaalde manier wist Faye dat deze tijd nooit meer zou terugkomen. Op een dag zouden ze kinderen krijgen, dan zouden ze zelf volwassen moeten zijn, want ze konden niet hun hele leven blijven spelen. Maar het was leuk zolang het kon en deze wittebroodsweken leken eeuwig te duren.

Die avond in de Grove gaf Ward haar een fantastische ring met drie enorme, peervormige smaragden erin. Fayes mond viel open van verbazing toen ze het zag.

'Ward! Mijn hemel! Maar...' Hij genoot elke keer weer van haar verbazing en verrukking als hij iets voor haar had gekocht.

'Het is voor onze derde verjaardag, gekke meid!' Het was die dag drie maanden geleden dat ze waren getrouwd, en dat waren de gelukkigste maanden van hun leven. Er was geen wolkje aan de horizon om zich zorgen over te maken. Hij schoof de ring aan haar vinger en ze dansten uren met elkaar. Maar die avond zag ze er een beetje moe uit toen ze weer naar hun tafeltje gingen. Ze waren al een paar avonden laat naar bed gegaan, een paar maanden zelfs moest hij met een lachje toegeven, maar dit was voor het eerst dat hij zag dat het zijn tol begon te eisen. 'Voel je je wel goed, lieverd?'

'Prima.' Ze glimlachte, maar ze at heel weinig en dronk helemaal niets. Tegen elf uur zat ze al te gapen, wat eigenlijk niets voor haar was.

'Nou, dan was dat het zeker. De wittebroodsweken zijn voorbij.' Ward probeerde geschokt te kijken. 'Ik begin je nu al te vervelen.'

'Nee... Ik weet het niet lieverd, dat is het niet, ik voel me gewoon...'

'Ik begrijp het wel, laat maar, het hindert niet.' Hij zat haar op de terugweg naar huis vreselijk te plagen. Toen hij naar de badkamer ging om zich uit te kleden en zijn tanden te poetsen, viel ze intussen in hun grote tweepersoonsbed in slaap. Ze zag er heel verleidelijk uit in haar roze satijnen nachthemd, maar hij probeerde haar niet wakker te maken want ze was blijkbaar doodmoe. De volgende ochtend werd duidelijk waarom dat zo was. Toen ze wakker werd, en haar ontbijt had gegeten, werd ze meteen ontzettend ziek. Dit was voor het eerst dat hij meemaakte dat ze zich niet lekker voelde, dus hij was enorm van streek en stond erop om een dokter te bellen, ondanks haar hevige protesten.

'Nee, Ward, het is gewoon de griep of zoiets. Je kunt echt die arme man niet helemaal hierheen halen. Ik voel me alweer prima.' Maar dat was niet zo.

'Onzin! Je bent helemaal groen! Je gaat in bed en je komt er pas uit als de dokter geweest is.' Maar toen de dokter haar had onderzocht, zag hij geen enkele reden waarom mevrouw Thayer in bed zou moeten blijven, tenzij ze daar nog acht maanden in wilde blijven liggen. Volgens zijn berekening zou de baby in november geboren worden. 'Een baby? Een baby! Onze baby!' Ward was dolgelukkig van opwinding en opluchting en toen de dokter weg was, danste hij van plezier om de tafel. Daarna liep hij snel naar haar toe, vroeg wat ze wilde, of ze iets nodig had, of wat hij kon doen om te zorgen dat ze zich beter voelde. Ze vond het leuk dat hij zo enthousiast reageerde en toen het nieuws bekend werd, was het natuurlijk meteen voorpaginanieuws. 'Ex-filmster verwacht eerste kind.' Niets in hun leven scheen lang een geheim te kunnen blijven, maar Ward zou het zelf ook niet lang geheim hebben kunnen houden. Hij vertelde het aan iedereen die het maar wilde horen, en behandelde Faye als het teerste, breekbaarste glas. Als hij haar eerder al met geschenken overlaadde, was dat niets vergeleken met waar hij nu allemaal mee kwam aanzetten. Ze had niet eens genoeg kasten en sieradendoosjes om al die extreem dure juwelen in op te bergen.

'Ward, hou er toch eens mee op! Ik heb daar allemaal niet eens ruimte voor!'

'Dan bouwen we een huisje alleen voor jouw sieraden.' Hij lachte ondeugend, en nam haar tegenwerpingen zoals gewoonlijk niet serieus. Als hij geen juwelen voor haar kocht, dan kocht hij wel kinderwagens, ponywagens, trappelzakken van mink of enorme teddyberen. Hij het zelfs een echte draaimolen bouwen op het landgoed. Toen Faye er in oktober even een kijkje kwam nemen, liet hij haar er zacht in ronddraaien.

Na de misselijkheid van de eerste maanden voelde ze zich wonderbaarlijk goed. Haar enige klacht was dat ze zó dik werd dat ze wel een ballon leek die elk ogenblik kon wegvliegen. 'Ze hoeven alleen maar een mandje aan mijn voeten te binden en dan kan ik zo worden verhuurd voor tochtjes boven de stad,' zei ze op een dag tegen een vriendin. Ward was woedend. Hij vond haar nog steeds heel erg mooi, zelfs in haar opgezwollen toestand, en hij was zó benieuwd dat hij het de laatste maand bijna niet meer kon uithouden. Hij had een plaatsje in het beste ziekenhuis van Los Angeles gereserveerd en ze werd begeleid door de beste arts.

'Ik wil alleen het allerbeste voor mijn lieveling en mijn kindje,' zei hij altijd als hij haar een glaasje champagne probeerde aan te smeren, maar het smaakte haar niet meer, en soms wilde ze dat hij er ook eens wat minder van nam. Niet dat hij er dronken van werd, maar toch dronk hij er veel van, de hele dag door, waarna hij in de avond, als ze uitgingen, overging op whisky. Maar ze vond het vreselijk om er iets van te zeggen. Hij was in zoveel opzichten zo goed voor haar. Moest ze dan echt over zo'n kleinigheid gaan klagen? Bovendien wist ze dat hij het allemaal goed bedoelde. Hij liet alvast een krat van zijn favoriete champagne naar het ziekenhuis sturen waar ze zou gaan bevallen. 'Ik hoop dat ze die flessen koel zetten.' Hij liet Westcott, de butler, zelfs opbellen naar het ziekenhuis om te zeggen hoe ze de champagne moesten koelen. Faye moest erom lachen.

'Ik heb zo het idee dat ze wel iets anders aan hun hoofd hebben, lieverd,' zei ze. Hoewel het ziekenhuis waar ze zou gaan bevallen wel gewend was aan zulke speciale wensen, want alle grote sterren kregen daar hun baby's. 'Dat kan ik me niet voorstellen,' zei hij. 'Wat is er nu belangrijker dan champagne koel zetten voor mijn lieve echtgenote?'

'O, ik kan wel een paar dingen bedenken...' Haar ogen vertelden hem alles wat hij wilde weten, en hij hield haar voorzichtig in zijn armen en kuste haar zoals hij haar altijd had gekust. Hij verlangde enorm naar haar, zelfs nu, maar de dokter had gezegd dat ze niet meer met elkaar mochten vrijen. Faye kon nauwelijks wachten tot het wel weer mocht. Het leek zo eeuwig lang te duren allemaal. Elke avond gleden zijn handen over haar enorme buik, want alleen dat al vond hij heerlijk. En dan verlangde hij wanhopig naar haar.

'Dit is bijna net zo erg als voordat we voor het eerst met elkaar naar bed gingen,' zei hij met een zuur gezicht toen hij op een avond uit bed stapte om een glas champagne te halen. Ze was pas over drie dagen uitgerekend, maar de arts had gezegd dat de baby best eens een paar weken te laat zou kunnen komen. Dat gebeurde wel vaker bij vrouwen die hun eerste kind kregen. Dit was iets waar ze niet op gerekend hadden, en hierdoor duurde het allemaal nog veel langer.

'Ik vind het heel akelig voor je.' Ze zag er heel moe uit en de laatste dagen was alles enorm uitputtend. Ze had die middag niet eens met hem in de tuin willen wandelen, zelfs niet toen hij haar had verteld dat hij een minipony had gekocht. 'Ik ben gewoon veel te moe om iets te doen.' Die avond zei ze dat ze ook te moe was om te eten. Om vier uur 's middags was ze al naar bed gegaan en nu, om twee uur 's nachts, lag ze hier nog steeds. Ze leek net een enorme roze zijden ballon met maraboeveren om haar hals.

'Wil je wat champagne, lieverd? Dan kun je misschien beter slapen.' Ze schudde haar hoofd. Ze had erge rugpijn en ze voelde zich al een paar uur heel raar. Bovendien had ze ook nog het idee dat ze de griep kreeg.

'Ik denk niet dat er iets is waar ik nog in slaap van kan vallen.' Dat was niet helemaal waar; ze kon wel iets bedenken, maar dat had de dokter hun verboden.

'Volgens mij ben jij alweer zwanger voordat je straks het ziekenhuis uit bent. Ik denk niet dat ik van je kan afblijven als de baby geboren is.'

Ze moest lachen toen hij dit zei. 'Dan heb ik in ieder geval iets om me op te verheugen.' Voor het eerst in negen maanden keek ze wat neerslachtig. Hij kuste haar zacht en ging het licht uitdoen, maar ineens hoorde hij een felle kreet uit het bed komen. Hij draaide zich om en zag dat haar gezicht vertrokken was van de pijn. Die pijn verdween even plotseling als hij was gekomen en ze keken elkaar verbaasd aan.

'Wat was dat?'

'Ik weet het niet.' Ze had wel een paar boeken gelezen, maar ze snapte nog steeds niet goed wanneer de weeën precies begonnen. Bovendien had iedereen haar gewaarschuwd dat je in de laatste paar weken eindeloos vaak een vals alarm en een valse start kon krijgen, dus de kans was klein dat het nu al 'echt' was. Toch was het een behoorlijk felle pijn geweest, dus Ward besloot om het licht maar aan te laten en even af te wachten wat er verder zou gaan gebeuren. Maar twintig minuten later was er nog steeds niets gebeurd en besloot hij het licht toch maar weer uit te doen. Hij was het bed nog niet uit, of Faye slaakte opnieuw een geschrokken kreet. Deze keer verkrampte ze van de pijn en hij zag dat de zweetdruppeltjes op haar gezicht parelden.

'Ik bel de dokter.' Hij merkte dat zijn hart in zijn keel bonsde en dat zijn handen vochtig werden van het zweet. Ze zag er ineens zo bleek en angstig uit.

'Doe niet zo gek, lieverd, het gaat heus wel. We kunnen die man echt niet elke nacht opbellen de komende maand. Het duurt waarschijnlijk nog weken!'

'Maar over drie dagen ben je uitgerekend!'

'Jawel, maar hij zei toch ook dat de baby waarschijnlijk pas later zou komen? Laten we nou gewoon maar even afwachten tot morgenochtend.'

'Zal ik het licht aan laten?' Ze schudde haar hoofd en hij deed het licht uit en ging voorzichtig naast haar liggen, alsof hij bang was dat ze, als hij het bed te veel zou laten schudden, zou exploderen en de baby gelanceerd zou worden. Ze giechelde naast hem in het donker, maar hij hoorde dat ze ineens scherp inademde en haar adem inhield, alsof ze erge pijn had. Ze greep zijn hand en kneep er stevig in. Ze vocht tegen de pijn en toen die wat wegzakte, ging ze rechtop in bed zitten.

'Ward...' Hij lag doodstil en vroeg zich af wat hij moest doen. Het geluid van haar stem raakte hem diep. Wat klonk ze kwetsbaar en angstig. Instinctief nam hij haar in zijn armen.

'Lieverd, laten we toch de dokter bellen.'

'Ik vind het zo stom om hem midden in de nacht te storen.'

'Dat is gewoon zijn werk.' Maar ze hield vol dat ze beter tot de volgende ochtend konden wachten. Om zeven uur 's ochtends twijfelde Ward geen moment meer. Het was nu echt menens. Het kon hem niets schelen dat iedereen het had over valse starts: de pijn kwam nu met tussenpozen van vijf minuten en ze moest zich elke keer schrap zetten om niet te gaan gillen. Hij liep uit wanhoop de kamer uit en belde de dokter waar Faye onder behandeling was. Hij leek tevreden met wat hij hoorde en zei dat Ward haar meteen mocht brengen.

'Het kan nog wel een hele tijd duren, meneer Thayer, maar het is toch een goed idee om haar nu te brengen zodat ze zich een beetje kan installeren.'

'Kunt u haar iets tegen de pijn geven?' Ward was bijna wanhopig omdat ze al vijf uur lang ondraaglijke pijn leed.

'Als ik haar zie, kan ik pas beoordelen of dat nodig is.' De arts was onverbiddelijk.

'Wat bedoelt u daar verdomme mee? Jezus, ze kan het nauwelijks aan... U moet haar echt iets geven...' Ward snakte zelf naar een borrel, in ieder geval naar iets sterkers dan champagne.

'We zullen doen wat we kunnen, meneer Thayer. Zorgt u nu maar dat u kalm blijft en haar zo snel mogelijk in het ziekenhuis krijgt.'

'We zijn er over tien minuten. Of vijf, als het lukt.'

De arts zei het niet, maar hij zou zelf pas over een uur in het ziekenhuis zijn. Hij moest nog douchen, zich scheren en zich aankleden, hij had de krant nog niet uit, en hij wist genoeg van verloskunde om te kunnen voorspellen dat het nog uren, misschien nog wel een dag, zou kunnen duren. Het had dus helemaal geen zin om haast te maken, hoe paniekerig de jonge aanstaande vader ook deed. Hij zou hem wel geruststellen als hij in het ziekenhuis kwam, en de verpleegsters zouden hem wel op afstand houden. Vorige week was er een man binnengedrongen in de verloskamer, maar de beveiligingsmensen hadden hem daar onmiddellijk weer vandaan gehaald en gedreigd hem in de gevangenis op te sluiten als hij zich niet gedroeg. Maar met Ward Thayer voorzag hij eigenlijk geen problemen. En hij was blij dat hij de bevalling van Faye Price Thayer mocht doen, want dat was weer een beroemdheid die hij aan zijn lijstje kon toevoegen.

Maar Ward schrok enorm toen hij terugkwam in de slaapkamer en haar in een plas water op de witte, marmeren badkamervloer zag staan. 'De vliezen zijn gebroken!' Haar stem klonk heser dan anders en haar ogen waren groot en angstig.

'O, God, ik bel meteen een ambulance.' Maar ze moest lachen toen hij dit zei en ging op de rand van de badkuip zitten.

'Als je het maar laat. Het gaat heus wel.' Maar zo zag ze er helemaal niet uit; ze leek bang, bijna net zo bang als hij. 'Wat zei de dokter?'

'Dat ik je meteen naar het ziekenhuis moest brengen.'

'Nou.' Ze keek haar man aan. 'Ik kan er maar één ding over zeggen, en dat is dat het geen vals alarm is.' Ze begon al iets meer ontspannen te kijken: hij sloeg zijn armen om haar heen en liep met haar terug naar haar kleedkamer. 'Wat zal ik aandoen?' Ze staarde naar de kleren in haar kast. Hij kreunde.

'O, Jezus, Faye, dat maakt niet uit! Wat dacht je van een badjas?'

'Doe niet zo raar. Stel dat er een fotograaf is?' Ward keek naar haar en lachte.

'Maak je daar nou maar geen zorgen om. Kom op.' Hij haalde een jurk uit de kast, hielp haar erin, en liep voorzichtig met haar naar beneden. Hij wilde haar het liefst dragen, maar ze zei dat ze prima kon lopen. Tien minuten later zat ze comfortabel in de Duesenberg, met de jas van sabelbont over haar knieën, en uit voorzorg op een dikke stapel badhanddoeken. Even later reed de chauffeur de oprit van het ziekenhuis op en hielp Ward haar de auto uit. Ze werd meteen in een rolstoel gezet en weggereden, en Ward kon niets anders doen dan zes uur lang door de wachtkamer ijsberen. Op zijn eis om de dokter te spreken te krijgen werd niet ingegaan, maar om halftwee zag hij hem ineens door de gang struinen, in zijn blauwe doktersjas en met zijn chirurgenmutsje nog op. Zijn masker hing nog om zijn nek. Hij kwam met uitgestoken hand op Ward af.

'Gefeliciteerd, u hebt een stevige, gezonde jongen gekregen!' De dokter lachte vrolijk, maar Ward keek geschokt, alsof hij dit zelfs na deze uren van krankzinnig geijsbeer door de gangen niet had verwacht. Hij had het ook geen halfuur langer kunnen uithouden. 'Hij weegt acht pond en negen ons, en uw vrouw maakt het uitstekend.'

'Mag ik naar haar toe?' Ward voelde dat zijn hele lichaam slap werd bij het horen van dit nieuws. Hij was zó blij dat het voorbij was, en dat alles goed was met Faye en met de baby.

'Over een paar uur. Ze slaapt nu. Het is heel hard werken, hoor, zo'n klein kereltje op de wereld zetten.' De dokter glimlachte weer. Hij vertelde niet hoe moeilijk Faye het had gehad en dat het bijna op een keizersnede was uitgedraaid. En hij wilde haar pas wat lachgas geven toen het hoofdje er al uit was. Ze hadden echt tot het allerlaatste gewacht en toen hadden ze haar pas weggemaakt, toen de baby geboren was. Daardoor kon hij haar ook veel gemakkelijker hechten en er was geen enkele reden om haar nu wakker te maken. Haar werk was gedaan.

'Dank u wel, dokter,' zei Ward. Hij schudde hem stevig de hand en rende bijna het ziekenhuis uit. Hij had thuis een cadeau voor Faye klaarliggen, een enorme diamanten broche met bijpassende ring, in een blauw fluwelen doosje van Tiffany. Hij wilde het ophalen om het aan haar te geven, maar hij had ook ernstig behoefte aan een borrel. Hij zei tegen de chauffeur dat hij hem zo snel mogelijk naar huis moest brengen, en toen ze er waren rende hij naar binnen. Wat een ongelofelijke dag was het geweest. Hij nam een dubbele whisky, sloeg die achterover, ging zitten, zuchtte eens diep, en liet het tot zich doordringen dat hij vader was geworden van een zoon. Hij wilde het wel van de daken schreeuwen, zó blij was hij, en hij kon bijna niet wachten tot hij zijn vrouw zag. Hij nam nog een whisky en liep naar boven om het cadeau te halen dat hij voor zijn vrouw had gekocht. Hij wist dat ze er heel blij mee zou zijn, maar niet zo blij als hij met haar was... en de baby! Een jongetje! Een zoon! Terwijl Ward een douche nam en zich schoor voordat hij weer naar het ziekenhuis ging, dacht hij aan alles wat hij met zijn zoon wilde doen, de uitstapjes die ze zouden maken, het kattenkwaad dat ze zouden uithalen. Zijn eigen vader had nooit veel tijd met hem doorgebracht, maar hij ging dat zelf heel anders doen. Ze zouden samen gaan tennissen, polo spelen, diepzeeduiken in de Stille Oceaan, samen op reis gaan, samen fantastisch leuke dingen doen. Om vijf uur 's middags kwam hij stralend aan in het ziekenhuis en vroeg de verpleegster om champagne naar Fayes kamer te laten brengen. Maar toen hij daar op zijn tenen binnenkwam, zag hij dat ze nog lag te doezelen. Ze deed haar ogen open en leek eerst even niet te weten waar ze was. Maar toen ze hem zag, glimlachte ze naar hem. Haar blonde haar zat als een stralenkrans om haar bleke gezichtje. Ze zag er bijna hemels uit terwijl ze hem slaperig aankeek.

'Hoi... Wat is het geworden?' Haar stem klonk heel duf en haar ogen vielen weer dicht. Ward kuste haar wang en fluisterde zacht.

'Hebben ze je dat nog niet verteld?' Hij keek geschokt. De verpleegster verliet de kamer. Faye schudde haar hoofd. 'Een jongetje! Een klein jongetje!' Ze glimlachte slaperig naar hem en gebaarde dat ze geen champagne hoefde. Ze kon nog niet rechtop zitten en ze zag er nog steeds een beetje groenig uit. Hij maakte zich heel erg zorgen om haar, ook al bezwoeren de verpleegsters hem dat alles in orde was. Hij zat een tijd met haar hand in de zijne. 'Was het... was het erg zwaar, lieverd?' Hij struikelde bijna over zijn woorden en hij zag in haar ogen dat het inderdaad heel erg zwaar was geweest, maar ze schudde dapper haar hoofd. 'Heb je hem al gezien? Op wie lijkt hij?'

'Ik weet het niet... Ik heb hem nog niet gezien. Ik hoop dat hij op jou lijkt.' Hij liet haar weer rustig slapen. Hij had haar het spectaculaire cadeau laten zien waar ze erg bewonderend naar had gekeken, maar hij merkte dat ze niet helemaal zichzelf was. Hij vermoedde dat het door de pijn kwam en dat ze dat niet aan hem wilde laten merken. Hij liep op zijn tenen door de gang om naar zijn zoon te kijken. De verpleegster hield de baby voor hem omhoog achter de glazen wand. Hij vond niet dat hij op Faye leek, behalve zijn blonde haren, maar het was een prachtige, mollige, flinke baby. Terwijl Ward stond te kijken, slaakte hij net een gezonde kreet. Toen Ward het ziekenhuis uitliep en in de Duesenberg stapte, bedacht hij zich dat hij nog nooit zó trots was geweest. Hij ging in z'n eentje eten bij Giro, waar hij zijn vrienden ontmoette, tegen iedereen opschepte en sigaren uitdeelde, en erg dronken werd van de champagne, terwijl Faye in haar ziekenhuisbed lag te slapen en probeerde te vergeten hoe vreselijk het was geweest.

Na een kleine week mocht ze naar huis, en toen ze eenmaal thuis was, leek ze weer helemaal op de oude Faye. Ze wilde de baby zelf verzorgen, maar Ward wist haar ervan te overtuigen dat dat niet zo verstandig was. Ze had haar slaap nodig. Ze hadden een kindermeisje ingehuurd dat voor de baby zorgde terwijl Faye aansterkte.

Maar binnen twee weken was Faye weer op de been en had ze de baby bijna voortdurend in haar armen. Ward zei dat ze mooier was dan ooit.

Ze noemden hun zoontje Lionel, en hij werd op eerste kerstdag gedoopt in de kerk waar ze waren getrouwd. 'Wat een perfect kerstcadeautje.' Ward straalde toen hij op de terugweg zijn zoon in zijn armen hield. Faye begon te lachen. 'Hij is prachtig, lieverd, en hij lijkt op jou!'

'Hij is erg leuk, op wie hij dan ook lijkt.' Ze keek met een gelukzalige glimlach naar het slapende jongetje. Hij had tijdens de korte doopplechtigheid nauwelijks gehuild. En toen hij eenmaal thuis was, was hij wakker geworden en liet hij zich zonder protest doorgeven van de een naar de ander. Iedereen wilde hem graag even vasthouden en bekijken. Alle beroemde en gevierde filmsterren, producenten en regisseurs uit Fayes vroegere leven in Hollywood waren er, en de vrienden van Ward natuurlijk. Het was een indrukwekkende lijst met namen. De Hollywoodsterren zaten Faye te plagen dat ze 'hiervoor' haar carrière had opgegeven. En vroegen of ze van plan was om nu voortdurend baby's te gaan krijgen. Ze zei van wel, en Ward, die naast haar stond, straalde. Hij was zó trots op Faye en Lionel. De hele dag werd er overvloedig champagne geschonken. En 's avonds gingen Ward en Faye dansen in de Biltmore Bowl. Ze was wonderbaarlijk snel hersteld. Ze had haar figuur al terug en ze voelde zich uitstekend. Ward vond dat ze mooier was dan ooit. De fotografen verdrongen zich om haar te kunnen fotograferen.

'Ben je er helemaal klaar voor om het nog een keer te doen?' vroeg Ward plagerig. Ze wist eigenlijk niet zeker of ze dat wel was. De herinnering aan die vreselijke pijn was nog niet weggezakt, maar ze was wel stapelgek op Lionel. Misschien zou het niet zo heel erg zijn om dit nog eens mee te maken, dacht ze nu, al zou ze er een paar weken geleden niet aan hebben moeten denken.

'Wat dacht je van een tweede huwelijksreis in Mexico?' stelde hij voor. Ze vond het een heerlijk idee. Ze vertrokken kort na nieuwjaar en ze hadden drie heerlijke weken in Acapulco. Ze kwamen daar wat vrienden tegen, maar meestal waren ze heerlijk met z'n tweeën. Ze huurden zelfs een jacht en gingen twee dagen rustig op zee vissen. Het was een heerlijke vakantie, die nog heerlijker had kunnen zijn als Faye niet ziek geworden was in de laatste week. Ze weet het aan de vis, de hitte, en de zon, en ze kon zich niet voorstellen dat het ergens anders door kwam. Maar toen ze terug was, drong Ward erop aan dat ze naar de dokter ging om zich te laten onderzoeken. Ze deed het en was verbijsterd. Ze was weer zwanger.

Ward was dolgelukkig en dat was ze zelf ook. Het was precies wat ze vanaf het begin hadden gewild. Maar ze werden er flink mee geplaagd. 'Kon je die arme meid niet met rust laten, Ward? Wat is er met jullie? Ze heeft nauwelijks de tijd gehad om haar haar te kammen!' Maar ze waren er beiden heel erg gelukkig mee en deze keer sloegen ze het advies van de dokter in de wind en vrijden bijna tot de bevalling met elkaar. Ward zei dat als ze van elke tien maanden er negen zwanger zou zijn, hij haar echt niet met rust kon laten, en dat deed hij deze keer dan ook niet. De bevalling begon vijf dagen na de uitgerekende datum, en was deze keer veel gemakkelijker. De weeën begonnen op een warme middag in september. Ze hadden nauwelijks tijd om naar het ziekenhuis te gaan, zó pijnlijk en zo snel achter elkaar kwamen ze. Toen ze er eindelijk waren, hield Faye haar kiezen op elkaar geklemd en haar vuisten gebald van de pijn. De baby werd in minder dan twee uur tijd geboren. Toen Ward 's avonds laat bij haar kwam, schrok hij er niet van dat ze zo slaperig was. Deze keer had hij smaragden oorbellen voor haar gekocht met een bijpassende ring van dertig karaat. Het was weer een jongetje en ze noemden hem Gregory. Faye was weer even snel op de been als na de geboorte van hun eerste. Maar deze keer nam ze zich voor om iets voorzichtiger te zijn, althans een tijdje.

Toen de baby drie maanden oud was, gingen Faye en Ward met de Queen Elizabeth naar Europa. Ze namen het kindermeisje en de twee jongens mee en huurden een aparte suite aan boord en grote hotelsuites in de steden die ze bezochten: Londen, Parijs, München en Rome. Ze gingen zelfs in maart een paar dagen naar Cannes, waar het heerlijk weer was. Daarna reisden ze terug naar Parijs en daarvandaan weer naar huis. Het was een heerlijke vakantie en Faye was dolgelukkig met haar man en haar twee schatten van kinderen. Een paar keer had iemand haar om een handtekening gevraagd; veel minder vaak dan vroeger. Bijna niemand herkende haar nog. Ze was nog steeds erg mooi, maar ze zag er anders uit, wat moederlijker, met wat minder glamour, behalve als ze 's avonds met Ward uitging. Toch vond ze het geen enkel probleem om een broek en een trui te dragen en een sjaal om haar gouden haar te doen en lekker naar buiten te gaan met haar twee jongens. Ze kon zich geen heerlijker leven voorstellen en Ward was heel erg trots op hen.

Toen ze terugkwamen, was alles goed, alleen deden er de laatste tijd een paar nare geruchten de ronde in Hollywood. Een paar maanden eerder was de Zwarte Lijst uitgekomen, en talloze acteurs, regisseurs en schrijvers kwamen plotseling zonder werk te zitten. Het woord 'communist' lag iedereen op de lippen; er werd met beschuldigende vingers gewezen, zelfs naar oude vrienden. Het was een treurige tijd voor iedereen en in zekere zin was Faye blij dat ze er niet meer bij hoorde. Het treurigste van alles was nog wel dat de mensen die op de Zwarte Lijst waren gezet, niet alleen geen werk meer hadden, maar ook in de steek werden gelaten door hun vrienden. Iedereen was bang om met hen gezien te worden.

Warner Bros, had een enorme poster opgehangen naast de studio's waarop stond: 'Goede films en goed burgerschap'. Daarmee werd duidelijk waar ze stonden.

De commissie die onderzoek deed naar 'on-Amerikaanse activiteiten' was al tien jaar geleden opgericht, maar had zichzelf nooit erg serieus genomen, totdat in oktober 1947 de 'Tien van Hollywood' gevangenisstraf kregen omdat ze weigerden te getuigen. Ineens leek het alsof de hele stad gek geworden was, en Faye vond het vreselijk om de verhalen te horen die de ronde deden over oude vrienden. In 1948 waren allerlei getalenteerde vrienden gedwongen om Hollywood te verlaten en een baan te zoeken als timmerman, loodgieter of wat ze maar konden krijgen. Hun dagen in Hollywood waren voorbij. Faye vond het een vreselijk verdrietige toestand. Ze sprak erover met Ward.

'Ik ben blij dat ik daar niet meer zit. Ik had nooit gedacht dat het zo'n nare toestand zou worden.'

Ward keek haar onderzoekend aan. Hij moest toegeven dat ze heel gelukkig leek met haar nieuwe leven, maar hij vroeg zich wel eens af of ze geen heimwee had naar de tijd waarin ze nog werkte. 'Mis je het nooit, schatje?'

'Nee, geen seconde, lieverd.' Toch vond hij haar de laatste tijd rusteloos, alsof ze eigenlijk iets meer zou willen doen. Ze deed nu vrijwilligerswerk in een ziekenhuis en ze bracht natuurlijk veel tijd door met de jongens. Lionel was bijna twee en Gregory was tien maanden: een schattige baby met een gelukkig, lachend gezichtje en krullen die om zijn hoofd dansten. Faye was dolgelukkig toen ze Ward tien dagen voor Gregs eerste verjaardag kon vertellen dat ze weer zwanger was.

Maar deze keer was het wel moeilijker voor haar. Ze voelde zich vanaf het begin minder goed en ze was ook veel sneller moe. Ze wilde haast nooit meer uit en Ward merkte dat ze deze keer veel dikker was. Al bijna vanaf het begin groeide haar buik in een enorm tempo, terwijl de rest van haar lichaam juist erg dun bleef. Rond de kerst ontdekte de arts hoe dat kwam. Hij onderzocht haar heel zorgvuldig en toen hij klaar was, keek hij haar met een vrolijke glimlach aan.

'Ik heb het idee dat de paashaas een leuke verrassing voor je in petto heeft, Faye, als hij tenminste zo lang kan wachten.'

'Wat dan?' Ze kon nu al nauwelijks meer bewegen en ze moest nog drie maanden verder.

'Ik heb het vermoeden dat het een tweeling is.'

Ze staarde hem stomverbaasd aan. Die mogelijkheid was nog nooit in haar opgekomen. Ze dacht dat ze deze keer gewoon wat sneller moe was, maar ze was inderdaad ook wel veel dikker.

'Weet u het zeker?'

'Nee. We kunnen over een tijdje een röntgenfoto maken, maar bij de bevalling merken we het natuurlijk vanzelf.' En het klopte wat hij vermoedde. Er kwamen twee prachtige meisjes uit haar buik, negen minuten na elkaar, en Ward was zó dolgelukkig dat hij bijna uitzinnig werd. Deze keer had hij een ring met een robijn en een diamanten halsketting uitgezocht, en hij kocht twee van elk: twee ringen en twee halskettingen. Greg en Lionel waren erg verbaasd toen ze met twee baby's thuiskwamen in plaats van met één.

'Voor ieder één,' zei Ward. Hij legde bij zijn beide zoontjes heel voorzichtig een klein, roze bundeltje op schoot. De tweeling was een groot succes; iedereen vond ze geweldig. Ze waren geen eeneiige tweeling, maar ze leken zó op elkaar dat ze dat wel hadden kunnen zijn. Ze noemden de oudste, die onwaarschijnlijk veel op Faye leek, Vanessa. Ze had dezelfde groene ogen, dezelfde blonde haren, en hetzelfde gezichtje, maar ze was wel de rustigste van de twee. Het jongste meisje noemden ze Valerie. Ze leek sprekend op haar zus, maar had vuurrood haar en een bijpassend karakter; zij huilde het hardst als ze iets wilde, en ze lachte het eerst.

'Mijn hemel, van wie heeft ze dat?' Ward was geschokt toen hij dat rode haar zag, maar toen Valerie ouder werd, werd haar haar, net als alles aan haar, steeds mooier. Ze was een opvallend mooi meisje en de mensen keken haar vaak na. Soms was Faye wel eens bang dat ze precies het tegenovergestelde zou zijn als haar oudere zus. Vanessa was veel stiller en leek een beetje in de schaduw te staan van haar tweelingzus. Ze was ook heel mooi, maar ze was veel minder opvallend en veel rustiger. Ze vond het heerlijk om rustig in een boekje te lezen of toe te kijken als Valerie de twee jongens zat te plagen. Lionel had altijd erg veel geduld met haar, maar Greg greep zijn zus soms stevig vast bij haar rode haren. Valerie leerde al vroeg zich te verdedigen. Maar over het algemeen hadden de kinderen erg veel plezier met elkaar en de mensen zeiden dat ze nog nooit zulke mooie kinderen hadden gezien. De twee kleine meisjes speelden graag in de grote tuin met de minipony die hun vader jaren geleden had gekocht. De twee jongens klommen in de bomen, waren heerlijk met elkaar aan het ravotten, en maakten steeds weer hun mooie zijden overhemdjes kapot of vuil. Ze genoten met volle teugen van de draaimolen, de pony's en al het andere dat hun vader voor hen had gekocht. En hij vond het heerlijk om met hen te spelen. Hij was al tweeëndertig maar hij leek soms zelf nog wel een kleine jongen. Faye was dolgelukkig met haar gezin. Vier kinderen was het perfecte aantal. Ze wilde er niet nog meer, en Ward vond het ook goed om nu te stoppen, al zei hij soms plagerig dat hij er toch graag tien wilde. Maar Faye had nu al haar handen vol, vooral omdat ze zoveel tijd met de kinderen doorbracht. Ze hadden heerlijke vakanties. Ward had een huis gekocht in Palm Springs, waar ze elke winter een tijd woonden. Faye vond het heerlijk om met hem naar New York te gaan om vrienden te bezoeken. Ze hadden een heel goed leven, dat niet te vergelijken was met de armoede uit haar jeugd, en de eenzaamheid van zijn kinderjaren.

Pas toen hij haar een hele tijd kende, had hij haar daarover in vertrouwen genomen. Hij was als kind heel rijk en heel eenzaam geweest. Hij had alles wat zijn hartje begeerde, maar zijn ouders waren er nooit. Zijn vader was altijd aan het werk en zijn moeder was meestal druk bezig met haar vrijwilligerswerk. Ze gingen ook nog heel vaak op vakantie en lieten de kleine Ward dan thuis. Hij had zich voorgenomen om dat zijn eigen kinderen nooit aan te doen. Ze namen hun kinderen overal mee naartoe: naar weekendjes in Palm Springs, op vakantie, zelfs naar Mexico. Ze genoten van hun kinderen en de kinderen genoten van alle aandacht die ze kregen. Ze ontwikkelden zich elk op hun eigen manier. Lionel was rustig, oplettend, serieus, en leek veel op Faye. Die ernst begreep Ward soms niet zo goed. Greg was veel wilder en speelser, en hij vond het heerlijk om uren met Ward te voetballen op het gras. Greg was meer zoals hij zelf als kind geweest was, heel sportief, gelukkig en zorgeloos. Of eigenlijk zoals hij geweest had kunnen zijn als hij ook zoveel aandacht had gekregen van zijn ouders. En Valerie werd met de dag mooier. Zij was het meest veeleisend van de vier kinderen, ze was zich ook het meest bewust van haar charmes, en pikte zonder pardon Vanessa's poppen, speelgoed en lievelingskleren in. Vanessa eiste dat niet voor zichzelf op en leek het niet eens te merken. Ze had alles voor haar tweelingzusje over. Ze gaf ook veel om andere dingen: de blik in de ogen van haar moeder, iets liefs dat Ward tegen haar zei, een uitstapje naar de dierentuin, Lionels hand vasthouden, peinzen over haar eigen, geheime droomwereld waar ze een uitstapje in maakte als ze in een plaatjesboek keek of onder een boom lag en naar de lucht staarde. Zij was de dromer van het gezin. Ze lag soms uren op het gras naar de lucht te kijken, diep in gedachten, en zong dan soms zachtjes een liedje. Faye moest erom lachen.

'Op die leeftijd was ik net zo,' zei Faye zacht tegen Ward.

Hij keek naar zijn mooie, kleine blonde dochtertje.

'En waar droomde jij dan van, lieverd?' Hij kuste haar in haar hals en pakte haar hand vast. Zijn ogen waren zo warm als de ochtendzon. 'Dat je later filmster zou worden?'

'Soms, maar toen was ik al ouder.' De kleine Vanessa wist nog niet eens wat een film was.

Hij glimlachte vrolijk naar zijn vrouw. 'En waar droom je nu van?' Hij was zo gelukkig met haar. Ze had alle eenzaamheid uit zijn leven verdreven. En ze was leuk. Dat vond hij heel belangrijk. Zijn ouders hadden het volgens hem nooit naar hun zin. Het enige wat zijn vader deed was werken, voor zover Ward kon beoordelen, en zijn moeder was ook altijd bezig. Hij had zich voorgenomen om het zelf heel anders te doen. Hij wilde van het leven genieten. Zijn ouders waren al jong gestorven, zonder ooit echt van het leven te hebben genoten. Dat was met Faye en Ward wel anders. Ze hadden het enorm naar hun zin. Hij keek weer naar haar. Ze was zo mooi en zo rustig zoals ze daar over zijn vraag zat na te denken, ze leek bijna een schilderij.

'Ik droom van jou, liefste... En van de kinderen. Ik heb alles wat ik maar kan wensen... Meer nog.'

'Goed zo. Dan ben ik ook gelukkig.' En hij meende ieder woord, ook later, toen de kinderen opgroeiden.

Ward dronk soms nog steeds te veel champagne, maar hij deed verder geen vlieg kwaad en hij bleef er vrolijk onder. Faye hield verschrikkelijk veel van hem, ondanks de kwajongensachtige streken die hij soms had, zoals te veel plezier maken of een beetje te veel drinken. Eigenlijk schuilde er geen kwaad in.

Zijn financieel adviseurs kwamen de laatste tijd wel vaker langs dan eerst om te praten over de nalatenschap van zijn ouders, maar daar bemoeide zij zich niet mee.

Het was tenslotte zijn geld en bovendien had ze het al druk genoeg met Lionel, Gregory, Vanessa en Val. Maar toen de tweeling ongeveer twee jaar was, merkte ze dat Ward meer begon te drinken, niet alleen champagne maar ook whisky, wat haar wel zorgen baarde.

'Is er iets, lieverd?'

'Nee, natuurlijk niet.' Hij lachte, deed alsof hij zorgeloos was, maar hij had de laatste tijd een angstige blik in zijn ogen en ze vroeg zich af hoe dat kwam. Toch bleef hij maar volhouden dat er niets aan de hand was. Nog steeds kwamen de adviseurs langs, en later belden ze. Ze vroeg zich af wat ze tegen hem zeiden. Maar op de een of andere manier vond ze het toch niet meer zo belangrijk allemaal. Op een avond in april 1951, toen ze samen naar de Oscaruitreiking waren geweest en 's avonds heel laat terugkwamen, vergaten ze de gebruikelijke voorzichtigheid en lieten zich meevoeren door hun passie. Eind mei wist Faye het zeker.

'Alweer?' Ward keek verbaasd maar niet ontevreden, al was hij deze keer minder enthousiast. Hij had allerlei andere dingen aan zijn hoofd, al vertelde hij Faye daar niets over.

'Ben je boos op me?' Ze was bezorgd, maar hij trok haar met een brede grijns in zijn armen.

'Alleen als het niet van mij is, gekke meid. Natuurlijk ben ik niet boos! Hoe zou ik nou boos op je kunnen zijn?'

'Vijf kinderen is best veel...' Ze was er deze keer zelf ook een beetje onzeker over. Hun gezin was eigenlijk al compleet. 'En stel dat we weer een tweeling krijgen...'

'Dan worden het er zes! Dat lijkt me prima! Misschien bereiken we op een dag nog ons streefgetal van tien!' Maar inmiddels waren de vier andere kinderen de kamer binnengekomen, gillend van enthousiasme, over elkaar buitelend en elkaar aan de haren trekkend. Faye kon nauwelijks boven het lawaai uitkomen.

'God verhoede het!' zei hij lachend tegen haar. Alles ging goed en in januari werd Anne Thayer geboren, het kleinste kind dat Faye had gehad. Ze zag er zo piepklein en breekbaar uit, dat Ward haar bijna niet vast durfde te houden, maar hij leek wel heel blij met haar. Deze keer kocht hij een enorme smaragden hanger voor haar, maar op de een of andere manier was hij minder enthousiast dan bij hun andere kinderen. Faye hield zichzelf voor dat dit logisch was en dat ze moeilijk van hem kon verwachten dat hij een fanfare zou inhuren voor hun vijfde kind. Toch was ze teleurgesteld dat hij niet wat blijer was.

Maar binnen een paar dagen wist ze precies waarom dat zo was. De adviseurs namen niet meer de moeite om met hem te praten. Ze kwamen bij haar, want ze vonden dat het hoog tijd werd dat ze wist wat er aan de hand was. Het was zeven jaar na het einde van de oorlog, en Thayer Shipyard had al in vier jaar geen winst meer gemaakt. Het bedrijf zat zelfs al jaren in de rode cijfers, ondanks hun smeekbedes aan het adres van Ward om er iets aan te doen het bedrijf te laten inkrimpen om te zien of dat zou helpen. Ze wilden dat hij de dagelijkse leiding op de werf weer in handen nam, zoals zijn vader ook had gedaan. En Ward had steeds geweigerd. Hij had niet alleen de werf aan de grond laten lopen, maar hij had ook het familiekapitaal geplunderd. Hij had steeds volgehouden dat hij niet zijn gezinsleven ging verpesten door dag en nacht te werken. En nu was er bijna niets over, al bijna twee jaar niet meer. Terwijl Faye zwijgend en geschokt zat te luisteren, dacht ze terug aan de afgelopen jaren. Ward was inderdaad al een tijd bezorgd en afwezig, hij was meer gaan drinken, maar hij had nooit iets tegen haar gezegd. En de laatste twee jaar leefden ze dus op de pof, en zelfs daar had hij haar niets over verteld. Er was helemaal geen geld meer over, alleen gigantische schulden die door hun extravagante levensstijl waren ontstaan. Faye Price Thayer zat te luisteren naar wat de adviseurs haar te zeggen hadden, met een wit weggetrokken gezicht en fronsende wenkbrauwen. Ze keek alsof ze een shock had. En dat was in zekere zin ook zo. Toen ze weg waren, liep ze bijna wankelend de kamer uit. En toen Ward later die middag thuiskwam, zat ze rechtop in een stoel in de bibliotheek zwijgend op hem te wachten.

'Hallo, lieverd, wat doe jij zo vroeg al beneden? Moet je niet rusten?' Rusten? Rusten? Hoe kon ze nou rusten als er helemaal geen geld meer was, als ze eigenlijk op zoek moest naar een baan? Ze hadden alleen maar schulden. Toen ze haar ogen opsloeg en hem aankeek, wist hij dat er iets vreselijks was gebeurd. 'Faye? Lieverd, was is er?'

De tranen stonden in haar ogen en ze wist niet waar ze moest beginnen. De tranen liepen nu over haar wangen en ze begon te snikken. Hoe had hij dit spelletje met haar kunnen spelen? Wat had hij zich in zijn hoofd gehaald? Als ze dacht aan al die juwelen die hij voor haar had gekocht, de auto's, de bontjassen, het huis in Palm Springs, de polopaarden... Er kwam geen einde aan, en God mocht weten hoe erg hij zich in de schulden had gestoken. 'Lieverd, was is er toch?' Hij knielde naast haar neer. Ze kon alleen maar snikken, tot ze na een tijdje diep ademhaalde en haar hand op zijn wang legde. Hoe kon ze deze man haten? Pas nu werd het haar in volle omvang duidelijk, hij was eigenlijk nog maar een kind, een jongen die deed alsof hij een man was. Met zijn vijfendertig jaar was hij minder volwassen dan hun zesjarige zoon. Lionel was al heel praktisch en verstandig, terwijl Ward... Ward... In haar ogen was het verdriet over het einde van een leven af te lezen terwijl ze rustig probeerde te worden en hem vertelde wat ze die middag had gehoord.

'Bill Gentry en Lawson Burford zijn vanmiddag hier geweest, Ward.' Er klonk niets dreigends door in haar stem, alleen verdriet, om hem en om hen allemaal. Ward keek meteen enorm geïrriteerd. Hij draaide zich om, liep naar de bar en schonk een borrel in. Hij had een leuke middag gehad, tot nu toe. Hij keek over zijn schouder naar zijn vrouw.

'Laat je niet in de war brengen door die twee, Faye. Ze zijn allebei vreselijk vervelend. Wat wilden ze eigenlijk?'

'Jou iets aan het verstand brengen, denk ik.'

'Hoe bedoel je?' Hij keek haar nerveus aan en ging zitten. 'Wat zeiden ze dan?'

'Ze hebben me alles verteld, Ward.' Hij werd helemaal bleek, net zoals zij een paar uur eerder. 'Ze hebben me verteld dat je geen cent meer over hebt. De scheepswerf moet dicht, het huis moet worden verkocht om de schulden te betalen. Alles zal veranderen, Ward, we moeten volwassen worden en niet doen alsof we in Luilekkerland wonen waar we nooit zorgen hebben terwijl andere mensen die wel hebben.' Het enige verschil tussen hen en de anderen was dat hij zijn hele leven nog nooit had gewerkt en dat ze vijf kinderen te onderhouden hadden. Had ze het maar eerder geweten. Dan hadden ze hun laatste kind nooit gekregen. Ze voelde zich niet eens schuldig om die gedachte, hoe lief het baby'tje ook was. Hun leven stond nu op het spel en ze voelde dat Ward daar geen moer aan zou gaan doen. Hij was daar niet toe in staat, maar zij wel. En als hij hen niet in rustiger vaarwater kon krijgen, dan moest zij dat maar doen. 'Ward, we moeten erover praten...'

Hij sprong overeind en liep naar de andere kant van de kamer. 'Een andere keer, Faye, ik ben moe.' Zij ging ook staan, hoe zwak ze zich ook voelde. Dat was allemaal vergeten. Dat was een luxe. Een luxe die zij zich niet langer konden veroorloven.

'Verdomme! Luister naar me! Hoe lang ben jij nog van plan om spelletjes met mij te spelen? Tot je schuldeisers je in de gevangenis stoppen? Volgens Lawson en Bill hebben we geen cent meer over. Of erg weinig, in ieder geval.' Ze waren heel eerlijk tegen haar geweest. Ze zouden alles moeten verkopen alleen al om hun schulden af te betalen. En dan? Dat was wat ze zich nu afvroeg.

Ward keek haar aan. 'En wat moet ik er dan volgens jou aan doen? Mijn auto's verkopen? De kinderen laten werken?' Hij keek geschokt, alsof zijn wereld was ingestort en hij niet geschikt was voor iets anders dan dit.

'We moeten de realiteit onder ogen zien, hoe beangstigend het ook allemaal is.' Ze liep langzaam naar hem toe; haar ogen schitterden van alle opwinding. Toch was ze niet boos op hem. Ze had er de hele middag over nagedacht en ze begreep hoe hij in elkaar zat, maar ze kon niet meer toestaan dat hij een schijnleven leidde. Hij moest onder ogen zien dat er dingen zouden moeten veranderen. 'We moeten iets doen, Ward.'

'Wat dan?' Hij liet zich als een leeglopende ballon in een stoel ploffen. Hij had hier natuurlijk al eerder over nagedacht, maar hij had die gedachten verdrongen. Misschien was het verkeerd geweest om het voor haar verborgen te houden, maar hoe kon hij haar nou over zulke akelige dingen vertellen? Dat had hij nooit gedurfd. Daarom had hij steeds maar weer nieuwe juwelen voor haar gekocht, terwijl het stomme was dat hij best wist dat ze eigenlijk niet zoveel gaf om zulke dingen. Ze hield van de kinderen en van hem... Ze hield toch wel van hem? Daarom was hij altijd zo bang geweest om het haar te vertellen. Stel dat ze hem in de steek liet? Die gedachte kon hij niet verdragen. Maar nu ze het eindelijk wist, zag hij toch een sprankje hoop in haar ogen. Ze zou hem niet in de steek laten. De tranen sprongen ineens in de zijn ogen. Hij boog zich over haar heen en verborg zijn gezicht in haar schoot, snikkend om wat hij had gedaan. Ze streelde zijn haar en praatte zacht tegen hem, urenlang leek het wel. En ze ging niet weg. Nog niet in ieder geval, maar ze stond het ook niet meer toe dat hij wegliep voor de realiteit.

'We moeten het huis verkopen, Ward.'

'Maar waar moeten we dan heen?' Hij leek wel een bang kind. Ze glimlachte geruststellend naar hem.

'We zoeken gewoon iets anders. We ontslaan het personeel. We verkopen onze dure spullen, de zeldzame boeken, mijn bontjassen en mijn sieraden.' Dat deed haar wel verdriet, maar alleen omdat het dingen waren die hij haar op belangrijke momenten had gegeven. Daarom hadden de sieraden een grote emotionele waarde voor haar, maar ze wist ook dat de juwelen een hoop geld waard waren en dat ze het zich niet konden veroorloven om ze niet te gelde te maken. 'Hoe hoog zijn die schulden eigenlijk?'

'Dat weet ik niet.' Zijn stem klonk gesmoord doordat hij met zijn gezicht tegen haar dijen lag. Ze tilde zijn hoofd op.

'Dan moeten we dat uitzoeken. Wij samen. We zitten samen in de puree en we moeten er samen uit zien te komen.'

'Denk je echt dat dat nog kan?' Wat vreselijk was het toch om dit onder ogen te zien, zelfs samen met haar.

'Natuurlijk.' Ze klonk heel zelfverzekerd, maar dat was ze helemaal niet.

Opluchting stroomde door hem heen door haar geruststellende toon. Een paar keer had hij zelfs overwogen om zelfmoord te plegen, al had hij toen wel erg veel champagne op. Hij wist dat hij heel laf was. Hij was absoluut niet voorbereid op wat hem nu te doen stond. Zonder Faye had hij het helemaal niet aangekund; samen met haar was het al zo moeilijk. De volgende dag dwong ze hem naar zijn adviseurs te gaan, samen met hem. De dokter had tegen haar gezegd dat ze nog niet naar buiten mocht gaan, maar dat advies sloeg ze in de wind. Na haar vijfde kind was ze niet meer zo onder de indruk van alles en ze liet het zich niet door Ward uit het hoofd praten. Ze zou aan zijn kant blijven staan, maar ze was wel genadeloos. Ze moesten de waarheid onder ogen zien. Volgens de adviseurs hadden ze een schuld van bijna drieëneenhalf miljoen dollar. Ze viel bijna flauw toen ze dat hoorde en Ward werd krijtwit. De adviseurs vertelden dat ze alles moesten verkopen en dat er dan misschien nog een beetje geld zou overblijven, als ze geluk hadden. Dat geld zouden ze dan moeten beleggen, maar ze konden er niet van leven. Bill Gentry keek Ward veelbetekenend aan en zei dat ze zouden moeten gaan werken, in ieder geval een van beiden. Ze vroegen of Faye misschien haar carrière in de filmwereld zou kunnen voortzetten, maar het was zeven jaar geleden dat ze haar laatste film had gemaakt, niemand vroeg haar ooit nog om een handtekening, en er werd nooit meer iets over haar in de krant geschreven. Misschien zou ze nog een comeback kunnen maken, want ze was nog maar tweeëndertig, maar het zou nooit meer worden zoals vroeger en bovendien was dit helemaal niet wat ze van plan was. Ze wilde iets heel anders, maar het was te vroeg om daar nu al aan te denken.

'En de scheepswerf dan?' Ze stelde intelligente en directe vragen en Ward was opgelucht dat hij ze niet hoefde te stellen. Op de een of andere manier vond hij het allemaal nogal genant. Hij had vreselijke trek in een borrel, maar Faye bleef doorvragen. De adviseurs waren vastberaden.

'Die zal failliet verklaard worden.'

'En het huis? Hoeveel denkt u dat we daarvoor kunnen krijgen?'

'Een half miljoen misschien, als u iemand kunt vinden die er verliefd op wordt. Maar als we realistisch zijn waarschijnlijk veel minder.'

'Goed, dat is dus een begin. Dan hebben we het huis in Palm Springs nog...' Ze haalde een lijst uit haar tas te voorschijn. De vorige avond, toen Ward al naar bed was gegaan, had ze een lijst gemaakt van ongeveer alles wat ze bezaten, tot en met de hond. Ze dacht dat ze met een beetje geluk vijf miljoen konden krijgen voor alles wat ze bezaten. Of in ieder geval vier.

'En dan?' Ward keek haar voor het eerst met een verbitterde blik aan. 'Moeten de kinderen vodden aan en bedelen op straat? We moeten toch ergens wonen, Faye. We hebben toch personeel nodig, en kleren, en auto's.'

Ze schudde haar hoofd. 'Eén auto is genoeg. En anders nemen we wel de bus.' Ze werd ineens bang door een bepaalde blik in zijn ogen en vroeg zich vertwijfeld af of hij deze enorme verandering wel aankon. Maar hij moest wel, ze hadden geen keus. Bovendien kon zij hem helpen. Ze kon alles missen, maar hem wilde ze niet kwijt. Na twee uur stonden de adviseurs op en gaven hun een hand, maar Ward keek nog steeds erg somber. Het leek of hij de afgelopen twee uur tien jaar ouder geworden was. Hij sprak nauwelijks een woord toen ze in de Duesenberg naar huis reden. Hij kreeg bijna tranen in zijn ogen toen hij besefte dat dit misschien wel de laatste keer was dat hij in deze auto reed.

Toen ze binnenkwamen, stond het kindermeisje op hen te wachten. Kleine Anne had koorts. Het kindermeisje wist zeker dat ze aangestoken was door Val, en ze maakte zich grote zorgen. Faye belde een beetje afwezig de dokter voor haar op, maar ze nam haar baby niet in haar armen, en toen het kindermeisje Anne later nog eens aan haar wilde geven, wuifde Faye haar weg met een verstrooide blik en zei ze, ongewoon kortaf: 'Ik heb geen tijd.' Ze had andere dingen aan haar hoofd. Die andere dingen betekenden de ondergang van hun huidige manier van leven. Het vooruitzicht was niet bepaald rooskleurig en ze werd al moe als ze eraan dacht. Maar er moest iets gebeuren en zij was degene die het op haar schouders moest nemen. Ward kon het allemaal niet aan, maar hij was haar dankbaar toen ze de volgende dag meteen aan de slag ging. Ze belde alle makelaars in de stad op en maakte afspraken voor bezichtigingen. Ze voerde nog een gesprek met hun adviseurs, ze belde verschillende antiquairs en ze maakte lijstjes van wat ze wilden houden en wat ze gingen verkopen. Ward keek verbluft toe terwijl ze achter haar bureau zat, heel zakelijk, heel praktisch, en met fronsende wenkbrauwen. Hij schudde zijn hoofd, vreselijk nerveus door alles wat er gebeurde.

Ze keek naar hem op, nog steeds fronsend, al was dat niet voor hem bedoeld. 'Wat ga je vandaag doen?'

'Ik ga lunchen op de club.' Dat was nog iets wat ze op konden zeggen, zijn lidmaatschap van de club, maar daar zei ze nu niets over. Ze knikte alleen, en even later liep hij de kamer uit. Hij kwam pas om zes uur terug en was toen in een zeer goed humeur. Hij had de hele middag backgammon gespeeld en negenhonderd dollar gewonnen van een van zijn vrienden. Maar als hij nou verloren had? Dat was wat Faye dacht, maar ze zei niets en liep zwijgend naar boven. Ze wilde hem niet met de tweeling zien spelen, door alles wat ze nu wist, en omdat hij dronken was. Bovendien was er zoveel te doen. Morgen moesten ze het personeel gaan ontslaan, de auto's moesten worden verkocht, en als ze hier klaar waren, moesten ze aan de gang met hun huis in Palm Springs. De tranen sprongen haar in de ogen, niet zozeer van spijt, maar doordat alle zorgen zo zwaar op haar schouders drukten, en ze het gewicht met niemand kon delen. Ze kon er niet omheen. Het was net een nachtmerrie, een heel vreemde, nare droom. In minder dan vierentwintig uur was hun leven helemaal in duigen gevallen. Ze durfde er nauwelijks over na te denken, want ze was bang dat ze dan zou gaan gillen. Het was zo raar dat nog maar een paar dagen geleden haar hoofd zo vol was geweest van andere dingen: de geboorte van hun jongste kind, weer zo'n groot cadeau van Ward. Ze waren van plan geweest om een paar weken naar Palm Springs te gaan, maar alles was nu ineens voorbij, voor altijd. Het was ongelofelijk. Terwijl ze bedrukt naar boven liep en zich afvroeg wat ze nu moesten gaan doen, viel het kindermeisje haar weer lastig, zoals ze die dag al een paar keer had gedaan. Maar Faye had nu geen tijd voor de baby. Er was veel te veel te doen. De in het wit geklede vrouw stond boven aan de trap en keek Faye met een wat dreigende blik aan. In haar ene hand had ze een flesje melk en met haar andere arm hield ze de baby tegen zich aan, gewikkeld in een roze deken die Faye ooit voor de tweeling had gekocht. 'Wilt u haar nu de fles geven, mevrouw Thayer?' De dure Britse kinderverzorgster keek haar boosaardig aan, althans zo voelde Faye dat, nu ze dacht aan haar salaris en aan het feit dat de vrouw haar al de hele dag een schuldgevoel probeerde te bezorgen.

'Ik kan nu niet, mevrouw McQueen. Het spijt me...' Ze draaide zich om en voelde haar schuldgevoel als een messteek in haar hart. 'Ik ben te moe...' Maar dat was de reden niet. Ze wilde haar juwelen uitzoeken voordat Ward naar boven kwam. Ze had de volgende dag een afspraak met Frances Klein, en ze moest nu beslissen wat ze wilde verkopen. Ze wist dat ze veel geld voor de sieraden zou kunnen krijgen. Bovendien moest ze wel, ze kon nu niet meer terug. Daarom had ze geen tijd voor die kleine Anne, dat arme kleine meisje. 'Misschien morgenavond,' mompelde ze nog terwijl ze haastig en met afgewende blik langs de kinderverzorgster naar haar kamer liep. Het was makkelijker als ze niet naar het kind keek, dat nog maar zo kortgeleden uit haar schoot was geboren. Een week of twee geleden was dat alles waar ze aan hoefde te denken. Maar nu was dat allemaal anders... De tranen sprongen haar opnieuw in de ogen. Ze liep haastig haar kamer in en deed de deur achter zich dicht. Mevrouw McQueen keek haar na, schudde haar hoofd, en liep met Anne op de arm naar de babykamer.

6

Christie's kwam in februari het meubilair ophalen. Ze namen alle grote antieke stukken mee, het antieke Chinese porselein dat Faye en Ward de laatste zeven jaar hadden verzameld, de kristallen kroonluchters en de Perzische tapijten. Eigenlijk alles, behalve het allernoodzakelijkste. Faye had de kinderen met de kinderverzorgster naar Palm Springs gestuurd en ze drong erop aan dat Ward ook zou weggaan.

'Probeer je van me af te komen?' Hij keek haar chagrijnig aan. Hij had een glas champagne in zijn hand, zoals bijna altijd, alleen waren de glazen de laatste tijd een stuk groter.

'Je weet wel beter.' Ze ging met een zucht naast hem zitten. Ze was de hele dag meubels aan het uitzoeken geweest. Rode labels op alles wat wegging en blauwe op wat bleef, alleen was dat laatste niet erg veel. Ze wilde alle waardevolle spullen die ze bezaten verkopen. De eenvoudige meubels konden ze dan meeverhuizen als ze iets anders hadden gevonden. Het was allemaal heel deprimerend voor iedereen, maar ze hadden geen keus. Dat was een uitspraak waar Ward een enorme hekel aan had gekregen, dat ze geen keus hadden, maar Faye was genadeloos. Nu ze helemaal op de hoogte was van de situatie, stond ze het niet toe dat hij voor de feiten wegliep. Ze wilde alles doen wat in haar vermogen lag om te helpen, maar ze wilde niet dat hij nog loog, niet tegen zichzelf en niet tegen haar. Het was Faye die nu rechtstreeks met de adviseurs overlegde, maar het beangstigde haar allemaal wel erg. Ze wist dat ze hem door wat ze deed op de een of andere manier in de weg zat, wat natuurlijk niet zo best was voor zijn zelfvertrouwen. Maar wat moest ze dan? Hem opnieuw de kop in het zand laten steken? Hem nog meer schulden laten maken? Ze rilde bij die gedachte. Het leek haar veel beter om nu de waarheid onder ogen te zien en dan een nieuw leven op te bouwen. Ze waren nog jong genoeg. Ze hadden elkaar, en de kinderen natuurlijk. Maar zo nu en dan was ze net zo bang als Ward. Het was alsof ze een steile helling beklom en alleen zo nu en dan heel even naar beneden keek. Dat was nog een luxe die ze zich niet langer kon veroorloven. Ze moesten gewoon door. 'Ik heb gisteren de draaimolen verkocht.' Dat was het enige waar ze nog met elkaar over praatten, wat er verkocht was en wat niet. Het huis stond nog steeds te koop, waar ze zich veel zorgen om maakte. 'Aan een hotel, voor best een goeie prijs.'

'Wat geweldig.' Hij stond plotseling op en schonk zijn glas weer vol. 'Dat vinden de kinderen vast ook erg goed nieuws.'

'Daar kan ik niets aan doen.' Maar jij had er wel iets aan kunnen doen, dacht ze ineens, maar die gedachte zette ze snel uit haar hoofd. Ze wilde Ward niet overal de schuld van geven. Hij had nog nooit een ander leven gekend. Niemand had hem geleerd hoe hij zich verantwoordelijk moest gedragen. En hij was altijd heel goed voor haar geweest. Ondanks alles hield ze enorm veel van hem, maar soms was het wel moeilijk om hem niet de schuld te geven van wat er nu allemaal gebeurde. Hij had haar eigenlijk zo lang voor de gek gehouden... Had ze het maar eerder geweten. Ze merkte dat ze naar hem zat te staren. Hij had een wanhopige blik in zijn ogen terwijl hij zijn glas vasthield. Even, heel even, zag ze voor zich hoe hij zou zijn als hij oud was. Meestal zag hij eruit als een jongen, een heel knappe, zorgeloze jongen, maar de laatste twee maanden was hij door alle zorgen toch ouder geworden. Ze zag de laatste tijd zelfs een paar grijze haren tussen zijn blonde lokken, en een paar lijnen rond zijn ogen die er eerder niet waren geweest. 'Ward...' Ze keek naar hem en vroeg zich af wat ze kon doen om zijn pijn te verzachten en ervoor te zorgen dat ze allebei beter met de waarheid konden leven. De vragen en de angstvisioenen raasden als treinen door hun hoofd. Wat moeten we nu beginnen? Wat kunnen we doen? Waar moeten we heen als het huis verkocht is?

'Had ik je hier maar nooit mee opgezadeld.' Hij ging zitten, vol zelfmedelijden en vol schuldgevoel. 'Ik had het recht niet om met jou te trouwen.' Maar hij had zo wanhopig naar haar verlangd, vooral na de oorlog, na de dood van zijn eerste vrouw twee maanden nadat hij met haar was getrouwd... En Faye was zo bijzonder. Dat was ze nog steeds. Dat maakte het juist zo moeilijk. Hij vond het vreselijk wat hij haar allemaal aandeed.

Ze liep langzaam naar hem toe en ging op de armleuning van zijn stoel zitten. Ze was magerder dan ze voor haar zwangerschap van Anne was geweest, magerder dan ooit. Maar ze werkte ook zo hard de laatste tijd. Ze stond voor dag en dauw op, pakte dozen in, zocht bergen spullen uit. Ze deed een groot deel van het huishouden nu zelf, want ze hadden bijna al hun personeel ontslagen. Er waren alleen nog twee vrouwen die haar hielpen met koken en schoonmaken, verder natuurlijk de kinderverzorgster die ze al zes jaar hadden, sinds de geboorte van Lionel, en de kinderverzorgster die ze hadden aangenomen voor de verzorging van Anne. Arthur en Elizabeth waren een week of zes eerder met pensioen gegaan, en hadden met tranen in de ogen afscheid genomen van Faye, voor wie ze zo lang hadden gewerkt. De beide chauffeurs, de butler en een stuk of zes hulpen waren ontslagen. Faye wilde uiteindelijk maar twee mensen in dienst houden, misschien zelfs helemaal niemand, als ze een huis konden vinden dat klein genoeg was om zelf te onderhouden. Daar was ze nog niet eens naar op zoek gegaan. Ze moest eerst dit huis zien te verkopen. En Ward liet alles aan haar over. 'Zou je niet liever van me scheiden?' Hij keek haar strak aan. Het glas in zijn handen was alweer leeg maar zou dat vast niet lang blijven.

'Nee.' Het klonk hard in de halflege kamer. 'Dat wil ik niet. Als ik het me goed herinner, had de trouwambtenaar het over 'goede en kwade dagen' en als het nu een beetje moeilijk is, dan is dat maar zo.'

'Een beetje moeilijk? De kleden worden onder onze voeten vandaan verkocht, net als het dak boven ons hoofd. We moeten geld lenen om eten te kopen en het personeel te betalen, en jij haalt je schouders op en doet alsof het niet erg is? Waar moeten we van leven, denk je daar wel eens aan?' Hij schonk zijn glas weer vol en ze moest de neiging onderdrukken om te zeggen dat hij daarmee moest ophouden. Ze wist dat hij dat uiteindelijk wel zou doen. Ooit. Misschien.

'We bedenken wel iets, Ward. Veel keus hebben we niet.'

'Ik weet het niet. Jij denkt zeker dat je weer kunt doorgaan met je filmcarrière, maar je bent ook niet meer de jongste.' Ze merkte aan zijn manier van praten dat hij flink aangeschoten was, maar ze probeerde zich daar niets van aan te trekken.

'Dat weet ik wel, Ward.' Haar stem klonk angstig kalm. Ze had hier zelf ook al weken over nagedacht. 'Er komt vanzelf wel iets.'

'Voor wie? Voor mij?' Hij kwam met een dreigende blik op haar af, wat eigenlijk niets voor hem was. Maar ze stonden allebei onder hoogspanning, dus alles was nu mogelijk. 'Verdomme, ik heb mijn hele leven nog geen dag gewerkt! Wat moet ik dan gaan doen? Een baantje nemen in een winkel? Schoenen verkopen aan je vriendinnen?'

'Toe nou, Ward...' Ze draaide zich om zodat hij de tranen in haar ogen niet zou zien, maar hij pakte haar bij haar arm vast en draaide haar ruw om. 'Kom op, vertel me dan eens over je plannen, mevrouw Realiteit. Jij bent degene die bezig is om ons de waarheid onder ogen te laten zien. Verdomme, anders hadden we nog net zo geleefd als eerst.' Dus dat was het, hij gaf haar de schuld en niet zichzelf. Of misschien maakte hij dat zichzelf alleen maar wijs. Ze kende hem goed, maar dat weerhield haar er niet van om hard naar hem uit te halen.

'Ja, en dan zouden we vijf miljoen schuld hebben in plaats van vier.'

'Jezus, je lijkt wel die twee ouwe wijven, Gentry en Burford. Die weten ook niet of hun kont van voren of van achteren zit. Wat maakt het nou uit dat we schulden hebben?' Hij schreeuwde de woorden tegen haar en liep naar de andere kant van de kamer. 'We hadden toch een mooi leven?' Hij keek haar woedend aan, maar hij was kwaad op zichzelf, niet op haar. Tot overmaat van ramp begon zij nu ook nog tegen hem te schreeuwen.

'Het was verdomme een leugen! Het was alleen nog een kwestie van tijd voordat ze de meubels zouden komen weghalen en het huis zouden verkopen!'

Ward lachte schamper. 'O ja? En wat gebeurt er nu dan?'

'Nu verkopen we het zelf, Ward. En als we geluk hebben, houden we daarna nog wat geld over. Geld dat we kunnen investeren als we geluk hebben, en waar we misschien een tijdje van kunnen leven. En weet je wat het allerbelangrijkste is? Dat we elkaar nog hebben, en de kinderen.'

Maar hij wilde niet horen wat ze te zeggen had. Hij liep de kamer uit en sloeg de deur met een knal achter zich dicht. Haar handen bleven nog een halfuur trillen, maar ze ging toch door met spullen inpakken. Drie weken later verkochten ze het huis. Dat was een zeer sombere dag, maar het was de enige uitweg. Ze kregen minder dan ze hadden gehoopt, maar de kopers wisten dat ze ten einde raad waren, en bovendien zag het huis er niet zo mooi uit als anders. De tuinmannen waren ontslagen, de tuin was verwaarloosd, en er zat een lelijke plek op de plaats waar de draaimolen had gestaan. Alle mooie meubels waren weg zodat de grote kamers er heel kaal en ongezellig uitzagen. Het huis werd gekocht door een bekende acteur, die er een kwart miljoen voor betaalde. Hij was niet erg aardig tegen Faye, maar gelukkig was Ward niet thuis. Hij liep met zijn vrouw en de makelaar door het huis en maakte allerlei opmerkingen tegen de makelaar, alsof Faye er niet bij was. De volgende dag deed hij een bod, en na een week onderhandelen werd de minimumprijs bereikt die Faye in haar hoofd had. Burford, Gentry en Faye probeerden Ward over te halen om het bod te accepteren. Ze zeiden dat hij geen keus had, en uiteindelijk tekende hij en sloot zich daarna uit wanhoop op in de studeerkamer met twee flessen champagne en een halve fles gin. Hij zat maar te staren naar de portretten van zijn ouders aan de muur, hij huilde in stilte, en dacht aan het leven van zijn vader en aan wat hem nu te wachten stond. Faye zag hem pas weer toen hij 's avonds laat naar bed ging. Ze durfde niets tegen hem te zeggen toen hij de slaapkamer binnenkwam. Ze keek alleen naar zijn gezicht en moest toen zelf ook bijna huilen. Dit was het einde van het leven zoals hij dat altijd had geleid. Ineens was ze erg bezorgd om hem en ze vroeg ze zich af of hij die verandering wel aankon. Zij was al eens eerder arm geweest, al had dat niet lang geduurd, en ze wist nog goed hoe die harde werkelijkheid was. Maar toch was het voor haar niet zo bedreigend als voor Ward. Ze kreeg het gevoel dat ze al maanden aan het rennen was en vroeg zich af of ze ooit wel zou kunnen stoppen, en of ze elkaar ooit nog zouden terugvinden. Het was de vreselijkste nachtmerrie die ze ooit had gehad en alle romantiek en idyllische momenten leken voorgoed te zijn verdwenen. Alleen de schok van de realiteit was nog over, de tragiek van wat hij had gedaan, en de akelige treurnis van de rest van hun leven. Maar ze weigerde om het op te geven, ze wilde niet dat hij instortte en een hopeloze dronkelap werd.

Hij stond naar haar te kijken, alsof hij haar gedachten kon lezen. Hij keek alsof zijn hart gebroken was, en liep toen naar haar toe en ging naast haar zitten. 'Het spijt me dat ik me zo kloterig heb gedragen, Faye.' Hij zat haar maar aan te staren. Ze voelde de tranen achter haar ogen prikken, maar ze probeerde toch naar hem te lachen.

'Het is voor ons allebei moeilijk.'

'Maar het is allemaal mijn schuld... Dat is het allerergste. Ik weet zeker dat ik er wel iets aan had kunnen doen, dat ik in ieder geval onze ondergang nog wat zou hebben kunnen vertragen.'

'Het gaat gewoon heel erg slecht met de scheepsbouw, Ward, daar had jij niets aan kunnen veranderen en dat kun je jezelf ook niet kwalijk nemen.' Ze haalde haar schouders op en ging op de rand van het bed zitten. 'Wat de rest betreft...' Ze glimlachte treurig naar hem. 'Onze manier van leven was toch ook best leuk, voor zolang het duurde.'

'Maar als we nou verhongeren?' Hij keek als een klein, angstig jongetje. Voor iemand die al die jaren al op de pof leefde, was dat eigenlijk een ongelofelijke vraag. Maar hij had vanavond heel diep over deze dingen nagedacht en hij was tot de conclusie gekomen dat hij haar heel erg nodig had, hoe boos hij ook was. En gelukkig liet ze hem niet in de steek.

Ze keek heel kalm toen ze tegen hem begon te praten, kalmer dan ze zich voelde. Maar ze wilde hem iets geven wat hij volgens haar niet had. En dat was vertrouwen. En de overtuiging dat ze het wel zouden redden. Dat was wat ze hem nu het beste kon geven en dat was wat ze ook voor hem wilde betekenen omdat ze zijn vrouw was. 'We zullen heus niet verhongeren, Ward. We kunnen het heus wel aan samen. Ik ben nog nooit verhongerd, ook al scheelde dat soms niet veel.' Ze lachte vermoeid naar hem. Haar hele lichaam deed pijn van het inpakken en uitzoeken en versjouwen.

'Maar jij was niet met z'n zevenen.'

'Nee.' Ze keek hem voor het eerst in weken heel lief aan. 'Maar ik ben blij dat we nu wel met z'n zevenen zijn.'

'Echt waar, Faye?' Omdat hij zich zo ellendig voelde vanavond, leek het alsof hij niet dronken kon blijven, en daar was hij nu eigenlijk blij om. 'Vind je het nooit vervelend dat wij zo aan je rokken hangen, vooral ik? Soms lijkt het alsof ik nog banger ben dan de kinderen.' Ze liep langzaam naar hem toe en legde haar hand op zijn dikke, blonde haar. Het was opvallend hoe sterk hij op Gregory leek. Soms was het inderdaad net alsof hij nog jonger was dan zijn eigen zoon.

'Het komt wel goed, Ward... Dat beloof ik.' Ze zei het fluisterend en gaf een kus op zijn hoofd. Toen hij zijn gezicht naar haar toekeerde, zag ze dat er tranen over zijn wangen rolden.

'Ik ga je nu echt helpen, schat, dat beloof ik... Ik zal doen wat ik kan.' Ze knikte. Hij trok haar naar zich toe en voor het eerst in tijden kuste hij haar op haar mond. Even later, toen hij bij haar in bed kwam, gebeurde er niets. Dat was al heel lang zo. Ze hadden allebei veel te veel aan hun hoofd. Maar in ieder geval was de liefde er nog wel: beschadigd, maar niet verdwenen. Het was alles wat ze nu nog hadden. Al het andere was weg.

7

In mei verhuisden ze, met tranen in hun ogen. Ze wisten allebei dat ze een wereld achter zich lieten die nooit meer terug zou komen. Lionel en Gregory huilden ook. Ze waren oud genoeg om te snappen dat ze hun huis voor altijd verlieten. Het was het huis van hun kindertijd, het huis waarin ze warm en veilig en gelukkig waren geweest. En die blik in de ogen van hun ouders was ook heel beangstigend. Alles was nu ineens zo anders, alleen wisten de kinderen niet precies waarom. Alleen Vanessa en Val waren niet erg aangeslagen door de verhuizing. Ze waren nog maar drie jaar en het leek hun niet veel te kunnen schelen, hoewel ze wel iets merkten van de ongemakkelijke sfeer. Ze vonden het vooral spannend dat ze allemaal naar het huis in Palm Springs gingen.

Ward reed hen erheen in de enige auto die ze nog hadden. Het was een oude Chrysler, die nu heel goed van pas kwam. De Duesenbergs waren verkocht, de Bentley coupé van Faye ook, en de Cadillac, en alle andere auto's die ze hadden gehad.

Voor Faye en Ward was het een beetje alsof ze voorgoed hun jeugd achter zich lieten. Het huis in Palm Springs moest in juni leeg zijn. Tot die tijd konden Faye en Ward er de kinderen een paar weken laten wonen. Faye had een paar huizen gevonden die ze eventueel konden huren en het meubilair zou in opslag blijven totdat ze iets hadden gevonden. Ze zouden met z'n allen naar Palm Springs rijden en dan zou Faye teruggaan naar Los Angeles om op huizenjacht te gaan, terwijl Ward toezag op het inpakken van de spullen in Palm Springs. Hij stond erop, omdat het wel het minste was wat hij kon doen nadat zij in Los Angeles die klus helemaal in haar eentje had geklaard. Ze hoefde daar deze keer niets aan te doen, alleen maar ervoor te zorgen dat ze een geschikt huis voor hen vond. En ze wist dat dat niet zo gemakkelijk zou zijn. Na de verkoop van de scheepswerf, het huis in Beverly Hills, al hun meubels, schilderijen, boeken, auto's en het huis in Palm Springs met het grootste deel van de inhoud, zouden ze net genoeg geld hebben om alle schulden af te betalen en hielden ze nog ongeveer vijfenvijftigduizend dollar over. Als ze dat verstandig zouden investeren, zouden ze daar misschien net van kunnen leven. Faye hoopte dat ze een redelijk goedkoop huurhuis kon vinden. Zodra dat allemaal achter de rug was en de kinderen in de herfst naar school gingen, wilde ze een baan gaan zoeken. Ward had het er ook over dat hij een baan wilde zoeken. Maar ze had meer vertrouwen in haar eigen kansen op werk. Zij had al eerder gewerkt, en ze was nog maar tweeëndertig, zeker nog niet te oud voor wat ze van plan was. En als Lionel op school zat, en Greg en de tweeling op de kleuterschool, zou ze tijd genoeg hebben. Ze zouden het kindermeisje aanhouden om op de kinderen te passen en om het huishouden te doen en te koken. Anne was nog maar vier maanden oud en gaf nog niet zoveel werk. Het was een prima tijd voor Faye om iets buiten de deur te gaan doen. Toen ze hieraan dacht terwijl ze naar Palm Springs reden, voelde ze zich ineens weer schuldig tegenover haar jongste. De andere kinderen hadden zoveel aandacht gehad op die leeftijd, maar dat was met Anne heel anders. Eigenlijk had ze haar sinds de geboorte nauwelijks gezien. Kort daarna had het noodlot toegeslagen, en nu had ze zoveel andere dingen aan haar hoofd. Ward keek haar onder het rijden een paar keer aan en zag hoe zorgelijk ze keek. Hij pakte haar hand vast. Hij had haar beloofd dat hij zou ophouden met drinken als ze in Palm Springs waren en ze hoopte dat hij zich aan zijn woord zou houden. Het huis daar was veel kleiner, en de kinderen zouden er dus meer van merken als hij dronken was. Bovendien had hij veel te doen, en Faye hoopte dat hij het daardoor te druk zou hebben om veel te drinken. Twee dagen later ging ze met de trein terug naar Los Angeles en nam een kamer in het Hollywood Roosevelt Hotel. De huizen die ze bekeek, waren ongelofelijk deprimerend. Ze stonden in slechte buurten, hadden piepkleine achtertuintjes en kleine, lelijke kamers. Ze kamde de advertenties uit, belde alle bureaus, en net toen ze helemaal wanhopig begon te worden, vond ze aan het begin van de tweede week een huis dat niet zo lelijk was als de rest en groot genoeg voor hen allemaal. Er zaten vier flinke slaapkamers in, op één verdieping. Ze had al besloten dat de jongens wel op dezelfde kamer konden, de tweeling ook, en dan kon Anne een kamer delen met het kindermeisje. De vierde slaapkamer was dan voor henzelf. Beneden was een grote, wat sombere en goedkoop afgewerkte woonkamer, een haard die in geen jaren aan was geweest, een eetkamer die uitkeek op een klein, somber tuintje, en een grote, ouderwetse keuken, die groot genoeg was om er een eettafel in te zetten. De kinderen zouden hier in ieder geval dichterbij zijn dan ooit: ze probeerde zichzelf voor te houden dat het een prima huis was, dat Ward het niet vreselijk zou vinden en niet zou weigeren om er te gaan wonen, en dat de kinderen niet in tranen zouden uitbarsten als ze die vreselijke kamers zagen. Het enige voordeel van het huis was de huur, die ze zich goed konden veroorloven. Maar het was in een woonwijk in Monterey Park, heel ver verwijderd van hun oude leven in Beverly Hills. Daar kon ze geen doekjes om winden en dat deed ze ook niet toen ze terugkwam in Palm Springs. Ze zei tegen de kinderen dat het maar voor een tijdje was, dat ze met z'n allen een groot avontuur gingen beleven, dat iedereen karweitjes mocht doen, en dat ze mooie bloemen zouden planten in de tuin. Toen ze weer met z'n tweeën waren, keek Ward haar aan en stelde de vraag waar ze al bang voor was geweest: 'Hoe erg is het nu echt, Faye?'

Ze haalde diep adem. Het enige wat ze kon doen was hem de waarheid vertellen. Hij zou het binnenkort toch zelf zien, dus het had geen zin om tegen hem te liegen. 'Vergeleken met wat we hadden?' Hij knikte. 'Het is niet best. Maar als we proberen het niet te vergelijken met ons vorige huis, valt het wel mee. Het is pas geverfd en redelijk schoon. De weinige meubels die we nog over hebben, passen er gemakkelijk in. En we kunnen het wat opvrolijken met gordijnen en bloemen.' Ze probeerde niet te letten op de geschokte blik op zijn gezicht, en voegde eraan toe: 'In ieder geval hebben we elkaar nog.

Het komt wel goed.' Ze lachte naar hem, maar hij draaide zich om.

'Dat zeg je steeds.' Hij was weer kwaad op haar, alsof het allemaal haar schuld was. En diep in haar hart begon ze te geloven dat dat ook echt zo was. Misschien had ze hem niet moeten dwingen om alles onder ogen te zien. Misschien hadden ze gewoon moeten doorgaan met schulden maken totdat het echt niet meer ging. Maar ja, dan zouden ze het vroeger of later toch onder ogen hebben moeten zien. Ze wist het ook allemaal niet meer. In ieder geval had hij gedaan wat hij had beloofd. Hij had de spullen in het huis in Palm Springs uitgezocht en ingepakt en hij was niet weer gaan drinken. Hij wist dat zij het als ze terug was weer over zou nemen en dat hij zich kon ontspannen, althans een tijdje.

Op een dinsdagmiddag sloten ze het huis in Palm Springs af en reden naar Los Angeles. Faye had al wat dingen gedaan in het huis in Monterey Park voordat ze naar Palm Springs was gegaan. Ze had wat spullen uitgepakt, een paar schilderijen opgehangen in de kamers, bloemen in vazen gezet en de bedden opgemaakt. Ze had er alles aan gedaan om het huis iets vertrouwds en gezelligs te geven. De kinderen vonden het reuze spannend toen ze binnenkwamen. Ze leken net puppy's in een nieuw huis. Ze waren erg blij toen ze hun eigen speelgoed en hun eigen bedden zagen op de slaapkamers. Faye was opgelucht over hun reactie. Maar toen Ward de donkere, lelijke woonkamer binnenkwam, verdween die opluchting meteen weer. Hij zei niets toen Faye hem onderzoekend aankeek en vocht tegen zijn tranen. Hij keek met een treurige blik naar de tuin, liep naar de eetkamer en zag daar hun eigen tafel staan. Maar hun mooie kroonluchter die daar altijd boven had gehangen, was er nu niet meer, want ze hadden hem een paar maanden geleden verkocht. Hij keek Faye hoofdschuddend aan. Hij had nog nooit zoiets gezien. Hij was zelfs nog nooit in een huis geweest dat zo armoedig was als dit.

'Nou, dat is het dus. Ik hoop dat het in ieder geval goedkoop is.' Opnieuw werd hij overspoeld door schuldgevoelens. Wat had hij haar, en zijn kinderen, toch aangedaan?

Daar stonden ze, in hun nieuwe huis. Ze keek hem lief aan. 'Het is niet voor altijd, Ward.' Dat was precies wat ze jaren geleden tegen zichzelf had gezegd toen ze ernaar had verlangd de armoe van haar ouderlijk huis te ontvluchten. Maar dat was veel erger dan dit. Bovendien wist ze nu zeker dat het echt niet voor lang zou zijn. Op de een of andere manier zouden ze zich er wel doorheen worstelen.

Ward keek erg zorgelijk. 'Ik geloof niet dat ik dit aankan.' Toen hij dat zei, werd ze voor het eerst in maanden ontzettend kwaad op hem. En toen ze haar mond opendeed, kwam die woede er ongemeen hard uit.

'Ward Thayer, iedereen in dit gezin probeert er het beste van te maken, dus dat ga jij vanaf nu ook doen! Ik kan de klok niet voor je terugdraaien. Ik kan niet net doen alsof dit ons oude huis is. Maar het is wel óns huis, en van de kinderen, dus ook van jou!' Ze stond te trillen op haar benen en keek hem woedend aan. Ze was vastbesloten om er het beste van te maken, en dat respecteerde hij ook wel, maar hij wist niet of hij de kracht had om hetzelfde te doen. Toen hij die avond naar bed ging, wist hij bijna zeker van niet. De kamer rook naar verrot hout, alsof de balken al jaren aan het schimmelen waren. Die muffe geur hing in het hele huis. De gordijnen die Faye had opgehangen, waren afkomstig van de kamers van het personeel in hun oude huis, en pasten hier niet goed. Het was alsof ze in dit huis hun eigen personeel waren geworden, alsof ze in een nare, onwerkelijke droom verzeild waren geraakt. Maar het was echt, en ze wist dat zij er het beste van moesten maken. Hij draaide zich naar haar toe om zijn excuses aan te bieden voor de waardeloze manier waarop hij het opnam, maar ze sliep al, opgerold als een bal aan haar kant van het bed, dicht tegen de rand aan. Ze leek net een angstig kind en hij vroeg zich af of ze ook echt bang was. Hij was de laatste tijd doodsbenauwd; zelfs drinken hielp niet meer tegen zijn angst. Hoe zou de rest van zijn leven verlopen? Zou het altijd blijven zoals nu? Ze konden zich nu in ieder geval niet meer veroorloven dan dit, maar dat zou misschien wel nooit veranderen. Faye had gezegd dat dit alleen maar een opstapje was, een tussenstation, en dat het op een dag weer beter zou gaan. Maar hoe dan? En wanneer? Terwijl hij in die lelijke, lichtgroen geverfde slaapkamer lag, kon hij zich dat allemaal niet voorstellen.

Hollywood

1952-1957

8

Het was al zes jaar geleden dat hij haar agent was en haar vingers trilden toen ze zijn telefoonnummer draaide. Het was best mogelijk dat hij al met pensioen was, of misschien helemaal geen tijd had om met haar te praten. Hij had haar gebeld toen Lionel werd geboren en had haar toen geprobeerd over te halen om haar carrière weer op te pakken voordat het te laat was en ze te oud zou zijn. Daarvoor was het nu zeker te laat, zes jaar nadat ze uit de filmwereld was gestapt. Dat wist ze zelf ook wel en dat hoefde hij haar niet te vertellen. Maar toch wilde ze hem om advies vragen. Ze had gewacht tot september. De kinderen waren op school, behalve Anne natuurlijk. Ward bezocht oude vrienden en was op zoek naar werk, al zat hij meestal in zijn favoriete restaurants en clubs om 'contacten te leggen', zoals hij het noemde als hij thuiskwam. Misschien was dat ook wel zo, maar ze zag voor zich dat hij daar nog jaren en jaren mee bezig zou zijn zonder iets te bereiken. Maar misschien zou zij ook wel niets bereiken. Ze deed een schietgebedje toen ze haar naam had gezegd tegen de secretaresse. Ze werd gevraagd om aan de lijn te blijven, en toen ineens hoorde ze zijn stem, net als vroeger, zo lang geleden.

'Mijn hemel, een stem uit het verre verleden! Leef je nog?' Zijn stem bulderde in haar oor, precies als vroeger, en ze begon een beetje nerveus te lachen. 'Ben jij het echt, Faye Price?' Ze vond het ineens jammer dat ze hem al die jaren niet meer had gezien, maar ze was zo druk geweest met Ward en de kinderen, en bovendien was Hollywood een totaal andere wereld geworden, die deel uitmaakte van een vorig leven.

'Ik ben het inderdaad, Faye Price Thayer, maar wel met een paar grijze haren erbij.'

'Daar kan wel iets aan gedaan worden, maar daar bel je me vast niet voor. Waaraan heb ik dit ongelofelijke genoegen te danken, en heb je inmiddels al tien kinderen?' Abe klonk even warm en hartelijk als vroeger. Ze vond het fijn dat hij de tijd nam om met haar te praten. Ze waren vroeger zo goed bevriend geweest. Ze moest lachen om wat hij vroeg.

'Geen tien Abe, vijf maar. Dus ik ben nog maar halverwege.'

'Vijf! Jezus, jullie zijn echt krankzinnig. Al kon ik aan die lichtjes in je ogen wel zien dat je het meende, en daarom heb ik je toen ook laten gaan. Maar jammer vond ik het wel, Faye, want je was echt geweldig, en je had het hier nog jaren kunnen uithouden.' Ze wist niet zeker of ze het daar wel mee eens was, maar het was toch leuk om te horen. Uiteindelijk zou ze toch op haar retour zijn geraakt, want dat overkwam iedereen. Ward had haar daarvoor behoed. Maar nu... Ze moest de moed bij elkaar rapen om hem te vragen wat ze van hem wilde, al had hij dat waarschijnlijk al vermoed op het moment dat hij haar naam hoorde. Hij las natuurlijk ook de krant, dus hij wist wel dat ze in moeilijkheden zaten. Dat het huis was verkocht, hun spullen geveild, de scheepswerf gesloten. Het was een snelle neergang, net zoals hij wel eens meemaakte met sommige filmsterren. Maar voor Abe had zoiets nooit invloed op de sympathie die hij voor iemand voelde. Hij had met Faye te doen, die geen geld had, een man had die nog geen dag van zijn leven had gewerkt, en vijf kinderen die moesten worden onderhouden.

'Mis je de goeie ouwe tijd nooit, Faye?'

Ze was altijd eerlijk tegen hem geweest. 'Nee, eerlijk gezegd niet.' Niet tot nu toe in elk geval, en bovendien had ze nu iets anders in gedachten.

'Je hebt zeker nergens tijd voor, met vijf kinderen.' Maar ze moest wel iets gaan doen, dat wist hij maar al te goed.

Hij besloot om haar niet te veel door het stof te laten gaan en terzake te komen.

'Waaraan heb ik de eer en het genoegen van dit telefoontje te danken, mevrouw Thayer?' Hoewel hij dat wel kon raden... een rol in een film, een kleine rol. Hij kende haar goed genoeg om te weten dat ze niet te veel van hem zou vragen.

'Ik wil je een gunst vragen, Abe.'

'Zeg het maar.' Hij was altijd heel direct en als het kon, zou hij haar nu ook zeker helpen.

'Mag ik een keer bij je langskomen?' Ze klonk nu heel onschuldig, net een aankomend filmsterretje, en hij moest even lachen.

'Natuurlijk, Faye, zeg maar wanneer.'

'Morgen?'

Hij had niet verwacht dat ze al zo snel wilde komen. Kennelijk waren ze ten einde raad. 'Prima. Dan gaan we samen lunchen in de Brown Derby.'

'Dat lijkt me heerlijk.' Heel even dacht ze vol verlangen terug aan vroeger. Het was jaren geleden dat ze daaraan had gedacht. En toen ze had opgehangen, liep ze met een glimlach op haar gezicht naar boven. Ze hoopte alleen wel dat hij niet tegen haar zou zeggen dat ze gek was. Maar toen ze hem de volgende dag sprak, zei hij dat niet, maar zat hij zwijgend te luisteren en na te denken over wat ze hem had gevraagd. Hij was geschokt toen ze hem vertelde hoe het hen was vergaan, en dat ze nu in Monterey Park woonden. Het was zo'n enorm verschil met hoe ze waren begonnen, lichtjaren afstand zaten daartussen, maar toch leek ze het prima vol te houden. Ze was een verdomd dappere meid, dat was ze altijd al geweest, en ze was slim genoeg om te doen wat ze van plan was. Hij vroeg zich alleen af of iemand haar een kans zou willen geven.

'Ik heb ergens gelezen dat Ida Lupino een film heeft geregisseerd voor Warner Bros, Abe.'

'Dat weet ik,' zei Abe. 'Maar ik weet niet of iemand je zomaar die kans wil geven, Faye.' Hij besloot om eerlijk tegen haar te zijn. 'Ik vraag het me af. Wat vind je echtgenoot hier trouwens van?'

Ze haalde diep adem en keek haar vroegere agent aan. Hij was in de afgelopen jaren niet veel veranderd. Hij was nog steeds gezet, grijs, scherp, veeleisend, maar aardig en goudeerlijk. Wat haar erg beviel was dat ze voelde dat hij nog steeds haar vriend was. Als het kon, zou hij haar helpen. 'Hij weet het nog niet, Abe. Ik wilde het eerst met jou bespreken.'

'Denk je dat hij er bezwaar tegen zal hebben als je weer in Hollywood gaat werken?'

'Nee, op deze manier niet. Misschien wel als ik weer zou gaan acteren. Maar daar ben ik nu te oud voor, en ik ben er bovendien te lang uit geweest.'

'Wat een onzin, je bent pas tweeëndertig. Je bent helemaal niet te oud, maar misschien zal het wel lastig worden om na al die jaren een comeback te maken. De mensen vergeten snel. En de jeugd heeft tegenwoordig zijn eigen sterren.' Hij leunde achterover en stak na het dessert een sigaar op. 'Nee, ik vind jouw eigen idee een stuk beter. Als we het aan een van de studio's kunnen verkopen, zou het iets heel nieuws zijn.'

'Wil je het proberen?'

Hij wees met zijn sigaar naar haar. 'Vraag je me nu om weer jouw agent te worden?'

'Ja.' Ze keek hem aan en hij glimlachte.

'Goed, ik zal het doen. Ik zal mijn licht hier en daar eens opsteken en kijken wat ik voor elkaar kan krijgen.' Maar ze wist wel beter. Ze wist dat hij de onderste steen boven zou halen tot hij iets voor haar gevonden had, en als hij niets vond, was dat omdat er niets te vinden was. Ze had gelijk. Hij liet zes weken niets van zich horen, maar toen hij belde, vroeg hij of ze weer bij hem langs wilde komen. Ze durfde hem aan de telefoon niets te vragen, maar nam meteen de bus van Monterey Park naar Hollywood en liep nerveus de trappen van zijn kantoor op. Ze was buiten adem toen ze er was. Ze had een opvallende rode zijden jurk aan met een dunne zwarte wollen jas. Ze had nog wat kleren over uit betere tijden en ze zag er fantastisch uit. Ze trilde een beetje van de zenuwen en ze keek hem gespannen aan. Hij nam haar hand in de zijne. Hij wist hoe zenuwachtig ze was.

'En?'

'Rustig maar. Het is niet spectaculair, maar het is een begin. Misschien. Als het je aanspreekt. Het is een baan als regieassistente, voor een zielig hongerloontje, bij mgm. Dore Schary, een vriend van me, vond het wel een goed idee, maar hij wil eerst eens zien wat je kan. En hij weet heel goed wat Lupino doet bij Warner Brothers, dus het spreekt hem op zich wel aan om ook een vrouw op te nemen in zijn stal.' Schary had al lange tijd de reputatie dat hij de vooruitstrevendste studiobaas was, en hij was bovendien de jongste.

'Maar kan hij dat wel beoordelen als ik voor iemand anders werk?' Daar maakte ze zich wat zorgen om, maar aan de andere kant was het ondenkbaar dat ze meteen helemaal zelf een film zou mogen regisseren.

Abe knikte. 'De regisseur is iemand waar hij een contract mee heeft, maar die het eigenlijk heel slecht doet, en dat weet Dore. Die man is ontzettend lui, hij drinkt heel veel, en komt de helft van de tijd niet eens opdagen. Jij krijgt de vrije hand, maar veel geld of eer zul je er niet mee verdienen. Dat komt de volgende keer wel, als je het nu tenminste goed doet.'

Ze knikte. 'Is het wat, die film?'

'Het kan wel wat worden.' Hij vertelde iets over het plot en de acteurs die waren aangetrokken. 'Het is een kans, Faye, en dat wil je toch? Als je het echt serieus van plan bent, moet je dit met beide handen aangrijpen. Wat heb je te verliezen?'

'Niet veel.' Ze keek hem peinzend aan en dacht na over alles wat hij had gezegd. Ze vond dat het goed klonk. 'Wanneer kan ik beginnen?' Ze wilde wel genoeg tijd hebben om het script te bestuderen, maar afgezien daarvan wilde ze zo snel mogelijk aan de slag. Abe keek haar verbaasd aan over deze snelle reactie, al wist hij dat ze van werken hield.

'Volgende week.'

Faye keek geschrokken. Dan zou ze niet veel tijd hebben om Ward voorzichtig voor te bereiden op het idee. Maar dit was wat ze wilde, en al wist ze niet goed of ze het wel kon: ze wilde het dolgraag proberen. Ze zat er al maanden op te broeden. Ze keek Abe Abramson aan en knikte. 'Ik doe het.'

'Ik heb je nog niet eens verteld wat je gaat verdienen!'

'Ik doe het toch.'

Hij noemde het bedrag, een idioot laag salaris, maar het belangrijkste was dat ze een kans kreeg.

'Je moet elke dag om zes uur op de set zijn, als het kan nog eerder, en je werkt tot een uur of acht of negen in de avond. Weet je al hoe je dat met de kinderen zult doen? Misschien kan Ward bijspringen?' Abe kon zich dat laatste niet voorstellen, want zo iemand was Ward niet. Die was er juist aan gewend dat alles voor hem werd gedaan. 'We hebben ons kindermeisje nog.'

'Mooi zo.' Hij ging staan. Het was net als vroeger... bijna in ieder geval. Ze lachte.

'Bedankt, Abe.'

'Geen dank.' In zijn ogen was te zien dat hij met haar te doen had, maar dat hij haar wel respecteerde. Ze zou het wel weer te boven komen, zo'n vrouw was ze wel. 'Kun je morgen terugkomen om het contract te tekenen?' Dat betekende dat ze nog een keer die lange busrit naar de stad moest maken, al was dat niets vergeleken met de reis die ze vanaf nu elke dag voor de boeg had. Helemaal van de oostkant naar de westkant van de stad, naar Culver City, en mgm. Maar ze zou nog wel over een laag glassplinters hebben willen kruipen als ze daarmee deze baan kon krijgen. Ze was Abe erg dankbaar. Hij kreeg als haar agent tien procent van haar salaris, maar hij scheen het helemaal niet erg te vinden dat dat bedrag in dit geval niet veel voorstelde. Hij was blij voor haar. En zij vond het geweldig.

Ze had een baan! Ze kon het wel uitschreeuwen van blijdschap toen ze weer naar de bus liep en ze kwam dolgelukkig thuis. Ward zat in de woonkamer, kennelijk uit te rusten van een van zijn flink met champagne overgoten lunches met zijn vrienden. Ze ging bij hem op schoot zitten en sloeg haar armen om zijn nek.

'Raad eens?'

'Als je me gaat vertellen dat je weer zwanger bent, maak ik me van kant... nadat ik jou van kant heb gemaakt!' Ze schudde haar hoofd en keek hem aan met een vrolijke, tevreden blik die hij lang niet op haar gezicht had gezien.

'Nee. Raad nog eens?'

'Ik geef het op.' Zijn ogen waren rood en hij kon door de drank niet meer goed uit zijn woorden komen, maar dat kon haar nu niet eens schelen.

'Ik heb een baan!' Hij keek haar geschrokken aan, maar ze vertelde verder. 'Als regieassistente bij een film die mgm vanaf volgende week gaat draaien!' Hij stond zó snel op, dat ze zich moest vastgrijpen aan de stoel om niet op de grond te vallen.

'Ben je nou helemaal gék geworden? Waar is dat verdomme voor nodig? Dus dat was je aan het doen? Op zoek naar werk?' Ze vroeg zich af of hij erover had nagedacht hoe ze zonder werk moesten rondkomen. Met de vijfenvijftigduizend dollar aan aandelen die ze hadden zou dat moeilijk gaan, met twee volwassenen, vijf kinderen en een kindermeisje. 'Wat is dat verdomme voor idioot plan?' Hij stond naar haar te schreeuwen. De kinderen stonden op de trap naar hen te kijken.

'Een van ons zal toch moeten gaan werken, Ward.'

'Maar ik heb je toch verteld dat ik elke dag bezig ben om contacten te leggen?'

'Nou, dat is fantastisch. Dan zal je dus binnenkort wel iets vinden. Maar in de tussentijd wil ik dit graag doen, want het lijkt me echt een geweldige ervaring.'

'Waarom? Wat wil je ermee bereiken? Wil je toch weer in Hollywood gaan werken?'

'Ja, maar alleen zo, niet zoals vroeger.' Ze moest haar uiterste best doen om kalm te blijven, en ze wilde eerlijk tegen hem zijn. Ze wilde de kinderen naar boven sturen, want ze kon er niet tegen dat die zo naar hen stonden te staren, maar ze wilden niet luisteren en bleven op de trap staan. Ward lette er niet op, zoals hij de laatste tijd nooit op hen scheen te letten. 'Laten we er verder over praten als we alleen zijn.'

'Kan me verdomme niks schelen! We praten er nu over!'

Hij was een stuk minder knap als hij zo kwaad was.

'Waarom heb je me het niet van tevoren gevraagd?'

'Omdat het heel plotseling opkwam.'

'Wanneer?' Zijn stem klonk hard, en hij beet haar de woorden toe.

'Vandaag.'

'Oké. Dan zeg je maar tegen ze dat je van gedachten veranderd bent. Dat je toch niet wilt.'

Er knapte iets in haar en de woede kwam onstuitbaar in haar omhoog. 'Waarom zou ik dat doen? Ik wil die baan graag, Ward. Het kan me niet schelen dat het slecht betaalt en het kan me ook niet schelen wat jij denkt. Dit is wat ik wil. En op een dag zul je er blij om zijn. Iemand zal ons toch uit de nesten moeten halen.' Ze had meteen spijt van deze woorden.

'En jij bent degene die dat moet doen? Bedoel je dat?'

'Misschien.' Ze kon nu net zo goed doorgaan, want de schade was toch al aangericht.

'Mooi.' Hij greep zijn jasje van de leuning van zijn stoel. 'Dan heb je me hier dus niet meer nodig.'

'Natuurlijk wel...' Maar hij liep de kamer uit en smeet de deur achter zich dicht. Valerie en Vanessa begonnen te huilen en Gregory keek haar verdrietig aan.

'Komt pappa nooit meer terug?'

'Natuurlijk wel.' Ze liep naar haar kinderen toe, maar ze voelde zich ineens verschrikkelijk moe. Waarom moest hij alles nu zo moeilijk maken? Waarschijnlijk kwam het omdat hij te veel dronk. Ze zuchtte, gaf Lionel een kus en Greg een aai over zijn bol. Toen tilde ze de beide meisjes op in haar armen. Ze was sterk genoeg om hen beiden te dragen. Ze was voor heel veel dingen sterk genoeg. Misschien was dat juist wel het probleem met Ward. Hij vond dat niet leuk, maar het werd steeds duidelijker en ze kon het niet verborgen houden. Ze wilde hem vragen waarom hij hun dit aandeed, maar waarschijnlijk kende ze het antwoord op die vraag al. Hij kon het niet verdragen wat er allemaal was gebeurd. Hij had de keus om zichzelf de schuld te geven of haar, en kennelijk had hij voor het laatste gekozen. In ieder geval moest zij de prijs betalen. Ze lag tot vier uur wakker die nacht, biddend dat hij geen ongeluk had gehad met de auto. Om kwart over vier kwam hij thuis. Hij stonk naar gin en kon nauwelijks in bed komen. Het had geen enkele zin om nu met hem te praten. Ze zou wachten tot de volgende ochtend en hem dan vertellen wat ze van plan was. Maar toen ze dat deed, was hij niet erg onder de indruk.

'Jezus, Ward, luister nou eerst eens naar me.' Hij had zo'n enorme kater dat hij nauwelijks uit zijn ogen kon kijken, maar ze had haast omdat ze naar het kantoor van Abe moest om het contract te tekenen en het script op te halen.

'Ik wil niets meer over die onzin horen. Je bent echt knetter. Het zijn allemaal luchtkastelen. Je weet evenveel van regisseren als ik, niks dus.' Hij keek haar woedend aan. 'Dat weet ik wel, maar ik kan het toch leren? Dat is juist de bedoeling van deze baan, en de volgende misschien. Zo gek is dat toch niet?'

'Flauwekul.'

'Ward, luister naar me. Producers zijn mensen met erg veel contacten, ze kennen vooral mensen met heel veel geld. Ze hoeven zelf geen geld te hebben, ze hoeven niet eens van films te houden, maar ze moeten goed contacten kunnen leggen en deals kunnen sluiten. Zou dat geen fantastische baan voor jou zijn? Moet je eens nagaan hoeveel vrienden jij hebt, hoeveel interessante contacten. Die mensen zouden misschien best in films willen investeren en betrokken worden bij de zaken in Hollywood. Als je het goed aanpakt, zouden we misschien kunnen gaan samenwerken! Jij produceren en ik regisseren!' Hij keek haar aan alsof ze nu helemaal krankzinnig geworden was.

'Waarom schrijf je ons niet meteen in als een komisch duo! Je bent verdomme knettergek, je zet ons allebei nog voor schut!'

Ze gaf het op. Blijkbaar was hij hier nog niet aan toe. Hij wilde niet positief zijn, hij had nog niet de moed om hoop te koesteren. Hij was niet in staat om de mogelijkheden te zien, maar dat was zij wel. Ze zag het al helemaal voor zich en ze wist zeker dat het mogelijk was, als hij nu maar eens van zijn luie kont wilde komen en iets wilde doen. Ze pakte haar jas en haar handtas.

'Lach jij me maar uit, Ward Thayer. Maar op een dag zul je moeten toegeven dat ik gelijk had. En als je ooit genoeg moed bij elkaar hebt geraapt om je weer als een man te gedragen, dan zou je mijn idee toch eens moeten uitvoeren. Zo gek is het toch niet? Denk er maar eens over na, als je tijd hebt, tussen je borrels door.' Ze draaide zich om en liep de deur uit.

In de twee maanden hierna zag ze Ward nauwelijks. Als ze 's ochtends vertrok naar de bushalte, lag hij nog vast te slapen. Ze moest al iets na vier uur 's ochtends van huis, want de bus deed er vreselijk lang over om bij mgm te komen. En als ze 's avonds eindelijk thuiskwam, tegen tienen, lagen de kinderen al te slapen en was Ward meestal weg. Ze vroeg hem nooit waar hij 's avonds naartoe ging. Ze nam een warm bad, at iets, keek nog even naar het script, en ging dan snel naar bed omdat het de volgende dag weer van voren af aan begon. Het was een moordend ritme, maar ze gaf het niet op. De regisseur voor wie ze werkte, had de pest aan alles wat ze deed en maakte het haar zo moeilijk mogelijk, maar gelukkig was hij er bijna nooit. Het kon haar niet schelen wat hij van haar vond, want tussen haar en de acteurs ging het allemaal fantastisch. Dat was duidelijk te merken aan de rushes die elke dag vertoond werden en natuurlijk aan de uiteindelijke versie van de film die aan Dore Schary getoond werd. Abe belde haar thuis op, eind januari, een week nadat ze de film hadden afgerond. Toen ze thuiskwam, had ze van het kindermeisje gehoord dat Ward weg was, een paar dagen 'naar vrienden' in Mexico. Ze was wel geschrokken toen ze dit hoorde, maar ze stond het zichzelf niet toe om zich er iets van aan te trekken en ze concentreerde zich op de kinderen, die ze de laatste tijd maar weinig had gezien. Ze was net met Anne aan het spelen toen het telefoontje van Abe kwam.

'Faye?' Zijn vertrouwde stem klonk bulderend in haar oor. Ze glimlachte.

'Hallo, Abe.'

'Ik heb goed nieuws.' Ze hield haar adem in. Alstublieft God, maak dat ze mijn film mooi vonden. Bloed zweet en tranen had het haar gekost en ze zat al zo lang in spanning te wachten. 'Schary heeft gezegd dat hij je fantastisch vindt.'

'O, écht?' De tranen prikten achter haar ogen.

'Ja, en hij wil je graag nog een keer aan het werk zetten.'

'Als regisseur?'

'Nee. Wel als regieassistente, maar voor een beter salaris. En nu wil hij dat je met iemand gaat samenwerken die echt goed is, iemand waarvan je volgens hem veel kunt leren.' Hij noemde een naam en de adem stokte Faye in de keel. Het was een regisseur met wie Faye jaren geleden zelf had samengewerkt en ze wist dat Dore Schary gelijk had. Van die man zou ze ontzettend veel kunnen leren. Hoewel ze het liefst zelf een film zou regisseren, wist ze dat ze geduld moest hebben. 'Wat vind je ervan?' vroeg Abe.

'Ik wil het heel graag.' Ze hadden het geld nodig en God mocht weten waar Ward uithing. Die reis naar Mexico was echt de laatste druppel en dat zou ze hem ook zeggen als hij terugkwam. Dat, en nog een paar andere dingen. Maar ondanks alles wilde ze hem dolgraag vertellen over deze nieuwe baan. Ze voelde zich vreselijk alleen zonder hem. 'Wanneer kan ik beginnen?'

'Over zes weken.'

'Mooi zo. Dan heb ik dus even wat tijd voor de kinderen.'

Het viel hem op dat ze alleen de kinderen noemde, niet Ward, en dat ze het eigenlijk nooit meer over hem had de laatste tijd. Dat verbaasde hem niet. Hij had steeds al gedacht dat hun huwelijk geen lang leven beschoren was. Ward wist zich nu blijkbaar niet aan de nieuwe situatie aan te passen en vroeg of laat zou Faye daar genoeg van krijgen en hem verlaten. Het was niet moeilijk om dat te zien aankomen, vond Abe. Hij had nooit begrepen waarom Faye zich zo met Ward verbonden voelde. Ze had geen familie en niet veel goede vriendinnen, ze had haar leven als filmster voor hem opgegeven, en was al jaren volledig van hem afhankelijk. Ze had hem nodig, net zoals hij haar nodig had. Dat was tenminste wat ze dacht.

Het was wel even slikken toen ze hem uit Mexico terug zag komen. Hij was bruinverbrand, gezond, gelukkig, met een dunne, Cubaanse sigaar tussen zijn tanden, een koffer van krokodillenleer in zijn hand en een van zijn oude, witte pakken aan. Hij zag eruit alsof hij zó uit zijn Duesenberg gestapt was. Hij keek een beetje onnozel naar haar toen hij binnenkwam. Hij had verwacht dat ze allang in bed zou liggen. Het was al na middernacht, maar ze zat haar nieuwe script te lezen.

'Heb je een leuke vakantie gehad?' De kilte in haar stem verborg alle eenzaamheid en pijn die ze had gevoeld toen hij weg was. Ze was te trots om hem die gevoelens te laten zien. Nog wel.

'Ja. Sorry dat ik niet geschreven heb.'

'Daar had je zeker geen tijd voor.' Er was een bepaalde blik in zijn ogen die haar ineens ontzettend kwaad maakte. Haar stem klonk sarcastisch, boos en verbitterd. Hij had er helemaal geen spijt van dat hij was weggegaan. Dat zag ze meteen, en ze begreep ook meteen waarom.

'Met wie was je daar eigenlijk?'

'Een paar oude vrienden.' Hij zette zijn koffer neer en ging op de bank zitten, een stuk bij haar vandaan. Kennelijk zou dit lastiger worden dan hij had gedacht.

'Wat interessant. Waarom had je dat eigenlijk helemaal niet verteld?'

'Het kwam heel plotseling op.' Er kwam even een vervelende blik in zijn ogen. 'En jij was toch druk met je film.' Daar ging het dus om. Het was wraak omdat zij wel een baan had gevonden en hij niet. Wat oneerlijk van hem.

'Juist. Nee, dan begrijp ik het natuurlijk. De volgende keer dat je drie weken weggaat, zou je me ook op mijn werk kunnen bellen. Het zal je verbazen hoe gemakkelijk ik telefonisch te bereiken ben.'

'Dat wist ik niet.' Hij werd bleek, ondanks zijn gebruinde huid.

'Nee, dat zal wel.' Ze keek hem aan en ze zag in zijn ogen wat er werkelijk aan de hand was. Maar daar durfde ze niet over te beginnen. Dat was ook niet nodig, want dat deden de kranten de volgende ochtend wel voor haar. Het stond er allemaal in. Ze hoefde de krant alleen maar op het bed te smijten. 'Jouw publiciteitsagent is erg goed en je reisagent blijkbaar ook. Maar ik ben niet zo onder de indruk van je smaak en ook niet van jouw idee wie je wel en niet moet meenemen op vakantie.' Ze zou hem het liefste aanvliegen zó woedend was ze, maar daar liet ze niets van merken. Ze wilde niet dat hij wist hoeveel pijn hij haar had gedaan met die schandelijke affaire. Ze snapte wel dat dit zijn manier was om alles wat er was gebeurd te verwerken: door te doen alsof hij nog steeds deel uitmaakte van de wereld die hij was kwijtgeraakt. Maar wat hij zich ook in zijn hoofd haalde, dat was allemaal voorbij, tenzij hij op een andere manier weer in die wereld terecht probeerde te komen.

Met stokkende adem las Ward voor wat er in de krant stond. 'Failliete ex-miljonair Ward Thayer IV en Maisie Abernathie terug uit Mexico. Ze hebben drie vakantieweken doorgebracht op haar jacht bij San Diego, bezochten vrienden in Mexico en gingen uit spelevaren. Ze zagen er heel gelukkig uit en iedereen vroeg zich af waar hij toch die ex-filmster heeft gelaten.' Faye keek hem voor het eerst van haar leven vol haat en woede aan. 'Zeg maar tegen ze dat ik ermee ophou! Dat zal wel geen voorpaginanieuws meer zijn, maar dan zit ik jou en Maisie Abernathie in elk geval niet meer in de weg, smerige klootzak. Dus dat is de manier waarop jij omgaat met onze problemen? Door weg te lopen en met zulke mensen om te gaan? Ik word kotsmisselijk van jullie allebei.' Maisie Abernathie was een verwende, egoïstische rijke erfgename die zo ongeveer met elke man die ze kende naar bed was geweest... 'Behalve met mij,' zei hij vaak plagerig. Maar dat kon hij nu dus niet meer zeggen.

Faye liep de slaapkamer uit en sloeg de deur dicht. Toen hij later beneden kwam, zag hij dat ze de vier oudste kinderen al naar school had gebracht. Ze was de laatste weken bijna voortdurend bij hen geweest, om de maanden in te halen waarin ze zo hard had gewerkt en hen zo weinig had gezien. Ze miste de kinderen vreselijk als ze aan het werk was. Toen ze weer thuiskwam, zag ze dat Ward in de kamer zat, in de blauwe zijden kamerjas die hij jaren geleden in Parijs had gekocht.

'Ik moet met je praten.' Hij zag er vreselijk uit, bang en van streek. Ze liep langs hem heen naar boven. Ze ging haar script halen want ze was van plan om het in de openbare bibliotheek te gaan lezen.

'Ik heb jou helemaal niets te zeggen. Je bent vrij om te doen en laten wat je wilt. Ik neem een advocaat.'

'O ja? Gaat dat zo gemakkelijk?' Hij greep haar bij haar arm vast toen ze langs hem liep. Ze keek hem aan, en van die blik werd hij bijna bang. Hij had nog nooit zoveel afkeer en minachting in haar ogen gezien, en ineens besefte hij zich wat hij had gedaan. 'Faye, luister alsjeblieft even naar me... Het was allemaal een ontzettend stomme vergissing. Ik moest hier gewoon even weg, het was allemaal zo druk met de kinderen, jij was er niet, dit deprimerende huis... Ik kon het niet meer aan.'

'Goed. Dan kun je hier voorgoed vertrekken. Ga maar weer in Beverly Hills wonen bij Maisie. Ze wil je vast dolgraag in huis nemen.'

'Als wat?' Hij keek zijn vrouw verbitterd aan. 'Haar chauffeur? Verdomme, ik kan nog niet eens een baan vinden en jij bent maar de hele dag aan het werk! Hoe weet jij nou wat ik voel, wat er allemaal door mij heengaat? Ik kan dit leven niet verdragen, ik heb nooit geleerd hoe dat allemaal moet.' Hij liet Faye los. Ze keek hem kil aan. Deze keer was hij te ver gegaan. Zijn drankzucht, zijn zelfmedelijden, zijn onvermogen om te werken, zijn leugens over hun financiële situatie: ze kon het hem allemaal vergeven, maar dit niet. Hij keek haar smekend aan. 'Ik kan er niets aan doen. Jij bent veel sterker dan ik. Jij hebt iets in je wat ik niet heb. Ik weet niet wat dat is.'

'Lef. Doorzettingsvermogen. En dat heb jij ook heus wel, als je jezelf maar de kans geeft en eens een keer lang genoeg nuchter blijft om iets te gaan doen.'

'Misschien kan ik dat niet. Heb je daar wel eens aan gedacht? Ik wel. Elke dag, totdat ik er niet meer tegen kon en ben weggegaan. En misschien moet ik dat nu maar voorgoed doen.'

'Wat?' Ze keek neutraal, maar ze voelde de angst over haar ruggengraat omhoog kruipen.

Hij leek ineens veel kalmer, alsof hij wist wat hem te doen stond. 'Ik bedoel dat ik uit je leven zal verdwijnen, Faye.'

'Nu? Wat een rotstreek om dat nu te doen.' Ze was enorm geschrokken. Ze wilde hem niet kwijt. Ze hield nog steeds van deze man. Hij en de kinderen, dat was alles wat ertoe deed in haar leven. 'Hoe kun je ons zoiets aandoen?'

De tranen sprongen haar in de ogen en hij dwong zichzelf om de andere kant op te kijken, net zoals hij zichzelf had gedwongen niet aan haar te denken de afgelopen weken. Hij kon zijn schuldgevoel niet meer verdragen. Wat er was gebeurd, was allemaal zijn schuld, en hij wist niet hoe hij het moest goedmaken. Hij had haar niets te bieden en ze leek het zonder hem prima af te kunnen. Dat hield hij zichzelf tenminste voor en dat was wat hij nu ook tegen zichzelf zei, zonder haar aan te kijken. Als hij dat wel had gedaan, had hij het verdriet in haar ogen gezien. 'Ward, wat is er toch met ons gebeurd?' Haar stem klonk zacht en schor. Hij liep naar het raam en keek naar de treurige aanblik van het ongeschilderde huis van de buurman en de rommel in zijn tuin.

'Ik denk dat het beter is dat ik vertrek, dat ik zelf een baan ga zoeken en probeer te vergeten dat wij elkaar ooit hebben ontmoet.'

'Dus je laat me achter met vijf kinderen?' Ze moest bijna lachen, als de aandrang om te gaan huilen niet zo sterk was geweest. 'Ga je je eigen kinderen ook proberen te vergeten?' Ze keek vol ongeloof naar zijn rug. Dit kon niet waar zijn. Het leek meer op een nachtmerrie, of een heel slecht filmscript.

'Ik zal je zoveel mogelijk geld proberen te sturen.' Hij draaide zich langzaam naar haar toe.

'Gaat het om Maisie? Is het serieus met haar?' Het was nauwelijks te geloven, maar ze achtte nu alles mogelijk. Misschien verlangde hij heel erg naar hun vorige leventje, waar Maisie zeker deel van uitmaakte. Maar Ward schudde zijn hoofd.

'Nee, dat is het niet. Ik wil alleen graag een tijdje weg hier.' Hij keek bijna bitter toen hij dit zei. 'Ik heb het gevoel dat ik je beter alleen kan laten, zodat je een nieuw leven kunt gaan opbouwen. Misschien trouw je wel met een of andere beroemde filmster.'

'Als ik dat gewild had, zou ik dat al jaren geleden hebben gedaan. Maar dat wilde ik niet. Ik wilde jou.'

'En nu?' Voor het eerst in jaren voelde hij weer hoop, en de energie om iets te doen. Nu had hij het allemaal gezegd. Dieper zinken kon hij niet, dus hij kon alleen nog maar omhoog. Hij had niets meer te verliezen, want hij had haar verloren.

Ze keek hem aan met een treurige, lege blik. 'Ik ken je bijna niet meer, Ward. Ik snap niet hoe je met haar naar Mexico hebt kunnen gaan. Misschien kun je beter naar haar teruggaan.' Ze hield zich groot en ze meende niet wat ze zei, maar dat drong niet tot hem door.

'Misschien doe ik dat wel.' Hij liep woedend naar boven en even later hoorde ze dat hij zijn spullen aan het pakken was. Ze zat in de keuken en staarde naar haar koffiekopje zonder het te zien. Ze dacht huilend terug aan de afgelopen zeven jaren, tot het tijd was om de kinderen van school te halen.

Toen ze weer terugkwam met de kinderen, was hij weg. De kinderen hadden niet eens gemerkt dat hij terug was geweest, dus ze hoefde hun niets uit te leggen. Ze kookte eten voor hen die avond, maar ze was er met haar hoofd niet bij. Het vlees was te taai, de gebakken aardappeltjes leken wel stenen, en de spinazie was aangebrand. Ze kon niet erg goed koken, maar in elk geval deed ze wel haar best. Het enige waar ze die avond aan kon denken, was waar hij nu was. Ongetwijfeld bij Maisie Abernathie. Had ze misschien niet zo boos moeten worden? Had ze zich in moeten houden? Ze lag in bed en dacht terug aan Guadalcanal, aan de mooie dingen die ze hadden meegemaakt, de liefde, de dromen die ze hadden gehad. Ze lag nog lang te huilen en viel huilend in slaap, wanhopig verlangend naar hem.

9

De tweede film waar Faye aan werkte, was veel moeilijker dan de eerste. De regisseur was er steeds bij, stelde hoge eisen, gaf opdrachten, leverde kritiek op wat ze deed. Soms zou ze hem met plezier de nek hebben willen omdraaien, maar uiteindelijk gaf hij haar iets heel bijzonders. Hij leerde haar alles wat ze voor haar nieuwe vak moest weten, hij eiste het uiterste en soms nog meer van haar, en soms gaf hij haar de teugels in handen en corrigeerde haar als ze iets fout deed. Toen ze klaar waren, had ze meer geleerd dan ze anders in tien jaar zou leren, en ze was hem heel erg dankbaar. Hij gaf haar een enorm compliment voordat hij voor de laatste keer de set verliet en ze keek hem met tranen in haar ogen na.

'Wat zei hij tegen je?' vroeg de cameraman aan haar. Faye glimlachte.

'Hij zei dat hij graag nog eens met me zou willen werken, maar dat hij zeker wist dat dat niet zou gebeuren, omdat ik de volgende keer vast alleen mag regisseren.' Ze zuchtte diep en keek naar de acteurs, die na de laatste opname elkaar omhelsden en feliciteerden. 'Ik hoop maar dat hij gelijk heeft.' En dat was zo. Twee maanden later bood Abe haar een baan als regisseur aan, weer bij mgm. Dore Schary had haar deze grote kans gegund, maar ze had het zelf waargemaakt.

'Gefeliciteerd, Faye.'

'Bedankt, Abe.'

'Je hebt het helemaal verdiend.' De opnames voor de nieuwe film zouden in de herfst beginnen. Het was een enorme uitdaging en ze was er heel blij mee. De kinderen zouden tegen die tijd weer naar school gaan: Lionel naar de tweede klas, Greg naar de eerste, en de tweeling voor het laatste jaar naar de kleuterschool. Anne, die nog geen twee jaar was, hobbelde daar achteraan. Ze probeerde haar broertjes en zusjes uit alle macht bij te houden, wat natuurlijk nooit lukte. Faye was steeds van plan om meer tijd met haar door te brengen, maar die tijd had ze nooit. De andere kinderen vroegen ook om haar aandacht, ze moest haar script lezen en zich voorbereiden op de film, en over een tijdje begonnen de nieuwe opnames alweer. Ze kon niet zomaar alles stopzetten en al haar tijd aan Anne besteden. Bovendien was Anne anders dan de andere kinderen, ze was niet alleen jonger, maar ze maakte ook moeilijker contact. Het was altijd gemakkelijker om haar aan de zorgen van het kindermeisje toe te vertrouwen, die heel dol op haar was, net als Lionel, die ook altijd een speciale band met haar leek te hebben.

Faye was erg opgetogen over de nieuwe film. Het was een enorme kans voor haar. Het was alleen wel jammer dat ze elke dag aan Ward dacht en zich afvroeg waar hij was. Sinds de dag dat hij was vertrokken, hadden ze niets meer van hem gehoord. Ze had een keer iets over hem gelezen in de rubriek van Louella Parsons, maar daar werd ze ook niet veel wijzer van. Gelukkig stond er niets in over Maisie Abernathie.

Maar de film bood gelukkig wel een hoop afleiding en dat kon ze goed gebruiken. Ze had Abe een keer gevraagd of hij haar een advocaat kon aanbevelen, maar ze was er op de een of andere manier nooit toe gekomen om die te bellen, al had ze zich heilig voorgenomen om dat wel te doen. Er kwam steeds weer iets tussen, of ze raakte overweldigd door haar herinneringen.

En toen, opeens, op een dag in juli, stond Ward op de stoep. De kinderen waren in de achtertuin aan het spelen, die flink was opgefleurd door de planten die ze erin hadden gezet. Het kindermeisje had zelfs een schommel opgehangen en was heel erg trots op die knappe prestatie. En ineens stond hij daar, in een wit linnen pak en een blauw overhemd, knapper dan hij ooit was geweest. Heel even voelde ze weer die vertrouwde aantrekkingskracht, maar ze herinnerde zichzelf eraan dat hij was weggelopen bij haar en dat hij misschien allang iemand anders had. Ze werd een beetje verlegen toen ze naar hem keek en ze sloeg haar blik neer.

'Zeg het eens.'

'Mag ik binnenkomen?'

'Waarom?' Ze staarde hem nerveus aan. Hij keek heel ongemakkelijk, maar het was duidelijk dat hij zich niet zomaar liet afschepen. 'De kinderen raken van streek als ze je zien.' Ze vroegen de laatste tijd niet meer zoveel naar hem, maar ze nam aan dat Ward toch van plan was om weer te vertrekken.

'Ik heb mijn kinderen al bijna vier maanden niet meer gezien. Mag ik niet even naar ze toe?' Ze aarzelde. Het viel haar op dat hij een stuk magerder geworden was, waardoor hij er jaren jonger uitzag. Ze vond het vreselijk dat ze hem nog steeds zo knap vond. Het zou ontzettend stom zijn als ze opnieuw verliefd op hem werd.

'Nou?' Hij liet zich niet afschepen, dus uiteindelijk liet ze hem binnen. Het huis leek ineens nog lelijker en ongezelliger dan anders nu ze het door zijn ogen bekeek. 'Nou, hier is niet veel veranderd.' Het was een simpele uitspraak, maar ze zat meteen op de kast.

'Jij woont inmiddels zeker weer in Beverly Hills?' Er klonk iets scherps door in haar stem. Het deed hem veel pijn, maar dat was ook precies de bedoeling. Hij had haar vreselijk veel pijn gedaan door weg te gaan en dat zou ze hem niet snel vergeven. Nu hij weer voor haar stond, ongetwijfeld om haar nog meer te kwellen, kon ze alleen maar vervelend doen tegen hem.

Hij keek haar aan. 'Nee, ik woon niet in Beverly Hills, Faye. Dacht je echt dat ik jullie hier achter zou laten om zelf in Beverly Hills te gaan wonen?' Hij keek geschokt bij de gedachte dat zij dat kennelijk van hem had gedacht. Toch achtte ze hem er zeker toe in staat.

'Ik weet niet wat jij allemaal aan het doen bent, Ward.' In ieder geval had ze niet veel gemerkt van het geld dat hij haar zou sturen, maar gelukkig konden ze het goed redden met de opbrengst van hun spaargeld en haar kleine salaris. Ze vroeg zich af waar hij de laatste vier maanden van had geleefd, maar ze had geen zin om dat te vragen.

Op dat moment kwamen de kinderen binnengestormd. Lionel bleef geschrokken in de deuropening staan toen hij Ward zag, en liep toen aarzelend naar hem toe. Maar toen Greg zijn vader zag, stormde hij langs Lionel heen en vloog in zijn armen. De tweeling volgde dit voorbeeld, maar Anne stond alleen maar naar hem te kijken en vroeg zich blijkbaar af wie hij was. Ze keek naar haar moeder en stak haar armpjes naar haar uit om opgetild te worden. Faye deed dat en keek naar de andere vier kinderen die over Ward heen klommen en zich giechelend lieten knuffelen en kietelen. Alleen Lionel leek meer op zijn hoede dan de anderen en keek steeds naar Faye, alsof hij wilde weten wat zij ervan vond. 'Toe maar, Lionel,' zei ze zacht. 'Stoei maar even met je vader.' Maar de jongen bleef een beetje afzijdig en keek toe. Na een tijdje zei Ward dat ze zich een beetje moesten opknappen en dat hij hen dan mee uit zou nemen voor een hamburger en een ijsje.

'Dat vind je toch wel goed?' vroeg hij haar toen de kinderen naar boven waren gegaan.

'Jawel.' Ze keek hem voorzichtig aan, een beetje nerveus, maar dat was hij zelf ook. Vier maanden was erg lang. Ze waren bijna vreemden voor elkaar.

'Ik heb een baan gevonden, Faye.' Hij zei het alsof hij verwachtte dat er nu trompetgeschal zou klinken. Ze onderdrukte een lach.

'O ja?'

'Bij een bank... Het stelt niet zoveel voor, hoor. Ik heb het via een vriend van mijn vader. Ik moet de hele dag achter een bureau zitten en dan krijg ik aan het eind van de week mijn geld.' Hij keek een beetje verbaasd, alsof hij had gedacht dat werken veel pijnlijker zou zijn, net als naar de tandarts gaan.

'O.'

'Nou, zeg je nog iets, verdorie!' Hij was weer boos. Wat was ze ineens moeilijk tevreden te stellen. Zo was ze vroeger helemaal niet geweest. Misschien kwam het doordat ze weer was gaan werken. Hij wist dat zij er wel iets meer voor moest doen dan alleen maar de hele dag achter een bureau zitten om aan het eind van de week haar geld te krijgen. Hij zuchtte eens en probeerde het opnieuw. 'Ben jij nog aan het werk de laatste tijd?' Hij wist dat dat waarschijnlijk niet zo was, omdat ze dan niet thuis met de kinderen kon spelen. Daar had ze het toen hij nog thuis woonde in ieder geval te druk voor.

'Nee, de komende maand niet. Daarna ga ik zelf een film regisseren.' Ze had er meteen spijt van dat ze hem zoveel vertelde. Het was zijn zaak helemaal niet wat zij deed, maar toch vond ze het prettig om het te vertellen. Het had haar altijd een prettig gevoel gegeven om hem alles te vertellen.

'Wat goed.' Hij verplaatste zijn gewicht van zijn ene voet naar de andere en keek haar aan, kennelijk onzeker over wat hij moest zeggen.

'Zitten er grote sterren bij?'

'Een paar.'

Hij stak een sigaret op. Ze had hem nog nooit eerder sigaretten zien roken. 'Ik heb nog niets van je advocaat gehoord.'

'Daar heb ik nog geen tijd voor gehad.' Maar dat was niet helemaal waar. Ze was al een paar maanden vrij, al kon hij dat niet weten. 'Maar dat komt nog wel.'

'O.'

Op dat moment kwamen de kinderen naar beneden gestormd. Hij nam de oudste vier mee uit lunchen in zijn nieuwe auto. Een Ford uit 1949. Hij zag er nog heel nieuw uit, en Ward lachte verontschuldigend naar haar. 'Het is natuurlijk geen Duesenberg, maar ik kan ermee naar mijn werk.' Ze wilde zeggen dat zij nog steeds met de bus ging, maar dat deed ze niet. Hun oude stationcar had het vorige maand begeven, zodat ze helemaal geen eigen vervoer meer hadden. 'Heb je zin om mee te gaan, Faye?'

Ze wilde nee zeggen, maar de kinderen smeekten zo hartverscheurend, dat het gemakkelijker was om toe te geven, en bovendien was ze eigenlijk best nieuwsgierig naar wat hij de afgelopen tijd had gedaan, waar hij was geweest, en waar hij nu woonde. Ze was ook erg benieuwd of hij nog iets had met Maisie Abernathie, maar ze probeerde zichzelf wijs te maken dat het haar niets meer kon schelen. Dat lukte een beetje, tot ze erg moest blozen omdat ze zag hoe de serveerster naar hem keek. Ward was nog steeds een knappe man en vrouwen keken vaak naar hem, meer dan mannen naar haar keken. Misschien kwam dat omdat zij nog steeds haar trouwring droeg en ze overal waar ze kwam vijf kinderen in haar kielzog had.

'Wat zijn ze fantastisch.' Hij gaf haar dit compliment terwijl ze terugreden naar huis en de kinderen op de achterbank van zijn donkerblauwe Ford zaten te klieren. 'Je hebt ze goed opgevoed.'

'Je moet niet doen alsof je tien jaar bent weggeweest, Ward.'

'Zo lijkt het soms wel.' Hij zweeg een tijd en keek naar haar terwijl ze voor het rode licht wachtten. 'En ik mis jullie allemaal heel erg.'

Ze wilde er het liefst uitflappen dat zij hem ook erg misten, maar ze besloot om niets te zeggen. Ze was verbaasd toen ze zijn hand op de hare voelde. 'Ik heb er nog steeds spijt van dat ik ben weggegaan.' Hij zei het zo zacht dat de kinderen het niet konden horen. Die maakten daar trouwens toch veel te veel kabaal voor. 'En ik zou dat nooit meer doen. Sinds de dag dat ik uit ons huis ben vertrokken, ben ik niet meer met een andere vrouw uit geweest.' Wat klonk dat raar uit zijn mond, 'ons huis', zeker omdat ze wist dat hij het zo'n akelig huis vond. Maar wat hij zei, raakte haar diep, en haar ogen vulden zich met tranen. Ze draaide zich om en keek hem aan. 'Ik hou van je, Faye.' Dit waren de woorden waarnaar ze al die maanden had verlangd. Instinctief stak ze haar armen naar hem uit. Ze waren inmiddels al thuis en de kinderen buitelden de auto uit. Ward zei tegen ze dat ze vast naar binnen moesten gaan en dat hij er ook zo aan zou komen. 'Lieverd... ik hou meer van je dan je ooit zult weten.'

'Ik hou ook van jou.' Plotseling begon ze te snikken en maakte zich van hem los zodat ze hem aan kon kijken, met betraande ogen. 'Het was zo vreselijk zonder jou, Ward...'

'Voor mij ook! Ik dacht dat ik doodging zonder jou en de kinderen! Ik besefte toen pas goed hoeveel we samen hadden, ook zonder het grote huis en al dat geld...'

Ze lachte dapper. 'Ik heb jou ook heel erg gemist, Ward.'

'Vast niet zoveel als ik jou, Faye Thayer.' Hij keek haar vragend aan. 'Of is het nu weer Faye Price?'

Ze lachte door haar tranen heen. 'Vergeet het maar!' Op hetzelfde moment zag ze dat hij ook zijn trouwring nog droeg. Ze hoorde dat Greg hem riep vanuit het huis.

'Ik kom eraan, jongen! Wacht even!' riep hij terug. Er was nog zoveel te zeggen, maar Faye stapte toch uit de auto.

'Ga maar. Ze hebben jou ook heel erg gemist.'

En toen greep hij haar met een wanhopige blik in zijn ogen bij haar arm vast. 'Toe, Faye, kunnen we het niet nog een keer proberen? Ik doe alles wat je van me vraagt. Ik ben meteen opgehouden met drinken toen ik weg was. Ineens drong het tot me door wat een vreselijke vent ik eigenlijk was geworden. Ik heb nu een stom baantje, maar het is een begin... Alsjeblieft, Faye.' De tranen sprongen hem in de ogen en ineens kon hij zich niet meer goedhouden. Hij liet het hoofd zakken en begon te huilen, maar keek haar na een poosje toch weer aan, met een ernstige blik. 'Ik wist gewoon niet wat ik met mezelf aan moest toen jij die baan kreeg. Ik had het gevoel dat ik niets meer voorstelde... dat ik nooit iets had voorgesteld. Maar ik wil je niet kwijt, Faye, alsjeblieft... o, schatje, alsjeblieft...' Hij trok haar naar zich toe en Faye voelde zich alsof ze weer was thuisgekomen. Eigenlijk had ze hem nooit echt opgegeven. Ze dacht ook niet dat ze dat ooit zou kunnen. Ze legde haar hoofd tegen zijn schouder en toen kwamen opnieuw de tranen.

'Ik heb je een tijd zo hartgrondig gehaat... Daar heb ik in ieder geval wel erg mijn best voor gedaan.'

'Ik wilde jou ook haten, maar ik wist dat ik degene was die fout zat.'

'Misschien ik ook wel. Misschien was het niet goed dat ik weer ging werken, maar ik wist gewoon geen andere oplossing.'

Hij schudde zijn hoofd. 'Je had wel gelijk.' Hij lachte naar haar door zijn tranen heen. 'Jij met je rare idee dat ik een producer zou kunnen worden...' Hij lachte lief naar haar. Wat een prachtvrouw was ze toch, en wat een geluk was het om haar weer in zijn armen te hebben, al was het maar voor een paar uurtjes.

Ze schudde haar hoofd. 'Dat was helemaal geen raar idee, Ward. Het zou heel goed mogelijk zijn. Ik zou je alles kunnen leren wat ik weet en jij zou een beetje kunnen rondkijken op de set als ik met mijn nieuwe film bezig ben.' Ze keek hem verwachtingsvol aan, maar hij schudde zijn hoofd.

'Dat kan niet. Ik heb nu een baan, weet je nog, de hele dag, van negen tot vijf.'

Ze lachte even. 'Oké, maar als je echt zou willen, zou je toch filmproducent kunnen worden, daar ben ik van overtuigd.'

Hij zuchtte en sloeg zijn armen om zijn vrouw heen. 'Dat zijn allemaal luchtkastelen.'

'Misschien niet.' Ze keek hem aan, en vroeg zich af wat het leven nog meer voor haar in petto had. In ieder geval had het haar man weer bij haar teruggebracht.

Hij stond in de deuropening van het lelijke huis in Monterey Park en keek haar aan. 'Zullen we het nog eens proberen? Nee, ik kan beter zeggen: wil je me nog een kans geven, Faye?'

Ze keek hem aan, en na een tijdje verscheen er een zweem van een lach in haar ogen. Het was een lach die voortkwam uit wijsheid en teleurstelling en pijn. Ze was geen jong meisje meer. Het leven was niet meer zoals het een paar jaar geleden was geweest. Haar wereld stond helemaal op zijn kop, maar zij had het overleefd. En nu vroeg deze man haar om opnieuw met hem verder te gaan. Hij had haar pijn gedaan, hij had haar bedrogen, verraden.

Maar heel diep in haar hart voelde ze dat hij bij haar hoorde, dat hij van haar hield, en zij van hem, en dat ze altijd van hem zou blijven houden. Hij was anders dan zij, minder geschikt om te overleven. Maar misschien... Als ze samen waren, hand in hand, misschien... Nee, ze wist het zeker. Heel erg zeker.

'Ik hou van je, Ward.' Ze lachte naar hem en voelde zich ineens weer heel jong. De maanden zonder hem waren onafzienbaar geweest. Ze wilde dat nooit meer mee hoeven te maken. Ze kon alles aan, zelfs armoede, maar dat niet.

Hij kuste haar terwijl de kinderen toekeken, en toen begonnen ze allemaal te lachen. Greg wees naar hen en lachte het hardst van iedereen. Het leven was weer goed, zoals het vroeger ook geweest was, maar nu was het nog beter. Ze waren door een diep dal gegaan, maar ze waren eruit tevoorschijn gekomen en ze hadden het overleefd. Ze hadden de strijd gestreden en nu begon het leven weer opnieuw, voor hen allemaal.

10

Ward zegde zijn gemeubileerde kamer in West Hollywood op en ging weer in het lelijke huis in Monterey Park wonen waar hij zo'n hekel aan had, maar deze keer merkte hij daar niets van en droeg met plezier zijn koffers de trap op naar boven.

Ze hadden drie idyllische weken gehad voordat de kinderen weer naar school gingen en Faye aan haar nieuwe film begon. Hij stond erop dat zij met de auto ging en nam zelf de bus naar zijn werk. Daardoor was ze veel minder reistijd kwijt, en ze was hem er heel dankbaar voor. Hij was liever voor haar dan ooit tevoren. En nu toonde hij dat niet meer met smaragden en robijnen, maar met maaltijden die hij zelf voor haar kookte en warm hield tot ze thuiskwam; kleine cadeautjes die hij voor haar kocht als hij zijn salaris had gekregen, zoals een boek, een radiootje, of een warm vest dat ze op de set kon dragen. Hij masseerde haar als ze zo moe was dat ze het liefst wilde huilen, hij maakte een warm bad voor haar, met heerlijke badolie die hij voor haar had gekocht. Het ontroerde haar enorm dat hij zo lief voor haar was. Maand in maand uit het hij haar zien hoeveel hij van haar hield, en deed zij hetzelfde bij hem. Uit de as van hun oude leven bloeide een relatie op die sterker en beter was dan eerst, en de nare maanden die ze hadden doorstaan waren snel vergeten. Ze dachten daar maar zelden aan terug, omdat het te pijnlijk voor hen was.

Faye genoot in veel opzichten van haar nieuwe leven. De eerste film die ze zelf had geregisseerd, was een succes, en in 1954 deed ze nog drie films, met beroemde filmsterren. Het waren stuk voor stuk enorme kassuccessen. Opnieuw werd ze een grote naam in Hollywood, nu niet als knappe filmster, maar als regisseur met een scherpe geest, een groot talent, en een fantastische manier van werken met haar sterren. Abe Abramson zei wel eens dat ze een steen nog aan het acteren kon krijgen, en Dore Schary was dat van harte met hem eens. Ze waren allebei erg trots op haar. In 1955 stelde Faye tijdens de onderhandelingen over haar eerste film van dat jaar de voorwaarde waar ze al jaren over aan het denken was. Ze had hem erop voorbereid sinds hij terug was, en ze wist dat hij er nu klaar voor was. Haar agent viel bijna van zijn stoel toen ze het hem vertelde.

'En jij wilt dat ik dat tegen Dore zeg?' Hij keek haar geschokt aan. Die vent wist geen moer van films af en Faye was helemaal knettergek geworden. Toen ze hem weer terug had genomen, had hij haar al voor gek verklaard. Dat was de eerste keer dat hij het niet met haar eens geweest was, maar dat had hij nooit tegen haar gezegd.

Toen niet. Maar nu wel. 'Je bent gek! Zo'n koppelverkoop accepteren ze nooit! Die vent is achtendertig jaar, Faye, en hij weet niet meer van het produceren van films dan mijn hond!'

'Ik vind het vreselijk dat je dat zegt en het kan me ook helemaal niet schelen wat jij ervan vindt. Hij heeft de afgelopen twee jaar een hoop geleerd over geldzaken, hij is intelligent en bovendien heeft hij veel invloedrijke vrienden.' Belangrijk was nog dat Ward in financieel opzicht volwassen was geworden en dat Faye heel erg trots op hem was.

'Faye, ik kan dat echt niet maken, zo'n koppelverkoop.' Abe was ervan overtuigd dat zoiets echt niet kon.

'Goed, maar dan kun je mij ook niet meer vertegenwoordigen, Abe. Want dit zijn echt mijn voorwaarden.' Ze was onverzettelijk.

'Je begaat een grote vergissing. Hierdoor zul je alles verpesten. Als je het nu verprutst, wil niemand je ooit nog hebben en dan kom je nergens meer aan de bak. Het was erg moeilijk om je als vrouwelijke regisseur aan het werk te krijgen in het begin, dat weet je best, en er zijn veel mensen die zitten te wachten tot je op je bek gaat. Niemand zal je dan nog zo'n kans willen geven als Dore heeft gedaan.' Hij had niet veel argumenten meer, en zij stak haar hand op, waaraan ze geen ringen droeg, behalve de eenvoudige gouden trouwring die ze sinds haar huwelijksdag altijd had gedragen. Alle andere sieraden die Ward haar had gegeven, waren allang verkocht. Ze miste ze niet meer. Dat hoorde allemaal bij een vorig leven. 'Dat weet ik wel, Abe. En jij weet wat ik wil.' Ze ging staan. 'Als je je best doet, moet het lukken, dat weet ik zeker. Maar dit is een voorwaarde waar ik niet vanaf zal stappen.' Toen ze de kamer uit was, had hij zin om iets tegen de deur te gooien.

Maar hij was pas echt verbluft toen mgm haar voorwaarden accepteerde.

'Blijkbaar zijn ze nog gekker dan jij, Faye.'

'Dus ze hebben ja gezegd?' Ze zat geschokt met de telefoon tegen haar oor gedrukt te luisteren naar wat hij zei. 'Jullie beginnen volgende maand. Hij in ieder geval: jij begint pas als ze een eindje op weg zijn met de film. En jullie krijgen als producent en regisseur een eigen kantoor bij mgm.' Hij kon er nog steeds niet over uit dat het zo was gelopen en hij zat hoofdschuddend achter zijn bureau. 'Ik wens jullie veel succes... En kom nu maar gauw naar mijn kantoor met z'n tweeën voordat ze tot inzicht komen en van gedachten veranderen.'

'We komen vanmiddag langs.'

'Is je geraden ook,' bromde hij.

Het was vreselijk om zoiets te denken, maar de moeilijke tijd die ze achter de rug hadden, was eigenlijk heel goed geweest voor Ward. Hij was rustiger en volwassener geworden, en wijzer. Faye was heel erg trots op hem toen ze die middag de contracten gingen tekenen. Abe dacht dat Ward dan misschien toch wel wat was bijgetrokken, en hij wist dat Faye er alles aan zou doen om hem daarbij te helpen. Hij schudde hen beiden de hand en kuste Faye op haar wangen, wenste hen beiden veel geluk, en schudde zijn hoofd toen ze weer waren vertrokken. Misschien zou het dan toch nog gaan lukken, dacht hij bij zichzelf.

De film was een enorm kassucces en het begin van een fantastische carrière voor hen beiden. Ze produceerden en regisseerden twee tot drie films per jaar. In 1956 konden ze eindelijk weg uit het huis waar Ward zo'n hekel aan had gehad, al hadden ze de afgelopen jaren niet veel tijd gehad om zich daaraan te storen. Ze huurden nog twee jaar een huis en in 1957, vijf jaar nadat ze er waren vertrokken, verhuisden ze weer naar Beverly Hills. Niet naar zo'n grandioos paleis als ze gewend waren, maar een leuk, goed onderhouden en gezellig huis met een voor- en achtertuin, vijf slaapkamers zodat ze plaats hadden voor een kantoor aan huis, en een bescheiden zwembad. De kinderen vonden het geweldig, net als Ward en Faye Thayer. Ze waren er weer bovenop. Het was alsof ze nog een keer waren teruggekeerd uit de oorlog. Ze omarmden hun carrière en ze waardeerden elke seconde ervan.

Terug in Beverly Hills

1964-1983

11

Zijn kantoor bij mgm had geen bijzonder uitzicht en hij keek zonder veel belangstelling naar buiten terwijl hij een brief zat te dicteren. Toen Faye binnenkwam, keek ze naar het profiel van haar man en glimlachte. Hij was met zijn zevenenveertig jaar nog even knap als twintig jaar geleden. Knapper misschien nog wel. Zijn haar was wit geworden maar zijn ogen hadden nog dezelfde prachtige diepblauwe kleur. Zijn gezicht was wat doorgroefd, maar zijn lichaam was nog steeds lang, mager, en gespierd. Hij had een potlood in zijn hand waarmee hij op het bureau tikte om zijn woorden kracht bij te zetten. Het ging over hun nieuwe film, die over drie weken in productie zou gaan, bijna volgens schema deze keer. Hij vond dat altijd heel belangrijk. De films van Ward Thayer Productions werden volgens een strak schema geproduceerd en kwamen op tijd uit. En als zijn mensen zich niet aan de afspraken hielden, mochten ze nooit meer voor hem werken. Hij had de afgelopen tien jaar heel veel geleerd. Faye had gelijk gehad. Hij was een geniale filmproducent, beter nog dan iemand aanvankelijk had verwacht. Hij stelde goede budgetten op en wist geld los te krijgen uit bronnen waar iedereen versteld van stond. Aanvankelijk waren het vooral zijn vrienden die in de films investeerden, maar later richtte hij zich meer op grote bedrijven die op zoek waren naar diverse investeringsmogelijkheden. En hij kreeg dat bijna altijd voor elkaar, want Ward was iemand die, zoals Abe Abramson het een keer zei, 'de vogels uit de bomen kon kletsen'. De eerste jaren hadden hij en Faye vaak tot diep in de nacht gewerkt om alles voor elkaar te krijgen, maar na de eerste paar films kon Ward het prima alleen af en concentreerde zij zich op haar werk als regisseur. Hij bereidde de filmproducties terdege voor, en pas in een veel later stadium kwam zij eraan te pas voor de regie. Samen scoorden ze de ene hit na de andere. Het Gouden Team, werden ze in Hollywood genoemd. En hoewel ze ook wel eens een flop hadden, ging alles toch meestal heel goed.

Faye was ongelofelijk trots op Ward. Dat was ze al heel lang. Hij dronk niet meer en er waren geen andere vrouwen meer in zijn leven geweest sinds die korte periode in 1953 toen ze uit elkaar geweest waren. Hij had heel hard gewerkt en ze was erg gelukkig met hem. Gelukkiger nog dan in die eerste, sprookjesachtige tijd. Die jaren leken nu heel lang geleden en heel onwerkelijk, en Ward had het er zelden meer over. Ze wist dat hij die tijd soms nog wel miste: het gemakkelijke leventje, de reizen, het landhuis, de tientallen personeelsleden, de Duesenbergs... Maar ze hadden nu ook een goed leven en ze mochten zeker niet klagen. Ze hadden veel plezier in hun werk en de kinderen waren bijna groot.

Ze lachte naar Ward en keek op haar horloge. Ze zou hem al snel moeten storen. Alsof hij haar blik voelde, keek hij om en lachte naar haar. Ze keken elkaar aan en hielden elkaars blik vast. Er was iets heel speciaals tussen Ward en Faye Thayer. De liefde die ze voor elkaar voelden, was na al die jaren nog heel hevig en diep, en hun vrienden waren daar soms wel eens jaloers op. Hun leven was zeker niet gladjes verlopen, maar ze hadden ook een groot geluk gekend.

'Bedankt, Angela, de rest maken we vanmiddag wel af.' Hij ging staan en liep om zijn bureau heen naar zijn vrouw en kuste haar. 'Tijd om te gaan?' Faye lachte naar hem. Hij gebruikte nog steeds dezelfde aftershave als vroeger en als ze haar ogen sloot, kon ze nog steeds de beelden en gevoelens van vroeger oproepen. Maar daar was nu geen tijd voor. Lionel kreeg straks zijn diploma van de Beverly Hills High. Ze moesten er over een halfuur zijn en eerst moesten ze nog thuis de andere kinderen ophalen.

Faye keek op het mooie gouden Piaget-horloge dat ze een jaar eerder van hem had gekregen. 'Laten we maar gaan, lieverd. De kinderen zijn vast al door het dolle heen.'

'Nee,' zei hij met een grijns terwijl hij zijn jasje pakte en achter haar aanliep. 'Alleen Valerie.' Ze moesten allebei lachen. Ze kenden hun pappenheimers maar al te goed. Valerie was het meest nerveuze, uitgelaten, opgetogen kind van allemaal, veeleisend en met een soms vreselijk humeur. Meestal was ze precies zoals haar rode haar al deed vermoeden, en vormde ze een schril contrast met haar veel rustiger tweelingzusje. Greg had ook veel energie, maar hij gebruikte die heel anders. Hij dacht alleen maar aan sport en de laatste tijd ook aan meisjes. Dan was er nog Anne, hun 'onzichtbare' kind, zoals Faye haar soms noemde. Anne zat het liefst op haar kamer wat te lezen of gedichten te schrijven. Ze hield zich altijd wat afzijdig van de anderen. Dat was altijd al zo geweest. Alleen als ze samen was met Lionel kwam haar andere ik naar buiten: dan lachte ze en maakte ze grapjes en deed ze mee aan de plagerijtjes. Maar als de anderen haar te veel uit haar tent lokten, kroop ze daar weer in terug. Het was net alsof Faye steeds aan de anderen vroeg: 'Waar is Anne?' En soms vergat ze zelfs dat. Het was moeilijk om haar te leren kennen en ze wist nooit zeker of ze haar wel begreep, wat heel raar was als het om je eigen kind ging, maar bij Anne was dat zeker het geval. Ward en Faye stonden in het gebouw van mgm op de lift te wachten. Hun kantoren waren mooi ingericht in witte en helderblauwe kleuren en met veel chroom. Faye had de inrichting twee jaar geleden zelf gedaan, toen Thayer Productions Inc. zich officieel permanent vestigde in het complex van mgm. Vroeger hadden ze daar een tijdelijke kantoorruimte gehad. Daarna hadden ze zich verderop in de stad gevestigd, maar daardoor zaten ze de helft van de tijd in de auto als er iets besproken moest worden met de mensen van mgm. Nu waren ze wel onafhankelijk, maar toch onderdeel van mgm: het bedrijf sloot tweejarige contracten met hen af, maar ze konden ook aan hun eigen projecten werken. Het was een ideale situatie en Ward was zeer tevreden met de manier waarop het was geregeld, al dacht hij in zijn hart nog steeds dat hij het allemaal aan Faye te danken had. Hij biechtte dat een keer aan haar op, maar ze had het heftig ontkend en gezegd dat hij zijn eigen waarde niet kende. En dat was eigenlijk ook zo. Zij was altijd veel meer de ster geweest, zij had alles veel beter in de hand. Ze kende de filmindustrie al jaren en iedereen had veel respect voor haar. Maar hij werd nu ook gerespecteerd, of hij het nu toegaf of niet, en Faye wilde graag dat dit eindelijk eens tot hem doordrong. Het was moeilijk om hem ervan te overtuigen hoe belangrijk hij eigenlijk was. Soms leek hij dat helemaal niet te beseffen. Maar aan de andere kant maakte dat juist ook weer deel uit van zijn charme, van die jongensachtige ongekunsteldheid die hij op middelbare leeftijd nog steeds bezat en die hem het uiterlijk en de charme van de jeugd gaf.

Hun auto stond op de parkeerplaats. Het was een zwarte Cadillac convertible die ze nu twee jaar hadden. Thuis hadden ze nog een enorme stationcar voor als ze met alle kinderen ergens naartoe gingen en Faye had een kleine, flesgroene Jaguar gekocht waar ze graag in reed. Maar toch leek het soms alsof ze nog steeds niet genoeg auto's hadden. Nu Lionel en Greg allebei hun rijbewijs hadden, maakten ze soms ruzie over wie er in de stationcar mocht rijden, een situatie waar die middag nog een einde aan zou komen, al wist Lionel dat nog niet. Als cadeau voor zijn verjaardag en zijn diploma hadden ze zo'n nieuwe, kleine Mustang gekocht. Het was een felrode convertible, met witte zijkanten en rode bekleding. Faye was er nog opgewondener over geweest dan Ward toen ze hem de vorige dag hadden opgehaald en stiekem in de garage van de buren hadden gezet. Ze konden bijna niet wachten tot ze hem 's middags aan hun zoon konden geven, na de diploma-uitreiking en de feestelijke lunch in de Polo Lounge. 's Avonds was er bij hen thuis een groot feest.

'Vind je het niet ongelofelijk?' Faye keek Ward aan toen ze naar huis reden en lachte nostalgisch. 'Hij wordt al achttien... krijgt z'n diploma van de middelbare school... En het lijkt nog maar gisteren dat hij leerde lopen, vind je ook niet?' Haar woorden toverden beelden van weleer terug en Ward dacht weer terug aan vroeger. Alles was twaalf jaar geleden voorgoed veranderd en hij werd nog wel eens treurig als hij dacht aan hoe het was. Ze hadden zo'n goed leven gehad, maar dat leek nu heel onwerkelijk, een verloren wereld. En nu hadden ze het ook goed. Hij keek naar Faye.

'Je bent sindsdien haast niet veranderd.' Hij lachte bewonderend naar haar. Ze was nog steeds mooi, met haar platinablonde haren, waar soms wat grijs in verscheen dat ze dan verfde. Met haar vierenveertig jaar was haar figuur nog heel goed. Haar huid was zuiver en glad en het vuur was nog niet uit die groene ogen verdwenen. Hij zag er nu ouder uit dan zij, maar dat kwam vooral door zijn witte haar. Hij was al jong grijs geworden, wat hem heel goed stond. Het vormde een scherp contrast met zijn jonge gezicht en Faye dacht wel eens dat ze hem zo eigenlijk nog leuker vond dan vroeger. Volwassenen Ze boog zich naar hem toe en gaf hem een kus in zijn hals.

'Wat kun je goed liegen, lieverd. Ik zie er elk jaar ouder uit, maar jij bent juist nog heel flitsend.'

Hij grinnikte verlegen en trok haar naar zich toe. 'Over dertig jaar ben je nog steeds leuk. Kusjes geven onder het rijden, misschien dat we dan nog ergens kunnen stoppen voor een vluggertje op de achterbank...' Ze moest lachen toen ze daaraan dacht, en hij keek naar die mooie, slanke hals die hij altijd zo prachtig had gevonden, en waarin nog steeds geen rimpeltje te zien was. Hij dacht vaak dat ze eigenlijk filmster had moeten blijven. Ze was nog zo mooi en bovendien wist ze zoveel van de kunst van het acteren af. Hij zag dat elke dag aan haar manier van regisseren, waar ze ook verdomd goed in was. Er was eigenlijk maar heel weinig dat Faye Thayer niet kon. Vroeger zat hem dat wel eens dwars, maar de laatste tijd maakte het hem alleen maar trots. Ze was iemand die overal goed in was. Het gekke was dat hij ook zo iemand was, al had hij dat zelf niet in de gaten en al sprak hij dat tegen als Faye het tegen hem zei, wat ze vaak deed. Hij had niet haar zelfvertrouwen, zelfs na al die jaren niet. Hij had niet de kracht en het vertrouwen waardoor ze alles aanpakte wat op haar weg kwam, overtuigd dat het haar zou lukken.

Ze keek weer op het Piaget-horloge. 'Zijn we niet wat laat?' Ward keek haar fronsend aan. Hij wilde Lionel niet teleurstellen. Hij had niet zo'n sterke band met hem als met Greg, maar Li was tenslotte zijn oudste zoon en dit was zijn grote dag. En als hij straks die auto zag... Ward moest weer glimlachen.

'We zijn niet laat. Waar lach je om?' Faye keek hem nieuwsgierig aan.

'Ik dacht aan het gezicht van Li als hij die nieuwe auto ziet.'

'Ja, hij besterft het!' Ze moest nu zelf ook weer giechelen en Ward lachte met haar mee. Ze was altijd al heel erg dol geweest op die jongen. Soms vond Ward dat ze wat te beschermend was, want hij mocht veel minder dan zijn broer Greg. Lionel was lichamelijk niet zo sterk als Greg, zei ze dan. Hij kon minder verdragen, lichamelijk en emotioneel, maar daar was Ward niet altijd van overtuigd. Misschien zou hij veel stoerder zijn als Faye hem die kans zou geven. In andere opzichten leek hij juist erg op haar; net zo koppig en net zo vastberaden over wat hij wilde, net zo zelfverzekerd. Hij leek zelfs op haar: als je je ogen een beetje dichtkneep, zouden ze bijna een tweeling kunnen zijn. Op emotioneel gebied waren ze twee handen op één buik, soms met buitensluiting van de anderen. Ward moest eerlijk toegeven dat hij soms best jaloers was op zijn zoon. Ze had zo'n hechte band met hem en ze namen elkaar zo in vertrouwen, dat andere mensen dat soms niet goed konden verdragen. Lionel was altijd beleefd tegen hem, en aardig, maar hij zocht zijn gezelschap niet op en hij ging nooit ergens met hem naartoe. Greg was heel anders; die vloog hem in de armen zodra hij thuiskwam, al zestien jaar lang, althans sinds hij kon lopen. Soms lag hij zelfs te slapen aan zijn kant van het grote bed als Ward 's avonds laat thuiskwam. Greg had altijd wel een belangrijk avontuur dat hij wilde vertellen en waar hij dan voor wakker gemaakt wilde worden. Voor Greg was Ward alles, en vergeleken met zo'n enthousiasme was de verlegen afstandelijkheid van Lionel ook wel erg moeilijk te doorgronden. Waarom zou je die moeite nog doen als je andere zoon letterlijk stond te trappelen om aandacht? Maar toch voelde Ward dat hij zijn oudste zoon tekort deed: hij wist alleen niet goed hoe hij dat moest oplossen.

Zelfs die auto voor Lionel was Fayes idee geweest. Daarmee zou hij in de herfst veel gemakkelijker naar de universiteit kunnen pendelen, en natuurlijk ook naar zijn vakantiebaantje. Hij werkte bij Van Cleef & Arpels, de juwelier aan Rodeo Drive, waar hij klusjes deed en bestellingen rondbracht. Geweldig vond hij dat baantje. Het was niet het soort werk dat Ward voor hem zou hebben gekozen, en Greg zou het vreselijk vinden, maar Lionel had de vakantiebaan zelf gevonden. Hij was met pasgeknipte haren en in zijn beste pak naar het sollicitatiegesprek gegaan, en blijkbaar had hij ondanks zijn leeftijd veel indruk gemaakt. Of misschien wisten ze daar wel wie zijn ouders waren. In elk geval had hij de baan gekregen, en toen hij dat dezelfde avond aan zijn ouders en broer en zussen vertelde, was hij er bijna kinderlijk opgetogen over. Greg keek heel verbaasd en de zussen waren ook niet erg onder de indruk. Maar Faye was bijzonder blij voor hem, want ze wist hoe graag hij dat baantje wilde hebben, en hij had het helemaal alleen geregeld. Ze had tegen Ward gezegd dat hij zijn zoon ook moest feliciteren, en dat had hij gedaan, al was het niet van harte.

'Weet je zeker dat je niet liever in augustus met Greg naar Montana gaat?' Greg ging zes weken op een ranch werken, maar eerst ging hij met een groepje jongens en leraren van school kamperen in het Yellowstone Park, iets wat Lionel nu juist vreselijk zou vinden. 'Ik blijf veel liever hier, pap, echt...' Hij keek zijn vader met grote, geschrokken ogen aan, want hij was ineens bang dat hij die baan niet zou mogen, terwijl hij er zo z'n best voor had gedaan. Maar toen zijn vader die blik zag, hield hij er snel over op.

'Ik vraag het alleen maar.'

'Bedankt, pap.' Lionel was naar zijn kamer gegaan. Ward had een paar jaar eerder een stukje bij het huis laten aanbouwen. Nu hadden de kinderen allemaal een eigen kamer, zelfs de tweelingzussen, die heel blij waren dat ze nu eindelijk alleen konden slapen, al wilden ze dat in het begin niet toegeven.

Ward en Faye reden hun oprit aan Roxbury Drive op. De tweeling stond al te wachten op het gras. Vanessa had een witte linnen jurk aan met een blauw lint in haar lange, blonde haar. Ze droeg nieuwe sandalen en een wit, rieten tasje. Haar ouders vonden allebei dat ze er mooi uitzag, net als Val, die ook heel mooi was, maar veel opvallender. Val droeg een felgroene jurk die zo kort was dat hij dichter bij haar kruis zat dan bij haar knieën. De jurk had een laag uitgesneden rug en versterkte haar weelderige vormen, en in tegenstelling tot haar tweelingzus leek ze veel ouder dan een jaar of vijftien. Meestal gebruikte ze make-up, haar nagels waren keurig gemanicuurd en ze droeg pumps met hakjes. Maar Faye zuchtte en keek naar Ward terwijl hij de motor uitzette. 'Daar gaan we weer... onze inwonende sirene op zee...' Ward lachte toegeeflijk en klopte zijn vrouw even op haar hand. 'Laat haar toch, lieverd, en ga vooral vandaag niet met haar in discussie.'

'Ik zou heel graag willen dat ze wat van die troep van haar gezicht haalt voordat we gaan.'

'Anders zeg je toch gewoon dat het je nichtje is? Volgens mij wordt ze een schoonheid.'

'Ja, maar tegen die tijd ben ik al oud en te seniel om dat nog te kunnen zien.'

'Laat haar nou maar.' Dat zei hij altijd. Het was zijn antwoord op alles, behalve als het om Lionel ging natuurlijk. Lionel moest altijd worden terechtgewezen, straf krijgen, zich aanpassen. Ward stelde zulke hoge eisen aan hem. Hij verwachtte veel te veel van hem, vond Faye. Ward begreep gewoon niet hoe anders die jongen was, hoe gevoelig en creatief, en ook niet dat hij gewoon anders behandeld moest worden. Maar Val... Dat was een ander verhaal. Zij was koppig, veeleisend, en ruziezoekend. Het was echt haar moeilijkste kind. Of was dat Anne, die steeds zo teruggetrokken was? Soms wist Faye niet wat ze nu erger vond. Maar toen ze uit de auto stapte, en Vanessa met die vrolijke, lieve lach op haar afkwam, besloot Faye om zich daar maar niet druk om te maken en in plaats daarvan dankbaar te zijn voor haar gemakkelijkste kind. Ze zei dat ze er prachtig uitzag, sloeg haar arm om haar heen en gaf haar een kus op haar wang.

'Wat zal je broer trots op je zijn.'

'Bedoel je met Alice in Wonderland?' Val kwam aanslenteren en kookte inwendig van woede toen ze de arm van haar moeder om haar tweelingzus zag. Ze had nauwlettend toegekeken terwijl haar moeder haar een kus gaf.

'Vind je niet dat ze er een beetje te kinderachtig uitziet?'

Valerie zag er heel hip uit en daarbij vergeleken leek Vanessa juist extra onschuldig. En nu ze dichterbij stond, zag Faye dat Val een dikke, zwarte streep op haar bovenste ooglid had. Ze kromde haar tenen toen ze dat zag. 'Lieverd, ga jij nog even boven wat van die make-up eraf halen voordat we gaan? Want daar is het nog wat te vroeg voor, vind je niet?' Het was gemakkelijker om het op het tijdstip van de dag te gooien in plaats van op haar leeftijd. Vijftien vond Faye echt te jong voor zulke Cleopatra-ogen, en bovendien vond ze het bij niemand mooi staan. Maar Valerie had zich nooit veel van haar moeder aangetrokken, en eigenlijk ook niet van haar vader. Ze had overal zo haar eigen ideeën over. God mocht weten waar ze die vandaan had gehaald, in ieder geval niet van een van hen. Ze leek rechtstreeks uit zo'n tienerfilm over Hollywood te komen, en Faye kon af en toe wel gillen. Maar nu probeerde ze kalm te blijven terwijl Val voor haar stond en haar groene hakjes in het zand zette.

'Ik heb er heel lang over gedaan om me op te maken, mam. Ik ga het er nu echt niet afhalen.'

'Wees nou redelijk, schat. Het staat echt heel overdreven.'

'Volgens wie?'

'Kom op, snotneus, haal die rommel van je gezicht.' Greg kwam aangelopen, in een beige broek, een blauw overhemd en een stropdas die niet bepaald recht zat en eruitzag alsof hij een paar jaar in een stoffig hoekje onder zijn bed had gelegen. Zijn schoenen waren tamelijk afgetrapt en zijn haar zat niet zoals hij het wilde hebben. Maar ondanks het contrast met zijn veel charmantere vader, was het toch duidelijk dat hij bijna een exacte kopie van hem was. Faye glimlachte toen ze zag hoe hij schouderophalend naar zijn zus keek. 'Het staat echt stom.' Maar daardoor werd Val alleen nog maar bozer.

'Bemoei je met je eigen zaken, stomme boerenpummel!'

'Ik kan je wel vertellen dat ik in ieder geval niet uit zou willen gaan met een meisje dat zoveel troep op haar gezicht smeert.' Hij bekeek haar eens goed en het was duidelijk dat ze zijn goedkeuring niet bepaald kon wegdragen. 'Die jurk zit trouwens ook veel te strak. Je tieten steken er bijna doorheen.' Ze werd knalrood van woede. Dat haar borsten zo goed te zien waren, was precies haar bedoeling, maar ze wilde natuurlijk niet dat haar oudere broer haar daarop wees. 'Je lijkt wel een slet.' Hij zei het heel terloops, maar haar mond zakte open en ze haalde naar hem uit, precies op het moment dat Ward het huis uitkwam en tegen hen uitviel.

'Hé, gedragen jullie je eens! Vandaag is de diploma-uitreiking van je broer!'

'Maar hij noemde mij een slet!' Valerie was woedend op hem. Vanessa keek verveeld. Zo ging het nou altijd, en stiekem gaf ze haar broer nog gelijk ook, al zou dat Valerie niets uitmaken. Ze was zo koppig en eigenwijs dat ze toch alleen maar deed wat ze zelf wilde, en als ze haar zin niet kreeg, zorgde ze wel dat ze het de rest van de dag voor iedereen verpestte. Dat hadden ze al minstens tienduizend keer meegemaakt.

'Maar ze ziet er toch ook uit als een slet, pap!' Greg probeerde zich tegen de furieuze aanvallen van zijn zus te verdedigen en Faye, die vlakbij stond, hoorde zijn blauwe overhemd scheuren.

'Hou op!' riep ze, maar dat was zinloos. Ze vond het vreselijk als de kinderen zo deden. Meestal deden ze dat als ze bekaf na een lange dag hard werken thuiskwam. De dagen dat ze rustig bij de haard verhaaltjes voorlas, waren voorgoed voorbij, al had ze van die tijd door haar drukke werk toch niet veel meegekregen. De kindermeisjes en babysitters hadden dat meestal voor haar gedaan en ze vroeg zich soms wel eens af of dit de prijs was die ze daarvoor moest betalen. De kinderen waren soms helemaal niet meer in de hand te houden, zoals nu. Maar Ward kwam tussenbeide, greep Valerie bij haar arm en sprak haar stevig toe op een toon die haar geen enkele ruimte liet.

'Valerie, ga je gezicht schoonmaken.' Hij keek op zijn horloge. 'We vertrekken over vijf minuten, of je nu klaar bent of niet, al kan ik je aanraden om wel mee te gaan.' Hij draaide zich om en keek naar Faye. 'Waar is Anne? Ik kon haar boven niet vinden.' Zij wist natuurlijk niet meer dan hij, want ze was samen met hem van kantoor gekomen.

'Ze was er nog toen ik belde. Van? Weet jij waar ze is?' Vanessa haalde haar schouders op. Het was bijna niet mogelijk om bij te houden waar haar zusje zat. Ze kwam en ging, zonder iets te zeggen, maar ze zat meestal in haar kamer wat te lezen. 'Ik dacht dat ze boven was.'

Greg dacht na. 'Volgens mij heb ik haar de straat uit zien lopen.'

'Waarheen?' Ward begon ongeduldig te worden. Hij moest denken aan die vreselijke vakanties die ze met z'n allen hadden gevierd, bijvoorbeeld in het Yosemite National Park, tot ze het zich eindelijk konden veroorloven om alle kinderen op zomerkamp te doen zodat ze zelf ook rust hadden. Hij was natuurlijk wel heel dol op zijn gezin, maar soms werd hij er helemaal gek van, en dat was nu ook het geval. 'Heb je gezien waar ze naartoe ging?' Hij zag dat Val stilletjes naar binnen ging, hopelijk om de make-up te verwijderen of misschien zelfs om zich te verkleden, al was dat waarschijnlijk wat te optimistisch. En inderdaad, ze kwam even later weer terug met iets minder make-up op haar gezicht maar nog steeds in dezelfde strakke groene jurk. 'Valerie, weet jij niet waar Anne naartoe is gegaan?' vroeg Ward wanhopig. Hij kreeg echt moordneigingen zo langzamerhand.

'Ja hoor. Naar de overburen.' Zo. Simpel zat. Dat kind was ook altijd kwijt. Hij dacht aan die keer dat hij drie uur naar haar had lopen zoeken in Macy's in New York, terwijl ze rustig op de achterbank van hun gehuurde limousine lag te slapen.

'Zou je dan misschien als een haas daarheen willen gaan om haar op te halen?' Hij zag dat de hippe modeprinses op het punt stond daar bezwaar tegen te maken, maar na één blik op het gezicht van haar vader, durfde ze dat niet meer. Ze knikte, rende de straat over, met haar minirok strak om haar welgevormde achterste. Hij keek naar Faye en kreunde. 'Straks wordt ze nog gearresteerd in die jurk van d'r.'

Faye lachte naar hem. 'Ik zal de auto vast starten.' En even later zag ze vanuit haar ooghoek Valerie aan komen lopen in het gezelschap van haar jongste dochter. Ze was netter gekleed dan de anderen, met haar mooie roze overgooier, die keurig geperst was en precies de juiste lengte had. Haar haar glansde, haar ogen stonden helder en haar rode schoenen waren pas gepoetst. Het was een genoegen om naar haar te kijken, in tegenstelling tot haar oudere, veel flamboyantere zus. Ze stapte in de auto en kroop helemaal in het hoekje van de bank, niet omdat ze boos was op iemand, maar omdat ze daar nu eenmaal graag zat.

'Wat was je eigenlijk aan het doen?' vroeg Greg toen hij instapte en op de bank voor haar tussen de tweeling in ging zitten. Anne zat alleen, maar meestal zat Lionel of Vanessa naast haar. Het was geen geheim dat ze niet goed met Val kon opschieten en met Greg had ze niet veel gemeen. Maar op Lionel was ze echt dol, en op Vanessa, die voor haar zorgde als er verder niemand was. Ontelbare keren had Faye al die opdracht gegeven: 'Vanessa, jij moet op Anne letten.'

'Ik wilde even iets bekijken.' Ze zei er verder niets over, maar ze had het gezien, die mooie, rode Mustang, het cadeau voor zijn diploma. Ze was zo blij voor hem. Ze zei er onderweg naar de school helemaal niets over, want ze wilde de verrassing natuurlijk niet verpesten. Toen ze uitstapten, vroeg Faye zich af of ze het wist. Maar ze zei niets en liep achter de anderen aan naar de aula en ging op het hoekje van de rij zitten. Het was een van de gelukkigste dagen van haar leven, maar ook een van de verdrietigste. Ze was blij voor haar broer, maar niet voor zichzelf. Ze wist dat Lionel in het najaar samen met wat vrienden naar een appartement zou verhuizen op de campus van de universiteit. Haar moeder had hem daar nog te jong voor gevonden, maar pappa had gezegd dat het juist goed voor hem zou zijn. Ze wist ook waarom hij dat had gezegd. Hij was jaloers dat Li en mamma het zo goed met elkaar konden vinden. Maar binnenkort zou hij dus weggaan. Ze kon zich niet voorstellen dat hij niet meer bij hen in hetzelfde huis zou wonen. Hij was de enige met wie ze goed kon praten. Dat was altijd al zo geweest. Li was degene die voor haar zorgde, hij maakte zelfs haar lunchpakketje voor op school, altijd met dingen die ze lekker vond. Geen uitgedroogd brood of restjes kaas. Zulke dingen zouden Vanessa en Valerie in haar trommeltje stoppen. Nee, Lionel maakte bijvoorbeeld sandwiches met eiersalade, rosbief, kip, of tonijn. Hij nam vaak boeken voor haar mee die ze graag wilde lezen. Hij zat tot 's avonds laat met haar te praten of hielp haar met wiskunde. Hij was haar beste vriend. En hij stopte haar in als pappa en mamma er 's avonds niet waren. Eigenlijk was hij meer een vader en moeder voor haar geweest dan zij. En nu ze hem ineens op het podium zag staan, met die witte stijve boord en de witte toga, kwamen de tranen in haar ogen. Het was net alsof hij ging trouwen... In ieder geval was het bijna net zo erg. Hij kreeg een nieuw leven. En op een dag zou hij haar verlaten.

Greg keek jaloers naar hem en wenste dat hij nu al zijn diploma kreeg in plaats van volgend jaar. Zijn cijfers waren niet al te best, maar hij had zijn vader beloofd om dat volgend jaar in te halen, dus met een beetje geluk kon hij volgend jaar ook van school, net als zijn broer. De geluksvogel... studeren... al vond Greg zijn keuze maar niks. Hij vond de ucla waar Lionel naartoe zou gaan maar een suffe school. Zelf wilde hij veel liever naar de Georgia Tech of zo, in ieder geval een school waar ze veel aan rugby deden. Zijn vader had het over Yale, als hij daar tenminste voor toegelaten zou worden. Daar kon hij natuurlijk ook rugby spelen. Hij begon bijna te kwijlen als hij daaraan dacht. En dan al die meisjes...

Valerie zat te kijken naar een jongen op de derde rij. Het was een vriend van Lionel, die een paar weken geleden bij hen thuis was geweest. Valerie vond hem de knapste jongen die ze ooit had gezien, met dat gladde, gitzwarte haar en die donkere ogen. Hij was lang, had een gave huid en hij danste als een droomprins. Hij had al verkering, met een of ander stom meisje uit een van de hogere klassen, maar Val wist zeker dat zij veel leuker was. Als ze nou maar eens een paar keer met hem kon praten... Maar daar wilde Lionel natuurlijk niet aan meewerken. Hij had haar nog nooit aan een leuke jongen voorgesteld. En dan was er John Wells nog, de beste vriend van Greg. Hij was heel leuk, maar ontzettend verlegen. Steeds als ze met hem praatte, begon hij te blozen. Hij wilde volgend jaar ook naar de ucla. Het zou wel een hele prestatie zijn als ze een student aan de haak kon slaan, maar tot nu toe had ze alleen nog maar succes gehad met drie jongens uit de tweede klas en dat waren allemaal slome duikelaars die alleen maar aan haar borsten wilden zitten. De rest bewaarde ze wel voor een echte student. Zoals die jongen op de derde rij...

Vanessa zat naar haar tweelingzus te kijken en kon bijna haar gedachten lezen, zo goed kende ze haar. Ze wist zelfs welke jongens ze leuk zou vinden. Het was echt vervelend, zo'n jongensgek als ze was, en dat was al een paar jaar zo. Vanessa vond jongens ook wel leuk, maar voor haar was het geen obsessie: ze was veel meer geïnteresseerd in gedichten schrijven en boeken lezen. Jongens waren leuk, maar er was er nog niet een die ze leuker vond dan anderen. Ze vroeg zich de laatste tijd af of Valerie hét al had gedaan. Ze hoopte van niet. Ze zou haar hele leven daarmee kunnen verpesten. Je had natuurlijk wel de pil, maar die kon je pas krijgen als je achttien was of zo, en verloofd. Er waren een paar meisjes op school die de pil hadden gekregen door te doen alsof ze al eenentwintig waren, maar ze kon zich niet eens voorstellen dat ze het zou doen, of het zou willen.

Faye zou heel opgelucht zijn geweest als ze haar gedachten had kunnen lezen. Zij maakte zich ook zorgen om zulke dingen. Maar ze dacht nu niet aan Greg, of Anne, of de tweeling; ze dacht alleen maar aan haar oudste zoon die daar zo mooi en onschuldig en lang met zijn diploma in de hand stond te zingen, in het zonlicht dat de aula binnenviel. Ze keek naar hem en dacht dat dit moment nooit meer terug zou komen, dat hij nooit meer zó jong en zó puur zou zijn. Het leven begon nog maar net voor hem en er waren zoveel dingen die ze voor hem wenste. Er gleed een traan over haar wang. Ward reikte haar zijn zakdoek aan. Ze keek hem aan met een bitterzoete glimlach. Wat hadden ze al veel meegemaakt samen, en wat was iedereen haar toch lief... Vooral Ward, en deze jongen. Ze wilde hem zo graag beschermen tegen alle pijn die hij mogelijk nog zou moeten lijden in zijn leven, alle teleurstellingen en verdriet. Ward sloeg instinctief zijn arm om haar schouder en trok haar tegen zich aan. Hij was ook trots op zijn zoon, maar hij wenste heel andere dingen voor hem.

'Wat ziet hij er lief uit,' fluisterde ze tegen Ward. In haar ogen was hij nog maar een kleine jongen.

'En al zo groot, echt volwassen al,' fluisterde Ward terug. Dat was niet helemaal zo, want eigenlijk had Lionel een wat vrouwelijke jeugdigheid die, zo hoopte Ward, nog zou wegtrekken, al betwijfelde hij dat soms. Hij leek zoveel op haar... Hij zag dat Lionel hun kant op keek, de ogen van zijn moeder zocht, en haar met een liefdevolle blik aankeek, zonder verder iets of iemand anders te zien. Ward vond het vreselijk en wilde het liefst Fayes hoofd de andere kant op draaien, voor haar en zijn zoons bestwil. Hij vond het helemaal niet goed dat ze iets deelden waar niemand anders bij kon komen.

'Wat een geweldige jongen is het toch.'

Ward was dubbel blij dat Li in de herfst uit huis zou gaan. Het was vast goed voor hem als hij niet meer bij zijn moeder woonde. En hij raakte daar nog meer van overtuigd toen hij zag hoe Lionel na afloop van de ceremonie zijn moeder om de hals vloog. De andere jongens stonden eromheen, onwennig hand in hand met de meisjes.

'Eindelijk ben ik vrij, mam! Eindelijk ben ik geen scholier meer!' Hij had alleen maar ogen voor haar en zij was dolgelukkig voor hem.

'Gefeliciteerd, lieverd.' Ze gaf hem een kus op zijn wang. Ward schudde zijn zoon de hand.

'Gefeliciteerd, jongen.'

Ze bleven nog een tijdje rondhangen en gingen toen lunchen in het Beverly Hills Hotel. En net zoals Anne al had gehoopt, zat hij op weg daarheen samen met haar op de achterste bank. Dat was niets bijzonders, want hij zat al jaren daar naast haar, net zoals Faye en Ward altijd voorin zaten en Greg en de tweeling op de middelste bank.

In de Polo Lounge waren er zoals gewoonlijk rond lunchtijd allerlei opvallend geklede beroemdheden: filmsterren, regisseurs en schrijvers, met zijden hemden, gouden kettingen en veel minirokken. Mensen vroegen om een handtekening, telefoons werden van tafeltje naar tafeltje gebracht en sommigen deden alsof ze vreselijk belangrijke telefoontjes kregen. Faye liep op een bepaald moment even naar buiten, belde vanuit een cel naar het restaurant, vroeg om Lionel en feliciteerde hem. Iedereen moest lachen, behalve Ward. Soms gedroegen ze zich als een verliefd stel, wat hem heel erg dwars zat. Maar toch had het luidruchtige, vrolijke groepje het enorm naar de zin. Na de lunch gingen ze naar huis om in het zwembad te zwemmen. Er kwamen wat vrienden van de kinderen langs, en niemand merkte het toen Ward en Faye stiekem naar de buren liepen. Ward reed de wagen bijna tot aan het zwembad en begon als een gek te toeteren, terwijl Faye op de passagiersstoel zat te lachen. De kinderen keken verbaasd naar hun ouders, want ze dachten waarschijnlijk dat die knettergek geworden waren. En toen sprong Ward uit de auto, liep naar zijn zoon en gaf hem de autosleuteltjes. De tranen sprongen Lionel in de ogen. Hij vloog zijn vader om de hals, huilend en lachend tegelijk.

'Is hij echt voor mij?'

'Gefeliciteerd, jongen.' Ward was ook ontroerd, door de blijdschap van zijn zoon, en hij besefte dat dit een heel speciaal moment was dat nooit meer terug zou komen. Met een uitzinnige schreeuw vloog Lionel zijn vader nogmaals om de nek, terwijl Anne vanaf een afstandje stralend stond toe te kijken.

Lionel riep dat iedereen in de auto moest stappen. Ward en Faye keken lachend naar hun kinderen, die dollend en lachend in de auto zaten terwijl Lionel de kap naar beneden deed. 'Rustig aan, Li,' riep Faye waarschuwend, maar Ward pakte haar hand vast en liep een stukje met haar naar achteren.

'Laat ze maar, schat. Hij doet wel voorzichtig.'

En heel even, vlak voordat hij wegreed, keek Lionel zijn vader aan, misschien wel voor het eerst op die manier, en wisselden de beide mannen een glimlach uit. Dat was alle dank die hij nodig had. Terwijl ze wegreden, voelde Ward dat hij voor het eerst echt contact had gemaakt met zijn zoon.

12

Die avond waren er ongeveer honderd mensen uitgenodigd voor het feest van Lionel. Ward en Faye hadden een barbecue georganiseerd en er zou een popgroep komen spelen onder een afdak in de achtertuin. Het was het grootste feest dat ze in jaren hadden gegeven en iedereen verheugde zich er al weken op. Greg droeg een verkreukeld gestreept overhemd en een spijkerbroek. Zijn blonde haren leken ongekamd en hij liep op blote voeten. Faye wilde hem eigenlijk weer naar boven sturen, maar Greg ontsnapte, en toen ze er iets over tegen Ward zei, gaf die zijn standaardantwoord: 'Laat hem nou maar, schat, dat komt wel goed.'

Zijn vrouw keek hem afkeurend aan. 'Voor een man die vroeger drie keer per dag een schoon overhemd aantrok en witte linnen pakken droeg, verwacht je op dat gebied eigenlijk wel erg weinig van je eigen zoon.'

'Misschien juist wel daardoor. Het is twintig jaar geleden dat ik zo was, Faye. Dat was toen al ouderwets, en de mensen zijn tegenwoordig gewoon niet meer zo. Eigenlijk zijn wij een soort dinosauriërs, al hebben we het geluk dat we nog mee mogen doen. Greg heeft wel iets belangrijkers aan zijn hoofd dan nette kleren.'

'O ja? Wat dan? Rugby? Meisjes? Het strand?' Ze had meer van Greg verwacht, eigenlijk verwachtte ze van hem dezelfde dingen die Lionel deed. Maar Ward scheen juist tevredener met hun stoere zoon dan met Lionel, die toch zoveel goede dingen deed. Ze begreep daar niets van en ze vond het altijd oneerlijk dat hij veel minder van Greg eiste, en de prestaties van Lionel juist maar matig waardeerde. Maar dat was een verschil dat niet in één avond opgelost kon worden, en bovendien was het nu een speciale dag die ze niet wilde verpesten door geruzie met hem. Het was grappig: ze hadden eigenlijk haast nooit ruzie, maar als het over de kinderen ging, waren ze het soms totaal met elkaar oneens, vooral over Lionel. Maar vanavond... nee, vanavond niet. Ze besloot om wat betreft Greg dan maar toe te geven.

'Goed dan... laat maar.'

'Laat hem toch lekker plezier maken vanavond. Het doet er toch niet toe welke kleren hij draagt?'

'Ik hoop dat jij er wat betreft Val ook zo soepel over denkt.' Maar het was een enorme opgave voor hen beiden om niets te zeggen over haar uiterlijk. Ze had een strak, extreem kort witleren jurkje aan met bijpassende hoge laarzen die ze van een vriendin had geleend.

Ward boog zich naar Faye toe terwijl hij een drankje voor haar inschonk aan de bar, en fluisterde: 'Op welke straathoek werkt ze eigenlijk? Heeft ze dat verteld?' Faye moest lachen en schudde haar hoofd. Ze was inmiddels al zo lang gewend aan haar tienerkinderen, dat niets haar meer verbaasde. Het was een goede voorbereiding op het werken met de acteurs bij mgm, die nooit lastiger, onvoorspelbaarder en onmogelijker konden zijn dan haar tieners, al probeerden sommigen dat wel.

'Volgens mij probeert Vanessa te compenseren voor haar zus,' zei Ward tegen Faye. Ze droeg een roze met witte feestjurk die geschikter was voor een meisje van tien, en roze balletschoentjes. Ook haar haar zat een beetje kinderachtig, en al met al deed ze aan Alice in Wonderland denken. De twee meisjes hadden niet méér van elkaar kunnen verschillen en Faye vermoedde dat dat geen toeval was. Ze keek naar haar kinderen. Naar Lionel in zijn lichtbeige zomerse pak met een blauw gestreept overhemd en een stropdas van zijn vader, die erg zijn best deed om er heel volwassen uit te zien, en zo nu en dan trots keek naar zijn nieuwe auto die op het gazon geparkeerd stond. Naar Greg met zijn verkreukelde kleren; naar Valerie in dat witte leren jurkje; naar Vanessa in haar kinderlijke outfit... Het waren eigenlijk allemaal al echte individuen aan het worden. Ineens moest ze ergens aan denken en ze keek Ward aan terwijl die haar een drankje gaf. 'Heb jij Anne gezien?'

'Ze zat een tijdje geleden met een paar vriendinnen bij het zwembad. Lionel houdt wel een oogje in het zeil.'

Dat deed hij anders altijd, maar vanavond was het zijn grote avond, en Ward had het zelfs door de vingers gezien dat hij een glas witte wijn voor zichzelf inschonk.

Hij moest die jongen voor de verandering maar wat stoom laten afblazen, en als hij op de avond van zijn diploma-uitreiking stomdronken werd, zou dat toch niet zo vreselijk zijn? Hij zou misschien een deukje oplopen in zijn onkreukbare imago, maar dat zou nog niet eens zo slecht zijn. Hij moest Faye zien bezig te houden zodat ze niet te veel op Lionel kon letten, en dus vroeg hij haar ten dans. Valerie keek geschokt toe, Vanessa vond het grappig, en na een tijdje kwam Lionel naar hen toe om met zijn moeder te dansen en ging Ward met wat vrienden staan praten. Hij hield de kinderen goed in de gaten: er waren er een paar die wat aangeschoten werden, maar ze waren van Lionels leeftijd en het was ook hun examenfeest. Ward vond dat ze best een beetje uit de band mochten springen, zolang ze maar niet zelf naar huis reden, en hij had de parkeerhulpen opdracht gegeven om daar streng op toe te zien. Niemand die aangeschoten was kreeg de sleuteltjes van zijn auto, of het nu kinderen waren of volwassenen.

Ward zag dat Anne bij het zwembad met John Wells zat te praten, Gregs beste vriend. Het was een lieve jongen die de grond waarop Greg liep zo ongeveer aanbad, en Ward vermoedde dat Anne verliefd op hem was. Maar er was weinig kans dat het wederzijds was, want ze was pas twaalf. Toch behandelde Lionel haar vaak als een leeftijdsgenoot en het verbaasde Ward soms hoe volwassen ze al was. Volwassener dan de tweeling, en vaak zelfs verstandiger dan Greg. Hij vroeg zich af waar ze het met John over had, maar ze was altijd zo schichtig en verlegen dat hij niet naar haar toe durfde te lopen uit angst haar aan het schrikken te maken, net nu ze het zo naar haar zin had. Even later kwam Lionel bij hen zitten. Hij zag dat John lachend opkeek. Hij was net zo dol op Li als Anne. Wat waren die kinderen toch fantastisch. Ward glimlachte en liep naar Faye toe, die met wat buren en vrienden stond te praten. Hij wilde nog een keer met haar dansen. Hij vond nog steeds dat ze mooier was dan alle andere vrouwen hier en dat stond te lezen in zijn ogen toen hij zijn arm om haar middel sloeg.

'Heb je zin om te dansen?' Ze keek om en lachte naar hem.

'Heel graag!'

Het was een goed bandje. De kinderen hadden het allemaal erg naar hun zin. Anne vond het zo te zien erg prettig bij Lionel en John. Ze behandelden haar als een volwassene, iets wat de andere kinderen niet deden. Ze was vrij lang voor haar leeftijd en ze had hetzelfde platinablonde haar dat Faye had gehad toen ze nog jong was. Op een dag zou ze een prachtige vrouw zijn, maar zelf voelde ze dat niet zo. Ze had niet de spectaculaire schoonheid van Val, of de rustige knappe gelaatstrekken van Vanessa. Lionel zei altijd tegen haar dat zij juist het mooist was van allemaal en dan antwoordde ze altijd dat hij gek was. Dan wees ze op haar knobbelige knieën en haar slappe, moeilijke haar. Haar borsten begonnen ook al wat te groeien en daar voelde ze zich ongemakkelijk over. Eigenlijk voelde ze zich overal ongemakkelijk over, behalve als ze bij Lionel was. Hij gaf haar een fantastisch gevoel.

'Hoe vind je je nieuwe auto?' vroeg John aan de oudere broer van zijn beste vriend. Kon hij maar zo netjes een stropdas omdoen, dacht hij bij zichzelf. Hij vond dat Lionel zich altijd heel goed kleedde, maar dat durfde hij natuurlijk niet tegen hem te zeggen.

'Wat denk je?' Lionel grijnsde jongensachtig. 'Ik ben er helemaal weg van. Ik kan bijna niet wachten tot ik er morgen een stukje in kan gaan rijden.' Hij lachte naar Gregs vriend. John kwam al jaren bij hen over de vloer en hij mocht hem heel graag. Hij vond hem aardiger dan de andere vrienden van Greg, al had hij dat alleen toevallig ontdekt toen Greg er een keer niet was en hij een tijdje met John had zitten praten. Meestal deed John net alsof hij precies was als de andere jongens, maar Lionel had wel in de gaten dat dat alleen camouflage was en dat er veel meer in hem omging dan rugby en hardlopen en al die andere dingen waar Greg zich wel, maar Lionel zich absoluut niet voor interesseerde. 'Volgende week begin ik met mijn vakantiewerk en het is geweldig dat ik dan mijn eigen auto heb.'

'Waar ga je dan werken?' vroeg John belangstellend. Anne sloeg de twee kletsende jongens gade en keek vooral naar Johns gezicht. Ze vond dat hij mooie ogen had.

'Van Cleef & Arpels. Dat is een juwelier in Beverly Hills.'

Hij zei dat er altijd maar bij, want de vrienden van Greg wisten dat soort dingen nooit.

Maar John wel. 'Die zaak ken ik, daar komt mijn moeder heel vaak. Ze hebben daar mooie dingen.' Lionel keek verbaasd en verheugd. John vond het niet eens raar dat hij daar ging werken. 'Klinkt leuk.'

'Dat is het ook. Ik verheug me er enorm op.' Hij straalde en keek weer naar zijn nieuwe auto. 'Vooral nu.'

'En dan in de herfst naar de ucla. Wees maar blij, Lionel. Ik heb meer dan genoeg van die stomme middelbare school.'

'Dat duurt voor jou ook niet lang meer. Nog maar een jaartje!'

'Dat lijkt me een eeuwigheid.' John kreunde en Lionel lachte.

'Wat ga je daarna doen?'

'Dat weet ik nog niet.' Dat was niets bijzonders, want bijna al zijn vrienden wisten het nog niet.

'Ik ga cinematografie doen.'

'Dat klinkt interessant.'

Lionel haalde zijn schouders op. Hij had sinds zijn veertiende al een paar fotowedstrijden gewonnen en twee jaar geleden was hij gaan filmen. Hij stond te popelen om aan de ucla te gaan studeren en alles in zich op te zuigen wat hij daar kon leren. Zijn vader had liever gehad dat hij aan zo'n prestigieuze universiteit aan de oostkust ging studeren. Zijn cijfers waren daar zeker goed genoeg voor, maar hij had er geen zin in. Dat moest Greg maar doen als hij wilde.

Hij keek John vriendelijk aan. 'Misschien kun je me eens komen opzoeken, dan kun je daar wat rondkijken. Wie weet helpt het je te bedenken wat je wilt gaan doen.'

'Dat zou ik heel graag willen.' John keek hem aan en heel even hielden de beide jongens elkaars blik vast. Toen keek John weg en even later zag hij Greg aankomen en stond hij haastig op. Lionel vroeg Anne ten dans. Ze begon hevig te blozen en weigerde eerst, maar toen hij aandrong, gaf ze toe en liep ze met hem naar de dansvloer.

'Wat is dat?' De jongen die met Val naar binnen was gegaan, en op het punt stond zijn hand onder haar rok te laten glijden, werd afgeleid door een zeer begeerlijk voorwerp dat hij in de studeerkamer op een plank zag staan. 'Is dat wat ik denk dat het is?' Hij was diep onder de indruk. Het was voor het eerst dat hij een echte Oscar zag, al hoorde je er voortdurend over in L.A.

'Ja, nou en? Is dat zo bijzonder?'

'Tuurlijk is dat bijzonder.' Hij stond bewonderend naar het beeldje te kijken en stak zijn hand uit om het aan te raken, zodat hij dat later aan zijn vader kon vertellen. 'Is hij van je vader of van je moeder?'

Het leek alsof het haar moeite kostte om dat toe te geven. 'Van mijn moeder. Wil je een biertje, Joey?' Op dat moment viel hij bijna flauw. Er stond er nog een. Ze hadden er twee!

'Jezus, nog een! Waar heeft ze die voor gekregen?'

'Ach, verdomme, dat weet ik toch niet! Wil je nou een biertje of niet?'

'Ja, ja. Oké.' Maar hij wilde veel liever horen waar haar moeder die Oscars voor gewonnen had. Zijn vader zou hem daar later vast naar vragen, net als zijn moeder, maar Val had blijkbaar geen zin om erover te praten. 'Jouw moeder was vroeger toch actrice?' Hij wist dat ze nu regisseur was. Iedereen wist dat. En haar vader was een beroemde filmproducent bij mgm. Valerie had het daar nooit over. Ze was alleen maar geïnteresseerd in drank en in jongens. Die reputatie had ze in ieder geval. Ze ging zitten en hij kon recht in haar witte leren rokje kijken, maar hij zag alleen een lang stuk dijbeen.

'Heb je wel eens hash gerookt?' Dat had hij niet, maar dat wilde hij niet toegeven. Hij was vijftieneneenhalf en hij had haar dit jaar op school leren kennen, maar hij was nog nooit met haar uit geweest. Dat durfde hij niet. Ze was zo mooi, en al ontzettend volwassen.

'Ja. Eén keer.' En toen kon hij het opnieuw niet laten. Hij moest er weer over beginnen. 'Vertel nog eens iets over je moeder.'

Dat was de druppel. Ze sprong overeind en keek hem furieus aan. 'Dat dacht ik niet!'

'Jezus, doe niet zo aangebrand, zeg! Ik ben alleen maar nieuwsgierig.'

Val keek hem minachtend aan en liep naar de deur. 'Dan vraag je het haar zelf maar, sukkel.' En met een zwaai van haar rode haardos verdween ze om de hoek. Hij staarde naar de lege deuropening en fluisterde tegen zichzelf: 'Shit.'

'Hallo?' Greg stak zijn hoofd om de hoek van de deur om te zien wie er binnen was. De jongen sprong met een rood hoofd overeind.

'Sorry... Ik wilde hier eventjes uitrusten. Ik ga wel weer naar buiten.'

'Dat hindert niet, hoor. Ik doe dat ook heel vaak.' Hij grijnsde en liep door, achter een of ander donkerharig meisje aan. Joey ging weer naar buiten.

Laat op de avond eindigde iedereen in het zwembad, met kleren aan, in bikini's, jurken, pakken, met blote voeten of gymschoenen. Ze hadden enorm veel plezier en pas om drie uur 's nachts gingen de laatste gasten weg. Lionel liep met Ward en Faye naar boven en ze moesten alle drie gapen van vermoeidheid. Faye begon te lachen. 'Wat een dufkoppen zijn wij... Maar wat was het een goed feest, hè?'

'Top.' Lionel gaf zijn moeder een nachtzoen. Toen hij even later op zijn bed zat in de badjas die hij over zijn zwembroek had aangetrokken, zat hij een tijdje voor zich uit te staren terwijl hij terugdacht aan die dag. Zijn diploma, de witte toga, de auto, zijn vrienden, de band. Vreemd genoeg bleven zijn gedachten vooral steken bij John, die hij heel aardig vond. Nog leuker zelfs dan zijn eigen vrienden.

13

De dag na het examenfeest was voor Ward en Faye een gewone werkdag. De kinderen konden uitslapen tot in de middag, maar zij moesten om negen uur weer in de studio zijn. Hun volgende film stond op stapel en er moesten nog bergen werk verzet worden. Er was altijd erg veel discipline nodig om door te gaan met werken, zeker als ze zo moe waren, en vooral als Faye de film zelf regisseerde. Dan was ze altijd al voor zes uur 's ochtends op haar werk, vaak nog voordat de acteurs er waren. Dat moest ze van zichzelf, om de geur te kunnen opsnuiven, te acclimatiseren. Als ze aan het filmen waren, had ze vaak zelfs geen zin om naar huis te gaan en dat deed ze soms ook niet. Dan sliep ze in de kleedkamer, en hield ze zich alleen maar met het script en de film bezig tot het bijna een deel van haar geworden was, tot ze elk filmkarakter zo goed kende dat ze bijna in zijn of haar huid kon kruipen. Daardoor was ze ook zo veeleisend voor de acteurs met wie ze werkte, maar ze leerde hun een discipline en een techniek die ze nooit meer vergaten, en de meeste acteurs in Hollywood spraken met ontzag over Faye Thayer. Ze had een bijzonder talent voor wat ze nu deed en eigenlijk was ze nu veel gelukkiger dan toen ze zelf nog acteerde. Dit was de vervulling waarnaar ze op zoek geweest was. Ward vond het geweldig om die sprankeling weer in haar ogen te zien, die speciale blik die ze alleen had als ze over haar werk praatte. Hij was daar soms een beetje jaloers op; hij vond zijn werk leuk, maar hij had niet diezelfde passie, hetzelfde vuur. Ze legde haar ziel en zaligheid in haar werk. Dat was waar hij nu aan dacht. Over een paar weken zou hij haar weer moeten afstaan aan hun nieuwe film, maar ze hadden allebei het idee dat het de allerbeste zou worden die ze ooit hadden gemaakt. Ze waren er beiden heel enthousiast over, en Faye had al een paar keer gezegd dat het zo jammer was dat Abe Abramson niet meer leefde omdat hij het vast een fantastische film gevonden zou hebben. Maar hij was jaren geleden overleden. Hij had nog wel meegemaakt dat ze heel succesvol waren geworden en zij haar tweede Oscar had gewonnen, deze keer voor haar regie. Maar soms miste ze hem nog, zoals nu bijvoorbeeld. Ze leunde achterover, keek naar Ward, en dacht terug aan de vorige avond.

'Ik ben blij dat de kinderen het zo leuk vonden.'

'Ik ook.' Hij lachte naar haar, maar niet echt van harte omdat hij een vreselijke kater had en daar was hij niet meer aan gewend. Hij snapte niet hoe hij vroeger zoveel had kunnen drinken. Nu kon hij daar niet meer tegen, althans niet zonder er een flinke prijs voor te moeten betalen. Ach, de jeugd... Hij glimlachte. Er veranderde veel als je een jaartje ouder werd en wat grijze haren kreeg, maar sommige dingen bleven hetzelfde. Ondanks zijn kater hadden hij en Faye die ochtend met elkaar gevrijd nadat hij uit de douche was gekomen. Dat was altijd een prettig begin van de dag. Hij legde zijn hand op haar knie en zei: 'Je maakt me nog steeds helemaal gek, weet je dat?'

Ze bloosde een beetje en keek tevreden. Ze was nog steeds verliefd op hem. Negentien jaar al, en als je rekende vanaf 1943, in Guadalcanal, was het zelfs nog twee jaar langer. 'En dat is wederzijds, maar dat weet je wel.'

'Mooi zo.' Hij reed de parkeerplaats van mgm op. De bewaker bij het hek had naar hen gelachen. Je kon de klok gelijk zetten op die twee, had hij gedacht. Aardige mensen, leuke kinderen, en ze werkten heel hard. Dat moest je ze nageven.

'Misschien kunnen we op kantoor een deur laten maken tussen onze kamers, en een slot op mijn deur.'

'Dat lijkt me een goed plan,' fluisterde ze in zijn oor, en beet heel eventjes zacht in zijn oorlel. 'Wat heb jij vandaag op het programma staan, lieverd?'

'Ik heb een afspraak met drie van de acteurs.' Ze vertelde hem wie dat waren. 'Er is nog een hoop te bespreken voordat we beginnen, want ik wil dat iedereen goed voorbereid is. Ik wil dat ze allemaal weten welke richting ik met de film uit wil.' Het was de uitdagendste film die ze ooit had gedaan. Het ging over vier soldaten tijdens de Tweede Wereldoorlog en het was wat dat betreft geen leuke film. Het verhaal was wreed en pijnlijk en schokkend. De studiobazen wilden er eigenlijk een mannelijke regisseur op zetten, maar Dore Schary vertrouwde het haar toe. Ze zou hem niet teleurstellen. En Ward ook niet. Het was niet zo gemakkelijk geweest voor Ward om geld in te zamelen voor deze film, ondanks hun goede reputatie. Maar men was bang dat niemand zo'n deprimerende film wilde zien. Na de moord op Jack Kennedy, een jaar eerder, wilde het publiek liever komedies, om de narigheid te vergeten, en geen serieuze films. Toch hadden Faye en Ward allebei meteen toen ze het script lazen het idee dat dit de film was die ze wilden maken. Een briljant scenario was het, net als het oorspronkelijke boek waarop het verhaal was gebaseerd, en Faye was vastberaden om het goed aan te pakken. Ward wist dat dat haar zou lukken, maar hij wist ook hoe nerveus ze was.

'Het komt heus wel goed, lieverd, maak je geen zorgen.' Ze wisten allebei dat het goed zou komen. Toch vond ze het fijn om die geruststelling van hem te krijgen, zeker nu.

'Ik vind het doodeng.'

'Dat weet ik wel. Probeer je maar te ontspannen en ervan te genieten.' Maar dat kon ze pas toen ze met de opnames waren begonnen, en toen stortte ze zich er met nog meer overgave op dan anders. Ze kwam zelden voor middernacht thuis en om vijf uur 's ochtends was ze alweer vertrokken. Soms kwam ze zelfs helemaal niet thuis. Ward wist dat dit nog maanden door zou gaan en hij beloofde dat hij voor haar de kinderen in de gaten zou houden. Als Faye aan het regisseren was, ging ze helemaal in haar werk op en als ze klaar was hield ze zich weer bezig met was opvouwen, overhemden strijken en de kinderen naar clubjes of speelafspraken rijden. Maar nu waren zelfs de kinderen helemaal uit haar gedachten verdwenen.

Ward kwam op een avond laat naar de studio om haar op te halen. Hij vertrouwde haar niet achter het stuur als ze heel moe was, of helemaal in beslag genomen door haar werk. Hij was bang dat ze op een dag nog eens tegen een boom of in de vangrail zou belanden, dus hij haalde haar vaak op. Dan liet ze zich dodelijk vermoeid als een lappenpop op de passagiersstoel vallen terwijl hij zich vooroverboog en haar op haar wang kuste. Ze deed één oog open en lachte naar hem. 'Deze film overleef ik denk ik niet.' Haar stem klonk laag en hees. Ze had de hele dag sloten koffie gedronken, eindeloos veel gepraat, haar acteurs gestimuleerd, nóg meer van hen gevraagd. En ze hadden haar niet teleurgesteld. Ze keek Ward aan en hij lachte.

'Het wordt fantastisch, schat. Ik heb alle rushes van deze week gezien.'

'En wat vond je?' Ze had ze zelf natuurlijk ook gezien en ze zag nog steeds veel dingen die verkeerd waren, maar de laatste twee dagen kreeg ze toch wat meer hoop. De acteurs werkten heel erg hard, net zo hard als zij, en ze haalden voor haar echt het onderste uit de kan. 'Denk je dat het wat wordt?' Ze keek een beetje bezorgd toen ze het vroeg. Zijn oordeel was beter dan dat van wie dan ook, en ze durfde daar blindelings op te vertrouwen. Hij lachte naar haar.

'Het wordt een doorslaand succes. En bereid je maar vast voor op de volgende Oscar.'

'Dat maakt me niet uit, ik wil alleen maar dat het een goede film wordt. Ik wil dat we trots kunnen zijn.'

'Dat kunnen we heus wel.' Hij wist dat zeker. Hij was altijd heel trots op haar, net zoals zij trots was op hem. Hij had zo ontzettend veel bereikt, zeker voor iemand die tot zijn vijfendertigste nooit had gewerkt. Het was wonderbaarlijk zoals hij zichzelf had veranderd en dat zou ze nooit vergeten. Ze was altijd trots op hem, veel trotser dan hij wist.

Ze leunde weer achterover. 'Hoe gaat het met de kinderen?'

'Prima.' Het was niet nodig om haar nu lastig te vallen met allerlei kleine strubbelingen. De werkster die ontslag dreigde te nemen. Een grote ruzie tussen Anne en Val. Greg die een deuk in zijn auto had gereden. Dat waren kleine probleempjes die hij zelf wel kon oplossen. Toch was hij altijd blij als ze klaar was met haar werk en thuis de touwtjes weer in handen nam. Hij vroeg zich soms af of ze nooit gek werd van al die kleine dagelijkse irritaties. Zelf werd hij daar knettergek van, al zei hij dat niet tegen haar. 'Ze hebben het allemaal druk. De tweeling is bijna elke dag aan het babysitten en Greg gaat volgende week naar de ranch.' Godzijdank, wilde hij eraan toevoegen, maar dat deed hij niet. Het zou heel wat rustiger zijn zonder al die slaande deuren en rinkelende telefoons en zonder Gregs vrienden die met een dure vaas naar elkaar aan het gooien waren. 'En Lionel zien we nauwelijks sinds hij die baan heeft.'

'Vindt hij het leuk?' Ze deed haar ogen weer open. Ze zou het hem liever zelf gevraagd hebben, maar ze had hem al in geen weken gezien.

'Dat denk ik wel. Hij heeft er in ieder geval niet over geklaagd.'

'Dat zegt niks. Li klaagt nooit ergens over.' Ze dacht ineens ergens aan. 'Ik had ook iets voor Anne moeten bedenken. Maar ik had natuurlijk niet verwacht dat we al zo snel konden gaan filmen.' De financiën waren onverwacht snel rond en de studio was wat eerder vrijgekomen, waardoor ze al in juni konden beginnen in plaats van eind september. Dat was een enorme meevaller en Faye wilde het niet verpesten door te zeggen dat ze er eigenlijk nog niet klaar voor was. Maar het betekende wel dat ze de kinderen de hele vakantie bijna niet zag, en dat terwijl Anne categorisch had geweigerd om naar een zomerkamp te gaan. 'Wat doet ze eigenlijk de hele dag?'

'Niks bijzonders. Mevrouw Johnson is er tot ik van mijn werk kom. Meestal zijn haar vriendinnen er en dan hangen ze samen wat rond bij het zwembad. Ik heb ze beloofd om volgende week met ze naar Disneyland te gaan.'

'Je bent een engel.' Ze gaapte en leunde zwaar op hem toen ze naar de voordeur liepen. De meisjes waren nog op. Val had reuzenkrulspelden in haar haar gedaan en ze droeg een bikini waar Faye zich ernstig tegen zou hebben verzet, als ze daar nog de energie voor had gehad. Ze nam zich voor om er de volgende dag iets over te zeggen tegen haar, als ze tijd had, en als ze haar zag. Vanessa zat in haar nachtjapon te bellen met een vriendin en trok zich niets aan van het lawaai dat Valerie maakte.

'Waar is Anne?' Val haalde haar schouders op en zong mee met het nummer waar ze naar luisterde. Faye moest het nog een keer vragen voordat Valerie antwoord gaf.

'Ik denk boven.'

'Slaapt ze?'

'Waarschijnlijk wel.' Maar Vanessa schudde haar hoofd. Ze had het merkwaardige vermogen om naar verschillende conversaties tegelijk te luisteren en dat deed ze dan ook vaak. Faye ging naar boven om haar jongste dochter een nachtzoen te geven. Ze wist al dat Greg met vrienden uit was en dat Lionel uit eten was met een paar collega's, want dat had ze op een briefje in de keuken gelezen. Ze wilde altijd graag weten waar al haar kinderen waren en daar maakte ze zich vaak zorgen om als ze op de set was. Ward was veel gemakkelijker en van hem mochten ze vaak veel meer. Ze wilde dat hij wat strenger voor hen was, maar dat gebeurde nooit. Dat was gewoon niets voor hem.

Ze deed zacht de deur open. Ze zou zweren dat ze net, toen ze op de gang was, licht had zien branden op haar kamer, maar nu was alles donker. Anne lag onder de dekens, met haar rug naar de deur. Faye stond een tijdje naar haar te kijken, liep toen naar haar toe en streelde voorzichtig haar zachte haar. 'Welterusten, kleintje,' fluisterde ze, en ze boog zich voorover om haar een kus op haar wang te geven. Ze deed de deur dicht en liep naar hun slaapkamer, waar ze Ward vertelde over de film. Daarna nam ze een warm bad en kroop in bed. Een paar minuten later kwamen de meisjes naar boven, klopten op hun deur en riepen welterusten. Faye merkte niet dat Vanessa naar de slaapkamer van Anne ging. Daar was het licht nu weer aan en Anne lag te lezen in Gejaagd door de wind.

'Heb je mamma nog gezien?' Vanessa keek Anne aan. Ze zag iets vreemds in de ogen van haar jongere zusje, een blik die ze bijna altijd had, behalve bij Li. Anne schudde haar hoofd. 'Hoe kan dat nou?' Anne wilde niet toegeven dat ze het licht had uitgedaan en had gedaan alsof ze sliep, maar Vanessa raadde het. 'Je hebt net gedaan of je sliep, hè?' Er viel weer een stilte en toen haalde Anne haar schouders op. 'Waarom?'

'Ik was moe.'

'Onzin.' Ze werd kwaad over dat antwoord. Typisch Anne. 'Ik vind het helemaal niet aardig van je. Ze vroeg meteen naar je toen ze binnenkwam.' Anne reageerde niet en haar ogen verraadden niets van wat ze voelde. 'Ik vind het stom van je.' Ze draaide zich om en liep de kamer uit. Toen ze bij de deur was, zei Anne: 'Ik heb haar gewoon niets te zeggen.'

Vanessa keek nog even naar haar om en liep toen weg. Ze begreep nooit wat Lionel zo goed begreep. Anne was bang dat haar moeder haar juist niets te zeggen had. Dat was altijd al zo geweest, vanaf dat ze een klein meisje was. Ze herinnerde zich vooral kindermeisjes, babysitters, personeel, of haar broers en zussen die op haar pasten terwijl haar moeder aan het werk was, of uitging, of iets anders deed. Ze was altijd moe, ze had altijd iets aan haar hoofd, ze moest een script lezen of met pappa praten. Dus wat moesten ze nu nog tegen elkaar zeggen? Wie ben jij? Wie ben ik? Het was veel gemakkelijker om met Lionel te praten en haar te ontwijken. Net zoals zij Anne zo lang had ontweken. Nu moest ze daar de prijs maar voor betalen.

14

Faye was nog steeds druk met de film bezig toen Lionel met vier vrienden op kamers ging wonen en ging studeren aan de ucla. De week erna kwam hij bij haar op de set langs om bij te praten. Geduldig stond hij te wachten tot ze pauze zou nemen. Hij vond het altijd leuk om haar te zien werken. Eindelijk, na drie nieuwe opnames van een nogal zware scène, kondigde ze de lunchpauze aan. Pas toen zag ze haar zoon staan, want ze was zo verdiept geweest in haar werk dat ze hem niet had zien aankomen. De blijdschap was op haar gezicht af te lezen en ze liep haastig naar hem toe om hem een kus te geven.

'Hoe gaat het allemaal, lieverd? Hoe is het op je kamer? En met je studie?' Ze had ineens het gevoel dat ze hem in geen jaren had gezien. Wat miste ze iedereen toch, vooral hem. Ze had nog niet echt aan den lijve ondervonden hoe dat was, want ze had het de laatste weken zo druk met haar werk, dat ze er nauwelijks iets van had gemerkt dat hij was verhuisd. 'Vind je het leuk om daar te wonen?'

Hij keek haar enthousiast aan. 'Ja, het is echt leuk, en de andere jongens zijn ook heel aardig. Gelukkig zijn ze niet zo wild als Greg.' Hij grinnikte en ze lachte toen ze dacht aan de gebruikelijke chaos op Gregs kamer. Dat was nog niet veranderd.

'Ben je eigenlijk nog thuis geweest sinds je verhuizing?'

'Eén of twee keer, om wat spullen op te halen. Pappa zei dat het goed met je ging maar dat je het erg druk had.'

'Ja, dat klopt.'

'Het ziet er prachtig uit.' Hij knikte naar de filmset waar ze net vandaan kwamen. Ze was blij. Hij had net als zijn vader een goed oog voor succesvolle films. Vaak raakte zij te verstrikt in de details om het geheel te kunnen blijven zien, maar dat konden zij vanaf een afstandje veel beter. 'Wel een heftige scène trouwens.'

Ze glimlachte. 'We zijn daar al een week mee bezig.' De grote ster die ook in die scène een rol speelde, Paul Steele, een rijzende ster aan het Hollywoodse firmament, liep naar hen toe. Hij keek even naar Lionel en ging toen met een ernstig gezicht naast Faye zitten. Hij was net zo'n perfectionist als zij en hij vond het heerlijk om met haar te werken. Dit was de tweede film die ze samen maakten en zij was erg tevreden over hem.

'Wat vond je ervan?'

'De laatste keer was het volgens mij goed.'

'Dat vond ik ook.' Hij was blij dat ze er hetzelfde over dacht. 'Ik begon me gisteren al wat zorgen te maken. Ik had nooit gedacht dat we deze scène helemaal perfect zouden krijgen. Ik heb er gisteren nog de hele avond aan gewerkt.'

'Dat was wel te merken. Bedankt, Paul, dat is nu precies wat een film tot een succes kan maken.' Er waren maar weinig acteurs die bereid waren om zo hard te werken als Paul. Hij keek met een glimlach naar Lionel.

'Dus dit is je zoon?' Faye en Lionel moesten allebei lachen. Iedereen kon dat altijd meteen zien.

'Hoe raad je het zo?'

Steele keek hen beurtelings aan. 'Eens kijken... Dat haar, die neus, die ogen... Als jullie allebei een jurk aantrekken en een pruik opzetten, zouden jullie een tweeling kunnen zijn.'

'Ik weet niet of ik dat wel zo'n goed idee zou vinden,' zei Faye lachend.

'Ik was erg onder de indruk van die laatste scène, meneer Steele,' zei Lionel bewonderend. Steele was aangenaam verrast.

'Dank je.' Faye stelde hen aan elkaar voor en ze schudden elkaar de hand. 'Jouw moeder is de strengste regisseur van Hollywood. Bloed, zweet en tranen kost het ons, maar ze is zo goed dat het ons dat dubbel en dwars waard is.'

'Nou, nou, wat een complimenten worden hier weer rondgestrooid.' Ze moesten alle drie lachen. Faye keek op haar horloge. 'We hebben een uur, heren. Mag ik jullie uitnodigen voor de lunch in de kantine?'

Paul keek haar vol afschuw aan. 'Ga je me nog meer kwellen? Nee, ik weet wel iets beters. Ik trakteer! Mijn auto staat vlak bij de uitgang.' Maar ze wisten allemaal dat er in de buurt van de studio niet veel bijzonders te eten was en ze hadden niet veel tijd. 'Oké, oké, ik geef het op. Als we er maar geen indigestie aan overhouden.'

'Zó erg is het nu ook weer niet.' Faye probeerde het eten in de kantine te verdedigen, maar Paul en Lionel waren het allebei zeer met haar oneens. Terwijl ze naar de kantine liepen, vroeg Paul of Lionel nog op school zat. Lionel vertelde dat hij net was begonnen aan de ucla.

'Daar heb ik ook gestudeerd! Weet je al of je het leuk vindt?'

'Tot nu toe vind ik het allemaal geweldig,' zei Lionel met een gelukkige grijns op zijn gezicht. Paul moest lachen. Lionel was nog erg jong, maar tijdens de lunch bleek wel dat hij ook heel slim was. Hij was intelligent, gevoelig, hij wist heel veel van cinematografie af, en hij zat geanimeerd met Paul te kletsen totdat het tijd werd om weer naar de set te gaan. Paul vroeg of hij met hem wilde meelopen naar zijn kleedkamer, waar zijn make-up werd bijgewerkt en er nog iets aan zijn haar moest worden gedaan. In de volgende scène was hij krijgsgevangene. Lionel zou dolgraag nog willen blijven, maar hij moest weer naar school. Hij had die middag nog drie colleges.

'Wat jammer. Maar ik vond het leuk dat je er was.' Paul keek hem met een warme lach aan. Hij vond het echt jammer dat Lionel weg moest. Hij vond hem leuk, te leuk misschien wel... Maar dat zou hij niet laten merken, uit respect voor Faye en de leeftijd van de jongen. Hij was er nooit op uit om zulke jonge jongens te bederven en bovendien waren maagden eigenlijk niks voor hem. Maar Lionel wilde hem tot zijn verbazing heel graag nog eens zien.

'Ik zou best nog wat meer van de opnames willen zien. Ik heb aan het eind van de week een vrije middag.' Hij keek Paul hoopvol aan, zoals een kind naar Sinterklaas kijkt, en Paul vroeg zich af of dat door de film kwam of door iets anders. Daarom was hij op zijn hoede. 'Misschien zou ik dan nog een keer kunnen komen kijken.'

Lionel keek hem onderzoekend aan en Paul wist niet meer wie hij nu precies voor zich had, een jongen of een man.

'Dat ligt aan je moeder. Zij is hier de baas, dus ik moet haar ook gehoorzamen, net als jij.'

Ze moesten allebei lachen en Lionel stemde in. 'Ik zal vragen of het van haar mag.' Paul was even bang dat zij zou denken dat dat idee van hem was uitgegaan. Hij maakte geen geheim van zijn geaardheid, dus ook Faye was daarvan op de hoogte. 'Dan tot vrijdag, hoop ik...'

Lionel keek hem verwachtingsvol aan, maar Paul draaide zich om. Hij wilde niets met die jongen beginnen... Of eigenlijk wilde hij dat wel, maar durfde hij dat niet. Het was niet goed, hij was de zoon van Faye Thayer... Jezus, wat was alles soms toch ingewikkeld. Hij stak een joint op toen de jongen weg was in de hoop daardoor wat te kalmeren, maar hij verlangde alleen maar naar méér.

Toen hij weer terug was op de set, voelde hij zich hongerig en eenzaam, wat heel goed merkbaar was in zijn spel. De scène ging nu in één keer goed, wat een unieke prestatie was, en Faye feliciteerde hem hartelijk. Maar Paul deed een beetje afstandelijk tegen haar en ze vroeg zich af waarom dat zo was. Dat hij aardig was tegen Lionel, vond ze heel gewoon en ze had er niets achter gezocht. Ze kende Paul goed genoeg om te weten dat ze van hem niets te vrezen had. Hij was een fatsoenlijke vent en wat hij in zijn vrije tijd deed, moest hij zelf weten. Ze wist zeker dat hij haar zoon met rust zou laten. Het verbaasde haar niet dat Lionel op vrijdag alweer op de set kwam kijken. Vroeger kwam hij heel vaak kijken. De laatste tijd niet meer zo vaak, maar nu was dat natuurlijk anders omdat hij hier zijn beroep van wilde maken. Ze was blij om hem hier weer te zien, en dat gold ook voor Paul Steele, al liet die dat eerst niet merken.

'Hallo, Paul,' zei Lionel aarzelend. Meteen toen hij het had gezegd, vroeg hij zich af of hij niet meneer Steele had moeten zeggen. Paul was nog maar achtentwintig jaar, maar hij was een beroemde en zeer gerespecteerde filmster. Lionel voelde zich met zijn achttien jaar net een kleuter vergeleken met hem.

'Hoi.' Paul keek heel neutraal en liep door naar zijn kleedkamer. Hij hoopte vurig dat hij de jongen niet weer tegen zou komen. Maar laat die middag, toen ze even pauzeerden en Faye de acteurs een glas wijn aanbood, stond Lionel ook in de buurt, en keek heel bewonderend naar hem. Paul kon de verleiding niet weerstaan om naar hem te lachen.

'Leuk om je weer te zien, Lionel. Hoe gaat het op school?' Als hij deed alsof die jongen nog maar een kind was, zou het misschien gemakkelijker zijn. Maar toen hij hem eenmaal echt aankeek, was niets meer gemakkelijk. Die ogen waren onweerstaanbaar. Ze leken heel veel op de ogen van zijn moeder, maar dan dieper, treuriger, en in een bepaald opzicht ook wijzer, alsof hij een vreselijk geheim met zich meedroeg. Paul wist instinctief wat dat geheim was. Toen hij zo oud was, had hij hetzelfde geheim gehad. Dat was een heel eenzaam gevoel, tot er iemand kwam die je de hand toestak. Tot dat moment voelde je je een idioot, was je doodsbang voor je eigen gedachten en gevoelens, en voor wat de mensen zouden zeggen als ze het wisten. 'Wat vond je van de opnames?' Het had geen zin om hem als een jongen te behandelen. Hij was een man, dat wisten ze allebei. Paul keek hem in zijn ogen.

'Ik vond ze ontzettend goed.'

'Heb je zin om met mij naar de rushes te gaan kijken?'

Om zes uur, toen ze gingen zitten en het licht werd uitgedaan, voelde Paul dat Lionels been even zijn been aanraakte. Hij voelde een opwinding door zijn lijf stromen die hij alleen met veel moeite kon weerstaan. Toch schoof hij zijn been een stukje opzij en dwong zich te concentreren op wat er op het scherm te zien was. Later, toen het licht weer aanging en Lionel met hem besprak wat ze samen hadden gezien, bleek verrassend genoeg dat ze er allebei precies hetzelfde over dachten. Lionel was briljant, intelligent, en hij had een goed gevoel voor stijl en techniek. Niet zo verwonderlijk gezien zijn afkomst. Maar toch was Paul erg onder de indruk. Hij wilde er heel graag nog wat verder met hem over praten, maar Faye maakte al aanstalten om te vertrekken. Ze moest vanavond vroeg weg. Voor haar was halfacht 's avonds wat voor iemand anders halverwege de middag was. Ze keek geamuseerd naar Lionel en Paul.

'Ben je met de auto, lieverd?' vroeg Faye. Ze wilde hem liever niet naar huis brengen, want ze was bekaf en morgen deden ze een scène die bij dageraad gefilmd moest worden. Ze moest al om drie uur opstaan.

'Ja mam, ik ben met de auto.'

'Mooi. Dan laat ik jullie in de steek, want deze oude dame gaat naar huis. Voordat ik omval van uitputting. Goedenavond, heren!' Ze gaf Lionel een kus op zijn wang, wuifde naar Paul en liep haastig naar haar auto. Ward was al eerder naar huis gegaan om samen met de kinderen te eten. Paul was stomverbaasd toen hij op zijn horloge keek. Het was bijna negen uur. Hij had sinds de lunch nog niets gegeten en Lionel ook niet. Het kon toch geen kwaad als ze even samen een hapje gingen eten?

'Heb je zin om een hamburger te gaan halen, Lionel? Je hebt zeker ook wel honger.' Fayes zoon keek hem blij verrast aan.

'Ja, dat lijkt me leuk, als je niks anders te doen hebt.'

Het was aandoenlijk en bijna gênant, zo verlegen en jong als Lionel nog was. Paul glimlachte en sloeg een arm om zijn schouder terwijl ze naar de parkeerplaats liepen. Er was verder niemand meer, dus het kon ook niet door iemand verkeerd opgevat worden.

'Ik heb in geen weken meer zoiets leuks gedaan als hier met jou zitten kletsen.'

'Wat aardig om dat te zeggen...' Lionel glimlachte naar Paul. Ze waren bij de auto's gekomen. Paul had een zilvergrijze Porsche en Lionel was met de rode Mustang waar hij zo trots op was.

'Wat een mooie auto!'

'Ja, die heb ik in juni voor mijn diploma gekregen.'

'Dat is een mooi cadeau!' Paul was erg onder de indruk. Toen hij zo oud was, had hij een oude roestbak gekocht voor vijfenzeventig dollar, maar zijn ouders heetten geen Ward en Faye Thayer en hij woonde niet in Beverly Hills. Hij kwam uit Buffalo en was op zijn tweeëntwintigste naar Californië gekomen. Het leven had hem sindsdien toegelachen, vooral de laatste drie jaar. Hij had een bliksemcarrière gemaakt, in het begin vooral omdat hij toevallig een verhouding kreeg met een bekende filmproducent. Maar daarna was alles alleen te danken geweest aan zijn talent en zijn capaciteiten. Dat viel niet te ontkennen, en er waren dan ook maar weinigen die dat deden. Want wat je ook vond van Paul Steele: hij was verdomd goed. De meeste mensen die met hem werkten, waren vol lof over hem. Paul was een fatsoenlijke vent, hij was prettig om mee te werken, en als je hem goed kende, kon je heel erg met hem lachen. Tussen de films door gedroeg hij zich soms wel eens wild: dan rookte hij veel hasj, snoof cocaïne, gebruikte poppers, en er waren soms geruchten over orgies en kinky sekspartijen bij hem thuis, maar hij misbruikte niemand en deed niemand pijn. Doordat hij zo hard werkte, moest hij soms even stoom afblazen. En bovendien was hij nog jong.

Hij nam Lionel mee naar een hamburgertent aan Sunset Boulevard. Lionel reed achter hem aan en Paul reed, vrij rustig, voorop. Om de een of andere reden voelde hij zich verantwoordelijk voor de jongen en had hij het gevoel dat hij hem wilde beschermen. Hij wilde niet dat hij beschadigd werd, lichamelijk of emotioneel. Hij vond Lionel leuk, leuker dan hij lange tijd iemand gevonden had. Het was alleen erg jammer dat hij nog maar achttien jaar was. Stomme pech. Die jongen was zo mooi en zo verdomd jong. Onder het eten kon hij zijn ogen bijna niet van hem afhouden. Na het eten, toen ze weer buiten stonden, wilde Lionel hem bedanken omdat hij het zo'n eer vond dat Paul hem had uitgenodigd, en Paul wilde hem dolgraag bij hem thuis uitnodigen maar wist niet goed of hij dat wel durfde omdat hij bang was dat het raar zou lijken, en dus stonden ze daar onhandig tegenover elkaar. Paul vroeg zich af of Lionel het al van zichzelf wist, maar daar had hij geen idee van. Als Paul zo naar de jongen keek, wist hij zeker dat het zo was, maar wat als Lionel het zelf nog niet had ontdekt? Maar terwijl ze daar op de parkeerplaats stonden, wist Paul ineens zeker dat hij de koe bij de horens moest vatten, zogezegd. Misschien kon hij het hem later gewoon vragen. Misschien had hij het mis. En misschien konden ze dan gewoon vrienden worden. Maar hij kon hem in ieder geval niet laten gaan, nu nog niet.

'Ik weet dat dit een beetje stom klinkt, maar heb je misschien zin om bij mij thuis nog iets te komen drinken?'

Hij schaamde zich erg toen hij dit zei, maar Lionel zette grote ogen op van blijdschap.

'Dat lijkt me hartstikke leuk.' Misschien wist hij het toch... Paul werd gek van het speculeren, maar hij kwam er niet uit.

'Ik woon in Malibu. Wil je weer achter me aan rijden of zullen we je auto hier laten staan? Ik kan je straks wel weer terugbrengen.'

'Is dat niet heel lastig voor je?' Malibu was een uur rijden.

'Nee, helemaal niet. Ik ga toch nooit vroeg naar bed. Misschien ga ik vannacht wel helemaal niet meer slapen, want we beginnen morgenochtend om vier uur al met de opnames en als ik niet ga slapen ben ik morgen vast veel fitter.'

'Staat mijn auto hier wel veilig?' Ze keken om zich heen en kwamen tot de conclusie dat het wel vertrouwd was. De hamburgertent was de hele nacht open dus er zouden steeds mensen in de buurt zijn, wat de kans klein maakte dat er in de auto zou worden ingebroken. Lionel liet zich dus op de passagiersstoel van de Porsche glijden en kreeg meteen het gevoel dat hij in de hemel was terechtgekomen. Het was echt alsof hij in een andere wereld was. De stoelen waren bekleed met zacht, zwart leer en het dashboard leek wel het controlepaneel van een vliegtuig. Toen ze waren weggereden, zette Paul de stereo aan en Roger Miller klonk door de speakers met 'King of the Road'. Het was bijna een sensuele ervaring om zo naar Malibu te rijden. Paul snakte naar een joint, maar hij wilde in het bijzijn van de jongen geen drugs gebruiken en hij was bovendien een beetje bang voor wat er kon gebeuren als hij dat wel zou doen. Ze kletsten wat samen, luisterden naar de muziek terwijl ze over de weg zoefden, en tegen de tijd dat ze bij zijn huis waren aangekomen, voelde Lionel zich helemaal op zijn gemak met zijn nieuwe vriend.

Paul liet hem binnen. De sfeer in het huis was ook al zo ontspannen: zachte verlichting, een fantastisch uitzicht op de oceaan, een verzonken woonkamer met lage banken en zachte kussens, grote planten en een paar lievelingskunstwerken van Paul, uitgelicht door spotjes. Er was een mooie bar, een muur vol boeken en een stereo die de hele wereld leek te vullen met zachte muziek. Lionel keek om zich heen en ging zitten. Paul gooide zijn leren jasje op de bank, schonk voor hen beiden een glas witte wijn in en ging bij hem zitten.

'Nou,' zei hij lachend. 'Mooi?' Hij moest toegeven dat hij ontzettend trots was op zijn huis. Voor een arme jongen uit Buffalo had hij het toch maar ver geschopt. Hij voelde zich hier heel gelukkig.

'Fantastisch... Het is hier zo mooi.'

'Ja, prachtig, hè?' Hij kon het alleen maar met hem eens zijn. Ze keken uit op het strand, de zee. De hele wereld leek aan hun voeten te liggen. Toen ze de wijn op hadden, stelde Paul voor om een eindje te gaan lopen. Hij vond het heerlijk om 's avonds langs het strand te wandelen, en bovendien was het nog maar elf uur. Hij schopte zijn schoenen uit. Lionel deed hetzelfde. Even later liepen ze op blote voeten door het zachte, witte zand. Lionel dacht dat hij zich nog nooit zo gelukkig had gevoeld als nu. Hij voelde iets wat hij nog nooit eerder had gevoeld, en hij voelde het elke keer als hij naar deze man keek. Heel verwarrend vond hij het. Na een tijdje wist hij niets meer te zeggen. Op de terugweg bleef Paul staan en ging op het strand zitten. Hij keek naar de oceaan en naar Lionel en toen kwamen de woorden ineens vanzelf. 'Je voelt je verward, of niet, Li?' Hij had gehoord dat zijn moeder hem zo noemde. Hij hoopte dat hij het niet te familiair zou vinden als hij dat ook deed, maar Lionel knikte, opgelucht eindelijk te kunnen vertellen wat hem nu al zo lang dwarszat.

'Ja...' Hij wilde eerlijk zijn, want misschien zou hij dan beter begrijpen wat hij nu eigenlijk voelde. Hij voelde zich vreemd: oud en jong tegelijk. 'Ja, dat is zo.'

'Zo voelde ik me vroeger ook. Voordat ik hier kwam, vanuit Buffalo.' Hij slaakte een diepe zucht en keek uit over zee. 'Ik vond het daar vreselijk.' Ze moesten allebei lachen en toen ze waren uitgelachen, keek Paul hem ernstig aan.

'Ik zal eerlijk tegen je zijn, Lionel. Ik ben homo.' Ineens werd hij bang. Stel dat Lionel zou schrikken, of hem erom zou haten? Stel dat hij zou opspringen en zou wegrennen? Het was voor het eerst sinds jaren dat hij bang was om afgewezen te worden. Het was alsof hij een enorme stap terug deed, terug naar Buffalo, toen hij die lente verliefd was op meneer Hoolihan van honkbal, maar niets tegen hem durfde te zeggen. Hij kon alleen maar naar hem kijken in de douche, en er wanhopig naar verlangen om hem aan te raken, zijn gezicht, zijn armen, zijn benen, overal, daar ook. Hij keek Lionel met een angstige blik aan. 'Weet je wat dat betekent?'

'Ja, natuurlijk.'

'Dat dacht ik al. Ken je die speciale eenzaamheid die je daardoor kunt voelen?' Paul stortte zich met hart en ziel in die diepe ogen van Lionel en vertelde hem alles wat hij kwijt wilde. Lionel knikte, zonder zijn ogen van hem af te wenden. 'Ik denk dat je het heel goed begrijpt, Lionel. Want volgens mij voel jij die dingen ook. Is dat zo?'

De tranen rolden over Lionels wangen en hij knikte. Ineens kon hij niet meer in die ogen kijken, hij bedekte zijn gezicht met zijn handen en begon te huilen. Alle eenzaamheid die hij de afgelopen jaren had gevoeld kwam naar boven toen Paul hem in zijn armen nam en hem vasthield tot hij ophield met huilen. Toen tilde hij zijn hoofd op en keek weer in die ogen.

'Ik geloof dat ik verliefd op je aan het worden ben. En ik weet niet wat ik daarmee aan moet.' Hij had zich nog nooit zo vrij gevoeld als op dit moment. Het was een heerlijk gevoel om dat te kunnen toegeven. Lionel voelde dat zijn hele lichaam in vuur en vlam stond. Ineens snapte hij dingen die hij vroeger nooit had begrepen, dingen die hij nooit had willen weten, of waar hij niet aan durfde te denken. Hij begreep het toen hij in de ogen van deze man keek. 'Je bent nog maagd, hè?'

Lionel knikte. Zijn stem was hees. 'Ja.' Hij was ook verliefd op hem aan het worden maar hij wist niet hoe hij dat moest zeggen. Hij hoopte maar dat hij dat later wel durfde te zeggen, dat Paul hem niet weg zou sturen, dat hij altijd, altijd bij hem mocht blijven.

'Ben je wel eens met een meisje naar bed geweest?' Hij schudde zwijgend zijn hoofd. Daardoor had hij het ontdekt; hij was niet geïnteresseerd in meisjes. Hij had nog nooit echt naar een meisje verlangd. Dat zat er gewoon niet in. 'Ik ook niet.' Paul zuchtte en ging achterover liggen in het zand, pakte Lionels hand vast en kuste zijn handpalm. 'Misschien is het daardoor wel gemakkelijker. Die keus is al heel lang geleden voor ons bepaald. Ik ben er altijd van overtuigd geweest dat mensen zoals wij die keus niet zelf kunnen maken, dat wij daar niets mee te maken hebben, dat het allang voor ons is besloten. Wij waren al zo als klein jongetje. Volgens mij wist ik dat toen ook al, maar durfde ik het niet toe te geven.' Lionel voelde zich al wat dapperder. 'Ik ook... Ik was zo bang dat iemand het zou ontdekken, het zou merken, mijn gedachten zou kunnen lezen. Mijn broer is een hele stoere jongen en mijn vader wilde ook altijd dat ik net zo zou zijn. En dat kon ik gewoon niet, ik kon het niet...' De tranen sprongen weer in zijn ogen. Paul hield zijn hand stevig vast.

'Vermoed iemand bij jullie thuis iets?'

Lionel schudde zijn hoofd. 'Nee, ik wist het zelf niet eens zeker, tot nu toe.' Maar nu wist hij het wel zeker. Heel zeker. Dit was zoals hij wilde zijn. Zoals hij was. Met Paul, en met niemand anders. Hij had zijn hele leven al op hem gewacht en nu liet hij hem niet meer gaan.

Paul keek hem onderzoekend aan. 'Weet je wel zeker dat dit is wat je wilt? Want je kunt nooit meer terug. Als je eenmaal zo bent, kun je niet echt meer veranderen. Sommige mannen denken van wel, maar ik vraag me af of dat wel echt zo is.' Hij leunde met zijn hoofd op zijn elleboog en keek naar Lionel. Er was niemand in de buurt. In de verte twinkelden de lichtjes van de huizen aan het strand. 'Ik wil niet iets doen waar jij nog niet aan toe bent.'

'Maar ik ben er wel aan toe, Paul, dat weet ik zeker. Ik ben zo eenzaam geweest tot nu toe, laat me alsjeblieft niet weer alleen...' Paul nam hem in zijn armen en hield hem stevig vast. Hij kon zich niet meer inhouden. Hij had de juiste weg behandeld. Hij had de jongen de keus gegeven. Hij had nog nooit misbruik van iemand gemaakt en hij was dat met hem zeker niet van plan.

'Kom, ga mee naar huis.' Hij stond op en stak Lionel zijn hand toe, maar die sprong heel soepel op en liep met een zorgeloze, vrolijke lach naast hem terug naar het huis. Hand in hand liepen ze daar, veel uitbundiger dan op de heenweg. Lionel had het gevoel dat er een last van zijn schouders was genomen. Hij wist wie hij was, wat hij wilde, en ineens was dat allemaal goed. Het was niet meer beangstigend. Even later kwamen ze bij het huis en gingen naar binnen, met nieuwe energie door de koele avondlucht en door wat er was gebeurd. Paul schonk nog een glas wijn voor hen beiden in, nam een slokje, stak de haard aan, en verdween naar een andere kamer en liet Lionel alleen met zijn wijn en zijn gedachten. Toen hij terugkwam, waren de lampen in de kamer uit en was alleen het schijnsel van de haard te zien. Hij was naakt en wenkte hem. Hij zei niets en Lionel aarzelde niet. Hij stond op en liep achter Paul aan.

15

Hij bracht Lionel om vier uur 's ochtends terug naar zijn auto bij de hamburgertent. Toen ze op de parkeerplaats stonden, voelde het vreemd om daar weer terug te zijn omdat er zoveel gebeurd was sinds ze daar vanavond hadden gegeten. Lionel had het gevoel dat hij vleugels gekregen had. Het was de mooiste avond van zijn leven geweest en hij had een heel bijzonder, opgelucht gevoel. Eindelijk wist hij wie hij was en Paul had hem het gevoel gegeven dat dat goed was... Hij had het tot iets heel moois gemaakt. Lionel wist niet hoe hij hem moest bedanken.

'Ik weet niet wat ik moet zeggen, hoe ik je moet bedanken.' Hij ging van de ene voet op de andere staan en lachte verlegen naar zijn vriend.

'Maak je daar maar geen zorgen over. Zullen we vanavond weer afspreken?'

Lionel kon bijna geen adem meer halen en de opwinding stroomde weer door zijn lichaam. Hij had nooit gedacht dat het zó ongelofelijk kon zijn, maar met Paul was het dat wel. 'Heel graag.'

Paul dacht na over waar ze elkaar konden ontmoeten. 'Zullen we hier weer afspreken, om acht uur? Blijf maar in je auto wachten, dan kun je achter mij aan naar mijn huis rijden. Als ik niet te moe ben, kunnen we misschien zelf koken, of anders eten we onderweg een hapje. Hoe lijkt je dat?' Dit was niet zoals hij meestal zijn vriendjes het hof maakte, maar hij werkte nu zo hard aan de film. 'Geweldig.' Lionel straalde en moest daarna ineens vreselijk gapen. Paul begon te lachen en gaf hem een aai over zijn bol.

'Ga jij maar lekker slapen, bofkont. Ik moet me de hele dag te pletter werken.'

Lionel keek hem medelevend aan. 'Doe de groeten aan mijn moeder.' Maar meteen schrok hij van wat hij zelf had gezegd.

Paul begon te lachen. 'Dat kan ik maar beter nog niet doen.' Als het ooit al zou kunnen. Hij had geen idee wat Faye ervan zou vinden dat haar oudste zoon homoseksueel was. 'Als ze ernaar vraagt, zal ik zeggen dat we een hamburger hebben gegeten en dat je toen naar huis bent gegaan, oké?'

Lionel knikte. Stel dat Paul zijn mond voorbijpraatte? Of dat hij er zelf een keer per ongeluk iets over zei? Het idee alleen al... Maar uiteindelijk zou hij het toch een keer moeten zeggen, want hij wilde dit niet de rest van zijn leven verborgen houden. Maar nu wilde hij het nog niet vertellen, nee, voorlopig moest het een geheim blijven tussen hem en Paul. 'Een fijne dag nog.' Hij wilde hem aanraken, hem hier midden op de parkeerplaats zoenen, maar dat durfde hij niet. Paul legde even zijn hand tegen zijn wang en keek hem met een warme blik aan.

'Zorg goed voor jezelf vandaag, en rust lekker uit, lieverd.'

Lionel voelde de kracht van zijn liefde in die woorden en met pijn in zijn hart keek hij hem na. Hij wuifde nog even naar de zilvergrijze Porsche en stapte toen in zijn eigen auto. Hij kon bijna niet wachten tot het weer avond werd. Toen dat eindelijk zover was, zat hij in zijn auto te wachten, met een schoon overhemd en een andere trui aan, een mooie suède broek en een nieuwe aftershave die hij die middag had gekocht. Paul zag al die voorbereidingen toen hij uit de auto stapte en het ontroerde hem. Zelf had hij nog niet eens de tijd genomen om te douchen na de opnames, maar hij wilde niet te laat komen. Hij sloeg zijn arm om Lionel heen en ze omhelsden elkaar. Het was duidelijk dat de jongen heel blij was om hem weer te zien. Li was dolgelukkig.

'Heb je een leuke dag gehad, Paul?'

'Nou en of. Dankzij jou.' Hij lachte gul en Lionel straalde. 'Ik wist mijn tekst, alles ging van een leien dakje, maar we moesten vanmiddag wel keihard werken. Zullen we meteen naar huis gaan, dan kan ik even douchen en me verkleden.' Hij zou het leuk vinden om hem daarna mee te nemen naar een homobar waar hij graag kwam om iets te eten of te drinken, maar hij wilde hem liever nu nog niet introduceren in de homowereld, omdat hij het gevoel had dat Lionel daar nog helemaal niet aan toe was. Hij wilde dat het voorlopig iets speciaals bleef, iets wat alleen van hen was. Paul was bereid om daar een spelletje voor te spelen en uit de buurt te blijven van de vrienden met wie hij meestal omging. Lionel reed weer in de Porsche met Paul mee en onderweg naar Malibu stopten ze bij een supermarkt, waar ze wat blikjes bier, een fles wijn, spullen voor een salade, fruit en twee biefstukken kochten. Lionel zei tegen Paul dat hij wel wilde koken.

Dat bleek hij inderdaad goed te kunnen. Toen Paul met een handdoek om zijn middel uit de douche stapte, reikte Lionel hem een glas wijn aan en zei: 'Het eten is over vijf minuten klaar.'

'Heerlijk, ik ben uitgehongerd.' Maar toen zette Paul zijn glas neer om Lionel een kus te geven. Toen ze elkaar weer loslieten, bleven ze elkaar met hun ogen vasthouden. Lionels hart stond meteen in vuur en vlam. 'Ik heb je erg gemist vandaag.'

'Ik ook.'

De handdoek gleed van Pauls middel en hij fluisterde tegen de jongen terwijl hij hongerig zijn broekriem losmaakte: 'Zou de biefstuk aanbranden als we nog even wachten met eten?' Niet dat hem dat iets zou kunnen schelen. Niets kon hem nog iets schelen, behalve dit jonge lichaam. Lionel was de spannendste minnaar die hij in lange tijd had gehad. Hij was zo enthousiast en nieuw, elke centimeter van zijn lichaam rook heerlijk, zijn lijf was zo jong en stevig. Hij trok de suède broek naar beneden tot hij vond wat hij zocht. Lionel kreunde toen Paul hem in zijn mond nam. Even later lagen ze vol passie in elkaar verstrengeld op de natte vloer, en was het eten niet meer belangrijk.

16

De verhouding bleef nog de hele herfst duren. Lionel was nog nooit zo gelukkig geweest. Op school ging het goed en Paul was nog bezig met de opnames voor de nieuwe film van zijn moeder. Heel af en toe kwam Lionel langs op de set, maar het was erg moeilijk om de schijn op te houden met Paul erbij. Hij kon zijn ogen dan haast niet van Paul afhouden en hij was bang dat zijn moeder iets zou merken.

'Ze ziet dat heus niet,' zei Paul een keer plagerig. 'Ook al is ze je moeder. Ik denk dat ze het trouwens wel aan zou kunnen als ze het wist.'

Lionel zuchtte diep. 'Dat denk ik ook... Maar mijn vader niet. Die zou het nooit begrijpen.'

Paul knikte instemmend. 'Ik denk dat je gelijk hebt. Voor vaders is het vaak veel moeilijker te accepteren.'

'Hoe heb jij het je ouders eigenlijk verteld?'

'Ze weten het nog steeds niet. Nu ben ik nog jong genoeg om vrijgezel te kunnen zijn zonder dat ze argwaan krijgen, maar over een jaar of tien moet ik natuurlijk wel met de billen bloot.'

'Misschien ben je dan wel getrouwd en heb je vijf kinderen.' Ze moesten allebei lachen om die absurde veronderstelling. Vrouwen spraken Paul absoluut niet aan, hij had geen enkele biseksuele neiging. Ze deden hem niets, maar van Lionel raakte hij ontzettend opgewonden. Meestal lagen ze de hele avond met elkaar te vrijen in Pauls grote bed, of op de bank bij de haard, of op de grond of op het strand. Het was een zeer erotische, sensuele relatie, en ze wonden elkaar enorm op. Lionel had de sleutel van Pauls huis in Malibu en soms ging hij daar meteen uit school naartoe, of anders kwam hij daar later als Paul klaar was met de opnames. Lionel had in geen maanden meer in zijn eigen kamer geslapen en zijn huisgenoten plaagden hem daar vreselijk mee.

'Oké, Thayer, wie is die meid? Hoe heet ze? Wanneer mogen we haar nu eindelijk eens zien? Je schaamt je toch niet voor haar? Of is ze soms zo'n sletje dat je verborgen houdt voor je vrienden maar wel elke avond suf neukt?'

'Heel grappig, hoor.' Hij probeerde hen af te schepen en zich niets aan te trekken van hun grappen, plagerijen, jaloezie en bewondering, maar hij vroeg zich nerveus af wat ze zouden zeggen als ze de waarheid wisten. Maar hij wist dat wel. Ze zouden hem een vuile vieze flikker noemen en hem waarschijnlijk eruit zetten.

'Heb je het al aan een van je vrienden verteld?' vroeg Paul op een avond toen ze naakt voor het haardvuur lagen bij te komen van een vrijpartij.

Lionel schudde zijn hoofd. 'Nee.' Hij dacht aan de jongens met wie hij op kamers woonde. Typische eerstejaarsstudenten, sportief, enthousiast, hardwerkend en wanhopig verlangend naar een flinke vrijpartij met een meisje. Ze hadden een veel minder actief en een totaal ander seksleven dan Lionel. Ze zouden geschokt zijn als ze hem nu zouden kunnen zien. En toch voelde hij zich heel gelukkig. Hij keek met een tedere blik naar Paul, die hem onderzoekend aankeek alsof hij zijn gedachten probeerde te raden.

'Ga je het je hele leven verborgen houden, Li? Dat is echt afschuwelijk. Ik kan het weten, want ik heb dat zelf heel lang gedaan.'

'Nee, maar ik ben er nu nog niet aan toe om uit de kast te komen.' Ze wisten allebei dat dat waar was.

'Dat weet ik.' En Paul had er verder niet op aangedrongen. Hij had hem nergens mee naartoe genomen, ook al was Lionel een pracht van een jongen en zouden zijn vrienden kwijlend van afgunst naar hem kijken. Hij wilde niet dat het bekend werd, en als hij met hem uit zou gaan, zou iedereen binnen de kortste keren weten dat de zoon van Faye Thayer... En dan was er echt stront aan de knikker. Paul wilde dat hun beiden besparen, want dat leek hem het verstandigst. Vooral met het oog op zijn carrière, want Paul was bang dat Faye en Ward woedend zouden zijn als ze het hoorden. Lionel was tenslotte nog maar achttien jaar en Paul was net negenentwintig geworden. Het zou heel wat problemen kunnen geven en dat zou niet best zijn voor Paul. Zijn pr-agent probeerde nog steeds zo veel mogelijk zijn naam in verband te brengen met allerlei actrices. De mensen vonden zulke dingen nu eenmaal interessant en belangrijk. Ze wilden liever niet weten dat hun filmidool homoseksueel was.

Lionel bracht Thanksgiving door met zijn familie, maar hij voelde zich zo vreemd bij hen, zo volwassen en zo anders. Terwijl hij naar hen zat te luisteren, merkte hij dat hij hun niets te zeggen had. Greg was zo kinderachtig en de meisjes leken wel van een andere planeet te komen. Hij kon niet met zijn ouders praten en eigenlijk was hij alleen blij om Anne te zien, terwijl de uren van de dag voorbijkropen. Hij was dan ook opgelucht toen hij na het eten eindelijk weg kon gaan. Hij had tegen zijn ouders gezegd dat hij met een paar vrienden naar Lake Tahoe ging, maar in werkelijkheid bracht hij natuurlijk het weekend door met Paul. Het was een heerlijk weekend. Paul had nog maar een paar weken opnames voor de boeg en ze voelden zich beiden heel ontspannen.

Het leek maar een paar dagen later toen het alweer Kerstmis was. Lionel deed meteen na de laatste colleges zijn kerstinkopen en op een middag kwam hij langs op de set. Paul was in zijn kleedkamer.

Hij zag zijn ouders nergens, dus Lionel ging naar het kleine kleedkamertje dat hij inmiddels zo goed kende en plofte neer op een stoel. Paul rookte een joint en bood die aan Li aan, maar die vond dat nooit zo lekker als Paul. Hij nam een klein trekje en gaf hem toen terug. Paul ging naast Li zitten, lachte naar hem, en raakte even zijn dijbeen aan. 'Als we niet hier waren, zou ik een fantastisch idee hebben.' De twee mannen moesten allebei lachen. Ze gingen zo gemakkelijk met elkaar om en waren zo aan elkaar gewend, dat ze soms even vergaten dat ze iets te verbergen hadden. Paul boog zich naar Li toe en kuste hem op zijn mond.

Geen van beiden hoorde de deur, of voetstappen op de gang, maar Lionel meende ineens een gesmoorde kreet te horen. Hij keek op en zag dat Faye in de deuropening stond, met een geschokte gezichtsuitdrukking. Lionel sprong meteen overeind en Paul ging langzaam staan. Het bleef een tijdje stil.

'Mam, toe...' Lionel stak zijn hand naar haar uit. De tranen stonden in zijn ogen. Hij had het gevoel dat hij zojuist een mes in haar hart had gestoken. Hij liep niet naar haar toe en zij ook niet naar hem. Ze keek alleen maar naar hen beiden, zonder iets te zeggen, en liet zich toen op een stoel zakken. Ze had het gevoel dat haar benen het zouden begeven.

'Ik weet niet wat ik moet zeggen. Hoe lang is dit al gaande?' Ze keek van Lionel naar Paul.

Paul wilde het niet erger maken dan het al was, voor geen van beiden. Lionel was de eerste die iets zei. Hij liet zijn uitgestoken arm verslagen langs zijn lijf vallen. 'Een paar maanden... Het spijt me, mam.' Hij begon te huilen. Paul had heel erg met hem te doen en ging naast hem staan. Hij was het aan de jongen verplicht om hem nu terzijde te staan, al wist hij hoe hoog de prijs was die hij daarvoor moest betalen. Als ze wilde, kon ze zijn carrière breken. Het was idioot van hem geweest om iets met haar zoon te beginnen en hij had er meteen heel erg spijt van. Maar nu was het te laat, veel te laat. Het kwaad was al geschied.

'Faye. Niemand weet ervan, echt niet. We zijn nergens geweest samen.' Hij wist zeker dat ze daar opgelucht over zou zijn. Ze keek hem aan.

'Is dit van jou uitgegaan, Paul?' Ze kon hem wel iets aandoen, maar ze had het gevoel dat het niet helemaal zijn schuld was. Ze keek bedroefd naar het betraande gezicht van haar zoon.

'Lionel... Is dit al eens eerder gebeurd?' Ze wist niet goed wat ze nu eigenlijk wilde vragen, en of ze wel recht had op antwoorden. Lionel was een volwassen man. Zou ze zulke vragen ook hebben gesteld als Paul een vrouw was geweest? Zou ze dan ook naar zulke details hebben gevraagd? Eigenlijk was ze heel bang om meer over deze toestand te weten te komen. Ze wist heel weinig van homoseksualiteit af en dat wilde ze graag zo houden. Er waren veel homo's in Hollywood, maar ze hield nooit precies bij wie het deed met wie, en nu was het ineens haar eigen zoon, haar zoon die een andere man zoende. Ze veegde de tranen van haar wangen en keek nog eens naar de twee mannen. Lionel zuchtte en ging op de stoel tegenover haar zitten.

'Mam, dit was voor het eerst... Ik bedoel, met Paul. Maar het is niet zijn schuld. Ik heb altijd al geweten dat ik zo ben. Ik denk dat ik het diep in mijn hart al jaren wist, alleen begreep ik nooit wat ik ermee aan moest. Hij heeft me...' Hij kreeg een brok in zijn keel en keek Paul heel dankbaar aan. Faye werd bijna misselijk. 'Hij heeft me zo lief laten kennismaken met... Ik kan er echt niks aan doen. Ik ben nu eenmaal zo. Misschien is het niet wat jij had gewild, misschien kun je nu wel nooit meer...' Hij slikte een snik weg. '... van me houden, maar ik hoop toch dat dat wel zo zal zijn.' Hij liep naar zijn moeder toe en sloeg zijn armen om haar heen, drukte zijn gezicht tegen haar jurk. Paul draaide zich om. Hij had ook tranen in zijn ogen. Zoiets had hij nog nooit meegemaakt, zelfs niet met zijn eigen familie. Lionel keek weer naar Faye. 'Ik hou van je, mam, ik ben altijd dol op je geweest en dat zal altijd zo blijven. Maar ik hou ook van Paul...'

Het was het meest volwassen moment van zijn leven tot nu toe, en misschien zou hij nooit meer zo'n moeilijk moment meemaken. Maar nu moest hij opkomen voor wie hij was, hoeveel pijn dat haar ook deed. Ze sloeg haar armen om haar zoon heen en drukte hem stevig tegen zich aan, kuste zijn haar, en pakte toen zijn gezicht met beide handen vast en keek hem aan. Hij was dezelfde jongen die hij al achttien jaar was en ze hield nog steeds evenveel van hem.

'Ik hou ook van jou, Lionel Thayer,' zei ze. 'Dat zal ook altijd zo blijven, vergeet dat nooit.' Ze keek even naar Paul terwijl Lionel door zijn tranen heen lachte. 'Ik wil gewoon dat je gelukkig bent. Als dit is wat je met je leven wilt doen, dan zal ik dat accepteren. Maar ik wil wel dat je verstandig bent, dat je goed nadenkt over wat je doet en met wie je omgaat. Want je kiest voor een moeilijk leven. Maak jezelf niet iets anders wijs.' Lionel had eigenlijk deze reactie wel verwacht, maar het was gemakkelijker nu Paul erbij was, en minder moeilijk dan het toneelspel dat hij de laatste maanden had moeten opvoeren. Zijn moeder ging weer staan en keek Paul aan. In haar ogen stonden tranen.

'Van jou vraag ik maar één ding. Vertel niemand hier iets over. Verpest zijn leven niet. Misschien dat hij nog van gedachten verandert en dan moet hij daar nog wel de kans voor krijgen.' Paul knikte zwijgend. Faye keek weer naar haar zoon. 'En zeg jij maar niets tegen je vader. Hij zal het niet begrijpen.'

Lionels mond viel open. 'Dat snap ik, maar... O, mam, ik kan bijna niet geloven hoe geweldig je het opvat.' Hij veegde opnieuw de tranen van zijn gezicht en zij lachte door haar eigen tranen heen.

'Ik hou toevallig heel veel van je. En je vader ook.' Ze zuchtte diep en keek naar de twee mannen. Het was ook zo moeilijk te begrijpen. Ze waren allebei zo knap, zo viriel, zo jong. Het was gewoon ontzettend jammer, wat ze ook zeiden. Het had haar altijd een heel moeilijk leven geleken. En dat wilde ze liever niet voor haar zoon. 'Je vader zal het nooit begrijpen, hoeveel hij ook van je houdt.' Nu kwam de hardste klap. 'Hij zou er kapot van zijn.'

Lionel kreeg weer een brok in zijn keel. 'Dat weet ik.'

17

De film was vijf dagen na nieuwjaar af en Paul had nog nooit zo'n fantastisch afscheidsfeest meegemaakt. Het duurde tot diep in de nacht en iedereen nam afscheid met de gebruikelijke omhelzingen en tranen. Paul was opgelucht. Hoe begrijpend Faye ook was geweest: hij had het heel moeilijk gevonden om de laatste weken met haar samen te werken. De spanning had een negatieve invloed op zijn werk, maar gelukkig hadden ze de belangrijkste scènes al veel eerder opgenomen.

Hij vermoedde dat zij ook last had van die spanning en hij vroeg zich voor de zoveelste keer af of ze hem ooit nog eens een rol zou aanbieden. Hij werkte heel graag met haar maar hij had het gevoel dat hij haar bedrogen had. Misschien was dat ook wel zo. Misschien had hij van haar zoon moeten afblijven, maar hij was zo waanzinnig mooi en jong en fris, en bovendien had hij zichzelf ervan overtuigd dat hij verliefd op hem was. Nu wist hij wel beter. Het was een lieve jongen, maar hij was gewoon te jong voor hem. Hij was nog onbedorven en naïef; over een jaar of tien zou hij fantastisch zijn, maar nu had hij te weinig karakter en kracht voor iemand van Pauls leeftijd. Hij had zelfs vaak het gevoel dat hij zijn vader was. En Paul miste zijn vrienden, de homoscene, de feesten en orgies waar hij zo nu en dan naartoe ging om stoom af te blazen. Wat was het saai en burgerlijk om elke avond thuis te zijn en naar het haardvuur te staren. De seks was heel goed, vooral de laatste tijd met behulp van wat poppers. Maar hij wist dat het niet lang meer zou duren. Het duurde nooit lang bij hem. En dan zou hij moeten leven met dat schuldgevoel. Wat was het leven soms toch ontzettend ingewikkeld, dacht hij bij zichzelf toen hij naar huis reed. Maar toen hij Lionel als een jonge god op zijn bed zag liggen slapen, zette hij zijn voornemen om de relatie te beëindigen even uit zijn hoofd. Hij trok zijn eigen kleren uit, ging op het voeteneinde van het bed zitten, en liet zijn hand over Lionels huid glijden tot hij wakker werd.

'Je lijkt wel een slapende prins...' Hij fluisterde het in de donkere kamer, die alleen verlicht werd door het maanlicht dat vanaf het strand naar binnen viel. Lionel glimlachte en stak slaperig zijn armen naar hem uit. Dit was meer dan je als man kon wensen, dacht Paul terwijl hij zich overgaf aan het vleselijke genot. De volgende dag sliepen ze uit en gingen daarna een eind wandelen op het strand. Ze hadden het over het leven, en weer viel het Paul op hoe jong Lionel nog was. Hij lachte naar hem op een bepaalde manier die Lionel irriteerde.

'Jij vindt mij zeker nog maar een klein kind, hè?'

'Nee, dat is niet zo.' Maar hij loog tegen hem. Het was wel zo.

'Nou, dat ben ik ook niet. Ik heb al heel veel meegemaakt.'

Paul begon te lachen en Lionel werd nog bozer. Het leidde tot een van hun zeldzame ruzies en die avond ging Lionel thuis slapen. Toen hij voor het eerst in weken in zijn eigen bed kroop, vroeg hij zich af of er veel zou veranderen nu Paul geen werk meer had. Hij zou dan steeds vrij zijn terwijl Lionel naar school moest. Want daar was Lionel heel trouw in, ondanks zijn verhouding met Paul. Binnen enkele weken werd duidelijk dat het de zaak inderdaad enigszins compliceerde. Paul was rusteloos. Hij las scripts, probeerde te bedenken wat hij nu wilde gaan doen, en maakte zich nog steeds zorgen over Faye. In het voorjaar had hij genoeg van de kalverliefde. Het was gewoon niet genoeg voor hem. Het duurde nu al een halfjaar, wat heel lang was voor zijn doen. Lionel had het in de gaten voordat Paul er iets over had gezegd. Het was pijnlijk voor hen beiden, maar Lionel begon er toch over. Hij kon niet meer tegen de gespannen stiltes, tegen de sfeer in het huis in Malibu, die ineens zo bedrukt was.

'Het is voorbij, hè?' zei Lionel. Hij leek ineens helemaal niet meer zo jong, maar dat was hij wel, zei Paul tegen zichzelf. Hij was nog geen negentien. Jezus, ze scheelden elf jaar. En hij had net een man van tweeënveertig ontmoet waar hij helemaal slap van werd in zijn benen. Hij had nog nooit een oudere minnaar gehad en hij wilde heel graag wat meer tijd met hem doorbrengen. Maar dat kon niet zolang Lionel bij hem was. Hij keek naar de jongen. Hij had geen spijt van hun verhouding en hij hoopte dat dat ook voor hem gold. Hij maakte in ieder geval geen ongelukkige indruk. Hij leek zijn plekje in het leven te hebben gevonden en op school ging het ook erg goed. Hij had zichzelf gevonden, dat was wat Lionel aan hun verhouding had overgehouden. Paul glimlachte een beetje verdrietig naar hem. Het was tijd om eerlijk te zijn en er een einde aan te maken.

'Ik denk het wel, maatje van me. Zo is het leven soms nu eenmaal. En we hebben het toch fijn gehad, samen?' Lionel knikte. Hij keek verdrietig. Hij wilde nog niet bij hem weg, maar het ging al een tijdje niet meer zo goed, behalve in bed. Dat was altijd heel fantastisch geweest, wat niet verwonderlijk was omdat ze allebei jong en gezond waren. Maar hij wilde wel de waarheid weten. 'Is er iemand anders?'

Paul was eerlijk tegen hem. 'Nog niet.'

'Maar binnenkort wel?'

'Dat weet ik niet. En daar gaat het ook niet om.' Paul ging staan en liep door de kamer. 'Ik weet alleen dat ik heel graag een tijdje mijn vrijheid terug wil.' Hij draaide zich naar Lionel om. 'Het is voor ons nu eenmaal niet zoals in die andere wereld, Li. Het is niet zo dat wij verliefd worden en trouwen en nog lang en gelukkig leven met dertien kinderen. Voor ons is het leven veel harder. Het komt niet vaak voor dat homo's heel lang samen zijn. Dat gebeurt natuurlijk wel, maar het is zeldzaam. Meestal is het een one-night stand, of een paar dagen, of een week, of als je geluk hebt een halfjaar zoals bij ons. Maar dan... Dan is het voorbij.'

'Dat wil ik niet.' Lionel was van streek. 'Ik wil meer dan dat.'

Paul glimlachte. 'Dan wens ik je veel geluk. Misschien zul je iemand vinden met wie dat kan, maar ik geef je weinig kans.'

'Waarom?'

Paul haalde zijn schouders op. 'Dat is misschien niet onze stijl. Wij zijn veel te veel geïnteresseerd in uiterlijk, mooie lichamen, een strak kontje zoals dat van jou... En we weten allemaal dat we op een dag niet meer jong zullen zijn.' Hij voelde de laatste tijd dat hij zelf ook ouder werd. Soms was hij jaloers op Lionel, waardoor hij dan kortaf deed tegen hem. Maar bij die oudere man voelde hij zichzelf juist jong en mooi, zoals Lionel zich waarschijnlijk bij hem voelde.

'Wat ga je nu doen?'

'Ik weet het nog niet. Misschien een tijdje reizen.'

Lionel knikte. 'Mag ik je nog eens zien?'

'Natuurlijk...' Hij keek de jongen aan. 'Ik heb het heel fijn bij je gehad, Lionel. Ik hoop dat je dat weet.'

Maar Lionel keek met een veel intensere blik naar hem. 'Ik zal je nooit vergeten, Paul, nooit, mijn hele leven niet.'

Hij liep naar hem toe en ze kusten elkaar. De volgende dag bracht Paul hem naar huis. Zonder dat het werd uitgesproken, wist Lionel dat hij hem niet meer zou zien. In ieder geval een hele tijd niet.

18

In juni 1965 zat de hele familie Thayer opnieuw in de aula van Beverly Hills High, net als het jaar ervoor, maar nu voor de diploma-uitreiking van Greg. Het ging er een stuk minder plechtig aan toe dan bij Lionel. Faye hoefde deze keer niet te huilen, hoewel zij en Ward allebei erg ontroerd waren. Lionel had een nieuw pak aan en zag er heel volwassen uit. Hij zou aan zijn tweede jaar op de ucla beginnen en daar had hij enorm veel zin in. De tweeling zag er ook alweer ouder uit dan een jaar geleden. Vanessa was een stuk minder schoolmeisjesachtig. Ze droeg een rode minirok met pumps, een roodwitte blouse die Faye voor haar in New York had gekocht, en een klein, rood lakleren tasje. Ze zag er jong en fris uit, met haar lange, goudblonde haar. Alleen Valerie had iets onaardigs gezegd over hoe ze eruitzag, maar dat deed ze altijd. Dan zei ze bijvoorbeeld dat ze er heel leuk uitzag, als je van zuurstokken hield. Valerie had zelf voor wat minder kleurige kleren gekozen: een zwart minirokje en een truitje dat net als vorig jaar veel te strak zat. Ze straalde nog steeds een onthutsende rijpheid uit, met dat voluptueuze figuur, de make-up die nu wat subtieler was dan vorig jaar, en die adembenemende bos rood haar. Ze zag er eigenlijk heel mooi uit, alleen wat te opvallend voor een diploma-uitreiking om negen uur 's ochtends, maar daar was iedereen inmiddels wel aan gewend. Faye was in ieder geval blij dat ze niet iets met een enorm decolleté had gekozen, en die minirok was een van de beschaafdste die ze had. 'Godzijdank,' had ze tegen Ward gefluisterd toen ze op weg gingen. Ze waren een mooi stel kinderen bij elkaar. Zelfs Anne was een stuk volwassener geworden. Ze was nu dertien jaar, ze had borsten gekregen en rondere heupen, en dit jaar hadden ze haar gelukkig niet overal moeten zoeken toen ze naar de diploma-uitreiking moesten. Het cadeau voor Greg was geen verrassing meer, want hij had er zelf zo vreselijk om gezeurd, dat Ward had toegegeven en het hem een week eerder al had gegeven, met een grote strik eromheen. Het was een gele Corvette Stingray convertible, waar Greg zo mogelijk nóg verrukter over was dan Lionel vorig jaar over zijn auto. De Corvette was ook een mooiere auto dan de kleine rode Mustang van Lionel. Greg was een paar keer de straat op en neer gereden en was toen zijn vrienden gaan ophalen om een eindje te gaan rijden.

Ward was ervan overtuigd dat hij binnen een uur een botsing zou veroorzaken of gearresteerd zou worden, maar dat gebeurde wonderlijk genoeg niet, en na een tijd kwam Greg met negen van zijn vrienden in de auto gepropt weer de straat ingereden. Greg bracht de auto met piepende banden tot stilstand op de oprit en ze sprongen allemaal uit de wagen en stormden naar het zwembad. Ward vroeg zich af of hij niet een vreselijke vergissing had begaan. Greg was een stuk wilder dan Lionel en hij hoopte maar dat hij rustig zou rijden als hij volgend jaar naar de universiteit van Alabama ging. Het was een universiteit waar veel aan rugby werd gedaan en waar Greg een beurs voor had gewonnen, en hij had er heel veel zin in. Eerst ging hij nog een maand werken op de ranch in Montana, maar in augustus begon hij aan zijn eerste training bij de beroemde rugbycoach 'Bear'. Ward kon bijna niet wachten tot hij voor de eerste wedstrijd van zijn zoon naar Alabama kon vliegen. Faye wist dat hij daar vaak naartoe zou gaan het komende jaar, maar dat vond ze niet erg. Ze had beloofd ook een paar keer te gaan kijken, al begon ze in de herfst met een nieuwe film en stond er voor januari alweer een film op het programma, maar ze zou zien wat ze kon doen.

Ze keken naar Greg die zijn diploma kreeg, net als Lionel vorig jaar. Greg grijnsde een beetje schaapachtig, terwijl Lionel er vorig jaar heel trots en waardig bij had gestaan. Hij wuifde naar zijn familieleden en vrienden en ging toen weer zitten, waarbij hij met zijn brede schouders bijna zijn vrienden van hun stoel stootte. Hij was de held van de school omdat hij een rugbybeurs had gekregen en Ward was er ontzettend trots op. Hij had het aan iedereen verteld en hij had bijna afkeurend naar Lionel gekeken toen hij het nieuws hoorde. Lionel was bezig met een experimentele film over ballet en Ward vroeg zich soms af wat er in die jongen omging. Hij was in ieder geval heel anders dan hun jongste zoon, maar gelukkig deed hij het wel goed op school. Faye ging 's middags vaak met hem lunchen. Ward had daar geen tijd voor. Hij was bezig met de voorbereidingen voor een grote filmproductie en hij had de deal bijna rond. Hij was blij dat hun kinderen niet meededen aan dat flowerpowergedoe en dat ze niet aan de drugs waren, al waarschuwde hij Faye de laatste tijd dat ze Valerie goed in de gaten moesten houden. Die meid was hem veel te verleidelijk en de laatste tijd ging ze met veel oudere jongens om. Ze was in mei zelfs met iemand komen aanzetten die vierentwintig jaar bleek te zijn. Nou, daar had hij gelukkig snel een einde aan weten te maken. Maar Val was heel moeilijk onder de duim te houden, dat was wel zeker. Zo'n lastpost had je in elk gezin wel, en bij hen was het Val. Maar ondanks de uitdagende kleding, de make-up en de oudere jongens leek ze toch binnen de grenzen van het betamelijke te blijven.

Het feest dat Greg die avond gaf, was totaal anders dan dat van Lionel. Tegen middernacht was iedereen ladderzat en lagen de meesten naakt in het zwembad. Faye wilde hen er allemaal uitgooien, maar Ward vond dat ze hun gang moesten gaan en dat ze best een keer flink uit de band mochten springen. Hij wilde dat ze Anne en de tweeling naar bed zou sturen, maar Faye zei dat ze dat niet konden doen, dat ze de boel moesten opbreken of iedereen eraan mee moesten laten doen. Maar om twee uur hakte de politie de knoop voor hen door. Ze zeiden dat ze de muziek zacht moesten zetten en de feestgangers tot bedaren moesten brengen. Alle mensen in de buurt hadden geklaagd, vooral de naaste buren, die een rij van twaalf blote jongens op hun gazon hadden zien verschijnen die hun het blote achterwerk hadden toegekeerd en daarna in het zwembad gedoken waren. Ward had dat wel grappig gevonden, maar hij vond bijna alles grappig wat Greg deed. Faye was wat minder geamuseerd. Ze hadden een jaar geleden over Lionels feest helemaal geen klachten gehad. Toen de politie arriveerde, lag Greg op een ligstoel met een handdoek over zijn blote lijf, met zijn arm om een vriendinnetje. Ze waren allebei dronken en diep in slaap. Ze werden niet wakker toen de laatste gasten eindelijk vertrokken. Faye was blij dat er niemand binnen was gekomen, afgezien van een stelletje dat op Gregs kamer wilde gaan vrijen: Faye had die twee naar binnen zien sluipen en had hen er meteen weer uitgezet. Ze waren vroeger vertrokken, samen met wat andere stelletjes die nog andere plannen hadden voordat ze naar huis gingen. Maar de meeste feestnummers waren vooral geïnteresseerd in elkaar het zwembad in duwen en zoveel mogelijk bier drinken.

Toen de laatste gasten waren vertrokken, zaten Lionel en John Wells een eindje bij het zwembad vandaan in de comfortabele oude schommelbank te kletsen over de ucla. Lionel vertelde hem welke colleges hij het leukst vond en met welke filmprojecten hij bezig was. Johns hartenwens was in vervulling gegaan, want hij was ook op de ucla aangenomen.

Ze zaten in de traag wiegende schommelbank naar het feest te kijken. Lionel had zich hier teruggetrokken en na een tijdje was John bij hem komen zitten. 'Ik zat te denken over de kunstacademie,' zei John. Officieel was hij nog steeds Gregs beste vriend, maar de laatste tijd gingen ze niet meer zoveel met elkaar om. John zat ook nog steeds in het rugbyteam, maar hij was lang niet zo fanatiek als Greg en hij was blij dat het seizoen afgelopen was. Hij wilde nooit meer rugby spelen, ook al was hij er heel goed in. Greg had hem voor gek verklaard. Hij had een beurs kunnen krijgen aan de Georgia Tech, waar ze ook een heel goed rugbyteam hadden, maar die had hij afgeslagen. Gek genoeg was hun vriendschap daarna een stuk minder hecht geworden. Greg kon het niet uitstaan dat John zo'n kans had laten lopen. Hij had zijn jeugdvriend vol ongeloof en onbegrip aangestaard, en elke keer als ze elkaar zagen, had John het idee dat hij het weer helemaal opnieuw moest uitleggen, alsof hij een of andere doodzonde had begaan. In Gregs ogen was dat ook zo, maar Lionel kon het niets schelen. Lionel had John altijd graag gemogen.

'De kunstacademie van de ucla schijnt heel goed te zijn. De dramarichting ook trouwens.' Lionel wist dat John nog geen hoofdvak had gekozen.

'Dat lijkt me niks voor mij,' zei John. Hij glimlachte verlegen naar de oudere broer van zijn vriend, die hij altijd erg had bewonderd.

'Ga je volgend jaar op de campus wonen?'

John aarzelde. 'Ik weet het nog niet. Dat leek mijn moeder wel een goed idee, maar het lijkt mij niet zo leuk. Ik blijf geloof ik liever thuis wonen.'

Lionel dacht een tijdje na. De schommel wiegde zacht heen en weer. 'Volgens mij gaat een van mijn huisgenoten weg.' Hij keek John peinzend aan en vroeg zich af of hij bij hen in huis zou passen. Hij was natuurlijk nog erg jong, maar hij was een leuke jongen, hij rookte en dronk niet, en was in ieder geval niet zo'n lawaaischopper als Greg. Eigenlijk leek hij best veel op zijn andere huisgenoten, en die mocht hij over het algemeen graag. Af en toe schopten ze op een zaterdagavond wel eens kabaal, maar ze leefden niet als een stelletje varkens, zoals sommige andere studenten. Het huis werd redelijk schoongehouden, twee jongens hadden vaak een vriendinnetje te logeren, maar niemand had last van elkaar. Lionel kon rustig zijn eigen gang gaan en er werden geen lastige vragen meer gesteld. Soms vroeg hij zich af of ze het van hem wisten, maar niemand had iets in die richting gezegd of gesuggereerd. Het was een leuke groep en John Wells zou er als vijfde huisgenoot prima bij passen. 'Zou je dat willen, John? De huur is vrij laag.' Hij keek hem aan. 'Hoe zouden je ouders het vinden als je in je eerste jaar buiten de campus woont? Het is zo ongeveer aan de overkant van de straat, maar het huis is dus niet van de universiteit.' Hij lachte naar John. Lionel was de afgelopen tijd een stuk volwassener geworden en bijna nog knapper dan hij al was. De mensen keken hem op straat soms zelfs na. Hij had een mooi gebouwd lichaam, lange armen en benen, grote, groene ogen en goudblond haar. En hij droeg rustige, smaakvolle kleren die zijn fraaie gelaatstrekken op een subtiele manier accentueerden. Hij zou best kunnen gaan acteren als hij wilde, maar dat trok hem helemaal niet. Hij keek John aan, die een vreemd, warm gevoel van binnen kreeg. 'Hoe lijkt je dat?'

Johns ogen schitterden. 'Wauw, zoiets lijkt me fantastisch. Ik ga het morgen meteen aan mijn ouders vragen.' Lionel lachte. 'Doe maar kalm aan, hoor. Ik zal vast tegen de anderen zeggen dat ik iemand weet die in die kamer geïnteresseerd is. Maar echt haast is er niet bij hoor.'

'Hoe hoog is de huur? Dat wil mijn vader vast meteen weten.' Johns ouders waren redelijk welgesteld, maar ze moesten het toch rustig aan doen. John was de oudste van vijf kinderen en de komende vier jaren zouden er nog vier gaan studeren. Lionels vader deed een paar films per jaar en hoefde zich geen zorgen te maken over zijn financiële positie, maar dat was voor Johns vader iets anders. Hij was plastisch chirurg in Beverly Hills en zijn moeder richtte soms huizen in voor vrienden en kennissen. Johns moeder zag er fantastisch uit. Ze had een jaar geleden haar ogen laten doen, een paar jaar eerder was haar neus verkleind, en deze zomer kreeg ze een borstvergroting, al zag ze er nu al prachtig uit in een badpak. Johns zussen waren ook erg leuk. Greg was met twee zussen van hem uit geweest, waarvan er eentje al jaren een oogje had op Lionel. Maar Lionel was niet in haar geïnteresseerd. John had zich nooit afgevraagd waarom dat zo was.

'Per kamer is het maar zesenzestig dollar per maand. Het is een huis met vijf slaapkamers in Westwood en de huisbazin bemoeit zich nooit ergens mee. Er is geen zwembad bij en in de garage passen maar twee auto's, maar jij zou een mooie kamer aan de voorkant krijgen en de badkamer moet je met twee andere jongens delen. Er hoort een bed en een bureau op de kamer, dus de rest moet je zelf kopen, misschien kun je wel iets overnemen van Thompson. Hij gaat twee jaar naar Yale.'

'Wauw!' John was opgetogen. 'Wacht maar tot mijn vader dat hoort!'

Lionel glimlachte. 'Heb je zin om morgen te komen kijken? Het is echt prettig om op eigen benen te staan, ik zou niet anders meer willen.' Dat zou trouwens ook haast niet meer kunnen, want als hij thuis zou wonen, zou hij met allerlei lastige vragen geconfronteerd worden waar hij nu geen last van had. Hij vond zijn vrijheid heerlijk. En het zou deze zomer met maar één andere huisgenoot heerlijk rustig zijn. Hij keek er nu al naar uit.

'Ja, heel graag.' De volgende dag was een zaterdag en Lionel had geen andere plannen, behalve uitslapen en de was doen. Hij was uitgenodigd voor een feest 's avonds, maar hij was verder de hele dag vrij.

'Oké.'

'Om negen uur?'

John keek als een vijfjarig jongetje dat op de kerstman wacht. Lionel moest lachen. 'Wat dacht je van twaalf uur?'

'Oké!' Ze stapten van de schommelbank en Lionel bracht John naar huis. Nadat hij hem had afgezet bij het kleine landhuis in Bel-Air, met de gebruikelijke Cadillac en Mercedes trots op de oprit geparkeerd, reed hij langzaam naar huis en dacht na over John. Het was zeker zo dat hij iets voor hem voelde, maar hij wist niet of dat in dit geval wel gepast was. Hij vermoedde van niet en hij was zeker niet van plan om misbruik van de jongen te maken. Dat aanbod van die kamer was niet met een bijbedoeling geweest, al realiseerde hij zich wel dat het nog best moeilijk kon worden om hem in de buurt te hebben. Hij vroeg zich ineens af of Paul ongeveer dezelfde gevoelens voor hem had gehad destijds, hetzelfde gevoel van verantwoordelijkheid en aarzeling om iets te beginnen met een jongen die nog zo jong was, en voor wie het de eerste keer zou worden. Dat dat bij John zo was, was althans wat Lionel vermoedde.

Hij was gek dat hij al zo ver ging met zijn gedachten. Stel dat John helemaal niet zo was? Hij zou wel gek zijn om iets met hem te proberen. Hij nam zich voor om dat niet te doen, hij poetste zijn tanden en ging naar bed. Het was idioot om daaraan te denken, hield hij zichzelf voor terwijl hij in het donker lag. Maar steeds weer kwam Johns jonge, onschuldige gezicht voor zijn geestesoog, die sterke benen, de brede schouders, smalle heupen... Hij voelde dat hij erg opgewonden werd als hij daaraan dacht. 'Nee!' zei hij hardop tegen zichzelf, en draaide zich om. Maar instinctief streelde hij zichzelf terwijl hij wanhopig probeerde om John uit zijn gedachten te bannen. Het lukte niet. Zijn hele lichaam sidderde van verlangen als hij weer voor zich zag hoe John met zijn mooie lijf eerder die avond in het zwembad was gedoken. Hij droomde van hem die nacht. Hij zag hem over een strand rennen, in een tropische baai zwemmen. In zijn dromen kuste hij hem en lag hij naast hem. Hij werd wakker met een doffe pijn die niet meer overging. Hij pakte zijn racefiets en ging een eind fietsen, nog vroeg in de ochtend, voordat er iemand op was. De rest van de ochtend wachtte hij tot het twaalf uur werd en hij nam zich voor om tegen John te zeggen dat de kamer al verhuurd was aan iemand anders. Dat was de enige uitweg. Hij had John ook kunnen bellen, maar dat wilde hij niet. Hij zou het hem zelf vertellen als hij er om twaalf uur was, dat was het beste, het hem zelf vertellen, recht in zijn gezicht.

19

Toen Greg de ochtend na zijn diplomafeest wakker werd, had hij de ergste kater die hij ooit had gehad, en hij had al heel wat katers doorstaan. Zijn hoofd bonkte en zijn maag was in de war. Hij had 's nachts al twee keer overgegeven, waarvan één keer op de vloer van de badkamer, en toen hij om elf uur de volgende ochtend uit bed probeerde te komen, had hij het gevoel dat hij zou doodgaan. Toen zijn vader hem de trap af zag sukkelen, gaf hij hem een kop zwarte koffie, een sneetje geroosterd brood en een glas tomatensap met een rauw ei. Hij werd al misselijk als hij ernaar keek, maar zijn vader zei dat hij het toch naar binnen moest zien te krijgen.

'Probeer het nu maar, kerel,' zei hij. 'Dat zal je goed doen.' Het leek alsof hij uit eigen ervaring sprak, dus Greg vertrouwde op zijn advies en merkte na een tijdje dat het inderdaad hielp. Daarna gaf Ward hem nog twee aspirientjes tegen de hoofdpijn en tegen twaalf uur voelde hij zich alweer stukken beter en ging hij bij het zwembad in de zon liggen. Val was er ook. Ze had haar weelderige lijf in een bikini gepropt die Faye veel te bloot vond, maar waar ze geen bezwaar tegen had als er alleen maar familie in de buurt was. Eigenlijk stelde het niet veel meer voor dan een paar touwtjes, maar Greg moest toegeven dat het ding haar fantastisch stond.

'Fantastisch feest, hè zus?'

'Ja.' Ze deed één oog open en keek hem aan. 'Wat was jij dronken, zeg.'

Hij was niet onder de indruk. 'Waren pappa en mamma boos?'

'Ik denk mamma wel, maar pappa zei steeds tegen haar dat je maar één keer een examenfeest gaf.' Ze grinnikte. Ze had ook heel wat bier op, en de muziek was super geweest. Ze hadden zich allemaal suf gedanst, tot ze uitgeput waren ingestort.

'Wacht maar tot jij aan de beurt bent, dan ga jij ook wel uit je dak.'

'Ja, de volgende keer ben ik.' Alleen jammer dat het tegelijk met Van was. Dat was het nadeel als je een tweelingzus had; je moest altijd alles met haar delen. Faye had nooit begrepen dat zij ook wel eens iets apart wilde doen, dat ze haar eigen vriendinnen wilde hebben. Ze deed altijd alsof ze een twee-eenheid waren en Valerie had zich daar haar hele leven al tegen verzet. Ze had alles gedaan om te laten zien hoe verschillend ze waren en dat had haar heel wat moeite gekost. Maar nog steeds begreep niemand dat. Gelukkig duurde het niet lang meer. Nog maar twee jaar, en dan ging ze uit huis. Vanessa was van plan aan de oostkust te gaan studeren, maar zij had een ander plan. Ze ging acteerlessen nemen, niet op de toneelopleiding van de ucla, maar echte, van die acteerlessen die professionele acteurs ook namen tussen hun werk door. Ze ging ook werk zoeken, En een eigen appartement. Ze was zeker niet van plan tijd te verknoeien met een opleiding. Dat was toch helemaal niet nodig? Nee, ze kon zo ook wel actrice worden, en ook beroemder worden dan haar moeder geweest was. Dat plan had ze al jaren geleden gemaakt, en het zou haar lukken ook.

'Waarom kijk je zo gestresst?' Greg had naar haar zitten kijken terwijl ze hieraan dacht, en ze had een dreigende frons op haar voorhoofd gekregen. Meestal keek ze zo als ze plannen aan het smeden was voor een of andere arme jongen die ze aan de haak wilde slaan. Maar ze schudde haar lange, rode haar naar achteren en haalde haar schouders op. Ze had niemand over haar plan verteld. Greg zou haar toch alleen maar proberen over te halen om fysiotherapeut te worden, of een of andere stomme sportopleiding te gaan doen, Vanessa zou natuurlijk willen dat ze samen met haar aan de oostkust zou gaan studeren, en Lionel zou ook een of ander stom idee hebben, bijvoorbeeld dat ze ook naar de ucla zou gaan, alleen omdat hij daar ook op zat. Mamma zou een preek houden over het belang van goed onderwijs, pappa zou zeggen dat schmink zo slecht was voor je huid, en Anne zou haar aankijken alsof ze knettergek was. Na zestien jaar kon ze dat allemaal precies voorspellen.

'Ik dacht aan gisteravond,' loog ze en ze ging weer in de warme zon liggen.

'Ja, het was een knalfuif.' Ineens dacht hij aan zijn vriendinnetje en vroeg Val wat er eigenlijk met haar gebeurd was.

'Pappa heeft haar naar huis gebracht. Ze heeft nog bijna overgegeven in de auto,' zei Val grinnikend. Hij moest lachen.

'Jezus, en daar heeft hij helemaal niks over gezegd!'

'Maar goed dat wij het niet waren, dan zou hij woest zijn geworden.' Ze moesten allebei lachen. Anne kwam langs in haar badpak, op weg naar de schommelbank met een boek.

'Waar ga jij heen, snotneus?' Greg kneep zijn ogen half dicht tegen de felle zon en keek naar zijn kleine zusje. Haar taille leek met de dag smaller te worden en haar borsten juist voller, bijna net zo groot als die van Val. Maar ze was niet het type meisje tegen wie je daar snel een opmerking over maakte. Zij was het meest teruggetrokken van allemaal en ze gaf de indruk dat ze hen eigenlijk niet erg mocht, behalve Lionel natuurlijk. Het leek wel alsof ze haar nauwelijks hadden gehoord sinds hun oudere broer op kamers was gegaan. 'Waar ga je heen, kleine meid?' Hij herhaalde de vraag nog maar eens terwijl ze langs hen liep, schijnbaar zonder hem te horen. Ze zei nooit veel tegen Greg. Ze hield niet van sport en ze vond zijn vriendinnen stom. En ze had soms vreselijke ruzies met Val, die haar nu dreigend zat aan te kijken. Dat badpak van Anne leek verdacht veel op eentje van haar, maar ze wist dat niet zeker. Anne voelde haar onderzoekende blik.

'Nergens.' Ze liep langs hen heen zonder verder iets te zeggen en hield haar boek stevig vast. Greg fluisterde tegen Val: 'Wat een rare is het toch, hè?'

'Mmm.' Het interesseerde Val niet zo. Ze was tot de conclusie gekomen dat het badpak niet van haar was, want dat van haar had geen gele streep op de zijkant.

'Ze wordt wel groot. Zag je die tieten?' Hij lachte. 'Bijna net zo groot als die van jou.'

'Ja, nou en?' Val trok haar toch al platte buik in en duwde haar borsten naar voren. 'Ze heeft korte beentjes.' Ze leek ook helemaal niet op haar vier broers en zussen, ze was altijd veel minder knap geweest. Val keek eens naar haar eigen benen en probeerde te bedenken of ze genoeg zon hadden gehad voor vandaag. Als ze te lang bleef zonnebaden, zou ze verbranden, ook al verbrandde ze niet zo snel als de meeste roodharigen. Greg begon al rood aan te lopen. 'Kijk maar uit, straks verbrand je nog,' zei ze tegen hem.

'Ik ga zo naar binnen. John zou nog langskomen en ik wil in de stad een paar extra vloermatten kopen voor in de auto.'

'Hoe gaat het met Joan?' Dat was het blonde meisje dat hun vader na het feest naar huis had gebracht. Ze had de grootste tieten die Val ooit had gezien, afstotelijk bijna. Iedereen zei dat Joan heel snel de koffer in dook, dus ze paste vast goed bij Greg.

'Ik heb vanavond met haar afgesproken.' Hij deed het al twee maanden met haar, sinds ze had gehoord dat hij een rugbybeurs had gewonnen voor de universiteit van Alabama.

'Gaat John ook mee?' Ze wist dat John geen vriendin had en ze hoopte altijd dat hij haar eens mee uit zou vragen, maar Greg was daar nooit over begonnen en John ook niet.

'Nee, hij zei dat hij iets anders ging doen.' Hij keek Val aan. 'Hoezo? Ben je verliefd op hem, kleine zus?' Hij was een enorme pestkop en in de afgelopen jaren hadden ze heel wat bijna dodelijke vechtpartijen gehad. Hij vond het heerlijk om haar te plagen en meestal hapte ze flink, net zoals nu.

'Alsjeblieft niet, ik vroeg het me alleen maar af. Ik heb al een afspraakje.' Ze loog alweer.

'Met wie dan?' Hij wist wel dat het niet waar was.

'Gaat je niks aan.'

'Dat dacht ik al.' Met een grijns ging hij weer liggen. Ze kon hem wel wurgen. Anne keek vanaf haar veilige plekje op de schommelbank toe. 'Je hebt helemaal geen afspraakje, wijsneus.'

'Welles. Met Jack Barnes.'

'Kan niet. Die heeft vaste verkering met Linda Hall.'

'Nou...' Haar gezicht was knalrood en dat kwam niet van de zon. Anne kon vanaf een afstand zien dat ze loog. Ze kende haar zo goed, misschien wel beter dan ze zichzelf kende. 'Misschien bedriegt hij haar wel.'

Greg ging rechtop zitten en keek zijn zus onderzoekend aan. 'Behalve als jij met hem wil doen wat zij ook doet. En nu we het er toch over hebben: doe jij dat al?'

Het gezicht van Val leek nu in brand te staan. 'Sodemieter op.' Ze draaide zich om en rende naar binnen. Hij ging lachend weer in de zon liggen. Hij had van een paar vrienden, die jongere broers hadden die met haar uit waren geweest, gehoord dat ze een behoorlijk wilde meid was. Maar het scheen dat ze alles wilde doen behalve het echte werk. Hij wist dus dat ze nog maagd was, dat dacht hij althans, en hij wist ook dat ze gelogen had over Jack Barnes. En hij vermoedde dat ze al heel lang verliefd was op John Wells, maar John was niet in haar geïnteresseerd. Waar hij trouwens blij om was. Dat zou hem een beetje te dichtbij komen en bovendien was ze Johns type helemaal niet. John viel meer op rustige, minder opvallende meisjes. Hij was erg verlegen en Greg wist bijna zeker dat hij het ook nog nooit had gedaan. Arme jongen. Hij kon beter een beetje voortmaken. Hij was waarschijnlijk de enige jongen van de klas die nog nooit alles had gedaan. Als je iedereen mocht geloven tenminste. Shit, straks zou iedereen nog gaan denken dat John van de verkeerde kant was. Of nog erger: als hij zoveel met hem omging, zouden ze het ook van hem gaan denken. Hij glimlachte. Na wat hij allemaal met Joan had uitgespookt, hoefde hij daar niet meer bang voor te zijn.

'Wauw, wat een mooi huis!' John keek in het huis in Westwood om zich heen alsof hij in het paleis van Versailles was, of op een filmset in Hollywood in plaats van in een rommelig studentenhuis tegenover de ucla. 'Mijn vader vond de huur heel laag. En mijn moeder maakte zich er meteen druk over dat ik niet op de campus zou gaan wonen, maar mijn vader zei dat jij maar een oogje op me moest houden.' Hij begon te blozen want het klonk zo stom wat hij had gezegd. 'Ik bedoel...'

'Ja, dat snap ik wel.' Lionel moest zijn best doen om niet meer te denken aan waar hij de vorige avond over had gedroomd. Hij had het rare gevoel dat hij in een film speelde die hij al eens had gezien, en dat hij nu de rol van Paul had. Het was een vreemd soort déjà vu waar hij niet meer van af kon komen terwijl hij John het huis liet zien. Johns kamer was tegenover die van Lionel, maar Lionel wist zeker dat hij zijn kamer, de enige in huis met een eigen douche, best zou kunnen ruilen met een van de andere jongens, zodat hij dan de kamer naast John kon krijgen... Hij zette dat idee meteen weer uit zijn hoofd en dwong zich te concentreren op John en op de rondleiding door het huis. 'De wasmachine staat in de garage. Wekenlang wordt dat ding niet gebruikt, en dan ineens heeft iedereen hem tegelijk nodig.' Lionel lachte.

'Mijn moeder zegt dat ik de was gewoon mee naar huis kan nemen.' Het viel Lionel steeds weer op hoe anders John was dan Greg, en hoe verbazend het eigenlijk was dat ze vrienden waren, al hadden ze dertien jaar met elkaar op school gezeten. Lionel vermoedde dat die vriendschap vooral uit gewoonte was blijven bestaan. De laatste jaren hadden Greg en hij eigenlijk nauwelijks iets met elkaar gemeen, vooral de laatste maanden niet. Ze hadden overal ruzie over: van de rugbybeurs die John had gekregen tot en met de slettenbak van de klas waar Greg mee naar bed ging. John vond het vreselijk om met haar om te gaan en daardoor zag hij Greg ook steeds minder vaak. Hij was de laatste tijd veel alleen geweest en het was een enorme opluchting om nu eens met Lionel te kletsen, iemand met wat meer verstand, die ook nog naar dezelfde school ging als hij. 'Ik vind het echt een fantastisch huis, Li. Echt te gek.' Als het een schuur geweest zou zijn, was hij er nog verliefd op geworden. Het was allemaal zo volwassen, zo echt, zo cool, en het was een prettig idee dat Lionel er ook woonde. John vond het een beetje eng om met zijn nieuwe studie te beginnen en hij had vooral helemaal geen zin om op de campus te gaan wonen, zeker niet na achttien jaar in één huis te hebben gewoond met vier zussen. Zijn nieuwe leven leek hem geweldig maar ook wel erg spannend. Nu was dat allemaal anders, want nu kende hij Lionel en ging hij zelfs bij hem in huis wonen.

'Wil je deze zomer hier al komen wonen, John? Of verhuis je pas in de herfst, als de school begint?' Lionel voelde dat zijn hart hevig bonsde en dat vond hij vreselijk. Wat maakte het hem nu uit wanneer dat joch hier kwam wonen? Laat hem toch met rust, wilde hij tegen zichzelf schreeuwen, en hij kreeg al spijt dat hij het had voorgesteld. Hij maakte het zichzelf alleen maar moeilijk. Het was een stom idee geweest, maar nu kon hij niet meer terug. Hij had al tegen twee van zijn huisgenoten gezegd dat John voor de kamer zou komen kijken en ze waren blij dat hij iemand had gevonden, want nu hoefden ze zelf niet op zoek te gaan of een advertentie te zetten.

'Kan ik volgende week al komen?'

Lionel schrok. 'Zo snel al?'

'O, nou, als dat lastig is voor jullie hoeft het niet, hoor. Ik dacht gewoon dat het handig zou zijn, want dinsdag is het de eerste. Dan gaat de huur toch altijd in, aan het begin van de maand? En ik heb een vakantiebaantje bij Robinson, dus het zou handig zijn als ik hier dan al woon.' Robinson was een groot warenhuis. Lionel moest even denken aan zijn vakantiebaantje bij Van Cleef & Arpels. Dat had hij erg leuk gevonden en hij vond het een beetje jammer dat hij dat dit jaar niet meer zou gaan doen. Dat zou wel kunnen, maar hij wilde proberen om iets in de filmwereld te krijgen, omdat dat beter was voor zijn studie en het hem misschien ook nog studiepunten zou opleveren.

'Nee, natuurlijk niet, je hebt groot gelijk, John. Ik dacht alleen dat je er nog even over wilde nadenken.' Nu was het te laat, hij had John de kamer aangeboden en hij wilde hem hebben. Hij kon niet meer terug.

'Ik hoef er niet over na te denken, Li. Ik vind de kamer echt geweldig.' Shit. Lionel keek naar de lange, donkere jongen met het fantastische lichaam dat hem de hele nacht in zijn dromen zo had geplaagd. Hij kon verder niets meer zeggen.

'Prima. Ik zal het tegen de andere jongens zeggen. Ze zijn er vast blij mee, want het scheelt ze een hoop kopzorgen.' En toen, in een poging om er dan maar het beste van te maken, vroeg hij: 'Zal ik je helpen met verhuizen?'

'Is dat niet veel gedoe voor je? Ik wilde eigenlijk de auto van mijn vader lenen en morgen al wat spullen komen brengen.'

'Ik kom je wel ophalen.' Het gezicht van John klaarde weer kinderlijk op.

'Dat vind ik echt tof van je, Lionel. Weet je zeker dat het niet te veel moeite is?'

'Natuurlijk niet.'

'Mijn moeder zei dat ze nog een sprei en lampen en wat andere spullen had.'

'Geweldig.' De moed zonk Lionel in de schoenen en hij vroeg zich af wat hij zich in godsnaam op de hals had gehaald, terwijl John hem bewonderend aankeek.

'Mag ik je vanavond mee uit eten nemen, Li? Om je te bedanken voor wat je allemaal hebt gedaan?'

Ineens voelde Lionel zich ontroerd door de oprechtheid van de jongen. 'Dat hoeft niet, joh, ik ben gewoon blij dat het zo goed uitkwam.' Maar dat was hij niet. Hij was bang. Stel dat hij zichzelf niet meer in de hand kon houden? Stel dat hij iets stoms zou doen? Of stel dat John zou ontdekken dat hij homo was? Maar toen voelde hij ineens de hand van John op zijn arm en liepen de rillingen hem over de rug. Hij wilde tegen John zeggen dat hij hem maar niet weer aan moest raken, maar dan zou hij hem waarschijnlijk voor gek verklaren.

'Ik kan je juist niet genoeg bedanken. Het is net alsof je mij een heel nieuw leven hebt gegeven.' Hij was zo opgelucht om eindelijk verlost te zijn van die kinderen op Beverly High. Hij voelde zich absoluut niet meer met hen verwant. Dat was eigenlijk al een paar jaar zo, alleen had hij dat heel lang verborgen gehouden. Nu kon hij ergens anders met een nieuw leven beginnen. Eindelijk hoefde hij niet meer zo zijn best te doen voor dingen die hij toch niet wilde, hij hoefde niet meer net zo goed te zijn in sport als zijn stoere vrienden, hij hoefde niet meer op de vlucht te slaan voor de meisjes, of net te doen alsof hij op zaterdagavond stomdronken was. Zelfs de kleedkamer was een nachtmerrie voor hem, met al die jongens, vooral Greg, hij vooral. Hij wist dat hij anders was dan zij. Maar als hij bij Lionel was, had hij juist helemaal niet het gevoel dat er iets mis was met hem. Lionel was zo rustig en begripvol en hij voelde zich zo bij hem op zijn gemak. Zelfs als hij hem haast nooit zou zien in zijn nieuwe huis, zou het nog een rustgevend idee zijn dat hij daar zo nu en dan ook was, dat hun paden elkaar soms kruisten, dat hij soms even met hem zou kunnen praten. Hij keek in zijn ogen en kon wel huilen van opwinding. 'Ik heb zo de pest gehad aan school, Li. Ik kan haast niet wachten om daar weg te kunnen gaan.'

Lionel was verbaasd. 'Ik dacht dat je het juist leuk vond, John. En je bent nog wel zo'n goeie rugbyspeler!' Ze waren inmiddels in de keuken aanbeland waar Lionel hem een flesje cola gaf, wat hij dankbaar aanpakte. Hij was blij dat het geen bier was. Dat zou het wel geweest zijn als hij hier met Greg was geweest.

'Daar heb ik het laatste jaar heel erg genoeg van. Al dat gedoe hangt me enorm de keel uit.' Hij nam een slokje cola en zuchtte. Het was echt een heel nieuw leven voor hem. 'Ik heb altijd een enorme hekel aan dat stomme rugbyteam gehad.'

Lionel was stomverbaasd. 'Maar waarom dan?'

'Ik weet het niet. Ik vond er gewoon nooit iets aan. Ik was er wel goed in, maar ik gaf er gewoon niks om. Weet je dat ze soms in de kleedkamer zaten te huilen als we een wedstrijd hadden verloren? En soms jankte de coach zelfs mee! Alsof het allemaal zo belangrijk is. Gewoon een stelletje kerels die elkaar op het veld te lijf gaan. Ik werd er nooit warm of koud van.'

'Maar waarom deed je dan mee?'

'Omdat mijn vader het zo belangrijk vond. Hij heeft vroeger ook rugby gespeeld voordat hij medicijnen ging studeren. En hij zei altijd voor de grap dat als ze mijn gezicht in elkaar zouden trimmen, hij het wel weer voor me zou oplappen, gratis natuurlijk!' John keek vol afkeer. 'Ik moet zeggen dat dat het niet veel aantrekkelijker voor me maakte.' Hij lachte naar Lionel. 'Dat ik hier mag wonen is als een soort droom.'

Lionel lachte terug. 'Ik ben blij dat je de kamer leuk vindt. En het is ook gezellig dat je hier komt wonen, al ben ik natuurlijk niet veel thuis. Maar als ik iets kan doen...'

'Je hebt al genoeg gedaan, Li.'

Lionel hield woord en hielp hem de volgende dag verhuizen met zijn kleine, rode Mustang. Ze reden drie keer heen en weer, want John had enorm veel spullen. Toen Lionel zondagavond even kwam kijken hoe het ging, herkende hij de kamer bijna niet. Hij bleef stomverbaasd in de deuropening staan kijken.

'Jemig, hoe heb je dat nou voor elkaar gekregen?' Hij had een lap stof aan de muur geniet, planten opgehangen en eenvoudige gordijnen, en boven het bed hing een mooi schilderij. De kamer was gezellig verlicht met twee lampen en aan de andere muur hingen een paar posters. Het leek wel een flat uit een woontijdschrift. Op de vloer lag een klein, wit kleed. 'Heeft je moeder je hiermee geholpen?' Lionel wist dat ze interieurontwerpster was en hij kon zich niet voorstellen dat John dit in een paar uurtjes had gedaan. Hij had dezelfde stof op een paar oranje geverfde kratten geniet, er stond een mand met een stapel tijdschriften en er lagen kussens in de vensterbank. Het was een knus toevluchtsoord en Lionel was enorm onder de indruk.

'Nee, ik heb het zelf gedaan.' Hij leek tevreden dat hij zoveel indruk op Lionel had gemaakt. Iedereen zei dat hij goed kon inrichten: hij had wel eerder een kamer onder handen genomen en in een paar uurtjes onherkenbaar veranderd, met wat er maar voorhanden was. Zelfs zijn moeder vond dat hij iets met dat aangeboren talent moest gaan doen en ze zei dat hij beter was dan zij. Bij haar duurde het altijd veel langer voordat ze het effect had bereikt waarnaar ze op zoek was en ze zou graag willen dat ze het zo snel en zo goed kon als hij. 'Ik vind het leuk om te doen.'

'Misschien kun je binnenkort ook eens met je toverstaf door mijn kamer zwaaien. Die ziet er nog steeds uit als een gevangeniscel, terwijl ik hier al een jaar woon.'

John begon te lachen. 'Wanneer je maar wilt.' Hij keek om zich heen. 'Ik heb trouwens nog twee planten over en ik wilde vragen of jij die misschien wilde hebben.'

Lionel lachte naar hem. 'Natuurlijk. Maar waarschijnlijk gaan die dood zodra ze over de drempel komen. Ik heb absoluut geen groene vingers.'

'Ik zal er wel voor zorgen. Als ik mijn planten water geef, doe ik die van jou er gewoon even bij.' Lionel keek op zijn horloge. Het was zeven uur.

'Zullen we een hamburger gaan eten?' Zelfs dat klonk hem bekend in de oren en opnieuw moest hij denken aan Paul. Het werd zelfs nog vreemder toen John ja zei en voorstelde dat ze naar dezelfde hamburgertent zouden gaan waar hij met Paul geweest was. Lionel werd er stil en een beetje somber van. Hij moest denken aan die eerste avond toen hij met Paul naar Malibu was geweest. Hij had al die maanden niets meer van hem gehoord en hij had hem maar één keer gezien. Hij reed voorbij op Rodeo Drive op de passagiersstoel van een beige-bruine Rolls met aan het stuur een knappe, wat oudere man. Ze hadden geanimeerd met elkaar zitten praten en Paul moest lachen om iets wat die oudere man zei. En nu zat hij hier weer, maar nu met John, de beste vriend van zijn jongere broer. Het voelde zo vreemd. Vreemder nog toen ze teruggingen naar het huis waar ze nu allebei woonden. De andere twee jongens sliepen die avond bij hun vriendin en de derde was aan het eind van het studiejaar verhuisd.

'Bedankt voor het eten.' John lachte naar hem en ging op de bank in de woonkamer zitten terwijl Lionel een plaat opzette. In de lamp aan het plafond zaten twee kapotte peertjes zodat het in de kamer vrij donker was. John stak de kaars op de salontafel aan en keek om zich heen. 'Deze kamer kan ook wel wat gezelliger.'

Lionel moest lachen. 'Ik denk dat je deze kamer binnen de kortste keren heel gezellig zou kunnen maken, maar de andere jongens zijn niet erg behulpzaam, vrees ik. Als zij thuis zijn, ziet het er hier uit alsof er een bom is ontploft.'

John moest ook lachen. 'Net als op de kamers van mijn zussen.' Hij keek ineens wat ernstiger. 'Ik heb nog nooit met andere mannen in één huis gewoond, behalve mijn vader natuurlijk. Ik ben er zo aan gewend om meisjes in de buurt te hebben, dat het eerst wel even wennen zal zijn.' Hij glimlachte. 'Dat vind je zeker wel gek.'

'Nee, helemaal niet. Ik heb zelf drie zussen.'

'Ja, plus Greg. Ik heb altijd een hele goeie band gehad met mijn moeder en mijn zussen. Ik zal ze vast erg missen in het begin.'

'Wel een goede voorbereiding op het huwelijk, zoveel vrouwen in huis.' Lionel vroeg zich af of hij hem nu zat uit te horen. En dat dat niet eerlijk zou zijn. John was nog maar een kind... Maar hij was zelf net zo oud geweest toen hij Paul ontmoette. Paul, die zoveel ouder en ervarener was. Nu was hij degene met de meeste ervaring. Niet zoveel als Paul, maar wel meer dan John. Maar hoe moest hij beginnen? Hoe moest hij er nu achter komen hoe het met John zat? Hij probeerde zich te herinneren wat Paul er tegen hem over had gezegd, maar dat wist hij niet meer. Hij wist alleen nog dat ze een heel eind langs het strand hadden gewandeld en dat Paul hem had gevraagd of hij zich verward voelde. Maar er was hier geen strand en John maakte niet bepaald een verwarde indruk. Hij was een tikje verlegen en veel minder wild dan Greg, maar het leek hem een leuke, gelukkige jongen. Maar toch kon Lionel zich niet herinneren dat hij hem ooit samen met een meisje had gezien.

Ze zaten nog een tijdje te kletsen en daarna stond Lionel op en zei dat hij ging douchen. John zei dat hij dat straks ook ging doen. Tien minuten later klopte John op de deur van de badkamer. Lionel stond nog onder de douche en probeerde krampachtig niet aan John te denken.

'Sorry, Li, maar mag ik je shampoo misschien even lenen? Ik ben de mijne vergeten.'

'Wat?' Lionel schoof het douchegordijn een stukje opzij zodat hij John beter kon horen, en hij zag dat John naakt in de badkamer stond, afgezien van een handdoekje dat hij om zijn middel geknoopt had. Hij voelde dat hij opgewonden werd en hij schoof gauw het gordijn terug zodat John het niet kon zien.

'Heb je wat shampoo voor me?'

'Tuurlijk.' Hij had zijn haar al gewassen. 'Hier.' Hij gaf de fles aan John, die hem bedankte en ermee naar zijn eigen badkamer liep. Een tijdje later, toen hij zijn haar had gewassen, kwam hij ermee terug. Lionel liep naakt door zijn kamer en ruimde wat spullen op. De radio stond aan en hij floot mee met 'Yesterday' van Lennon en McCartney. John gaf hem de fles terug.

'Bedankt.' John bleef nog even dralen in de deuropening en Lionel keerde hem de rug toe in de hoop dat hij weg zou gaan. Hij wilde niet iets met hem beginnen omdat hij hem niet wilde beschadigen. Hoe hij zelf wilde leven, was zijn eigen keuze, maar hij mocht John daar niet in betrekken. En toen voelde hij ineens Johns hand op zijn rug en was het alsof hij een enorme stroomstoot kreeg. Het zou een vreselijke kwelling worden om die jongen hier in de buurt te hebben en zijn gevoelens geheim te moeten houden. Zonder zich om te draaien, pakte hij zijn badjas van een haakje aan de muur, trok die haastig en onhandig aan en draaide zich om. Maar Johns gezicht stond heel onschuldig en oprecht, maar ook een beetje gepijnigd. Hun gezichten bevonden zich nu nu vlak bij elkaar. De ogen van de jongen stonden heel verdrietig en Lionel vroeg zich af wat er was en snakte ernaar om hem te troosten.

'Is er iets?'

De jongen knikte, ging langzaam op de rand van het bed zitten en keek naar hem op. 'Ik had het eigenlijk moeten vertellen voordat ik hier introk, maar ik was bang dat je niet... dat je kwaad zou worden.' Hij keek hem angstig maar eerlijk aan. 'Ik vind dat je moet weten dat ik anders ben. Het is namelijk zo dat ik homoseksueel ben.' Hij keek hem aan met een gezicht alsof hij had opgebiecht dat hij iemand had vermoord. Lionels mond zakte open van verbazing. Wat simpel was het leven soms toch. En wat dapper dat John dit zomaar tegen hem durfde te zeggen, vooral omdat hij geen idee kon hebben hoe Lionel hierop zou reageren. Hij ging naast hem op het bed zitten en barstte in lachen uit. Hij lachte tot de tranen hem over de wangen biggelden. John keek hem een beetje bezorgd aan. Hij was blij toen Lionel eindelijk uitgelachen was, althans lang genoeg om iets te kunnen zeggen. En hij was helemaal verbijsterd toen Lionel zijn arm om zijn schouders sloeg.

'Je moest eens weten wat er de hele dag allemaal in mijn hoofd heeft rondgespookt! Je moest eens weten!' Hij zag dat John niet begreep wat hij bedoelde. 'Lieverd, dat ben ik ook.'

'Hè? Ben jij óók homo?' John keek hem geschokt aan en Lionel begon opnieuw te lachen. 'Echt waar? Maar ik had geen idee...' Dat was niet helemaal waar, er was al langer een vage, aarzelende spanning tussen hen geweest, het afgelopen jaar al, maar ze hadden geen van beiden begrepen wat dat precies was. Ze zaten er twee uur lang over te praten, op Lionels bed, eindelijk als twee echte vrienden. Lionel vertelde hem over Paul. En John biechtte hem twee korte, vreselijke relaties op, zonder liefde, alleen vol akelige, pijnlijke en schuldbewuste seksuele ontlading. De eerste keer met een leraar van school die had gedreigd hem te zullen vermoorden als hij er iets over zou vertellen, en de andere keer met een onbekende, een oudere man die hij op straat had ontmoet. Het enige wat die twee verhoudingen voor hem hadden betekend was dat ze hem hadden laten zien dat hij werkelijk zo was. Hij had dat al heel lang vermoed, maar hij had altijd het gevoel gehad dat dat het ergste was wat hem kon overkomen. Mensen als Greg Thayer zouden hem nooit meer willen zien als ze het wisten. Maar Lionel was zo anders; die begreep dat allemaal. Hij keek nieuwsgierig naar deze man, die hij, omdat hij zelf nog maar negentien was, al heel volwassen vond. Er was vooral één vraag die hem op de lippen brandde.

'Weet Greg dat?'

Lionel schudde snel zijn hoofd. 'Alleen mijn moeder. Ze heeft het vorig jaar ontdekt.' Hij vertelde John hoe dat toen was gegaan en het deed hem nog steeds pijn dat ze toen zo geschokt was geweest, maar ze was sindsdien heel begripvol en lief geweest en ze accepteerde hem gewoon zoals hij was. 'Iedereen zou zo'n moeder moeten hebben.'

'Ik denk niet dat mijn moeder het kan accepteren... en mijn vader ook niet.' Hij kromp bijna in elkaar bij de gedachte alleen al. 'Hij wilde altijd dat ik stoer deed. Daarom zat ik ook op rugby, terwijl ik alleen maar dacht: straks slaan ze me de tanden uit mijn bek, ik háát dit, ik haat dit...' Hij keek Li met betraande ogen aan. 'Ik deed het allemaal voor hem.'

'Dat heb ik gelukkig nooit hoeven doen, want mijn vader had Greg om zijn hoop op te vestigen. Die heb ik altijd de kolen uit het vuur laten halen, zogezegd.' Hij lachte even naar de jongen die hij al jaren kende, maar die nu toch ineens een nieuwe vriend was geworden. 'Dat was in zekere zin wel gemakkelijk, maar ik heb er wel een prijs voor moeten betalen. Mijn vader is nooit echt trots op me geweest. En als hij het zou weten... Ik denk dat hij dan dood zou gaan van verdriet.' Wat veel schuldgevoelens moesten ze met zich meedragen, over wat ze niet waren, wat ze nooit konden zijn, en wat ze hadden gedaan. Het was soms onverdraaglijk. Lionel dacht hieraan terwijl hij John aankeek. 'Wist jij het van mij?'

John schudde zijn hoofd. 'Nee, ik geloof het niet. Maar ik heb het wel een paar keer gewenst.' Hij lachte naar Li en ze moesten beiden grinniken terwijl Lionel even door Johns donkere haar woelde.

'Kleine rakker. Waarom heb je me niks verteld?'

'Zodat jij me de tanden uit de mond kon slaan, of de politie kon bellen, of, erger nog, het aan Greg kon gaan vertellen?' Hij rilde bij die gedachte, en het deed hem aan iets anders denken. 'Zijn alle jongens hier in huis homoseksueel?'

Lionel schudde van niet. 'Nee, volgens mij verder niemand. Zoiets voel je wel aan als je een tijdje met iemand in huis woont. En bovendien hebben ze allemaal wel eens een vriendin.'

'Weten ze het van jou?'

Lionel keek hem aan. 'Ik let er heel goed op dat ze er niet achter komen en dat kan ik jou ook aanraden, want ik ben bang dat je er anders uitgegooid wordt.'

'Ik zal voorzichtig doen. Dat beloof ik.'

Lionel kwam opnieuw op het idee om in de leegstaande kamer naast die van John te gaan wonen, zodat ze dichter bij elkaar waren en de tussenliggende badkamer konden delen. Hij keek naar John terwijl die daar zo op zijn bed lag, hij vergat de kamer en werd overspoeld door opluchting en verlangen. Hij dacht terug aan zijn dromen van de vorige avond en stak zijn arm uit om John te strelen. En toen Lionels lippen Johns huid raakten, schoot er een vurige passie door zijn lijf, hij kreunde, en in de armen van Lionel voelde hij iets wat hij nog niet eerder had gevoeld. Deze keer was er niets stiekems, beangstigends of gênants aan de liefde die Lionel hem de uren daarna zo overvloedig gaf, tot ze tevreden en heel rustig in elkaars armen in slaap vielen. Ze hadden bij elkaar iets gevonden waarnaar ze, zonder het te weten, heel erg lang op zoek waren geweest.

20

In de herfst begon het nieuwe schooljaar. Lionel en John waren nog nooit zo gelukkig geweest als nu, en niemand in huis wist er iets van. Lionel nam toch de andere kamer aan de overkant van de hal voordat de anderen terugkwamen van vakantie. 's Avonds deden ze allebei hun deur op slot en liepen ze op hun tenen via de badkamer naar elkaars kamer. Niemand van de anderen wist wie er 's nachts in welk bed sliep. Ze fluisterden met elkaar en probeerden zo zacht mogelijk te vrijen. Alleen als er helemaal niemand thuis was, en de anderen bij hun vriendinnetje waren of een lang weekend gingen skiën, stonden ze zichzelf wat meer vrijheid toe. Maar altijd waren ze op hun hoede, zodat niemand iets ontdekte. Deze keer vertelde Lionel het zelfs niet aan Faye. Hij zei alleen tegen haar dat het goed ging op school. Over zijn liefdesleven zei hij niets en ze wilde er niet naar vissen, al vermoedde ze door de gelukkige blik in zijn ogen wel dat er weer iemand in zijn leven was. Ze hoopte dat het een goeie jongen zou zijn die hem niet ongelukkig zou maken. Ze had gehoord dat er in de homoseksuele wereld veel promiscuïteit en ontrouw en ellende was en dat was allemaal niet wat ze haar oudste zoon toewenste. Maar ze accepteerde ook dat er geen alternatief voor hem was. In november nodigde ze hem uit voor de première van hun laatste film. Ze was niet verbaasd toen ze zag dat hij met John Wells kwam. Ze wist dat John in hetzelfde huis woonde als Lionel en dat hij ook op de ucla zat, maar toen ze na afloop champagne dronken en iets aten bij Chasen met de tweeling en een groep vrienden en zakenrelaties, vroeg ze zich ineens af of die jongens elkaar niet op een wat speciale manier aankeken. Ze wist het niet zeker, maar ze had het gevoel dat er iets was. Bovendien vond ze dat John er veel volwassener uitzag dan in juni. Ze vermoedde iets, maar ze zei er niets over. Maar 's avonds, toen ze naar bed gingen, en ze vrolijk tegen Ward kletste over de film en de ontvangst en de fantastische recensies die ze hopelijk zouden krijgen, onderbrak hij haar ineens. Hij was zijn pyjama aan het aantrekken maar hield daarmee op en keek haar met een bezorgde blik aan.

'Denk jij dat die John Wells een flikker is?'

'John?' Ze keek hem zogenaamd verbaasd aan. 'Mijn hemel, Ward, waarom zeg je zoiets? Natuurlijk niet, hoezo?'

'Ik weet het niet. Ik vond hem ineens een beetje anders. Heb je vanavond niets bijzonders aan hem gemerkt?'

'Nee,' loog ze.

'Ik vraag het me af...' Hij liep naar de klerenkast en hing zijn jasje op, nog steeds met die frons. 'Het is gewoon een bepaald gevoel.' Faye verstijfde. Ze vroeg zich af of hij dezelfde vermoedens had over Lionel. En ook of hij het wel zou overleven als hij wist dat zijn zoon homoseksueel was. 'Misschien moet ik het er eens met Lionel over hebben. Misschien kan ik hem waarschuwen. Hij zal me wel voor gek verklaren, maar als ik gelijk heb, zal hij me op een dag nog dankbaar zijn. Greg had ook al het idee dat er iets met hem aan de hand was omdat hij niet naar de Georgia Tech wilde. Misschien had hij wel gelijk.' Dat was dus het ultieme criterium, dacht Faye met veel afkeuring.

Ze keek ineens erg chagrijnig. 'Alleen omdat hij geen rugby meer wil spelen hoeft hij verdorie toch nog geen homo te zijn? Misschien houdt hij daar gewoon niet zo van en heeft hij andere interesses.'

'Maar je ziet hem nooit samen met meisjes.' Ze zagen Lionel ook nooit met een meisje, maar daar wees Faye hem maar niet op. En ze wist dat Ward alleen maar dacht dat Lionel zijn liefdesleven voor zichzelf wilde houden. Hij ging er in ieder geval niet vanuit dat hij met mannen aan de haal was alleen omdat hij nooit met meisjes uitging. Maar dat hield ze wijselijk voor zich.

'Ik vind dat je je niet zo moet aanstellen. Het lijkt wel een heksenjacht, zeg!'

'Ik wil gewoon niet dat Lionel met een of andere stomme flikker in huis woont en het niet eens weet.'

'Hij is toch oud en wijs genoeg om daar zelf achter te komen. Als het al zo is.'

'Misschien niet. Hij heeft het zo druk met die maffe films van hem. Soms heb ik het idee dat hij totaal verloren is in zijn eigen wereld.' Dat was hem dus nog wel opgevallen aan zijn oudste zoon, dacht ze.

'Ja, hij is heel creatief.' Ze wilde zo snel mogelijk van gespreksonderwerp veranderen. Ze moest toegeven dat John vanavond inderdaad een beetje anders was geweest dan ze van hem gewend waren, maar instinctief wilde ze hem in bescherming nemen. Ze vermoedde nu ook dat Lionel iets met John had. Aan Lionel kon je helemaal niet zien dat hij homo was, maar John begon daar wel wat trekjes van te krijgen. Hij had het ook erg veel over inrichtingen en interieurontwerpen. Misschien werd het tijd dat ze er eens met Lionel over ging praten. 'Heb je die nieuwe film van hem gezien, lieverd? Die is echt prachtig.'

Ward zuchtte en ging in zijn onderbroek op het bed zitten. Hij was nog steeds een knappe man, met dezelfde mooie lichaamsbouw als zijn zoons, ook nu hij al achtenveertig was. 'Onder ons gezegd en gezwegen, Faye, is het niet helemaal mijn smaak.'

'Het is een nieuwe stroming, lieverd.'

'Weet ik wel, maar ik begrijp het gewoon niet.'

Ze lachte naar hem. Hij was heel goed in wat hij deed maar hij stond zelden open voor nieuwe ideeën. Hij regelde de productie en financiering van haar films, maar hij was niet geïnteresseerd in nieuwe en bijzondere trends. Het filmfestival van Cannes van dat jaar vond hij vreselijk. Maar hij was wel dol op de Oscaruitreikingen en hij was teleurgesteld geweest toen ze niet nog een Oscar had gekregen. Hij had nog een ring met een smaragd voor haar gekocht ter compensatie, wat haar deed denken aan de tijd vóór 1952, het jaar waarin alles veranderde. 'Je moet die films van Li echt een kans geven, lieverd. Op een dag doet hij je versteld staan en wint hij een Oscar voor een van die gekke filmpjes van hem.' Ze was daarvan overtuigd, maar Ward was niet onder de indruk.

'Dat zou leuk voor hem zijn. Heb je vandaag nog iets van Greg gehoord? Hij zou nog bellen over dat weekend dat we naar hem toe gaan.'

'Nee, hij heeft niet gebeld, en ik weet ook nog niet of ik dan wel kan. Ik heb de komende drie weken elke dag een afspraak met die nieuwe scenarioschrijver.'

'Kun je echt niet?'

'Ik denk het niet. Waarom vraag je Lionel niet mee?'

Ward keek een beetje aarzelend, maar hij deed het uiteindelijk toch, en nam de gelegenheid te baat om eens te informeren naar John.

'Je denkt toch niet dat hij een flikker is, Li?'

Lionel dwong zichzelf om een neutrale blik in zijn ogen te houden. Hij had de pest aan dat woord en het kostte hem heel wat moeite om niet fel uit te halen en zijn vriend te verdedigen. 'Jezus, waarom vraag je dat?'

Ward glimlachte. 'Je zegt dat precies zoals je moeder.' Maar hij keek meteen weer ernstig. 'Ik weet het niet. Hij lijkt de laatste tijd zo anders en hij heeft het ook steeds over interieurs en zo.'

'Dat is belachelijk, daarom is hij toch nog geen homo?'

'Nee, maar als hij achter mannen aan zit is hij dat wel. Pas maar op dat hij jou niet lastigvalt. En als je iets raars aan hem merkt, moet je hem meteen het huis uit gooien. Je bent hem helemaal niets verplicht.' Voor het eerst in zijn leven had Lionel zin om zijn vader een klap te geven, maar hij bleef uiterlijk doodkalm tot hij zijn ouderlijk huis kon verlaten. Hij reed met honderdtwintig kilometer per uur naar huis, in staat om iemand te vermoorden, het liefst zijn vader. Toen hij thuiskwam, sloeg hij de voordeur dicht, liep naar zijn kamer, sloeg ook die deur dicht en deed hem op slot. Het kwam niet vaak voor dat hij zo kwaad was, en zijn huisgenoten keken elkaar geschrokken aan. Een tijdje later ging John ook naar zijn kamer. Hij liep snel door de badkamer naar de kamer van John.

'Wat is er, lieverd?' Lionel bekeek John eens goed. Hij moest inderdaad toegeven dat hij er een beetje anders uitzag de laatste tijd. Ondanks zijn gespierde lijf was er iets glads en puurs aan hem, vooral aan zijn gezicht, en zijn kleren waren net iets te perfect en te modieus, maar toch hield hij van die jongen, van zijn talent, zijn warmte, zijn gulheid, zijn lichaam, zijn ziel, van alles aan hem hield hij. Als hij een meisje was geweest, zouden ze allang zijn verloofd en daar zou niemand zich over hebben verbaasd. Maar hij was geen meisje en dus noemde iedereen hem een mietje. 'Wat is er?' Hij ging zitten en wachtte tot Lionel losbarstte.

'Niks. Ik wil er niet over praten.'

John keek naar het plafond en toen weer naar zijn vriend. 'Dat is niet zo slim van je. Waarom vertel je niet gewoon wat er aan de hand is?' Ineens vermoedde hij dat het iets met hem te maken had. 'Heb ik iets gedaan? Iets verkeerds gezegd?' Hij keek zo bezorgd en gekwetst dat Lionel naar hem toe liep en zijn hand tegen zijn wang legde.

'Nee, het heeft niks met jou te maken...' Maar dat was wel zo, alleen wist hij niet hoe hij dat moest uitleggen. 'Laat maar. Ik ben kwaad op mijn vader.'

'Heeft hij iets over ons gezegd?' Hij had het dus goed gehad toen hij dacht dat Lionels vader laatst de hele tijd naar hem zat te kijken. 'Heeft hij een vermoeden?'

Lionel wilde het een beetje vaag houden, maar John was veel te scherp. 'Misschien wel. Hij zat erg te vissen.'

'Wat heb je gezegd?' John keek gespannen. Stel dat hij iets tegen zijn ouders had gezegd? Stel dat hij gearresteerd zou worden, of zou worden weggestuurd, of... Het was te erg om over na te denken, maar Lionel kuste hem en praatte geruststellend tegen hem. Hij wist dat John zich soms veel zorgen maakte.

'Rustig nou maar. Hij zegt alleen maar wat. Hij kan het niet zeker weten.'

De tranen stonden John in de ogen. 'Wil je dat ik ga verhuizen?'

'Nee!' Lionel schreeuwde het bijna tegen hem. 'Alleen als ik meega. Maar dat hoeft helemaal niet.'

'Denk je dat hij iets tegen mijn vader zal zeggen?'

'Doe niet zo paranoïde. Hij maakte gewoon een paar opmerkingen en daar werd ik kwaad over. De wereld vergaat niet.' Maar om Ward gerust te stellen, ging Lionel met hem mee naar Alabama om Greg te zien spelen. Het was het saaiste weekend dat hij ooit had meegemaakt. Hij had net als John een vreselijke hekel aan rugby en Greg had hij ook weinig te vertellen. Erger nog waren de pijnlijke stiltes die er tussen hem en zijn vader vielen, of de opwinding van zijn vader toen een van de sterspelers van Gregs team een blessure kreeg en de coach hem wisselde voor Greg die vervolgens vlak voor het einde van de wedstrijd een touchdown scoorde en het team naar de overwinning hielp. Lionel had geprobeerd om dezelfde opwinding te veinzen, maar in werkelijkheid deed het hem helemaal niets en was hij blij toen ze weer in het vliegtuig terug naar huis zaten. Hij vertelde zijn vader over de film waar hij aan werkte en hij probeerde hem uit te leggen wat hij deed. Maar zoals hij zich tijdens de wedstrijd een maanmannetje had gevoeld tussen al die juichende mensen, zo keek zijn vader hem nu wezenloos aan toen hij hem vertelde over zijn nieuwste avant-gardistische film.

'Denk je echt dat je ooit je brood zult kunnen verdienen met zoiets?' Lionel keek hem verbijsterd aan. Dat was een doel waar hij nog nooit aan had gedacht. Ze waren bezig met nieuwe technieken, met de taal van de film, die ze zo uitgebreid mogelijk wilden onderzoeken. Wie dacht er dan aan geld? Het artistieke aspect was toch veel belangrijker? De twee mannen keken elkaar verward aan, elk was ervan overtuigd dat de ander gek was, maar toch voelden ze zich verplicht om te doen alsof ze elkaars standpunten respecteerden. Dat was erg moeilijk voor hen allebei, en ze waren dan ook opgelucht toen ze zagen dat Faye op het vliegveld op hen stond te wachten. Ward kletste onophoudelijk door over de fantastische touchdown van Greg, hij was verbijsterd dat ze het niet op televisie had gezien, en Lionel keek haar aan alsof hij het geen moment langer meer kon volhouden. Ze moest een beetje lachen, want ze kende haar man en haar oudste zoon erg goed en ze wist precies hoe verschillend ze waren, maar toch hield ze van hen allebei enorm veel, net als van haar andere zoon en de meisjes. Het waren gewoon erg verschillende mensen en ze moesten een goede manier vinden om met elkaar om te gaan.

Ze zette eerst Ward thuis af en zei dat ze Lionel even naar huis zou brengen. Daardoor had ze de gelegenheid om haar zoon een paar minuten onder vier ogen te spreken zodat hij stoom kon afblazen over het weekend.

'Was het echt zo vreselijk, Li?' Ze moest lachen toen ze zag dat hij, nadat zijn vader was uitgestapt, kreunend en met een gepijnigd gezicht onderuitzakte in de autostoel. Hij had zich zijn hele leven nog nooit zo moe gevoeld.

'Het was nog veel erger. Het was alsof ik op een andere planeet zat en het hele weekend een vreemde taal moest spreken.' Ze vroeg zich af of dat kwam door het rugby of door de spanning omdat hij moest doen alsof hij hetero was, maar dat vroeg ze niet.

'Arm joch. Hoe was het met Greg?'

'Nog hetzelfde.' Meer hoefde hij niet uit te leggen. Ze wist dat ze heel weinig met elkaar gemeen hadden. Soms was het nauwelijks te geloven dat ze broers waren. En toen vroeg ze hem iets waar ze het hele weekend al mee gezeten had.

'Heeft je vader ook iets over John gevraagd?'

Lionel keek gespannen en hij ging weer rechtop zitten. 'Nee. Hoezo? Heeft hij dan iets tegen jou gezegd?' Hij keek haar aan. Hij had haar nog steeds niets verteld, maar hij wist dat ze het toch wel in de gaten had, alleen wist hij niet precies wat ze ervan vond. Hij had het gevoel dat ze het misschien wat te dicht bij huis zou vinden en in zekere zin had ze daar ook wel gelijk in.

'Wees maar voorzichtig, Li.'

'Dat doe ik ook.' Hij klonk zo jong. Het ontroerde haar. 'Ben je verliefd op hem?' Dat was voor het eerst dat ze ernaar vroeg. Hij knikte ernstig.

'Ja.'

'Wees dan maar heel voorzichtig, ook voor John. Weten zijn ouders ervan?'

Lionel schudde zijn hoofd. Toen Faye weer naar huis reed, voelde ze zich angstig. Op een dag zou het allemaal uitkomen, misschien ten koste van veel pijn en verdriet van John, Lionel, de ouders van John, Ward... Ze maakte zich over John en zijn ouders niet zoveel zorgen, ook al mocht ze hen graag, maar ze was bang wat het zou betekenen voor Ward, en voor Lionel. Lionel zou het allemaal wel te boven komen. Hij werd de laatste tijd volwassener en verstandiger, en was zich waarschijnlijk aan het voorbereiden om op een dag alles eerlijk te vertellen. Maar ze vroeg zich wel af of Ward het wel aan zou kunnen. Het zou een enorme schok voor hem zijn en het zou iets in hem kapotmaken. Daar was ze bang voor, maar ze kon er niets aan doen. Lionel had beloofd dat hij voorlopig heel discreet zou zijn.

Toen Lionel thuis was, deed hij de deur van zijn kamer achter zich dicht en kuste John zacht. Daarna zuchtte hij diep en vertelde hij hoe eenzaam hij zich het hele weekend had gevoeld.

21

Op eerste kerstdag ging Lionel naar huis voor het traditionele kerstdiner. Greg was ook een paar dagen thuis, maar hij kon niet lang blijven omdat hij een wedstrijd moest spelen. Ward zou met hem meegaan en daarna gingen ze samen naar de Super Bowl. Ward wilde graag dat Lionel ook mee zou gaan, maar die had gezegd dat hij al andere plannen had. Ward was daar wat geïrriteerd over, maar Faye leidde hem af met een enorme kalkoen en champagne voor iedereen. Valerie dronk een beetje te veel en iedereen zat Van te plagen. Ze zag er prachtig uit in een nieuwe jurk en met een nieuw kapsel. Ze was voor het eerst verliefd, op een jongen die ze een paar weken geleden op een schoolfeest had ontmoet, en ze leek ineens heel volwassen. Zelfs Anne was de afgelopen tijd erg veranderd. Ze was nu net zo groot als de tweeling, en ze zou nog langer worden. Toen Lionel een toast uitbracht, herinnerde hij iedereen eraan dat Anne over een paar weken al veertien werd, waar ze een beetje van moest blozen. Na het eten zaten Lionel en Anne samen bij de haard te praten. Hij zag haar de laatste tijd minder vaak dan hij zou willen, niet doordat hij niet meer thuis woonde, maar vooral door de filmprojecten waar hij het zo druk mee had. Toch was het duidelijk dat hij nog steeds erg dol op haar was, en dat was wederzijds. Tot zijn verrassing vroeg ze hem hoe het met John ging, waarbij ze een vreemde blik in haar ogen had, alsof ze verliefd op hem was. Het verbaasde hem dat hij daar eerder nooit iets van had gemerkt. Maar alles aan haar was ook zo geheimzinnig en clandestien dat het eigenlijk ook weer niet zo gek was.

'Prima. Ik geloof dat het heel goed gaat met zijn studie. Ik zie hem niet zo vaak.'

'Maar hij woont toch nog wel bij jullie in huis? Ik zag Sally Wells laatst en die zei dat hij het er heel erg naar zijn zin heeft.' Sally was van Annes leeftijd, maar ze was veel volwassener. Hij hoopte vurig dat Sally het niet had geraden en het aan Anne had verteld, maar daar leek het niet op. Anne had nog steeds die onschuldige, hoopvolle blik in haar ogen.

'Ja hoor, hij woont nog steeds bij ons.'

'Ik heb hem al heel lang niet meer gezien.' Ze keek Lionel een beetje weemoedig aan. Hij moest bijna lachen, zo lief keek ze, maar hij zei niets.

'Ik zal hem de groeten van je doen.' Ze knikte. Toen kwamen de anderen binnen. Ward gooide nog een blok op het vuur. Iedereen was blij met de cadeaus die ze voor Kerstmis hadden gekregen. Faye en Ward keken elkaar aan en lachten naar elkaar. Het was weer een goed jaar geweest.

Lionel vertrok als eerste, net als John bij de familie Wells. De andere jongens waren allemaal weg, dus ze hadden het rijk alleen en hoefden niet voorzichtig te doen en de deuren op slot te houden. Ze vonden het heerlijk eens lekker zichzelf te kunnen zijn. Het was een zware last steeds zo voorzichtig te moeten zijn, vooral voor John, die met de dag vrouwelijker leek te worden. Maar nu kon hij overal in huis bloemen neerzetten en hij kon elke middag urenlang met Lionel in bed liggen als ze dat wilden. De twee jongens maakten lange wandelingen samen, voerden lange gesprekken en namen thuis een warme grog of een glas witte wijn bij de haard.

Het was soms net echt, net alsof ze al volwassen waren, zei John een keer plagerig. Misschien kwam het daardoor dat ze de voordeur niet op de knip deden en de dag na het kerstdiner Lionels vader niet hoorden binnenkomen. Hij kwam langs om te kijken of hij Lionel kon overhalen om met hem naar de wedstrijd van Greg te vliegen en daarna naar de Super Bowl. Maar toen er niet werd opengedaan nadat hij had geklopt, en daarom zelf naar binnen ging, en de jongens bij het haardvuur zag liggen, verdween de gedachte aan de wedstrijd uit zijn hoofd. De jongens waren helemaal aangekleed, maar John lag met zijn hoofd op Lionels schoot en Lionel boog zich wat naar beneden, kennelijk om iets liefs tegen hem te zeggen. Ward bleef staan en stootte een bijna dierlijke kreet uit. De twee jongens sprongen op en Lionel werd wit van schrik. Zonder na te denken liep Ward kwaad op John af, haalde uit en sloeg hem een bloedneus. Toen vloog hij Lionel aan, maar die greep hem bij zijn arm vast en weerde de klap af. De tranen sprongen hem in de ogen toen zijn vader woedend begon te vloeken en te tieren.

'Jij vuile rotzak! Smerig hoerenjong!' Die woorden waren bedoeld voor John, maar in zijn blinde woede schreeuwde hij ze ook tegen zijn zoon. Hij kon niet geloven wat hij net had gezien. Hij wilde dat ze het ongedaan zouden maken, dat ze zouden zeggen dat het niet waar was, maar het was wel waar en daar was nu geen ontkomen meer aan. Lionel werd bijna misselijk terwijl hij zijn vader bij zich uit de buurt probeerde te houden.

John stond te huilen. Het was net een nachtmerrie en Lionel probeerde rustig te blijven. Hij had het gevoel dat zijn hele leven nu op het spel stond en dat moest hij zijn vader zien uit te leggen. Misschien dat hij het dan zou begrijpen. Hij moest hem vertellen dat hij altijd al heel anders was geweest dan de anderen, vooral anders dan Greg. Hij moest hem zien uit te leggen hoe hij zich had gevoeld. Hij voelde niet eens de tranen die hem over de wangen stroomden, of de klap die hij van zijn vader kreeg toen die zich eindelijk had los weten te maken.

'Pappa, toe nou, ik wil het uitleggen, ik...'

'Ik wil er helemaal niks over horen!' Ward stond te trillen op zijn benen en Lionel werd ineens bang dat hij een hartaanval zou krijgen. 'Ik wil jullie nooit meer zien! Allebei niet, stelletje flikkers! Viezeriken zijn jullie!' En tegen Lionel zei hij: 'Jij bent mijn zoon niet meer, vuile nicht. Ik wil je nooit meer in mijn huis zien. Ik betaal geen cent meer voor je studie. Vanaf nu ben jij verdwenen uit mijn leven, is dat duidelijk? En blijf uit de buurt van mijn gezin!' Hij stond te snikken en te schreeuwen tegelijk en hij kwam dreigend op John af. Al zijn dromen waren in één klap verpest. Zijn oudste zoon was een flikker. Het was meer dan hij kon verdragen, het was erger dan toen hij jaren geleden zijn fortuin was kwijtgeraakt, erger dan toen hij ook nog zijn vrouw dreigde te verliezen. In zijn ogen was het zelfs erger dan een sterfgeval. Het was een verlies dat hij niet kon dragen, een verlies dat hij niet zou hoeven te lijden als hij zijn zoon gewoon zou kunnen accepteren zoals hij was. Maar dat besefte hij niet. 'Ik heb het gehad met jou, is dat duidelijk!' Lionel knikte en keek naar de grond. Ward wankelde naar de deur waar hij nog maar een paar minuten geleden door naar binnen was gekomen en viel bijna van de trap naar beneden. Hij ging direct naar de eerste de beste bar die hij zag en sloeg achter elkaar vier glazen whisky achterover. Om acht uur belde een ongeruste Faye Lionel op. Ze vond het vervelend om hem lastig te vallen, maar ze begreep niet waar Ward bleef. Ze hadden om zes uur gasten gekregen en Ward was er nog steeds niet. Ze had gehoord dat hij de studio al vroeg had verlaten, maar ze had geen idee waar hij was.

'Lieverd, heeft je vader jou misschien nog gebeld vandaag?' Lionel was nog steeds als verdoofd. John had uren op de bank zitten huilen, helemaal van zijn stuk door wat er was gebeurd en door hoe het was afgelopen. Hij was heel bang dat Ward het nu ook aan zijn ouders zou vertellen. Lionel had geprobeerd hem te kalmeren en hij had een zakje met ijsklontjes op zijn opgezwollen wang en neus gelegd. Hij voelde een vreselijk verdriet en hij wist dat niemand hem nu kon troosten. Toen de telefoon ging, kon hij eerst niets zeggen omdat zijn stem zo trilde. Pas na een tijdje besefte Faye dat er iets aan de hand was. 'Li... Lieverd, waarom zeg je niets? Wat is er?'

'Ik eh... ik...' Hij kon niet uit zijn woorden komen en begon vreselijk te snikken. John stond op en keek geschrokken naar hem. Lionel was steeds zo kalm en rustig geweest, maar nu stortte hij ook in. 'Mam, ik... Ik weet niet...'

'Mijn god...' Er was iets gebeurd, iets vreselijks. Misschien had Ward een ongeluk gehad en hadden ze Lionel gewaarschuwd. De paniek kneep haar keel dicht. 'Rustig nou maar, rustig. Vertel nu maar gewoon wat er is gebeurd.'

'Pappa... is... hier... geweest...' Hij zei het snikkend, en met horten en stoten. 'Hij heeft... Wij...' En ineens wist ze het.

'Heeft hij jou met John gezien?' Ze dacht meteen aan het ergste, dat hij hen in bed had betrapt, en ze werd een beetje duizelig bij die gedachte. Ze zou dat zelf ook niet prettig hebben gevonden, hoe tolerant ze ten opzichte van haar zoon ook was. Lionel kon haar niet geruststellen door te vertellen wat zijn vader precies had gezien. Hij kon alleen nog maar één woord uitbrengen voordat hij totaal instortte. 'Ja.' Het duurde een hele tijd voordat hij weer iets kon zeggen. 'Hij zei dat hij me nooit meer wilde zien... Dat ik zijn zoon niet meer was...'

'Ach, Jezus, lieverd, kalmeer nou maar een beetje, je weet toch wel dat hij dat helemaal niet zo bedoelt? Hij komt wel weer tot bedaren, heus.' Ze zat een uur met hem aan de telefoon te praten. De gasten waren een tijdje geleden na een paar cocktails naar huis gegaan. Ze bood aan om langs te komen, maar hij wilde liever alleen zijn met John. Eigenlijk was ze daar wel blij om, want ze wilde thuis zijn als Ward terugkwam.

Toen dat eindelijk gebeurde, schrok ze heel erg van de staat waarin hij verkeerde. Hij was na die eerste bar nog bij een paar andere langsgegaan, hij was vreselijk dronken, maar hij wist nog precies wat er was gebeurd en wat hij had gezien. Het vervulde hem met een haat en een wanhoop waar Faye erg van schrok.

'Jij wist het, hè?'

Ze wilde niet tegen hem liegen, maar ze wilde hem ook niet het gevoel geven dat er al heel lang een complot tegen hem bestond. 'Van John vermoedde ik het wel.'

'Die rottige klootzak...' Hij wankelde haar kant op en ze zag dat er bloed op zijn overhemd zat. Hij was gevallen toen hij uit de laatste bar kwam, maar hij wilde niet dat ze hem hielp of zelfs maar bij hem in de buurt kwam. 'Ik bedoelde of jij het wist van onze zoon, of moet ik nu dochter zeggen?' Hij stonk naar drank en ze week achteruit toen hij naar haar toekwam en haar arm greep. 'Want dat is hij nu, wist je dat? Wist jij dat?'

'Ward, het is en blijft toch ons kind, wat hij ook doet. Hij is een lieve knul, een fatsoenlijke jongen... Het is toch niet zijn schuld dat hij zo is?'

'Wiens schuld is het dan? De mijne soms?' Dat was waar hij zich ernstige zorgen om maakte. Waarom was Lionel zo geworden? Hij had zich die pijnlijke vraag steeds weer opnieuw gesteld en het ene antwoord was nog vreselijker dan het andere. Hij had Faye veel te veel haar gang laten gaan met hem. Hij had zelf niet genoeg aandacht aan hem besteed. Hij had hem afgeschrikt. Niet genoeg van hem gehouden. Hij had Greg altijd voorgetrokken. Hij kon genoeg bedenken, maar het kwam allemaal op hetzelfde neer. Zijn zoon was een flikker. Waar had hij dat geleerd? Hoe was dat gebeurd? Hoe kon hem dat nu overkomen? Het was een belediging voor zijn eigen mannelijkheid. Zijn zoon was een mietje. Die woorden brandden in zijn ziel. Hij keek Faye aan, met opnieuw tranen in zijn ogen.

'Neem het jezelf toch niet kwalijk, Ward.' Ze sloeg haar armen om hem heen en bracht hem naar de slaapkamer. Ze gingen samen op bed zitten en hij leunde zwaar tegen haar aan.

'Het is mijn schuld toch niet?' Het leek wel het gejammer van een angstig kind en ze had erg met hem te doen. Zij had zich die vraag een jaar geleden ook gesteld, maar misschien was het voor hem moeilijker. Ze had altijd geweten dat hij het er heel moeilijk mee zou hebben. Hij was niet zo sterk als zij, hij was veel minder zelfverzekerd, en hij had minder vertrouwen in wat hij de kinderen had meegegeven.

'Het is niemands schuld, niet onze schuld, niet zijn schuld, maar ook niet Johns schuld. Lionel is gewoon zo. We moeten het gewoon accepteren, we kunnen niet anders.' Maar toen ze dit zei, duwde hij haar weg en ging onvast op zijn benen staan waarbij hij haar arm vastgreep tot ze zich verbeet van de pijn.

'Ik zal het nooit accepteren. Nooit! Hoor je me? Dat heb ik ook tegen hem gezegd. Hij is mijn zoon niet meer!'

'O ja, dat is hij wel!' Nu was zij ook woedend en ze trok haar arm los. 'Hij is ónze zoon, of hij nu gezond is of gehandicapt, of verminkt of doofstom of geestelijk gestoord, of een moordenaar, of wat dan ook! En godzijdank is hij dat allemaal niet, maar is hij alleen maar homoseksueel. Hij is en hij blijft mijn zoon, tot aan mijn dood toe, en hij is ook jouw zoon, of je het nu leuk vindt of niet, of je het nu goedkeurt wat hij doet of niet!' Zij moest nu ook huilen. Ward schrok van de boosheid en de heftigheid waarmee zij tegen hem sprak. 'Je kunt hem niet zomaar uit jouw leven of uit mijn leven bannen. Dat zal niet gaan gebeuren. Hij is onze zoon en je accepteert hem maar zoals hij is, en anders kun je de pot op, Ward Thayer. Ik zal niet toestaan dat jij die jongen nog meer ellende bezorgt dan hij al heeft meegemaakt. Het is al moeilijk genoeg voor hem.'

Wards ogen schoten vuur. 'Dat is nou precies waarom hij zo is geworden! Omdat jij hem zijn hele leven al in bescherming neemt! Altijd hing hij aan je rokken, altijd had je wel een of ander excuus!' Hij ging op een stoel zitten en begon weer te snikken. 'We hebben verdomme nog geluk dat hij niet in een jurk rondloopt!' Zoals hij over hun zoon sprak deed haar zo vreselijk veel pijn, dat ze hem een keiharde klap in zijn gezicht gaf. Hij bleef stokstijf zitten maar keek haar aan met een blik die zo kil was dat ze er bang van werd. 'Ik wil die jongen hier nooit meer in huis zien. En als hij zich hier nog durft te vertonen, zet ik hem zonder pardon de deur uit.

Dat heb ik tegen hem gezegd, ik zeg het nu tegen jou, en ik zal het tegen iedereen zeggen. En degene die het er niet mee eens is, mag wat mij betreft zelf ook vertrekken. Lionel Thayer bestaat niet meer, is dat goed begrepen?'

Faye was sprakeloos van woede en ze zou hem met haar blote handen hebben kunnen wurgen. Voor het eerst in haar leven, na alles wat ze hadden meegemaakt, had ze spijt dat ze met hem was getrouwd. Dat zei ze ook tegen hem, voordat ze de kamer uit liep en de deur keihard dichtsloeg.

Die nacht sliep ze op Lionels kamer en de volgende ochtend aan het ontbijt brak Ward opnieuw haar hart. Hij zag eruit alsof hij ineens tien jaar ouder was geworden. Ze herinnerde zich wat ze eerder al eens tegen Lionel had gezegd: dat ze bang was dat Ward het niet zou overleven. Maar het duurde niet lang voordat ze wenste dat dat waar was. Hij zat zwijgend zijn koffie te drinken en naar de krant te staren zonder die te lezen. Toen begon hij tegen hen te praten met een vlakke stem die niemand van hem kende. Gek genoeg was dit een van de zeldzame keren dat ze allemaal tegelijk aan de ontbijttafel zaten. Greg was nog een dag thuis en zou de volgende dag zijn belangrijkste wedstrijd spelen; de tweeling was al op, wat heel bijzonder was, en Anne was vlak na haar twee zussen naar beneden gekomen. Ze zaten hem allemaal aan te kijken terwijl hij zei dat Lionel vanaf dat moment voor hem niet meer bestond, dat hij homo was en een relatie had met John Wells. De meisjes staarden hem geschokt aan. Vanessa begon te huilen. Greg keek alsof hij elk ogenblik kon gaan overgeven. Hij sprong overeind en begon tegen zijn vader tekeer te gaan. Faye greep de armleuningen van haar stoel vast.

'Dat is gelogen!' schreeuwde Greg. Het klonk meer alsof hij zijn oude schoolvriend verdedigde dan zijn eigen broer, die hij eigenlijk niet goed kende. 'Dat is niet waar!'

Zijn vader keek alsof hij hem elk moment een klap kon geven en wees op zijn stoel.

'Ga zitten en hou je mond. Het is wel waar. Ik heb ze gisteren betrapt.' Annes gezicht werd asgrauw. Faye had het gevoel dat haar hele familie en haar hele leven vernietigd werden. Ze haatte Ward erom, want hij deed hun iets verschrikkelijks aan, hun allemaal, maar vooral zijn oudste kind. 'Lionel is in dit huis niet meer welkom. Wat mij betreft bestaat hij niet meer. Is dat duidelijk? Jullie mogen hem niet meer zien, en als ik ontdek dat jullie nog wel met hem omgaan, mogen jullie ook vertrekken. Ik wil hem nooit meer zien, spreken, of iets over hem horen. Heeft iedereen dat goed begrepen?' Iedereen knikte gedwee. Alle ogen waren betraand. Het volgende moment was Ward verdwenen. Hij was in zijn auto gestapt en weggereden, op weg naar Bob en Mary Wells, en liet hen verbijsterd achter aan de ontbijttafel. Greg moest zijn tranen wegslikken en hij dacht er steeds aan wat zijn vrienden zouden zeggen als ze het ontdekten. Het was het allerergste wat hem kon overkomen. Hij kon John Wells wel wurgen, die achterbakse ellendeling. Hij had het kunnen weten toen John die beurs op Georgia Tech had geweigerd. De vuile poot. Hij balde zijn vuisten en keek hulpeloos van de een naar de ander. Vanessa keek Faye onderzoekend aan.

'Ben jij het daarmee eens, mam?' vroeg ze. Het had geen zin om te vragen of het waar was, hoe ongelofelijk ze het allemaal ook vond. Haar vader had gezegd dat hij hen had betrapt. Iets ergers kon ze zich nauwelijks voorstellen. Het klonk allemaal zo geheimzinnig en beangstigend en verschrikkelijk. Ze stelden zich allemaal zeer obscene dingen voor in plaats van twee jongens voor een haardvuur, de een met zijn hoofd op de schoot van de ander. Maar hun vader was duidelijk genoeg geweest en daar viel verder niet meer aan te twijfelen.

Faye begon op zachte, afgemeten toon te praten. Ze dacht niet dat ze zich ooit zó gekwetst had gevoeld. Ward had alles wat ze in twintig jaar hadden opgebouwd in één klap kapotgemaakt. Wat moest er nu van hun kinderen worden? Wat zouden ze van Lionel vinden? Of van zichzelf? Of van hun vader, die hun oudste broer uit zijn leven had gebannen? En hun moeder, die dat maar liet gebeuren? Ze moest iets doen. Ward kon de pot op. 'Nee. Dat is niet zoals ik erover denk. Ik hou van Lionel, net zoals altijd. Als dat is zoals hij is, als dat zijn gevoelens zijn, dus zijn seksuele voorkeur,' ze moest maar eerlijk tegen hen zijn, 'dan zij dat zo. Ik zal hem nooit in de steek laten. En ik wil dat jullie dat weten. Wat jullie ook doen, welke fouten jullie ook maken en wat jullie ook zullen worden, of ik het er nou mee eens ben of niet, of het nu goed is of slecht: ik zal altijd jullie moeder blijven en jullie kunnen altijd van mij op aan. Er zal altijd een plekje voor jullie zijn in mijn hart, in mijn leven, en ook in mijn huis.' Ze stond op en gaf ze alle vier een kus. Ze zaten allemaal te huilen, van schrik, van teleurstelling die ze voelden, en van verdriet om de broer die hun vader hun wilde afnemen. Het geheim dat ze net hadden gehoord ging hun een beetje boven de pet, maar de reactie van hun moeder was heel duidelijk.

'Denk je dat pappa nog van gedachten verandert?' Valeries stemmetje klonk heel timide. Niemand merkte dat Anne vlak daarvoor was weggegaan.

'Ik weet het niet. Ik zal met hem gaan praten. Hij zal uiteindelijk wel terugkrabbelen, maar op dit moment snapt hij het allemaal niet.'

'Nou, ik ook niet.' Greg sloeg met zijn vuist op tafel en ging staan. 'Ik vind dit het walgelijkste wat ik ooit heb gehoord.'

'Wat jij ervan vindt, Greg, moet je helemaal zelf weten. Het kan mij helemaal niets schelen wat ze doen. Zolang ze maar gelukkig zijn en niemand kwaad doen, accepteer ik ze zoals ze zijn.' Ze keek haar zoon aan en zag in zijn ogen dat hij daar nooit zo over kon denken. Hij leek veel te veel op Ward. Hij had zijn geest afgesloten en nu was zijn hart ook op slot. Hij rende naar boven en sloeg de deur achter zich dicht. Toen hij weg was, merkte Faye pas dat Anne weg was. Ze wist dat zij dit waarschijnlijk heel erg zou vinden, dus ze ging naar boven om met haar te praten en haar te troosten, maar toen ze boven kwam, merkte ze dat haar slaapkamerdeur op slot zat. De tweelingzussen waren ook naar boven gegaan en de hele familie gedroeg zich alsof er een sterfgeval was. Faye belde Lionel een tijdje later op en hoorde dat Ward naar Johns ouders was gegaan.

Ze waren helemaal overstuur. Bob en Mary Wells hadden opgebeld en na dit telefoontje, waarbij er weer veel tranen waren gevloeid, was John naar de badkamer gegaan en had overgegeven. Maar ondanks al hun geschreeuw en ondanks alle verwijten, hadden ze gezegd dat John nog steeds hun zoon was en dat hij dat altijd zou blijven. Ze reageerden dus niet zoals Ward, maar zeiden juist dat ze van hem hielden en hem accepteerden, en Lionel ook. Toen Faye dit hoorde, sprongen de tranen haar in de ogen en ze was blij te horen dat Bob Wells Ward het huis uitgezet had.

Die middag ging Faye bij de jongens langs. Ze wilde nog eens tegen Lionel zeggen dat ze hem echt steunde. Moeder en zoon hielden elkaar lange tijd vast; toen draaide ze zich om en omhelsde John. Het was allemaal niet gemakkelijk, dit was niet wat ze voor haar zoon wilde, maar ze wilde dat hij wist dat hij altijd welkom was en dat hij gewoon bij de familie bleef horen, wat zijn vader ook zei. Vanaf nu zou zij zijn studie en zijn levensonderhoud betalen. Dat zijn vader dat niet meer wilde moest hij zelf weten, maar Faye zou er altijd voor hem zijn. Ze zou vanaf nu de verantwoordelijkheid dragen.

Lionel moest huilen toen ze dit tegen hem zei en hij beloofde dat hij een baantje zou nemen om ook wat geld te verdienen. John deed hetzelfde, hoewel hij niet bang hoefde te zijn dat zijn ouders zijn studietoelage zouden stopzetten.

Maar toen Ward die avond thuiskwam, was hij nog steeds niet van gedachten veranderd. Faye zag aan hem dat hij de hele dag had gedronken. Onder het eten herinnerde hij iedereen eraan dat Lionel thuis niet meer welkom was en dat hij wat hem betrof dood was. Toen hij dat had gezegd, ging Anne staan en keek hem aan met een blik vol haat.

'Ga zitten!' Dit was voor het eerst dat hij zo boos tegen haar sprak, maar tot ieders verbazing deed ze niet wat hij zei. Het was een moment in het gezinsleven dat niemand snel zou vergeten.

'Nee. Ik word kotsmisselijk van jou.'

Hij liep om de tafel heen, greep haar bij haar arm en dwong haar te gaan zitten, maar ze kon geen hap door haar keel krijgen. Na het eten stond ze op en keek hem aan.

'Hij is een beter mens dan jij.'

'Dan ga jij ook maar mijn huis uit.'

'Dat zal ik zeker doen!' Ze smeet haar servet op haar bord, waar ze nog niets van had gegeten, en verdween in haar kamer. Even later hoorden ze dat Greg met de auto wegreed. Hij had het er ook vreselijk moeilijk mee. Vanessa en Valerie keken elkaar aan. Ze waren allebei bezorgd en ze vroegen zich af hoe Anne hier verder op zou reageren.

Die avond sloop ze het huis uit en liftte naar Lionels huis. Ze belde aan en bonsde op de deur, maar hoewel ze boven licht zag branden, werd er niet opengedaan. Anne liep naar een telefooncel op de hoek en belde op, maar er werd niet opgenomen. De jongens lieten de telefoon rinkelen en bleven stilletjes in de woonkamer zitten. De laatste dag was zo'n vreselijke nachtmerrie dat ze er niet meer tegen konden. John vond dat ze beter wel open konden doen, maar Lionel wilde er niets van weten.

'Als het een van de jongens is die eerder van vakantie terugkomt, dan kan hij gewoon met de sleutel naar binnen. Nee, het is vast weer mijn vader, ongetwijfeld erg dronken.' Ze hadden al genoeg meegemaakt, daar waren ze het over eens. Ze keken niet eens uit het raam om te zien wie het was. Anne viste een potlood uit haar jas en een stuk papier uit een vuilnisbak en schreef een briefje aan Lionel. 'Ik hou van je, Li. Ik zal altijd van je blijven houden.' De tranen stonden in haar ogen. Ze had hem graag nog gezien voordat ze wegging, maar misschien maakte dat nu niet meer uit. Ze stopte het stuk papier in de brievenbus. Dit was alles wat hij hoefde te weten. Ze wilde niet dat hij dacht dat zij ook kwaad op hem was en hem niet meer wilde zien. Hij moest weten dat ze zoiets nooit zou doen. Maar ze kon er thuis niet meer tegen. Het was daar afschuwelijk sinds hij was vertrokken en nu werd het alleen nog maar erger. Ze zou hem nooit meer zien. Ze had maar één keus en het verbaasde haar hoe opgelucht ze eigenlijk was.

's Nachts, toen iedereen sliep, pakte ze stilletjes een kleine tas in en sloop door haar slaapkamerraam naar buiten en klom langs de zijmuur naar beneden. Dat was door allerlei uitsteeksels heel gemakkelijk en ze had het wel vaker gedaan. Ze had gymschoenen, een spijkerbroek en een warm jack aangetrokken, want ze wist dat het daar heel koud kon zijn. Alles wat ze nodig had, zat in die kleine tas. Ze keek niet meer achterom. Ze gaf helemaal niks om de mensen in dat huis, en ze gaven ook niks om haar. Ze liep helemaal naar L.A. en daar ging ze langs de snelweg staan liften. Wat was dat eigenlijk gemakkelijk. Ze vertelde de eerste chauffeur die haar een lift gaf dat ze naar Berkeley moest omdat de colleges na de kerst weer begonnen. Hij vroeg er niets over, maar liet haar helemaal meerijden tot Bakersfield.

Tegen die tijd had Faye haar briefje gevonden. Ze had haar deur niet op slot gedaan en het briefje lag onder haar kussen.

'Nu zijn het er al twee die je kwijt bent, pappa. Dag. Anne.' Verder geen woord. Niets voor Faye. Haar hart stopte bijna met kloppen toen ze dat briefje vond en ze belden meteen de politie. Ze belden Lionel ook, die toen net het briefje van Anne in de brievenbus had gevonden. Dit was het verschrikkelijkste moment dat Faye zich uit haar hele leven kon herinneren. Ward zat verbijsterd in zijn stoel, met het briefje van Anne nog in zijn hand. 'Ze kan nooit ver weg zijn. Ze zit waarschijnlijk gewoon bij een vriendin.'

Maar Valerie maakte daar korte metten mee. 'Ze heeft geen vriendinnen.' Het was treurig om te zeggen, maar ze wisten allemaal dat het waar was. Lionel was haar enige vriend geweest en haar vader had hem de deur gewezen. Faye zat hem aan te kijken. Ze kookte van binnen. Op dat moment ging de bel. De politie was er. Ze bad dat ze Anne zouden vinden voordat er iets met haar zou gebeuren. Maar ze hadden geen idee waar ze naar toe was gegaan. En ze was al uren weg.

22

Toen ze met haar eerste lift tot Bakersfield was gekomen, duurde het een paar uur voordat Anne weer een lift kreeg, maar daarmee kwam ze meteen helemaal tot Fremont, waar ze heel snel haar derde lift kreeg. In totaal deed ze er dertien uur over om in San Francisco te komen, maar toch verbaasde het haar hoe gemakkelijk het ging. Iedereen was aardig voor haar. Ze zagen haar aan voor een studente, een flowergirl, zoals twee mannen haar plagerig noemden. Niemand vermoedde dat ze nog niet eens veertien was. In San Francisco liep ze door Haight Street en had ze het gevoel dat de straten met goud geplaveid waren. Overal zag ze jonge mensen, in kleurige, zelfgemaakte kleren. Er waren hare krisjna's met kaalgeschoren hoofden in lichtoranje jurken gekleed, jongens met spijkerbroeken aan en met haar tot op hun middel, meisjes met bloemen in het haar gevlochten. Iedereen zag er gelukkig uit, tevreden met het leven. Er waren mensen die op straat hun eten deelden met anderen en iemand bood haar gratis een lsd-pilletje aan, maar daar bedankte ze voor met een verlegen glimlach.

'Hoe heet je?' vroeg iemand. 'Anne,' fluisterde ze zacht. Dit was de plek waar ze al jaren naar verlangde, zonder de vreemden die haar familieleden waren en die ze al zo lang haatte. Ze was eigenlijk blij dat het zover gekomen was. Lionel had nu John en misschien zou zij binnenkort ook wel iemand hebben. Lionel wist heus wel dat ze van hem hield, en wat de anderen betrof... Die konden haar niets schelen. Ze hoopte dat ze hen nooit meer terug zou zien. Onderweg had ze overwogen om haar naam te veranderen, maar toen ze eenmaal door de straten van Haight-Ashbury liep, drong het tot haar door dat niemand dat iets zou kunnen schelen. Er waren er zelfs die er nog jonger uitzagen dan zij en bovendien kon niemand weten dat ze hier zat. Ze had er tegen niemand iets over gezegd. En bovendien was de naam Anne net zo anoniem als welke andere naam dan ook. Ze zag er heel gewoon uit; haar haar was heel gewoon blond, niet dat lichtblonde haar van Vanessa of het felrode van Valerie. Haar tweelingzussen zouden dit nooit hebben kunnen doen zonder te worden ontdekt. Maar zij wel. Ze wist dat zij heel gemakkelijk kon verdwijnen in een menigte. Dat deed ze thuis tenslotte al jaren. Niemand wist wanneer ze er was, of ze er wel was, en wanneer ze thuiskwam of weer wegging, dus ze wist zeker dat het haar hier ook zou lukken om zo onopvallend te zijn.

'Heb je honger, sister?' Ze keek op en zag een heel mager meisje in iets wat leek op een wit laken met daarover een versleten paarse jas. Het meisje lachte naar haar en hield haar een stuk worteltaart voor. Anne was bang dat er misschien lsd of andere drugs in zaten, dus ze aarzelde. 'Het is clean, hoor. Volgens mij ben jij nieuw hier.'

'Ja.'

Het meisje met de worteltaart was zestien. Ze was hier al zeven maanden en was eind mei uit Philadelphia hierheen gekomen. Haar ouders hadden haar nog niet gevonden, maar ze hadden wel een paar keer een advertentie in de krant gezet, waar ze niet op had gereageerd. Er was hier een priester in de stad die veel op straat kwam en kinderen hulp bood en hun ouders belde als ze dat wilden. Maar er waren er niet veel die dat deden. Daphne ook niet. 'Ik heet Daff. Heb je al een plek om vanavond te slapen?'

Anne schudde aarzelend haar hoofd. 'Nog niet.'

'Ik weet een plek in Waller Street. Je kunt daar zo lang blijven als je wilt, het enige wat je hoeft te doen is helpen schoonmaken en koken op de dagen dat je corvee hebt.' Er waren daar de laatste tijd ook een paar hepatitisbesmettingen geweest, maar dat vertelde Daphne er maar niet bij. Aan de buitenkant was het allemaal heel mooi en liefdevol hier. Ratten, luizen en kinderen die stierven aan een overdosis waren geen dingen die je met een groentje besprak. En trouwens, zulke dingen gebeurden toch overal? Dit was een zeer speciaal moment in de geschiedenis. Een tijd van vrede en liefde en plezier. Liefde als tegenwicht tegen de zinloze doden in Vietnam. De tijd stond voor iedereen stil en alles wat ertoe deed was het hier en nu, liefde en vriendschap, en vrienden en vriendinnen, zoals dit meisje. Daphne gaf haar een kus op haar wang, pakte haar hand vast en nam haar mee naar het huis in Waller Street.

Er woonden ongeveer dertig of veertig mensen in het huis, waarvan de meesten gekleed waren in Indiase kleren in alle kleuren van de regenboog, maar je zag ook veel spijkerstof met opgenaaide lapjes en kleren met veren en lovertjes erop. Anne voelde zich enorm saai in haar spijkerbroek en haar oude bruine coltrui, maar een meisje dat ze in het huis ontmoette, bood aan om haar een jurk te lenen. Even later had Anne een hip, oudroze gewaad van dunne zijde aan dat afkomstig was uit een tweedehandswinkel in Divisadero Street. Ze kreeg er ook een paar rubberen slippers bij. Ze deed haar haar los en vlocht er een paar bloemen in, en ze voelde zich meteen als een van hen. Die avond aten ze Indiaas, met brood dat iemand zelf had gebakken. Daarna nam ze een paar trekjes van een joint die werd doorgegeven en ging ze op een slaapzak liggen. Ze voelde zich heerlijk warm en tevreden en keek blij om zich heen naar haar nieuwe vrienden en vriendinnen. Ze had het warme gevoel dat ze eindelijk werd geaccepteerd. Ze wist dat ze hier heel gelukkig zou zijn. Ze was mijlenver verwijderd van haar huis in Beverly Hills, ver weg van die belachelijke dingen die haar vader over Lionel had gezegd, het bedrog van de mensen die ze kende, die stomme Gregory, haar egoïstische tweelingzussen, de vrouw die zich haar moeder noemde maar die haar nooit begrepen had. Nee, nu hoorde ze hier, in Waller Street, samen met haar nieuwe vrienden.

En toen ze haar drie dagen later initieerden, leek dat heel goed en echt en liefdevol. Het was een ultieme liefdesdaad in een kamer die gevuld was met wierook en warmte van het vuur in de haard. De hallucinatie vervoerde haar naar de hemel en de hel en weer terug naar de aarde. Ze wist dat ze een ander mens zou zijn als ze wakker werd. Dat hadden ze tegen haar gezegd voordat ze de paddestoelen at, en daarna een suikerklontje met een klein beetje lsd. Het duurde een tijdje voordat ze er iets van merkte, maar toen waren er ineens goede geesten en een kamer vol mensen die ze kende. Daarna spinnen en vleermuizen en afgrijselijke dingen, maar ze hielden haar handen vast terwijl ze gilde en jankte en haar lichaam ineenkromp van de pijn. Ze zongen liedjes voor haar en wiegden haar zo lief als haar moeder nooit had gedaan. Zelfs Lionel was niet zo lief voor haar geweest. Ze kroop op haar knieën door de woestijn en kwam uiteindelijk bij een magisch woud met elfjes die haar aanraakten. Ze voelde hun handen op haar lichaam en de geesten begonnen weer voor haar te zingen. En nu kwamen de gezichten die de hele nacht boven haar hadden gezweefd dichterbij. Ze wachtten af tot ze bevrijd was van het kwaad van haar vroegere bestaan. Nu al voelde ze zich bevrijd en was het alsof ze een van hen geworden was. De slechte geesten waren gedood, ze hadden haar verlaten, en nu was ze bevrijd en vrij. Nu konden ze het ritueel voltooien. Voorzichtig trokken ze haar kleren uit en wasten haar met geurige oliën, ze masseerden elk stukje van haar lichaam. Ze had veel meegemaakt die nacht en ze had overal pijn, maar de vrouwen masseerden haar zacht, maakten haar gereed, drongen langzaam in haar en rekten haar op terwijl ze het uitgilde van de pijn. Ze verzette zich eerst hevig, maar ze fluisterden zo lief tegen haar en lieten haar mooie muziek horen. Ze gaven haar iets warms te drinken en masseerden haar op haar geheimste plekjes tot ze kronkelde onder hun handen van pijn en genot. Daarna kwamen haar nieuwe broeders, de geesten die nu bij haar zouden horen, ter vervanging van de anderen die ze achter zich had gelaten. Ze knielden naast haar terwijl haar zusters zachtjes neurieden en drongen een voor een bij haar naar binnen, terwijl de muziek harder werd en er vogels boven haar hoofd vlogen. Soms voelde ze scherpe pijnscheuten en golven van extase, en weer en weer kwamen ze in haar, hielden haar vast en vertrokken toen weer. Haar zusters kwamen terug en kusten en troosten haar tot ze niets meer voelde en geen geluid meer hoorde. De muziek was gestopt. In de kamer was het donker. Haar vorige leven was weg. Ze bewoog even, en vroeg zich af of het allemaal wel echt gebeurd was. Maar toen ze overeind kwam, zag ze hen allemaal zitten. Ze was heel lang weggeweest en ze was erg verbaasd dat hier zoveel mensen waren. Maar ze herkende hen stuk voor stuk en huilend stak ze haar armen naar hen uit. Ze kwamen allemaal bij haar, één voor één, en ze omhelsden haar. Haar vrouwelijkheid was nu compleet, ze was nu ook een van de zusters geworden en ze hoorde er echt bij. Ze gaven haar als beloning een lsd-tabletje en deze keer vloog ze met hen in dezelfde vlucht mee. Toen haar broeders en zusters weer bij haar kwamen was ze zich daar deze keer van bewust, ze kuste hen en raakte hen aan zoals zij ook was aangeraakt. Dit was nu hun privilege, legden ze uit, het was hun manier om haar te laten zien dat ze van haar hielden. Ze mocht in de weken die hierop volgden nog vaak meedoen aan dit ritueel. En als er nieuwe gezichten in het huis in Waller Street kwamen, was het Sunflower die hen begroette. Sunflower, die vroeger Anne heette, en nu bloemen in haar haar droeg en met een glimlach de wereld bekeek. Ze leefde voornamelijk op lsd en ze was nog nooit zo gelukkig geweest. Drie maanden later nam een van de broeders haar als de zijne. Hij heette Moon, en hij was heel lang en slank en knap, met zilveren haren en lieve ogen. Hij nam haar elke avond in zijn bed en hield haar vast en beminde haar. In sommige opzichten deed hij haar aan Lionel denken. Ze ging overal met hem naartoe en vaak keek hij haar met die mysterieuze glimlach aan.

'Sunflower, kom bij me...' Ze kende de toverkracht van wat hij fijn vond, ze wist hoe ze de kruidendrankjes op moest warmen die hij dronk, wanneer ze hem drugs moest geven, wanneer ze hem aan moest raken. En als er een nieuweling kwam, was het Sunflower die haar het eerste aanraakte, die haar masseerde met warme olie, die haar verwelkomde in de groep en haar met haar behendige vingers gereedmaakte voor de rest van de groep. Moon was altijd heel erg trots op haar en daarom gaf hij haar extra lsd-pilletjes. Het was raar dat haar leven nu zo anders was geworden, zo anders dan het leven dat ze had gekend. Het was nu gevuld met kleuren en liefde en plezier. Niets was er meer over van de akelige eenzaamheid van haar vorige bestaan. Ze was dat allemaal vergeten. En toen Moon in het voorjaar aan haar buik voelde en tegen haar zei dat ze een kindje zou krijgen, en niet meer aan het ritueel kon meedoen, moest ze huilen.

'Niet huilen, kleintje... Je moet je voorbereiden op een nog veel groter ritueel. We zullen er allemaal voor je zijn als dat kleine manestraaltje tevoorschijn komt, maar tot dan...' Hij gaf haar haast geen lsd meer maar ze mocht net zoveel marihuana roken als ze wilde. Hij moest lachen om haar enorme eetlust. Het was al een beetje te zien dat ze een baby zou krijgen toen ze op een dag door Haight Street liep en een gezicht meende te zien dat ze herkende van vroeger. Ze wist niet meer precies wie het was. Ze kwam peinzend thuis bij Moon in Waller Street. 'Ik heb iemand gezien die ik ken.'

Dat baarde hem niet veel zorgen. Ze zagen allemaal wel eens mensen die ze kenden, in hun hoofd en in hun hart, en soms op concretere manieren. Moons vrouw en kind waren omgekomen bij een bootongeluk. Kort daarna was hij weggegaan uit Boston en hierheen gekomen. Hij zag hen vaak voor zijn geestesoog, vooral tijdens het ritueel. Maar dat Sunflower iemand zag die ze kende verbaasde hem helemaal niet. Het was een teken dat ze in een hogere wereld kwam, en daar was hij blij om. De baby, die voor een deel de zijne was, zou haar nog voor zijn geboorte in hogere sferen brengen. 'Wie was het, kindje?'

'Ik weet het niet, ik kan me zijn naam niet meer herinneren.' Hij had haar de vorige avond bij wijze van uitzondering een lsd-pilletje gegeven en de naam Jezus kwam steeds weer in haar op, al wist ze zeker dat die het niet geweest was.

Moon lachte naar haar. Later kreeg ze nog wat lsd en een paar paddestoelen, maar ze moest puur blijven voor het kind, ze mocht er maar een klein beetje van nemen, net genoeg om haar in hogere sferen te houden. Meer mocht niet, anders zou ze de baby bang maken. En haar kind was tenslotte van hen allemaal. Ze hadden er allemaal hun aandeel in gehad, haar broeders en haar zusters. Moon wist zeker dat het kind die eerste avond verwekt was, aan het einde van het ritueel, toen zij in het middelpunt had gestaan. Het kind zou speciaal gezegend zijn. Toen hij haar daaraan herinnerde, kwam ineens de naam John bij haar naar boven. En toen wist ze weer wie ze op straat had gezien.

23

'Weet je het echt zeker?' Lionel keek hem ongelovig aan. John had hem dit al twee keer eerder geflikt. Ze hadden drie maanden geleden tot ieders afgrijzen de school verlaten en waren samen naar San Francisco gegaan om haar te zoeken. Ward had daar niets over willen horen en Bob Wells was bang dat het een excuus was om met hun opleiding te stoppen, naar San Francisco te gaan en daar een vrolijk leventje te gaan leiden.

Maar Lionel was ervan overtuigd dat Anne daar ergens was. San Francisco was een toevluchtsoord voor van huis weggelopen kinderen, en hoewel hij dat maar niet aan zijn ouders vertelde, wist hij zeker dat die kinderen daar jaren konden rondzwerven zonder te worden herkend of opgepakt. Er waren er duizenden, samengepropt in kleine appartementen, als mieren bijeen in kleurig geschilderde huizen in Haight-Ashbury vol kleden en bloemen en wierook en slaapzakken. Het was een bijzondere stad, een bijzondere tijd die nooit meer terug zou komen, en Lionel had het gevoel dat Anne daar ergens was. Dat gevoel had hij heel sterk gehad vanaf de allereerste dag dat hij in San Francisco was. Samen met John had hij maandenlang zonder succes de straten uitgekamd en nu hadden ze haast geen tijd meer over. Ze hadden beloofd om in juni terug te gaan naar school om in de zomer de verloren tijd in te halen.

'Als jullie haar niet binnen drie maanden hebben gevonden,' had Bob Wells gezegd, 'dan moeten jullie het opgeven. Langer zoeken is onzinnig. Bovendien kan ze net zo goed in New York of Hawaï of Canada zitten.'

Maar Lionel wist dat dat niet zo was. Ze zou hierheen gaan, op zoek naar de liefde die ze bij hen nooit had gekregen. John was het met hem eens geweest en nu vertelde hij hem dat hij haar had zien lopen in de buurt van Ashbury, in een paarse beddensprei en met een bloemenkrans op haar hoofd. Ze had zo glazig uit haar ogen gekeken dat hij zich afvroeg of zij hem wel gezien had. Toch had hij het gevoel gehad, heel eventjes maar, dat ze hem had herkend, maar daarna was ze weer verder gedrenteld. Hij was haar achterna gegaan naar een oud, vervallen huis waar een hele kolonie junks en weggelopen kinderen huisden. De geur van wierook was op straat nog te ruiken en er zaten er minstens twintig op de stoep, een Indiaas lied zingend, lachend, en wuivend naar vrienden. Toen ze eraan kwam, weken ze als de Rode Zee uiteen, hielpen haar de treetjes op naar een grijze man die op haar stond te wachten en haar naar binnen hielp terwijl John stond toe te kijken. Het was een heel vreemd gezicht geweest en hij probeerde het zo goed mogelijk aan Lionel uit te leggen.

'Ik moet toegeven dat het wel klinkt alsof zij het zou kunnen zijn.' Maar dat was bij de andere twee meisjes die John had gevonden ook het geval geweest. Elke dag gingen ze afzonderlijk van elkaar in Haight-Ashbury naar haar op zoek. Als ze hier was, dan was het een wonder dat ze haar nog nooit waren tegengekomen. In de avond gingen ze weer naar de hotelkamer die Lionel had gehuurd met het geld dat hij van Faye had geleend. Meestal gingen ze ergens een hamburger eten. Homobars meden ze, en ze bemoeiden zich alleen met zichzelf. En dan begon het 's ochtends weer van voren af aan. Ze deden het met een overgave waar Faye zeer van onder de indruk was. Ze was een paar keer naar San Francisco gevlogen om hen te helpen zoeken, maar Lionel had tegen haar gezegd dat ze alleen maar in de weg liep. Ze viel veel te veel op tussen die flowerpowerfiguren, met haar keurig gestreken bloesjes, haar te schone spijkerbroeken, en haar sieraden, ook al had ze die tot het absolute minimum beperkt. Ze leek precies op wie ze was: de moeder van een van huis weggelopen kind uit Beverly Hills, op zoek naar haar kind, en dus schoten ze als ratten weg zodra zij zich op straat vertoonde. Uiteindelijk had Lionel het maar gezegd: 'Ga nou maar naar huis, mam, we bellen je meteen als we iets weten of als we haar vinden. Dat beloof ik.' En dus was ze maar weer verdergegaan met haar films. Ze had Ward zover gekregen dat hij een co-producent had ingehuurd omdat hij weer erg veel dronk de laatste tijd en het met hem van kwaad tot erger ging. Hij wilde nog steeds niet met Lionel praten. En toen Lionel haar opbelde om verslag uit te brengen van wat hij in Haight-Ashbury had gezien, hing Ward direct op. Het maakte de communicatie tussen Lionel en Faye wel erg moeizaam. Uiteindelijk liet ze zelfs een aparte telefoonlijn aanleggen waarop Lionel haar kon bellen. Maar ze merkte dat de kinderen die telefoon ook niet op durfden te nemen, uit angst voor wat hun vader zou doen als ze met Lionel zouden praten. Ze hadden zijn dreigementen letterlijk opgevat en dus werd Lionel door iedereen in de steek gelaten, behalve door Faye, die meer van hem hield dan ooit tevoren. Ze praatte zo vaak als ze kon met Mary Wells en ze zei dan altijd hoe dankbaar ze was dat John haar zoon hielp met het zoeken naar Anne. Johns ouders leken de situatie langzamerhand geaccepteerd te hebben. Zij hielden van hun eigen zoon, en ze accepteerden ook haar zoon. Dat kon Faye niet van Ward zeggen, die nooit meer met hen gesproken had sinds Bob hem die ochtend het huis uitgezet had, op de dag dat hij hun het nieuws was komen vertellen.

Tussen Ward en Faye was er ook veel veranderd. Hij was gewoon met Greg naar de Super Bowl gegaan, ook al was Anne toen al weggelopen. Hij zei dat de politie haar wel zou opsporen en dat hij haar een flinke portie straf zou geven als ze weer terug was, en haar als het moest tien jaar lang huisarrest zou geven zodat ze het niet nog eens zou doen. Maar toch ging hij samen met Greg weg en amuseerde zich enorm bij de Super Bowl. Toen hij terugkwam, was hij verbaasd dat de politie Anne nog niet had gevonden, en in de weken die hierop volgden, ijsbeerde hij rusteloos door het huis en rende naar de telefoon zodra die ging. Eindelijk was het tot hem doorgedrongen dat het ernstig was. De politie had hun onomwonden verteld dat hun dochter misschien dood was, of dat ze, ook al leefde ze nog, misschien nooit opgespoord zou worden. Het was alsof ze nu twee kinderen tegelijk kwijt waren geraakt. Faye wist dat ze dit nooit meer te boven zou komen. Ze stortte zich op haar werk om de pijn te vergeten, maar dat hielp niet. In haar vrije tijd bracht ze zoveel mogelijk tijd door met de tweelingzussen, als die er waren. Maar zij voelden het gemis ook. Vanessa was stiller dan ooit. Haar eerste grote liefde was op niets uitgelopen. Zelfs Valerie was veel rustiger dan anders. Ze maakte zich bijna niet meer op en ging haast nooit uit. Haar minirokjes waren minder schokkend, en ze had haar garderobe niet uitgebreid. Het was alsof ze allemaal zaten te wachten op het bericht dat ze nooit meer iets van haar zouden horen. Faye werd met de dag banger dat haar jongste dochter dood was.

Ze ging een paar keer naar de kerk, iets wat ze in geen jaren had gedaan, en als Ward 's avonds thuiskwam, zei ze nauwelijks iets tegen hem. Eerst kwam hij om een uur of een 's nachts thuis, als de cafés dichtgingen, en dan was het duidelijk te merken waar hij vandaan kwam, maar na een tijdje kwam hij helemaal niet meer thuis. De eerste keer dat dit gebeurde, was Faye doodsbang dat hij een ongeluk had gehad. Maar toen hij de volgende ochtend om zes uur toch thuiskwam, en met de krant onder zijn arm aangeslopen kwam, schrok ze van de manier waarop hij keek. Hij was niet dronken, hij had geen kater, hij vertelde helemaal niet waar hij geweest was, en ineens wist ze het. Er schoot haar een naam te binnen waar ze in geen jaren aan had gedacht. Maisie Abernathie. Ze herinnerde zich nog goed dat Ward veertien jaar geleden met haar naar Mexico was geweest. Natuurlijk ging hij nu niet met dezelfde vrouw om, maar ze herkende die blik, die manier waarop hij haar blik ontweek. En toen ze dat in de gaten kreeg, wilde ze niets meer met hem te maken hebben. Hij kwam steeds minder vaak thuis, maar ze was zo verdoofd door de pijn en alle ellende dat ze toch niets meer voelde. Ze kon zichzelf maar nauwelijks staande houden. Haar dagen vulde ze met werken, haar nachten met schuldgevoel, en daar tussendoor deed ze zo veel mogelijk voor de tweeling. Maar niets kon verhinderen dat haar gezin zomaar uit elkaar gevallen was.

Na een tijdje hoorde ze de geruchten bij mgm. Hij had iets met een actrice uit een televisieserie en volgens die geruchten was het een serieuze verhouding. Ze bad dat het niet in de kranten zou komen zodat ze het niet aan de meisjes hoefde uit te leggen. Ze had al genoeg aan haar hoofd. Net toen ze het gevoel had dat ze niet meer zou kunnen verdragen, belde Lionel op. Hij was samen met John naar dat huis gegaan en had het meisje dat hij bedoelde heel even gezien. Hij was er nu ook van overtuigd dat het inderdaad Anne was. Ze zag er gedrogeerd en verdwaasd uit, ze was veel dikker dan eerst, en ze was gekleed in een soort paarse sari, maar ze wisten allebei zeker dat het Anne was.

De tranen stroomden Faye over de wangen. 'Weet je het zeker?'

Lionel wilde eigenlijk zeggen dat hij het inderdaad zeker wist. Ze zag er alleen wel heel anders uit en er hingen allemaal leden van die rare commune om haar heen, zodat ze niet zo dichtbij hadden kunnen komen. En ze konden natuurlijk niet even haar naam roepen en naar haar zwaaien. Maar van de andere kant wilde hij zijn moeder ook weer niet al te blij maken, want echt zeker weten deed hij het natuurlijk niet. 'Niet honderd procent zeker, mam. En ik wilde vragen wat we nu volgens jou moeten doen.'

'De politie heeft gezegd dat we hen moesten bellen.'

'Maar stel dat het toch een ander meisje is?'

'Blijkbaar gebeurt dat wel vaker. Maar in dat geval is het waarschijnlijk een ander weggelopen meisje waar ze ook naar op zoek zijn. Ze zeiden dat we zeker niet moesten aarzelen om te bellen als we het meenden te weten. En verder is er nog een zekere pastoor Brown daar ergens in de buurt die bijna elk kind kent. Hij staat altijd voor ze klaar.' De jongens kenden hem wel en ze spraken af dat ze de politie zouden waarschuwen maar ook naar de pastoor zouden gaan. 'Zal ik vanavond al op het vliegtuig stappen?' Ze had tegenwoordig 's avonds na haar werk toch niets meer te doen. Ze zag Ward nog maar zelden. Hij bleef nachten weg alsof het de gewoonste zaak van de wereld was en het leek wel alsof hij wachtte tot ze er iets van zou zeggen, maar daar had ze de kracht niet voor. Ze vroeg zich af of die roddels waar zouden zijn, dat het inderdaad serieus was met die meid. Het leek haast niet mogelijk dat ze nu, na al die jaren, nog zouden gaan scheiden, maar toch ging dat steeds meer tot de mogelijkheden behoren. Als ze nu eerst Anne eens terug hadden, en als Lionel weer op school zat, dan moest ze daarna maar nadenken over die verhouding van Ward, en misschien over een scheiding. Tegen middernacht ging de telefoon waar Lionel haar altijd op belde.

Ze nam op en hield haar adem in. 'Li?'

'Ja, met mij. De politie denkt ook dat zij het is. We hebben haar vandaag aangewezen. Ze hebben een stuk of zes agenten die daar undercover werken en die op zoek zijn naar drugs en weggelopen kinderen. En ze zijn ook met pastoor Brown gaan praten. Hij kent haar, ze schijnt Sunflower te heten. Maar hij dacht dat ze nooit zo jong kon zijn.' Anne zou inmiddels al veertieneneenhalf zijn, maar ze had er altijd al ouder uitgezien dan ze in werkelijkheid was, vooral de laatste tijd. Hij vertelde Faye de rest van het verhaal ook maar niet: dat ze in een commune woonde waar vreemde erotische en seksuele praktijken werden beoefend, met name groepsseks. De leden van de commune waren al een paar keer gearresteerd, maar het was onmogelijk om te bewijzen wat er precies gebeurde en dat er minderjarige kinderen bij betrokken waren. Alle kinderen zeiden dat ze ouder waren dan achttien en het was haast onmogelijk om het tegendeel te bewijzen. De pastoor had ook verteld dat daar heel veel lsd gebruikt werd, evenals 'toverpaddestoelen' en mescaline. Het ergste was nog dat dit meisje waarnaar ze op zoek waren zwanger was. Dat vertelde hij nog maar niet aan Faye. Als het toch iemand anders bleek te zijn, zou ze zich daar anders voor niets zorgen over hebben gemaakt. 'Mam, wil je dat ze haar arresteren of alleen ondervragen?' Ze waren nog nooit zo dichtbij geweest en Faye zonk de moed in de schoenen toen ze aan haar jongste dochter dacht. Het was al vijf maanden geleden sinds ze Anne had gezien en Joost mocht weten wat er in de tussentijd met haar was gebeurd. Ze durfde daar nauwelijks aan te denken en ze dwong zich te concentreren op wat Lionel zei.

'Kunnen ze haar niet gewoon daar ophalen zodat jij haar van dichtbij kan bekijken?'

Lionel zuchtte. Hij zat daar de hele tijd al over te piekeren. 'Dat kan wel, als het echt Anne blijkt te zijn. Maar als dat niet zo is, en als ze niet is weggelopen en meerderjarig is, dan kan ze de politie aanklagen wegens een onrechtmatige arrestatie. De meeste hippies zullen daar niet aan beginnen, maar toch zijn ze daar heel voorzichtig mee. Ik geloof dat ze een paar keer flink de vingers gebrand hebben. Hij klonk zo moe dat ze er verdrietig van werd. Faye zuchtte. Ze wilde Anne terug, hoe dan ook. 'Zeg maar tegen de politie dat ze moeten doen wat ze zelf het beste vinden. Maar we moeten natuurlijk wel weten of ze het echt is.'

Hij knikte. 'Ik heb morgen om tien uur een afspraak met een paar undercoveragenten. Ze gaan het huis in de gaten houden en haar nogmaals volgen. Als we gewoon met haar kunnen praten, zullen we dat doen, maar anders arresteren ze haar vanwege drugsgebruik of zoiets.' Faye schrok. 'Is ze dan aan de drugs?'

Lionel aarzelde even en keek naar John. Ze waren allebei kotsmisselijk van de troep in Haight-Ashbury: het vuil, de drugs, het uitschot, de berovingen, de kinderen die er rondliepen. Ze hadden het bijna opgegeven, maar ze hadden haar nu op het nippertje gevonden. Als ze het was, tenminste. 'Ja, mam. Waarschijnlijk wel. Als het Anne is. En ze ziet er ook niet zo geweldig uit.'

'Maar ze heeft verder niet iets ergs?' Er klonk zoveel bezorgdheid door in Fayes stem dat het hem pijn deed.

'Nee, ze is alleen wel erg stoned. En ze woont ook in een heel vreemd huis. Het is een soort oosterse sekte.'

'O nee toch...' Misschien had ze haar hoofd wel kaalgeschoren. Dat kon Faye zich nauwelijks voorstellen. Toen ze samen met Lionel en John door dat deel van de stad had gelopen, had ze het allemaal vreselijk gevonden en ze begreep niet dat mensen zo konden wonen. Ze was eerlijk gezegd opgelucht geweest toen Lionel haar naar huis had gestuurd. Maar nu wilde ze graag zo snel mogelijk terug, naar Anne. Ze had het gevoel dat zij het deze keer misschien echt was. Ze zag haar nog steeds voor zich op de dag dat ze werd geboren. Het was bijna niet te geloven dat dat alweer zo lang geleden was.

'We zullen je morgen bellen, mam. Meteen als we iets weten.'

'Ik ben de hele dag op mijn kantoor,' antwoordde ze. 'Zal ik voor de zekerheid een vlucht reserveren, voor het geval ze het echt is?'

Hij lachte in de hoorn. 'Zorg maar gewoon dat je bereikbaar bent. Ik bel je in ieder geval op, als het Anne is maar ook als ze het niet is.'

'Dank je, lieverd.' Hij was toch wel de liefste zoon die een moeder zich kon wensen, en het kon haar niets schelen dat hij homo was. Hij was liever dan Greg ooit geweest was, maar toch hield ze van allebei. Wat Greg vooral miste, was gevoeligheid. Hij zou nooit drie maanden van school gaan om Anne te zoeken. Toen hij met Pasen thuis was, had hij Lionel zelfs voor gek verklaard. Maar Ward had hem meteen heel boos aangekeken omdat hij die verboden naam uitsprak, waarop zij zich had moeten inhouden om niet uit te vallen tegen Ward. Ze kon er zo langzamerhand niet meer tegen en een scheiding zou in feite een enorme opluchting zijn. Maar daar wilde ze nu niet aan denken. Ze wilde alleen maar aan Anne denken.

Ze lag nog lang wakker nadat Lionel had opgehangen en ze dacht aan de tijd dat Anne nog een klein meisje was, aan de dingen die ze had gezegd en gedaan, de grappige woordjes, dat ze zo vaak haar eigen gang ging ergens in huis, en zo gehecht was aan Lionel. Faye wist dat ze op een wat ongelukkig moment geboren was, maar daar kon niemand iets aan doen. De financiële ramp die hen was overkomen had zich pas een paar weken na haar geboorte voltrokken en toen had Faye het erg druk gehad met de verkoop van het huis, hun antiek, de juwelen, en de verhuizing naar dat vreselijke huis in Monterey Park. Daarna was Ward bij hen weggegaan en moest ze het hele gezin in haar eentje onderhouden. Anne was door dat alles een beetje ondergesneeuwd geraakt. De anderen hadden haar in die tijd niet meer zo heel erg nodig, maar zij hadden toen ze kleiner waren haar onverdeelde aandacht gekregen. Maar Anne niet. Toen Anne er was, had ze bijna altijd gewerkt, van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat, en Anne had ze in feite heel erg verwaarloosd. Faye herinnerde zich dat het kindermeisje maanden na Annes geboorte soms bij haar kwam om te vragen of zij haar nu niet even wilde vasthouden, of de fles geven, maar dat had Faye vaak afgewimpeld met de woorden: 'Nee, nu niet... Ik heb nu echt geen tijd.' Steeds opnieuw had ze dat gedaan, totdat het kindermeisje het haar uiteindelijk maar niet meer vroeg. Anne had daar een hoge prijs voor moeten betalen. Hoe kon ze haar kind na al die jaren nog vertellen dat ze wél om haar gaf, dat ze wél altijd van haar had gehouden, maar dat ze gewoon zo weinig tijd had gehad? Welk recht had je dan eigenlijk op dat kind als je er toch geen tijd voor had? Maar toen ze haar hadden verwekt, was het leven nog zo simpel en had ze alle tijd van de wereld. Slechte timing was het geweest. En zij was een slechte moeder geweest. Dat zei ze steeds weer tegen zichzelf terwijl ze in dat grote, lege bed lag. Ze dacht aan Anne en ze vroeg zich af of het echt te laat was, en of Anne haar nu de rest van haar leven zou haten. Dat zou best kunnen. Sommige dingen kwamen gewoon nooit meer goed, zoals haar relatie met Ward, en zijn relatie met Lionel. De laatste maanden waren er heel wat scheuren gekomen in de familiebanden, onherstelbare scheuren. Toen ze om zes uur opstond, en de hele nacht geen oog had dichtgedaan, drukten de zorgen loodzwaar op haar schouders.

Ze stond op, douchte en kleedde zich aan. Ze wachtte tot het tijd werd dat de tweeling naar school ging, zodat ze daarna naar haar kantoor bij mgm kon vertrekken. Intussen kwam Ward thuis. Het verbaasde haar dat hij helemaal geen moeite meer deed om de schijn op te houden. Hij belde haar niet meer, en verzon niet eens een smoes als hij de hele nacht was weggebleven. Zo nu en dan kwam hij thuis en dan stelde ze hem geen vragen. Als hij thuis was, sliep hij op de kamer van Greg, en daar ging hij nu ook naar toe. Ze zei niets tegen hem over Anne. Dat had toch geen zin totdat ze zeker wist dat zij het was. Het verlossende telefoontje kwam pas 's middags en haar hart begaf het bijna. Haar secretaresse zei tegen haar dat Lionel aan de lijn was en ze drukte snel de knop op haar eigen toestel in zodat ze Lionels stem kon horen.

'Li?'

'Rustig nou maar mam, het gaat prima hier.' Hij stond zelf ook op zijn benen te trillen, maar hij wilde niet dat ze dat wist. Het was een hele toestand geweest om haar daar weg te krijgen, maar de politie had het keurig afgehandeld en er was niemand gewond geraakt, zelfs Anne niet. Ze was wel erg verward. Het leek haar niet eens zoveel te kunnen schelen dat ze daar werd weggehaald, maar die ouwe vent was woedend. Hij stond maar met een soort staf naar hen te zwaaien en hij zei dat de goden hen zouden straffen omdat ze zijn kind van hem hadden afgepakt. Maar Anne had zich heel gemakkelijk mee laten nemen. Toen ze Lionel zag, had ze naar hem geglimlacht en ze wist gelukkig meteen weer wie hij was.

Maar ze was wel erg stoned, dus het zou best kunnen dat ze vreselijk kwaad zóu worden als haar roes voorbij was. Daar waren ze op voorbereid. De politie was daaraan gewend en er was een arts die ze konden inschakelen.

Faye hield haar adem in toen ze Lionels stem hoorde, en ze vroeg meteen: 'Is het Anne?' Ze sloot haar ogen.

'Ja mam, ze is het. En het gaat goed met haar. Redelijk goed.' Maar gelukkig hadden ze haar eindelijk gevonden. Hij keek John weer aan. De laatste maanden hadden ze een band gekregen die zó sterk was dat hij de rest van hun leven zou blijven bestaan, dat wisten ze zeker. Het was zelfs alsof ze met elkaar getrouwd waren. Maar Lionel concentreerde zich weer op het telefoongesprek met zijn moeder. 'Het gaat goed met haar, hoor mam. We zijn nu in Bryant Street, met de politie, en over een paar dagen mag ik haar mee naar huis nemen, als ze een beetje bij is gekomen.'

'Bijgekomen? Waarvan?' Hij had haar een hoop te vertellen, maar daar was het nu nog te vroeg voor. En het kon zeker niet door de telefoon. Ze moest rustig voorbereid worden op wat ze te horen zou krijgen.

'Ze is een hele tijd weggeweest, mam. Dan duurt het natuurlijk een tijdje voordat je weer aan het gewone leven gewend bent. Ze heeft de afgelopen maanden een heel ander leven geleid.' Hij probeerde een tactische manier te bedenken om het te zeggen. Als ze maar nooit de verhalen hoorde die de politie hun had verteld. Ze kenden de commune heel goed en ze wisten precies wat voor rituelen zich daar afspeelden. Ze zou het besterven als ze wist wat Anne allemaal had meegemaakt, al leek Anne daar zelf niet eens zo van onder de indruk. In feite vond Lionel dat ze er gelukkiger uitzag dan vroeger. Maar dat was waarschijnlijk grotendeels het gevolg van de drugs en als ze daarvan moest afkicken, zou ze zich waarschijnlijk een stuk minder gelukkig voelen. De politie had overwogen om haar te arresteren omdat ze drugs had gebruikt, maar omdat ze veertien jaar was en waarschijnlijk gedwongen was tot drugsgebruik, hadden ze besloten om dat maar niet te doen. Ze wilden weten of de familie Thayer de commune wilde aanklagen wegens ontvoering of mishandeling, maar Lionel had gezegd dat zijn ouders dat moesten beslissen. Faye probeerde nog steeds te bedenken wat Lionel haar nu eigenlijk wilde vertellen.

'Dus ze is aan de drugs?'

Hij aarzelde even, maar de waarheid moest toch een keer verteld worden. 'Ja, dat denk ik wel.'

'Harddrugs? Zoals heroïne?' Fayes gezicht werd bleek. Als dat zo was, was het afgelopen met haar, want daar zou ze nooit meer vanaf komen. Maar Lionel stelde haar vlug gerust.

'Nee, ik bedoel meer marihuana, en waarschijnlijk ook lsd en meer van zulke hallucinerende drugs.' Hij werd al een echte expert op dit gebied. Faye zuchtte diep.

'Houdt de politie haar nog vast?'

'Nee. Ik dacht dat ik haar beter mee terug naar het hotel kon nemen, dan kan ze een bad nemen en zich wat ontspannen.' En afkicken, wilde hij eraan toevoegen.

'Ik stap meteen op het vliegtuig.'

Lionel knarste met zijn tanden. Hij wilde Anne per se wat opkalefateren voordat Faye er was en als ze met het eerste het beste vliegtuig kwam, kreeg hij daar niet veel gelegenheid voor. Bovendien was er nog iets anders dat zijn moeder moest weten, iets wat inmiddels erg goed te zien was. 'Mam, er is ook nog iets anders.' Zie je wel, ze wist wel dat er nog iets was wat hij haar niet had verteld. Er was iets met Anne. 'Mam?'

'Wat is het dan, Lionel?'

'Ze is zwanger.'

'O god...' Op dat moment barstte Faye in tranen uit. 'Maar ze is nog maar veertien.'

'Dat weet ik, mam. Ik vind het ook heel erg.'

'Hebben ze die jongen?'

Hij had het hart niet om haar te vertellen dat ze niet zwanger was geraakt van een jongen, maar van de ongeveer dertig mannelijke leden van de commune. In plaats daarvan deed hij heel vaag en zei dat Anne dat zelf maar moest vertellen, maar Faye was vreselijk overstuur en nam zich voor om meteen dokter Smythe te bellen, een gynaecoloog die een abortus voor haar zou regelen. Hij had dat een jaar eerder ook voor een van haar filmsterren gedaan. Als hij bij een meisje van Annes leeftijd geen abortus wilde doen, dan zou ze met haar naar Londen of naar Tokyo gaan. Ze hoefde het kind in ieder geval niet te krijgen. Ze was misschien wel verkracht. In zekere zin vond ze de gedachte dat Anne zwanger was nog het vreselijkste van deze afschuwelijke toestand en ze moest zichzelf voorhouden dat ze dankbaar moest zijn dat ze teruggevonden was. Ze huilde nog steeds toen ze had opgehangen en ze verborg haar gezicht in haar handen. Ze haalde diep adem, snoot haar neus, rechtte haar schouders en liep de gang op om Ward te gaan zoeken. Hij moest het natuurlijk ook weten. Anne was zijn kind ook, hoe weinig ze op dit moment ook gemeen hadden. Ze vroeg zich af hoe ze de zakelijke kant van hun scheiding zouden moeten regelen. Tot nu toe was het gewoon doorgegaan zoals voorheen, maar dat kon niet eeuwig zo blijven. Nu Anne gevonden was, zou Lionel ook weer naar huis komen. Ze had geen enkel excuus meer om Ward niet te confronteren.

Toen ze bij zijn kantoor was, sprong zijn secretaresse haastig op.

'Is meneer Thayer er?' Maar ze wist zeker dat dat zo was. Ze had hem een paar minuten geleden nog gezien.

De secretaresse keek nerveus naar haar, liet een potlood op de grond vallen en probeerde Fayes blik te ontwijken. 'Nee... Hij is er niet...'

'Je liegt.' Faye was niet in de stemming om te luisteren naar onzinverhalen van wie dan ook. 'Ik weet toevallig dat hij er wel is.' Het was een gok, maar het werkte wel. 'Hij is niet, ik bedoel, hij wil niet gestoord worden.'

'Ligt hij weer te neuken op de bank?' Fayes ogen schoten vuur. Ze wist precies wat er aan de hand was, wat er in hun eigen kantoor allemaal gebeurde. Hij had wel lef. 'Ik wist niet dat die sollicitatiebank hier zo vaak werd gebruikt.' Ze liep naar de deur van zijn kantoor, tot grote schrik van zijn secretaresse. 'Maak jij je maar geen zorgen,' zei ze tegen haar. 'Ik zal wel zeggen dat ik je overmeesterd heb.' Ze deed de deur open en liep naar binnen. Wat ze vervolgens zag, viel eigenlijk nog wel mee. Hij en Carol Robbins, de ster van Follow my world, de dagelijkse soap, waren volledig gekleed en zaten aan zijn bureau. Maar hij had wel haar hand vast en alles aan de situatie suggereerde dat ze een serieuze verhouding hadden. Carol was een lang, blond meisje met lange benen en enorme borsten. In de soap speelde ze een verpleegster en de mannen vonden het geweldig om naar haar strakke uniform te kijken. Maar Faye keek alleen maar naar Ward, die de hand losliet en nerveus naar zijn vrouw keek. Faye deed alsof het meisje lucht was.

'Ze hebben Anne gevonden. Ik dacht dat je dat misschien wel wilde weten.'

Hij sperde zijn ogen open en het was duidelijk te zien dat dat hem veel deed. Heel even leek hij de aanwezigheid van het meisje te zijn vergeten en hij keek alleen maar naar zijn vrouw. 'Is alles goed met haar?'

'Ja.' Ze vertelde hem niets over de drugs of de zwangerschap. Ze wilde niet dat het meisje dat wist, want dan zou het vanavond nog in alle kranten staan. 'Prima.'

'Wie heeft haar gevonden? De politie?'

Faye schudde haar hoofd. 'Lionel.' Er kwam een glorieuze blik in haar ogen toen ze zag dat zijn gezicht betrok. 'Ik vlieg er over twee uur heen. Als het kan, neem ik haar vanavond nog mee naar huis. Je kunt morgen wel langskomen, als ze wat geslapen heeft.'

Hij keek verbaasd over wat ze zei. 'Is er dan een reden waarom ik niet vanavond al naar huis zou kunnen gaan?' Faye lachte bitter en liet eindelijk haar blik even naar het rondborstige meisje tegenover hem gaan.

'Dat is aan jou. Morgen lijkt me ook prima.' Ze keek weer naar hem en zag dat hij bloosde. Het afgelopen halfjaar was hij een stuk ouder geworden. Hij werd binnenkort vijftig, maar hij zag er veel ouder uit. De laatste maanden had hij uitbundig geleefd met dit meisje, hij had weer veel gedronken en hij had, net als zij, twee zware klappen te verduren gehad. Dat had zijn tol geëist, maar ze had absoluut niet met hem te doen. Zij was ook ouder geworden en hij had ook niets gedaan om dat voor haar te verzachten. Hij had haar verlaten en troost gezocht bij dit meisje. Ze had bijna spijt dat ze zelf ook niet zoiets had ondernomen, maar ze was veel te bezorgd geweest om Lionel en Anne. Maar afgezien daarvan zou ze best een verhouding willen hebben. Daar zou ze nu tijd genoeg voor krijgen, en met haar zesenveertig jaar was ze daar zeker nog niet te oud voor. Ze keek hem met diepe minachting aan. 'Ik zal vragen of Anne je belt als we weer thuis zijn, als ze tenminste met je wil praten.'

Hij was geschokt door haar toon, door de blik in haar ogen, en hij keek nerveus naar de welgeschapen blonde vrouw terwijl Faye zijn kantoor uit liep en de deur achter zich dichtdeed. Zijn secretaresse zat van de zenuwen een papieren zakdoekje te verscheuren in afwachting van Ward die haar ongetwijfeld zou gaan uitfoeteren, maar tot haar verbazing kwam alleen Faye naar buiten en liep ogenschijnlijk kalm weg. Ze knikte zelfs nog even naar haar. Ze moest over een uur al op het vliegveld zijn en ze was net bezig om op haar eigen kantoor haar reservetandenborstel in haar tas te stoppen toen Ward binnenstormde.

'Wat denk jij verdomme van plan te zijn?' Zijn gezicht was rood, maar Faye kon niet weten dat hij zojuist Carol naar huis had gestuurd. Ze was in tranen vertrokken en had hem ervan beschuldigd dat hij haar dumpte, wat hij inderdaad serieus overwoog. Hij was nog steeds met Faye getrouwd, wat hem betrof in ieder geval, al scheen zij dat te zijn vergeten. Hij was alleen 'voor de lol' iets met haar begonnen, maar de laatste weken begon het uit de hand te lopen.

Faye keek ongeïnteresseerd op, voor een deel gespeeld maar voor een deel ook echt. 'Ik heb geen tijd om nu met je te praten. Mijn vliegtuig vertrekt om drie uur.'

'Mooi. Dan praten we onderweg wel verder. Ik ga met je mee.'

'Ik heb jouw hulp niet nodig.' Haar ogen stonden koud en de zijne heel verdrietig.

'Je hebt mijn hulp nooit nodig gehad, maar het is ook mijn kind.' Faye was even stil toen hij dit had gezegd.

Toen keek ze naar hem op. Ze kon de aandrang niet weerstaan om hem te kwetsen, want hij had haar de laatste tijd ook zo enorm gekwetst. 'Neem je je vriendin ook mee?'

Hij keek naar zijn vrouw. 'Daar moeten we het een dezer dagen misschien maar eens over hebben.' Dat wist zij ook en ze knikte naar hem, maar ze bedoelden allebei iets anders.

'Ik wilde eerst Anne en Lionel weer thuis hebben voordat we het daarover zouden hebben, maar als alles over een paar weken weer normaal is, heb ik wel tijd om met een advocaat te gaan praten.'

'Heb jij dan al een besluit genomen?' Hij keek heel verdrietig, maar het verbaasde hem niet. Hij had niets gedaan om haar van dat besluit te weerhouden en nu was het waarschijnlijk te laat. Hij voelde zich verslagen door het leven. Zijn huwelijk was voorbij, zijn zoon was homo, zijn dochter was van huis weggelopen, en God mocht weten wat er allemaal met haar was gebeurd. Het was verschrikkelijk allemaal, maar Faye leek het hoofd koel te houden. Ze was opmerkelijk kalm. Zij liet zich nooit meeslepen. Ze bleef gewoon rustig tot alles weer gewoon was. Hij was blij voor haar omdat Anne gevonden was. 'Ik vind het heel erg dat het zover is gekomen.'

Ze stond op, want ze was klaar om weg te gaan. 'Ik ook. En ik zou toch eerder zeggen dat jij degene bent die heeft besloten om ermee te stoppen. Je belt niet eens meer op met een smoes, maar je blijft gewoon de hele nacht weg. Het verbaast me eerlijk gezegd dat je je kleren nog niet bent komen ophalen. Elke avond als ik thuiskom verwacht ik dat je spullen wel weg zullen zijn.'

'Zover is het wat mij betreft nog helemaal niet, Faye.'

'Hoe kun je dat nou zeggen? Je bent al weggelopen, je hebt alleen nog niet de moeite genomen om het me te vertellen.' Wat voelde het naar om ruzie te staan maken terwijl ze net hadden gehoord dat Anne weer gevonden was. Ze hadden moeten juichen van opluchting, maar daar waren ze veel te verbitterd voor. En ze hadden elkaar al zo lang ontweken.

'Ik wist steeds niet wat ik tegen je moest zeggen, Faye.'

'Nee, dat blijkt wel. En daarom ben je maar gewoon uit ons leven verdwenen.'

Hij wist dat het waar was en ook dat het al de tweede keer was in zijn leven dat hij dat deed. Maar hij had gewoon niet de kracht die zij wel had. En toen was Carol gekomen en had hij zich weer een echte man gevoeld. Het verzachtte de pijn van de ontdekking dat zijn zoon homo was. Hij was daar nu wel aan gewend en zag het niet meer als een persoonlijke nederlaag, maar intussen was hij wel over de gevoelens van zijn vrouw heen gewalst. Dat zag hij nu wel in, maar hij wist niet hoe hij het uit moest leggen. Hij kon geen woord over zijn lippen krijgen, terwijl ze langs hem heen het kantoor uit liep.

'Ik bel je wel als we terug zijn.'

Ward keek haar een beetje schaapachtig aan. 'Ik heb net ook gereserveerd voor de vlucht van drie uur. Ik nam aan dat jij die zou nemen.'

'Het heeft geen zin dat we allebei gaan.' Ze wilde hem echt niet mee hebben. Ze had al genoeg aan haar hoofd, zeker nu Lionel had gezegd dat Anne misschien aan de drugs was. En die zwangerschap moesten ze zo snel mogelijk zien te beëindigen. Ze zat er nu echt niet op te wachten dat Ward haar excuses ging maken dat hij zo'n enorme klootzak was geweest. Dat wilde ze nu helemaal niet horen, daar was het nu het moment niet voor. Ze keek hem geïrriteerd aan, maar hij smeekte haar om hem toch mee te laten gaan.

'Ik heb haar in vijf maanden niet meer gezien, Faye.'

'Dan kun je toch nog wel één dag wachten?' Ze keek hem aan en zuchtte diep. Hij maakte het allemaal alleen maar veel moeilijker. 'Goed dan,' gaf ze toe. 'Er staat al een auto van de studio te wachten beneden.' Ze draaide zich om en liep weg, en hij kwam achter haar aan. Onderweg sprak hij geen woord tegen haar en het was duidelijk dat ze geen enkele behoefte had om met hem te praten. Ze hadden geen stoelen naast elkaar omdat ze afzonderlijk van elkaar hadden gereserveerd en toen de man bij de incheckbalie voorstelde om wat te schuiven met de andere reserveringen zodat ze toch naast elkaar konden gaan zitten, zei ze dat hij geen moeite hoefde te doen. Ward twijfelde er geen moment aan dat zij vond dat hun huwelijk voorbij was. En het stomste was nog wel dat dat meisje helemaal niets voor hem betekende. Hij had alleen maar zichzelf willen bewijzen dat hij nog een man was, en na dat gedoe met Lionel had hij troost gezocht bij haar, maar het was nu te laat om dat nog uit te leggen aan Faye. Ze stemde in met zijn voorstel om samen een taxi te nemen naar het hotel waar Lionel zat, al stelde ze wel haar voorwaarden.

'Ik wil jou wel één ding duidelijk maken, Ward. Die twee jongens hebben vijf maanden van hun leven besteed aan het zoeken naar onze dochter. Ze hebben zelfs hun opleiding daarvoor stopgezet en ze zijn elke dag naar haar op zoek gegaan. Als we alleen op de politie hadden vertrouwd, zouden we nog steeds niet weten waar ze was. Als ik van jou ook maar één onvertogen woord hoor, dan wil ik je nooit meer zien en dan zal ik je bij de scheiding een flinke poot uitdraaien, alleen om wraak te nemen. Dus als jij een prettig geregelde scheiding wilt, dan kun je je maar beter fatsoenlijk gedragen tegenover je zoon en John Wells. Heb je dat goed begrepen?' Ze keek hem met een keiharde blik aan, maar zijn gezicht stond nog steeds verdrietig. Hij zag er de laatste tijd uit als een verslagen man, maar zij vond dat dat zijn eigen schuld was.

'En als ik geen prettig geregelde scheiding wil?'

'Dan zou ik het maar uit mijn hoofd laten om nu samen met mij naar de stad te rijden, Ward.' Ze stak haar hand op om een taxi voor zichzelf aan te houden. Hij sloeg haar hand naar beneden, harder dan zijn bedoeling was, maar hij was inmiddels wanhopig.

'Dat bedoel ik helemaal niet. Waarom ben jij er zo van overtuigd dat ik een scheiding wil? Dat heb ik helemaal niet gezegd. Ik heb het daar niet eens over gehad.'

Ze lachte verbitterd. 'Doe niet zo belachelijk. Ik heb jou de afgelopen vier maanden nauwelijks gezien, je komt niet eens meer altijd thuis 's nachts en dan verwacht je dat ik toch met je getrouwd blijf? In dat geval moet je mij wel ontzettend stom vinden.' En verder had hij haar zodanig beschadigd dat dat niet meer te herstellen was. 'Jij bent niet stom geweest, Faye, maar ik wel.'

'Dat ben ik helemaal met je eens. Maar dit lijkt me niet zo'n geschikt moment om dat te bespreken.' Ze keek hem mateloos geïrriteerd aan. 'Ik snap echt niet waarom je mee bent gekomen.'

'Om Anne te zien, en om met jou te praten. Het is alweer zo lang geleden, Faye.'

'Dat is mijn schuld niet.'

'Nee, dat is mijn eigen schuld, dat weet ik wel.' Hij leek volledig de schuld op zich te willen nemen. Alsof hij eindelijk weer bij zijn verstand was. Maar het was nu te laat, voor hen beiden.

Ze keek hem spottend aan. 'Wat is er gebeurd, heeft je soapsterretje het uitgemaakt toen ik vanmorgen bij je op kantoor kwam?'

'Nee. Om je de waarheid te zeggen: ik heb het zelf uitgemaakt.' Min of meer dan. Ze was woedend weggelopen omdat hij met Faye naar San Francisco zou gaan en hij had tegen haar gezegd dat ze het er nog wel over zouden hebben als hij terug was. Maar hij was van plan om het dan uit te maken, of Faye van hem wilde scheiden of niet. Ze was tweeëntwintig jaar en hij had het gevoel dat hij zich nogal belachelijk maakte met haar. Het was voorbij. Hij had tijdelijk totaal zijn verstand verloren, maar nu had hij Faye meer nodig dan ooit. Dat was altijd al zo geweest, alleen was zij zo opgegaan in haar verdriet, dat hij haar niet meer kon bereiken. Ze hadden elkaar een tijdje niets meer te bieden gehad, maar hij wilde heel graag de kans krijgen om dat te veranderen. Als ze nu maar eens wilde luisteren naar wat hij te zeggen had, maar dat leek er voorlopig niet erg op. Ze hield een taxi aan, rukte het portier open en keek hem aan.

'Kom je nog of niet?'

'Heb je niet gehoord wat ik zei? Het is voorbij met dat meisje, Faye.'

'Kan me niks schelen.'

'Oké. 't Is maar dat je weet hoe het zit.'

'Wat mij betreft is het over en uit, Ward, 't is maar dat jij het ook weet. Afgelopen. Finito. Heb je dat begrepen?' Ze gaf de taxichauffeur het adres op en leunde achterover.

'Ik ben het niet met je eens.'

Ze was zó kwaad dat ze hem wel kon slaan, maar ze hield zich in. Ze probeerde zo zacht mogelijk te praten zodat de chauffeur het niet zou horen. 'Jij hebt verdomme wel lef, hè? Eerst laat je ons allemaal in de steek, je behandelt mij als een stuk oud vuil, je zet jezelf voor schut met een meisje dat bijna dertig jaar jonger is dan jij, en nu besluit je met een groots gebaar dat je wel terug wilt komen. Nou, je bekijkt het maar, Ward Thayer. Ik wil scheiden.' Ze zag dat de chauffeur in zijn achteruitkijkspiegel keek. Ward lette niet op de man.

'Ik wil met jou getrouwd zijn.'

'Je bent een klootzak.'

'Dat weet ik wel. Maar wij zijn eenentwintig jaar getrouwd en ik wil niet dat daar nu een einde aan komt.'

'Waarom niet? Daar had je vijf maanden geleden ook geen moeite mee.' Maar ze wisten allebei hoe dat kwam. De schok dat Lionel homoseksueel bleek te zijn, was hem te veel geworden. Ze had dat al zien aankomen en ze voelde nu weer wat van haar oude compassie voor hem. 'Je weet wel waarom dat was.'

'Ik vind het toch geen excuus om bij me weg te gaan.'

'Ik kon gewoon geen andere manier bedenken om mijn mannelijkheid te bewijzen.'

'Wat een slap excuus, zeg.'

'Maar het is toevallig wel de waarheid.' Hij staarde een tijdje uit het autoraampje en keek toen weer naar haar.

'Je hebt geen idee wat dit allemaal voor mij betekend heeft.'

'En nu? Ga je hem nu weer straffen?'

'Ik ben hem heel dankbaar dat hij Anne heeft gevonden.'

Maar de klank in zijn stem vertelde iets heel anders.

'Je zult het hem nooit vergeven, hè?'

'Ik weet het niet.'

'Hij is jouw zoon, Ward, en de mijne.'

'Voor jou is het heel anders.'

'Misschien. Maar toch hou ik van hem. Hij is een heel bijzondere jongen.'

Ward zuchtte. 'Dat weet ik. Ik weet ook niet meer wat ik voel. Ik ben hier al zo lang verward over. Het is niet zo gemakkelijk om daar weer uit te komen. En dan Anne...'

Faye fronste haar wenkbrauwen en dacht aan wat Lionel haar had verteld. Misschien moest ze Ward waarschuwen, zodat het niet zo'n schok voor hem zou zijn.

Voor het eerst in maanden klonk ze vriendelijk toen ze tegen hem sprak. 'Lionel denkt dat ze aan de drugs is.'

Hij keek meteen op met een bezorgde frons.

'Wat voor drugs?'

'Dat wist hij niet precies. Marihuana, lsd...'

'Het had erger kunnen zijn, denk ik.'

'Het is ook erger,' ging Faye verder. 'Ze is ook zwanger.'

Ward sloot zijn ogen even en keek haar toen aan.

'Wat is er toch met ons gebeurd het afgelopen halfjaar?

Ons hele leven ligt verdomme in puin.'

Ze lachte naar hem. Het was waar wat hij zei. Maar ze zouden er wel bovenop komen. Dat was hen eerder ook gelukt. Hij keek haar aan en pakte haar hand.

'We hebben allebei een vreselijke tijd achter de rug.' Ze was het niet met hem oneens en ze trok haar hand niet terug. Ze hadden elkaar nu nodig, al was het maar de komende twee uren, en ze was ineens blij dat hij was meegekomen. Zelfs al zagen ze elkaar hierna nooit meer terug.

De taxi reed door de stad en ze zaten allebei zwijgend achterin, met hun gedachten bij hun kleine meid.

24

Ze kwamen iets na vijf uur aan bij het San Marco Hotel. Het was een klein hotelletje in een zijstraat van Divisadero Street, en John en Lionel hadden er meer dan twee maanden gewoond. Faye keek even naar de gevel voordat ze haastig naar binnen liep, op de voet gevolgd door Ward. Ze wist nog van de vorige keer dat hun kamer op de derde verdieping was, en ze liep meteen door naar boven voordat de man achter de balie iets kon zeggen. Ze had geen tijd voor omslachtig gedoe, want ze wilde alleen maar naar Anne. Ze vergat zelfs even dat Ward bij haar was toen ze zacht op de deur klopte. Even later deed Lionel de deur op een kier open. Hij keek naar haar, leek even te aarzelen, en deed toen de deur verder open. Vanuit de deuropening kon Faye haar al zien liggen, met haar rug naar haar toe. Ze had Lionels badjas aan, haar haar was veel langer en ze had blote voeten. Faye dacht dat ze sliep, maar toen draaide ze zich langzaam om en keek wie er binnenkwam. Haar gezicht was nat van het huilen, haar ogen waren rood en gezwollen in dat smalle gezichtje. Faye schrok erg, maar dat wilde ze niet laten merken. Anne was in de vijf maanden dat ze van huis was onherkenbaar veranderd. Ze was magerder, volwassener, en haar gezicht stond zo anders dat Faye haar misschien op straat nauwelijks herkend zou hebben. Ze wist zeker dat ze haar in ieder geval niet van een foto zou herkennen en ze was heel blij dat John wel had gezien dat zij het was.

'Dag lieverd.' Faye liep langzaam naar het bed, bijna bang om haar af te schrikken, alsof daar een angstig, gewond vogeltje in bed lag. Anne draaide zich weer om, kreunde, en rolde zich op. Ze was aan het afkicken van de drugs die ze zo lang had gebruikt. Lionel en John hadden haar veel sinaasappelsap en chocola gegeven om haar op krachten te houden. Even voordat Faye binnenkwam, hadden ze een hamburger voor haar gehaald en gezegd dat ze die op moest eten. Ze had meteen daarna overgegeven, maar ze zag er toch wat beter uit. Althans, dat vonden Li en John, maar die hadden haar gezien toen de politie haar net uit dat huis had gehaald. Lionel was blij dat zijn moeder haar toen niet had gezien. Hij keek nu van Anne naar zijn ouders en hij was getroffen door de blik in de ogen van zijn moeder. Ward durfde hij niet aan te kijken. Het was voor het eerst dat ze elkaar weer zagen na die verschrikkelijke dag waarop hij hem met John had betrapt. Maar in ieder geval was hij wel meegekomen, al was het dan niet voor hem maar voor Anne.

'Ze voelt zich niet zo lekker, mam,' zei hij heel zacht. John gaf haar een reep chocola, die ze met een trillende hand van hem aannam zonder zich om te draaien. Ze voelde zich uitgehongerd en misselijk tegelijk en ze wilde hier helemaal niet zijn. Ze wilde terug naar haar vrienden, naar de Haight, naar Moon, naar het ritueel. Daar hoorde ze thuis thuis. Haar keel werd dichtgeknepen door het huilen maar ze nam toch een klein stukje van de reep en sloot haar ogen.

'Is ze ziek?' Ze praatten over haar alsof ze er niet bij was. Lionel vond het vervelend om het allemaal uit te moeten leggen aan zijn ouders.

'Ze is aan het afkicken van een of ander spul dat ze daar heeft gebruikt. Over een paar dagen gaat het wel beter, denk ik.'

'Kunnen we haar vanavond mee naar huis nemen?' Faye wilde haar heel graag meteen thuis hebben en met haar naar hun eigen huisarts gaan, en daarna meteen naar dokter Smythe, voordat het te laat was. Ze had Anne nog niet van voren gezien en ze wist dus niet hoever ze al heen was, maar ze nam aan dat het nog wel kon. Maar Lionel schudde zijn hoofd als antwoord op haar vraag.

'Ik denk echt niet dat ze al kan reizen, mam. Je moet haar een paar dagen de tijd geven om weer wat te wennen.'

Faye fronste haar wenkbrauwen. 'Waaraan? Aan ons?'

Ward deed een stap naar voren en mengde zich voor het eerst in het gesprek, maar terwijl hij sprak, keek hij Lionel niet één keer aan. 'Is ze al bij een dokter geweest?'

Lionel schudde zijn hoofd. 'Ik vind dat er eerst een dokter naar haar moet kijken.' Hij liep langzaam om het bed heen en keek eens goed naar zijn jongste dochter. Ze was nog steeds smerig, hij zag dikke lagen vuil, en haar gezicht was nat en vlekkerig van de tranen. Haar ogen leken zo groot in dat holle gezichtje. Hij knielde naast haar en streelde haar zacht over haar haar. Wat was er allemaal met zijn dochter gebeurd? Hoe had ze nou bij hen kunnen weglopen? 'Wat fijn om je weer te zien, Anne.'

Ze dook niet weg voor zijn hand, maar ze keek naar hem als een angstig diertje. Hij liet zijn ogen naar beneden glijden, naar haar buik, en schrok. Het was veel te laat om daar nog iets aan te doen. Hij keek met een blik vol wanhoop naar Faye. Toen ging hij staan en keek even naar Lionel. 'Kennen jullie hier een dokter?'

'De politie heeft ons een naam doorgegeven. Hij is hier al geweest maar hij wilde ook even met jullie praten.'

Ward knikte. In ieder geval kon hij dus wel met zijn zoon praten, maar hij kon zich er niet toe zetten om naar John te kijken. Het enige bed dat in de kamer stond was een smal tweepersoonsbed, het bed waar Anne nu op lag. Hij probeerde er niet aan te denken dat zijn zoon daar met die jongen in sliep. Eén drama was voorlopig meer dan genoeg. Eerst wilde hij met de politie spreken. Hij pakte zijn pen en schreef de namen op van de twee agenten die erbij waren geweest toen ze Anne uit dat huis hadden gehaald. Volgens Lionel konden die hem precies vertellen wat er allemaal was gebeurd. Ward rilde bij de gedachte wat hij allemaal te horen zou krijgen, maar hij vond dat hij het wel moest weten.

Faye liep ook naar het bed en ging naast Anne zitten, net zoals Ward had gedaan. Maar deze keer kromp Anne wel in elkaar. Het was alsof Faye een doodziek kind opzocht in het ziekenhuis en niets voor haar kon doen. Anne begon te huilen.

'Ga weg, ik wil hier niet zijn.'

'Dat weet ik, schat, maar we gaan heel gauw allemaal weer naar huis, naar je eigen huis en je eigen bedje.'

'Ik wil terug naar Moon en naar mijn vrienden en vriendinnen.' Ze begon te snikken. Ze was veertien jaar, maar ze klonk alsof ze nog maar vijf was. Faye vroeg niet wie Moon was, maar ze nam aan dat hij de vader was van haar kind. Haar blik gleed onwillekeurig naar haar buik. Ze was er eigenlijk van uitgegaan dat die nog plat zou zijn, maar tot haar grote schrik zag ze dat de buik al behoorlijk dik was. Uit eigen ervaring wist ze dat ze minstens vier of vijf maanden zwanger moest zijn. Ze besloot om het meteen te vragen, tot grote ergernis van Ward, die haar niet meteen zo onder druk wilde zetten. Lionel had gelijk: ze had tijd nodig om weer een beetje bij te komen en te wennen. Ze was heel lang weggeweest, in een totaal andere wereld.

'Hoe lang ben je al zwanger, Anne?' Ze wilde het eigenlijk heel vriendelijk vragen, maar haar stem klonk gespannen en onaardig. Lionel keek hen met een afkeurende blik aan.

'Dat weet ik niet,' antwoordde Anne met gesloten ogen. Ze wilde haar niet meer aankijken. Ze haatte haar. Ze had altijd al de pest aan haar moeder gehad, maar nu haatte ze haar uit de grond van haar hart. Het was haar schuld dat ze daar was weggehaald, het was haar schuld dat ze niet meer terug mocht. Ze had altijd al alles voor haar verpest, alleen gedaan wat zij graag wilde, altijd op haar manier. Maar nu zou haar dat niet lukken. Ze konden haar best meenemen, maar ze zou toch weer ontsnappen. Ze wist nu hoe gemakkelijk dat was.

'Ben je nog niet bij een dokter geweest?' Faye klonk geschokt. Anne schudde haar hoofd weer, met haar ogen nog steeds dicht. Maar toen deed ze ze langzaam open. 'Mijn vrienden hebben voor me gezorgd.'

'Hoe lang is het geleden dat je ongesteld bent geweest?'

Het was net alsof ze ondervraagd werd door de politie, maar dan nog erger, dacht Anne. In ieder geval stelden die haar niet zulke vragen. Ze wist ook best dat ze daar helemaal geen antwoord op hoefde te geven, maar toch deed ze dat altijd wel. Dat ging gewoon vanzelf bij Faye. Alsof ze verwachtte dat iedereen deed wat ze zei.

'Niet meer sinds ik nog thuis was.' Faye wist maar al te goed dat dat vijf maanden geleden was. Waarschijnlijk was ze dus al heel snel zwanger geraakt.

'Weet je wie de vader is?' Het was idioot om zoiets nu al te vragen. Lionel keek naar Ward in de hoop dat die ervoor kon zorgen dat zij niet zulke vragen stelde. Anne was er helemaal niet aan toe om zo onder druk gezet te worden en hij was bang dat ze weer weg zou lopen voordat ze thuis waren. En misschien zouden ze haar deze keer niet kunnen terugvinden.

'Ja.'

'Is dat Moon?'

Anne haalde haar schouders op. Maar op wat ze nu ging zeggen, was Faye totaal niet voorbereid.

'Ja. En de anderen ook.'

Fayes adem stokte in haar keel. Dat kon toch niet waar zijn? Zo kon ze het toch niet bedoelen? 'Hoezo, de anderen?' Ze keek niet-begrijpend naar haar dochter, die geen kind meer was maar een vrouw, een te snel en op een rare manier volwassen geworden vrouw, die nu zelf een kind zou krijgen. En ineens begreep Faye wat ze bedoelde en kwam er een blik van verbijstering in haar ogen.

'Bedoel je dat die hele commune dit kind heeft verwekt?'

'Ja.' Anne keek haar zoetsappig aan en ging voor het eerst rechtop zitten, terwijl de kamer begon te draaien. Ze keek naar Lionel omdat hij haar moest helpen en hij ondersteunde haar en hielp haar in een stoel terwijl John een glas sinaasappelsap voor haar haalde. Ze hadden allebei al zoiets dergelijks verwacht toen de politie vertelde om wat voor soort commune het ging, maar Faye en Ward waren hier totaal niet op voorbereid geweest. Nu Anne rechtop zat, leek het alsof haar buik nog dikker was dan eerst.

Ward kon zich niet meer inhouden toen hij eraan dacht wat er met zijn dochter was gebeurd. Hij keek Lionel aan, en lette niet op Anne. 'Ik ga meteen naar de politie.' Hij was van plan om die klootzakken te gaan opzoeken in de gevangenis. Faye huilde zacht toen ze, ondersteund door Ward, de kamer uit liep.

'O, god, daar komt ze nooit meer overheen, Ward!' Hij was net zo geschokt als zij, maar hij weigerde om dat toe te geven. Hij wilde haar nu graag helpen, net zoals Faye hem jaren geleden had geholpen, toen ze die baan voor hem had geregeld die hij zonder haar nooit zou hebben gekregen en hem alles had geleerd tot hij het zelf kon. Hij wilde alles doen wat in zijn vermogen lag, en als ze daarna nog steeds wilde scheiden, zou hij dat ruiterlijk accepteren. Daar had ze recht op, na alles wat ze voor hem had gedaan. Hij kreeg nog steeds een beetje een raar gevoel als hij naar Lionel en John keek, maar hij kon daar nu niet te lang bij blijven stilstaan. Ze moesten het zich allebei niet persoonlijk aantrekken en niet zichzelf de schuld geven, hij niet van het feit dat Lionel homoseksueel was, en Faye niet van wat er met Anne was gebeurd. Ze zaten allebei met een enorm schuldgevoel, maar daar schoten ze helemaal niets mee op. 'Het komt wel goed met haar, Faye.' Hij wilde dat hij het zelf kon geloven, maar op de eerste plaats wilde hij haar daarvan overtuigen.

'Ze moet eerst van dat kind af. Met al die drugs die ze heeft gebruikt, kan dat nooit goed gaan, dat wordt een of ander kasplantje.'

'Ja, waarschijnlijk wel. Denk je dat het te laat is voor een abortus?' Hij keek zijn vrouw hoopvol aan. Ze lachte schamper door haar tranen heen.

'Heb je haar gezien, Ward? Ze is vijf maanden zwanger, op z'n minst.' Ze vroeg zich ineens af of ze misschien zelfs al zwanger was geweest toen ze van huis wegliep. Ze dacht het niet, maar ze wist nu helemaal niets meer zeker.

Ze gingen meteen naar het politiebureau in Bryant Street, waar ze een gesprek voerden met de verantwoordelijke inspecteur jeugdzaken. Kennelijk waren er honderden van zulke gevallen. Uit het hele land kwamen er kinderen naar San Francisco, die vrijwel allemaal terechtkwamen in Haight-Ashbury. Sommigen raakten daar nog meer kwijt dan hun maagdelijkheid: die overleefden het niet. Er waren gevallen bekend van kinderen van elf jaar die een overdosis heroïne hadden gekregen, of die onder invloed van lsd uit het raam waren gesprongen. Er waren kinderen van dertien, veertien of vijftien jaar die een kind baarden op de gang terwijl hun vriendinnen er een liedje bij zongen. Zes weken geleden was er een meisje doodgebloed; er was niet eens een ambulance gebeld. Toen ze dat allemaal hoorden, was Faye dolblij dat ze haar levend terug hadden gekregen. En ze probeerde flink te zijn toen ze hoorde wat voor commune het was waar Anne had gewoond, al kreeg ze moordneigingen toen ze dat allemaal hoorde. Ward stond erop dat de hele commune in de gevangenis gegooid werd, maar daar was de politie niet zo optimistisch over. Het zou heel moeilijk worden om de zaak rond te krijgen en het was vrijwel onmogelijk om die hele groep aan te klagen wegens het verkrachten van maar één meisje. En wilden ze Anne dat wel allemaal aandoen? Was het niet beter om haar mee naar huis te nemen, goede psychiatrische hulp te zoeken en haar te helpen bij het verwerken en vergeten van wat er was gebeurd? Of wilden ze haar betrekken in een zeer langdurig proces, dat minstens twee jaar zou kunnen gaan duren, en dat ze waarschijnlijk ook nog niet zouden winnen? De kinderen in de commune zouden dan allang verdwenen zijn, want hun ouders, die soms heel rijk en invloedrijk waren, zouden hen met een borgsom vrij krijgen. Zo'n proces zou totaal zinloos zijn. Over twee jaar, zeiden de agenten, zou het allemaal heel langgeleden lijken. Een nachtmerrie, die hun dochter beter zo snel mogelijk kon vergeten.

'En haar zwangerschap dan? En hoe zit het met die vent, Moon of zo?' wilde Faye weten. Ze vertelden haar dat er niets concreets tegen hem bewezen kon worden. Hij hield die kinderen daar niet tegen hun zin vast en er was niet één lid van de commune dat ooit tegen hem zou getuigen. Ze betwijfelden of Anne dat wel zou doen, en later bleek dat ze daarin gelijk hadden. Ze voelde een waanzinnige, onredelijke liefde voor die man en ze wilde met niemand over hem praten, zelfs niet met Lionel. Waarschijnlijk had de politie gelijk. Het was het beste om haar zo snel mogelijk mee naar huis te nemen, hulp voor haar te zoeken, haar veilig van dat misschien monsterlijke kind te laten bevallen, en haar alles zo snel mogelijk te laten vergeten, als ze dat tenminste zelf ook wilde. Lionel dacht dat dat wel zou lukken, op den duur. John zei niets. Hij was nog steeds heel erg bang voor meneer Thayer, die misschien wel weer zijn zelfbeheersing zou verliezen en hem in elkaar zou slaan, al had Lionel hem bezworen dat hij dat nooit meer zou doen. Ward leek inderdaad meer zelfbeheersing te hebben, behalve als het ging over Moon of een van de anderen. Zijn razernij was nu, tot Johns grote opluchting, op hen gericht. Die nacht bleven ze om beurten bij Anne en de volgende dag bespraken Ward, Faye en Lionel wanneer ze naar huis zouden gaan. John zat er zwijgend bij. Faye wilde haar zo snel mogelijk meenemen en haar misschien zelfs wel in een ziekenhuis laten opnemen, maar Lionel vond dat het beter was om nog een paar dagen te wachten. Ze was nu redelijk helder, maar wel erg paranoïde. Hij dacht dat ze nog een paar dagen nodig had om af te kicken. Ward was het met Faye eens, maar hij vond niet dat ze in deze gedesoriënteerde, verwarde toestand in een gewoon vliegtuig kon reizen. Uiteindelijk werd er een compromis gevonden. Ward belde mgm en regelde een vliegtuig van de studio voor hen allemaal. Het toestel zou hen om zes uur 's middags in San Francisco komen ophalen en terugbrengen naar Los Angeles. Ward wilde nog een keer met de politie gaan praten, en daarna belde hij zijn advocaat, die het met hen eens was. Er werd dus geen aangifte gedaan en om halfvijf 's middags namen ze een snikkende Anne mee in een taxi en reden met haar naar het vliegveld. Ze voelden zich net kidnappers, zeker omdat de jonge taxichauffeur hen heel boos en achterdochtig zat aan te kijken. Er werd nauwelijks een woord gesproken onderweg. Omdat Anne niet de kracht had om te lopen, droeg Ward haar het vliegtuig in. Aan boord nam hij een flinke borrel, de eerste in twee dagen, en de twee jongens en Faye namen een glas wijn. Het was een moeilijke reis voor iedereen. John en Lionel voelden zich erg gespannen in de buurt van Ward. Hij sprak haast niet tegen hen, en als er toch iets gezegd moest worden, deed hij dat via Faye zodat zij de boodschap kon doorgeven. Het was alsof hij bang was besmet te worden als hij rechtstreeks met de twee jongens sprak. Toen de limousine van mgm de jongens bij hun huis had afgezet en doorreed naar het huis van de Thayers, slaakte John een zucht van verlichting.

'Ik weet gewoon niet wat ik tegen hem moet zeggen.' Hij haalde eens diep adem en keek verontschuldigend naar Lionel, die precies snapte wat hij bedoelde.

'Daar moet je nu maar geen rotgevoel over hebben, dat probeer ik ook. Bovendien voelt hij zich net zo ongemakkelijk als wij.' Het was een gespannen wapenstilstand en Lionel wist zeker dat zijn vader er niet anders over was gaan denken en dat hij de familieban die hij over hen had uitgesproken niet zou opheffen. Lionel voelde zich net zo onwelkom in zijn ouderlijk huis als vier maanden geleden, en hij had gelijk.

'Hij doet net alsof homoseksualiteit besmettelijk is, alsof hij bang is dat hij het ook krijgt.'

Lionel grinnikte. Het was goed om weer thuis te zijn, dat gevoel had Lionel tenminste. Faye had de huur van hun kamers al die maanden doorbetaald. Het zou leuk zijn om hun huisgenoten weer terug te zien, maar ze konden niet naar het ouderlijk huis van Lionel of John. Ze zouden veel te veel van streek raken door de verhalen over Anne. En dus gingen ze naar hun eigen huis, blij om na vier maanden hun spullen te kunnen uitpakken en weer lekker thuis te zijn.

Over een paar weken gingen de zomercolleges van start. Ze konden nu weer aan het gewone leven gaan deelnemen, wat dat ook was. Maar ze waren beiden vergeten hoe het was om hun relatie geheim te houden. Toen ze thuiskwamen, zat de huiskamer vol met bierdrinkende eerste- en tweedejaars, en wisten ze in één keer weer precies hoe vervelend het was geweest om stiekem te moeten doen. In de maanden dat ze samen in San Francisco in het hotel zaten, hadden ze gewoon hun eigen gang kunnen gaan en hoefden ze niets te verbergen. Nu moesten ze het weer geheim houden en ze waren allebei in een neerslachtige stemming toen ze hun spullen uitpakten. Lionel kwam Johns kamer binnen en keek hem met een veelbetekenende blik aan. Ineens vroegen ze zich af of iedereen het misschien van hen wist. Ze hadden het gevoel dat het duidelijk aan hen te zien was, en Lionel vroeg zich af of hij dat eigenlijk wel erg vond. Ja, hij was homo. Ja, hij was verliefd op John. Hij liep met een strijdlustige blik naar de keuken en pakte een biertje, maar niemand zei iets tegen hem. Zijn huisgenoten waren blij dat hij Anne teruggevonden had. Een van de anderen had een zus die op haar twaalfde van huis was weggelopen, maar die nog niet was gevonden. Zijn ouders waren bang dat ze dood was, maar zijn broer was ervan overtuigd dat zij ook naar San Francisco was gegaan. Ze hadden het er een tijdje over. Lionel had het gevoel dat de jongen hem met een wat vreemde blik aankeek, alsof hij iets aan hem wilde vragen maar dat niet durfde.

Bij Ward en Faye thuis was de stemming bedrukt. De tweelingzusjes waren diep geschokt toen ze Anne zagen. Ze hadden niet gedacht dat ze zo ziek zou zijn, en toen ze ging staan, op twee dunne, onzekere benen, en ze haar buik naar voren zagen steken, konden ze hun ogen niet geloven.

'Wat gaat er nu gebeuren?' vroegen ze later op de avond aan Faye. Faye, die nog nooit in haar leven zo moe was geweest, had geen antwoord op die vraag. Ze wist het zelf ook niet.

Ze namen haar de volgende dag mee naar de dokter en ze waren opgelucht te horen dat er geen sporen van mishandeling te zien waren. Wat ze gedaan had, was vrijwillig gebeurd. Ze had in ieder geval geen blauwe plekken, geen littekens. Hij schatte dat de baby begin oktober zou komen. Als dat zo was, en als ze daarna zes weken lang rust nam, zou ze na de kerstvakantie weer naar school kunnen. Dan zou ze er precies een jaar tussenuit zijn geweest en dus maar één schooljaar hoeven te missen. Het klonk allemaal zo simpel, zoals ze het bespraken. Anne keek van haar ouders naar de dokter. Haar moeder begon over het onderwerp waar ze het al eerder met de dokter over had gehad. Het was nu natuurlijk te laat voor een abortus, wat de gemakkelijkste oplossing geweest zou zijn, als Anne er tenminste mee had ingestemd, maar daar zou Faye anders wel voor hebben gezorgd. Het was niet te zeggen hoeveel drugs ze had gebruikt sinds ze zwanger was, of welk effect die op het kind zouden hebben. Maar zelfs als het kind een beetje gehandicapt zou zijn, zouden er genoeg kinderloze echtparen te vinden zijn die het maar al te graag zouden willen adopteren, ook al was het niet helemaal goed. De gewoontes onder de jeugd van de laatste jaren, zoals ook in Haight-Ashbury, hadden een onverwacht hoog aantal adoptiekinderen opgeleverd. Er werden tientallen baby's geboren bij moeders die een paar jaar geleden nooit zwanger zouden zijn geraakt op die leeftijd. Dat gebeurde allemaal in de vele communes die er waren ontstaan. En als de baby's er eenmaal waren, wilden de ouders ze vaak niet meer hebben. Soms wel natuurlijk, maar meestal niet. Ze wilden vrij zijn, ze wilden genieten van de zon en de liefde en de vrede, zonder de zware verantwoordelijkheden van het ouderschap. De dokter zei dat hij graag wilde helpen. Toevallig kende hij in Los Angeles een paar echtparen die heel graag zo'n kindje wilden adopteren. Daar zou het kind heel goed terechtkomen en voor Anne zou het een uitkomst zijn. Ze zou dan weer het leven van een veertienjarig meisje kunnen gaan leiden en kunnen vergeten dat het ooit gebeurd was. Faye en de dokter glimlachten, maar Anne keek hen vol afschuw aan en moest zich inhouden om niet te gaan gillen.

'Willen jullie mijn kind weggeven?' Ze begon te huilen. Faye wilde een arm om haar heen slaan, maar daar verzette ze zich hevig tegen. 'Dat zal ik nooit doen, nooit, hoor je me!'

Maar Faye was vastbesloten. Ze zouden haar dwingen om het kind te laten adopteren. Ze wilde niet dat haar dochter de rest van haar leven met een of ander mongooltje opgescheept zat dat haar zou herinneren aan de nachtmerrie die ze juist allemaal zo snel mogelijk wilden vergeten. Nee, dat mocht in geen geval gebeuren. Zij en de arts keken elkaar veelbetekenend aan. Ze hadden nog viereneenhalve maand de tijd om haar ervan te overtuigen.

'Misschien ga je er later nog anders over denken, Anne. Dan zul je vast blij zijn dat je het kind hebt laten adopteren. En misschien is het wel niet normaal.' Faye probeerde rustig te blijven, maar eigenlijk was ze in paniek.

Stel dat ze opnieuw weg zou lopen? Of dat ze het kind echt wilde houden? Aan deze nachtmerrie leek geen einde te komen. Op de terugweg zat Anne op de achterbank in het hoekje naar buiten te kijken terwijl de tranen over haar wangen stroomden. Toen ze er waren en Faye haar hand wilde pakken, trok Anne die weg en weigerde om haar aan te kijken. 'Lieverd, je kunt dat kind echt niet houden, hoor. Je zou je hele leven verpesten!' Faye was daarvan overtuigd en ze wist zeker dat Ward het helemaal met haar eens was.

'Jouw leven of dat van pappa?' Ze keek haar moeder woedend aan. 'Jullie schamen je gewoon dat ik zwanger ben geraakt, dat is het. En nu willen jullie van het bewijs daarvan af. Nou, wat zijn jullie de komende vier maanden met me van plan? Gaan jullie me in de garage verstoppen? Jullie kunnen doen wat je wilt, maar van mijn kind blijven jullie af.' Ze stapte de auto uit en rende weg. Faye verloor haar zelfbeheersing en schreeuwde haar na. De laatste dagen waren haar te veel geworden. Of eigenlijk de laatste paar maanden.

'Vergeet het maar! Wij kunnen doen wat we willen! Je bent nog niet eens vijftien!' Ze vond het vreselijk dat ze dit allemaal zei. 's Middags was Anne weer verdwenen. Deze keer was ze niet weggelopen maar zat ze snikkend bij Lionel en John aan tafel haar verhaal te doen.

'Ik laat me het kind niet afpakken, wat ze ook doen!' Ze leek zelf nog wel een kind, dus het was heel moeilijk om haar als moeder voor te stellen. Ze was in de Haight een stuk ouder geworden, maar ze was nog steeds erg jong. Lionel wist niet hoe hij het haar moest vertellen, maar hij was het wel met hun moeder eens. En John ook. Ze hadden het er de vorige avond over gehad toen ze in bed lagen, zacht fluisterend zodat de andere jongens het niet zouden horen. Het was veel fijner geweest in het hotel, maar zij moesten het echte leven ook weer onder ogen zien, net als Anne.

'Lieverd, luister nou,' zei Lionel zacht tegen haar terwijl hij voorzichtig haar hand vastpakte. Zo leek hij precies op hun moeder, maar Anne had nooit de sterke gelijkenis tussen haar broer en haar moeder willen zien, omdat ze dan minder van haar broer zou hebben gehouden.

'Misschien hebben ze wel gelijk. Het zou een grote verantwoordelijkheid zijn en misschien is het niet eerlijk om pappa en mamma daarmee op te zadelen.'

Daar had ze nog niet eens aan gedacht. 'Dan ga ik een baan zoeken en op mezelf wonen.'

'En wie moet er dan voor het kind zorgen als jij werkt? Snap je? Anne, je bent nog niet eens vijftien...'

Ze begon te huilen. 'Je klinkt precies zoals zij!' En dat was vroeger nooit zo. Ze kon het van hem ook niet uitstaan en ze keek hem met een hartverscheurende blik aan. 'Li, het is toch mijn baby... Ik kan niet mijn eigen kind afstaan.'

'Je kunt later toch nog wel meer kinderen krijgen?'

'Nou en?' Ze keek hem geschokt aan. 'Stel dat ze jou hadden weggegeven omdat ze later mij zouden krijgen?' Hij moest lachen om het voorbeeld en hij keek haar heel lief aan. 'Denk er in ieder geval eens over na. Je hoeft het niet nu meteen te beslissen.'

Daar kon ze wel mee instemmen, maar toen ze weer thuis was, kreeg ze meteen een enorme ruzie met Val, die van haar eiste dat ze binnen zou blijven als zij vriendinnen op bezoek had.

'Als ze op school weten dat jij zwanger bent, lacht iedereen me keihard uit. En als jij volgend jaar zelf weer op school zit, wil je natuurlijk niet dat iedereen het weet.' Faye zei die avond tegen Val dat ze vond dat ze onnodig wreed tegen Anne was geweest, maar toen was het al te laat. Anne was na het eten naar haar kamer gegaan, ze had haar spullen gepakt, en om tien uur stond ze weer bij Lionel op de stoep.

'Ik kan het daar niet meer uithouden.' Ze legde hem uit hoe dat kwam. Hij zuchtte. Hij snapte wel dat het heel moeilijk voor haar was, maar hij kon niet veel voor haar doen. Ze mocht die avond in zijn bed slapen en hij zei tegen haar dat ze de volgende dag wel zouden bedenken wat ze moesten doen. Toen belde hij Faye op om te zeggen dat ze bij hem was. Ze had Ward al gebeld, en Lionel kreeg de indruk dat hij bij haar zou blijven slapen, maar daar vroeg hij niet naar. Hij zei tegen zijn huisgenoten dat Anne zou blijven slapen en dat hij zelf op de grond zou slapen, maar hij sliep die nacht natuurlijk bij John in bed. En tegen Anne zei hij dat ze goed op haar woorden moest letten omdat zijn huisgenoten niet wisten dat hij en John homoseksueel waren. De volgende dag gingen ze met z'n drieën een eind wandelen. Anne stelde haar broer allerlei vragen, die Lionel eigenlijk wat gênant vond, maar hij probeerde toch eerlijk te antwoorden. 'Slapen John en jij echt elke avond samen?'

Hij wilde iets zeggen, maar bedacht zich. 'Ja. Dat klopt.'

'Als man en vrouw?'

Lionel zag vanuit zijn ooghoeken dat John begon te blozen. 'Zo ongeveer.'

'Dat is maf.' Ze zei het niet afkeurend, en Lionel moest lachen.

'Ja, waarschijnlijk wel. Maar zo is het nu eenmaal.'

'Ik snap niet dat mensen zich daar zo druk over maken. Pappa bijvoorbeeld. Als je van elkaar houdt, dan maakt het toch helemaal niet uit wat je bent, ik bedoel een jongen en een meisje, of een jongen en een jongen, of een meisje en een meisje?' Hij vroeg zich af wat ze in die commune allemaal had gezien en hij dacht aan wat de politie had gezegd. Waarschijnlijk had ze zelf ook een aantal homoseksuele ervaringen gehad, maar daar durfde hij niet naar te vragen. Waarschijnlijk was dat onder invloed van drugs en in een grotere groep geweest, als het klopte wat de politie hem had verteld. En Lionel wilde dat liever niet precies weten. Misschien herinnerde ze zich zelfs niet eens precies wat ze had gedaan. Het was totaal anders dan wat John en hij samen hadden: dat was een echte liefdesrelatie. Hij keek eens goed naar haar. Het was vreemd te zien hoe ze heen en weer zweefde tussen kinderlijkheid en vrouwelijkheid.

'Niet iedereen denkt er zo over, Anne. Sommige mensen vinden dat eng.'

'Waarom?'

'Omdat het anders is dan het normale.'

Ze zuchtte. 'Bijvoorbeeld zwanger worden op je veertiende?'

'Misschien.' Dat was een goeie. En het deed hem denken aan wat ze met haar van plan waren. Hij had het er de halve nacht met John over gehad en daar was een plan uit voortgekomen. Lionel had er ook al met Faye over gesproken. In zekere zin zou dit plan het voor Ward en Faye ook gemakkelijker maken.

En zoals zo vaak had Lionel gelijk. Hij was altijd al heel intuïtief geweest en hij had het ook deze keer niet bij het verkeerde eind. Ward was inderdaad blijven slapen. Zijn vader nam de telefoon op, maar hij zei niets tegen Lionel. Nu hij Anne gevonden had, was alles blijkbaar weer bij het oude en konden ze het weer zonder hem af, althans Ward. Lionel vertelde Faye wat hij en John hadden bedacht, en zij vertelde het weer aan Ward.

'Lionel vraagt wat wij ervan zouden vinden als zij een appartement in de buurt van de school huren en als Anne dan bij hen komt wonen tot de baby er is. En daarna kan ze daar weer weggaan als ze wil, hier gaan wonen, en zoeken zij iemand om haar kamer aan te verhuren. Wat vind je ervan?' Ze keek hem onderzoekend aan. Het was prettig om hem hier terug te hebben, al was het maar voor een of twee nachten. Ze vond het fijn om wat steun te hebben in deze moeilijke tijden. Nu fronste hij zijn wenkbrauwen en dacht aan wat Lionel had voorgesteld.

'Heb je er wel aan gedacht waar zij met die twee dagelijks aan zal worden blootgesteld?' Hij werd bijna misselijk bij die gedachte, en hij joeg Faye meteen weer tegen zich in het harnas.

'Heb jij er dan misschien aan gedacht wat zij in die walgelijke commune zelf allemaal heeft gedaan? Laten we elkaar wat dat betreft niet voor de gek houden.'

'Oké, oké. Daar hoeven we het toch niet over te hebben, hoop ik?' Hij wilde helemaal niet aan zulke dingen denken als het om zijn dochter ging. Maar hij wilde ook niet dat zij bij Lionel en John in een of ander flikkernest zou wonen. Het was in ieder geval duidelijk dat ze niet meer thuis wilde komen, en op deze manier zou er misschien tussen Faye en hem eindelijk wat minder spanning zijn. Alleen de tweelingzusjes woonden nu nog thuis, en zij waren er bijna nooit. Meestal waren ze uit met hun vrienden, vooral Val. Hij keek naar Faye. 'Ik wil er eerst over nadenken.'

Hij wist nog steeds niet wat hij ervan moest vinden, maar hoe langer hij erover dacht, hoe meer hij tot de overtuiging kwam dat het eigenlijk best een goed plan was. De jongens waren opgetogen toen Faye hun dat vertelde. Ze vonden het de laatste tijd absoluut niet prettig meer om bij die andere jongens in hun oude huis te wonen en ze hadden geen van beiden nog zin in die schijnvertoning. Lionel was nu twintig jaar en hij was eraantoe om er openlijk voor uit te komen dat hij homoseksueel was. En dat gold ook voor John.

Met hulp van Faye vonden ze een klein maar mooi appartement in Westwood, niet zo ver van het huis waar ze nu woonden. John toverde het appartement binnen een paar dagen om tot een ruimte die zó mooi was ingericht dat Faye haar ogen nauwelijks kon geloven. Hij had meters grijze flanel en roze zijde gekocht, hij had de twee banken bekleed die ze voor vijftig dollar per stuk op een rommelmarkt hadden gekocht, hij had wat prenten gekocht in een uitdragerij en planten opgekalefaterd die al ten dode opgeschreven leken. Hij was opgetogen toen Faye uitbundig de loftrompet stak over wat hij had gedaan. Het was alsof het allemaal door een professionele interieurarchitect was ontworpen. Zijn moeder was zelfs nog trotser op hem en kocht een prachtige spiegel voor hen voor boven de schoorsteenmantel. Ze vond het erg naar wat er met Anne was gebeurd, en ze was blij dat dat niet een van haar dochters was overkomen.

En Anne was haar hele leven nog nooit zo gelukkig geweest als nu. Ze hield het huis schoon, ze leerde koken van John, en na een tijdje kookte ze elke dag voor haar broer en zijn vriend. Het was hier zelfs nog leuker dan in de commune, vond ze. Lionel zat weer op school en volgde een paar zomercursussen cinematografie, om de verloren tijd zo snel mogelijk in te halen. Maar John had een hele grote stap genomen. Hij ging definitief van school en nam een baan bij een bekende interieurarchitect in Beverly Hills. Die man was verliefd op hem en het was heel vervelend om elke dag weer te maken te krijgen met zijn avances, maar de ervaring die hij hier kon opdoen was fantastisch. Hij werkte keihard, zijn baas ging met de eer strijken, maar John vond het geweldig dat hij elke dag in de prachtigste huizen kwam, en daar vertelde hij Lionel en Anne elke dag over. Hij was in juli met die baan begonnen en eind augustus had zijn baas eindelijk in de gaten dat John niet van hem gediend was en liet hem met rust. John had hem verteld dat hij een serieuze relatie had met Lionel, waarop de oudere man moest lachen omdat hij wist dat dat alleen een kwestie van tijd was. 'Tja, de jeugd,' had hij schamper gezegd, maar hij was tevreden over het werk van John, dus hij hield hem aan.

Faye kwam zo nu en dan langs. Ward was weer bij haar gaan wonen en ze probeerde de scherven van hun huwelijk te lijmen. Ze had het er wel eens met Lionel over als ze alleen waren, maar nooit als Anne erbij was. Dan vroeg ze ook altijd of hij al vorderingen maakte met zijn pogingen om haar over te halen de baby na de geboorte af te staan. Het duurde nu nog maar twee maanden en het arme kind was enorm dik. Ze voelde zich niet prettig met het warme weer en er was geen airconditioning in het appartement, maar John had voor ieder een ventilator gekocht. Hij betaalde nu de helft van de huur omdat hij een baan had en Lionel nog op school zat. Het ontroerde Faye dat hij zo hard werkte en zo goed voor haar zoon en dochter zorgde. Op een dag, toen ze weer met Lionel zat te kletsen, keek ze hem met een warme blik aan.

'Je bent echt gelukkig, hè, Li?' Dat was heel belangrijk voor haar, want hij betekende zoveel voor haar. Ze was ook dol op John, dat was altijd al zo geweest, maar dat gevoel was nog sterker geworden nu hij zo zijn best had gedaan om Anne op te sporen.

'Ja, heel gelukkig, mam.' Lionel was een fijne knul geworden, ook al was hij niet geworden zoals Ward en zij voor ogen hadden gehad. Maar misschien deed dat er niet toe. Ze zat soms nog wel met wat vragen daarover, maar het was nog steeds onmogelijk om die met Ward te bespreken.

'Daar ben ik blij om. Maar nu nog even over Anne. Denk jij dat ze de baby wil laten adopteren?' De dokter had een echtpaar gevonden dat heel geïnteresseerd was. Zij was zesendertig en hij tweeënveertig, ze waren beiden onvruchtbaar, en de adoptiebureaus vonden hen te oud om nog een kind te adopteren. Bovendien was zij joods en hij katholiek, en al met al was de kans dat ze nog in aanmerking voor een kindje zouden komen heel erg klein. Ze wilden dat wel heel graag, zelfs als het kind een beetje gehandicapt zou zijn door het drugsgebruik van de moeder, want ze wisten zeker dat ze desondanks toch van het kind zouden houden. In september had Faye Anne zover gekregen dat ze in ieder geval een keer zou kennismaken met het echtpaar. Ze waren heel nerveus en heel aardig en ze smeekten haar bijna om haar baby aan hen af te staan. Ze beloofden dat Anne na de geboorte af en toe op bezoek mocht komen, al had de dokter en de advocaat van de familie Thayer dat sterk ontraden. Het had in een paar gevallen tot vreselijke toestanden geleid, zelfs een keer tot een ontvoering nadat de adoptiepapieren al waren getekend. Het was veel beter om na de geboorte weer met een schone lei te beginnen, zeiden ze, maar het echtpaar was zo wanhopig dat ze overal mee ingestemd zouden hebben. De vrouw had glanzend zwart haar, prachtige bruine ogen en een mooi figuur en ze maakte een intelligente indruk. Ze was advocate en kwam oorspronkelijk uit New York. Haar man was oogarts en leek een klein beetje op Anne. Het kind zou dus best een beetje op het echtpaar kunnen lijken, als het tenminste op Anne leek en niet op de rest van de commune, dacht Faye bij zichzelf. Het waren lieve mensen en Anne had eigenlijk wel wat met hen te doen.

'Waarom kunnen ze geen kinderen krijgen?' vroeg Anne toen haar moeder haar weer terugbracht naar Lionel en John.

'Dat heb ik niet gevraagd, ik weet alleen dat ze onvruchtbaar zijn.' Faye hoopte vurig dat Anne verstandig zou zijn. Ze wilde dat Ward ook eens met haar zou praten, maar hij was er niet. Hij had Faye gevraagd om met hem mee te gaan, want hij vond dat een tweede huwelijksreis heel goed voor hen zou zijn, nu het weer wat beter ging. Ze was gevleid, maar ze wilde liever bij Anne in de buurt blijven tot na de bevalling. De dokter had gezegd dat kinderen van tienermoeders soms wat vroeger werden geboren, en ook dat tieners vaak een erg zware bevalling hadden, moeilijker nog dan vrouwen van haar leeftijd. Faye verbaasde zich over die uitspraak. Ze was nu zelf al zesenveertig en een zwangerschap was wel het laatste waar ze nu aan dacht. Maar ze was wel een beetje ongerust geworden en daarom wilde ze niet met Ward op vakantie. Ze hadden toevallig wel wat tijd omdat ze pas over een poos aan hun volgende film hoefden te beginnen, maar ze probeerde zo veel mogelijk bij Anne te zijn. Ward ging met Greg op vakantie naar Europa. Faye had het gevoel dat het voor hen allebei goed was om er eens even uit te zijn.

Anne had rond de uitgerekende datum nog steeds niets beloofd. Ze was zo enorm dik dat het wel leek alsof ze een tweeling kreeg en Lionel had erg met haar te doen. Ze had veel pijn en hij vermoedde dat ze heel bang was voor de bevalling. Dat begreep hij wel, want hij zou zelf ook doodsbenauwd zijn. Hij hoopte maar dat hij niet net op school was als de bevalling begon. Als dat wel zo was, zou John een taxi nemen vanaf zijn werk en vast met haar naar het ziekenhuis gaan. Anne had het idiote idee om thuis te gaan bevallen, zoals ze in de commune deden, maar dat hadden ze haar snel uit het hoofd gepraat. Faye wilde dat Lionel haar beloofde dat ze haar meteen zouden bellen als de bevalling begon, maar Anne wilde dat liever niet.

'Dan zal ze mijn baby komen stelen, Li.' Ze keek hem met haar grote, blauwe ogen smekend aan en Li had erg met haar te doen. Ze was bijna voortdurend bang nu, voor alles.

'Dat doet ze heus niet. Ze wil alleen maar bij je zijn. En niemand gaat jouw baby stelen, want je moet zelf beslissen.' Toch probeerde hij haar nog wel steeds te beïnvloeden, want hij vond dat zijn moeder gelijk had. Met haar veertien jaar was ze nog veel te jong voor de zware last van het moederschap. Ze was zelf nog maar een kind. Daarvan raakte hij nog sterker overtuigd op de avond dat de bevalling zich aankondigde. Ze raakte in paniek, begon hysterisch te huilen en sloot zichzelf op in haar kamer. John en Lionel dreigden de deur open te breken, maar zelfs dat hielp niet. Terwijl Lionel haar door de deur heen probeerde te troosten, klom John op het dak, glipte door het raam naar binnen en deed toen de deur open voor Lionel. Anne lag te snikken op haar bed en kromp af en toe in elkaar van de pijn. Er lag een plas vruchtwater op de vloer, want een uur geleden waren de vliezen gebroken, waarna de pijn plotseling nog veel erger geworden was. Ze sloeg snikkend haar armen om Lionels nek en greep hem bij elke pijnscheut stevig vast. 'O, Li, ik ben zo bang, zo bang...' Niemand had haar verteld dat het zó'n pijn zou doen. Op weg naar het ziekenhuis kreunde ze en drukte ze haar nagels in zijn hand. Toen ze eenmaal in het ziekenhuis waren, smeekte Anne hem om bij haar te blijven, maar de dokter zei tegen haar dat ze een flinke meid moest zijn en twee verpleegsters duwden haar in haar rolstoel weg. Haar gegil klonk nog lang na door de ziekenhuisgang.

Lionel was erg aangeslagen en John zag heel bleek. 'Kunnen jullie haar geen pijnstiller geven?' vroegen ze aan de arts.

'Nee, ik ben bang van niet. Daardoor zouden de weeën vertraagd kunnen worden. Maar ze is nog jong, ze vergeet het wel weer.' Dat konden ze moeilijk geloven. De arts keek hen glimlachend aan en zei: 'Het is echt moeilijk voor meisjes van die leeftijd. Ze zijn eigenlijk nog niet volwassen genoeg voor een bevalling, lichamelijk niet en geestelijk ook niet. Maar we slepen haar er wel doorheen en dan komt het vast helemaal in orde.' Lionel was er nog steeds niet gerust op. Hij kon haar nog steeds horen schreeuwen verderop in de gang en hij vroeg zich af of hij niet beter bij haar kon zijn. 'Heb je je moeder al gebeld?' Li schudde nerveus zijn hoofd. Het was elf uur 's avonds en hij wist niet precies of ze nog wakker waren. Maar hij wist ook dat ze woedend zou zijn als hij niet belde, en dus draaide hij met trillende hand het oude vertrouwde telefoonnummer van zijn ouderlijk huis. Ward nam op en Lionel zei het meteen.

'Ik ben in het ziekenhuis, met Anne.'

Ward verspilde geen tijd door de telefoon aan Faye te geven, maar gaf Lionel voor de verandering zelf antwoord. 'We komen er meteen aan.' En dat was ook zo. Binnen tien minuten waren ze in het ziekenhuis, een beetje verkreukeld maar klaarwakker. De dokter maakte een uitzondering en vond het goed dat Faye bij Anne bleef. Niemand wist natuurlijk hoe lang het zou gaan duren, ook de arts niet. Meestal kon hij het redelijk goed voorspellen, maar met tieners was het altijd onduidelijk. Het kon razendsnel gaan, maar het kon ook best nog drie dagen duren. De ontsluiting vorderde al aardig, maar het proces verliep met horten en stoten, en tussen de weeën door smeekte Anne om verdoving, om drugs, om wat voor hulp dan ook, ze greep de hand van haar moeder vast, probeerde te gaan zitten om weg te gaan maar liet zich dan weer steunend in het bed zakken, krabde aan de muur en smeekte de verpleegsters om haar te laten gaan. Faye had nog nooit zoiets verschrikkelijks meegemaakt en ze had zich haar hele leven nog nooit zo machteloos gevoeld. Ze kon haar kind helemaal niet helpen, maar ze bleef natuurlijk toch bij haar en ging maar één keer heel even weg om iets tegen Ward te zeggen. Ze vroeg hem of hij de volgende ochtend meteen hun advocaat wilde bellen voor het geval Anne de baby na de geboorte toch wilde afstaan. Dan zouden ze haar gelijk de papieren laten ondertekenen. Dat zou over een halfjaar nog eens moeten gebeuren voordat de adoptie definitief was, maar dan was de baby allang weg en zou Anne hopelijk een nieuw leven hebben gekregen. Ward beloofde het en Faye zei dat ze misschien beter naar huis konden gaan omdat het nog wel uren kon gaan duren. De drie mannen stemden hiermee in en Ward bracht Lionel en John naar huis, zonder veel tegen de jongens te zeggen. Ze zagen toen pas tot hun grote verbazing dat het al vier uur in de ochtend was. Lionel probeerde nog wel te slapen, maar daar kwam niets meer van terecht. Hij kroop een paar keer zachtjes uit bed om het ziekenhuis te bellen, maar er was geen nieuws over Anne. De baby was nog steeds niet geboren. En toen John uit zijn werk kwam, zat Lionel nog steeds te wachten naast de telefoon. Het was zes uur in de middag.

'Jezus zeg, is de baby nog stééds niet geboren?' Hij begreep niet waarom het zo lang duurde. De weeën waren de vorige avond om acht uur al begonnen en ze had al verschrikkelijk veel pijn toen ze haar naar het ziekenhuis hadden gebracht. 'Gaat het allemaal wel goed?'

Lionel zag erg bleek. Hij had het gevoel dat hij al minstens duizend keer naar het ziekenhuis had gebeld, hij was daar zelfs een paar uurtjes geweest, maar zijn moeder wilde niet eens uit de verloskamer komen om met hem te praten. Ze wilde geen seconde bij Anne weg. In de wachtkamer zag hij de advocaat met een nerveus echtpaar en hij begreep meteen dat dat de adoptieouders waren. Zij waren misschien nog wel het zenuwachtigst van allemaal. Volgens de dokter kon het nu hooguit nog twee uur duren. Het hoofdje was al te zien en ze had al persdrang, maar als het om acht uur vanavond nog steeds niet gelukt was zou hij een keizersnede gaan doen.

'Godzijdank,' zei John. Om zeven uur belde Lionel een taxi. Ze hadden van de zenuwen geen hap door hun keel kunnen krijgen, en hij kon net zo goed teruggaan naar het ziekenhuis.

'Ik wil bij haar in de buurt zijn.'

John knikte. 'Ik ga ook mee.' Ze waren vijf maanden naar haar op zoek geweest en nu woonden ze ook alweer bijna vier maanden bij elkaar in huis. John had zo langzamerhand het gevoel gekregen dat Anne ook zijn kleine zusje was, en hij kon zich niet voorstellen hoe het in huis zou zijn zonder haar kleren en boeken en platen. Hij had een keer gedreigd dat hij maatregelen zou nemen als ze niet haar rommel opruimde, maar daar had ze vreselijk om moeten lachen en ze had om hem te pesten gedreigd de hele buurt te vertellen dat hij een flikker was. Wat een medelijden had hij nu met haar. Het klonk allemaal als een afgrijselijke lijdensweg en toen hij kort na negen uur eindelijk Faye Thayer zag, begreep hij pas goed wat die kleine meid moest doormaken.

'Ze krijgen het er gewoon niet uit,' zei Faye tegen Ward, die inmiddels ook weer in het ziekenhuis was. 'En hij wil liever geen keizersnede doen vanwege haar leeftijd, tenzij het echt niet anders kan.' Wat Anne meemaakte was veel erger dan wat Faye ooit had moeten doorstaan. Ze gilde en smeekte om hulp en was half buiten westen van de pijn. Ze konden helemaal niets voor haar doen, en de nachtmerrie duurde nog twee volle uren, tot Anne smeekte om haar dood te maken, of het kind, om iets te doen, wat dan ook. En toen, eindelijk, nadat ze flink was ingescheurd, verscheen het hoofdje, en begreep iedereen waarom het zo'n lijdensweg was geweest. Het was een enorme baby, van wel tien pond, en dat was voor de kleine Anne eigenlijk veel te zwaar geweest. Het was alsof elke man die haar had gepenetreerd iets aan het kind had bijgedragen, tot het uiteindelijk een meer dan voldragen baby was geworden. Faye stond met tranen in haar ogen naar de baby te kijken, tranen van pijn om wat Anne was aangedaan, maar ook tranen omdat ze nooit iets met dit nieuwe leven te maken zouden krijgen.

Uren eerder had Anne erin toegestemd om het kind af te staan. Op dat moment zou ze overal mee hebben ingestemd. En nu zette de dokter het masker met lachgas op haar hoofd. Ze had het kind niet gezien, ze wist niet hoe groot het was, ze merkte er niets van toen ze werd gehecht. Faye liep zachtjes de verloskamer uit. Ze had erg met haar dochter te doen, om de pijn die ze had moeten doorstaan, om het verdriet dat ze had gehad en nog zou krijgen, om het kind dat ze nooit zou kennen. Zelf had ze veel met haar kinderen meegemaakt, maar ze had nog nooit spijt gehad dat ze ze had gekregen. En nu werd haar eerste kleinkind weggegeven en zouden ze hem nooit meer zien. Hij werd in een plastic wiegje gelegd en naar de kinderafdeling gebracht, waar hij zou worden gewassen en aangekleed en aan het echtpaar zou worden meegegeven.

Toen Faye een halfuur later met Ward het ziekenhuis verliet, zag ze de vrouw met het donkere haar en haar echtgenoot. Ze hield het kind vast en bekeek hem met een liefdevolle blik en tranen in haar ogen van geluk. Ze hadden veertien jaar op hem gewacht en ze accepteerden hem zoals hij was, zonder te weten wie zijn vader was, of welke schade de drugs hadden aangericht. Ze hadden hem lief met een onvoorwaardelijke liefde. Faye hield Wards hand vast en liep samen met hem naar buiten. Ze zuchtte eens diep. De dokter had gezegd dat ze Anne de hele nacht in slaap zouden houden. Die nacht lag Faye in de armen van Ward te huilen.

'Het was zó verschrikkelijk, ze gilde zo hartverscheurend...' Faye kreeg een vreselijke huilbui. Het was bijna onverdraaglijk geweest om haar zo te zien huilen, maar gelukkig was dat nu allemaal voorbij. Behalve voor het echtpaar dat het kind gekregen had. Voor hen was het nu juist pas begonnen.

25

Ze hielden Anne een week in het ziekenhuis om een begin te maken met het herstel van haar lichamelijke en geestelijke wonden. De dokter zei tegen Faye dat dat na verloop van tijd wel zou lukken. Ze gaven haar pijnstillers en valium. Ze was erg ingescheurd door het grote hoofd van de baby, maar de emotionele littekens zouden waarschijnlijk veel erger zijn. Er kwam elke dag een psychiater bij haar om met haar te praten, maar ze zei niets tegen hem, lag alleen maar in bed naar de muur of het plafond te staren, en dan ging hij na een uur maar weer weg. Ze zei ook niets tegen Faye of Ward of haar tweelingzusjes, en zelfs niet tegen Lionel en John, die kwamen als Faye en Ward er niet waren. Lionel nam een enorme knuffelbeer voor haar mee en hoopte dat die haar niet aan haar verloren kind zou doen denken. De baby had drie dagen na zijn geboorte het ziekenhuis verlaten. Zijn nieuwe ouders hadden hem meegenomen in een blauw met wit babypakje van Dior en twee dekentjes die zijn nieuwe oma voor hem had gemaakt. Ze hadden Anne een enorm boeket bloemen gestuurd, maar dat had ze weggegeven omdat ze niet aan hen herinnerd wilde worden. Ze vond het achteraf heel erg, maar toen ze na de bevalling wakker was geworden, voelde ze zich zo afschuwelijk dat ze de baby nooit meer wilde zien. Pas nu hij weg was, had ze daar spijt van en wilde ze dat ze heel eventjes zijn gezichtje kon zien, één keer maar, zodat ze wist hoe hij eruitzag en ze zich hem kon blijven herinneren. Iedereen zei dat ze de juiste beslissing had genomen, maar ze haatte hen allemaal, en zichzelf nog wel het meest. Dat vertelde ze aan Lionel, terwijl John erbij stond met tranen in zijn ogen. Anne was als een zus voor hem en hij had alles voor haar over. Zijn grappen waren misschien niet allemaal even geslaagd, maar hij wilde haar dolgraag opvrolijken. Hij vond het allemaal zo verschrikkelijk voor haar.

'We kunnen je kamer altijd nog helemaal zwart verven. Er ligt een hele lap prachtige zwarte corduroy in de werkplaats, en we kunnen wat zwarte tule voor de ramen draperen, en dan nog een paar nepspinnen hier en daar.' Hij keek scheel, en voor het eerst in tijden moest Anne een beetje lachen. Maar toen het tijd werd om het ziekenhuis te verlaten, bleek dat Ward en Faye haar kwamen ophalen. Faye had met Lionel gesproken en gezegd dat het beter was dat zij Anne nu mee naar huis namen. Hij en John konden haar kamer aan een vriend verhuren als ze wilden. Het was heel fijn dat ze voor Anne hadden gezorgd, maar nu het allemaal achter de rug was, moest ze weer proberen te wennen aan haar oude leventje thuis.

Anne voelde zich nog veel depressiever toen ze dit hoorde, maar ze had de kracht niet om er iets tegenin te brengen. Thuis zat ze wekenlang op haar kamer, wilde nauwelijks eten, stuurde de tweeling zonder pardon weer weg als ze even kwamen kijken hoe het met haar ging, wat ze trouwens niet vaak deden. Alleen Vanessa probeerde wel een paar keer om contact te krijgen met Anne. Dan kwam ze bij haar met platen of een boek, en soms met een bosje bloemen. Maar Anne liet zich niet paaien met zulke cadeautjes en hield haar hart potdicht. Pas met Thanksgiving wilde ze weer beneden komen eten. Lionel was er niet, en Greg ook niet omdat hij een belangrijke wedstrijd had. Anne ging zo snel mogelijk terug naar haar kamer. Ze had eigenlijk niets tegen haar ouders of zussen te zeggen, zelfs niet tegen Vanessa, die toch zo goed haar best deed, of tegen Faye, die soms met tranen in haar ogen rondliep. Anne haatte hen allemaal. Ze kon alleen maar denken aan het kind dat ze had afgestaan. Hij was nu precies vijf weken oud. Ze vroeg zich af of ze de rest van haar leven precies bij zou houden hoe oud hij was. Ze kon nu weer zitten zonder pijn, wat in ieder geval al iets was, hield Lionel haar voor toen hij langskwam. Ward was er niet. Hij was meteen vertrokken toen hij had gehoord dat Lionel langs zou komen. Hij was nog steeds niet van gedachten veranderd wat Lionel en John betrof. Faye smeekte hem vlak voor Kerstmis om toe te geven en de twee jongens uit te nodigen voor het kerstdiner, maar Ward weigerde dat.

'Ik heb mijn mening gegeven en daar blijf ik ook bij. Ik keur hun manier van leven af en ik wil dat de rest van de familie dat weet.' Ze begon er steeds weer opnieuw over, maar hij wilde niet toegeven. Ward was zelf ook geen heilige en hij had haar meerdere malen bedrogen, maar toen ze daarover begon, werd hij woedend dat ze die dingen met elkaar vergeleek.

'Ik probeer je alleen maar duidelijk te maken dat jij ook maar een mens bent.'

'Maar hij is verdomme een flikker!' Hij kon nog steeds wel huilen als hij daaraan dacht.

'Hij is homo.'

'Hij is ziek en ik wil hem niet in mijn huis hebben, is dat nou eindelijk eens duidelijk?'

Het had geen zin. Hij gaf geen centimeter toe. En soms had ze er bijna spijt van dat hij bij haar was teruggekomen. Hun huwelijk was zeker niet meer wat het vroeger geweest was en de kwestie Lionel was ook al niet erg bevorderlijk. Integendeel: het was een constante bron van wrijvingen en ruzies. Gelukkig waren ze met een nieuwe film begonnen en was ze meestal van huis. Ze was blij dat Lionel langskwam want iemand moest eens met Anne gaan praten. Ze had zoveel meegemaakt en Lionel had altijd heel goed met haar overweg gekund. Ze vond het zo vreselijk dat Ward hem had afgeschreven, ze haatte hem er soms om. Maar toch was er onder die woede en die haat nog steeds de liefde die ze altijd voor hem was blijven voelen. Ward Thayer was zo lang alles voor haar geweest dat ze zich geen leven meer zonder hem kon voorstellen.

Op eerste kerstdag was Lionel er niet. Zodra ze van tafel gingen, vertrok Anne en ging naar Lionels huis. Johns ouders hadden een smoes om Lionel niet uit te nodigen voor het kerstdiner: hun zoon was wel welkom, maar als ze zijn geliefde ook zouden vragen, zou het zelfs voor hen wat te concreet worden. Daarom hadden John en Lionel besloten om Kerstmis met z'n tweeën te vieren. Na het eten kregen ze bezoek van Anne en ook van een paar vrienden van Johns werk en een homoseksuele vriend die Li van school kende.

Anne zat dus tussen zes homo's, maar daar voelde ze zich absoluut niet ongemakkelijk door. Ze voelde zich bij hen juist veel meer op haar gemak dan bij de rest van haar familie. En ze begon ook weer wat meer de oude te worden. Ze was afgevallen en haar ogen stonden weer helder. Ze zag er wel ouder uit, en heel volwassen. Over een paar weken werd ze vijftien en na de kerstvakantie zou ze weer naar school gaan. Ze zag daar erg tegenop. Ze zou anderhalf jaar ouder zijn dan de anderen, maar Lionel zei dat ze gewoon even haar kiezen op elkaar moest zetten en flink moest zijn.

Ze gaven haar een glas champagne en ze bleef bij hen tot iets na negen uur. Ze had wat geld gespaard en een kasjmieren sjaal gekocht voor Li en een prachtige zilveren pen van Tiffany voor John. Zij waren de beste vrienden die ze had en de enige familieleden waar ze echt om gaf. John bracht haar 's avonds thuis in zijn oude Volkswagen Kever terwijl Lionel bij hun vrienden bleef. Het feestje zou waarschijnlijk nog wel een paar uur doorgaan, maar Lionel wilde dat ze weer naar huis ging. Hij vond dat ze niet op zulke feestjes thuishoorde, want soms waren de gesprekken behoorlijk openhartig en sommige vrienden waren niet zo discreet als John en Li. Ze gaf John een kus op zijn wang voordat ze uitstapte.

'Gelukkig kerstfeest, kleine meid.' Hij lachte naar haar. 'Jij ook, John.' Ze omhelsde hem even, stapte uit de auto en holde meteen naar haar kamer om hun cadeaus te passen. Ze had een prachtige zachtroze angora trui met bijpassende sjaal van Li gekregen en kleine pareloorbellen van John. Ze kon bijna niet wachten om ze aan te doen en toen ze dat had gedaan, stond ze zichzelf vrolijk en trots voor de spiegel te bewonderen. Ze was zo blij met de cadeaus dat ze niet hoorde dat er iemand binnenkwam. Het was Val, die keek hoe ze zichzelf stond te bewonderen. Ze was heel chagrijnig, want Greg had beloofd om haar mee uit te nemen, maar hij had zich op het laatste moment bedacht. Vanessa had een afspraak met een knappe jongen en Val was nu de enige die noodgedwongen thuis moest blijven. Zelfs Ward en Faye waren iets gaan drinken bij vrienden en Valerie en Anne waren dus alleen thuis.

'Hoe kom je aan die trui en die sjaal?' Ze zou ze heel graag willen passen, maar ze wist dat Anne dat nooit uit zichzelf zou aanbieden. Ze leende vaak kleren van Vanessa, maar Anne had meestal haar deur op slot en wilde haar nooit iets lenen. Zelf vroeg ze ook nooit ergens om. Anne was erg op zichzelf, meer nog dan vroeger.

'Die heb ik van Li gekregen.'

'Wat een slijmbal, zeg.'

Anne was gekwetst door die opmerking, maar dat liet ze niet merken. Dat deed ze nooit. Ze was erg goed in het verbergen van haar gevoelens. Dat was altijd al zo geweest. 'Jij hebt het nooit zo goed met hem kunnen vinden,' zei ze alleen. Het was een volwassen opmerking en Valerie was verbaasd over de oprechtheid die erin doorklonk.

'Wat heeft dat er nou mee te maken? Hij is toch mijn broer?'

'Dan moet je ook af en toe eens iets voor hem doen.'

'Hij is helemaal niet in mij geïnteresseerd. Hij is veel te druk met al die nichten.'

'Mijn kamer uit!' Anne kwam dreigend op haar af en Val deed een stap naar achteren. Soms werd ze bang voor die felle ogen van Anne.

'Oké, rustig maar, wind je niet zo op, zeg.'

'Mijn kamer uit, stomme slet!' Maar dat had ze beter niet kunnen zeggen. Val bleef staan en keek Anne met een valse blik aan.

'Dat zou ik maar niet zeggen als ik jou was. Ik ben niet degene die zwanger is geraakt en haar kind moest verkopen.'

Die opmerking werd Anne te veel. Ze haalde uit naar Val maar miste, waarop Val haar vastgreep en haar tegen de deur smeet. Er klonk een hard gekraak waar beide meisjes van schrokken. Anne rukte zich los en haalde opnieuw uit. Deze keer miste ze niet. Ze raakte Valerie recht in haar gezicht. 'De volgende keer dat je zoiets zegt, vermoord ik je, stomme trut!' Ze was zo diep geraakt door wat Valerie had gezegd, dat ze in staat was om dat ook echt te doen. Op dat moment kwamen Ward en Faye thuis. Ze zagen Vals gezicht, Anne die naar haar arm greep, en concludeerden dat de beide zussen kennelijk ruzie hadden gehad. Ze spraken de meisjes ernstig toe en daarna ging Ward ijs halen voor zijn twee dochters om de getroffen plekken te koelen, maar Faye vond het beter om even met Anne naar het ziekenhuis te gaan voor een foto. Gelukkig bleek de arm niet gebroken maar alleen flink verrekt te zijn. Een verpleegkundige legde een stevig verband aan. Tegen middernacht waren ze weer thuis en ze waren nog niet binnen of de telefoon ging. Het was Mary Wells, die volkomen hysterisch was. Eerst kon Faye niet eens verstaan wat ze zei, iets over een brand, een kerstboom... En toen werd ze helemaal koud van binnen. Was dat in hun huis of bij John? Ze begon in de hoorn te schreeuwen en probeerde van haar los te krijgen wat er nu precies was gebeurd. Toen kwam Bob aan de lijn. Hij huilde onbedaarlijk. Ward nam het andere toestel op en Ward en Faye hoorden allebei wat hij vertelde.

'De kerstboom van de jongens is in brand gevlogen. Ze hadden de lampjes aangelaten toen ze naar bed gingen. John is...' Zijn stem begaf het en ze hoorden op de achtergrond zijn vrouw snikken. Nog verder op de achtergrond, heel zacht, klonken kerstliedjes. Ze hadden vrienden op bezoek toen het nieuws kwam en niemand had eraan gedacht om de muziek uit te zetten. 'John is dood.'

'O mijn God, nee toch... En Li?' Faye fluisterde dit in de hoorn. Ward sloot zijn ogen.

'Hij heeft ernstige brandwonden, maar hij leeft wel. We hebben het net gehoord, dus we hebben meteen gebeld. De politie zei...' Faye kon de rest niet meer horen. Ze liet zich op een stoel zakken. Anne keek haar met een angstige blik aan. Ze waren haar helemaal vergeten.

'Wat is er gebeurd?'

'Een ongeluk. Li is verbrand.' Ze kon het haast niet bevatten en haar adem kwam met horten en stoten. Heel even was ze bang geweest dat ze te horen zou krijgen dat Li ook dood was, maar het was John, die arme, arme John. Wat verschrikkelijk.

'Wat is er dan gebeurd?' Anne stond te huilen en de tweelingzussen stonden geschrokken boven aan de trap. Faye keek verbijsterd om zich heen. Dit was toch niet mogelijk! Ze had hem een paar uur geleden nog gesproken!

'Dat weet ik niet. De kerstboom van Li en John is in brand gevlogen, John is dood, Lionel ligt in het ziekenhuis...' Ze ging weer staan toen de meisjes begonnen te huilen. Vanessa hield instinctief Anne vast en die liet haar oudere zus begaan. Faye draaide zich om en zag dat Ward huilend zijn autosleutels pakte. Ze vertrokken meteen weer, terwijl Anne op de bank lag te huilen en Vanessa haar over haar haren streelde en met haar andere hand de hand van haar tweelingzus vasthield.

In het ziekenhuis hoorden Faye en Ward dat Lionel ernstige brandwonden aan zijn handen en benen had. Hij vertelde snikkend aan Faye wat er was gebeurd.

'Ik heb het nog geprobeerd, maar mam, die rook was zo dik, ik kon geen adem krijgen...' Hij vertelde haar snikkend dat hij John had gevonden, ondanks de dikke rook, dat hij hem naar buiten had gesleept en had geprobeerd om mond-op-mondbeademing toe te passen. Toen de brandweer kwam, was hij ingestort en hij was pas in het ziekenhuis bij kennis gekomen, waar hij had gehoord dat John was overleden door het inademen van de giftige rook. 'Ik zal het mezelf nooit vergeven, mam... Het is allemaal mijn schuld, want ik ben vergeten om de lichtjes van de kerstboom uit te doen.' Faye zat naast hem, huilde samen met hem, probeerde hem te troosten en hield hem vast voor zover dat mogelijk was met al dat verband. Maar hij scheen het niet te merken. Lionel was zo geschokt over Johns dood dat hij zijn eigen pijn niet eens voelde. Ward stond er hulpeloos bij en keek naar hen. Voor het eerst in maanden voelde hij weer iets voor zijn zoon. Hij zag ineens weer voor zich hoe hij als klein jongetje was geweest, rennend over het gras, spelend met dat ponywagentje in hun oude huis, voordat alles was veranderd. Dit was dezelfde jongen, alleen was hij volwassen geworden en begrepen zij elkaar niet meer. Maar hij dacht niet meer aan die problemen nu hij hem daar zo in dat ziekenhuisbed zag liggen, huilend, terwijl hij uit wanhoop op het verband sloeg dat om zijn armen zat. Ward liep naar hem toe en hield hem dicht tegen zich aan terwijl de tranen over zijn wangen liepen. Faye keek naar haar man en haar zoon, met een gebroken hart door wat er met John was gebeurd, en met een groot schuldgevoel omdat ze blij was dat het niet haar zoon was geweest die was omgekomen.

26

De begrafenis was verschrikkelijk. Faye had nog nooit zo'n pijnlijke toestand meegemaakt. Mary Wells was hysterisch en Bob huilde nog harder dan zij. De vier zussen van John keken alsof ze een shock hadden en toen de kist werd weggereden, moest Mary worden tegengehouden omdat ze zich erop wilde werpen. Lionel zag er zo mager en bleek uit in een donker pak dat Faye bang was dat hij zou gaan flauwvallen. Ze zag nu voor het eerst dat hij aan de ringvinger van de hand die niet verbonden was een smalle gouden trouwring droeg. Ze wist niet of Ward dat ook had gezien, maar ze snapte in ieder geval wel wat dat betekende en ze besefte hoeveel John voor hem had betekend. Ze keek naar het gezicht van haar zoon. Dit was het ergste wat hij ooit had meegemaakt en misschien ooit zou meemaken.

Anne stond heel dicht tegen hem aan en huilde zacht, met haar zakdoek voor haar gezicht. Af en toe keek ze naar hem op om te zien of het nog ging. Er was geen twijfel over wat er na de begrafenis zou gaan gebeuren. Ward en Faye hadden het er de vorige avond over gehad. Lionel zou een tijdje bij hen komen wonen. Toen ze weer thuis waren, ging Ward een eindje met hem wandelen. Greg was vrijwel meteen weer vertrokken. John was zijn beste vriend geweest, maar toch voelde hij de pijn niet zo.

'Wat moet ik er nou van vinden?' zei hij na de begrafenis tegen Val. Hij haalde zijn schouders op. 'Die vent was een stomme poot.' Maar toch was het zijn vriend geweest. Valerie dacht eraan dat ze zo verliefd op hem was geweest maar dat dat nooit iets was geworden. Nu wisten ze allemaal waarom.

Faye hield Anne goed in de gaten. Ze had de afgelopen maanden erg veel meegemaakt, maar het leek nu goed met haar te gaan. Dat gold niet voor Lionel, die houterig naast zijn vader liep en alleen maar kon denken aan die avond, aan de brand, en dat hij niet op tijd bij John was geweest. De afgelopen dagen had hij daar bijna voortdurend aan moeten denken. Hij zou het nooit vergeten, nooit. Het was allemaal zijn schuld. Hij had die stomme lichtjes in de kerstboom uit zullen doen toen ze naar bed gingen, ze hadden te veel gedronken, en daarom was hij die rotlampjes vergeten. Hoe had hij zo stom kunnen zijn? Hij had hem net zo goed met zijn blote handen kunnen vermoorden.

Hij vertelde het aan zijn vader. Hij had haast niets meer gemeen met Ward, maar hij had iemand nodig om mee te praten. Hij vroeg zich af of de ouders van John hem de schuld gaven.

'Ze zouden nog gelijk hebben ook.' Hij keek zijn vader met een doffe blik aan. Ward, die er het afgelopen jaar alles aan had gedaan om deze zoon van hem te haten, voelde dat hij smolt. Een van de twee jongens was nu dood. En daardoor was het nu afgelopen met hun relatie. Faye had gelijk. Ze hadden heel veel geluk gehad dat het niet Li was geweest die was omgekomen. Dat hij nu nog bij hen was, moesten ze beschouwen als een godsgeschenk.

We hebben jou het afgelopen jaar heel veel dingen kwalijk genomen. En dat was verkeerd van ons.' Ward zuchtte diep en keek onder het lopen naar de bomen. Dat was gemakkelijker dan zijn zoon in de ogen kijken, iets wat hij precies een jaar niet meer had gedaan, zelfs niet toen hij en John Anne hadden gered. 'Ik heb nooit begrepen waarom je bent zoals je bent. Ik dacht dat het mijn schuld was, en daardoor reageerde ik dat weer op jou af. Maar dat was verkeerd van me.' Hij keek even naar Lionel en zag dat die, net als hij, moest huilen. Ze bleven staan en hij pakte de hand van zijn zoon vast. 'Het was verkeerd van me om mezelf de schuld te geven. Net zoals het verkeerd is dat jij nu jezelf de schuld geeft van wat er is gebeurd. Ik weet dat je heel erg je best gedaan hebt,' zei hij met schorre stem. Ze bleven staan en hij nam Li's handen in de zijne. 'Je hebt gedaan wat je kon. Ik weet ook dat je heel veel van John hield.' Ward trok zijn zoon naar zich toe. Hij voelde Lionels wang tegen de zijne, hij voelde zijn hart bonzen tegen zijn borst. Lionel keek hem met een betraand gezicht aan. Het was net alsof hij weer een kleine jongen was.

'Ik heb het zo geprobeerd, pap, maar ik kon hem niet snel genoeg daar weg krijgen...' Hij begon hevig te snikken. Ward hield hem stevig vast, alsof hij hem wilde beschermen tegen elk gevaar.

'Dat weet ik wel, jongen, ik weet het.' Hij kon niet tegen hem zeggen dat het allemaal goed zou komen. Want John zouden ze nooit meer terugkrijgen. Lionel had het gevoel dat hij er nooit meer bovenop zou komen. Het was een enorm verlies dat niemand ooit nog zou kunnen vergeten. Een les waarvoor erg veel leergeld was betaald. Toen ze terugliepen naar huis, zaten de anderen op hen te wachten en gingen ze eten, heel rustig, en daarna ging iedereen naar z'n kamer. Bijna alles van Lionel was verbrand, behalve een paar dingen die nog in zijn ouderlijk huis lagen. En zijn auto natuurlijk, die nu voor het huis geparkeerd stond. Lionel sliep die avond op zijn oude kamer. Faye ging de volgende ochtend wat spullen voor hem kopen, een paar dingen die hij in ieder geval nodig zou hebben. Hij was er blij mee. Ward leende hem wat kleren. De twee mannen brachten meer tijd met elkaar door dan in lange tijd was gebeurd.

Greg ging weer naar school en Anne ook, op haar verjaardag, voor het eerst sinds een jaar. Het was moeilijk en pijnlijk, maar het moest. En het bood gelukkig ook wat afleiding. Een paar weken later mocht het verband van Lionels armen. Hij had veel littekens, maar die waren niet zo erg als de littekens die niemand kon zien, die diep vanbinnen zaten. Niemand begon erover dat hij weer naar school moest. Daar was hij nog niet aan toe. Tot ieders verrassing vroeg hij op een dag of Ward zin had om met hem te gaan lunchen. Toen ze tegenover elkaar zaten aan een tafeltje in de Polo Lounge, vond Ward dat Lionel er veel ouder uitzag dan hij was. Hij begreep het leven dat zijn zoon had gekozen nog steeds niet, en hij was er ook niet blij mee, maar hij respecteerde hem wel. Hij had Lionel de laatste tijd beter leren kennen, hij waardeerde zijn ideeën en zijn standpunten en zijn manier van redeneren, en het stelde hem dan ook zeer teleur toen Lionel hem vertelde dat hij niet terug zou gaan naar school.

'Ik heb er ontzettend lang over nagedacht, pap,' zei hij.

'En ik wilde het jou als eerste vertellen.'

'Maar waarom? Je hoeft nog maar anderhalf jaar! Dat is toch niet zo erg? Je bent nu natuurlijk in de war, maar over een tijdje...' Maar Lionel schudde zijn hoofd.

'Ik kan niet meer terug, pap. Ik hoor daar niet meer. Ik heb een aanbod gekregen om mee te werken aan een film en dat wil ik nu graag gaan doen.'

'En daarna? Als die film over drie maanden klaar is, en je weer zonder werk zit?' Ward kende deze wereld maar al te goed.

'Gewoon, hetzelfde wat jij dan doet,' zei Lionel plagerig. 'Met het volgende project beginnen.' Ward glimlachte maar hij was toch niet blij met het nieuws, al vond hij het wel prettig dat Lionel hem dit zo rechtstreeks vertelde. 'Ik heb echt genoeg van de studie. Ik vind dat het tijd wordt om mijn vleugels uit te slaan.'

'Maar je bent pas twintig jaar! Waarom zo'n haast?' Ze wisten allebei dat hij al een heel leven achter de rug had voor iemand van zijn leeftijd. Hij had veel geleden, hij had iemand verloren van wie hij veel had gehouden. Hij kon nu niet meer terug naar school. Ward begreep het wel, al gaf hij dat niet toe. De dood van John had iedereen veranderd. Het had er ook voor gezorgd dat hij weer een band met zijn zoon had gekregen. Maar Lionel zou nooit meer zo zorgeloos en jong zijn als vroeger. Misschien was het inderdaad wel beter dat hij niet meer naar school terugging, maar Ward vond het toch jammer. 'Ik ben het er niet mee eens, jongen.'

'Dat dacht ik al.'

'Wie heeft je trouwens een baan aangeboden?'

Lionel grijnsde. 'Fox.' De concurrent, natuurlijk. Ward begon te lachen en greep met zijn hand naar zijn hart, alsof hij was neergeschoten.

'Wat een schrik. Ging je maar niet in dit vreselijke vak.' Hij meende wat hij zei, maar Lionel haalde zijn schouders op.

'Mamma en jij schijnen het anders nog steeds erg leuk te vinden.'

'En soms hebben we er ook heel erg genoeg van.' Dat gevoel had hij de laatste tijd wel vaker. Hij was van plan om Faye te vragen of ze zin had om met hem op vakantie te gaan. Ze was net klaar met een film en ze zou een tijdje vrij zijn, dus ze had geen excuus. Ineens kreeg hij een idee. 'Je gaat toch nog niet meteen verhuizen, hè?'

'Ik was van plan om een dezer dagen op zoek te gaan naar andere woonruimte. Ik wil jullie niet in de weg zitten.'

'Nee, dat doe je ook niet.' Ward lachte verontschuldigend. Hij was wel erg hard voor zijn zoon geweest. 'Zou je misschien nog een maand willen blijven om de meisjes een beetje in de gaten te houden?'

'Natuurlijk.' Lionel keek verbaasd. 'Hoezo?'

'Ik wil je moeder mee op vakantie nemen. Daar is ze wel aan toe, en ik ook.' Hij was nauwelijks met haar alleen geweest sinds hij een einde had gemaakt aan zijn verhouding en weer thuis was gaan wonen, negen maanden geleden. Het werd hoog tijd dat ze eens iets samen gingen doen. Lionel glimlachte.

'Dat doe ik graag, pap. Het zal jullie allebei goed doen.' Ward lachte naar hem toen ze samen het restaurant verlieten. Ze waren weer vrienden. Vrienden zoals ze vroeger niet waren geweest. Die avond vertelde Ward zijn plan aan Faye. 'En ik wil geen tegenwerpingen. Geen smoezen. Ik wil niks horen over het werk of de kinderen of de acteurs die je moet bijpraten over het script. We vertrekken over twee weken.' Hij had die middag meteen de tickets besteld. Ze gingen naar Parijs, Rome, en naar Zwitserland. In plaats van tegenwerpingen te maken, klaarde haar gezicht op.

'Meen je dat echt?' Ze keek hem vrolijk aan en sloeg haar armen om hem heen.

'Ja. En als je niet vrijwillig meegaat, zal ik je ontvoeren. We blijven drie weken weg, misschien wel vier.' Hij had stiekem geïnformeerd bij haar secretaresse en hij wist dat ze zo lang weg kon blijven.

Die avond liep ze met een veel lichtere tred achter hem aan naar boven en maakte een pirouette in haar nachthemd terwijl hij haar plaagde over Parijs en Rome.

'Het is zo lang geleden dat we zoiets hebben gedaan, Faye.'

'Ja, ik weet het.' Ze ging op het bed zitten en keek hem aan. Ze waren elkaar een paar keer bijna kwijt geweest, ze hadden bijna twee kinderen verloren, een dochter en een zoon. Ze hadden een kleinkind afgestaan en de minnaar van hun zoon was gestorven. Het was geen gemakkelijke tijd voor hen geweest. Als iemand haar een jaar geleden had gevraagd of hun huwelijk nog gered kon worden, dan zou ze nee hebben gezegd. Maar nu, terwijl ze naar hem keek, wist ze zeker dat ze nog steeds hield van deze man, ondanks zijn fouten, zijn verhoudingen, de keren dat hij haar in de steek had gelaten, zelfs ondanks de pijn die hij zijn zoon had gedaan. Ze hield van Ward Thayer. Ze hield al jaren van hem en waarschijnlijk zou ze altijd van hem blijven houden. Na tweeëntwintig jaar maakte ze zich weinig illusies over hem, maar ze hield van wie hij was. En toen ze die nacht in bed lagen, bedreven ze de liefde zoals ze jarenlang niet hadden gedaan.

27

Parijs was fantastisch die lente. Ze slenterden langs de Seine, ze aten uiensoep in Les Halles, wandelden over de Champs Élysées, ze gingen naar Dior en lunchten bij Fouquet en dineerden bij Maxim of Brasserie Lipp. Ze dronken iets in Café Flore en de Deux Magots, en ze zaten samen te knuffelen en te zoenen en te giechelen bij een glas wijn en een stukje kaas. Het was precies zoals Ward het zich had voorgesteld, een tweede huwelijksreis, een tijd om alle zorgen en het verdriet van de afgelopen twee jaar even te vergeten, net als de kinderen, de films, de verantwoordelijkheden. Later, in Lausanne, zat Faye uit te kijken over het Meer van Genève en lachte naar hem. 'Weet je, ik ben nog steeds blij dat ik met je getrouwd ben.' Ze zei het heel terloops, terwijl ze koffie dronken en een croissant aten.

'Wat ben ik daar blij mee. Al begrijp ik er niks van.'

'Nou,' zei ze peinzend terwijl ze uitkeek over het water.

'Je bent een leuke man. Je laat soms alles in het honderd lopen, maar je bent slim en aardig genoeg om het daarna weer goed te maken.' Ze dacht aan Lionel, en hoe opgelucht ze was dat het weer goed was gekomen met haar zoon en haar man. En ze dacht ook aan de verhouding die hij had gehad.

'Ik doe m'n best. Maar ik ben lang niet zo slim als jij, Faye.'

'Gelul.'

'Je lijkt Val wel.' Hij keek haar afkeurend aan, waar ze om moest lachen.

'Ik ben helemaal niet slimmer dan jij. Alleen koppiger waarschijnlijk.'

'Ik heb niet altijd het lef om vol te houden. Jij wel. Ik heb meer de neiging om weg te lopen.' Dat had hij tot nu toe twee keer gedaan, maar ze had hem altijd weer teruggenomen, waar hij haar heel dankbaar voor was. Maar hij verbaasde zich wel over wat ze daarna zei.

'Soms zou ik dat ook wel graag willen, weglopen voor alles. Maar dan vraag ik me af wat er zou gebeuren als ik dat deed. Wie zou Val in de gaten houden, ervoor zorgen dat het goed gaat met Anne, Vanessa, Greg, Li...' Ze lachte naar hem. 'Jij dus. En dan ben ik zó egocentrisch dat ik denk dat het allemaal in het honderd zou lopen als ik er niet ben. Dat is natuurlijk onzin, maar toch is dat de reden waarom ik dan maar blijf.'

'Gelukkig maar.' Hij lachte naar haar en pakte haar hand. Nog steeds, na al die jaren, was de romantiek tussen hen niet over. 'Het zou allemaal misgaan als jij weg zou zijn. Ik ben heel blij dat je dat nooit hebt gedaan.'

'Maar misschien doe ik het op een dag toch nog. En begin ik een gepassioneerde verhouding met een toneelknecht of zo.' Ze moest er zelf om lachen, maar Ward vond het niet grappig.

'Ik ben daar wel een paar keer bang voor geweest. Er zijn ook wel een paar acteurs met wie ik je liever niet zie werken.' Dit was voor het eerst dat hij dit toegaf. Ze was ontroerd.

'Ik gedraag me altijd keurig.'

'Dat weet ik wel. Daarom hou ik je ook altijd in de gaten.'

'O ja?' Ze trok aan zijn oor, hij kuste haar, en even later gingen ze naar binnen. Ze vergaten het Meer van Genève en de Alpen, en de kinderen en hun carrière. Ze dachten alleen aan elkaar en ze vonden het allebei jammer toen de vakantie voorbij was en ze weer terug moesten.

'Wat was het heerlijk, hè?' Hij lachte naar haar en ze stak haar arm door de zijne en leunde met haar hoofd tegen zijn schouder.

'Ja, geweldig,' zei ze. 'Zo zou ik mijn hele leven wel willen doorbrengen.'

'Welnee,' lachte hij. 'Daar zou je knettergek van worden. Volgende week zit je weer tot over je oren in die nieuwe film, dan vertel je me weer hoe verschrikkelijk iedereen is, dat de kostuums niet passen, dat er niks klopt van de decors, of de locaties, en dat de acteurs hun tekst niet kennen. Dan trek je jezelf vertwijfeld aan je mooie blonde haren. Zonder dat alles zou je je rot vervelen. Toch?' Ze moest lachen om deze treffende beschrijving van haar werkzame leven.

'Nou ja, misschien ben ik er inderdaad nog niet helemaal aan toe om met pensioen te gaan, maar over een tijdje...'

'Dan laat je het me maar weten.'

'Oké.'

Maar hij had helemaal gelijk. Twee weken later was het allemaal precies zoals hij had voorspeld. Ze werd helemaal gestresst van de acteurs, waarvan er twee zwaar aan de drugs waren en één regelmatig dronken over de set liep; er vloog een decor in brand, en de bonden dreigden met een staking. Kortom, het leven ging weer z'n gangetje, maar ze waren allebei wel erg opgefrist door de vakantie. Lionel had goed voor de meisjes gezorgd. Anne was weer aardig goed gewend op school, de tweelingzussen gedroegen zich redelijk, en van Greg kwamen er alleen maar goede berichten. Na een maand verhuisde Lionel naar een nieuw appartement. Faye wist dat hij zich daar zonder John erg eenzaam zou voelen, maar ze had toch het idee dat het goed voor hem zou zijn. Hij was bezig met een film voor Fox en dat verliep heel voorspoedig. Het enige probleem was dat Anne graag bij hem wilde komen wonen. Lionel had gezegd dat hij dat geen goed idee vond, omdat hij nu zijn eigen leven wilde opbouwen en zij dat ook moest doen. Het was leuk geweest voor een tijd, maar nu wilde hij liever op zichzelf wonen. En zij moest nieuwe vrienden leren kennen en oude vriendschappen aanhalen, als ze dat wilde. En hij had eraan toegevoegd dat ze thuishoorde bij Faye en Ward.

Lionel verhuisde op een zaterdagmiddag. Anne zag het met tranen in haar ogen aan en ze bleef de rest van de dag op haar kamer. Maar de volgende dag ging ze met een van haar vriendinnen naar de film. Faye had het gevoel dat het de goede kant op ging met haar jongste dochter. Ze had het al een tijd niet meer over de zwangerschap gehad en ze sprak nooit over de baby die ze had afgestaan. Faye bad dat ze die nare tijd zoveel mogelijk zou vergeten.

Faye probeerde dat zelf wel terwijl ze zich weer met volle overgave op haar werk stortte. Dit jaar wist ze Lionel en de tweelingzussen over te halen om eens mee te gaan naar de jaarlijkse uitreiking van de Oscars. Ze vond dat Anne daar nog te jong voor was, dus die bleef in haar eentje thuis, zoals gewoonlijk, en wilde niet eens naar de uitzending op televisie kijken.

Faye had niet het idee dat ze zou winnen, al was ze wel genomineerd, en terwijl ze zich aan het verkleden waren zei ze een paar keer tegen Ward dat het allemaal flauwekul was en dat ze het totaal onbelangrijk vond, in ieder geval niet meer zo belangrijk als vroeger, toen ze nog zelf acteerde, en ze voor het eerst naar zulke uitreikingen ging. 'Bovendien,' zei ze, terwijl hij haar ketting vastmaakte, 'heb ik er al twee gewonnen.'

'Opschepper.' Hij zat haar te plagen, maar ze bloosde tot in haar hals.

'Zo bedoel ik het niet.' Ze zag er oogverblindend uit in haar zwarte, fluwelen jurk, die haar nog steeds perfect ronde borsten goed liet uitkomen. Hij liet zijn hand onder haar jurk glijden, maar ze joeg hem weg. Ze wilde er vanavond perfect uitzien. Iedereen op die uitreiking was nog zo jong en zo mooi. En zij was al zevenenveertig. Hoe kon het dat dat zo snel was gegaan? Het leek nog maar een jaar geleden dat ze tweeëntwintig was, of vijfentwintig, en dat ze smoorverliefd was op Ward Thayer, en ze elke avond samen gingen dansen bij Mocambo... Ze keek dromerig naar Ward terwijl ze terugdacht aan vroeger. Hij gaf haar een kus in haar nek.

'Wat zie je er vanavond prachtig uit, schat. En volgens mij ga jij winnen.'

'Dat moet je niet zeggen.' Ze wilde daar niet eens aan denken. Maar alles was zo goed gegaan sinds ze terug waren van hun vakantie. Er hing een romantische gloed over alles heen. Ze vond het heerlijk om alleen met hem te zijn, ook al hield ze natuurlijk heel veel van de kinderen. Soms hadden ze genoeg aan elkaar. Toen ze die avond vertrokken, met de tweelingzusjes die er prachtig uitzagen in hun lange avondjurken en met de parelkettingen die ze van Faye hadden geleend, ging Faye nog even langs bij Anne, die op haar kamer zat, om haar welterusten te zeggen. Ze vond ineens dat ze er een beetje verloren en eenzaam bij zat, en ze kreeg een beetje spijt dat ze haar niet ook hadden uitgenodigd. Maar ze was nog zo jong, vijftien nog maar, het was een doordeweekse dag en ze moest de volgende dag gewoon naar school. Maar toch nam ze het zichzelf kwalijk dat ze haar niet had meegevraagd. 'Dag, lieverd.' Ze gaf haar jongste dochter nerveus een kus op haar wang. Anne keek naar haar op met de wat verbaasde blik die ze zo goed van haar kende, alsof ze zich afvroeg wie zij eigenlijk was. Ze had gehoopt dat ze na de bevalling, waarbij ze haar dochter zo goed mogelijk had proberen te steunen, vriendinnen zouden kunnen worden, maar dat was niet gebeurd. Anne nam het haar moeder kwalijk dat ze haar had overgehaald haar kindje af te staan, en meteen nadat ze uit het ziekenhuis kwam, had ze de deur weer voor haar gesloten. Ze kon gewoon geen contact met haar krijgen. Met Lionel wel, die was voor haar vader en moeder tegelijk.

'Veel succes, mam.' Ze zei het terloops en liep naar de keuken om iets te eten te halen.

Onderweg pikten ze Lionel op. Hij zag er heel goed uit in een oude smoking van Ward. Hij ging tussen zijn tweelingzussen zitten op de achterbank van de Jaguar van Faye. Ze waren allemaal nerveus en vol spanning.

Iedereen was er. Richard Burton en Liz, die genomineerd waren voor Virginia Woolf. Liz droeg een vuistgrote diamant. De zusjes Redgrave waren er; ze waren allebei genomineerd. Ook Audrey Hepburn, Leslie Caron, en Mel Ferrer waren aanwezig. Faye moest het opnemen tegen Antoine Lebouch en Mike Nichols voor de beste regie. Anouk Aimée, Ida Kaminska, de zusjes Redgrave en Liz Taylor waren genomineerd voor de beste vrouwelijke hoofdrol. Scofield, Arkin, Burton, Gaine en McQueen voor de beste mannelijke hoofdrol. Bob Hope was weer op z'n best als presentator. En toen... Hoorde ze nu echt haar naam? Ze had opnieuw gewonnen, voor de beste regie, en ze liep met tranen in haar ogen naar voren terwijl ze Wards lippen nog steeds op de hare voelde. Ineens stond ze daar weer, oog in oog met het publiek, met dat gouden beeld in haar handen, net zoals in 1942, toen ze voor het eerst een Oscar had gewonnen voor de beste vrouwelijke hoofdrol. Het leek tegelijkertijd lang en kort geleden, maar het was vijfentwintig jaar geleden. Ze was even blij als nu.

'Dank jullie wel, allemaal. Ik wil ook graag mijn man bedanken, mijn kinderen, mijn collega's, mijn vrienden. Bedankt.' Ze liep stralend het podium af. De rest van de avond verliep in een roes en ze wist nauwelijks wat er allemaal gebeurde.

Ze kwamen om twee uur 's nachts thuis. Dat was natuurlijk veel te laat voor de tweelingzussen, maar het was dan ook een speciale avond. Ze hadden Anne opgebeld vanuit de Moulin Rouge, maar ze had niet opgenomen. Val zei dat ze waarschijnlijk al sliep, maar Lionel wist wel beter. Het was haar manier om hen buiten te sluiten, om het hun betaald te zetten dat ze haar niet hadden uitgenodigd. En net als zijn moeder had ook Lionel het gevoel dat het stom was geweest om haar niet mee te nemen.

Ze brachten Lionel naar huis en hij gaf zijn moeder een kus. Daarna reden ze verder. Het was vreemd stil de rest van de rit. Vanessa sliep al half en Val had de hele avond al nauwelijks een woord tegen Faye gezegd. Ze was ziedend over de prijs die haar moeder had gekregen. Lionel en Vanessa merkten dat wel, maar Faye was zich er totaal niet van bewust dat Valerie zo jaloers op haar moeder was.

'Hebben jullie een leuke avond gehad, meisjes?' Faye draaide zich om naar haar dochters. Ze hadden haar Oscar achtergelaten om te laten graveren, maar het was alsof ze het beeld nog steeds in haar handen voelde. Het was bijna niet voor te stellen dat ze er opnieuw een had gewonnen. Nu had ze er drie! Ze keek Val stralend aan maar schrok toen ze iets kils in de ogen van haar dochter zag, iets wat ze nog niet eerder had gezien. Deze keer was het niet alleen maar woede. Ze was jaloers.

'Ja hoor, best wel. Je vindt het zeker wel knap van jezelf.' Het was onaardig om dat te zeggen, en het raakte Faye recht in haar hart.

'Ja, ik ben er inderdaad heel blij mee.'

Val haalde haar schouders op. 'Ik heb gehoord dat ze Oscars soms ook uitdelen uit medelijden.' Deze opmerking was zo idioot dat Faye erom moest lachen.

'Ik geloof niet dat ik al zo ver heen ben, al weet je dat natuurlijk nooit.' Het was natuurlijk wel waar wat Val zei, al zou niemand dat willen toegeven. 'Dus daarom heb ik hem volgens jou gewonnen, Val? Omdat ze medelijden met mij hebben?'

'Weet ik veel.' Ze haalde onverschillig haar schouders op en keek weer naar buiten terwijl ze naar huis reden. Het zat haar vreselijk dwars dat Faye had gewonnen en daar maakte ze geen geheim van. Ze stapte als eerste uit de auto en zei geen woord meer over de Oscar, ook niet tegen Anne de volgende dag en zelfs niet toen haar vriendinnen haar er op school mee feliciteerden. Dat vond ze ook onzin, want het was haar verdienste niet en het kon haar helemaal niets schelen. Ze haalde dus maar haar schouders op en zei: 'Ja, nou en?' En ze bracht het onderwerp op iets wat haar echt interesseerde, zoals de Supremes. Ze had er meer dan genoeg van dat het steeds maar weer over Faye Thayer ging. Alsof haar moeder zo fantastisch was. Wacht maar, op een dag zou ze hun allemaal laten zien wat zij kon. Dan zou Faye Price Thayer daarbij verbleken. Nog een paar maanden en dan kon ze hier weg, dan kon ze laten zien wat ze kon. Dan kon haar moeder de pot op. Drie Oscars? Nou en?

28

Twee maanden nadat Faye haar derde Oscar had gewonnen, slaagden de tweelingzussen voor hun eindexamen. Greg kwam net op tijd thuis om mee te gaan naar de diploma-uitreiking op zijn oude school.

Dit jaar bleven de ogen droog. Ward boog zich halverwege de ceremonie naar Faye toe en zei: 'Ik heb het gevoel dat ze óns onderhand wel eens een diploma mogen geven.' Faye giechelde. Hij had gelijk. En over vier jaar zaten ze hier weer, voor Anne. Er leek geen einde aan te komen. Over twee jaar studeerde Greg af aan de universiteit van Alabama. Het leek wel alsof ze de helft van hun leven naar kinderen in toga's en baretten zaten te kijken. Toch was het een ontroerend moment toen de tweelingzussen hun diploma kregen, ook al hadden ze de ceremonie al heel vaak meegemaakt. Ze droegen allebei een simpele witte jurk onder hun toga, Vanessa een hooggesloten jurk met een geborduurde zoom, en Valerie een iets gekledere en dunnere jurk en schoenen met sexy hoge hakken die haar benen erg lang maakten. Deze keer hoefde Faye zich geen zorgen te maken over de kleding van haar dochter, maar wel over het feit dat Valerie categorisch had geweigerd om zich in te schrijven voor een vervolgstudie. Ze was van plan om modellenwerk te gaan doen, te acteren, en in haar vrije tijd toneellessen te volgen. Niet op een gedegen opleiding zoals de ucla, maar de lessen die 'echte acteurs' tussen de bedrijven door ook volgen. Ze was ervan overtuigd dat ze terecht zou komen in workshops van Dustin Hoffman of Robert Redford, en ze wist ook zeker dat de hele wereld aan haar voeten zou liggen, wat Ward en Faye daar ook over tegen haar zeiden.

Ze hadden er de afgelopen maanden verhitte discussies over gevoerd maar Valerie was nog veel koppiger dan haar ouders. Ward had ten einde raad tegen haar gezegd dat ze geen geld meer zou krijgen als ze geen echte opleiding zou gaan doen, maar dat kon haar niets schelen. Ze had van iemand gehoord dat er in West-Hollywood een soort huis was voor jonge actrices, waar ze voor maar honderdachttien dollar per maand kon wonen, op een kamer die ze dan met iemand anders deelde. Twee meisjes hadden een rol in een soap en eentje speelde in pornofilms, maar dat vertelde Valerie thuis maar niet. Dan was er nog een meisje dat vorig jaar een rol had gespeeld in een horrorfilm, en er waren er vier die regelmatig modellenwerk deden. Faye vond dat het klonk als een bordeel, en dat zei ze ook tegen Val, maar de meiden waren nu bijna achttien, iets waar Valerie haar voortdurend aan herinnerde. Ze konden er toch niets tegen doen. Een week later vertelde Val dat ze zou gaan verhuizen. Vanessa had zich opgegeven voor een paar universiteiten aan de oostkust en ze was overal aangenomen. Ze ging in de herfst naar het Barnard College in New York. Ze bleef nog tot eind juni thuis, dan ging ze twee maanden in New York werken en daarna begon haar studie. Ze had een baan gevonden als receptioniste bij een uitgever en daar was ze heel erg blij mee. Greg zou in de zomer met vrienden op vakantie gaan naar Europa, dus alleen Anne was in de vakantie thuis. Ze hadden geprobeerd haar over te halen om naar een zomerkamp te gaan, maar ze zei dat ze daar te oud voor was. In plaats daarvan wilde ze graag twee weken met Lionel gaan kamperen, maar die werkte aan een film voor Fox en had geen tijd. Ward en Faye begonnen zelf ook aan een groot, nieuw project. Sinds de Oscaruitreiking stroomden de aanbiedingen binnen, veel meer dan ooit tevoren. Faye had al drie projecten voor het komende jaar, zodat ze nauwelijks vrije tijd zou hebben. Ward herinnerde haar eraan dat het maar goed was dat ze die reis naar Europa hadden gemaakt toen het nog kon.

Het eindexamenfeest van de tweelingzussen was het wildste feest tot nu toe. Toen de laatste gasten om vier uur 's ochtends waren vertrokken, keken Faye en Ward elkaar uitgeput aan. 'Misschien worden we hier zo langzamerhand te oud voor.'

'Valt wel mee, toch? Ik vind meisjes van zeventien persoonlijk nog steeds erg aantrekkelijk, hoor.'

'Kijk jij maar uit.' Ze schudde waarschuwend met haar wijsvinger en liet zich op bed vallen. Over een uurtje moest ze alweer naar haar werk. Er stond een belangrijke scène op het programma. Ward zou vandaag thuisblijven, bij Lionel en Anne. Val had een spannend afspraakje en Vanessa had ook plannen. Joost mocht weten waar Greg uithing, of met wie, maar het had ongetwijfeld iets te maken met sport, bier of meisjes. Toch maakte Faye zich daar geen zorgen om, want hij kon uitstekend voor zichzelf zorgen, en ze vertrok vrolijk naar haar werk terwijl Ward zich nog eens omdraaide.

De zomer vloog voorbij. Valerie ging in het huis wonen waar ze een kamer had gehuurd. Het was een groot, oud en zeer spaarzaam ingericht huis, dat ze deelde met negen andere meisjes. In de keuken was nooit iets te eten maar er stonden wel altijd flessen wodka en mineraalwater. En citroenen. De andere meisjes zag ze maar zelden. Zij hadden hun eigen leven, hun eigen vriendjes en sommigen zelfs hun eigen telefoon. Maar Val had het hier erg naar haar zin. Ze was nog nooit zo gelukkig geweest, vertelde ze Vanessa.

'Dit is precies zoals ik het altijd heb gewild.'

'Hoe gaat het met je acteerlessen?' vroeg Vanessa. Soms vroeg ze zich af hoe het mogelijk was dat ze samen in dezelfde buik hadden gezeten, dezelfde ouders hadden, in hetzelfde huis hadden gewoond. Ze konden niet méér van elkaar verschillen dan zij.

Val haalde haar schouders op. 'Ik heb nog geen tijd gehad om me in te schrijven. Ik heb het veel te druk met audities.' Maar in augustus was het raak. Vanessa was toen allang in New York, waar ze met een vriendin op zoek was naar woonruimte. Haar baantje bij Parker Publishing viel tegen, want ze hoefde er alleen maar de telefoon op te nemen, maar ze verheugde zich enorm op haar studie op Barnard. Op een avond, of eigenlijk al diep in de nacht, belde Valerie haar op om te vertellen dat ze een figurantenrol had gekregen in een griezelfilm. 'Vind je het niet fantastisch?'

Het was drie uur 's nachts. Vanessa gaapte eens, maar ze vond het wel leuk voor haar zus en ze was blij dat ze haar zo enthousiast opbelde. 'Wat moet je dan doen?'

'Ik moet over de set lopen terwijl er bloed uit mijn oren en mijn neus druipt.'

Vanessa onderdrukte een kreun. 'Wat geweldig! Wanneer beginnen de opnames?'

'Volgende week.'

'Fantastisch. Heb je het al aan mamma verteld?'

'Daar heb ik nog geen tijd voor gehad. Ik bel haar van de week nog wel.' Maar ze wisten allebei dat Faye er niet zo enthousiast over zou zijn, al zou ze dat misschien niet zeggen. Ze begreep nooit veel van wat Val deed of wat Val voelde, en dat zou nu ook wel weer zo zijn. Maar zij was ook klein begonnen. Ze had wel een jaar in soaps gespeeld in New York voordat ze was ontdekt. En Val mocht meteen in een film spelen, zei ze tegen Vanessa, die haar er maar niet op wees dat hun moeder nooit bloed uit haar oren en neus had hoeven laten komen. 'En hoe gaat het met jouw baantje, Van?' Ze was in een edelmoedige bui. Meestal interesseerde ze zich alleen voor zichzelf, iets wat Vanessa maar al te goed wist.

'Prima.' Vanessa gaapte weer. 'Of eigenlijk is het heel saai. Maar ik heb een leuke collega, een meisje uit Connecticut. Zij gaat ook naar Columbia, dus we gaan samen woonruimte zoeken.'

'O.' Val klonk nu al verveeld en besloot om te gaan ophangen. 'Nou, ik laat je nog wel horen hoe het is gegaan.'

'Oké. Veel succes.' Het was vreemd dat ze zo'n hechte band hadden die eigenlijk niet hecht was; ze voelden zich met elkaar verbonden maar hadden heel weinig met elkaar gemeen. Dat was iets wat Vanessa altijd had gevoeld maar nooit goed had begrepen. Ze was wel eens jaloers op zussen die wel heel goed met elkaar overweg konden. Zij kon dat eigenlijk met geen van haar zussen en ze had altijd verlangd naar een zusje met wie ze kon praten en die ze in vertrouwen kon nemen. Dat was zo leuk van dat meisje uit Connecticut: daar kon ze dat heel goed mee.

In Californië was dat precies wat Anne ook ontdekte. Toen ze op een dag over Rodeo Drive liep, zag ze daar een meisje lopen dat een ijsje at en met een felroze tasje aan haar arm liep te zwaaien. Anne vond haar prachtig. Ze zag eruit als iemand uit een tijdschriftreclame. En ze lachte naar Anne. Annes moeder had haar geld meegegeven om nieuwe schoenen te gaan kopen, en ze had over Rodeo Drive geslenterd en naar de mensen op straat gekeken. Na een uur wilde Anne een hamburger gaan eten bij Daisy en ze zag dat hetzelfde meisje daar ook zat, in haar eentje aan een tafeltje. Het was een warme dag, maar er stond een fris briesje. Ze ging aan het tafeltje naast het meisje met de roze tas zitten. Ze lachten weer naar elkaar, en raakten aan de praat. Ze had zacht, bruin haar dat bijna tot op haar middel viel en grote bruine ogen. Volgens Anne was ze een jaar of achttien. Maar later ontdekte Anne tot haar grote verbazing dat ze even oud waren, bijna exact even oud zelfs.

'Hallo, ik ben Gail.'

'Hallo, ik ben Anne.' Als het aan Anne zou hebben gelegen, zou het gesprek daar ongeveer zijn geëindigd, maar Gail had heel wat te vertellen. Dat ze een te gekke rok had gezien bij Giorgio's, van wit leer, heel zacht, en dat ze daar ook hele mooie laarzen hadden. Anne was onder de indruk van de zaken waar Gail winkelde en vertelde haar over de schoenen die ze verderop in de straat had gezien. Daarna hadden ze het over de Beatles, Elvis, jazzmuziek, en uiteindelijk ook over school.

'Ik ga volgend jaar naar Westlake.' Anne zette grote ogen op van verbazing.

'Echt waar? Ik ook!' Dat was dus nog een gelukkig toeval, net als hun leeftijd. Ze vertelde Anne dat ze de ziekte van Pfeiffer en daarna anorexia had gehad, en dat ze al met al een jaar school had gemist. Ze was nu vijftien en liep dus een jaar achter, maar ze haalde haar schouders erover op. Anne had het gevoel dat het geluk voor het eerst in haar leven binnengewandeld kwam.

Zij was op haar beurt ook eerlijk, tot een bepaalde hoogte in ieder geval, want over sommige dingen zou ze nooit iemand iets vertellen. Zoals over haar kind. Maar er waren wel andere dingen die ze durfde te zeggen. 'Ik ben ook een jaar van school geweest, dus ik loop ook een jaar achter.'

'Wat toevallig!' Gail vond het geweldig en Anne moest erom lachen. Niemand had ooit eerder zo gereageerd en ze wist meteen dat ze het meisje heel aardig vond. Ze hoopte dat ze haar vriendin kon worden. Ze begon zich de laatste tijd enorm te vervelen in haar eentje bij het zwembad in de tuin. Misschien wilde Gail wel een keertje langskomen. 'Wat heb je eigenlijk gedaan, toen je een jaar van school was?' Gail keek vol bewondering naar haar avontuurlijke vriendin. Anne probeerde heel blasé te kijken.

'O, toen heb ik een tijdje in Haight-Ashbury gezeten, in San Francisco.'

Gail zette grote ogen op. 'Echt waar? Wauw. En heb je daar wel eens drugs gebruikt? Dat doen ze daar toch allemaal?'

Anne aarzelde heel even maar schudde haar hoofd. 'Zo leuk is dat niet.' Ze wist wel beter, maar ze wist ook welke prijs je daarvoor moest betalen. En blijkbaar wist Gail helemaal niets van dat soort dingen af. Ze zag er zo netjes en mooi en onbedorven en goedgekleed uit. En ze leek haar ook een beetje verwend. Anne vond haar heel boeiend. Ze had iets bijzonders, en het was duidelijk dat ze ook een krachtige persoonlijkheid had. Ze was in ieder geval heel wat minder saai dan de meisjes bij haar op school, waar ze nauwelijks mee gesproken had sinds ze terug was. Al snel zaten ze samen te kletsen en te giechelen, en na een tijd stelde Gail voor om een eindje te gaan wandelen over Rodeo Drive.

'Zal ik je die schoenen bij Giorgio laten zien?' Anne was enorm onder de indruk toen ze ontdekte dat Gail hier een rekening had en dat iedereen klaar stond om haar te mogen helpen. Meestal was het personeel in dergelijke zaken niet zo blij met kinderen van hun leeftijd, maar bij Gail was dat anders. Iedereen kende haar bij naam en ze kregen zelfs een cola aangeboden. Ze hadden veel plezier, ook al besloot Gail dat ze de laarzen toch niet kocht, waarna ze giechelend de zaak verlieten.

'Zal ik je de schoenen laten zien die ik had gezien?' Anne had in jaren niet meer zoveel plezier gehad. Misschien zelfs nog nooit. Ze hadden elkaar echt gevonden, en ze hadden een erg leuke middag. 'Waarom zijn ze bij Giorgio zo aardig? Koopt je moeder daar veel kleren?'

Gail zweeg een tijdje en staarde voor zich uit. 'Mijn moeder is twee jaar geleden overleden aan kanker. Ze was achtendertig.' Het was zo schokkend wat ze vertelde, dat Anne bleef staan en haar verbijsterd aankeek. Zoiets ergs had ze nog nooit gehoord. Het was veel erger dan wat haar was overkomen. Ze kon zelf helemaal niet goed met Faye overweg, en soms haatte ze haar, maar het leek haar afschuwelijk als haar iets dergelijks zou overkomen. Ze zag aan Gail dat ze er nog veel verdriet van had.

'Heb je ook zusjes of broertjes?'

'Nee. Alleen mijn vader.' Ze keek Anne even aan terwijl ze verder liepen. 'Daarom verwent hij me ook zo denk ik. Alsof ik alles ben wat hij nog over heeft. Ik probeer daar geen misbruik van te maken, maar dat is soms wel moeilijk.' Ze lachte. Anne zag dat ze kleine sproetjes had in haar gezicht. 'Ik krijg graag mijn zin en hij kan er niet tegen als ik huil.'

Anne begon te lachen. 'Arme man.'

'Hoe zijn jouw ouders eigenlijk?'

Anne vond het vreselijk om over haar ouders te praten, maar na Gails openhartigheid wilde ze niet achterblijven. 'Gaat wel.'

'Kun je goed met ze opschieten?'

Anne haalde haar schouders op. 'Soms. Ze waren niet zo blij toen ik wegliep.'

'Vertrouwen ze je nu wel?'

'Ik denk het wel.'

'Zou je zoiets nog eens doen?' Gail was nieuwsgierig geworden naar haar nieuwe vriendin.

Maar Anne schudde haar hoofd. 'Nee.'

'Heb jij wel zussen en broers?' Ze waren inmiddels bij de schoenenzaak gekomen en liepen naar binnen. Anne knikte. 'Twee zussen en twee broers.'

'Wauw!' Gail lachte met die stralende lach van haar. 'Te gek!'

'Ja, dat denk jij.' Anne wist wel beter en trok een verveeld gezicht.

'Hoezo?'

'Mijn oudste broer, Lionel, is heel leuk. Hij is al bijna eenentwintig.' Ze vertelde Gail niet dat hij homo was. 'Hij is gestopt met zijn opleiding en nu maakt hij films voor Fox.' Ze zei het alsof ze alles van de filmwereld wist, waar Gail ook erg van onder de indruk was. 'Mijn andere broer is een stoere rugbyspeler, hij studeert in Alabama en daar zit hij in het rugbyteam. En mijn zussen zijn een tweeling. De een is net naar de oostkust verhuisd, zij zit op het Barnard College, en de andere probeert hier actrice te worden.'

'Wauw! Cool zeg!'

'Lionel is... Met Lionel heb ik altijd al heel goed kunnen opschieten. En de anderen zijn... Ach...' Ze deed het af met een handgebaar. 'Die zijn soms een beetje raar.' Dat was ook wat ze over haar zeiden, maar dat kon haar niks schelen. Ze had nu een eigen vriendin.

Gail kocht twee paar van dezelfde schoenen, in verschillende kleuren. Toen keek ze op haar horloge.

'Mijn vader komt me om vier uur ophalen, bij de Beverly Wilshire. Kunnen wij je niet ergens afzetten?'

Anne aarzelde. Ze had een taxi genomen vanaf huis, maar het was natuurlijk veel leuker om met Gail mee te rijden. 'Vindt je vader dat wel goed?'

'Natuurlijk wel. Hij vindt dat soort dingen juist leuk.'

Vreemden een lift geven vond hij leuk? Anne moest lachen. Dat kon ze zich niet voorstellen. Ze staken Wilshire Boulevard over en bleven een tijdje wachten voor de Beverly Wilshire, het luxueuze hotel. Anne was onder de indruk toen ze de auto van Gails vader zag: een Rolls in twee tinten grijs. Gail begon vrolijk te zwaaien toen ze hem aan zag komen rijden. Anne dacht eerst dat ze een grapje maakte vanwege de dure auto, maar de wagen stopte en een gezette man met brede schouders en een gezicht dat veel op dat van zijn dochter leek, stapte uit de auto en deed het achterportier open. Gail stapte in en wenkte Anne. 'Hoi pap, dit is Anne, mijn nieuwe vriendin! Ze gaat volgend jaar naar dezelfde school als ik!' Hij leek het prima te vinden om haar een lift te geven en hij schudde haar hartelijk de hand. Hij was geen knappe man, maar Anne vond wel dat hij een aardig gezicht had. Hij heette Bill Stein en hij was advocaat in de filmindustrie. Ze nam aan dat hij haar ouders wel zou kennen, maar ze noemde hun namen niet. Ze heette gewoon Anne.

Hij nam de twee meisjes mee naar Will Wright aan Sunset Boulevard voor een ijsje. En hij vertelde dat hij voor Gail vanavond een verrassing had. Ze zouden gaan eten bij Trader Vic en daarna gingen ze met vrienden naar de film. Het grappigste was dat die film er een was van Ward en Faye, maar Anne zei alleen dat ze hem had gezien en hem heel leuk vond. Daarna ging het gesprek verder over andere dingen. Steeds voelde ze dat hij naar haar zat te kijken, alsof hij probeerde te bedenken wie ze was. Toch vond ze dat niet vervelend. Ze voelde zich veilig bij hem, op haar gemak, en dat was niet bij veel mensen zo. Toen ze haar hadden thuisgebracht, vond ze het jammer dat ze weg waren en keek ze de grijze Rolls een beetje treurig na. Ze hoopte dat ze Gail snel terug zou zien. Ze had haar op de terugweg haar telefoonnummer gegeven en Gail had beloofd om de volgende dag te bellen en misschien te komen zwemmen. Anne kon bijna niet wachten. Ze vroeg zich af of haar vader haar dan zou brengen. Toen ze binnenkwam, zag ze tot haar verbazing dat haar eigen vader al thuis was, tot ze op de klok keek en zag dat het al bijna zes uur was.

'Hallo, lieverd.' Hij schonk zichzelf een glas wijn in. Faye was er nog niet en het zou nog een paar uur duren voordat ze gingen eten. Haar vader wilde even rustig een glas wijn drinken en de krant lezen, naar het nieuws kijken, misschien even zwemmen. Hij dronk niet veel meer, alleen nog maar wijn. Hij zag tot zijn verbazing dat Anne er voor de verandering heel vrolijk uitzag. Meestal zat ze stilletjes op haar kamer. 'Wat heb je vandaag gedaan?'

Ze keek hem aan en haalde haar schouders op. 'Niet zoveel.' En toen verdween ze weer naar boven, zoals gewoonlijk, maar nu deed ze haar deur met een glimlach achter zich dicht en dacht aan haar nieuwe vriendin.

29

Het Barbizon voor Vrouwen was een prettig hotel waar Vanessa al sinds haar komst naar New York verbleef. Er woonden alleen maar vrouwen, het stond in een leuke buurt, tussen de 63e straat en Lexington, en beneden waren een zwembad en een koffiebar. Ze had er alles wat ze nodig had, al was ze meestal weg. Louise Matthison, het meisje uit Connecticut dat ze had leren kennen, woonde er ook. In de weekenden gingen ze soms naar Long Island, naar mensen die Louise kende, en na een tijd vonden ze een appartement dat ze konden delen. Het was aan de 115e straat aan de West Side, en Vanessa wist dat haar ouders het zouden besterven als ze de buurt zouden zien. Maar het was dicht bij de universiteit en er woonden heel veel studenten. Ze vond het er niet zo leuk als in het Barbizon, maar ze hadden wel veel meer vrijheid. Ze verhuisden een maand voordat de studie begon en ze maakten een schema voor de boodschappen en het huishouden.

Op een dag was Vanessa aan de beurt om de boodschappen te doen en ze liep met twee tassen vol boodschappen naar boven. Er was een oude lift die het nooit deed en ze was bang dat ze daar op een dag nog eens in zou blijven steken. Het was gemakkelijker om gewoon de trap te nemen naar de tweede verdieping, waar ze woonden, al was dat op deze warme dag in augustus wel wat vermoeiender dan anders. Terwijl ze naar boven liep, merkte ze dat er iemand naar haar stond te kijken. Het was een lange jongen met kastanjebruin haar en een prettig gezicht. Hij had een T-shirt en een korte broek aan en hij had een stapel papieren in zijn hand.

'Kan ik je helpen?' Ze keek naar hem en wilde het aanbod afslaan, maar ze vond wel dat hij er leuk uitzag. Hij had iets intelligents en nuchters dat haar meteen aansprak. Hij was precies het type man dat ze had gehoopt te ontmoeten bij Parker Publishing toen ze die baan nam, maar daar zag ze nooit iemand die ze leuk vond. Maar nu was dat dus wel zo. Ze wist niet precies waardoor dat kwam, misschien door die stapel papieren die hij bij zich had. Het leek een beetje op een manuscript, en daar zat ze niet ver naast. Hij zei dat het dat inderdaad was toen hij een van de tassen met boodschappen van haar aannam en naar boven droeg. 'Ben je hier net komen wonen?' Hij had haar nog nooit eerder gezien en hij woonde hier al jaren. Hij was hier komen wonen toen hij was gaan studeren, en hij had zijn studie een jaar eerder afgemaakt. Maar hij was te lui om iets anders te gaan zoeken, vooral omdat hij dan al zijn papieren moest opruimen. Hij was bezig met zijn proefschrift filosofie en hij wilde ook een toneelstuk schrijven, maar dat vergat hij allemaal toen hij naar het slanke meisje met dat mooie blonde haar keek. Ze knikte als antwoord op zijn vraag en haalde haar sleutel uit haar tas.

'Ja, twee weken geleden, samen met een vriendin.'

'Ja, de studie begint volgende week weer, hè? Jij begint zeker met je doctoraal?' Hij kende dat soort meisjes wel. Hij had al jaren zulke vriendinnetjes. Hij zat sinds 1962 op de universiteit van Columbia en zes jaar was een lange tijd. Ze lachte vrolijk naar hem. De laatste tijd schatten de mensen haar vaak ouder dan ze in werkelijkheid was. Dat was een welkome verandering, want men had haar jarenlang veel jonger ingeschat dan haar tweelingzus. 'Nee hoor, gewoon eerstejaars, maar bedankt voor het compliment.'

Hij lachte vriendelijk. Hij had mooie tanden en hij lachte leuk. 'Geen dank. Nou, tot ziens dan maar.'

'Nog bedankt voor het helpen.' Hij liep de trap af naar beneden met het manuscript in zijn hand en Vanessa hoorde op de eerste verdieping een deur dichtslaan. Ze vertelde het 's avonds aan Louise, toen die bezig was haar krulspelden in te zetten.

'Hij lijkt me heel leuk. Hoe oud zou hij zijn?'

'Ik weet het niet. Al vrij oud denk ik. Hij zei dat hij met zijn proefschrift bezig was en hij had een of ander manuscript bij zich.'

'Misschien zat hij alleen maar op te scheppen.'

'Dat denk ik niet. Hij leek me minstens vijfentwintig.'

Louise verloor meteen haar belangstelling. Zij was net achttien geworden en ze vond negentien al oud genoeg. Vijfentwintig was niet leuk meer. Zulke jongens wilden de eerste avond al de koffer induiken en daar was Louise nog niet aan toe.

Vanessa bleek bijna gelijk te hebben. Hij was vierentwintig jaar. Ze zagen elkaar weer op zondagavond toen Vanessa en Louise zondagavond terugkwamen van een weekend in Quogue. Ze waren net uit de taxi gestapt die ze vanaf Penn Station hadden genomen en sleepten met koffers, tennisrackets, de enorme hoed van Louise, en Vans camera. Hij had zijn gedeukte mg aan de overkant van de straat geparkeerd en keek naar hen. Hij vond dat Vanessa prachtig benen had in die korte broek. Ze leek een beetje op Yvette Mimieux, tot en met dat wipneusje. Ze had prachtige groene ogen, dat was hem laatst op de trap al opgevallen. Hij stapte uit en stak de straat over. Hij had weer een korte broek met een t-shirt aan, en gymschoenen zonder sokken.

'Hallo.' Ze hadden zich niet aan elkaar voorgesteld en hij wist niet hoe ze heette, maar hij bood aan om met de bagage te helpen. Hij stond te goochelen met de beide tennisrackets, een koffer in zijn ene hand en dan nog zijn eigen tas, wat geen eenvoudige zaak was. Vanessa probeerde hem daarbij een beetje onhandig te helpen, waardoor alles vlak voor de voordeur op de grond viel. 'Wat hebben jullie ook veel spullen bij je,' zei hij, terwijl hij haar aankeek. En even later, toen Louise al naar binnen was gegaan, vroeg hij met een zachte stem: 'Heb je zin om een glas wijn te komen drinken? Dan kunnen we even kennismaken.' Vanessa had daar wel oren naar, maar ze had het gevoel dat hij haar alleen maar probeerde te versieren. Het was niet haar gewoonte om bij mannen op bezoek te gaan en ze kende hem eigenlijk helemaal niet. Voor hetzelfde geld was hij een of andere seriemoordenaar. Hij leek haar gedachten te raden. 'Ik zal je niet verkrachten, hoor, ik zweer het. Tenzij jij dat wilt natuurlijk.' Hij bekeek haar even keurend. Vanessa bloosde. Hij vroeg zich af hoe oud ze eigenlijk was. Ze zag eruit als een jaar of éénentwintig, maar ze had gezegd dat ze eerstejaars was. Misschien was ze dan twintig, of zelfs negentien. Ze had iets rustigs wat hem wel beviel, en dan dat prachtige blonde haar. Hij zou het heerlijk vinden om nog even bij haar te blijven.

In plaats van met hem mee te gaan naar zijn kamer, nodigde ze hem uit om een biertje te komen drinken bij haar en haar kamergenote. Dat was niet bepaald wat hij in gedachten had, maar hij had weinig keus, dus hij nam het aanbod aan, bracht de bagage naar binnen, deed de deur achter zich dicht, en keek om zich heen. De ruimte was lichtgeel geverfd, er stonden planten en een paar rotan stoelen en aan de muur hingen Indiase posters en een foto van een grote groep mensen, ergens in een tuin naast een zwembad. Het zag er heel Californisch uit, en toen hij de foto bekeek herkende hij Van.

'Dat zijn mijn ouders en broers en zussen.' Hij vroeg er verder niets over, maar Louise kon het niet laten om tegen hem te zeggen dat hij maar eens moest vragen wie haar moeder was.

Vanessa begon hevig te blozen. Ze kon haar vriendin wel iets doen. Ze vond het vreselijk om het daarover te hebben, maar Louise was er heel erg van onder de indruk dat Faye Thayer haar moeder was. Ze had al haar films gezien, inclusief de oudere films waarin ze als actrice had gespeeld.

'Oké.' De lange jongen keek haar met een lachend gezicht aan. 'Wie is je moeder dan?'

'Dracula. En de jouwe?'

'Grappig hoor.'

'Wil je nog een biertje?'

'Graag.' Haar ogen dansten leuk als ze lachte, vond hij, en hij werd een beetje nieuwsgierig. De mensen op de foto kwamen hem bekend voor, maar er schoot hem geen naam te binnen. 'Ga je het me nog vertellen, of moet ik het raden?'

'Oké, nou, niks bijzonders hoor. Mijn moeder heet Faye Thayer.' Ze kon het beter maar gewoon zeggen in plaats van er zo moeilijk over te doen. Zo belangrijk was het nu ook weer niet. Ze had al jaren geleden afgeleerd om erover op te scheppen. Het was niet zo makkelijk om het kind van een beroemdheid te zijn, laat staan van iemand die drie Oscars had gewonnen. De mensen verwachtten dan meer van je, of anders hadden ze wel meer kritiek. En Vanessa hield er nu eenmaal meer van om rustig door het leven te gaan. De jongen keek haar onderzoekend aan en knikte.

'Goh, dat is interessant, zeg. Ik vind haar films heel goed. Sommige tenminste.'

'Ja, ik ook.' Ze lachte even. In ieder geval deed hij er niet zo ingewikkeld over, zoals sommige mensen wel deden. 'Hoe heette jij ook alweer?' Ze kon zich niet herinneren dat hij dat had gezegd.

'Jason Stuart.' Hij lachte naar haar. Ze leek hem in ieder geval niet arrogant vanwege haar beroemde moeder. Haar vriendin deed er veel gewichtiger over dan zij. Hij keek weer naar de foto. 'Wie zijn al die kinderen?'

'Mijn broers en zussen.'

'Wat een hoop.' Daar was hij wel van onder de indruk. Hij was zelf enig kind en grote gezinnen hadden hem nooit wat geleken. Hij vond het prettiger zoals het bij hem was. Zijn ouders waren al wat ouder en ze waren in New Hampshire gaan wonen. Op een dag zou hij alles van zijn ouders erven, al was dat niet bijzonder veel. Zijn vader was advocaat en had nu een kleine plattelandspraktijk, waar hij niet meer zoveel aan deed. Jason had er een tijdje over gedacht om ook rechten te gaan studeren, maar toen hij daar serieus over was gaan nadenken, had schrijven hem toch meer aangetrokken. Hij wilde na zijn proefschrift een toneelstuk gaan schrijven, vertelde hij Vanessa na zijn derde biertje. Normaal dronk hij niet zoveel, maar het was verschrikkelijk warm weer. Na zo'n hete dag leek het in huis wel een oven, en toen Louise naar bed ging, besloten zij een avondwandelingetje te gaan maken. Ze liepen een tijdje langs Riverside Drive, hij vertelde haar over New England en zij over Beverly Hills.

'Dat zijn echt twee uitersten, vind je ook niet?' Hij lachte weer naar haar. Ze leek zo volwassen voor haar leeftijd, zo rustig en weinig pretentieus. Ze lachte en vertelde hem over haar tweelingzus.

'Wij zijn ook twee uitersten. Zij wil vooral een beroemde filmster worden. Ze heeft net een rolletje gekregen in een griezelfilm waarin het bloed uit haar oren spuit.' Hij trok een gezicht en ze begonnen allebei te lachen. 'Ik zou misschien wel eens een scenario willen schrijven, maar acteren doe ik voor geen goud.' Om de een of andere reden moest ze ineens aan Lionel denken. Ze had het gevoel dat hij deze man graag zou mogen, en dat Jason ook wel met hem overweg zou kunnen. 'Mijn broer maakt ook films.'

'Jullie zijn wel een fraai stel, zeg.' In ieder geval een erg groot stel.

'Ja. Maar ik ben eraan gewend. En nu gaat iedereen zo'n beetje z'n eigen gang. Alleen mijn jongste zus woont nog thuis.' Die arme Anne, met haar vlucht naar San Francisco en haar kindje dat ze had moeten afstaan. Vanessa had soms erg met haar te doen, al begreep ze haar de laatste tijd niet meer zo goed als vroeger. Haar familieleden leken nu zo ver weg, alsof ze deel uitmaakten van een andere wereld. Ze vroeg zich af wanneer ze allemaal weer samen zouden zijn. Ze had beloofd dat ze dit jaar in ieder geval met Kerstmis thuis zou komen. Maar wie wist wat er zou gebeuren tot die tijd en waar Lionel, Val of Greg dan zouden zijn.

'Kun je het goed met ze vinden?'

'Met sommigen wel.' Ze had het gevoel dat ze alles tegen hem kon zeggen, en er was natuurlijk ook geen enkele reden om dat niet te doen, zolang ze maar niet te veel vertelde, zoals over Lionel en Anne, maar dat was ze ook niet van plan. 'Vooral met mijn oudste broer.' Ze was Lionel erg gaan respecteren de laatste tijd, omdat hij uitkwam voor wie hij was. Ze wist dat dat heel moeilijk voor hem geweest moest zijn.

'Hoe oud is hij?'

'Eenentwintig. Lionel heet hij. Mijn andere broer, Greg, is twintig, daarna komt Val, mijn tweelingzus, die ook achttien is natuurlijk, en Anne is vijftien.'

'Nou, je ouders hebben er geen gras over laten groeien.' Hij lachte en Vanessa lachte terug. Ze liepen langzaam naar huis, langs de oever van de rivier. Hij bracht haar tot haar deur. 'Zullen we morgen samen gaan lunchen?'

'Dat kan niet. Ik moet werken.'

'Ik zou wel naar de stad kunnen komen.' Maar dat vond hij zelf eigenlijk niet zo'n goed idee. Hij wilde liever thuis blijven om verder te werken. Maar aan de andere kant was het natuurlijk ook wel heel erg leuk om iets met haar af te spreken.

'Is dat niet te lastig voor je?'

'Eigenlijk wel.' Hij keek haar aan. 'Maar het lijkt me zo leuk. En ik kan best twee uurtjes missen.'

De volgende dag haalde hij haar op bij de balie van Parker Publishing. Ze gingen een eind lopen en namen een broodje met avocado in een reformzaak waar hij vaak kwam. Het was heel interessant om met hem te praten. Hij nam zichzelf in bepaalde opzichten heel serieus, en hij vond dat Vanessa dat ook moest doen. Hij vond scenario's schrijven maar niks, want toneel was volgens hem veel serieuzer. En hij zei dat Vanessa misschien ook eens een toneelstuk moest gaan schrijven.

'Waarom? Omdat jij dat ook wilt gaan doen? Er zijn ook hele goeie films, hoor, het is echt niet allemaal pulp.' Hij vond het leuk dat ze zo'n duidelijke eigen mening had. Hij vroeg haar of ze 's avonds ook met hem wilde gaan eten, maar dat wilde ze niet. 'Ik heb afgesproken met Louise en nog een paar mensen.' Hij wilde heel graag mee, maar hij drong niet aan. Vanessa wilde ook wel graag met hem uit eten gaan, maar ze deed het niet omdat ze niet te gretig over wilde komen. Ze moest de hele avond aan hem denken, terwijl ze spaghetti met mosselen zaten te eten in Houston Street. Het leek uren te duren voordat ze weer naar huis gingen. Het viel haar op dat het licht op zijn kamer nog brandde. Misschien zat hij nog te werken, of te lezen. Ze liep met zoveel mogelijk lawaai de trap op en sloeg de deur van hun kamer dicht in de hoop dat hij het zou horen en nog even langs zou komen, maar dat deed hij niet. Ze hoorde twee dagen niets meer van hem. Hij had besloten om het rustig aan te doen, maar toen hij toch maar weer eens naar haar toe wilde gaan, was zij net het weekend weg. Ze zagen elkaar pas halverwege de volgende week terug, toen ze verhit en vermoeid uit de bus stapte.

'Hoe gaat het?' Hij lachte naar haar, waar ze blij om was.

Ze was al bang dat hij haar was vergeten.

'Goed. Hoe gaat het met je toneelstuk?'

'Daar heb ik niets meer aan gedaan. Ik werk al de hele week aan dat stomme proefschrift.' Hij ging in de herfst op een jongensschool werken als invaller, om wat bij te verdienen. Hij had daar niet veel zin in, maar hij zou wel veel tijd hebben om te schrijven, en daar ging het hem vooral om. Vanessa was ervan onder de indruk dat hij zo serieus was. Maar hij was serieus in heel veel dingen, en hij raakte ook serieus geïnteresseerd in haar.

Hij vroeg haar weer mee uit, en deze keer kon ze wel. Ze gingen naar een klein, Italiaans restaurant in de stad, waar ze veel rode wijn dronken en tot bijna een uur in de nacht zaten te praten. Daarna liepen ze rustig naar huis. Vanessa vond het een beetje eng, en ze keek zo nu en dan achterom. Ze was nog niet gewend aan New York en ze was bang dat ze overvallen zou worden. Het was ook niet zo'n prettige buurt. Maar toen Jason dat merkte, sloeg hij zijn arm om haar heen en voelde ze zich veilig bij hem. Hij liep langzaam met haar naar boven, aarzelde even op de eerste verdieping, maar toen ze de volgende trap wilde beklimmen, pakte hij even haar arm vast en vroeg hij of ze iets wilde drinken. Ze had al genoeg gehad en ze had wel een vermoeden wat hij van plan was. Het was bijna twee uur 's nachts en hij vroeg of ze bij hem op zijn kamer kwam. Ze was daar nog niet aan toe, zelfs niet met hem, hoe leuk ze hem ook vond.

'Vanavond niet, Jason, maar toch bedankt.' Hij keek teleurgesteld, maar eigenlijk was ze net zo teleurgesteld als hij. Voor het eerst in haar leven verlangde ze echt naar een jongen. Ze had altijd veel lol gehad met jongens, maar ze was niet zoals Val. Ze had geen behoefte aan veroveringen, ze brandde nooit van verlangen. Tot nu toe dan. Ineens wist ze door die onbekende gevoelens in haar buik dat ze met hem wilde vrijen.

De dagen hierna probeerde ze zoveel mogelijk afleiding te zoeken. Ze ging uit met Louise en haar vrienden. Ze ging zelfs een keer lunchen met de baas van haar werk. Ze merkte dat die haar wel zag zitten, maar ze kon het niet eens verdragen dat hij haar arm aanraakte. Ze kon alleen maar denken aan die lange jongen met dat bruine haar van de eerste verdieping. Tot haar grote opluchting liep ze hem in het weekend bijna letterlijk tegen het lijf. Ze was op weg naar de wasserette met haar was. Louise was weer naar Quogue, dus ze was voor de verandering een keer alleen. Maar dat vertelde ze Jason niet, want ze wilde hem niet aanmoedigen.

'Zo, hoe gaat het met onze eerstejaars?' Hij probeerde zeker te doen alsof ze heel onvolwassen was, en zich moest schamen dat ze niet met hem naar bed was geweest. Dat deed ze ook, maar ze liet het niet merken.

'Goed. Hoe gaat het met je toneelstuk?'

'Prima. Maar ik vind het veel te warm om te werken.'

Ze zag dat hij een beetje bruin geworden was, dus waarschijnlijk had hij liggen zonnen op het dak. Zijn ouders hadden gevraagd of hij niet een paar dagen naar New Hampshire wilde komen, maar hij bleef liever in New York. Het was daar zo vreselijk saai, en bovendien was de stad nu ineens nog veel aantrekkelijker geworden. Hij had bijna het gevoel dat hij haar warmte door de vloer heen kon voelen gloeien. Nog nooit eerder had een vrouw hem zo opgewonden als zij. Hij vond dat bijna vervelend en hij werd er een beetje kortaf van. 'Nou, tabee.' Het was wel duidelijk waar ze naar op weg was en hij wist ook wel ongeveer hoe lang ze weg zou zijn. Toen hij een uur later voetstappen op de trap hoorde, deed hij snel zijn deur open. Hij had gelijk; ze liep met een tas schone was naar boven. Toen ze zijn deur hoorde, draaide ze zich om. 'Hoi. Heb je zin om een broodje te komen eten?'

Haar hart begon sneller te kloppen toen ze hem aankeek. Ze vroeg zich af of hij alleen een broodje bedoelde of ook nog iets anders. 'O, eh, oké...' Ze durfde eigenlijk niet goed nee te zeggen, omdat ze bang was dat hij het dan nooit meer zou vragen. Maar het was allemaal niet zo gemakkelijk als je nog jong was en pas in New York woonde, en het werd nog erger als je maagd was en de jongen in kwestie een stuk ouder. Vierentwintig zelfs. Ze liep achter hem aan naar binnen en zette haar tas met wasgoed op de grond. Ze was blij dat ze haar ondergoed onderin had gelegd, zodat het er niet uit kon vallen en hij het niet kon zien.

Hij maakte broodjes tonijn voor hen beiden en koude limonade. Ze vond het heel lekker. En het verbaasde haar hoe ontspannen ze zich eigenlijk voelde terwijl ze zaten te praten en te eten.

'Vind je het leuk in New York?' Ze voelde dat zijn ogen op haar gericht waren en ze kon zich daardoor nauwelijks concentreren op wat hij zei. Er gebeurde iets heel intens tussen hen, maar het gekke was dat ze daar helemaal niet bang voor was. Ze had het gevoel alsof ze bijna zweefde op de golf van zijn gedachten, met de warme, sensuele lucht onder hen. Er dreigde de hele middag al een onweersbui, en het werd steeds drukkender, maar niet voor hen. Het enige wat bestond was deze wereld, hier in deze kamer.

'Ja, ik vind New York geweldig.'

'Waarom?' Zijn ogen drongen diep in haar ziel, alsof hij zocht naar iemand, of naar iets. Ze keek hem aan.

'Dat weet ik nog niet. Ik ben gewoon blij dat ik hier ben.'

'Ik ook.' Zijn stem klonk zacht en sensueel. Ze voelde dat ze naar hem werd toegetrokken, zonder dat ze merkte dat zijn handen haar vastpakten, naar haar dijen reikten en die streelden. En toen ineens lagen zijn lippen op de hare en voelde ze zijn handen op haar borsten. Diep in haar onderbuik explodeerde een heftig verlangen en trok door haar hele lichaam. Zijn vingers gleden tussen haar benen en hij legde haar op de bank, waar ze ademloos achterover ging liggen. Maar toen smeekte ze hem ineens om op te houden. Hij was verbaasd, ging weer zitten en keek naar haar.

'Niet doen, alsjeblieft...' Hij had nog nooit iemand verkracht en dat was hij ook nu zeker niet van plan. Hij keek bijna gekwetst, want hij begreep niet wat er aan de hand was. De tranen sprongen haar in de ogen. 'Ik ben... Ik heb nog nooit...' Maar toch verlangde ze naar hem. Ineens begreep hij het en hij hield haar dicht tegen zich aan. Ze voelde zijn warmte en rook zijn zoete huid. Een beetje kruidig rook hij. Ze wist niet of het zeep of aftershave was, of dat hij zelf zo rook, maar ze vond het heerlijk. Nu hij het begreep, keek hij haar heel lief aan, maar zijn verlangen werd alleen nog maar groter.

'Dat wist ik niet...' Hij nam een beetje meer afstand zodat ze wat meer ruimte kreeg om adem te halen en na te denken. Hij wilde haar niet overweldigen. Niet meteen de eerste keer in ieder geval. 'Wil je liever wachten?' Ze schaamde zich voor haar eerlijkheid, en schudde zacht haar hoofd. Ze wilde helemaal niet wachten. Even later liep hij met haar in zijn armen naar zijn bed, alsof ze een pop was, en legde haar neer. Heel teder trok hij de weinige kleren uit die ze droeg: haar korte broek, haar mouwloze T-shirt, haar slipje en haar beha. Ze voelde zich net een klein meisje onder zijn handen. Toen deed hij zijn kleren uit en ging hij naast haar liggen, onder het laken, zodat ze niet van zijn naakte lijf zou schrikken. Hij dacht overal aan, streelde haar overal. En terwijl ze door zijn aanrakingen steeds meer in extase raakte, barstten het onweer en de bliksem eindelijk los, en ze wist niet of die storm binnen of buiten raasde. Later, toen ze naast elkaar lagen en de regen tegen de ruiten tikte, zei hij steeds opnieuw haar naam en raakte haar gezicht aan met zijn hand. Ze lachte naar hem. Er zat bloed op zijn lakens, maar dat vond hij niet erg. Zijn lippen gleden over haar lichaam naar beneden, met zijn hand schoof hij zacht haar benen van elkaar en zijn tong gleed over haar huiverende onderbuik verder naar beneden en speelde met haar tot ze het uitschreeuwde van genot. Toen ging hij weer in haar, en deze keer wist ze zeker dat het onweer niet buiten was, maar alleen in haar hoofd terwijl ze in pure extase zijn naam riep en ze werd meegevoerd in zijn sterke armen.

30

'En actie!' De regisseur riep dit al voor de elfde keer en Valerie moest weer opnieuw over de set rennen terwijl er rode verf uit haar oren en haar neus liep. Na elke opname moest het er weer vanaf worden gewassen en begon het allemaal weer van voren af aan. Ze had nog nooit zoiets vervelends hoeven te doen, maar hierna zou ze een grote ster worden, dat voelde ze gewoon. Iemand zou haar ontdekken en dan mocht ze spelen met Richard Burton, of Gregory Peck, Robert Redford. Of Dustin Hoffman, ook niet gek. Toen de regisseur voor de negentiende keer 'actie' riep, rende ze weer over de set. De verf droop in haar haar en de regisseur brulde tegen de man van de make-up dat de verf te dun was. En toen hij weer 'cut' schreeuwde, liep Faye op haar tenen de set af. Valerie had niet in de gaten dat zij er was, en dat het Faye maar zo, uit plaatsvervangende schaamte. Het was een klein, vervelend rolletje, zei ze later tegen Ward. Het was nog erger dan dat, het was gênant.

'Deed ze maar iets verstandigs. Een opleiding of zo.'

'Misschien wordt het nog wel wat, Faye. Het is jou ook gelukt.'

'Maar dat is bijna dertig jaar geleden! Tegenwoordig is dat allemaal anders. Bovendien kan ze niet spelen.'

'Hoe kun je dat nu zeggen als ze zo'n klein rolletje heeft?' Ward vond dat Faye onnodig hard was in haar oordeel. 'Laten we het zo zeggen, ze kan niet eens fatsoenlijk over de set lopen.'

'Zou jij dat wel kunnen met verfcapsules in je neusgaten en je oren? Ik vind het wel stoer hoor, dat ze dat doet.'

'Ik vind haar alleen maar heel stom.'

Maar na deze film kreeg ze een nieuwe rol aangeboden, een vergelijkbare, waar ze heel gelukkig mee was. Faye maakte zich er zorgen over. Ze probeerde haar tactvol te vragen of ze echt blij was met die rol, maar Valerie vatte dat op als een rotopmerking.

'Jij bent begonnen met soaps en reclamespotjes, en ik met griezelfilms, is dat zo erg?' riep ze woedend uit.

'Maar op een dag ben ik net zo ver als jij!' Het was nogal ambitieus wat ze zei. Ward keek naar de twee ruziënde vrouwen en hij had ineens een beetje met Val te doen. Ze wilde zo vreselijk graag de strijd aanbinden met Faye dat ze zichzelf misschien wat aan het voorbijlopen was. Dit in tegenstelling tot Anne, met wie het de laatste tijd juist heel goed leek te gaan. Ze was rustiger, volwassener, en ze vond het erg leuk op school. Ze had een nieuwe vriendin gekregen, met wie ze heel veel omging. Dat meisje had een tijd geleden haar moeder verloren, en haar vader was dol op haar en deed alles voor haar. Hij bracht de twee meisjes naar alle mogelijke evenementen en films en haalde ze ook weer op. Dat was erg handig voor Faye en Ward, die het sinds de laatste Oscar ontzettend druk hadden gekregen. Ze waren Bill Stein heel dankbaar dat hij zo goed voor Anne zorgde. Ward kende hem vaag, ze hadden elkaar wel eens ergens ontmoet, en het leek hem een aardige man. Dat hij zijn dochter wat verwende, was heel begrijpelijk in zijn situatie: ze was alles wat hij nog had. Hij gaf Gail alles wat haar hartje begeerde, en Anne kreeg ook erg veel van hem. Als hij voor Gail een nieuwe trui kocht, kreeg Anne die ook. Of een klein rood tasje van Gucci, of een gele paraplu van Giorgio toen het op een dag heel erg hard regende. En hij hoefde er niets voor terug. Hij had blijkbaar in de gaten dat ze zich eenzaam voelde nu Ward en Faye het zo druk hadden en hij vond het fijn om zulke kleine dingetjes voor haar te doen, net als voor Gail.

'Wat ben je toch altijd aardig voor me, Bill.' Hij vond het goed dat ze hem bij zijn voornaam noemde. Dat wilde hij zelfs graag, dat had hij zelf voorgesteld. Maar de eerste paar keer dat ze hem zo noemde, voelde ze zich daar wel een beetje verlegen door.

'Waarom ook niet? Je bent een leuk meisje, Anne, en we vinden het fijn als je er bent.'

'Ik ben ook dol op jullie.' Dat had dat arme, eenzame meisje nu al een paar keer gezegd en het ontroerde hem erg. Hij had het vermoeden dat er iets was waar ze niet over praatte, een geheim, iets verdrietigs. Dat zag hij in haar ogen, maar ze hield het voor zich. Hij wist dat ze twee jaar geleden was weggelopen naar San Francisco en hij vroeg zich af of het daar misschien iets mee te maken had. Hij vroeg Gail er een keer naar, maar die wist het ook niet.

'Ze praat daar nooit over, pap. Ik weet het niet, maar misschien zijn haar ouders niet zo aardig voor haar.'

'Dat idee heb ik eigenlijk ook.' Hij was altijd heel eerlijk tegen Gail.

'Niet dat ze gemeen doen of zo, maar ze zijn er gewoon nooit. Dan is ze dus helemaal alleen thuis. Haar broers en zussen zijn al het huis uit. Verder is er alleen het dienstmeisje.'

'Maar vanaf nu hoeft dat niet meer.' Bill en Gail namen haar onder hun hoede en Anne koesterde zich in de warmte van hun aandacht en liefde. Bill vond het heel prettig als ze er was. Ze deden samen hun huiswerk, zaten soms alleen maar te kletsen, lagen in het zwembad, of hadden de slappe lach over iets wat ze natuurlijk tegen niemand vertelden. Hij vond het leuk om mooie spullen voor hen beiden te kopen en ze daar blij mee te maken. Het leven was kort, dat had hij wel geleerd toen zijn vrouw was gestorven. Op een dag, toen hij met Anne bij het zwembad zat, moest hij aan haar denken. Het was een warme, nazomerse dag. Gail was net naar binnen gegaan om iets te eten te halen.

'Wat kijk je soms toch ernstig, Anne.' Ze voelde zich helemaal op haar gemak bij hem en ze schrok niet van wat hij zei, al was ze wel een beetje bang dat hij echt zou doorvragen. 'Waar denk je dan aan?'

'Van alles...' De vriend van mijn broer die is overleden, de baby die ik heb afgestaan toen ik vijftien was... Dat waren de spoken die haar achtervolgden, maar ze vertelde hem daar niets over.

'Aan toen je in San Francisco was?' Ze keken elkaar aan en hij voelde een steek door zijn hart gaan door wat hij in die ogen zag. Ze had een diepe pijn, een pijn die niemand kon verlichten. Hij hoopte dat hij dat op een dag misschien zou kunnen. Ze was als een tweede dochter voor hem en tot zijn verbazing was ze in die paar maanden heel veel voor hem gaan betekenen. Hij en Gail waren erg aan haar gehecht geraakt, en zij aan hen. Behalve Lionel en John waren zij de eersten die echt voor haar zorgden en die echt van haar hielden. Dat was in ieder geval wat zij dacht.

'Ja, een beetje.' En ineens vertelde ze er meer over dan ze eigenlijk van plan was. 'Ik heb iets... achtergelaten waar ik heel veel van hield. Ik denk daar nog vaak aan, ook al helpt dat niks.' Ze had tranen in haar ogen. Hij pakte haar hand vast. Hij voelde zelf ook de tranen achter zijn ogen prikken.

'Ik heb niet iets hoeven opgeven, maar ik ben wel iemand verloren van wie ik zielsveel hield,' zei hij. 'Ik begrijp dus wel een beetje wat je bedoelt.' Hij vermoedde dat ze een geliefde bedoelde en hij vroeg zich af hoe ze op zo'n jonge leeftijd al zulke diepe gevoelens kon hebben. Dat ze een kind verloren had, kwam niet in hem op. Zij en Gail waren voor hem nog bijna kinderen, dat vond hij juist zo leuk. Maar ze keek hem aan met een blik die veel wereldwijzer was dan haar leeftijd zou doen vermoeden.

'Het moet vreselijk zijn geweest voor je toen je vrouw doodging.'

'Ja, dat was ook afschuwelijk.' Het verbaasde hem dat hij zo gemakkelijk tegen haar praatte. Maar ze leek zo begripvol zoals ze daar naast hem zat, met haar hand in de zijne, als twee oude vrienden. 'Het was het ergste wat me ooit is overkomen.'

'Het lijkt wel een beetje op wat ik heb meegemaakt.' Ze wilde hem heel graag vertellen dat ze haar baby had afgestaan, maar ze was bang dat hij haar dan zou verbieden om nog langer met Gail om te gaan. Sommige dingen kon je beter niet zeggen, dacht ze.

'Was het zo erg, lieverd?'

'Erger nog.' Elke dag vroeg ze zich af waar hij was, of ze wel de goede beslissing had genomen. Misschien was hij ziek, of was hij doodgegaan, of had hij toch iets overgehouden aan de drugs die ze had gebruikt, al zeiden ze bij de geboorte van niet... Ze keek Bill weer aan. Zijn ogen stonden heel verdrietig.

'Wat erg voor je, Anne.' Hij hield haar hand nog steeds vast en ze voelde zich heel warm en veilig bij hem. Na een tijdje kwam Gail terug met broodjes voor hen allemaal. Ze vond Anne wat stiller dan eerst, maar dat gebeurde wel vaker. Zo was ze gewoon. Aan haar vader merkte ze niet veel bijzonders. Maar sindsdien keek hij wel veel vaker naar Anne. Dat voelde ze wel. Op een dag, toen Gail nog bij een andere vriendin was en ze samen op haar zaten te wachten, kreeg ze de kans om weer met hem te praten. Ze was zelfs speciaal daarom een beetje vroeger gekomen. Bill had net gedoucht en had zijn badjas nog aan. Hij zei tegen haar dat ze maar moest doen alsof ze thuis was, dus ze ging in de zitkamer met een tijdschrift op de bank liggen, maar ze zag dat hij zich nog niet was gaan verkleden en naar haar stond te kijken. Ze legde het tijdschrift weg en de gevoelens die ze al zo lang probeerde weg te duwen, kwamen plotseling in alle hevigheid naar boven. Zonder iets te zeggen, liep ze naar hem toe. Hij nam haar in zijn armen en kuste haar heftig. Toen maakte hij zich los van haar. 'O, God, sorry Anne, dat was niet... Ik weet niet wat ik...' Maar ze legde hem het zwijgen op door hem weer te zoenen. Hij was verbijsterd. Hij voelde meteen dat dit niet de eerste keer was voor haar en toen ze haar hand in zijn badjas liet glijden, wist hij dat Anne geheimen had die niemand van haar kende. Hij pakte zacht haar handen en kuste haar vingertoppen. Zijn lichaam verlangde hevig naar haar, ze had hem ook zo verleidelijk gestreeld dat hij er helemaal gek van werd, maar niet zó gek dat hij iets krankzinnigs zou doen. Ze was nog maar een kind, althans in zijn ogen. En hij wist dat dit verkeerd was. Ze was vijftien jaar, bijna zestien, maar dan nog...

'Hier moeten we even over praten.' Hij ging naast haar op de bank zitten en keerde zich naar haar toe. Hij knoopte zijn badjas dicht en keek haar ernstig aan. 'Ik weet niet wat er daarnet met me gebeurde.'

'Ik wel.' Ze zei het zo zacht dat hij eerst dacht dat hij had gedroomd wat ze zei. 'Ik ben verliefd op je, Bill.' Het was echt waar, en hij was het ook op haar. Het was krankzinnig. Hij was negenenveertig jaar en zij was nog maar vijftien. Dat was verkeerd... toch? Maar toen hij naar haar keek, kon hij zich niet meer in de hand houden. Hij kuste haar weer. Hij voelde zich meegesleurd door een hevige passie. Hij pakte haar hand vast.

'Ik ben ook verliefd op jou, geloof ik, maar dit kan echt niet.' Hij klonk heel verdrietig toen hij dit zei en er stonden tranen in Annes ogen. Ze was bang dat hij haar weg zou sturen en dat ze nooit meer terug mocht komen. Ze wist zeker dat ze dat niet zou overleven. Ze had al zoveel meegemaakt.

'Waarom niet? Waarom is dat zo erg? Iedereen wordt toch wel eens verliefd?'

'Maar niet als er zoveel leeftijdsverschil is.' Ze scheelden drieëndertig jaar. Ze was nog niet eens meerderjarig. Als zij nu tweeëntwintig was geweest of zo, en niet de vriendin van zijn dochter. Maar Anne schudde heftig haar hoofd. Ze wilde hem niet kwijt. Dat weigerde ze. Ze had in haar korte leventje al zoveel verloren, dat ze hem per se niet kwijt wilde, wat hij ook zei.

'Dat is niet. Dat gebeurt ook wel eens bij oudere mensen.'

Hij glimlachte naar haar. Ze was zo eerlijk en zo lief, en hij hield zoveel van haar. Dat besefte hij ineens. 'Al was je honderd jaar, dat zou me niks kunnen schelen. Ik hou van je. Zo is het gewoon. Ik wil bij je blijven.' Hij moest weer lachen omdat ze zo melodramatisch klonk, en hij kuste haar zodat ze niets meer kon zeggen. Wat waren die lippen lief en wat was haar huid zacht. Maar het was verkeerd. Het was zelfs strafbaar wat hij deed, ook al vond ze het goed. Hij wist dat en hij keek haar met een ernstig gezicht aan.

'Heb je wel eens eerder zoiets gedaan, Anne? Zeg het maar eerlijk. Ik zal niet boos op je worden.' Hij kon haar op een heel overtuigende manier aan het praten krijgen, waardoor het niet moeilijk voor haar was om de waarheid te vertellen.

Ze wist wat hij bedoelde. En ze waren allebei blij dat Gail er nog niet was.

'Niet zoals nu. Maar toen ik in San Francisco was...' Het was heel moeilijk om het goed uit te leggen, maar dat wilde ze toch. Ze zuchtte diep en hij had spijt dat hij het had gevraagd.

'Je hoeft me niets te vertellen als je dat niet wilt, Anne, dat weet je toch wel.'

'Ik wil dat jij het weet.' Ze probeerde het zo kort en zo zakelijk mogelijk te vertellen, maar het klonk nog steeds verschrikkelijk toen ze het zei. 'Ik heb daar in een commune gewoond en ik heb lsd gebruikt. Ook andere drugs, maar vooral lsd. En in die commune deden ze hele vreemde dingen.'

Hij keek geschrokken. 'Ben je daar verkracht?'

Ze schudde langzaam haar hoofd. Ze moest eerlijk zijn, koste wat het kost. 'Ik heb het zelf gedaan omdat ik dat wilde. Met bijna iedereen. Ik weet het niet meer zo goed allemaal, ik was in een soort trance en soms weet ik niet meer wat echt is en wat ik heb gedroomd... Maar toen mijn ouders me daar hebben weggehaald, was ik vijf maanden zwanger. Ik heb dertien maanden geleden een kind gekregen.' Die dag zou altijd in haar geheugen gegrift staan. Ze zei dertien maanden, maar ze wist dat het dertien maanden en vijf dagen was. 'Mijn ouders hebben me overgehaald om hem af te staan. Het was een jongetje, maar ik heb hem nooit gezien. Het was het allerergste wat ik ooit heb meegemaakt.' Hoe moest ze uitleggen hoe dat voor haar was? 'Dat ik hem heb afgestaan, is de stomste fout die ik in mijn leven heb gemaakt. Ik zal mezelf dat nooit vergeven. Elke dag moet ik eraan denken, elke dag vraag ik me af waar hij is, of het wel goed met hem gaat.'

'Maar als je hem had gehouden, zou dat toch je hele leven overhoop hebben gehaald?' Hij streelde zacht haar haren. Hij vond het zo verschrikkelijk wat ze had meegemaakt en hij had zo vreselijk met haar te doen. Ze was zo anders dan Gail. Ze had al te veel meegemaakt voor een meisje van haar leeftijd.

'Dat zeiden mijn ouders ook,' verzuchtte ze. 'Maar ze hadden geen gelijk.'

'Maar wat zou je nu met een baby moeten beginnen?'

'Gewoon, ervoor zorgen... Net zoals zijn andere moeder nu doet.' De tranen sprongen in haar ogen en hij trok haar weer naar zich toe. 'Ik had hem nooit moeten afstaan.' Hij wilde tegen haar zeggen dat hij haar op een dag wel een baby zou geven, maar dat was te belachelijk voor woorden. Bovendien hoorden ze op dat moment de voordeur. Gail kwam thuis. Bill ging staan, trok zijn badjas weer strakker dicht, lachte nog eens naar haar en gaf haar nog even een aai over haar bol. Ze lachten allebei naar Gail.

In de twee maanden hierna ontmoette Anne hem zo vaak als ze kon, gewoon om met hem te praten, met hem te wandelen, en met hem van gedachten te wisselen. Gail wist daar niets van en Anne hoopte dat ze het ook nooit te weten zou komen. Het waren verboden vruchten voor hen allebei, maar ze wisten dat ze er niet mee konden stoppen. Ze hadden zo'n onstilbare behoefte aan elkaars gezelschap. Hij nam haar nu ook in vertrouwen. De relatie was platonisch, maar dat konden ze niet lang meer volhouden. Toen Gails oma haar uitnodigde om met Kerstmis bij haar langs te komen, maakten ze een plannetje. Anne zei tegen haar ouders dat ze bij Gail thuis bleef logeren. Dat zou ze ook doen, totdat Gail terugkwam. Ze bedachten het helemaal van te voren. Bijna als een huwelijksreis.

31

Louise had allang in de gaten dat er iets gaande was tussen haar kamergenote en die man op de eerste verdieping. Ze keurde dat niet af, ook al vond ze hem te oud voor Van. Vierentwintig jaar, dat was toch al een echte man. En ze vond het ook jammer dat ze Vanessa nu veel minder zag, maar gelukkig had ze wel haar eigen vrienden en had ze het bovendien erg druk met haar studie. De maanden vlogen om en het was nauwelijks te geloven dat het alweer bijna kerstvakantie was. Het was koud, helder weer en vlak na Thanksgiving viel de eerste sneeuw.

Vanessa vond het geweldig en ze ging samen met Jason sneeuwballen gooien in Riverside Park. Er was zoveel te doen in de stad: het Metropolitan Museum of Art, het Guggenheim, het Museum of Modern Art, de opera, ballet, concerten in Carnegie Hall. En dan waren er de voor Jason zeer aantrekkelijke theatertjes van Off Broadway. Jasons leven was gevuld met cultuur en nu nam hij Vanessa overal mee naartoe. Ze was alleen nog nooit met hem naar de film geweest, behalve naar een paar oude films in het museum. Hij vond films maar flauwekul en hij had daar bovendien geen tijd voor. Hij werkte hard aan zijn proefschrift terwijl zij voor haar tentamens studeerde. Maar toch was ze dol op zijn ernst, en op zijn principes en zijn ideeën. Ze hield daardoor nog meer van hem. 'Wat zal ik je missen in de vakantie.' Ze lag met een boek op de bank en keek hem aan. Hij zag er heel ernstig uit met die bril op, vooral als hij zo over de rand tuurde.

'Het zal wel een opluchting zijn om weer eens naar Plasticland terug te gaan.' Zo noemde hij Los Angeles altijd.

'Dan kun je elke dag met je vriendinnen naar de film en taco's en frietjes eten.' Daar had hij ook een vreselijke hekel aan. Ze moest lachen om wat hij over L.A. zei. Volgens hem liepen de mensen daar de hele dag met een taco of een hamburger rond, droegen ze krulspelden en luisterden ze naar stomme rockmuziek of gingen naar slechte films. Ze vroeg zich af wat hij van Val zou vinden. Ze speelde alweer in een griezelfilm; deze keer zat ze onder het groenige slijm. Hij zou dat vast vreselijk vinden. Maar toch verheugde ze zich erop om iedereen weer terug te zien. Soms vond ze dat Jason zichzelf een beetje te serieus nam, maar ze genoot van hun relatie en wat ze had gezegd was ook echt waar. Ze zou hem missen in de vakantie.

'Wat ga jij eigenlijk doen?' Toen ze het daar laatst over hadden, wist hij het nog niet. Ze nam aan dat hij wel naar huis zou gaan, maar daar leek hij niet zoveel zin in te hebben. Het viel haar op dat zijn ouders haast nooit belden en dat hij ook bijna nooit iets over hen vertelde. Ze belde zelf ook niet zo vaak naar huis, maar ze voelde zich nog steeds wel sterk met haar familie verbonden. Toen ze opkeek, zag ze dat Jason naar haar lachte. Hij had een heel tedere kant waar ze echt dol op was, en die kant van hem liet hij haar nu ook weer zien. Ze stak haar hand naar hem uit en hij kuste haar vingers.

'Ik zal jou ook missen. En als je terug bent, duurt het vast weken voordat ik je weer in het gareel heb.'

'Je moet binnenkort maar eens met me mee naar Californië.' Maar daar waren ze geen van beiden al aan toe. Die enorme familie van haar leek hem nogal intimiderend, en zij wilde hem ook nog niet aan haar ouders voorstellen. Dat zou namelijk betekenen dat het serieus was tussen hen, dat zouden haar ouders in ieder geval denken, en dat was het niet. Dit was haar eerste relatie en ze moest eerst zelf nog een beetje aan het idee wennen. Ze vond het allemaal erg leuk, maar meer verwachtte ze er niet van. Dat hield ze zichzelf tenminste voor. 'Maar ik zal je vaak bellen, Jase.'

Ze zei dit nog eens toen ze op 23 december op het vliegveld stonden. Jason had besloten om niet naar huis te gaan, maar in plaats daarvan aan zijn proefschrift te werken, wat zij maar een eenzame manier vond om de feestdagen door te brengen. Maar hij vond het niet erg en ze beloofde om hem elke dag op te bellen. Voordat ze instapte, gaf hij haar een heftige afscheidskus, en even later was ze verdwenen in die grote, zilveren vogel in de lucht. Hij sloeg zijn sjaal nog eens om zijn hals, stopte zijn handen in zijn zakken en liep naar buiten, de kou in. Het sneeuwde weer. Het maakte hem soms bang dat hij zo enorm verliefd op haar was. Hij had eigenlijk gewild dat het een tijdelijke verliefdheid zou zijn, maar daar was nu geen sprake meer van. Hij vond alles leuk aan haar; ze was serieus, intelligent, mooi, aardig, en heel goed in bed. Toen hij op zijn kamer kwam, leek het daar wel een graftombe. Hij ging achter zijn bureau zitten en staarde in de verte. Misschien had hij toch naar huis moeten gaan, maar daar vond hij het zo deprimerend. Het leven in dat kleine stadje was erg bekrompen, en bovendien smoorden zijn ouders hem met al die aandacht en liefde. Hij kon dat nauwelijks meer verdragen. Hij hield erg veel van hen, maar hij wilde vrij zijn. Daar kwam nog bij dat zijn vader te veel dronk en dat zijn moeder zo oud werd de laatste tijd. Hij wist zeker dat het hem enorm zou deprimeren en dat hij zich in z'n eentje in New York veel gelukkiger zou voelen. Hij kon dat Vanessa bijna niet uitleggen, zeker niet omdat haar familie heel anders was. Zij vond het juist heerlijk om terug te gaan. Toen ze hem belde, meteen nadat het vliegtuig was geland, kon hij dat aan haar stem al horen.

'En, hoe is het in Plasticland?' Hij probeerde minder somber te klinken dan hij zich voelde. Ze moest lachen.

'Nog niks veranderd. Alleen wel jammer dat jij er niet bent.' Ze was dol op L.A. maar ze was ook veel van New York gaan houden. Door hem. 'De volgende keer moet je echt meegaan.' Hij rilde bijna bij het idee. Hij kon vast niet tegen zo'n familie, tegen die succesvolle, rijke, glanzende en volledig met de filmwereld vergroeide mensen. Faye stond 's ochtends waarschijnlijk het ontbijt klaar te maken met een goud lamé jurk aan en op hoge hakken, een beeld waar hij een beetje om moest lachen terwijl hij met Van praatte.

'Hoe gaat het met je tweelingzus?'

'Die heb ik nog niet gezien. Ik denk dat ik vanavond even bij haar langsga. Het is hier pas acht uur.'

'Ja, dat denk je maar. Jullie weten daar niks van de tijd af,' zei hij plagerig. Zijn gezicht leek ineens veel jonger.

Hij miste haar vreselijk. De komende twee weken zouden ondraaglijk worden. 'Doe haar de groeten van me.' Valerie en hij hadden elkaar een paar keer aan de telefoon gehad en ze klonk heel leuk, maar wel totaal anders dan Van.

'Zal ik doen.'

'Ik ben benieuw of ze groen is.' Ze had hem verteld over die film met dat groene slijm en daar had hij haar eindeloos mee zitten plagen. Volgens hem was dat typisch Hollywood en konden ze niks beters verzinnen dan dat. Vanessa had zich daar wel aan gestoord. Haar moeder had prachtige films gemaakt en op een dag stond zij misschien ook wel in de archieven van het Museum of Modern Art. Vanessa was nog maar achttien, en het was haar familie, maar hij was genadeloos doorgegaan met plagen. Hij zou echter vreselijk schrikken als hij zou zien waar Val woonde, dacht Vanessa.

Ze had de auto van haar vader geleend en was naar het huis gereden waar Val met nog minstens tien andere meisjes woonde. Vanessa had haar hele leven nog nooit zo'n vreselijke bende gezien. In de keuken stonden borden met beschimmelde etensresten en de bedden in de kamers waren niet opgemaakt. Op sommige bedden lagen niet eens lakens. Ergens lag een lege tequilafles, in de badkamers hingen panty's in allerlei kleuren en vormen, en overal hing de ranzige geur van te veel parfum. Te midden van die puinhoop zat Val haar nagels te lakken en vertelde Vanessa over haar rol in de film.

'Dan kom ik dus uit dat moeras, en hou ik mijn armen zo...' Ze deed het voor en gooide daarbij bijna een lamp omver, 'en dan gil ik keihard.' Dat demonstreerde ze ook, eindeloos lang; Vanessa drukte haar handen tegen haar oren. Ze was erg onder de indruk van die gil van haar tweelingzus. Het was goed om haar weer te zien, zelfs in deze bende.

'Je hebt de laatste maanden veel geleerd, merk ik.'

Val lachte. 'Ja, maar ik oefen ook elke dag.'

Vanessa keek nog eens om zich heen. 'Ik begrijp niet hoe je het hier uithoudt in deze bende.' Vanessa wist zeker dat ze hier binnen twee dagen knettergek zou worden, in deze stank, tussen dit vuil, deze troep, en al die meisjes. Maar Valerie scheen er niet veel van te merken. Het leek zelfs wel alsof ze hier gelukkiger was dan thuis, en dat zei ze ook tegen haar tweelingzus.

'Hier kan ik tenminste precies doen wat ik wil.'

'En wat doe je dan allemaal?' Vanessa was nieuwsgierig naar wat ze de afgelopen maanden had gedaan. Val wist van Jason, al had Vanessa haar er niet uitgebreid over verteld, en dat zou ze nu ook niet doen. 'Nog nieuwe amoureuze verwikkelingen de laatste tijd?'

Valerie haalde haar schouders op. Er waren wel een paar mannen in haar leven, één om wie ze heel veel gaf en drie met wie ze naar bed ging, maar dat vertelde ze niet omdat ze wist dat Vanessa daar erg geschokt over zou zijn. Zoveel betekende het niet voor haar. Een beetje drank, wat dope, een mooie jongen, en ze was verkocht. Er gebeurde zoveel in Hollywood en ze deed er graag aan mee. Alle meisjes in het huis gebruikten de pil. Als het een keer mis zou gaan, kon ze het altijd laten weghalen. Ze was in ieder geval niet zo stom als haar kleine zus, Anne. 'En jij dan?' Valerie begon aan de nagels van haar andere hand. 'Hoe zit het met die jongen waar jij altijd bij bent?'

'Jason?' Vanessa hield zich een beetje van de domme en Val moest lachen.

'Nee, King Kong, nou goed? Is-ie leuk?'

'Ik vind van wel, maar jij waarschijnlijk niet.'

'Dus hij heeft een hazenlip en een horrelvoet en hij is heel serieus?'

'Ja, zoiets. Hij is bezig met zijn proefschrift.' Vanessa klonk heel trots, maar Valerie vond het verschrikkelijk klinken. Ze had de pest aan intellectuelen. Zij hield meer van Hollywoodtypes, van die beachboys, met open hemden en lang haar.

Ze keek Vanessa achterdochtig aan. 'Hoe oud is hij eigenlijk?'

'Vierentwintig.'

'Denk je dat hij met je wil trouwen?' De gedachte alleen al vond ze verschrikkelijk, maar Vanessa schudde snel haar hoofd.

'Nee, zo is hij niet, en ik ook niet trouwens. Ik wil eerst mijn studie afmaken en daarna wil ik hier komen wonen en scenarioschrijver worden.' Daar hadden Jason en zij vaak ruzie over. Hij vond dat ze te veel talent had om 'pulp' te schrijven, maar ze probeerde hem ervan te overtuigen dat er ook hele goede films waren. 'Maar voor een tijdje is het wel leuk.'

'Nou, kijk maar uit dat je niet zwanger raakt. Gebruik jij de pil?' Vanessa vond het niet prettig dat haar zus daar zo openhartig over praatte. Ze had nog niet eens verteld dat ze met hem naar bed ging, maar Val kende haar beter dan wie dan ook. 'Nee?' Valerie was geschokt door haar naïviteit.

'Jason regelt dat allemaal.' Ze werd knalrood en Valerie begon te lachen. Een meisje in een miniem rood slipje liep door de kamer. Ze keek weer naar Val. 'Is mamma hier al een keer geweest?' Dat kon ze zich niet voorstellen, want anders had ze Valerie hier binnen twee uur weer weggehaald, of misschien nog wel eerder.

'Eén keer maar. We hadden toen het huis flink opgeruimd en er was verder niemand toen ze er was.'

'Gelukkig. Ze zou je vermoorden als ze het wist.' Maar dat gold voor bijna alles wat Valerie de laatste tijd deed, van de snuifjes cocaïne en de pijpjes met hasj tot de mannen met wie ze aan het experimenteren was en de films waar ze in speelde. 'Ik mag gewoon geen plezier hebben van haar,' zei Valerie verbitterd. Iemand had haar een rol in een pornofilm aangeboden, maar dat had ze toch maar niet gedaan, voornamelijk omdat ze erg bang was dat haar moeder dat te weten zou komen. Maar toen Vanessa terugreed naar huis, had ze toch het gevoel dat het niet de goede kant op ging met haar zus. Ze was nog maar achttien jaar, maar ze leidde een losbandig leven. En ze kende haar goed genoeg om te weten dat zij daarin niet te stoppen was. Het ging bergafwaarts met haar en Vanessa hoopte dat ze zich daarbij niet zou bezeren en niet al te diep zou vallen.

'Hoe ging het met Val?' vroeg haar vader toen ze binnenkwam.

'Wel goed.'

'Was het erg vreselijk daar?' Ze wisten vast niet hoe erg het in werkelijkheid was, anders zouden ze haar daar nooit laten wonen. Maar aan de andere kant was Hollywood maar een kleine plaats, en moesten ze toch wel ongeveer weten wat er aan de hand was.

'Nee, dat valt best mee. Een hele hoop meiden, veel rommel en vuile borden door het hele huis.' Dat was nog wel het minst erge, maar meer durfde ze hem niet te vertellen. 'Net zoiets als onze kamers vroeger, maar dan in het kwadraat.'

'Zó erg?' Hij lachte en vertelde dat Greg de volgende dag thuis zou komen. Een tijdje later kwam Anne binnen met een sprankeling in haar ogen die Vanessa nog nooit eerder bij haar had gezien.

'Hoi, kleine.' Ze stond op en gaf haar een kus op haar wang. Ze had kunnen zweren dat ze aftershave rook in haar haren, maar ze wist het niet zeker. De kleine Anne werd groot. Na de kerst werd ze al zestien en Vanessa vond dat ze heel mooi werd. Ze had een korte rok aan en haar benen waren lang en slank. Ze droeg prachtige rode schoenen en een mooi lint in haar haar. Vanessa keek haar bewonderend aan en zei: 'Wat ben jij ineens groot geworden!' Ze leek even oud als Vanessa. Ward keek ook heel trots naar zijn dochter. Het ging de laatste maanden erg goed met haar en ze had veel nieuwe vriendinnen gekregen op school. Vooral Gail Stein, dat hem een heel leuk meisje leek, ook al was ze een beetje verwend. Maar het gaf toch niets dat ze Vuitton-tassen en Jourdan-schoenen had, want het was een aardige, vrolijke en gezonde meid en haar vader zorgde goed voor hen. Wat een verschil met wat haar in San Francisco was overkomen. Hij en Faye waren daar heel blij mee.

Anne verspilde niet veel tijd met hen en ze verdween snel naar haar kamer. En dat deed ze ook op eerste kerstdag, na het eten, maar daar waren ze wel aan gewend. Anne verstopte zich al jaren op haar kamer, maar vanavond pakte ze haar koffer. De volgende dag ging ze bij Bill Kerstmis vieren.

32

Anne had haar moeder al weken geleden verteld dat Gail haar had uitgenodigd om met Kerstmis tien dagen bij haar te komen logeren. Faye had er eerst nogal wat bezwaren tegen, maar Anne had handig ingespeeld op haar moederlijke gevoelens door te zeggen dat Gail enig kind was en geen moeder meer had, en dat ze het sinds het overlijden van haar moeder vooral rond Kerstmis altijd zo moeilijk had. En dat had Faye uiteindelijk over de streep getrokken.

'Maar ze wonen hier maar een paar kilometer vandaan, Anne. Kunnen jullie dan niet allebei hier komen logeren? Je hoeft toch niet per se daar te blijven slapen?'

'Dat is zo ingewikkeld en bovendien zijn pappa en jij er bijna nooit. En wat maakt het trouwens uit?' Ward zag dat Anne erg over haar toeren raakte en dat wilde hij voorkomen. Ze hadden twee jaar geleden al genoeg meegemaakt. Misschien was het beter om haar met zulke kleine dingen maar haar zin te geven.

'Laat haar toch, schat. Bovendien past Gails vader heel goed op die twee, dus dat komt allemaal heus wel goed. En als je wilt, kan ze zo weer thuiskomen.'

'Zijn er nog meer mensen daar?' Faye vertrouwde nooit iemand, zeker niet als het om haar kinderen ging, en deze keer had ze gelijk.

'Alleen de dienstmeisjes en de kokkin.' Ze wist dat die met vakantie zouden gaan zodra hij Gail op het vliegtuig naar haar oma in New York had gezet. Maar dat kon Faye natuurlijk niet weten. Anne vertrok met een klein koffertje waarin ze haar mooiste kleren en nachthemden had gestopt, waaronder twee die ze speciaal hiervoor had gekocht. Toen iedereen weg was, belde ze een taxi. Op de keukentafel liet ze een briefje achter: 'Tot 3 januari, ik ben bij Gail.' Tien minuten later stopte de taxi voor het huis in Charing Cross Road in Bel-Air. Annes hart bonsde in haar keel. Hij zat in de woonkamer op haar te wachten. Gail was een paar uur eerder al vertrokken en de dienstmeisjes en de kokkin waren weg. Eindelijk waren ze alleen. Ze hadden dit al maanden van tevoren gepland, maar nu waren ze ineens allebei heel nerveus. De hele ochtend al vroeg hij zich af of hij krankzinnig geworden was. Het kwam er eigenlijk op neer dat hij een meisje van vijftien aan het verkrachten was. Hij had zich zelfs al voorgenomen om haar maar weer naar huis te brengen zodra ze er was.

Hij probeerde haar dat uit te leggen toen ze even later in zijn gezellige woonkamer zaten. Er lag een tijgervel op de vloer en aan de muren hingen foto's die hij in de loop der jaren van Gail had genomen. Gail in de brugklas, Gail met een grappig hoedje op, Gail als kleuter met een ijsje. Maar nu had hij alleen maar oog voor Anne, en zij zag alleen maar deze man, van wie ze hield, maar die haar weer wilde wegsturen.

'Waarom? Ik snap het niet. We zijn dit toch al weken van plan?'

'Maar het is gewoon verkeerd, Anne. Ik ben een oude man. Jij bent een meisje van vijftien.' Hij had er de hele nacht over liggen piekeren, tot hij een verstandig besluit had genomen. Hij was niet van plan om zich nu door haar van zijn besluit af te laten brengen.

'Ik ben al bijna zestien.' De tranen stonden in haar ogen. Hij streek haar haar weg uit haar gezicht. Maar alleen al die minieme aanraking zette hem weer in vuur en vlam. Deze verboden vrucht was onweerstaanbaar. Ze mocht hier geen minuut langer meer blijven, anders stond hij niet voor de gevolgen in. Hij kende zichzelf maar al te goed en hij had nog nooit zoiets voor iemand gevoeld. Wat een wrede grap was het dat hij dit nu net voor een meisje van vijftien moest voelen. 'En ik ben niet eens meer maagd, Bill.' Ze zei het heel verdrietig, met tranen in haar ogen. Hij was alles wat ze wilde, ze was stapelgek op hem. Hij was de troost na alle eenzaamheid en ellende die ze in haar leven had meegemaakt.

'Maar dat doet er helemaal niet toe, lieverd. Die ervaringen tellen niet mee. Je was toen onder invloed van drugs, het waren hallucinaties, nare dromen die je snel moet vergeten. Dat ligt nu allemaal achter je. Maar als wij echt hiermee doorgaan, kunnen we dat nooit erg lang volhouden. Daarvoor is het leeftijdsverschil gewoon te groot. En wat moeten we dan? Daar zouden we alleen maar heel veel verdriet van krijgen en dat wil ik jou niet aandoen.' Hij vertelde er niet bij dat hij er ook nog eens heel veel problemen mee zou kunnen krijgen, dat hij zelfs naar de gevangenis gestuurd zou kunnen worden als haar ouders het ontdekten. En dat behoorde zeker tot de mogelijkheden, hoe zorgvuldig ze ook waren. Anne had tegen Gail gezegd dat ze haar niet thuis moest opbellen, omdat ze dan toch nooit rustig met haar kon praten met al haar broers en zussen in de buurt. Ze had gezegd dat zij haar wel zou bellen, op een moment dat het een beetje rustig was in huis. Ze was van plan om dat elke dag te doen, zodat Gail ook geen reden had om haar te bellen. Ze hadden overal aan gedacht, maar nu gooide hij roet in het eten. Het kon haar allemaal niet schelen als ze er later spijt van zou krijgen; ze wilde alleen maar nu bij hem blijven, al zou het haar dood worden.

Ze keek hem met een verdrietig gezicht aan. 'Als je me wegstuurt, loop ik weer van huis weg. Jij bent alles waar ik voor wil leven, Bill.'

Hij vond het hartverscheurend dat ze dit zei. Ze had al zoveel meegemaakt en ze was nog maar zo jong. In een bepaald opzicht had ze ook wel gelijk; ze was al veel volwassener dan de meeste meisjes van haar leeftijd, zeker dan Gail, juist doordat ze zoveel had meegemaakt. Het leven in San Francisco, in die commune, de baby die ze had gekregen, de moeilijkheden met haar ouders. Hij kon het niet over haar hart verkrijgen om haar opnieuw pijn te doen, maar dit was natuurlijk wel voor haar eigen bestwil. Hij ging staan en pakte haar hand vast. Hij wilde haar zelf naar huis brengen. Maar Anne bleef zitten. Ze keek hem alleen maar aan, met die hartverscheurende blik. 'Liefje, toe nou, je kunt hier echt niet blijven...'

'Waarom niet?'

Hij ging naast haar op de bank zitten. Hij wist dat hij niet lang weerstand aan haar zou kunnen bieden, en als ze niet vlug zou weggaan... Het was ook niet eerlijk, hij was tenslotte ook maar een man. 'Omdat ik te veel van je hou.' Hij nam haar voorzichtig in zijn armen, kuste haar, en was vast van plan om haar daarna naar huis te brengen. Maar dat ijzeren voornemen smolt weg toen hij de hete lava van haar tong in zijn mond voelde stromen en zijn hand instinctief tussen haar benen gleed. De laatste weken werden ze steeds vrijer met elkaar als ze alleen waren. 'Ik verlang zo naar je, kleintje...' fluisterde hij hees in haar hals, 'maar het kan niet, echt niet...'

'Natuurlijk wel,' fluisterde ze terug. Ze smolt weg op zijn bank, trok hem naar zich toe, en al zijn argumenten losten op en verdwenen. Misschien dan één keer, alleen nu. Daarna zouden ze het nooit meer doen. Maar toen kwam hij weer bij zijn positieven en maakte zich los. Het kostte hem onwaarschijnlijk veel moeite, maar hij was vastberaden.

'Nee. Ik ga je dit niet aandoen, Anne.'

'Maar ik hou van je met heel mijn hart.' Ze keek hem aan als een geslagen hond.

'Ik ook. Ik wil best twee jaar op je wachten, als je dan nog steeds van me houdt. En dan zal ik met je trouwen. Maar ik wil niet nu zomaar jouw leven verpesten.'

Ineens begon ze te lachen. Ze kuste hem op de wang. 'Ik hou zo van je. Wil je echt met me trouwen?' Ze was verbaasd en blij en opgetogen en dolgelukkig.

'Ja.' Hij lachte naar haar. Het was een heel moeilijk moment geweest voor hem, voor hen allebei. Hij had er de hele nacht niet van geslapen. Maar hij meende wel wat hij nu zei. Hij had er al eerder aan gedacht. Hij had zelfs het idee dat Gail daar geen bezwaar tegen zou maken, over een paar jaar. Er waren wel meer mannen die met een veel jonger meisje getrouwd waren, zo erg was dat nu ook weer niet. 'Als jij zo gek bent om dat ook te willen, tenminste. Over twee jaar ben jij achttien en ik eenenvijftig.'

'Klinkt geweldig,' zei ze lachend.

'O ja? En als je dertig bent dan, en ik drieënzestig?' Hij keek naar haar reactie. Hij meende het echt dat hij met haar wilde trouwen. Hij kon niets bedenken wat hij liever wilde dan dat. Hij wilde voor haar zorgen, hij wilde haar voor de rest van haar leven beschermen tegen verdriet. En hij wilde haar gelukkig maken. Hij had het idee dat haar ouders haar vanaf de dag van haar geboorte links hadden laten liggen, of haar in ieder geval veel te weinig aandacht hadden gegeven. Met Gail was dat wel anders. Gail was natuurlijk wel enig kind en Anne was de jongste van vijf kinderen. En als hij het goed had begrepen, was ze ter wereld gekomen op een nogal moeilijk moment in het leven van haar ouders. Maar dat vond hij geen excuus. En hij zou de rest van zijn leven ervoor willen geven om dat goed te maken. Alles. Zelfs het kind dat ze had moeten afstaan.

'Geen probleem.' Ze gaf antwoord op zijn tweede vraag over het leeftijdsverschil, en ze leek daar inderdaad niet door van slag. 'Ik kan ook wel tellen, hoor. Als jij drieënnegentig bent, ben ik al zestig. Hoe lijkt je dat? Weet je zeker dat je dan ook nog een jongere vrouw wilt?' Ze zat hem nu te plagen en ze moesten allebei lachen. Hij ontspande zich wat. Het was een nachtmerrie-achtige ochtend geweest, vol bange gedachten en schuldgevoelens, maar nu was de sfeer weer zo ontspannen, zoals hij met haar gewend was.

'Dus nu zijn we officieel verloofd?' Hij lachte naar haar en zij lachte terug, en boog zich naar hem toe om hem een kus te geven.

'Ja, we zijn verloofd, en ik hou van je met heel mijn hart.' Hij kuste haar zo teder dat zijn lichaam opnieuw leek te versmelten met het hare. Hij moest zich eigenlijk weer van haar losmaken, maar dat wilde hij niet meer, zo moeilijk vond hij dat. En als hij toch met haar zou gaan trouwen, zou het dan niet kunnen, voor één keertje, om hun verloving te bezegelen als het ware? Hij liet haar los en keek haar in haar ogen. Hij kon niet meer goed nadenken, dat besefte hij wel.

'Weet je dat je mij helemaal gek maakt?'

'Mooi zo.' Ze keek hem aan als een volwassen vrouw en keek hem diep in zijn ogen. 'Mag ik heel eventjes bij je blijven?'

Dat kon toch geen kwaad? Ze was hier wel meer geweest, als Gail iets anders te doen had en de dienstmeisjes er niet waren in het weekend. Het enige verschil was dat ze toen wisten dat er iemand terug kon komen, en ze nu helemaal alleen waren. Hij stelde voor om de verwarming van het zwembad aan te zetten zodat ze konden zwemmen. Dat vond ze een prima idee. Ze nam niet de moeite om een badpak aan te trekken en dook vanaf de duikplank het water in. Hij keek naar haar prachtige lichaam, naar haar fluwelige huid die zich spande om haar fraaie ledematen. Ze was een heel mooi meisje, al schenen ze dat bij haar thuis nog niet in de gaten te hebben. Daar was ze alleen maar 'kleine Anne,' het stille meisje dat zich altijd op haar kamer verborgen hield. Maar nu verborg ze zich niet. Hij trok zijn kleren uit en dook haar na. Ze zwommen als twee schildpadden vlak onder het wateroppervlak en kwamen toen omhoog en pakten elkaar bij het middel vast. Heel langzaam trok hij haar naar zich toe. Hij kon het niet meer verdragen. Hij verlangde te sterk naar haar. Hij streelde haar rug en haar nek en kuste haar heel teder. Hij nam haar mee naar het trapje, wikkelde haar in een handdoek, tilde haar op en nam haar mee naar binnen. Er viel verder niets meer te zeggen. Hij kon zich er niet meer tegen verzetten. Hij legde haar neer op zijn bed en lachte naar haar, naar zijn kleine prinses. Zijn eigen lichaam was nog steeds stevig, zijn spieren waren keihard en zijn benen waren sterk. Ooit zouden ze samen prachtige kinderen krijgen, zei hij tegen zichzelf, maar nu wilde hij daar niet aan denken. Hij dacht alleen aan haar, hij streelde en kuste elk stukje van haar lichaam en liet zijn tong over haar huid spelen. Heel vaag herinnerde ze zich bepaalde gevoelens van vroeger, maar die waren veel minder sterk en minder liefdevol dan wat hij bij haar losmaakte. Ze streelde hem tot hij het niet meer kon volhouden en hun lichamen zich samenvoegden en één werden met elkaar. Ze kromp in elkaar van genot onder zijn aanraking en ze leken uren samen te dansen, op te stijgen in de lucht, tot ze explodeerden als de zon.

33

Ze hadden geen van beiden ooit zo'n idyllische tijd meegemaakt. Deze keer waren er geen drugs in het spel, geen hallucinerende middelen, geen rituelen, geen valse voorwendselen, alleen maar Bill en het geluk en de liefde die hij in haar leven had gebracht en zij in het zijne. Tien dagen lang stonden ze zichzelf toe te vergeten hoe moeilijk ze het de komende twee jaar zouden krijgen. Ze bleven in huis of in de tuin en gingen verder nergens naartoe, maar ze maakten veel lol, ze luisterden naar muziek, en hij gaf haar een glas champagne, eentje maar, op hun huwelijksnacht, zoals hij het noemde. Ze zaten samen in bad, hij las haar voor, hij borstelde haar haar terwijl ze voor de haard zaten, en hij beminde haar zoals ze nog nooit bemind was. Het was een soort vaderlijke liefde die hij altijd voor Gail had gevoeld, maar dan versterkt met de liefde die hij voor zijn vrouw had gehad en die hij nu al een paar jaar met niemand kon delen. Hij gaf haar zijn ziel en zijn zaligheid en zij legde haar geluk in zijn handen. Ze was gelukkiger dan ze in jaren was geweest. Op hun laatste avond samen huilde ze. Ze had Gail trouw elke dag opgebeld en die had haar verteld dat ze het erg naar haar zin had in New York. Maar naar huis belde Anne niet één keer. Ze wisten toch wel dat het goed met haar ging en ze wisten waar ze was. Ze hadden natuurlijk geen idee wat ze uitspookte, maar dat was nu haar geheim, en daar zou ze de komende twee jaar mee moeten zien te leven.

'Stel dat Gail erachter komt?' vroeg ze terwijl ze in bed lagen. Ze had de afgelopen tien dagen nauwelijks kleren aan gehad, want ze hadden bijna voortdurend gevreeën. Hij scheen geen genoeg van haar te kunnen krijgen. Hij vrijde in tien dagen meer dan hij de afgelopen tien jaar had gedaan. Hij zuchtte en dacht na over wat ze zei.

'Ik weet het niet. Ik denk dat ze wel erg zou schrikken, maar dat ze het uiteindelijk wel zou accepteren. Misschien is het wel beter dat ze het voorlopig nog niet merkt, tot ze ouder en volwassener is, en beter kan begrijpen wat wij voor elkaar voelen.' Anne knikte, want ze was het volledig met hem eens. Ze was het trouwens bijna altijd met hem eens. 'Ik denk dat het vooral belangrijk is dat zij het idee heeft dat ze niet buitengesloten wordt, dus dat ze weet dat zij ook bij onze liefde betrokken blijft. Ik zal altijd van haar blijven houden, net als vroeger. Maar ik hou nu ook van jou. Ik heb toch het recht om te hertrouwen, dat vindt zij natuurlijk ook, maar het zal alleen gek zijn dat het met een van haar eigen vriendinnen is.' Anne zag zichzelf ineens voor zich met een witte sluier voor en Gail als bruidsmeisje. Ze glimlachte. Dat was een mooie droom, maar het was iets wat nog heel ver in het verschiet lag. En in twee jaar kon er veel gebeuren.

Ze wist dat beter dan wie dan ook. Ze had hem verteld over Lionel en John, dat ze homoseksueel waren, dat ze bij hen in huis had gewoond tot haar kind geboren was en dat ze zo lief voor haar waren geweest. Ze had verteld dat John in de vlammenzee was omgekomen en dat Li daar nog steeds helemaal kapot van was. Het was nu al een jaar geleden, maar hij was nog steeds niet de oude. Hij woonde alleen en hij ging nooit uit, hij werkte alleen maar. Zo nu en dan nam hij haar mee uit lunchen, maar dan was hij vaak zo stil dat ze er bang van werd. Bill snapte wel wat ze vertelde. Hij had zich precies zo gedragen toen zijn vrouw was overleden, maar toen had hij natuurlijk Gail gehad om hem op te vrolijken. Zo langzamerhand kreeg hij het gevoel dat hij alles van Anne wist, al haar geheimen, haar angsten, haar gevoelens voor Faye, haar idee dat haar ouders nooit van haar gehouden hadden. Hij voelde heel erg met haar mee. 'We moeten heel voorzichtig zijn, kleintje. Niet alleen met Gail, maar met iedereen.'

'Ja. Ik weet het. Ik kan wel een geheim bewaren, daar ben ik aan gewend.' Ze keek heel mysterieus. Hij lachte en kuste haar tepel, die meteen hard werd.

'Niet zo'n soort geheim als wij hebben, hoop ik.'

'Nee.' Ze lachte. Een paar minuten later vrijden ze weer met elkaar. Hij voelde zich er niet meer schuldig over. Het was nu eenmaal zo, en hij wilde haar voor altijd bij zich houden. Hij zou de rest van zijn leven voor haar opkomen en haar steunen. Dat beloofde hij haar toen hij haar de volgende dag naar huis bracht. Ze zagen er allebei heel moe uit, want ze waren nachtenlang opgebleven om te praten en te vrijen. Over twee uur moest hij Gail van het vliegveld halen en die avond zouden de dienstmeisjes weer terugkomen. De sprookjesachtige wittebroodsweken waren voorbij. Vanaf nu moesten ze voorzichtig doen, ze konden niet meer zomaar hand in hand lopen. Maar er zouden wel weer momenten zoals deze komen. Ze konden misschien op vakantie, stiekem een weekend samen doorbrengen, of een nacht hier of daar. Dat had hij haar beloofd. In haar ogen waren nog de lichtjes van hun liefde te zien toen ze door de voordeur van hun huis naar binnen ging, met haar koffertje in de hand. Ze bleef even staan en luisterde naar het gezoem van de wegrijdende Rolls.

'Wat zie je er moe uit.' Haar moeder bekeek haar kritisch toen ze binnenkwam. Ze hadden die dag niet gefilmd, want het was zondag. Ze keek Anne aan. Ze zag er heel gelukkig uit. 'Heb je je geamuseerd, lieverd?'

'Mmm, ja hoor.'

'Zeker een tien dagen durend slaapfeestje.' Ward lachte naar haar. 'Al zullen jullie vast niet veel geslapen hebben. Wat is dat toch met meisjes van jullie leeftijd, dat jullie je nooit willen aankleden?' Anne lachte en liep zonder verder iets te zeggen naar haar kamer. Maar toen Vanessa naar haar keek, zag ze iets wat haar ouders ontging, al wist ze niet precies wat dat was. Ze voelde zich er een beetje ongemakkelijk door en ze nam zich voor om eens met haar te gaan praten voor ze weer naar huis ging. Maar daar kreeg ze nooit de gelegenheid voor. Anne ging de volgende dag weer naar school. Vanessa ging nog bij een paar vriendinnen op bezoek en toen ze weer wegging, wist ze nog steeds niet waarom Anne die lichtjes in haar ogen had.

34

Voor iedereen ging het leven weer z'n gangetje. Val ging verder met haar griezelfilms, met de drugs waarmee ze experimenteerde, en met de mannen die in haar bed belandden. Vanessa ging weer verder met haar studie in New York. Greg kreeg niet zulke goeie cijfers, maar hij beloofde zijn ouders dat hij daar flink aan zou werken. Anne bezorgde niemand last. Meestal zat ze bij haar vriendin, maar daar was iedereen inmiddels wel aan gewend geraakt. Ze zagen haar haast niet meer. Ze was zestien jaar geworden, maar ze was sinds haar verjaardag nog maar nauwelijks een avond thuis geweest om het te vieren. Gail en haar vader hadden haar mee uit eten genomen in de bistro, maar dat vond Faye alleen maar leuk. Ze waren heel aardig voor haar, en ze zei soms tegen Anne dat het misschien leuk was om een cadeautje voor Gail te kopen om haar te bedanken.

In februari belde Lionel Faye op in de studio en vroeg of zij en Ward zin hadden om met hem te gaan lunchen die dag. Zoiets kwam niet vaak voor, en ze hoopte dat het betekende dat hij goed nieuws te melden had. Misschien een nieuwe film waar hij mee begon, of een andere baan, of misschien wilde hij wel vertellen dat hij toch nog zijn studie zou gaan afmaken. Maar geen van beiden was voorbereid op wat hij hun in plaats daarvan te vertellen had.

Hij leek even te aarzelen, alsof hij bang was om hun pijn te doen. Ward kreeg een angstig voorgevoel. Misschien ging hij wel vertellen dat hij weer verliefd was geworden op een man, en daar wilde hij niets van weten. Maar Lionel had iets heel anders te vertellen en dat deed hij zonder omhaal van woorden. Hij kon het toch niet mooier maken dan het was. 'Ik ben opgeroepen voor militaire dienst.' Ze keken hem allebei verbijsterd aan. Daar was het nu, tijdens de Vietnamoorlog, niet bepaald een goed moment voor. Ward hield heel veel van zijn land, maar niet zoveel dat hij een van zijn zoons wilde opofferen voor een oorlog waar niets van klopte, in een land waar hij niets om gaf. Fayes mond zakte bijna open van verbazing door de eerste reactie van Ward.

'Kun je niet zeggen dat je homo bent?' Dit was de eerste keer dat hij dit woord had gebruikt. Lionel glimlachte en schudde zijn hoofd.

'Nee, natuurlijk niet, pap.'

'Stel je verdomme niet zo aan, man! Het kan je misschien het leven redden!' Dat was precies de reden waarom hij tegen Greg had gezegd dat hij betere cijfers moest halen. Want als hij van school werd gestuurd, zou hij linea recta naar Vietnam moeten. Maar Lionel had een perfecte smoes. Over hem had hij zich dan ook niet veel zorgen gemaakt. 'Wees toch verstandig, jongen. Of anders kun je misschien naar Canada gaan.'

'Ik wil niet weglopen, pap. Dat vind ik gewoon niet juist.'

'Waarom niet, in vredesnaam?' Hij sloeg met zijn vuist op tafel, maar niemand in het restaurant scheen dat op te merken. Er was veel te veel drukte en lawaai, dus niemand lette op wat ze zeiden of deden. Je zou hier in je nakie binnen kunnen komen rennen en iets vreselijks schreeuwen, en iedereen zou denken dat je een rol aan het instuderen was. Maar Ward meende het. 'Je moet zorgen dat je eronderuit komt, Li. Ik wil echt niet dat je naar Vietnam gaat.'

Faye luisterde naar hen met tranen in haar ogen. 'Ik wil dat ook niet, Li.'

'Dat weet ik wel, mam.' Hij pakte haar hand vast. 'Ik ben er ook niet blij mee, maar ik heb het gevoel dat ik weinig keus heb. Ik heb gisteren met ze gepraat en volgens mij weten ze wel dat ik homo ben. Ze weten ook wat ik doe, en ze hadden het erover dat ik misschien zou kunnen gaan filmen. Faye en Ward keken opgelucht.

'Weet je al waar?'

Hij zuchtte. 'Waarschijnlijk een jaar in Vietnam en dan nog een jaar in Europa.'

'O nee, dus toch!' Ward werd bleek en Faye begon te huilen. En de twee weken hierna waren vreselijk moeilijk. Lionel zegde zijn baan en de huur van zijn appartement op, en kwam nog een paar dagen bij Faye en Ward voordat hij naar het opleidingskamp vertrok. Ze waren blij met die paar dagen die ze nog met hem hadden en ze gingen elke dag zo vroeg mogelijk van hun werk naar huis. Maar de laatste avond was heel moeilijk. Ze moesten allemaal huilen toen ze op hem proostten. En ze stonden de volgende ochtend allemaal om zes uur voor de deur om hem uit te zwaaien. Toen de taxi was weggereden, liet Faye zich snikkend in Wards armen vallen. Ze was bang dat ze hem nooit meer terug zou zien. Ward huilde met haar mee. Het was heel moeilijk voor hen allemaal. Toen Anne een eind ging wandelen met Bill, verwoordde ze de grootste angst van haar ouders: dat Lionel de dood van John nooit helemaal had kunnen verwerken en dat hij daarom naar Vietnam wilde om daar gedood te worden. Het was een vreselijke gedachte.

'Dat is vast niet zo, lieverd,' zei Bill geruststellend. 'Hij doet gewoon wat hij denkt te moeten doen. Ik heb ook in de oorlog gevochten, en ik weet dus uit eigen ervaring dat niet iedereen daar doodgaat. En als hij daar gaat filmen, loopt hij vast niet zoveel gevaar.' Hij wist zelf wel dat dat niet helemaal waar was. Die jongens stonden juist vaak vooraan met hun camera's, of ze vlogen heel laag in hun helikopters over om goede opnames te kunnen maken. Hij hoopte maar dat haar broer verstandig zou zijn en dat haar inschatting van zijn geestestoestand niet klopte. Maar Ward en Faye waren er eigenlijk ook een beetje bang voor.

Alleen Val wist zeker dat het wel goed zou komen. Ze ging zo op in haar eigen leven, dat ze bijna nergens anders aan kon denken. Ze had net een rol gekregen in een griezelfilm die in de buurt van Rome speelde. Het was een film met een internationale cast en alles werd naderhand nagesynchroniseerd, maar dat gaf niet omdat ze toch niets hoefde te zeggen. Er speelden een paar oude sterren in, maar die deden vooral mee omdat ze zonder werk zaten.

'Vind je het niet fantastisch?' Ze had Vanessa opgebeld om te vertellen dat ze onderweg bij haar langs zou komen in New York. Het was maar voor één nachtje, maar ze zouden het vast heel leuk hebben. Vanessa had haar gevraagd om te blijven logeren en kennis te maken met haar vriendje.

Valerie kwam het vliegtuig uit in een rood minirokje en een paarse panty, een paars bontjasje en neonkleurige suède laarzen. Haar truitje hield ongeveer bij haar navel op en haar haar zat heel wild. Vanessa keek eens opzij naar Jason in zijn olijfgroene en antracietkleurige kleding en ze vroeg zich af waar ze aan begonnen was.

'Mijn hemel, is dit een grap?' fluisterde hij tegen Van. Hij vond dat ze er heel ordinair uitzag, al kon hij wel zien dat ze ondanks die rare uitdossing wel heel mooi was. Vanessa grinnikte.

'Plasticland op z'n best.'

Ze vloog Vanessa in de armen en kuste Jason net iets te familiair voor zo'n eerste keer. Haar parfum was veel te zwaar en Vanessa rook de geur van marihuana in haar haar. Ze gingen naar Greenwich Village die avond, naar een kroeg waar jazzmuziek werd gespeeld. Daarna zaten ze in Jasons kamer tot vier uur 's nachts te praten. Hij schonk tequila tot de fles leeg was en daarna haalde Valerie een doosje met joints tevoorschijn.

'Ga je gang.' Ze stak er geroutineerd eentje op. Jason volgde haar voorbeeld, maar Vanessa aarzelde. Ze had het nog maar één keer eerder geprobeerd en ze vond er eigenlijk niet veel aan. 'Kom op, zus, geen spelbreker zijn.' Vanessa deed toch maar mee, al merkte ze er ook nu weer helemaal niets van. Maar een tijdje later spitte ze wel samen met de andere twee de telefoongids door op zoek naar een pizzabakker die ook midden in de nacht bezorgde, en, toen ze die niet vonden, deed ze even hard mee aan het plunderen van de koelkast van Louise en Van. Intussen deed Jason niet veel anders dan naar Val staren. En dat deed hij nog steeds toen ze de volgende ochtend op het vliegtuig stapte, nu in een felgroen leren pakje dat haar ouders gelukkig nog nooit hadden gezien. Ze leende vaak kleren van de andere meisjes bij haar in huis, meestal zonder het te vragen. Dat deed iedereen daar, want niemand wist toch precies wat van wie was.

'Tabee jongens, pas goed op jezelf.' En ze gaf Van een vette knipoog, waarmee ze wilde zeggen dat hij wel oké was.

'Bedankt.' De twee vrouwen omhelsden elkaar en Jason woof haar na toen ze aan boord ging. Het was alsof ze twee dagen door een cycloon getroffen waren.

'Hoe kan zij in godsnaam zo geworden zijn, terwijl jij zo totaal anders bent?' Hij snapte er niets van. Vanessa begon te lachen. Hij keek alsof hij een shock had.

'Dat weet ik ook niet. We zijn gewoon verschillend, ook al zijn we zussen.'

'Ja, dat blijkt wel.'

'Wil je me inruilen voor Val?' Ze was altijd bang dat zoiets nog eens zou gebeuren. Valerie was veel opvallender en wilder, met die joints en die losse zeden en dat wilde rode haar. Ze had het idee dat ze best met Jason naar bed zou willen, als Vanessa er niet zou zijn, maar ze kende haar zus goed genoeg, dus daar paste ze wel voor op. Ze was al te veel vriendjes aan haar kwijtgeraakt om haar ooit nog een man toe te vertrouwen, maar toch nam ze het haar zus niet kwalijk. Zo was Val nu eenmaal, en ze bedoelde het niet kwaad.

'Nee, nog niet.' Jason leek enorm opgelucht dat hij de rustige helft van de tweeling gekregen had.

Maar hij keek minder opgelucht toen Vanessa een paar maanden later met een idee op de proppen kwam. Hun relatie kabbelde nog steeds prettig voort. Vanessa was zelfs bij hem ingetrokken en Louise had een andere kamergenote gevonden. De afspraak was dat als haar ouders belden, ze het spelletje mee zouden spelen en haar snel zouden ophalen zodat ze aan de telefoon kon komen. Maar ze belden haast nooit. En als ze naar New York zouden komen, zou Vanessa snel weer een paar dagen op haar oude kamer gaan wonen, maar dat was nog nooit nodig geweest. Ze waren veel te druk met hun nieuwste film. Lionel was nog steeds in Vietnam, en wonderbaarlijk genoeg ging het allemaal heel goed met hem. Valerie was nog in Rome. Ze had daar weer een filmrolletje gekregen, deze keer in een cowboyfilm, en ze had wat modellenwerk gedaan in Milaan, maar ze vertelde Faye niet dat het zonder kleren was.

Nu waren de kinderen dus over de hele wereld verspreid; alleen Anne was nog in L.A. Ward wilde twee weken een huis huren aan Lake Tahoe en hij had gevraagd of Van daar ook zou komen. Lionel had dan verlof, Greg zou net klaar zijn met zijn vakantiebaan, Val zou uit Rome teruggekeerd zijn en Anne wilde ook komen, als ze Gail tenminste mee mocht nemen. En Vanessa wilde dus graag dat Jason mee zou gaan, maar die vond dat een vreselijk idee.

'Naar Plasticland? Twee weken?'

'Kom op, tegen die tijd heb je je proefschrift af, en Lake Tahoe is toch hartstikke leuk? En ik wil je ook graag voorstellen aan mijn familie.' Daar was hij al bang voor. Hij stelde zich voor dat ze er allemaal uit zouden zien als Val en dat hij door de vijand verslonden zou worden. En daar zou hij als plattelandsjongen niet tegen bestand zijn. 'Val ken je al, dus het zijn niet allemaal vreemden voor je.'

De komende weken deed hij er alles aan om haar op andere gedachten te brengen, maar daar wilde ze absoluut niets over horen. Ze had een vakantiebaantje genomen in een boekwinkel in de stad en elke dag als ze thuiskwam van haar werk begon ze er weer over. 'Kunnen we nu helemaal nergens anders over praten? Robert Kennedy is vermoord, de politieke situatie in dit land is hemeltergend, je broer zit in Vietnam. Moeten we het nu echt steeds over de vakantie hebben?'

'Ja.' Ze wist wel dat hij ertegenop zag, maar ze begreep niet waarom. In haar ogen was het belachelijk om bang te zijn voor haar familie. 'Ik blijf erover doorgaan tot je meegaat.'

'Verdorie!' riep hij uit, boos, omdat hij van haar hield en voor het blok gezet werd. 'Goed, dan ga ik wel mee!'

'Doe toch niet zo moeilijk!' Had hij daar nou zo lang over moeten nadenken? Toen ze haar ouders belde, waren die heel erg verbaasd. Afgezien van Anne, die Gail vaak meebracht, was Vanessa de eerste die 'iemand mee naar huis nam'.

'Wie is het, lieverd?' Faye probeerde het zo terloops mogelijk te vragen, maar eigenlijk was ze bang dat hij niet goed genoeg was, of niet het beste voor had met Vanessa. Hoe kon ze weten of het wel een fatsoenlijke jongen was? En Vanessa was nog zo naïef. Ze was vorige week Valerie tegengekomen in het gezelschap van een jongen die eruitzag als een kapper of zo; die knul was zo stoned dat Val hem zo ongeveer overeind moest houden. Ze moest die jongedame maar eens flink onderhanden nemen. Sinds ze terug was uit Rome, was ze helemaal niet meer te houden, en Faye hoorde geruchten over haar die haar absoluut niet bevielen, vooral over de mensen met wie ze omging. Maar ze wist dat Val heel moeilijk te corrigeren was. Ze concentreerde zich weer op Vanessa en dat mysterieuze vriendje dat ze mee wilde nemen. Ze wist dat Vanessa's smaak wat jongens betrof heel anders was; ze hield meer van rustige types. Faye vroeg zich af wat Ward ervan zou vinden. Het huis dat hij had gehuurd was in ieder geval groot genoeg. Er waren wel tien slaapkamers, en het lag vlak aan het meer. Ze vond het een geweldig idee en het leek haar heerlijk om iedereen weer bij elkaar te hebben. 'Wie is die jongen ook alweer? Zit hij ook op Columbia?' Ze wilde niet al te nieuwsgierig zijn, al klonk het waarschijnlijk wel zo.

'Niet meer. Hij is bijna klaar met zijn proefschrift.'

'Hoe oud is hij dan?' Faye werd een beetje ongerust.

'Vijfenzestig.' Ze kon het niet laten om haar moeder een beetje te pesten, maar Faye kon er niet om lachen. 'Kom op, mam, hij is pas vijfentwintig. Hoezo?'

'Is dat niet een beetje oud voor je?' Ze probeerde zo kalm mogelijk te klinken, maar dat lukte niet zo goed.

'Nee hoor, dat valt best mee. Hij loopt nog als een kieviet. En hij kan dansen, fietsen...'

'Hou eens op met dat grappige gedoe. Is het serieus tussen jullie? Wat is het precies voor relatie?' De vragen kwamen sneller dan zij ze kon beantwoorden. Ze was blij dat ze had gebeld toen Jason niet thuis was.

'Nee, het is niet serieus. Hij is gewoon een goeie vriend van me.' En we wonen samen, mam, zou ze er eigenlijk aan moeten toevoegen. 'Waarom vraag je zulke dingen nooit aan Val? Waarom laat je mij niet wat meer met rust?' Zo ging het nou altijd. De jongens mochten doen wat ze wilden, Val konden ze niet de baas, Anne wilde niet meer met hen praten, maar volgens haar hadden die allemaal veel grotere geheimen dan zij. Greg ging de laatste drie jaar naar bed met alles wat een rok aanhad, wat Val uitspookte mocht Joost weten, en Anne met die geheime blik van haar spookte ook van alles uit. En toch kreeg zij het allemaal te verduren, alleen omdat zij zo fatsoenlijk was om beleefd te blijven. Het was gewoon niet eerlijk. Maar de volgende vraag die haar moeder stelde, vond ze toch wel weer erg lief.

'Ben je verliefd op hem, lieverd?'

Vanessa aarzelde even. 'Dat weet ik niet. Ik vind hem gewoon erg leuk en ik dacht dat hij wel met iedereen zou kunnen opschieten.'

'Is hij je vaste verkering?'

Vanessa moest lachen om haar woordkeus en toen was het weer goed tussen hen. 'Ja, zoiets.'

'Goed, ik zal het aan je vader vragen en dan zien we wel wat hij zegt.' Maar die vond het natuurlijk meteen goed, en zei dat Faye zich niet zo druk moest maken. Dat kon hij natuurlijk makkelijk zeggen. Zij had vijf kinderen waar ze aan moest denken. Want kinderen waren het in haar ogen nog steeds.

35

Ze kwamen allemaal afzonderlijk aan bij Lake Tahoe. Ward wilde er eerst een paar dagen alleen zijn met Faye. Het huis dat ze hadden gehuurd was nog veel leuker dan ze gehoopt hadden. Aan beide kanten was een torentje, beneden was een enorme woonkamer, een eettafel voor achttien personen en een grote open haard. Boven waren twaalf slaapkamers, dus meer dan genoeg voor iedereen. De inrichting was landelijk en gezellig, met overal plaids en hertengeweien en tinnen borden. Op de grond lagen grote berenvellen. Toen Ward met Faye binnenkwam, was hij meer dan tevreden. Ze namen de grootste slaapkamer, met aangrenzend een grote, ouderwetse badkamer. De volgende dag zaten ze hand in hand over het meer uit te kijken en dachten terug aan hun vorige vakantie, meer dan een jaar geleden, in Zwitserland. Faye werd er een beetje nostalgisch van. Ze keek naar Ward en zei: 'Het lijkt mij wel leuk om in zo'n soort huis te gaan wonen als ik ben gestopt met werken.'

'Dat meen je niet!' Hij glimlachte. Hij kon zich niet voorstellen dat zijn mooie, wereldse, elegante echtgenote, die drie Oscars had gewonnen en de belangrijkste vrouwelijke regisseur ter wereld was, dat allemaal zou opgeven om de komende veertig jaar naar een meer te gaan zitten staren. Ze was nog maar achtenveertig jaar, dus nog veel te jong om aan zulke dingen te denken. 'Je zou binnen drie dagen knettergek worden als je het mij vraagt.'

'Nee hoor, schat. Binnenkort zal ik iedereen verrassen en ophouden met werken.' Er was maar heel weinig dat ze nog niet had gedaan, maar nog wel graag wilde. De laatste tijd dacht ze er steeds vaker over om te stoppen. Ze regisseerde nu al meer dan vijftien jaar en dat vond ze wel lang genoeg. Het verraste hem dat ze zo serieus keek. 'Je bent toch nog veel te jong om ermee te stoppen, lieverd? Wat wil je dan gaan doen?'

Ze lachte en kroop tegen hem aan. 'De hele dag met jou in bed blijven.'

'Dat klinkt goed. In dat geval vind ik het een prima idee.' Hij lachte toen hij dacht aan de twee weken die voor hen lagen. 'Denk je dat je het wel twee weken kunt uithouden met ons kroost?' Hij verheugde zich er heel erg op, en het leek hem vooral leuk om eens wat langer bij Lionel en Greg te zijn. Het leek alweer zo lang geleden dat hij met z'n zoons lekker buiten was geweest. En hij was ontzettend opgelucht dat het goed ging met Lionel in Vietnam. Toen Li twee dagen later uit zijn huurauto stapte, liep Ward met tranen in zijn ogen naar hem toe en omhelsde hem. 'Wat zie je er geweldig uit, Li! Je lijkt wel gegroeid, en je bent zo bruin!' Het leek echt alsof hij in de afgelopen maanden een stuk volwassener was geworden; hij was nog maar tweeëntwintig maar hij leek zeker vijf of zes jaar ouder. En verder viel het Ward op dat Li er helemaal niet als een homoseksueel uitzag. Hij vroeg zich zelfs af of hij misschien van gedachten was veranderd, maar het leek hem niet gepast om dat te vragen. Maar toen hij later die avond toch iets in die richting zei, begon Lionel te lachen. Het was voor het eerst sinds jaren dat ze als vrienden met elkaar zaten te praten. Ward had veel respect voor de films die Li in Vietnam maakte en hij vond het knap dat zijn zoon dat deed ondanks het altijd dreigende gevaar.

'Nee, pap,' zei hij vriendelijk. 'Ik ben niet "van gedachten veranderd".' Ward keek een beetje beteuterd en Lionel moest lachen. 'Zo werkt dat gewoon niet. Maar na John is er niemand meer in mijn leven geweest, als je dat soms bedoelt.' Zijn gezicht betrok toen hij aan zijn gestorven geliefde dacht. Het was nu al anderhalf jaar geleden, maar hij miste hem nog steeds heel erg. In een bepaald opzicht was het wel gemakkelijker nu hij in Vietnam was, want hij werd niet steeds geconfronteerd met herinneringen, met plekken waar ze samen waren geweest. Hij leidde nu een totaal nieuw leven. Maar Ward zag hoe pijnlijk het nog steeds voor hem was.

Ze hadden met z'n drieën een fijne dag voordat de anderen kwamen. Eerst kwamen Jason en Vanessa uit New York. Die waren naar Reno gevlogen, hadden daar een auto gehuurd, en kwamen eind van de middag aan. Vanessa stapte uit de auto en rekte zich eens goed uit. Jason stapte ook uit en keek om zich heen, verbaasd over hoe mooi het hier was. En toen Lionel over het gazon kwam aanlopen, was Jason erg verbaasd. Hij zag meteen dat Lionel homo was, en hij vroeg zich af waarom Van hem dat niet had verteld.

'Hallo.' Lionel had een warme blik in zijn ogen en hij leek een beetje op Van. 'Ik ben Lionel Thayer.'

'Jason Stuart.' De twee mannen schudden elkaar de hand en hadden het over de prachtige plek waar ze waren en het schitterende uitzicht over het meer. Even later kwamen Faye en Ward in hun zwemkleding van het strandje. Ward had een hengel bij zich, zonder zichtbare resultaten, en Faye zat hem daar vreselijk mee te plagen. Jason zag dat Lionel sprekend op zijn moeder leek. En hoewel hij dat nooit tegenover Van zou toegeven, vond Jason het heel indrukwekkend om haar te ontmoeten. Faye was een knappe, intelligente en sprankelende vrouw. Ze maakte iedereen aan het lachen en ze had een diepe, opwindende stem. Ze was zonder twijfel een van de interessantste vrouwen die hij ooit had ontmoet, en ze zaten tot laat die avond te praten. Ze vroeg hem van alles over zijn proefschrift, zijn plannen, zijn ideeën, en Jason besefte ineens dat het waarschijnlijk behoorlijk moeilijk was geweest om met zo'n moeder op te groeien. Ze was zo mooi en zo slim dat je daar als dochter onmogelijk tegenop kon. Hij begreep ineens veel beter hoe het kon dat Vanessa zo rustig was en Val juist zo wild. Vanessa had ervoor gekozen om niet de concurrentiestrijd aan te gaan met haar moeder, maar om haar eigen, rustige weg te kiezen. Valerie bevocht elke centimeter van de weg die ze ging, maar ze koos een manier die er garant voor stond dat ze nooit zou winnen: ze probeerde nog mooier, nog spectaculairder te zijn dan haar moeder, ze probeerde haar op haar eigen terrein te verslaan, wat haar nooit zou lukken. Lionel was ook gaan filmen, maar op een heel andere manier. Jason was erg benieuwd geworden naar de andere twee kinderen. De volgende die arriveerde was Greg, die het bijna alleen maar had over sport, bier en meisjes. Het was dodelijk vermoeiend om met hem in één kamer te moeten zijn. Het viel Jason op dat als Ward iets tegen hem zei, zijn ogen begonnen te stralen. Het was duidelijk dat dit zijn lievelingszoon was, zijn held. Wat moest dat moeilijk zijn geweest voor Lionel. Jason probeerde ook een paar keer een gesprek met Greg aan te knopen, maar hij had niet zoveel te zeggen en had steeds iets anders te doen.

En toen, eindelijk, kwamen Val en Anne. Val was zo lang mogelijk in de stad gebleven. Ze had aangeboden om haar zusje naar Lake Tahoe te brengen, al wilde ze eigenlijk nog niet weg. Er waren audities voor een nieuwe griezelfilm en ze wilde niet de boot missen. Maar ze kon nu eenmaal niet alles tegelijk en over twee weken waren er alweer andere audities. Griezelfilms waren zo ongeveer haar specialiteit geworden en het kon haar niets schelen dat haar vriendinnen haar erom uitlachten. Ze had in ieder geval veel werk en ze had dus ook een regelmatig inkomen.

'Kom op, Val,' zeiden de anderen plagerig tegen haar. Lionel deed de lampen in de woonkamer uit. 'Laat nog eens horen, die beroemde Valerie Thayer-gil.' Die gil behoorde inmiddels tot haar vaste repertoire en iedereen smeekte haar het nog eens te doen. Ze ging lachend naast de haard staan, greep naar haar keel, trok een afschuwelijk gezicht, en stootte toen een ijzingwekkende kreet uit. Ze deed dat zó overtuigend dat de anderen heel even het gevoel hadden dat er iets niet klopte en dat ze werkelijk stikte, maar toen begonnen ze allemaal te klappen en te joelen, Jason nog het meest van allemaal. Hij was samen met Van met haar gaan roeien die middag en hij was een van haar grootste fans aan het worden. Om te bewijzen dat dit wederzijds was, had zij hem een grote kikker in zijn handen gedrukt. Hij was overeind gesprongen, Van was gaan gillen, en Val had hen beiden voor gek verklaard.

'Nou zeg, in Rome heb ik met honderden van die beesten gewerkt toen ik daar aan het filmen was.' En ineens moesten ze allemaal vreselijk lachen en renden ze achter elkaar aan terug naar het huis. Het was net alsof ze weer kinderen waren. Lionel, Ward en Greg waren de hele dag ergens gaan vissen en kwamen met een paar forellen terug; ze probeerden Faye zover te krijgen dat ze de beesten zou schoonmaken en bakken, maar Faye zei dat ze dat graag aan hen overliet. Lionel vond Greg een beetje stil en hij vroeg zich af of hij misschien ergens mee zat. Maar al met al had iedereen het enorm naar de zin. Faye lag een hele middag met Anne op het strandje. Ze wilde niet mee gaan kanoën met Jason en haar tweelingzussen, of gaan vissen met haar vader en haar broers, en Faye vroeg zich af of ze het misschien ook niet zo leuk vond om met haar op het strand te liggen. Maar ze had verder niet veel te doen, dus ze bleef toch liggen en las een boek. Haar vriendin, Gail, had op het laatste moment besloten om toch niet mee te gaan. Ze wilde liever niet als buitenstaander bij de familiereünie zijn en ze was in plaats daarvan met haar vader naar San Francisco gegaan. Anne voelde zich erg eenzaam. Ze schreef een brief en ging op een bepaald moment naar binnen, waar Faye haar zag telefoneren. Faye vermoedde dat ze het niet zo leuk vond dat ze haar vriendinnen achter had moeten laten, maar ze was toch heel blij dat ze deze familievakantie hadden georganiseerd. Het was heel goed voor iedereen en voor de familieband. Aan het begin van de tweede week waren ze allemaal bruin en lekker ontspannen. Ward en Jason waren de beste vrienden geworden, de tweelingzussen hadden heel lang niet zoveel lol gehad als nu, en Greg leek ook eindelijk tot rust te komen. Zelfs Anne amuseerde zich prima. Toen Jason Faye met zijn auto naar de stad reed, ging Vanessa een eind met haar wandelen. Vanessa vond dat haar kleine zus er zo volwassen uitzag de laatste tijd. Ze was pas zestieneneenhalf, maar door alles wat ze had meegemaakt, leek ze veel ouder.

'Ik vind Jason heel leuk,' zei ze zacht. Vanessa moest even denken aan vroeger, toen Anne altijd zo verlegen en stil was geweest.

'Ja, hè? Hij is ook heel leuk.'

'Volgens mij is hij dol op je.' Ze knikten allebei. Het was inderdaad duidelijk dat Jason gek op haar was, en dat hij het ook best kon vinden met haar familie. Hij was in het begin zo bang geweest dat hij het vreselijk zou vinden hier; hij had angstvisioenen gehad dat hij door iedereen ongenadig aan de tand gevoeld zou worden, maar dat viel gelukkig mee. Hij vond haar ouders en haar broers en zussen heel leuk, zelfs de verlegen Anne, die haar grote zus nu nieuwsgierig aankeek. 'Gaan jullie trouwen?' Vanessa wist wel dat iedereen zich dat afvroeg, maar ze was nog maar negentien en ze wilde daar nog niet over nadenken. Voorlopig nog niet.

'Daar hebben we het nooit over.'

'Waarom niet?' vroeg Anne verbaasd.

'Omdat ik nog zoveel andere dingen te doen heb. Ik wil eerst mijn studie afmaken, werken, iets gaan schrijven.'

'Maar dat duurt allemaal nog jaren.'

'Ik heb toch geen haast?'

'Maar hij misschien wel. Hij is een stuk ouder dan jij. Zit je daar nooit mee?' Ze vroeg zich af wat haar zus ervan zou vinden dat zij een vriend had die meer dan dertig jaar ouder was. Daarmee vergeleken stelde het leeftijdsverschil tussen Vanessa en Jason niets voor.

'Soms wel. Hoezo?'

'Gewoon, daar was ik benieuwd naar.' Ze gingen op een rotsblok zitten en lieten hun voeten in het water bungelen. Anne staarde dromerig in het water. Vanessa vroeg zich af wat er allemaal in het hoofd van haar jongere zusje omging. Ze scheelden maar drie jaar met elkaar, maar soms leek dat wel meer dan tien, en soms was het ook alsof Anne de oudste van de twee was. Alsof ze te veel geleefd had en te veel pijn had moeten doorstaan. Ze keek naar Vanessa, alsof ze haar gedachten kon lezen. 'Als ik jou was, zou ik met hem trouwen, Van.' Ze keek haar met een verstandige blik aan. Vanessa glimlachte.

'Waarom?'

'Omdat je misschien niet nog een keer zo'n leuke jongen tegenkomt. En een leuke man is heel wat waard.'

Vanessa keek Anne onderzoekend aan, en ineens had ze een idee wat die mysterieuze blik in haar ogen te betekenen had. Er was een man in haar leven, iemand die heel belangrijk voor haar was. Want in die ogen was meer te zien dan in de ogen van haar leeftijdsgenootjes. Anne wendde haar blik af, alsof ze die blik wilde verbergen. 'En jij dan? Is er in jouw leven ook een leuke man?' Ze probeerde het luchtig te vragen, maar Anne haalde meteen haar schouders op, bijna te snel.

'Nee, niet speciaal.'

'Helemaal niemand?'

'Nee.'

Van wist zeker dat ze loog, maar Anne wilde niets loslaten. Na een tijdje trokken ze hun gymschoenen weer aan en liepen terug. Een paar dagen later, op een avond, zei Vanessa er iets over tegen Li.

'Volgens mij heeft Anne een vriendje.'

'Waarom denk je dat?' Hij was niet meer zo op de hoogte van wat Anne allemaal deed. Hij zat al een halfjaar in Vietnam, en ze nam hem niet meer vertrouwen.

'Gewoon, dat gevoel heb ik. Ik weet niet precies waarom, maar ze ziet er zo anders uit, vind ik.' Haar broer begon te lachen en keek haar eens goed aan.

'En hoe zit het eigenlijk met jou, zusje? Hoe serieus is het tussen jou en Jason?' Vanessa vroeg zich af of iedereen haar dat nog zou gaan vragen voordat ze weer vertrokken.

'Nou zeg, dat vroeg Anne me vandaag ook al. Ik heb tegen haar gezegd dat ik dat nog niet weet. Voorlopig vind ik het leuk en verder zien we wel.' En zo was het ook. Zij kon toch niet weten wat er allemaal nog te gebeuren stond?

'Jammer. Ik vind hem heel leuk.'

Ze keek hem grinnikend aan. 'Je mag hem niet hebben hoor, hij is van mij.'

Lionel keek quasi-teleurgesteld. 'Ach, jammer zeg.'

Op dat moment kwam Greg aanlopen en keek nieuwsgierig van Lionel naar Vanessa. 'Waar hebben jullie het over?' Maar Vanessa legde het niet uit en ging op zoek naar haar veelbesproken, klaarblijkelijk populaire vriendje. Ze vond hem bij Val, die hem vreselijk zat te pesten met zijn degelijkheid. Ward en Faye zaten op de veranda en dronken een glaasje wijn en Anne zat binnen weer eens te bellen.

'Zeker weer met Gail.' Haar moeder glimlachte en Ward haalde zijn schouders op. Dat hinderde niet, dat moest ze zelf maar weten. Alles ging goed met haar, daar hoefden ze zich geen zorgen om te maken. Hij was heel blij dat ze er allemaal waren en dat het zo goed met hen ging. Geen van zijn kinderen was geworden zoals hij had gedacht. Vooral Lionel was heel anders geworden, en hij had liever gezien dat Valerie was gaan studeren in plaats van te leren hoe ze moest schreeuwen, maar Anne was gelukkig weer op het rechte pad en het was duidelijk dat het met Vanessa heel goed ging. Greg was natuurlijk de grote held. Al was dat laatste niet helemaal waar. Toen Greg en Lionel een keer met z'n tweeën bij het meer naar de ondergaande zon zaten te kijken, biechtte Greg aan zijn broer op wat er aan de hand was. Lionel had al steeds het gevoel dat er iets aan de hand was, en toen hij ernaar vroeg, had Greg eens flink zijn hart bij hem uitgestort.

'Ik weet gewoon niet wat ik tegen pappa moet zeggen.

Li, als ik uit het team gezet word...' Hij deed zijn ogen dicht van angst. Lionel keek heel bezorgd. Het zou een enorme teleurstelling zijn voor Ward, maar het zou nog andere gevolgen hebben, zoals hij maar al te goed wist. Lionel zag in Vietnam elke dag jongens zoals Greg, die dood op de grond lagen, met kapotgeschoten ingewanden.

'Hoe heb je ook zo ontzettend stom kunnen zijn?' Ze hadden Greg betrapt toen hij hasj had gerookt en ze hadden hem op de reservebank van het rugbyteam gezet. Ward wist dat allemaal niet: die dacht dat Greg last had van zijn voet. Daar kwam nog bij dat Greg zulke slechte cijfers haalde dat hij misschien met zijn studie moest stoppen. De tranen stonden in zijn ogen, maar het was wel prettig om eindelijk eens zijn hart te kunnen luchten. Hij zat er al wekenlang vreselijk mee in zijn maag. Zonder erbij na te denken, greep Lionel hem bij zijn arm vast en keek hem doordringend aan. 'Dat mag je niet laten gebeuren. Je moet je helemaal te pletter werken om die cijfers weer omhoog te krijgen. Neem desnoods bijles, doe eraan wat je kunt...' Hij wist precies waar hij het over had, maar Greg had geen flauw idee wat zich daar in Vietnam allemaal afspeelde.

Greg keek hem met een wanhopige blik aan. 'Misschien kan ik nog frauderen, met mijn werkstukken...'

Lionel kreunde en schudde zijn hoofd. 'Nee, sukkel.' Het was alsof ze weer kinderen waren, en het vriendschappelijke gevoel dat daarbij hoorde, was op zich heel prettig. Ze waren nooit dikke vrienden geweest, vooral de laatste jaren niet, en vooral niet sinds Greg de waarheid wist over Lionel. Gek genoeg had Greg nu juist hem in vertrouwen genomen. Hij wilde al dagen graag eens met hem praten. Jason kende hij niet goed genoeg en aan zijn vader kon hij het niet vertellen, maar hij wilde wel heel graag zijn hart bij iemand uitstorten. Lionel keek hem nu woedend aan. 'Als je fraudeert, word je gegarandeerd geschorst. Hou je alsjeblieft keurig aan de regels. Als je dat niet doet, en je wordt weggestuurd, zit je voor je het weet in Vietnam. Want jij bent precies het type jongen dat ze daar nodig hebben: jong, gezond, sterk en dom.'

'Dank je.'

'Dat meen ik. En met dom bedoel ik allerlei dingen. Ik bedoel bijvoorbeeld dat je nog geen vrouw en kinderen hebt om je zorgen over te maken als je in de jungle zit. Daardoor word je roekeloos. Je ziet je vrienden om je heen afgeslacht worden, en dan wil je maar één ding: de tegenstander om zeep helpen.' Lionel kreeg tranen in zijn ogen. 'Ik zie elke dag jongens zoals jij doodgaan.' Lionel vond het afschuwelijk dat hij weer terug moest, maar over een paar weken moest hij er weer aan geloven. Greg keek hem nu met een nieuw respect aan. Lionel had het tot nu toe weten te overleven en hij was daar in dat oorlogsgebied een man geworden, voor zover mogelijk. Hij vond het nog steeds moeilijk dat Lionel was zoals hij was, maar hij luisterde nu wel naar hem. Hij wist dat hij gelijk had, en hij was bang.

'Ik moet zorgen dat ik weer in het team kom.'

'Ja, en zorg ervoor dat je goeie cijfers haalt, zodat ze je niet van school kunnen sturen.'

'Ik zal mijn best doen, Li, ik zweer het.'

'Goed zo.' Hij woelde even door zijn haar, wat hij vroeger als kind vaak deed. Greg sloeg zijn arm om hem heen en de beide broers keken samen naar de zonsondergang, met een opgeluchte lach op hun gezicht. Ze moesten allebei denken aan de zomerkampen waar ze vroeger in de vakantie waren geweest.

'Maar ik had soms wel een hekel aan je,' zei Greg. Ze moesten allebei lachen om de herinneringen die weer bij hen naar boven kwamen. 'Maar niet zo erg als aan Val en Van. Volgens mij had ik een hekel aan iedereen. En ik was jaloers op jou. Ik wilde graag enig kind zijn.'

'Dat was je in zekere zin ook. Jij was pappa's lievelingskind.' Greg knikte, en ontkende het niet. 'Maar dat had ik toen niet in de gaten.' Het viel Lionel op dat Greg er zo filosofisch over deed. Maar Greg schaamde zich de laatste tijd soms wel voor die hechte band met zijn vader. Hij veranderde snel van onderwerp. 'In ieder geval heb ik nooit een hekel aan Anne gehad.'

Lionel glimlachte. 'Nee, niemand had dat. Daar was ze ook nog veel te klein voor.' Maar nu was ze niet klein meer. Ze was al bijna volwassen.

Ze had net opgehangen na weer een lang telefoongesprek met Bill. Het was een kwelling om niet bij hem te kunnen zijn en ze belde hem drie of vier keer per dag, op zijn kosten. Iedereen merkte dat ze veel belde, maar ze dachten allemaal dat ze met Gail belde. Alleen Vanessa dacht nog steeds dat Anne een vriendje had, al wilde ze nog steeds niets loslaten.

Al met al hadden ze een geweldige vakantie. Op de laatste avond zat Valerie achter haar slaapkamerdeur ingespannen te luisteren tot ze op de gang iets hoorde. Elke avond had ze Vanessa stiekem over de gang naar de slaapkamer van Jason horen sluipen. Toen ze dat nu weer hoorde, wachtte ze nog een minuut of twee, sloop toen naar de kamer van Jason, en klopte aan. Ze hoorde gegiechel, dat abrupt ophield toen ze had aangeklopt, en daarna de diepe stem van Jason: 'Binnen,' zei hij. Ze ging naar binnen en liep quasi-verliefd op hem af. Hij staarde haar verbijsterd aan terwijl Valerie op zijn bed neerplofte en bijna haar tweelingzus plette, die van schrik en pijn begon te gillen. En toen ineens hadden ze in de gaten dat ze hen in de maling nam en begonnen ze allemaal te lachen. Ze zaten nog tot diep in de nacht te kletsen. Toen gingen ze op zoek naar Lionel en Greg en gingen ze met z'n allen beneden bier zitten drinken. Het was het perfecte einde van een perfecte vakantie. Toen ze de volgende dag allemaal vertrokken, nam iedereen de herinnering mee aan de fantastische tijd die ze met elkaar hadden doorgebracht.

36

Tot haar grote verbazing kon Vanessa Jason overhalen om een paar dagen met haar naar L.A. te gaan, maar hij had natuurlijk al met haar familie kennisgemaakt en hij wist dat hij niets van hen te vrezen had. Bovendien was hij nieuwsgierig geworden naar de plek waar hij zo schamper over had gedaan. Hij had wel als voorwaarde gesteld dat ze maar twee dagen zouden blijven. Valerie zorgde ervoor dat ze het enorm naar hun zin hadden. Ze nam hen overal mee naar toe, naar elke studio, elk feest, elk hip restaurant, elke set. Vanessa had nog nooit zoveel gezien in Hollywood als tijdens die twee dagen.

Faye en Ward waren alweer druk bezig met de voorbereidingen voor hun nieuwe film en Anne ging helemaal op in haar eigen leven. Lionel vloog terug naar Vietnam, via Hawaï en Guam. En na die twee dagen vlogen Jason en Vanessa terug naar New York, en ging het leven voor iedereen weer z'n gang.

Vanessa begon aan een nieuw studiejaar op Barnard en Greg begon in Alabama aan wat zijn laatste jaar moest worden. Maar dat duurde niet lang. Hij was nog maar net terug toen hij hoorde dat hij definitief uit het rugbyteam gezet was. Hij was een week dronken om zijn verdriet te verwerken en miste daardoor twee belangrijke hertentamens. Op 15 oktober moest hij bij de decaan komen en werd hij 'gevraagd om te vertrekken'. Ze vonden het heel jammer dat hem dit moest overkomen en ze stelden voor dat hij eens rustig een tijdje tot bezinning zou komen, en volgend jaar met een schone lei zou beginnen.

Maar zes weken later, toen hij met de staart tussen de benen was thuisgekomen en had verteld wat er was gebeurd, bleek dat het leger andere plannen met hem had. Hij werd opgeroepen voor militaire dienst, wat vrijwel zeker een uitnodiging was om te gaan vechten in Vietnam.

Hij zat de hele middag versuft van angst thuis en hij zat daar nog steeds toen Anne thuiskwam. Dat was al vrij laat, want ze ging na school altijd eerst met Gail mee om haar huiswerk te maken, en dan bracht Bill haar naar huis als hij thuiskwam van zijn werk. Dan waren ze in ieder geval een paar minuten alleen, iets waar ze zich elke dag op verheugde. Als ze thuiskwam, was er trouwens toch meestal niemand, behalve het dienstmeisje. Maar sinds Greg weer thuis was komen wonen, was dat veranderd en was hij er ook meestal.

Ze kwam binnen en zag hem op de bank zitten met een gezicht alsof er iemand was overleden. Ze bleef staan en keek geschrokken naar hem. Hij keek haar aan, zonder haar echt te zien.

'Wat is er met jou aan de hand?' Ze had nooit een hechte band met hem gehad, maar ze vond het wel sneu voor hem dat hij van school gestuurd was. Ze wist hoe belangrijk dat rugbyteam voor hem was en hij zat enorm in de put sinds hij terug was, maar vandaag was dat nog veel erger. Er moest dus nog iets anders aan de hand zijn. Hij keek haar met een angstige blik aan. 'Ik ben opgeroepen voor dienst.'

'O nee toch?' Ze ging tegenover hem zitten, en besefte meteen wat dat betekende. Het was al erg genoeg dat Li in Vietnam was, maar nu moest hij er dus ook heen. Ze zaten er nog steeds over te praten toen Ward en Faye thuiskwamen. Ze waren vroeg voor hun doen en ze waren in een goed humeur. De voorbereidingen voor de film verliepen uitstekend en het zag er allemaal heel gunstig uit. Maar Ward bleef staan toen hij binnenkwam. Hij zag meteen aan Gregs gezicht dat er iets mis was, en hij was bang dat er iets met Lionel was.

'Slecht nieuws?' Hij zei het snel en nerveus.

Greg knikte. 'Ja.' Zonder iets te zeggen reikte hij hem de brief aan. Ward liet zich op een stoel vallen. Faye liep naar hem toe en pakte de brief. Alles wat ze wilden was dat Lionel terugkwam, maar in plaats daarvan zouden ze nu Greg ook moeten laten gaan. Het was niet eerlijk dat ze daar straks twee jongens hadden zitten.

Faye keek naar Ward. 'Mag dat eigenlijk wel? Twee uit één gezin?' Ward knikte en keek weer naar de brief die Greg had gekregen. Er stond in dat hij zich binnen drie dagen moest melden. Ze lieten er geen gras over groeien. Hij dacht weer aan Canada, maar het leek hem niet fair tegenover Lionel om Greg het land uit te sturen. Alsof Lionel wel zijn leven in de waagschaal mocht stellen, maar Greg niet. Er was niets aan te doen. Ze moesten hem laten gaan.

Op 4 december meldde hij zich zoals hem was opgedragen bij Fort Ord, en daarvandaan werd hij naar Fort Benning gestuurd in Georgia, waar hij een basisopleiding van zes weken kreeg. Hij mocht met Kerstmis niet eens naar huis en de feestdagen dat jaar waren erg somber. Val was met een paar vrienden naar Mexico gegaan, Vanessa was eindelijk met Jason naar New Hampshire, Greg zat in het opleidingskamp en Lionel was in Vietnam. Anne moest haar best doen om niet weg te rennen. Ze had dit jaar dezelfde afspraak gemaakt met Bill als vorig jaar. Over een paar weken werd ze zeventien, en dan zouden ze nog maar één jaar hoeven te wachten. Dat zeiden ze voortdurend tegen elkaar.

Greg werd op 28 januari naar Saigon gestuurd, en daarvandaan naar de luchtbasis Bien Hoa ten noorden van Saigon. Hij had niet eens meer de gelegenheid om Lionel te zien, die hier nog maar drie weken hoefde te dienen. Na die drie weken zou Lionel naar Duitsland gaan, en hij kon nauwelijks wachten tot het zover was. Hij had meer dan genoeg van die vuile oorlog, voor de rest van zijn leven, als hij het zou overleven. Er waren genoeg mannen die vlak voordat ze naar huis mochten toch nog waren omgekomen. Hij hield zijn hart vast tot het vliegtuig landde in Los Angeles. Hij wist dat Greg nu ook in Vietnam was en hij probeerde een paar keer contact met hem te krijgen, wat helaas niet lukte. Gregs commandant liet er geen gras over groeien en stuurde alle nieuwe rekruten meteen na hun aankomst in Bien Hoa naar het front. Wat een afschuwelijk welkom in Vietnam.

Greg bleef daar precies twee weken. Op 13 februari zette het Army I Corps verschillende acties op touw tegen de Vietcong, verwoestte twee dorpen en maakte veel krijgsgevangenen. Dit was Gregs eerste kennismaking met dood en verderf. Zijn beste vriend uit het opleidingskamp werd in de buik geschoten, maar volgens de artsen zou hij het wel redden. Het enige lichtpuntje was dat hij nu naar huis mocht. Tientallen andere jongens kwamen om, zeven verdwenen, wat iedereen heel griezelig vond, en Greg schoot twee oude vrouwen en een hond neer, een ervaring die hij heel beangstigend vond maar hem ook uitzinnig maakte; een beetje alsof hij met de bal in zijn armen over de doellijn rende. Om vijf uur in de ochtend, toen de jungle met veel kabaal tot leven kwam, en er overal vogels begonnen te schreeuwen en te krijsen, werd Greg met een groepje anderen vooruit gestuurd en liep op een mijn. Er bleef niets meer van hem over; hij verdween in een uiteenspattende wolk bloed die op zijn kameraden terechtkwam. Wankelend kwamen ze terug in het kamp, twee waren ernstig verminkt en iedereen had een shock. Het slechte nieuws bereikte Lionel later op de dag. Hij zat zwijgend te staren naar het stuk papier dat iemand hem gegeven had. Gregory Ward Thayer omgekomen door landmijn. Gesneuveld in de strijd. En daaronder alleen nog maar de naam van de commandant. Er liep een rilling over zijn rug, net als toen hij Johns dode gezicht had gezien bij hun uitgebrande appartement. Hij had niet van Greg gehouden zoals hij van John gehouden had. Hij zou nooit meer zoveel van iemand houden als van John. Maar Greg was zijn broer, en ineens was hij er niet meer. Hij dacht aan hoe verdrietig zijn vader zou zijn als hij dit hoorde.

'Klootzakken!' schreeuwde hij uit, vol pijn en verdriet. Hij zakte in elkaar tegen de muur en begon te huilen, tot er iemand kwam en hem overeind hielp. Iedereen had vreselijk met hem te doen. Ze wisten allemaal dat zijn broer die dag was omgekomen. Iemand had het telegram gezien dat van het front kwam, en in Saigon bleef niets lang geheim. Iedereen wist heel snel wat er aan de hand was. Twee jongens bleven de hele nacht bij Lionel, terwijl hij zat te drinken en te huilen. De volgende ochtend zetten ze hem op het vliegtuig. Hij had een jaar Vietnam overleefd, hij had meer dan vierhonderd reportages gemaakt die in de Verenigde Staten waren uitgezonden, sommige zelfs over de hele wereld. En zijn broer had het maar negentien dagen uitgehouden. Het was niet eerlijk, maar niets was hier eerlijk, de ratten niet, de ziektes niet, de gewonde kinderen niet die je overal kon horen gillen. Lionel stapte in L.A. uit het vliegtuig. Hij zag eruit alsof hij een shock had. Hij zou zijn broer nooit meer terugzien. Hij had drie weken verlof voordat hij naar Duitsland vertrok. Iemand had hem naar huis gebracht, wist hij zich later nog te herinneren. Hij voelde zich net zoals toen hij John had verloren, nog maar twee jaar geleden. Hetzelfde doffe gevoel.

Hij belde aan omdat hij geen sleutel meer had. Zijn vader deed open en staarde hem aan. Ze hadden het nieuws de vorige dag al gekregen. Iedereen was er, behalve Vanessa, die 's middags thuis zou komen.

Er was geen begrafenis, want hij kwam niet thuis. Ze hadden niets te sturen, behalve die rottelegrammen. Lionel keek naar Ward, die kreunde, en hem in de armen viel, gedeeltelijk van opluchting omdat hij nog leefde, en voor een deel uit verdriet omdat Greg dood was. Ward nam hem mee naar binnen, waar ze lange tijd zaten te huilen. Lionel hield zijn vader als een klein kind in zijn armen, terwijl Ward jammerde om de jongen van wie hij zoveel hield, waar hij zulke hoge verwachtingen van had gehad. Nu was hij er ineens niet meer. Er was niets meer, alleen de herinneringen.

De dagen daarna waren ze net etalagepoppen, zo verstijfd en versuft waren ze. Lionel was zich er vaag van bewust dat Van thuis was, Val logeerde hier ook, en Anne... Maar Greg was er niet. Greg kwam nooit meer terug. Ze waren nu nog maar met z'n vieren.

Er was een herdenkingsdienst voor hem, in de presbyteriaanse kerk in Hollywood. Al zijn leraren van school waren er. Als die klootzakken in Alabama hem niet uit het team hadden gezet, dacht Lionel verbitterd, of hem in ieder geval op school hadden gehouden, dan had hij nu nog geleefd. Maar dat hielp allemaal niets meer. Het was Gregs eigen stomme schuld dat hij eraf getrapt was. Maar wiens schuld was het dat hij was gedood? Het moest toch iemands schuld zijn? De dominee dreunde maar door, noemde zijn naam, maar het klonk allemaal heel onecht, heel onwerkelijk. En later, toen ze buiten stonden, en ze een eindeloze rij mensen de hand schudden, was het nog steeds onwerkelijk. Dat zou het nog heel lang blijven. Ward keek naar Lionel, voor de duizendste keer, alsof hij zich ervan wilde vergewissen dat hij er nog steeds was. En ook naar zijn dochters. Maar het werd nooit meer zoals vroeger. Een van hen was er niet meer. En dat was voor altijd.

37

Een paar dagen na de herdenkingsdienst ging Vanessa terug naar New York. Ook Val ging weer naar haar eigen huis, en nu was Lionel meestal alleen thuis. Zijn ouders en Anne waren er bijna nooit; zijn ouders waren altijd aan het werk en Anne zat meestal op school of anders bij Gail. Lionel voelde een afschuwelijke maar onontkoombare aantrekkingskracht uitgaan van Gregs kamer. Hij ging daar soms zitten en dacht dan terug aan de tijd dat Greg en John nog goed bevriend waren. Nu waren ze er allebei niet meer. Misschien waren ze samen ergens anders. Het was zo ontzettend oneerlijk dat hij de neiging had om voortdurend te gillen.

Hij ging een paar keer een stukje rijden, om er even uit te zijn. Zijn oude Mustang stond nog steeds bij zijn ouders. Hij had hem daar gezet toen hij naar Vietnam ging. Gregs auto stond ook in de garage, maar daar wilde hij niet in rijden. Die auto was heilig voor hem en alleen al als hij ernaar keek, voelde hij een steek door zijn hart gaan.

Op een middag, een week voordat hij naar Duitsland moest, ging hij weer een stukje rijden en besloot om een hamburger te gaan eten voordat hij naar huis ging. Voor het eerst in weken had hij weer trek. Toen hij zijn auto op de parkeerplaats zette, zag hij dat daar een grijze Rolls-Royce stond die hem vaag bekend voorkwam, al wist hij niet meer precies waarvan. Hij dacht er verder niet over na, want het interesseerde hem niet. Hij ging aan de toonbank zitten, bestelde een hamburger en een cola, en keek toen in de spiegel die achter de toonbank hing. Wat hij toen zag, benam hem de adem. Een eindje achter hem zat zijn zus met een veel oudere man aan een tafeltje. Ze zaten hand in hand en ze gaven elkaar net een kus. Anne dronk een milkshake. Het leek alsof die man haar een beetje zat te plagen. Ze lachten, en toen gaf hij haar weer een kus. Lionel was geschokt; de man leek minstens zo oud als Ward. Hij wilde hem graag nog wat beter bekijken, maar hij durfde zich niet te bewegen omdat hij bang was dat ze hem zouden zien. En ineens herinnerde hij zich wie dat was. Het was de vader van haar vriendin, hoe heette ze ook alweer? Sally, of Jane... Nee, Gail! Dat was het!

Toen ze weggingen, had de man zijn arm om zijn zus geslagen en ze kusten elkaar weer. Gelukkig zagen ze hem niet. Ze bleven nog een tijdje in de auto zitten en Lionel zag dat ze elkaar weer zaten te kussen. Daarna reden ze eindelijk weg. Lionel staarde hen na. Hij liet zijn hamburger staan want hij had geen trek meer. Hij betaalde en reed snel naar huis. Anne was er al, ze zat op haar kamer met de deur dicht. Faye en Ward waren ook net thuis. Lionel keek alsof hij een spook had gezien, maar niemand zag er de laatste tijd echt florissant uit door de dood van Greg. Ward voelde zich op zijn tweeën vijftigste net een oude man, nu zijn grootste toekomstdroom de bodem was ingeslagen. Faye zag er bleek en moe uit. Maar met Lionel was het misschien nog wel het ergste. Toch zag Faye aan hem dat er nu nog iets anders was. En Lionel vocht met de vraag of hij het aan zijn ouders moest vertellen of dat hij het beter voor zich kon houden. Ze hadden al genoeg aan hun hoofd, maar aan de andere kant wilde hij ook voorkomen dat ze weer in moeilijkheden zou komen.

'Is er iets, schat?' Faye keek hem onderzoekend aan toen hij in de woonkamer ging zitten. Ja, natuurlijk was er iets, dat wist zij ook wel. Ward keek hem met een blik vol wanhoop aan. Lionel besloot dat hij niets zou zeggen en zijn ouders hiermee niet zou lastigvallen. Hij zou eerst zelf wel met haar gaan praten. Maar stel dat ze weer van huis zou weglopen? Deze keer zou hij haar misschien niet kunnen terugvinden. Hij kon niet weer vijf maanden naar haar op zoek, zoals toen met John. Nee, er was geen tijd te verliezen. Hij zuchtte diep en leunde achterover in zijn stoel, keek zijn ouders aan, en stond op om de deur dicht te doen. Toen hij zich weer omdraaide, zagen ze aan zijn gezicht dat er iets aan de hand was. 'Wat is er, Li?' Faye keek hem bezorgd aan. Was er iets met een van de andere kinderen? Met Vanessa, in New York? Met Val, op de set? Of met Anne?

Hij besloot om maar meteen met de deur in huis te vallen. 'Het gaat over Anne. Ik heb haar vanmiddag gezien, met iemand anders.' Zijn maag draaide zich om toen hij er weer aan dacht. Hij was misschien zelfs nog wel ouder dan Ward. En hij moest er niet aan denken wat hij allemaal met haar had gedaan.

'Met Gail zeker?' Nu keek Faye nog bezorgder. Ze hadden de laatste tijd niet zo op die twee gelet. Het ging allemaal prima, leek het, en haar vader leek ook een aardige man. De meisjes gingen naar dezelfde school en ze konden het goed met elkaar vinden. Maar ze was verbijsterd over wat Lionel daarna zei.

'Nee, niet met Gail, maar met haar vader. Ze zaten in een hamburgertent waar ik ook was. Ze zaten hand in hand met elkaar te zoenen.' Ward keek hem aan alsof hij een klap in zijn gezicht had gekregen. En Faye staarde hem vol ongeloof aan.

'Maar dat kan toch niet? Weet je zeker dat het Anne was?' Hij knikte langzaam. Daar was geen twijfel over mogelijk. 'Maar hoe kan dat nou?'

'Misschien kun je dat beter aan haar vragen.'

Faye kreeg bijna een hartstilstand toen ze dacht aan al die keren dat Anne daar had gelogeerd. Ze hadden er nooit iets achter gezocht. Stel dat Gail er toen helemaal niet bij was geweest? Of, erger nog, als ze er juist wel bij was? Stel dat die vent een of andere zieke psychopaat was? Ze stond met trillende benen op. 'Ik wil haar nu meteen spreken,' zei ze snikkend. Maar Ward pakte haar hand vast.

'Misschien moeten we even tot bedaren komen. Het zou best een grote vergissing kunnen zijn. Misschien heeft Lionel het toch iets anders opgevat dan zoals het in werkelijkheid was.' Hij keek met een verontschuldigende blik naar zijn zoon, maar hij wilde gewoon niet dat hij gelijk had. Hij kon een nieuwe tragedie niet aan, en God mocht weten waar zijn dochter nu weer in verzeild was geraakt. En ze was zeventien. Toen ze veertien was, konden ze haar al nauwelijks in de hand houden.

Faye keek haar man met een vastberaden blik aan. 'Ik vind dat we met haar moeten gaan praten.'

'Goed. Dan doen we dat, maar niet op een beschuldigende toon.' Faye ging met de beste bedoelingen naar boven en klopte op Annes slaapkamerdeur, maar meteen toen Anne het gezicht van haar moeder zag, wist ze dat er iets rampzaligs was gebeurd. En toen ze op verzoek van Faye achter haar aan naar beneden liep, zag ze tot haar verbazing dat haar broer ook in de woonkamer zat. 'Hoi, Li.' Maar hij knikte alleen maar even naar haar. Ward nam het woord.

'Anne, ik zal maar meteen zeggen waar wij mee zitten, niemand beschuldigt jou ergens van, maar we willen wel graag weten wat er aan de hand is. Voor je eigen bestwil, natuurlijk.' Een akelig voorgevoel begon aan haar te knagen, maar ze hield zich groot en liet zich niet kennen. Ze keek alleen maar naar de gezichten van haar ouders en van haar broer. Ze kon zich niet voorstellen dat Lionel haar zou verraden, als hij echt iets had gezien, maar ze had het dus mis. Hij had haar verraden, zo voelde ze dat, en dat zou ze hem nooit vergeven, dacht ze later. 'Lionel zegt dat hij je vandaag samen met iemand heeft gezien. Misschien is dat helemaal niet waar.' Hij hoopte van harte dat het inderdaad niet waar was, hij smeekte haar bijna het niet waar te laten zijn. Hij wilde daar niets mee te maken hebben, hij wilde niet een man van zijn leeftijd hoeven te beschuldigen van verkrachting van een zeventienjarig meisje, want dat was het. 'Het was in een hamburgerzaak.' Hij keek naar Lionel. 'Waar was dat, Li?' Lionel noemde het adres en Anne schrok zich rot. 'Hij heeft je daar gezien met een man.'

'Nou en? De vader van Gail heeft me op de terugweg getrakteerd op een milkshake.' Ze keek Lionel woedend aan. Wat was ze mooi, dacht haar broer, ondanks die woede. Ze was geen kind meer, ze was een volwassen vrouw. Er waren veel dingen die Lionel die middag ineens duidelijk werden. Waarom ze zo snel gewend was op haar nieuwe school, waarom ze haast nooit thuis was. 'Wat smerig van je om zoiets te denken.' Ze beet hem deze woorden toe.

'Maar je kuste hem.'

Ze keek woedend naar haar broer, die ooit haar leven had gered. 'Dan ben ik dus in ieder geval niet homoseksueel.' Het was gemeen om dat te zeggen, maar het kon hem niets schelen. Hij greep haar bij haar arm vast, zonder een woord te zeggen. Hun ouders keken geschokt toe.

'Anne, die vent is dertig jaar ouder dan jij!'

'Drieëndertig, om precies te zijn.' Haar ogen schoten vuur. Ze konden allemaal de pot op. Ze konden haar toch niks meer maken. Ze hoorde nu bij Bill, voor altijd. 'Het kan me helemaal niks schelen wat jullie ervan vinden. Jullie hebben je de afgelopen jaren helemaal niks van mij aangetrokken.' Ze aarzelde even en keek naar Lionel. 'Behalve jij dan, maar dat is ook alweer heel lang geleden. Maar jullie...' Ze keek haar ouders met een blik vol haat aan. 'Jullie waren er nooit voor me. Bill heeft me de afgelopen twee jaar meer aandacht gegeven dan jullie, met jullie films en feestjes en geflikflooi met elkaar of met anderen. Jullie kennen mij niet eens, jullie weten niet eens wie ik echt ben. Dat wist ik zelf niet eens, tot ik Gail en Bill leerde kennen.'

'Hoezo, hebben jullie soms een driehoeksverhouding?' Lionel was van plan om net zo gemeen tegen haar te doen als zij tegen hem.

'Nee, natuurlijk niet. Gail weet het niet eens.'

'Godzijdank. Je bent gek, Anne. Je bent gewoon een groen blaadje voor die ouwe bok. Het is precies als in die commune wat je nu aan het doen bent, behalve dan de drugs misschien. Je bent gewoon het hoertje van die ouwe vent!' In San Francisco was er ook een oudere man geweest, Moon. Die herinnerde ze zich nog wel. Maar dit was heel anders. Ze was zo kwaad op Lionel dat ze naar hem uithaalde, maar hij pakte haar arm vast voordat ze hem op zijn gezicht raakte. Ward en Faye sprongen geschrokken op en Faye schreeuwde naar hen.

'Hou op, allebei! Hou op met dat walgelijke gedoe!'

'Wat ga je er dan aan doen, mam?' Lionel was woedend. Ze was opnieuw haar leven aan het verpesten. Waarom deed ze dat steeds weer? Maar Anne gaf geen centimeter toe.

'Ik trek me toch niets van jullie aan! Over tien maanden ben ik achttien jaar, en dan kunnen jullie me helemaal niets meer maken. Kwellen jullie me maar als het moet, verbied me maar om nog met hem om te gaan. Maar over tien maanden ga ik met hem trouwen!'

'Je bent knettergek als je denkt dat hij met je gaat trouwen! Je betekent niets voor hem, alleen een gemakkelijke prooi.' Het gekke was dat hij het prettig vond om tegen haar te schreeuwen, alsof hij schreeuwde tegen het lot dat John en Greg had gedood. Hij kon nu iets van die gevoelens laten zien. En bovendien was hij echt heel boos op haar.

'Dan ken jij Bill Stein nog niet.' Anne zei het heel kalm. Faye keek naar haar dochter en werd ineens nog bezorgder. Ze hield echt van die man. En ze kon het niet laten om het te vragen.

'Je bent toch niet weer zwanger, hè?'

Ze keek haar moeder met een blik vol haat aan. 'Nee. Die les heb ik al eens geleerd. En daar heb ik veel leergeld voor betaald.'

'Als je maar weet,' zei Ward met een vastberaden blik in zijn ogen, 'dat jij niet met die man gaat trouwen, niet over tien maanden en niet over tien jaar. Ik bel vanavond nog mijn advocaat en de politie en dan dien ik een aanklacht in.'

'Wegens wat? Liefde?' Ze keek haar vader met een honende blik aan. Ze had geen enkel respect meer voor haar ouders. Ze hadden nooit iets voor haar gedaan en ze wist zeker dat zij niets voor hen betekende. Misschien konden ze het niet goed verkroppen dat er iemand was die wel van haar hield. Maar haar vader ging verder met vertellen wat hij van plan was.

'Het is officieel zelfs verkrachting als je seks hebt met iemand van jouw leeftijd, Anne.' Zijn stem was koud. 'Daar kan hij voor naar de gevangenis.'

'Ik kies in de rechtszaal toch zijn kant.' Ze kreeg een paniekerige blik in haar ogen.

'Dat maakt geen enkel verschil.'

Ze werd ineens bang voor hem. Stel dat haar vader gelijk had? Waarom had Bill dat nooit aan haar verteld? Ze moest hem in bescherming nemen. Ze keek haar vader smekend aan. 'Doe wat je wilt met mij, maar laat hem met rust.' Deze woorden raakten Faye als een mokerslag. Ze hield blijkbaar genoeg van die man om zichzelf op te offeren. Het was heel beangstigend dat ze zoveel van hem hield. Stel dat ze het mis hadden? Maar dat kon toch niet. Het was duidelijk dat hij ernstig misbruik van haar had gemaakt. Faye keek Ward aan.

'Laten we eerst eens rustig met hem praten, en kijken wat hij zegt. Als hij belooft haar verder met rust te laten, hoeven we misschien geen aanklacht in te dienen.' Het was niet gemakkelijk om Ward te overtuigen, maar uiteindelijk lukte dat toch. Ze dwongen Anne om hem op te bellen en te vragen of hij meteen bij hen wilde komen. Ze moest hem natuurlijk wel vertellen waarom, en hij hoorde dat ze huilde.

Toen hij binnenkwam, trof hij een waar volkstribunaal aan. Ward moest zich inhouden toen hij hem binnenliet, want hij wilde die vent het liefst aanvliegen. Lionel stond naast zijn vader en Faye stond aan de andere kant. Anne zat hysterisch te snikken op de bank. Hij liep naar haar toe, streek haar haar glad en droogde haar tranen, tot hij besefte dat ze allemaal naar hem stonden te kijken.

Hij kwam niet met excuses of smoezen. Hij gaf alles toe en hij zei dat hij zich heel goed kon voorstellen hoe Ward zich voelde, omdat hij een dochter van dezelfde leeftijd had. Maar hij probeerde ook een paar dingen uit te leggen over Anne, hoe eenzaam ze was geweest, hoe getekend doordat ze haar kind had moeten afstaan, hoe schuldig ze zich had gevoeld over wat er was gebeurd in San Francisco. Hij vertelde dat haar herinneringen aan hun schijnbare onverschilligheid teruggingen tot de tijd dat ze nog maar heel klein was, en dat ze zich haar hele leven al door hen afgewezen voelde. Hij verontschuldigde zichzelf niet, maar hij legde uit wie Anne Thayer was. Haar ouders luisterden naar hem en beseften nu pas goed dat ze een vreemde voor hen was geworden. Dit onbekende kind, dat hen uiteindelijk ook had afgewezen, was Bill Stein tegengekomen en had alles bij hem gezocht. In zijn eenzaamheid had hij haar misschien wat te veel aandacht gegeven. Misschien was dat verkeerd geweest, gaf hij nu met vochtige ogen toe, maar het was wel oprecht. Hij herhaalde precies wat Anne tegen hen had gezegd, al zei hij het op een iets vriendelijkere manier. Over minder dan een jaar wilde hij met haar gaan trouwen, met of zonder hun toestemming, of die van Gail. Hij zou liever hebben dat iedereen blij voor hen zou zijn, maar het had al lang genoeg geduurd zo, en hoe eerder ze konden trouwen, hoe beter het wat hem betrof was. Zij kon haar school afmaken, doen wat ze wilde, maar hij zou op haar wachten tot ze achttien jaar werd, of ze elkaar in de tussentijd mochten zien of niet.

Terwijl hij dit zei, zat ze stralend naar hem te kijken. Hij had haar niet teleurgesteld en hij was bereid om elk risico voor haar te nemen. Hij was precies zoals ze altijd had gedacht en gehoopt. Haar ouders en haar broer waren diep geschokt, vooral Ward, die naar deze weinig opwindende man keek en zich afvroeg wat zijn dochter in hem zag. Hij was niet knap, niet jong, niet charmant en niet grappig. Hij was eigenlijk heel gewoontjes. Toch had hij hun dochter iets te bieden wat zij haar nooit hadden kunnen geven. En ze was gelukkig met hem, of ze het nu leuk vonden of niet. Ze zat daar te stralen in de warmte van zijn liefde. Het kon hun blijkbaar niet schelen wat er het komende jaar zou gebeuren. Ze waren bereid te wachten. Faye en Ward waren ervan overtuigd geraakt dat de relatie heel serieus was en dat ze niet tegengehouden konden worden, hoe groot het leeftijdsverschil ook was, en hoe sterk zij het ook afkeurden.

Toen hij weg was en ze Anne flink de les hadden gelezen, zaten Faye en Ward er nog lang over na te praten. Ze wisten niet goed wat ze van Bill moesten denken en ze hadden nog niet besloten of ze een aanklacht wilden indienen of niet. Bill was naar huis gegaan met het voornemen om alles op te biechten aan Gail, en hij had gezegd dat hij altijd bereid was om er verder met hen over te praten. Hij had geen excuses gemaakt. Na twee jaren waarin hij oprecht van haar had gehouden, had hij niet veel om zijn excuses voor aan te bieden, vond hij. Hij had haar niet gekwetst, gebruikt, beschadigd of verlaten. Hij had niet echt iets verkeerds gedaan. Ze was al bijna achttien en het was niet meer zo heel erg schokkend dat ze geliefden waren. Hij vermoedde wel dat Gail er heel erg van zou schrikken, maar daar zou ze wel overheen komen. Ze wilden hun eigen leven leiden, Anne en Bill, en dat hadden ze iedereen heel goed duidelijk gemaakt. 'Wat denk je?' Faye keek Ward aan. Hij begreep nog steeds niet wat ze in die man zag. Bovendien was ze pas zeventien jaar. Het was om gek van te worden.

'Ik denk dat ze helemaal geschift is.'

Faye zuchtte eens diep. Dit was erger dan sommige films die ze had gemaakt. 'Ik ook, maar dat vinden wij. Zij denkt er blijkbaar anders over.'

'Ja.' Hij ging naast zijn vrouw zitten en pakte haar hand vast. 'Hoe krijgen ze het toch voor elkaar, die kinderen? Lionel met die rare neiging van hem waar ik ook al niets van begrijp. Val met die idiote carrière, Vanessa die met die jongen samenwoont in New York en denkt dat wij dat niet in de gaten hebben.' Faye glimlachte. Ze hadden het daar al eerder over gehad. Vanessa had inderdaad helemaal niet in de gaten dat dat overduidelijk was, en dat zij er eigenlijk geen bezwaar tegen hadden. Ze was twintig jaar en Jason was een leuke jongen. 'En nu Anne weer, met die vent... Jezus, Faye, hij is driëendertig jaar ouder dan zij!' Hij begreep er nog steeds helemaal niets van.

'Ik weet het. En hij is niet eens knap.' Faye glimlachte. 'Als hij nou op jou zou lijken, zou ik het beter kunnen begrijpen.' Op zijn tweeënvijftigste was Ward nog even knap als twintig jaar geleden, al was hij natuurlijk wel veranderd. Maar hij was nog steeds lang, slank en heel charmant, net als zij. Die Bill had dat allemaal niet. Hij had eigenlijk helemaal niets aantrekkelijks, afgezien van zijn ogen die wel leuk waren, en verder leek hij ook wel lief voor haar. Faye keek haar man aan. 'Moeten we dit nu echt goedvinden, Ward?'

'Nee, ik zou niet weten waarom.'

'Misschien is het slimmer als we dat wel doen. Als we ons verzetten, kunnen we het toch niet winnen.' Dat hadden ze maar al te vaak ondervonden, met Lionel, Val, Vanessa, en nu weer met Anne. Ze deden toch precies wat ze zelf wilden, behalve die arme Greg. Ward keek haar aan.

'Bedoel je dat we het goedkeuren dat ze een relatie hebben?' Hij keek geschokt. 'Ze is nog maar zeventien!'

Maar ze wisten allebei dat ze eigenlijk veel ouder was, omdat ze al zoveel had meegemaakt in haar leven.

'Het is wel precies wat ze het afgelopen jaar hebben gedaan.'

Ward keek zijn vrouw met toegeknepen ogen aan. 'Waarom ben jij ineens zo ruimdenkend?'

Ze glimlachte vermoeid naar Ward. 'Misschien word ik gewoon oud.'

'En verstandig.' Hij kuste haar opnieuw. 'Ik hou van je, schatje.'

'Ik ook van jou, lieverd.' Ze besloten om het een paar dagen te laten bezinken. Die avond aten ze samen met Lionel. Anne bleef op haar kamer. Ze vroegen haar niet om beneden te komen.

Uiteindelijk gaven ze toe, misschien wel door de enorme druk die ze toch al te verduren hadden. Ze drongen er wel op aan dat ze discreet waren zodat er geen geroddel zou komen in de stad. Bill Stein was redelijk bekend in de filmwereld. Hij was een gerespecteerd advocaat en hij had een paar bekende cliënten. Waarschijnlijk zou hij liever ook geen publiciteit willen. Het plan was om het zo stil mogelijk te houden en daarna te gaan trouwen, zoals de bedoeling was. Bill gaf haar een enorme verlovingsring, die ze alleen droeg als ze bij hem was. Het was een peervormige diamant, die ze haar paasei noemde. De diamant was tieneneenhalf karaat, en ze had hem een beetje verlegen aan Gail laten zien. Gail had zich heel redelijk opgesteld. Het was natuurlijk in het begin wel een schok voor haar geweest, maar ze hield erg veel van hen beiden en ze wenste hun veel geluk. Ze besloten om samen een paar extra zomercursussen te volgen, zodat ze nog voor Kerstmis konden afstuderen. Anne zou dan niet meer naar school hoeven als ze eenmaal met Bill was getrouwd. Gail was wel van plan om haar vader en haar vriendin een tijdje met rust te laten na hun huwelijk. Ze zou er wel erg aan moeten wennen in het begin. En ze wilde bovendien graag naar de Parsons School of Design in New York.

Lionel was nog steeds boos toen hij naar Duitsland vertrok. Hij keurde het af wat die man had geflikt, wat iedereen ook zei.

'Als je het mij vraagt, ben je er veel te gemakkelijk vanaf gekomen,' zei hij tegen haar op de dag van zijn vertrek. Zijn zus keek hem met een kille blik aan. Ze zou het hem nooit vergeven dat hij haar had verraden, zei ze. 'Jij bent niet de aangewezen persoon om over iemand anders te oordelen.'

'Dat ik homo ben, wil nog niet zeggen dat ik mijn verstand verloren heb.'

'Nee. Maar misschien wel je hart.'

Hij begon zich af te vragen of ze daar misschien een beetje gelijk in had. Sinds Vietnam was hij heel anders over bepaalde dingen gaan denken. Hij had te veel mensen zien sterven, te veel mensen verloren van wie hij hield. En twee van wie hij echt ontzettend veel had gehouden, John en Greg. Hij kon zich niet voorstellen dat hij ooit nog van iemand zou kunnen houden. Hij verlangde daar ook helemaal niet naar en hij vroeg zich diep in zijn hart af of hij misschien daarom zo boos op haar was. Hij kon het niet begrijpen dat ze zo gelukkig was, omdat hij zijn eigen geluk met John had verloren. Dat kwam nooit meer terug, terwijl zij een veelbelovend leven voor zich had, even sprankelend als haar verlovingsring.

38

Op 18 januari 1970 stonden Anne Thayer en Bill Stein in de Temple Israel-synagoge aan Hollywood Boulevard, met hun familieleden en een handjevol vrienden. Anne had dat eigenlijk nog te veel gevonden, maar Bill had erop aangedrongen om hen wel uit te nodigen.

'Het zal het veel gemakkelijker maken voor je ouders als ze erbij betrokken zijn.' Maar dat kon Anne niet veel schelen. Al bijna twee jaar voelde ze zich zijn vrouw, en nu had ze daar niet ineens een fanfare voor nodig. Gail vond het stom van haar. Ze was heel anders dan andere meisjes van haar leeftijd. Ze wilde geen trouwjurk, geen sluier, geen grote bruiloft.

Het is wel een kale bedoening, dacht Faye. Ze dacht terug aan de grandioze bruiloft die ze zelf had gehad. Anne droeg een simpele witte wollen jurk met een hooggesloten hals, lange mouwen, en eenvoudige pumps. Ze had haar haar in een vlecht met wat gipskruid erdoorheen gevlochten, en ze had geen bruidsboeket. Ze zag er eenvoudig en sober uit, zonder sieraden, behalve de verlovingsring die hij haar had gegeven. De trouwring was een prachtige ring met diamanten, die haar bijna te volwassen stond omdat ze er zo jong en onschuldig uitzag. Maar daar maakte ze zich allemaal niet druk om. Ze had alleen maar oog voor Bill. Hij was alles wat ze had gewild sinds de dag dat ze hem had ontmoet, en nu liep ze rustig naar hem toe, aan de arm van haar vader. Ward deed een stapje naar achteren. Hij verwonderde zich er opnieuw over dat ze haar zo slecht hadden Ieren kennen in de afgelopen achttien jaar. Het was alsof ze te snel door hun leven was geglipt, te geluidloos, alsof ze achter een deur had geleefd en altijd weer verdween. Alsof haar kindertijd samengevat kon worden met de vraag: 'Waar is Anne?'

Er was een lunch bij hen thuis. Meer had Anne niet gewild. Overal stonden bloemen en er was heerlijke champagne. Faye zag er rustig en ingetogen uit in een groene jurk, die heel mooi bij haar ogen paste. Maar ze had niet echt het gevoel dat ze de moeder van de bruid was. Het leek allemaal net een spelletje, een verkleedpartijtje, en na afloop zou Gail weer gewoon met haar vader naar huis gaan. Maar toen ze die avond in de Rolls vertrokken, ging Anne met hen mee en nam ze afscheid van Ward en Faye. Faye had de neiging om te vragen of ze het wel zeker wist, maar toen ze in de ogen van haar dochter keek, zag ze dat er van twijfel geen sprake was. Ze had zichzelf gegeven aan de man van wie ze hield.

Gail was wat stiller dan anders, maar ze was heel blij voor hen. Ze had een paar weken eerder samen met Anne haar diploma gekregen, en ze vertrokken met z'n drieën naar New York. Gail ging naar de Parsons School of Design, en ze ging wonen in het Barbizon, waar Vanessa ook een tijdje had gezeten. Als Bill en Anne haar daar hadden afgezet, zouden ze samen naar San Juan vliegen, en daarvandaan naar St. Thomas en St. Martin, en tot slot naar St. Croix. Ze zouden een paar weken wegblijven, en ze hadden geen haast om terug te komen. Maar eerst wilde Bill met haar gaan winkelen in New York. Er waren een paar juweliers waar hij met haar naartoe wilde: Harry Winston, David Webb, en nog een paar zaken waar ze mooie spullen hadden. En er waren nog meer inkopen die ze moesten doen. 'Bergdorf, Bendel, Bloomingdale!' riepen de meisjes die avond in koor.

'Je moet me niet zo verwennen,' zei ze tegen hem. Ze kuste hem, want eigenlijk wilde ze alleen maar zijn liefde.

'Nou, hoe voelt dat nou, mevrouw Stein?' vroeg hij die avond, toen ze voor het eerst legaal in zijn grote bed lagen.

'Fantastisch.' Ze grinnikte als een klein meisje. Ze had haar vlecht nog in, maar nu droeg ze een kanten nachthemd dat ze als huwelijksgeschenk van Val had gekregen, al was het duidelijk dat ze het huwelijk niet goedkeurde. Niemand keurde het huwelijk goed, omdat ze het gewoon niet begrepen. Niemand had haar ooit begrepen, behalve Li, heel lang geleden. Hij zat nog steeds in Duitsland en zou over een paar weken uit militaire dienst worden ontslagen. Hij was niet op de bruiloft geweest, evenmin als Van, die in New York was en het heel druk had met haar studie. Anne vond het niet erg. Ze had er eigenlijk helemaal niemand bij willen hebben, alleen Bill natuurlijk. Ze keek gelukzalig naar hem en dacht terug aan vroeger. Het leek allemaal zo onwerkelijk nu, alsof het nooit echt geweest was. 'Het lijkt alsof ik mijn hele leven al met je getrouwd ben,' zei ze. En het gekke was dat hij precies hetzelfde voelde.

Zijn vrienden hadden natuurlijk heel wat commentaar en kritiek gehad. Maar ze deden wel alsof ze het begrepen. Hij had heel wat schouderklopjes gehad, heel wat veelbetekenende knipogen. 'Groen blaadje, hè?' Ze waren allemaal jaloers op hem en sommigen zeiden onaardige dingen achter zijn rug, maar dat kon hem niets schelen. Hij zou de rest van zijn leven voor zijn kleine schat zorgen, zo goed als hij kon.

Die nacht sliepen ze in elkaars armen, heel dankbaar dat ze nu konden doen wat ze wilden. De volgende ochtend zaten ze lang aan het ontbijt, 's middags pakten ze hun spullen en 's avonds vlogen ze zoals gepland naar New York. Anne overwoog even om Ward en Faye te bellen om afscheid te nemen, maar ze kwam er op de een of andere manier niet meer aan toe. Ze had bovendien toch niets tegen hen te zeggen, zei ze tegen Bill toen ze in het vliegtuig zaten.

'Je bent wel erg hard vind ik, liefje. Ze hebben toch hun best gedaan? Ze hebben het alleen nooit zo goed begrepen.' Dat was in haar ogen wel erg zacht uitgedrukt. Ze hadden haar beroofd van haar kind, ze hadden gedreigd om Bill voor de rechter te slepen, ze hadden gedreigd haar hele leven te verwoesten, en dat zouden ze ook hebben gedaan als hij er geen stokje voor gestoken had. Ze keek hem met een dankbare blik aan terwijl ze in het vliegtuig zaten, hij met 'zijn twee meissies' zoals hij hen vaak noemde. Anne zat in het midden en toen Bill tijdens de vlucht een dutje deed, zat ze met Gail te kletsen.

Ze verheugden zich op de twee dagen die ze samen in New York zouden doorbrengen, voordat Gail in het Barbizon zou gaan wonen en Bill en zij op huwelijksreis zouden gaan. Tot die tijd zouden ze een suite nemen in de Pierre.

En de komende twee dagen deden ze niets anders dan winkelen. Anne had haar hele leven nog niet zulke mooie spullen gezien, behalve dan in de films van haar moeder. Hij kocht voor Gail een mooie minkbontjas, in een sportief model, met bijpassende hoed. Hij zei dat ze die nodig had om warm te blijven. Verder kocht hij een berg skikleren, nieuwe ski's, een stuk of zes jurken van Bendel, zes paar Gucci-schoenen, en een gouden armband van Cartier die ze prachtig vond. Anne vond die armband zo mooi dat hij er voor haar ook maar eentje kocht. Maar dat was niet het enige waarmee hij zijn jonge bruid verraste. Hij kocht een enkellange minkbontjas voor als ze 's avonds uitging, een korte voor overdag, jurken en pakjes en bloesjes en rokken, dozen en dozen Italiaanse schoenen, een smaragden ring, een prachtige speld met diamanten, grote pareloorbellen van Van Cleef, en nog twee gouden armbanden die ze in de winkel had bewonderd. Op de laatste dag gaf hij haar een prachtige massief gouden broche van David Webb, met een voorstelling van een leeuw die een lammetje omhelst. Het was zo'n prachtige broche dat ze haar ogen er niet vanaf kon houden.

'Maar wat moet ik hier in godsnaam allemaal mee?' Ze liep in haar ondergoed door de hotelkamer en wees naar de prachtige bontjassen en kleren en schoenendozen, de bontmutsen en de sieradendoosjes in haar koffertje. Het was bijna gênant, maar hij scheen het alleen maar heel erg leuk te vinden. Hij had voor zichzelf ook een paar dingen gekocht, een met bont gevoerde regenjas en een nieuw gouden horloge, maar hij vond het veel leuker om spullen voor haar te kopen. Ook Gail gunde het haar van harte. Ze had in de afgelopen jaren zoveel mooie spullen van haar vader gekregen, dat ze absoluut niet jaloers was op Anne. Ze waren bijna zusjes, en bovendien kocht haar vader voor haar ook alles wat ze maar wilde, misschien zelfs nu nog wel meer. Hij was veel te gul, zeiden de meisjes tegen hem op hun laatste avond, maar ze genoten er wel erg van. Ze hadden afgesproken met Vanessa en Jason in de lounge van hun hotel, en Vanessa's ogen vielen bijna uit haar hoofd toen ze haar zusje gracieus aan zag komen lopen in een prachtige rode broek, een roomwitte blouse, een Hermès-tas van rood krokodillenleer en een minkjas. De mensen keken bewonderend naar haar, en ze viel enorm op, zelfs hier in New York. Ze zag er zo chic en zelfbewust uit, dat Vanessa haar bijna niet herkende.

'Anne?' Haar mond viel open van verbazing. Ze had weer een simpele vlecht in haar haar, met wat losse plukjes haar rond haar gezicht. Ze was heel subtiel en smaakvol opgemaakt. Ze leek zo te zijn weggelopen uit Vogue. Vanessa kon bijna niet geloven dat ze het echt was, en Jason was ook heel erg onder de indruk. 'Ja, we hebben heel wat gewinkeld.' Annes stem klonk even zacht als anders en ze wierp Bill een verlegen glimlachje toe. 'Hij verwent me ontzettend.'

'Ja, ik zie het.'

Ze bestelde een Dubonnet, de enige drank die ze lekker vond. Vanessa en Jason dronken witte wijn. Ze zaten gezellig te kletsen over koetjes en kalfjes. Ze haalden herinneringen op aan de vakantie aan Lake Tahoe, bijna twee jaar geleden, en Anne vroeg Jason hoe het met zijn werk ging. Hij had het allemaal perfect getimed. Een paar weken na zijn zesentwintigste verjaardag was hij afgestudeerd. Hij had ruim acht jaar lang militaire dienst weten te ontwijken, en nu doceerde hij literatuur aan de universiteit van New York. Hij vond dat niet zo'n spannende baan, en het begon hem na een jaar alweer te vervelen. Hij werkte nog steeds aan zijn toneelstuk, maar hij schoot er niet erg mee op.

'Ik probeer Vanessa steeds over te halen om er samen met me aan te werken, maar dat wil ze niet.'

'Ik kan mijn studie al nauwelijks bijbenen,' vertelde ze aan Bill, die ze een prettige, wat vaderlijke man vond. Ze had nog een jaar voor de boeg op Barnard en daarna wilde ze een baan zoeken. Ze wilde waarschijnlijk in New York blijven, en Anne vermoedde dat dat door hem kwam. Ze waren nu tweeëneenhalf jaar samen en ze vroeg zich af of ze met hem zou gaan trouwen. Gail stelde die avond precies dezelfde vraag en Anne haalde peinzend haar schouders op. Ze snapte niet veel van de relatie van Vanessa en Jason. Ze had het gevoel dat ze op verschillende, parallelle sporen zaten en elk hun eigen leven leidden. Ze schenen geen behoefte te hebben aan een permanente verbintenis. En over kinderen hadden ze het nooit, alleen maar over hun werk, over wat ze schreven, over zijn toneelstuk.

'Klinkt wel erg saai,' zei Gail, en ze haalde haar schouders op. 'Maar hij is in ieder geval wel leuk.' Dat was hij zeker, maar niet op een manier die Anne aantrekkelijk vond. Voor haar was Bill de leukste man van de hele wereld. Maar Vanessa begreep haar jongste zusje niet. Toen ze 's avonds een taxi namen naar huis, zei ze hoofdschuddend tegen Jason: 'Snap jij dat nou? Ze is nog maar een kind, maar ze is getrouwd met een ouwe man en ze loopt rond in bontjassen en juwelen.'

'Misschien vindt ze zulke dingen heel belangrijk.' Jason snapte er ook niets van, vooral niet omdat hij haar altijd een leuke meid gevonden had. Niet zo intelligent en interessant als Van, maar dat was misschien geen eerlijke vergelijking. Anne was nog zo jong, dat je niet goed kon beoordelen hoe ze nu echt was.

Maar Vanessa schudde haar hoofd. 'Volgens mij geeft ze juist heel weinig om zulke dingen. Hij koopt die spullen voor haar en zij draagt het om hem een plezier te doen.'

Daar had ze inderdaad gelijk in. Ze kende haar zusje beter dan wie dan ook in het gezin. De enige die wel gaf om bontjassen en pracht en praal was Valerie. Greg zou ongetwijfeld ook erg gesteld zijn geweest op het goede leven, maar de anderen hielden meer van eenvoud, net zoals hun ouders de laatste jaren. 'Ik snap echt niet wat ze ziet in een man van die leeftijd.'

'Hij is wel heel lief voor haar, Van, niet alleen in materieel opzicht. Hij loopt zich het vuur uit de sloffen voor haar. Als ze dorst heeft, komt hij al met iets te drinken aanzetten voordat ze het heeft gezegd, hij neemt haar mee uit dansen, op vakantie naar Europa, ze gaan uit met vrienden... dat is toch allemaal best leuk?' Hij lachte naar het meisje van wie hij hield, en bedacht zich dat hij eigenlijk ook wel graag meer voor haar wilde doen. 'Een man van zijn leeftijd denkt tenminste aan zulke dingen, want die heeft niks anders te doen.' Hij zei het plagerig en ze begon te lachen.

'Dat vind ik geen excuus. Je bedoelt zeker dat ik geen diamant zo groot als een ei krijg?'

Hij keek haar ernstig aan. 'Is dat dan wat je eigenlijk wel graag zou willen, Van?'

'Nee hoor.' Ze klonk heel overtuigd, en dat was ze ook. Ze wilde andere dingen in het leven. Ze wilde hem. En misschien een paar kinderen, over een jaar of acht. Zulke dingen.

'Wat wil je dan?'

Ze haalde peinzend haar schouders op. Ze waren inmiddels weer thuis en ze gooide haar jas over een stoel. 'Misschien een boek publiceren, goeie recensies krijgen...' Iets anders kon ze niet verzinnen. Ze wilde niet tegen hem zeggen dat ze hem graag wilde, en een paar kinderen. Het was nog veel te vroeg om aan zulke dingen te denken, laat staan om het daarover te hebben.

'Meer niet?' Hij keek een beetje teleurgesteld.

Ze lachte naar hem. 'En jou.'

'Je hebt me toch al?'

Ze ging op de bank zitten en hij stak de haard aan. Ze zaten hier heel gezellig, met overal boeken en kranten, de Sunday Times die nog uitgespreid op de grond lag, zijn gymschoenen en haar schoenen, zijn glazen op het bureau. 'Ik denk dat ik alleen maar dit wil, Jase.'

Hij keek tevreden. 'Wat een bescheiden wezen ben je toch.' Hij trok haar even naar zich toe. 'Meen je dat echt, dat je een boek wilt schrijven?'

'Ja, na mijn studie, als ik een baan heb.'

Hij zuchtte. 'Het is wel heel moeilijk om een boek te schrijven.' Hij wist het uit eigen ervaring. 'Ik vind dat we samen een toneelstuk moeten schrijven.' Hij keek haar hoopvol aan. Hij had altijd het gevoel gehad dat haar stijl goed bij de zijne zou passen.

'Misschien, ooit.' Ze kusten elkaar. Hij legde haar op de bank neer en gleed met zijn hand onder haar bloes. Het was een heel andere scène dan die zich afspeelde tussen Bill en Anne in hun hotel. Zij lag op de satijnen sprei en had een met maraboeveertjes afgezet negligé aan. Zijn tong gleed langzaam omhoog langs haar dij en de diamanten aan haar hand glinsterden in het schemerlicht. Zijn tong bereikte haar gevoeligste plek, en haar rug spande zich terwijl ze kreunde van een intens genot. Maar toch waren de gevoelens hetzelfde. De liefde, het verlangen, de toegenegenheid, de trouw door dik en dun. Dat was allemaal hetzelfde, of ze nu gymschoenen droegen of diamanten.

39

In mei gingen Bill en Anne een paar dagen naar New York. Anne wilde Gail graag zien en Bill moest er iets voor zijn werk doen. Ze logeerden weer in de Pierre, en hij nam haar mee naar een paar juwelierszaken en stond erop iets voor haar te kopen. Het was heerlijk weer en ze had net een prachtige witte jurk met een bijpassend jasje gekocht bij Bendel die ze had aangetrokken toen ze naar de Côte Basque ging, waar ze met hem had afgesproken voor de lunch. Hij was heel erg trots op haar toen hij haar zag binnenkomen. Anne was zich nog steeds niet bewust van haar eigen schoonheid en ze liep als een hinde op hem af, zonder de bewonderende blikken te zien. Ze zag alleen maar zijn ogen die naar haar lachten. Maar hij zag in haar ogen ook nog iets anders, een nerveuze, lege blik die ze al maanden had. Hij hoopte dat het nu gauw zou gaan gebeuren en hij wist heel goed waarom het zo belangrijk voor haar was. Hij wilde ook graag een baby, maar niet zo erg als zij.

'Hoe was het bij Bendel?'

'Heel leuk.' Ze praatte soms nog een beetje kinderlijk, al zag ze er beslist niet meer kinderlijk uit. Ze droeg haar haar los en hij had een vrouw in L.A. gevraagd om haar te leren hoe ze zich goed moest opmaken. Daardoor leek ze ineens wel vijfentwintig in plaats van achttien. Dat was Gail ook opgevallen, en zij vond ook dat Anne er geweldig uitzag. Gail had een vriendje en ze had het heel erg naar haar zin in New York. Bill wilde nog steeds dat ze in het Barbizon zou blijven, maar ze had gezegd dat ze in de herfst zelf woonruimte wilde gaan zoeken, en ze had Anne gevraagd om een goed woordje voor haar te doen bij Bill. 'Ik heb deze gekocht.' Ze gebaarde met haar perfect gemanicuurde hand naar de jurk en de jas. Hij zag dat ze de nieuwe parelketting droeg die hij in Hongkong voor haar had gekocht. De parels waren enorm groot en zagen er bijna onecht uit. 'Leuk?'

'Geweldig.' Hij kuste haar teder op haar mond. Even later kwam de ober vragen wat ze wilden drinken. Hij nam wijn, Anne een glas Perrier, en ze bestelden een lichte lunch. Anne nam kalfsvlees en Bill koos een steak en een spinaziesalade. Ze namen niet genoeg de tijd om te genieten van de geweldige keuken, maar Bill moest nog naar een vergadering en Anne ging naar Bloomingdale en daarna zou ze Gail afhalen van school.

Bill vroeg zich soms wel eens af of Anne niet ook een studie moest gaan volgen, zodat ze wat interessanters te doen had dan haar nagels bijwerken, winkelen, haar temperatuur en vruchtbaarheidscyclus bijhouden en wachten tot hij aan het eind van de middag thuiskwam. Hij vond echt dat ze op zoek moest gaan naar iets, maar hij durfde het niet goed te zeggen. Het leek hem goed als ze haar zinnen zou verzetten en eens aan iets anders zou denken dan aan zwanger worden. Hij zei vaak tegen haar dat ze heus wel snel zwanger zou raken. Ze hadden allebei al een kind gekregen, dus ze wisten dat ze het konden. Het was alleen maar een kwestie van tijd, dat had de dokter ook gezegd. 'Heb je je zus al gebeld, schat?' Ze schudde haar hoofd en speelde met het koekje dat ze van het blad had gepakt. 'Waarom niet?' Ze ontweek haar broer en zussen nog steeds, zelfs Lionel, waar ze het eerst toch zo goed mee had kunnen vinden. Het was alsof ze hen allemaal buiten wilde sluiten en niets meer met hen te maken wilde hebben. Ze had hem, en meer wilde ze niet, maar hij vond dat niet goed. Het zou zijn hart gebroken hebben als Gail hem op die manier zou negeren, al wist hij wel dat de Thayers nooit zo'n goede band met Anne hadden gehad als hij met Gail.

Anne haalde haar schouders op. 'Mamma zei dat ze nu tentamens heeft.' Maar het was wel duidelijk dat ze gewoon geen zin had om Vanessa te bellen. Valerie belde ze ook nooit, die had ze al in geen maanden gesproken. 'Maar daarom kun je haar toch nog wel bellen? Misschien heeft ze wel tijd om even iets te gaan drinken.'

'Ik bel haar vanavond wel.' Maar hij wist al dat ze dat toch niet zou doen. Ze zou de hele avond rondhangen, nadenken, piekeren, vooruit en achteruit tellen, veertien dagen vanaf toen... En de volgende ochtend zou ze meteen als ze wakker werd haar temperatuur opnemen. Hield ze daar nu maar eens mee op, kon ze zich nu maar eens ontspannen. Ze was er zo gespannen over dat ze steeds magerder werd. Hij dacht erover om haar in juli mee op vakantie naar Europa te nemen om haar wat afleiding te geven. Hij wilde Gail ook graag meenemen, maar zij had een vakantiebaantje bij Pauline Trigère en wilde niet mee.

'Hoe lijkt het je om op vakantie naar Europa te gaan?' Ze liepen over Madison Avenue naar de plek waar hij zijn vergadering had, en hij probeerde haar warm te krijgen voor de vakantie. Hij moest haar toch ergens voor zien te interesseren. Stel dat ze niet zwanger zou raken, of pas over een paar jaar; ze kon daar toch niet haar hele leven op blijven wachten. Bovendien begon het hun geluk een beetje te overschaduwen. Ze kon bijna nergens anders meer aan denken, haast nergens anders meer over praten, alsof ze dacht dat ze de baby kon vervangen die ze had afgestaan. Hij durfde niet tegen haar te zeggen dat ze dat nooit kon, net zomin als hij zijn vrouw kon vervangen. Hoeveel hij ook van Anne hield: hij miste soms toch nog zijn vrouw, net zoals Anne waarschijnlijk haar kind nog miste. Die leegte zou ze nooit meer kunnen opvullen, niet met hem en ook niet met een ander kind. Hij keek haar met een tedere blik aan. 'St. Tropez is echt fantastisch. We zouden daar een boot kunnen huren.' Ze lachte naar hem. Hij deed zoveel voor haar, hij was altijd zo lief.

'Dat lijkt me hartstikke leuk. Sorry dat ik zo chagrijnig doe. Je weet denk ik wel waarom.'

'Ja, natuurlijk.' Hij bleef staan, midden op Madison Avenue, en nam haar in zijn armen. 'Maar je moet Moeder Natuur rustig haar gang laten gaan. En bovendien is het toch ook heel leuk om het een tijdje te proberen?'

'Ja.' Ze lachte naar hem. Maar hij wist nog goed hoe hard ze had gehuild toen ze weer ongesteld was geworden laatst, en hoe kwaad ze was geweest en had gezegd dat het allemaal de schuld van haar moeder was. Dat ze zonder haar nu een zoontje van drieëneenhalf jaar had gehad. Bill had haar gevraagd of dat was wat ze zo graag wilde, waarop ze hem had toegebeten dat ze dat inderdaad het allerliefste wou. Hij had zo met haar te doen gehad dat hij zelfs had voorgesteld om dan een jongetje van drie jaar te adopteren, maar dat wilde ze niet, ze wilde haar eigen kind terug. Het had geen zin om tegen haar te zeggen dat ze nooit meer haar eerste kind kon vervangen. Dat wist ze zelf ook wel, maar toch wilde ze meteen een kind, van Bill. Haar moeder vermoedde dat toen ze op een dag samen gingen lunchen en Anne haar weer met die beschuldigende blik aankeek, zoals ze al jaren deed. Ze had het haar moeder nooit vergeven en dat zou ze waarschijnlijk ook nooit kunnen.

En nu, op Madison Avenue, keek ze Bill treurig aan. 'Denk je dat het ooit nog eens zal lukken?' Ze had hem dat sinds januari al honderden keren gevraagd, en ze waren nog maar vier maanden getrouwd. Ze hadden sindsdien geen voorbehoedmiddelen meer gebruikt, al had zij die eigenlijk voor hun huwelijk ook niet willen gebruiken omdat ze zo wanhopig graag zwanger wilde worden, een kind wilde hebben, de leegte wilde opvullen en het verleden nu op een andere manier wilde herbeleven. Ze had het zichzelf nooit vergeven dat ze haar zoontje had afgestaan, en ze zou het Faye nooit vergeven dat ze haar had gedwongen dat te doen.

'Ja, dat denk ik wel, kleintje. Over een maand of zes loop jij rond als een potvis en zeg je steeds hoe vervelend en ongemakkelijk je je voelt en haat je mij omdat ik je zwanger heb gemaakt.' Ze moesten allebei lachen. Hij kuste haar weer en ging naar de vergadering en Anne ging naar Bloomingdale. Ze kreeg een steek door haar hart toen ze langs de rekken met kinderkleertjes liep. Ze bleef er even bij staan kijken en voelde verlangend aan de kleine kleertjes. Misschien kon ze vast iets kopen, of zou dat ongeluk brengen? Ze herinnerde zich ineens dat ze kleine roze babyschoentjes had gekocht toen ze zwanger was, want ze was er vast van overtuigd dat het een meisje zou worden. Lionel en John hadden haar daar nog mee geplaagd.

De herinnering daaraan was nog steeds heel pijnlijk, natuurlijk ook omdat John er niet meer was. Ze vroeg zich af hoe het nu met Lionel zou gaan. Ze spraken elkaar nog maar zelden. Het was tussen hen nooit meer hetzelfde geweest sinds hij haar ouders had verteld dat hij haar met Bill had gezien. En nu was het alsof ze hem niets meer te zeggen had. Het laatste wat ze over hem had gehoord was dat hij een baan zocht bij een van de grote filmstudio's. Ze zuchtte en nam de lift naar beneden. Overal zag ze kleren en sjaals en tassen in felle kleuren. Ze kon zich niet beheersen en kwam met tassen vol spullen in het hotel terug. Ze wist nu al dat ze de meeste dingen nooit zou dragen. Dat gold niet voor de diamanten halsketting die ze die avond van Bill kreeg. Hij wist hoe ongelukkig ze zich voelde omdat ze nog steeds niet zwanger was. Maar hij wist zeker dat het op een dag zou lukken. Ze was gezond en jong, maar ze wilde het misschien te graag. Dat had de dokter ook al tegen haar gezegd. Een week voordat ze naar St. Tropez gingen, zei Bill het nog een keer tegen haar. 'Probeer je gewoon te ontspannen en er zo weinig mogelijk aan te denken.' Dat was makkelijk gezegd. Hij was eenenvijftig en zijn houding in het leven was veel filosofischer.

Diep in haar hart was ze er nog steeds erg nerveus over, maar ze hadden een heerlijke vakantie van drie weken op het strand bij St. Tropez, waar ze het enorm naar hun zin hadden. Anne had er nog nooit zo gelukkig uitgezien als nu. Ze droeg een spijkerbroek en espadrilles, een bikini of felgekleurde katoenen korte broeken, ze liet haar haar lekker los en het werd door de zon nog lichter gebleekt dan het al was. Ze was een mooi meisje en ze werd met de dag mooier. Bill was blij toen hij zag dat ze wat aankwam. Toen ze in Cannes gingen winkelen, moest ze zelfs een maatje groter nemen. En hij plaagde haar toen ze de rits van haar spijkerbroek niet meer goed dicht kon krijgen. Hij zei tegen haar dat ze dik aan het worden was, maar de vraag die hij niet durfde te stellen bleef in de lucht hangen. En toen ze in Parijs waren, en ze te moe was om langs de Seine te wandelen, en tijdens een lunch bijna in slaap viel en groen werd toen hij een Dubonnet voor haar bestelde, wist hij het zeker. Hij zei niets tegen haar, maar zorgde voor haar als een moederkloek. En toen ze weer in L.A. waren, zei hij dat ze volgens hem niet meer ongesteld geweest was sinds ze een maand geleden waren vertrokken. Voor het eerst in een halfjaar had ze daar niet eens aan gedacht. Haar mond viel open van verbazing terwijl ze een snelle berekening maakte.

'Zou het echt...' Ze durfde het niet hardop te zeggen, maar hij glimlachte naar haar. Zo lang had het dus al met al niet geduurd. Een halfjaar was niet lang, dat leek het alleen voor haar omdat ze het zo graag wilde.

'Ja, dat denk ik, kleintje. Ik denk dat al een paar weken, maar ik wilde niets zeggen omdat ik het niet zeker wist.'

Ze begon enthousiast te gillen, maar hij probeerde haar te kalmeren. 'Laten we even afwachten tot we het zeker weten, dan kunnen we het daarna gaan vieren.'

De volgende dag liet ze een test doen en toen ze die middag ziek van spanning belde voor de uitslag, hoorde ze dat het positief was. Ze was zo verbijsterd dat ze een hele tijd met de hoorn in haar hand bleef zitten. Toen Bill thuiskwam, en haar gezicht zag, omhelsde hij haar en kreeg tranen in zijn ogen van blijdschap. En hij zag zelfs dat ze al een beetje begon te veranderen: ze was wat minder hoekig en ze werd wat ronder en zachter.

'Ik ben het, ik ben het, ik ben het!' Ze was zo blij dat ze danste van plezier. Om het te vieren wilde hij haar meenemen naar het Beverly Hills Hotel, maar voordat ze vertrokken viel ze op de bank in slaap. Hij zat naast haar en droomde weg over het kind dat ze zouden krijgen. Hij liet zich helemaal meeslepen en begon zelfs al plannen voor een verbouwing te maken. De logeerkamer kon de kinderkamer worden, boven de garage kon een extra kamer worden gemaakt voor het dienstmeisje, dan kon het kindermeisje op de kamer van het dienstmeisje... De hele nacht lag hij te woelen en erover te fantaseren. Toen hij de volgende dag beneden kwam, was Anne al op en zag ze er stralend uit. Haar zwangerschap stuurde hun seksleven niet in de war; ze voelde zich prima en ze was nog nooit zo gelukkig geweest. Ze had het steeds over 'de kleine jongen', alsof ze zeker wist dat het inderdaad een jongetje zou worden, het jongetje dat ze niet meer had en dat nu bijna vier jaar was.

Het weekend brachten ze door met vrienden. Iedereen was inmiddels aan de situatie gewend geraakt en hoewel sommige vrienden van Bill hem nog steeds benijdden, werden er geen flauwe opmerkingen meer gemaakt. Bovendien zag Anne er veel ouder uit dan negen maanden geleden. Vooral nu, want de zwangerschap maakte haar veel volwassener.

Ze waren van plan om een paar weken naar New York te gaan, naar Gail, en de dokter had gezegd dat Anne rustig kon gaan. Maar de dag voor hun vertrek begon Anne een beetje te bloeden en bleef ze in bed om te rusten. Ze maakte zich erg ongerust, maar de dokter zei dat een beetje bloedverlies niets te betekenen had. De meeste vrouwen hadden daar de eerste maanden last van, maar na drie dagen was het nog niet over. Bill werd nu ook erg ongerust. Hij belde een gynaecoloog die hij kende, maar die vertelde hem precies hetzelfde. Anne was heel erg bleek, ondanks haar bruine kleur. Ze kwam de hele dag nauwelijks uit bed, behalve om naar de wc te gaan. Bill kwam elke dag thuis lunchen om te kijken hoe het met haar ging, en 's middags ging hij eerder dan anders naar huis. Ze moesten maar gewoon afwachten, hadden de beide artsen gezegd. Maar na een week van bloedverlies kreeg Anne op een avond vreselijke krampen. Ze werd geschrokken wakker en greep Bills arm vast. Ze kon nauwelijks praten, zoveel pijn had ze. Het leek alsof er een scherp mes dwars door haar heen werd gestoken, dwars door haar onderbuik en haar onderrug. Bill belde meteen de dokter, wikkelde haar in een deken, en bracht haar naar het ziekenhuis. Haar ogen waren groot van angst en ze hield stevig zijn hand vast toen ze werd onderzocht. Ze had hem gesmeekt om haar niet alleen te laten, en van de dokter mocht hij blijven, al was het geen pretje. Ze had verschrikkelijk veel pijn en ze bloedde enorm. Binnen twee uur verloor ze de baby die ze zo ontzettend graag had gewild.

Ze namen haar mee omdat er nog een curettage gedaan moest worden, en toen ze na die ingreep bijkwam uit de narcose, was Bill weer bij haar en keek haar verdrietig aan. De arts vertelde dat er soms iets met een kindje was en dat het lichaam het dan afstootte. Dat het beter was zo. Maar Anne was ontroostbaar. Ze bleef nog weken na de miskraam in bed liggen. Ze mocht gewoon weer opstaan van de dokter, maar dat wilde ze niet. Ze viel vijftien pond af, ze zag er verschrikkelijk uit, en ze weigerde om ergens naartoe te gaan of met iemand te praten. Uiteindelijk kreeg Faye via via te horen wat er aan de hand was. Lionel belde Anne op om even bij te kletsen, en Bill vertelde het hem, waarop Lionel meteen Faye belde, die op haar beurt weer meteen naar Anne belde om te vragen hoe het ging. Maar Anne wilde niemand spreken, zei Bill wanhopig tegen Faye. Ze werd zelfs hysterisch toen Bill alleen maar even zei dat haar moeder had gebeld. Ze gilde dat het allemaal haar schuld was, en dat ze haar eerste kind nooit had mogen weggeven.

Ze haatte iedereen, zelfs Bill zo nu en dan. Pas in november kreeg hij haar zover dat ze weer ergens naartoe wilde, met hem wilde reizen. En toen ze eindelijk weer in New York waren, en Gail haar zag, schrok ze.

'Wat ziet ze er slecht uit.'

'Ja, ik weet het.' Hij maakte zich constant zorgen om haar, maar hij kon niets beginnen, behalve zorgen dat ze weer zwanger werd en dat kon nog wel even duren. 'Ze heeft het zich vreselijk aangetrokken.' Het was al twee maanden geleden en ze zei er nauwelijks iets over, maar het was wel duidelijk dat de miskraam haar enorm had aangepakt. Ze vond het zelfs niet meer leuk als hij sieraden voor haar kocht. Niets vond ze meer leuk. Ook niet het uitstapje naar St. Moritz met Kerstmis.

In januari begon ze eindelijk wat op te knappen. Het was een vreselijke tijd voor haar geweest en de depressie die de arts had voorspeld had geen zes weken maar drie maanden geduurd. Maar gelukkig ging het weer beter met haar. Ze pakte haar oude leventje weer op, ging weer winkelen en maakte afspraken met vriendinnen. Ze belde Gail weer wat vaker op en ze begon haar temperatuurlijsten weer bij te houden. Deze keer was het binnen twee maanden raak. Op Valentijnsdag ontdekte ze dat ze weer zwanger was. Deze keer duurde het maar zes weken en twee weken nadat ze het had ontdekt was ze de vrucht alweer kwijt. Bill zette zich schrap voor wat ze nu weer zou moeten doormaken, maar deze keer liet ze er niet zoveel van merken. Ze was stil en teruggetrokken, maar ze praatte er niet over, ook niet tegen hem. In zekere zin baarde hem dat juist nog meer zorgen. Hij zou liever hebben gehad dat ze de hele tijd huilde, want dan zou ze haar verdriet tenminste uiten. Maar in plaats daarvan was er iets leegs en verbitterds in haar ogen. Ze gooide de thermometer en de lijsten weg en vroeg aan Bill of ze de logeerkamer zouden opknappen. Haar verdriet zat hem enorm dwars, maar hij kon er niets aan doen. Op een avond, heel laat, zei ze tegen hem dat ze dacht dat het misschien kwam door al die drugs die ze had gebruikt. Maar hij zei dat dat toch al vijf jaar geleden was, en dat hij ervan overtuigd was dat dat er niets mee te maken had. Toch bleef ze vasthouden aan dat schuldgevoel, aan haar spijt, en de herinnering aan haar kind. Ze dacht dat ze nu nooit meer een kindje zou kunnen krijgen, en hij durfde dat niet tegen te spreken. Het legde een enorme druk op hen als ze met elkaar vrijden, maar in ieder geval nam ze niet meer elke ochtend haar temperatuur op. Dat was tenminste al iets.

Ze meed haar ouders nog steeds als de pest, vooral Faye. Bill hoorde soms wel iets over hen en vertelde dat dan aan haar door. Hij had gehoord dat ze met een groot filmproject bezig waren en dat ze nog op zoek waren naar een hoofdrolspeelster.

'Misschien kunnen ze die rol wel aan Val geven,' zei hij op een dag toen ze bij het zwembad zaten te lunchen. Hij had haar geen kind gegeven, zei Anne heel vaak tegen zichzelf, maar hij gaf haar wel een heel mooi leven en veel geluk. Hij zorgde heel goed voor haar, beter dan wie dan ook. Bovendien had ze het gevoel dat zij degene was die had gefaald, omdat ze niet zwanger kon blijven. Maar ze had de indruk dat het hem veel minder kon schelen.

Ze moest lachen om zijn suggestie over Valerie. 'Alleen als ze een griezelfilm doen en een actrice nodig hebben die heel hard kan gillen.' Ze vertelde hem over de beroemde snerpende gil van Val, en hij moest erom lachen. Ze was er deze keer toch sneller bovenop dan de eerste keer, en daar was hij heel erg blij om.

Maar het idee dat hij had geopperd, was niet eens zo vreemd als het leek. Faye en Ward hadden in hun kantoor al honderden cv's bekeken van potentiële hoofdrolspeelsters, maar ze hadden tot nu toe nog niemand gevonden die perfect was voor de rol. Dat kwam misschien vooral doordat ze op zoek waren naar een nieuw gezicht, iemand die nog helemaal fris was. En mooi. Iemand die levensecht was. Ward keek Faye aan en kwam op hetzelfde idee als Bill. Maar hij meende het serieus.

'Val?' Faye zuchtte diep en keek Ward weifelend aan.

'Nee, ik geloof niet dat ik dat een goed idee vind.' Ze had nooit haar eigen kinderen in haar films willen laten spelen. Al twintig jaar hield ze die twee werelden volkomen gescheiden. Bovendien was Val geen makkelijke tante en lagen Faye en zij regelmatig met elkaar overhoop. En ze had geen ervaring met kwaliteitsfilms. Aan de andere kant zou het natuurlijk een fantastische kans voor haar zijn. 'Ik weet het niet, Ward...'

'We hebben inmiddels iedereen in de stad gehad. En als je niet op zoek wilt gaan in New York of Europa, moeten we toch nog verder zoeken. Wil je het niet gewoon eens met haar proberen?'

'En als het helemaal niet gaat?'

'Dan ontsla je haar weer.'

'Mijn eigen kind?' Ze keek geschokt.

'Maar dat is vast helemaal niet nodig.' Ward vond het nog steeds een heel goed idee. 'Dit zou een enorme kans voor haar betekenen, Faye, het zou haar hele leven kunnen veranderen. Het is misschien de grote kans die ze nodig heeft. Ze heeft volgens mij heus wel talent, ze heeft alleen niet de kans gekregen om te laten zien wat ze kan.'

'Je lijkt haar agent wel. Maar doe me dit alsjeblieft niet aan, Ward. Ze is gewoon niet geschikt voor die rol.' Dat was niet waar, maar het zou wel gemakkelijker zijn als het wel waar was.

'Waarom denk je dat?' Hij pakte een ingelijste foto van zijn bureau en gaf die aan Faye. 'Ze heeft toch precies het soort gezicht waarnaar we op zoek zijn?'

Faye lachte naar haar man. 'Oké, ik geef me gewonnen.' Maar ze keek heel gelukkig nu ze de knoop had doorgehakt. Het zou niet gemakkelijk worden om haar eigen dochter te regisseren, maar Ward was ervan overtuigd dat ze het kon en hij zou al het mogelijke doen om haar te helpen.

Faye stond op en Ward liep naar haar toe.

'Je bent fantastisch, weet je dat wel?' Hij zei het lachend. Faye keek een beetje bedenkelijk en antwoordde: 'Als jij dat je dochter nu eens duidelijk probeert te maken.'

40

'Wat moet ik gaan doen?' riep Val door de telefoon tegen haar agent. Ze had net haar nagels gelakt en zat zich af te vragen of ze die avond uit eten zou gaan. Er lag zoals gewoonlijk niets meer in de koelkast, maar een paar meisjes zouden onderweg naar huis langsgaan bij de Chicken Delight. Val had eigenlijk geen zin om uit te gaan. En ze had genoeg van de mannen met wie ze de laatste tijd omging. Die wilden alleen maar met haar naar bed. En na een tijdje begon dat allemaal wel erg te vervelen. Ze was al zes jaar geleden haar maagdelijkheid kwijtgeraakt en ze kon zich niet meer herinneren met wie ze het sindsdien allemaal had gedaan.

'Ik wil dat jij auditie gaat doen bij Faye Thayer,' herhaalde haar agent.

Ze begon te lachen. 'Weet je wel wie je aan de lijn hebt?' Hij had blijkbaar de verkeerde gebeld. 'Ik ben Val Thayer.' Ze wilde er 'sukkel' aan toevoegen, maar ze hield zich in. Ze zou later die week ook nog een auditie hebben voor een film over drugs. Het was niet zo'n grote rol, maar ze moest toch brood op de plank hebben en bovendien ging ze zich anders toch maar vervelen. Ze was nog lang niet van plan om toe te geven dat ze mislukt was als actrice. Ze speelde nu al vier jaar en ze zou binnenkort vast wel een keer een grote kans krijgen. Maar een auditie doen bij haar moeder... Zoiets grappigs had ze nog nooit gehoord.

'Ik meen het. Val. Iemand van het kantoor van je moeder heeft me net gebeld.'

'Je bent niet goed snik.' Ze zette het flesje nagellak neer. 'Is dit een grap of zo? Leuk hoor, ha ha ha. Vertel me nu maar waarom je me echt hebt gebeld.'

'Dat heb ik je net verteld.' Hij begon een beetje geïrriteerd te klinken. Hij werd niet elke dag gebeld door het kantoor van Faye Thayer en daar werd hij zelf ook een beetje nerveus van. Hij had maar een klein bureautje aan de Sunset Strip en hij leverde acteurs en actrices voor B-films, horrorfilms, soft porno en topless shows. Faye was woedend geweest toen Val had verteld dat ze zich door hem liet vertegenwoordigen. 'Ze menen het, Val. Kun je morgenochtend om negen uur?'

'Waarvoor dan?' Ze merkte dat ze van de zenuwen begon te transpireren. Waarom zouden ze haar agent bellen, en niet haar?

'Ze willen dat je auditie doet. Een stukje script lezen.' Hij had aangeboden om het script op te komen halen, maar de secretaresse die hij had gesproken had dat geweigerd. En mevrouw Thayer was niet bereikbaar, had ze gezegd. Val moest de volgende ochtend om negen uur op haar kantoor zijn.

'Maar waar moet ik dan auditie voor doen?'

'Ik weet alleen maar dat het om een rol in haar nieuwe film gaat.' Dat was het raarste wat ze ooit had gehoord. Ze beloofde dat ze er de volgende dag zou zijn, maar ze kon het niet laten om 's avonds even naar huis te bellen. Haar ouders waren er niet en het dienstmeisje blijkbaar ook niet. Er werd niet opgenomen. Ze werd er een beetje verdrietig van. Vroeger waren er altijd zoveel mensen thuis, en nu was het huis verlaten. Dat was precies wat Faye voelde toen ze 's avonds laat thuiskwamen. Val kon erg moeilijk in slaap komen die nacht, want ze moest steeds denken aan de mysterieuze rol waar ze de volgende dag auditie voor moest doen. Ze stond om zes uur op, waste haar haar, maakte haar gezicht op en controleerde haar nagels. Ze besloot om een eenvoudige zwarte jurk aan te trekken. De jurk was iets te gekleed voor negen uur in de ochtend en ook wel een beetje laag uitgesneden, maar haar borsten waren vol en mooi en haar benen kwamen er goed bij uit. Ze zou deze kleren ook voor een andere auditie gekozen hebben, dus waarom dan niet voor haar moeder. Toen ze naar de studio ging, probeerde ze zichzelf voor te houden dat dit een auditie was zoals elke andere. Maar haar handen trilden toen ze naar binnen ging, en ze was zo lang met haar haar en haar make-up bezig geweest, dat ze ook nog eens een halfuur te laat was. De secretaresse keek afkeurend naar haar, en ze zag dat Faye op haar horloge keek toen ze binnenkwam, maar toen keek ze met een warme lach naar haar dochter en vroeg haar te gaan zitten. Ward was er ook; hij zat met twee andere mannen in een ander gedeelte van het kantoor bij een lage tafel te overleggen. De tafel was bezaaid met foto's van acteurs en actrices. Ze keken op toen ze binnenkwam en haar vader gaf haar een knipoog. Haar moeder, de vrouw waar ze altijd zo'n strijd mee had geleverd, gaf haar eindelijk haar grote kans.

'Hallo, Valerie.' Haar stem klonk vriendelijk, en zakelijker dan ze van haar moeder gewend was. Het was alsof ze Val iets probeerde te zeggen zonder woorden, en alsof ze haar alle bemoediging wilde geven die ze nodig had. Toen ze naar haar moeder keek, voelde Valerie zich ineens heel kalm worden. Ze dwong zichzelf niet aan die stomme drie Oscars te denken, maar alleen maar aan het script. Het leek alsof er verder niets meer op de wereld bestond, alsof dit het allerbelangrijkste in haar leven was geworden. Ze had haar grote kans nog niet gehad, maar ze wist wel dat ze kon acteren, en dat zou ze nu laten zien. Faye Thayer keek haar aan met een intense blik, wenste haar in gedachten geluk, deed een schietgebedje voor haar. 'We willen graag dat je vandaag auditie voor ons doet voor een rol in onze nieuwe film.' Terwijl ze dit zei, reikte ze haar het script aan.

'Dat zei mijn agent al. Wat voor rol is het?'

'Het is een jonge vrouw die...' Ze beschreef de rol die Val zou moeten spelen en Val vroeg zich nogmaals af waarom ze haar had gebeld. Ze wilde dat vragen, maar ze besloot dat niet te doen. Haar moeder had een stuk in het script aangestreept en vroeg Val om dat voor hen te lezen.

'Kan ik heel even de tijd krijgen om het te bekijken?' Val keek haar moeder aan. Ze was altijd zo jaloers geweest op haar, op haar uiterlijk, haar verleden, haar successen, de filmcarrière waar ze zomaar mee was opgehouden. En nu mocht ze auditie voor haar doen. Dit was wel de vreemdste ontwikkeling in haar hele carrière. Haar moeder knikte. Het viel Val ineens op dat ze ouder werd. Ze was nog maar eenenvijftig, maar de laatste jaren hadden hun tol geëist.

Val wilde deze rol, meer dan wat dan ook ter wereld. Ze wilde deze vrouw laten zien dat zij echt kon spelen. Ze wist dat Faye dacht dat zij dat kon. Ze vroeg zich af wiens idee het was geweest om haar die kans te geven. Waarschijnlijk van haar vader.

'Je mag je tien minuten voorbereiden in de andere kamer, kom daarna maar weer hier terug.' Haar stem klonk warm, en haar ogen stonden wat bezorgd. Stel dat ze het niet zou kunnen? Val zag precies wat haar moeder dacht. Dit was een kant van haar die haar kinderen nooit zagen, haar zakelijke kant, de regisseur in haar, die bloed, zweet en tranen eiste, de vrouw die zich met hart en ziel op haar werk stortte. Ineens begreep Val haar: wie ze was, wat ze deed, hoe veeleisend ze kon zijn. Maar het beangstigde haar niet. Ze wist zeker dat ze tegen deze taak opgewassen was. Ze begon als in een trance de tekst te bestuderen en maakte zich de rol helemaal eigen. Toen ze weer terugkwam in de kamer, leek ze een ander meisje te zijn geworden. Ward en de andere mannen keken naar haar en zagen haar spelen. Ze las niet. Ze raasde en tierde en fluisterde en sprak. Niet één keer hoefde ze in het script te kijken, zo goed had ze zich voorbereid. Ward hing aan haar lippen. Hij wist hoe hard ze had gewerkt en hoe graag ze dit nu wilde. En toen ze klaar was, stroomden de tranen over Fayes wangen. De twee vrouwen keken elkaar lange tijd aan. Toen begon Val ook te huilen, en ze vielen elkaar lachend en snikkend in de armen terwijl Ward toekeek. En toen, door haar tranen heen, keek Val haar moeder aan. 'En? Krijg ik de rol?'

'Ja, wat dacht je dan!' Faye hoefde er niet meer over na te denken. En tot haar verbazing kwam Val met haar inmiddels beroemde kreet.

'Halleluja!'

41

Val begon in mei met de opnames. Nog nooit in haar hele leven had ze zo hard gewerkt. Haar moeder vroeg het uiterste van haar en van alle anderen; ze moesten keihard werken en alles geven wat ze hadden. Maar Val en de andere acteurs eisten dat ook van zichzelf. Ze wisten dat Faye nu eenmaal zo werkte; het was een van de redenen waarom ze zo goed was en waarom ze de Oscars had gewonnen waar Val jarenlang zo spottend over had gedaan. Nu spotte ze niet meer. Ze vond het geweldig. Ze was 's avonds zo moe dat ze soms bijna niet meer thuis kon komen, en elke dag eindigde voor haar in tranen. Ze was al tweeëntwintig, maar ze had nog nooit zo hard gewerkt en ze dacht niet dat ze dit lang zou kunnen volhouden. Ze deed het alleen omdat ze het zo graag wilde. Niemand anders zou dit van haar kunnen eisen of haar zoveel kunnen leren. Ze was gelukkig, trots en dankbaar.

Toen ze een week of drie aan het filmen waren, bood haar tegenspeler, George Waterston, haar een lift aan naar huis. Iemand had haar verteld dat hij niet zo blij was geweest toen hij had gehoord dat zij zijn tegenspeelster zou worden. Hij had liever een echte ster naast zich gehad, en Faye had hem ervan moeten overtuigen dat het de moeite waard was om het toch met haar te proberen. En ze had hem beloofd dat als Val niet goed genoeg was, ze eruit gezet zou worden. Val wist dat wel, door al het geroddel op de set, en ze vroeg zich soms af of hij haar vijand of haar vriend was. Niet dat haar dat nu veel kon schelen. Ze was veel te moe om zich daar zorgen om te maken en ze had inderdaad een lift nodig. Haar auto had het begeven en stond al een tijd bij de garage. Die ochtend had ze een taxi genomen naar de studio. Ze keek hem dus dankbaar aan.

'Ja, heel graag, dank je.' Onderweg naar huis had ze niet de energie meer om met hem te praten en ze sukkelde zelfs even in slaap. Toen ze er waren, en hij haar bij haar arm vastpakte om haar wakker te maken, schrok ze op en vroeg: 'Hè, wat, heb ik geslapen?'

'Ik ben geloof ik niet meer zo interessant als vroeger,' zei George. Hij had bruin haar, blauwe ogen en een krachtig, wat verweerd gezicht. Hij was een jaar of vijfendertig en Val bewonderde hem al jaren. Dat hij nu haar tegenspeler was, hoorde allemaal bij de droom die plotseling werkelijkheid was geworden. Sommige mensen zeiden dat ze de rol alleen maar gekregen had omdat haar moeder de regisseur was, maar dat kon haar niets schelen. Ze zou ze wel laten zien dat zij het mis hadden. Ze zou ze een poepie laten ruiken, zoals Jane Dare zou zeggen, de vrouw die ze speelde. Ze keek haar tegenspeler verontschuldigend aan.

'Sorry, ik ben ook zo moe.'

'Ja, dat was ik ook toen ik voor het eerst voor Faye werkte. Ik ben toen zelfs een keer achter het stuur van mijn auto in slaap gevallen, en gelukkig werd ik nog net op tijd wakker. Op het laatst durfde ik zelfs nauwelijks meer te rijden. Maar zij weet wel iets uit je te krijgen wat bij andere regisseurs niet naar buiten komt, echt een stuk van je ziel. Ik weet niet hoe ze dat elke keer weer voor elkaar krijgt, maar ik vind het heel knap van haar. Het is ook niet dat ze het echt uit je moet trekken; je wilt juist graag alles geven wat je hebt.' Dit was precies wat Val ook begon te voelen. Ze had de laatste tijd enorm veel respect voor haar moeder gekregen en ze was veel meer van haar gaan houden.

'Ja, ik weet het. Ik kan nog steeds niet geloven dat ze mij die rol heeft gegeven.' Ze keek hem met een oprechte blik aan. 'Ze vond het altijd vreselijk wat ik deed, en het stelde ook allemaal niet zoveel voor. Ik heb al wel veel rollen gespeeld, maar nooit zulke grote als deze.' Hij wist dat natuurlijk al, en voor het eerst in weken had hij een beetje met haar te doen. In het begin had hij haar niet zo graag gemogen. Ze zag eruit als de eerste de beste slettenbak en hij vermoedde dat Faye haar had voorgetrokken omdat ze haar dochter was. Maar al snel had hij gemerkt dat dat niet klopte. En nu begreep hij dat Val vreselijk bang geweest moest zijn. Het was vast heel erg intimiderend voor haar om voor haar eigen moeder te werken, en dan ook nog met zo'n beroemde acteur als tegenspeler. Ineens zat ze te midden van de grote sterren, en dat terwijl ze nog zo jong was.

'Ik was altijd doodsbenauwd voor haar.' Hij begon te lachen. Ineens voelde hij zich veel meer ontspannen met Val. Ze was helemaal niet zo'n del als hij in het begin had gedacht. Ze droeg de laatste tijd bijna geen make-up meer en ze had meestal een spijkerbroek en een trui aan. Het had ook helemaal geen zin om zich mooi aan te kleden, want ze moest zich toch altijd meteen verkleden als ze op haar werk was. Bovendien probeerde ze zich steeds meer in te leven in de rol van Jane Dare, die totaal anders was dan Val. 'Ja, die moeder van je is me er eentje, Val.' Dit was voor het eerst dat hij haar bij haar naam noemde. Ze lachte naar hem.

'Weet je, als ik op de set ben, vergeet ik helemaal dat ze mijn moeder is. Dan is ze gewoon een vrouw die tegen me staat te schreeuwen, en me soms zó kwaad maakt dat ik haar wel kan wurgen!'

'Heel goed.' Hij wist precies wat ze bedoelde. Hij kende Faye al jaren en dat gevoel gaf ze hem vaak ook. 'Dat is precies de bedoeling.'

Val zuchtte. Ze zat hier heerlijk, in zijn comfortabele auto. Het was een witte Cadillac convertible met rode bekleding. Ze had het gevoel dat ze nauwelijks nog de kracht had om het portier open te maken en naar binnen te gaan. Ze keek hem een beetje nerveus aan en vroeg: 'Wil je misschien nog iets drinken of zo? Ik weet niet of er nog iets te eten is, maar anders kunnen we wel een pizza bestellen.'

'Of zullen we ergens een pizza gaan eten?' Hij keek op zijn Rolex-horloge en toen weer naar haar. 'Ik zal zorgen dat je over een uur weer terug bent. Ik wil vanavond nog even aan de slag met de scène die we morgen doen.'

Hij kreeg ineens een idee. 'Of zullen we daar vanavond nog even samen naar kijken?'

Ze lachte onzeker naar hem. Dit kon toch niet waar zijn. Zij ging samen met George Waterston een scène oefenen voor de film waarin ze speelden. Ze droomde zeker. Maar ze besloot hem vlug antwoord te geven, voor het geval die droom weer verdween. 'Dat lijkt me geweldig, George. Als ik tenminste niet weer in slaap val.' Hij lachte en ze reden weer weg. Ze namen een snelle pizza onderweg en reden door naar zijn huis in Beverly Hills, waar ze twee uur lang met de scène stoeiden, verschillende intonaties uitprobeerden, experimenteerden met verschillende stemmingen, tot ze er allebei tevreden over waren. Het was net zo leuk als de toneelworkshops die ze had gedaan, alleen was het nu echter. Precies om tien uur bracht hij haar weer naar huis. Ze hadden allebei hun slaap nodig want het zou weer een drukke dag worden. Hij wuifde nog even naar haar voordat ze naar binnen ging.

Val voelde zich fantastisch. Het was heerlijk om voor de verandering niet te worden lastiggevallen door een of andere knul waar ze mee had afgesproken, of door een vent die eruitzag als een pooier. Waarom had ze eigenlijk niet eerder iemand als George ontmoet? En toen lachte ze in zichzelf. Bijna elke vrouw ter wereld zou dolgraag iemand als hij willen ontmoeten, en zij mocht elke dag met hem samenwerken.

De opnames verliepen voorspoedig. Val werkte nog een paar keer samen met George aan een scène, bij hem thuis. Ze zou hem ook wel mee naar haar huis willen nemen, maar het was zo'n chaos op haar kamer. Hij zei tegen haar dat hij vond dat ze moest gaan verhuizen naar iets fatsoenlijks. Soms gedroeg hij zich als een oudere broer; hij stelde haar voor aan zijn vrienden, leerde haar hoe het er in de hogere kringen van Hollywood aan toe ging. 'Het lijkt me afschuwelijk om in zo'n krot te moeten wonen.' Hij kon nu alles tegen haar zeggen. Ze werkten twaalf uur per dag samen en soms ook nog een paar uur 's avonds. 'Bovendien krijgen jongens zo een verkeerd beeld van je. Ze zullen denken dat je een snol bent.'

Hij had natuurlijk gelijk. 'Ik kon nooit iets anders betalen.' Dat was de waarheid, maar hij keek haar verbaasd aan. Haar ouders behoorden tot de belangrijkste mensen van de filmindustrie en hij vond het raar dat ze haar blijkbaar niet genoeg geld gaven. Hij zei dat tegen haar, maar Val schudde haar hoofd. Dat was haar stijl niet. 'Ik heb nooit geld van mijn ouders willen aannemen. Niet meer sinds ik uit huis ben gegaan.'

'Wat een eigenwijze opdonder ben jij eigenlijk!' Hij lachte naar haar. De laatste tijd was het erg gezellig met hem, viel haar op. De opnames zouden over enige tijd afgelopen zijn, maar ze zou het jammer vinden om hem nooit meer te zien. Ze voelde zich op haar gemak bij hem. Hij was zo hartelijk, zo vriendelijk. En hij wist zoveel. Hij had een zoontje van veertien, Dan, die ze graag mocht. Hij was op zijn achttiende al getrouwd en op zijn eenentwintigste weer gescheiden. Zijn ex-vrouw was getrouwd met Tom Grieves, de grote honkbalster. Hij zag zijn zoon in het weekend en soms op woensdagavond, en hij had Val een paar keer uitgenodigd toen Dan er ook was. Ze kon het goed met hem vinden. Hij vertelde haar een keer dat hij graag veel kinderen wilde, maar hij was nooit hertrouwd, al had ze wel gehoord dat hij met een paar beroemde filmsterren had samengewoond. Begin juni kwamen ze voor het eerst samen in de bladen. Faye zag het stukje ook, en ze liet het aan Ward zien voordat ze naar hun werk vertrokken. 'Ik hoop niet dat ze iets hebben, die twee.'

'Waarom niet?' Ward vermoedde van wel, en hij had George altijd graag gemogen. Hij vond hem een fijne vent, en dat gold lang niet voor iedereen in Hollywood. Maar Faye dacht er anders over. Zij dacht alleen maar aan haar film. 'Ik ben bang dat het haar te veel afleidt.'

'Misschien juist wel niet. Misschien kan ze nog wel iets van hem leren.' Faye mompelde iets onverstaanbaars en toen vertrokken ze samen naar de studio. Ze maakte zich zoals gewoonlijk weer zorgen om Val. Ward had gelijk gekregen; ze was fantastisch voor die rol, al liet ze dat niet aan Val merken omdat ze bang was dat ze dan minder goed zou gaan spelen. Ze vond het bijna jammer dat ze over een paar weken naar de buluitreiking van Vanessa moesten, want Valerie zou natuurlijk ook meegaan, en Faye ging liever niet buiten de opnames met de acteurs om. Maar in dit geval was daar natuurlijk niet zoveel aan te doen. Ze zou zich niet te veel met haar dochter bemoeien, en hoopte dat ze zou begrijpen waarom dat zo was. Ze was in de afgelopen tijd steeds meer van Val gaan houden, maar nu was ze ook haar regisseur. En dat was op dit moment heel belangrijk.

Toen George hoorde dat Val naar New York zou gaan, wilde hij ook graag mee. 'Ik ben daar sinds vorig jaar niet meer geweest. Hé, misschien kan ik Dan ook wel meenemen!' Wat een vreemde relatie hadden ze eigenlijk. Ze gingen overal samen heen, maar hij raakte haar met geen vinger aan. Ze vond dat wel een beetje jammer, maar aan de andere kant wilde ze niet de vriendschap bederven die tussen hen was ontstaan. 'Ja, dan neem ik Danny ook mee. Ik logeer meestal in het Carlyle.'

'Mijn moeder volgens mij in de Pierre, samen met mijn broer en zus en zwager.' Bill had dit voorgesteld en Faye had daarmee ingestemd en hem gevraagd de kamers te reserveren. Ward en Faye stonden al op iets betere voet met Bill. Ward had zelfs al een keer met hem getennist. Maar nu had George een idee. 'Waarom kom jij niet ook bij ons in het Carlyle? Faye vindt het waarschijnlijk toch niet zo prettig om steeds bij je in de buurt te zijn.'

Val wist dat wel, en haar vader had het ook al tegen haar gezegd. Dit idee van George was dus helemaal perfect.

'Ze gaat haast niet met haar acteurs om tijdens de opnames. Ze zegt dat ze daarvan in de war raakt. Ze ziet je op dit moment als Jane Dare, dus dan wil ze even niet te maken hebben met Val Thayer, of George Waterston. Snap je?' George speelde in de film iemand die Sam heette. Val knikte. Ze begreep het wel. En ze vond het wel een goed idee om in hetzelfde hotel te zitten als hij.

'Weet je zeker dat Danny het niet vervelend vindt, als ik ook steeds in de buurt ben?'

'Welnee. Hij is dol op je.' En zijn zoon vond het inderdaad erg leuk dat ze met z'n drieën naar New York vlogen. George deelde een paar handtekeningen uit terwijl Val en Danny toekeken. Ze begonnen hem ermee te plagen en smeekten hem of zij ook een handtekening mochten. Val deed een spelletje kaart met Dan terwijl George sliep, en tot grote hilariteit van iedereen was de film die in het vliegtuig werd vertoond er eentje waarin George ook meespeelde.

Op het vliegveld van New York stond een limousine op hen te wachten die hen rechtstreeks naar het Carlyle bracht, waar George een suite met drie slaapkamers had gereserveerd. Er was een keukentje, een piano, en een grote woonkamer met uitzicht op het park. De suite lag op de vierendertigste verdieping, en Danny vond het allemaal geweldig. Ze bestelden meteen iets bij de room-service en 's avonds gingen ze uiteten.

'Nou, meid,' zei hij zacht tegen haar toen ze later op de avond in de bar zaten, en Danny al naar bed was gegaan. 'Bereid je er maar op voor dat de kranten allemaal zullen schrijven dat wij iets met elkaar hebben. Kun je daar wel tegen, denk je?' Ze moest lachen en ze zei ja. Het grappige was natuurlijk dat ze gewoon vrienden waren. Ze zaten een tijdje te luisteren naar Bobby Short die de sterren van de hemel speelde op de piano in de bar van het Carlyle, en daarna gingen zij ook naar hun suite. Val wist dat haar ouders en de anderen inmiddels ook in New York waren. De volgende ochtend belde Vanessa haar op, om te vragen of ze mee ging lunchen. Ze vond het heel leuk voor Val dat ze in de nieuwe film van hun moeder speelde en ze wilde daar alles over horen. Zij en Jason hadden de avond ervoor gedineerd met Ward en Faye, maar die wilden er niets over kwijt.

'Dus vertel jij me nu alles maar.'

'Oké. Mag ik George meenemen?' Ze vond het niet leuk om George en Danny alleen te laten, maar Vanessa wist niet over wie ze het had.

'Welke George?'

'George Waterston.' Ze zei het heel terloops, maar Vanessa viel aan de andere kant van de lijn bijna van haar stoel.

'Wat zeg je me nou? Is die bij jou?'

'Ja. We zijn hier samen naartoe gevlogen, met zijn zoontje. Toen ik vertelde dat ik naar jouw buluitreiking ging, kwam hij op het idee om mee te gaan, want het leek hem wel leuk om een paar dagen naar New York te gaan. O ja, gefeliciteerd alvast! Is er toch een van ons afgestudeerd!' Maar Vanessa had absoluut geen aandacht meer voor haar studie.

'George Waterston! Maar Val, dit is bijna niet te geloven!' Ze bedekte de hoorn met haar hand en vertelde aan Jason wat ze net van haar zus had gehoord. En daarna vroeg ze fluisterend aan haar zus: 'Val, hebben jullie dan iets met elkaar?'

'Nee. We zijn gewoon vrienden.' Maar daar geloofde Vanessa geen woord van. Toen ze had opgehangen, zei ze tegen Jason dat als hij helemaal met haar naar New York ging, er vast wel meer tussen hen was dan alleen maar vriendschap.

'Dat weet je maar nooit. Ik vind jullie in Plasticland allemaal maar mafketels. Dat heb ik altijd al gevonden.'

Hij lachte naar haar. Ze zouden de volgende week gaan verhuizen. Ze hadden een appartement in SoHo gevonden en ze hadden er ontzettend veel zin in. Ze hadden beloofd om het appartement aan Ward en Faye te laten zien. Vanessa deed niet meer alsof ze een eigen kamer had; ze had verteld dat ze nu met Jason samenwoonde. Faye had haar de vorige avond flink aan de tand gevoeld en ze had gehoopt dat Vanessa haar zou vertellen dat zij en Jason zouden gaan trouwen. Maar ze schenen nog geen plannen in die richting te hebben. Toen Jason en Van weer alleen waren, beschuldigde Jason haar ervan dat ze haar moeder wel erg op de proef stelde. 'Dat arme mens wil gewoon graag dat je een respectabel leven leidt. We zouden ons toch in ieder geval kunnen gaan verloven.'

'Nee, dat zou het juist helemaal bederven.'

'Je bent knetter.'

'Nee hoor. Ik hoef alleen geen boterbriefje van je. Er zijn zoveel dingen die we nog willen doen,' bracht ze hem in herinnering. Zijn toneelstuk, haar boek, ze moest nog een baan gaan zoeken. Maar Jason was natuurlijk al langer afgestudeerd en hij dacht steeds vaker aan dat soort dingen. Vanessa had daar minder haast mee: ze was nog zo jong dat ze het gevoel had dat altijd te zullen blijven. Het enige waar ze op het moment erg veel haast mee had, was kennismaken met Valeries vriendje.

Ze spraken voor de lunch af bij PJ Clark, en om precies een uur kwamen Valerie en George Waterston en zijn zoon Dan het restaurant binnen. George had een spijkerbroek en een t-shirt aan en Gucci-schoenen zonder sokken. Danny zag eruit als het gemiddelde jongetje van zijn leeftijd, met zijn kakibroek en een blauw shirt. Danny deed de laatste tijd wel zijn best om er leuk uit te zien, wat vooral te maken had met zijn belangstelling voor meisjes. Hij was heimelijk smoorverliefd op Valerie, die er vandaag ook weer oogverblindend uitzag in haar rode zigeunerjurk. Maar Vanessa zag dat nauwelijks; ze had alleen maar oog voor George, en ze begon bijna te kwijlen toen ze hem zag. Valerie zat haar er zelfs mee te plagen tijdens de lunch. Jason en George konden het erg goed met elkaar vinden, en Jason zat een tijd met Danny te kletsen over sport en beloofde om hen een keer mee te nemen naar een wedstrijd van de Yankees voordat ze weer teruggingen naar de westkust. Het was een hecht groepje. Vanessa vond dat haar tweelingzus heel erg veranderd was. Ze was rustiger, ze had meer zelfvertrouwen, ze was bescheidener en minder luidruchtig. Ze zag er heel gelukkig en tevreden uit. Vanessa kon zich niet voorstellen dat ze niet verliefd was op George. Hij zag er in elk geval wel uit alsof hij verliefd op haar was, terwijl ze over de film praatten.

Valerie vertelde haar zus over de auditie die ze bij hun moeder had moeten doen, en hoe zenuwachtig ze daarvoor was geweest. 'Ik was altijd doodsbenauwd voor haar.' Dat was voor het eerst in haar leven dat ze zoiets toegaf, en Vanessa keek haar verbaasd aan. Haar zus was echt heel erg veranderd. Het was alsof ze eindelijk zichzelf was geworden. En Vanessa vond haar sympathieker dan ooit.

'Ik dacht altijd dat je jaloers was op mamma, niet dat je bang voor haar was.'

'Ik denk allebei,' verzuchtte Valerie, terwijl ze even naar George lachte. Als we aan het werk zijn, ben ik soms nog steeds doodsbenauwd voor haar, maar ik heb nooit meer een hekel aan haar, zoals vroeger. Ik zie nu pas hoe hard ze werkt. Ze heeft alles wat ze heeft bereikt dubbel en dwars verdiend. En dat wilde ik vroeger nooit toegeven.'

'Nou, daar ben ik wel van onder de indruk,' zei Vanessa zacht. De twee mannen keken elkaar even aan. Het was haast niet te geloven dat Van en Val tweelingzussen van elkaar waren. Vanessa was zo rustig, zo intellectueel, zo gericht op succes in een totaal andere richting dan Valerie. Ze wilde niet meer terug naar Los Angeles. Ze had nu een leven opgebouwd in New York, met Jason en haar vrienden en vriendinnen, en de uitgeverswereld waar ze zo graag in terecht wilde komen. Ze had het nooit meer over een filmscenario, alleen maar over haar boek. Valerie, met haar rode haar en haar spectaculaire schoonheid, hoorde veel meer in de filmwereld thuis, maar nu bij het betere deel van Hollywood, niet het uitschot. Zonder dat ze het zelf besefte was haar uiterlijk de laatste twee maanden helemaal veranderd. Het gekrijs en het groene slijm had ze voorgoed achter zich gelaten. Je kon nu al aan haar zien dat ze een grote ster aan het worden was. Faye zag dat ook. Het was hetzelfde aura dat zij vroeger ook had gehad. Zo ongeveer, tenminste.

Bij de buluitreiking de volgende dag keek ze eens goed naar haar kinderen. Anne, die er zo chic uitzag met die dure kleren en sieraden, en haar arm in die van Bill; Vanessa, die er heel serieus en mooi uitzag met haar toga aan; Valerie die zo ongelofelijk aantrekkelijk was maar dat gelukkig zelf niet zo in de gaten had, en Lionel, die gelukkiger leek dan ze hem de afgelopen twee jaar had gezien. Faye vroeg zich af of er een nieuwe man in zijn leven was, maar dat wilde ze hem niet vragen, en Ward deed dat natuurlijk ook niet. Hij was al vijfentwintig, hij moest dat allemaal zelf maar weten, het waren zijn zaken. Ze hadden hem geaccepteerd zoals hij was, zoals ze al hun kinderen hadden geaccepteerd. Faye wist wel dat dat soms wel wat van één kant kwam. Ze wist dat Anne nog steeds kwaad op haar was omdat ze haar kind had moeten afstaan, dat Val misschien nog een beetje jaloers was op haar succes, dat Vanessa haar een beetje was ontgroeid, en dat Lionel zijn eigen leven leidde. En dan die arme Greg, die er niet meer was, en die ze zo vreselijk miste, met zijn drukte en zijn passie voor sport en de meiden die hij achternazat. Hij had altijd een hechtere band gehad met Ward dan met haar, maar hij was ook haar zoon. Ze drukte Wards arm, want ze wist dat hij nu waarschijnlijk ook aan hem dacht, en dat hij het er ook heel erg moeilijk mee had.

Maar die middag hadden ze allemaal veel lol toen ze naar de Plaza gingen om het te vieren. Faye had een tafel gereserveerd in de Edwardian Room, en Vanessa was met stomheid geslagen toen Ward haar daar het cadeau gaf dat ze van hem en Faye kreeg. Ze hadden het er heel lang over gehad, maar toen hadden ze besloten dat het een cadeau moest zijn waar Jason ook iets aan zou hebben. Daarmee spraken ze hun goedkeuring uit over het leven dat zij met z'n tweeën leidden. Het waren twee tickets naar Europa, plus een vette cheque en reserveringen voor de beste hotels. Het zou een fantastische reis worden en Faye was blij te horen dat Jason al snel weg zou kunnen, meteen na hun verhuizing naar SoHo. Hij had zijn baan opgezegd omdat hij fulltime aan zijn toneelstuk wilde werken.

'Nou, daarmee zijn jullie dus een tijdje onder de pannen.' Ward keek het stel lachend aan. Hij zou nog steeds liever hebben dat ze zouden gaan trouwen, maar daar leek het voorlopig niet op. En hij vroeg zich ook af hoe het nu zat met Val en George Waterston. George was de hele middag met zijn zoontje op pad, maar Ward wist dat Valerie bij hen in het hotel logeerde. Hij was benieuwd hoe hun relatie precies was, al had hij er de hele dag met geen woord over gesproken. En dan Bill en Anne natuurlijk. Bill scheen het goed te kunnen vinden met de anderen, en Anne had Gail ook uitgenodigd, die nu gezellig met Lionel zat te kletsen. Gail had het erg naar haar zin op de designopleiding die ze volgde, en ook met haar vakantiebaantje. Lionel vertelde geanimeerd over de film waar hij mee bezig was. Iedereen was zo gelukkig en tevreden en jong. Het was hartverwarmend om naar ze te kijken. Later, toen Ward en Faye terugwandelden naar de Pierre, pakte hij haar ineens bij haar arm, trok haar naar de kant, zei iets tegen de koetsier van een paardenkoets die daar stond, en het volgende ogenblik zat ze hand in hand met Ward in het koetsje en werden ze rondgereden door Central Park. Hij kuste haar een paar keer heel teder. Faye glimlachte. Ze was nog steeds dol op hem. 'Wat een mooie club hebben we toch, hè?' Hij dacht aan de kinderen terwijl ze door Central Park reden. 'Maar de allermooiste, lieve schat, dat ben jij.' Ze kuste hem. 'Nu weet ik dus zeker dat je gek bent,' zei ze lachend.

'Ja, gek op jou.' Hij kuste haar opnieuw, en de rest van de rit zaten ze heerlijk hand in hand te kletsen. Ze hadden erg veel meegemaakt, maar ze waren nog steeds bij elkaar.

42

'Wil je vanavond uit eten, lieverd?' Anne schudde haar hoofd. Ze lag in hun hotelkamer op het grote tweepersoonsbed. Het was allemaal goed verlopen. Eerst had ze niet eens naar New York willen gaan, maar Bill had haar overgehaald en gezegd dat ze er niet onderuit kon. Het was bovendien een goede gelegenheid om Gail weer eens te zien, en dat had haar dan uiteindelijk over de streep getrokken. Bill had zelfs aangeboden om met haar naar Europa te gaan en in New York een tussenstop te maken, maar daar was ze niet zo voor in de stemming. Ze was heel moe de laatste tijd. Dat was ze eigenlijk al maanden, sinds de eerste miskraam. Het leek wel alsof ze niet meer de oude kon worden. Bill maakte zich daar veel zorgen over.

'Zullen we hier iets te eten laten brengen?' Ze wist dat Gail ergens was gaan eten met Lionel. Ze vond hem aardig en ze konden het heel goed vinden samen. Ze had wel meer homoseksuele vrienden. Anne had niet mee gewild. Ze vermoedde dat Bill het saai zou vinden en ze had zelf ook niet veel zin. Jason en Vanessa waren met z'n tweeën gaan eten, Val was ergens met die filmster van haar, en ze had geen zin om bij haar ouders te blijven. Die had ze wel weer genoeg gezien voorlopig. Maar Bill vond het jammer om niets te doen, zeker niet nu ze in New York waren.

'Weet je het zeker?'

'Ik heb niet zo'n zin om ergens heen te gaan.'

'Voel je je niet zo lekker?' Hij moest soms denken aan de tijd dat zijn eerste vrouw ziek werd, en hij wilde beslist dat ze weer naar de dokter ging.

Maar toen ze een week later thuis waren, en hij daar nog eens op aandrong, weigerde ze. 'Ik hoef helemaal niet naar de dokter, ik voel me prima.' Ze keek hem koppig aan, maar hij wilde deze keer niet toegeven. Sommige dingen waren gewoon te belangrijk voor hem, en zij was het belangrijkste van allemaal. Hij wilde haar niet kwijt. Nooit.

'Je voelt je helemaal niet prima. Je voelt je vreselijk. Je wilde niet eens met me uit eten in New York.' Ze hadden uiteindelijk iets te eten besteld bij de room service, waarna ze meteen in slaap was gevallen, zoals bijna elke avond de laatste tijd. En volgens hem sliep ze overdag ook nog heel erg veel. 'Als jij geen afspraak met de dokter maakt, doe ik dat wel voor jou.' En dat deed hij ook. Hij maakte een afspraak, haalde haar op om zogenaamd te gaan lunchen, maar nam haar in plaats daarvan mee naar de dokter. Ze was woedend.

'Je hebt tegen me gelogen!' Dit was een van de weinige keren dat ze zo tegen hem schreeuwde, maar hij nam haar mee alsof ze een klein meisje was en dat kon ze niet uitstaan. De dokter kon niets ontdekken. Haar klieren leken in orde, haar longen ook, maar hij deed voor de zekerheid wel wat testjes en nam wat bloed af. Toen ze weer weg was, kwam hij op een idee. Hij deed de test met het bloed dat hij had afgenomen en belde Bill 's avonds op met de uitslag. Bill was stomverbaasd toen hij het hoorde. Verbaasd en opgewonden en bang. Ze was weer zwanger. Deze keer had hij helemaal geen rekening gehouden met die mogelijkheid. En hij was heel bang dat het weer op een teleurstelling zou uitdraaien. 'Laat haar maar gewoon rustig haar gang gaan. Ze weet intuïtief wel wat het beste voor haar is. Ze heeft veel rust nodig, goed eten, en zo weinig mogelijk opwinding. Een paar maanden veel rust, dan gaat het vast allemaal prima.' Bill knikte en liep naar de andere kamer om met haar te praten. Anne lag televisie te kijken en ze zei dat ze net Gail wilde bellen. Hij lachte geheimzinnig naar haar.

'Ja, doe dat maar.'

'Hoezo?'

'Dan kun je haar het nieuws vertellen.'

'Welk nieuws?' Anne keek hem niet-begrijpend aan.

Hij boog zich naar haar toe en kuste haar teder op haar mond. 'Het nieuws dat je weer zwanger bent.'

Haar ogen werden groot. 'Hè? Hoe kom je daar nou bij?'

'De dokter heeft net gebeld. Toen we weg waren, kwam hij op het idee om een zwangerschapstest te doen.'

'Is het echt waar?' Ze keek stomverbaasd, maar toen het tot haar was doorgedrongen, liep ze naar hem toe en sloeg haar armen om hem heen. Ze vocht tegen de tranen. 'O, Bill...'

Ze durfde het nu niet eens hardop te zeggen. En ze durfde het ook niet aan Gail te vertellen. Ze vertelden het aan niemand, tot de beruchte eerste drie maanden voorbij waren en alles nog steeds goed was. In september maakte de dokter zich geen zorgen meer. De baby werd in februari verwacht en de uitgerekende datum viel op Valentijnsdag. Haar eerste kind zou dan vijfeneenhalf jaar zijn, maar er was niemand die het daar nog over had. Ze hadden het alleen maar over dit kind, en Bill, die wist hoe graag ze het wilde hebben, behandelde haar alsof ze van het teerste porselein was. Ze maakten geen uitstapjes, ze kwamen nauwelijks het huis uit, Anne rustte heel erg veel, en Bill verwende haar nog meer dan anders.

Faye belde een paar keer op om te vragen hoe het ging, maar Anne deed heel koel aan de telefoon. Ze moest nu vaak terugdenken aan de druk die Faye tijdens haar eerste zwangerschap op haar had gelegd, en daar wilde ze liever zo weinig mogelijk aan herinnerd worden. Ze wilde zelfs Lionel liever niet zien, omdat ze daardoor weer terugdacht aan de tijd dat ze bij hem en John woonde en wachtte tot haar eerste kind geboren werd.

Gail belde zo vaak als ze kon op vanuit New York en vroeg dan hoe dik ze al was. Anne moest dan lachen en zei dat ze enorm was, en toen Val haar op een dag tegenkwam op Rodeo Drive, moest ze lachend toegeven dat het inderdaad een enorme buik was. Het was inmiddels november en ze waren al een maand klaar met de opnames voor de film. Er werd nu dag en nacht aan de montage gewerkt, want Faye wilde dat de film met Kerstmis werd uitgebracht. Dat zou ook betekenen dat de film nog mee kon dingen in de volgende ronde van de Oscars. Toen Anne Val tegenkwam, zag ze dat de auto van George Waterston langs de kant van de weg op haar stond te wachten. Ze vroeg zich af of ze nog steeds alleen maar 'goede vrienden' waren, zoals Val beweerde. Eén ding was zeker, Val zag er mooier uit dan ooit. Ze had een jurk gekocht bij Giorgio voor een feest die avond. En Anne ging daar net naartoe om wat kleren te kopen voor de feestdagen. Bill wilde graag dat ze wat vaker ergens naartoe ging en ze was overal uitgegroeid, zelfs haar zwangerschapskleren waren al te klein.

'Hoe voel je je?' vroeg Val, die werkelijk bezorgd leek. Iedereen wist hoe belangrijk dit kind voor Anne was en waarom. Maar Anne keek heel vrolijk. Ze genoot echt van haar zwangerschap, ook al was het zo nu en dan wel wat lastig.

'Ik voel me vooral erg dik.'

'Je ziet er fantastisch uit.'

'Dank je. Hoe gaat het met je?' Ze belden elkaar nog maar zelden op. Het was haast niet meer voor te stellen dat ze ooit bij elkaar in hetzelfde huis hadden gewoond. En eigenlijk waren ze ook niet tegelijk opgegroeid; Val was pas de laatste maanden volwassen geworden, en Anne was in feite opgegroeid bij Bill.

'Ik heb net een aanbod gekregen voor een nieuwe film.'

'Toch niet weer met mamma?'

Val schudde snel haar hoofd. De samenwerking met haar moeder was een ervaring die ze niet snel zou vergeten, en ze zou er altijd dankbaar voor blijven, maar ze zou dat niet snel nog een keer willen. De meeste acteurs die met haar samenwerkten zeiden dat, zelfs George. 'Eens in de drie jaar, vaker moet je niet met haar samenwerken,' had hij gezegd, en Val kon zich dat goed voorstellen. 'Nee, bij iemand anders.' Ze noemde de naam van de regisseur en de andere acteurs, en Anne was onder de indruk. 'Maar ik heb nog niet besloten of ik het ga doen. Er zijn ook nog een paar andere opties.' Haar carrière was dus eindelijk van start gegaan, na vijf jaar griezelfilms. Anne was blij voor haar. 's Avonds vertelde ze het aan Bill.

'Op een dag wordt ze de grootste ster van Hollywood. Net zoals onze moeder vroeger.' Dat was nu niet moeilijk meer voor te stellen; ze had talent, ze was mooi, en ze had die uitstraling van succes. Je kon gewoon zien dat ze echt iemand was, al stapte ze alleen maar uit een auto. En dat deed ze niet meer, zoals vroeger, in een strak zwart jurkje en op hoge hakken, ook al was het nog maar tien uur 's ochtends. Ze was heel erg in haar voordeel veranderd, en Anne had het gevoel dat George de reden was voor het geluk dat ze in Vals ogen zag.

'Volgens mij zijn ze niet alleen maar goede vrienden, wat denk jij?' vroeg ze even later toen ze weer thuis was. Ze probeerde gemakkelijk te gaan zitten, maar dat lukte pas toen hij een paar kussens in haar rug stopte, waar ze hem met een kus voor bedankte.

'Dat denk ik ook niet. Maar ik denk dat ze zo slim zijn om het stil te houden. Hij is een grote ster, en hij zit niet te wachten op allerlei publiciteit.'

In feite hadden ze het stilgehouden voor iedereen, zelfs voor Dan, zolang het ging. Maar uiteindelijk moesten ze het hem natuurlijk wel vertellen. Val woonde nu bij hen, in de Hollywood Hills, in een prachtig huis dat aan drie kanten omgeven werd door hoge bomen. Zelfs de paparazzi hadden hen nog niet weten te betrappen, en dat terwijl het nu al drie maanden aan de gang was. Val was nog nooit in haar leven zo gelukkig geweest. Toen ze terugkwamen uit New York en weer verder werkten aan de film, leek er iets tussen hen te zijn veranderd. Ze hadden zo'n hechte band gekregen dat ze elke ademtocht, elke pauze en elk gebaar van elkaar aanvoelden, en het was elke dag pure magie geweest op de set. Faye had dat ook gemerkt en ze vond het prachtig.

Ze bemoeide zich verder niet met hen, ze liet het maar gebeuren. In augustus, toen Dan op vakantie ging met zijn moeder, trok Val stilletjes bij George in. Ze legden het uit aan Danny toen hij weer thuiskwam. George had het al over een huwelijk gehad, al hadden ze geen van beiden haast. Ze wilden rustig de tijd nemen zodat ze het allebei zeker wisten. Val wist zeker dat het binnenkort toch wel bekend zou worden, maar daar waren ze nu klaar voor. Eigenlijk zaten ze er een beetje op te wachten.

'Denk je wel dat je het zult kunnen uithouden hier, met zo'n ouwe man en een jongen?' Hij kuste haar in haar hals, op de middag nadat ze Anne tegen was gekomen en had verteld hoe dik ze was.

'Ik vind het juist leuk klinken,' zei ze tegen hem. Ze trok een pruilerig gezicht dat zelfs hem overtuigde. 'Al is het natuurlijk niet zo leuk als waar ik eerst woonde.'

George gaf een verontwaardigde brul en woelde even door haar rode haar. 'Je bedoelt dat bordeel met al die wilde meiden? Het is nog een wonder dat je daar nooit gearresteerd bent.'

'George, wat vreselijk om zoiets te zeggen!'

'Maar het is toch zo!' Ze had eindelijk haar ouders verteld dat ze met hem samenwoonde en ze was heel opgelucht dat ze blij voor haar waren. Ze was nu natuurlijk ook al volwassen, maar toch was het belangrijk voor haar, zeker sinds ze met Faye had samengewerkt. Ze had veel meer respect voor haar gekregen en voor het eerst in haar leven had ze ook het gevoel dat haar moeder haar respecteerde. Faye had haar geholpen om een andere agent te zoeken, en ze hadden na de laatste opnames een lang gesprek gehad.

'Val, je bent echt heel erg goed. En je vader had dat idee al veel langer, dat heeft hij me verteld. Ik moet toegeven dat ik wel mijn twijfels heb gehad, en je moet natuurlijk ook nog een hoop leren, maar je hebt echt veel talent.' Die woorden betekenden heel veel voor haar en ze kon het haast niet geloven dat ze werden uitgesproken door Faye Thayer.

'Weet je dat ik je vroeger soms echt haatte?' Het was verschrikkelijk om dat te zeggen en de tranen stonden in haar ogen. 'Ik was gewoon zo vreselijk jaloers op wat je had bereikt, en op de Oscars die je had gewonnen.'

'Die betekenen niets voor me. Val.' Faye zei het zacht. 'Jullie vijven zijn mijn Oscars.'

Valerie schudde haar hoofd. 'Dat zei ik ook wel eens, mam, maar natuurlijk zijn die Oscars wel belangrijk. Ze zijn een erkenning voor je harde werk, voor wat je hebt bereikt. En je bent echt geweldig, mam, je bent echt de beste.' Ze konden hun tranen allebei niet de baas en ze hielden elkaar lange tijd vast. Val werd nog steeds warm als ze eraan terugdacht. Eindelijk hadden ze vrede gesloten. Het had lang geduurd, maar nu was het dan zover. Faye hoopte dat ze op een dag ook nog eens zover zou komen met Anne, en dat hoopte Val ook. Ze had het daar wel eens over met George, die niet alleen haar minnaar, maar ook haar beste vriend was.

'Weet je dat ik je zwager een beetje benijd?' Hij zei het toen ze die avond voor het haardvuur op de grond lagen. Val keek hem verbaasd aan.

'Bill? Hoezo? Wat heeft hij dan wat jij niet hebt?' Ze grinnikte. 'Trouwens, je hebt mij toch, en wat zou je je nog meer kunnen wensen?'

'Ja, natuurlijk.' Hij lachte naar haar, maar ze zag een verlangen in zijn ogen dat ze daar nog niet eerder had gezien. George was een rustige man, met principes en idealen die haar wel bevielen, en een stabiele manier van leven, wat eigenlijk heel ongebruikelijk was voor zo'n bekende Hollywoodster als hij. 'Hij krijgt een kind.'

'Ben je jaloers vanwege die baby?' Ze schrok een beetje van wat hij zei. Ze dacht eigenlijk nooit aan kinderen. Ze wilde ze misschien ooit nog wel, maar voorlopig nog niet. Haar carrière was nu veel te belangrijk voor haar, ze had er heel hard voor gewerkt, en ze vond het geweldig dat het nu de goede kant op ging. Ze peinsde er niet over om nu al te stoppen, in tegenstelling tot Faye op die leeftijd. Faye was vijfentwintig jaar toen ze stopte met filmen, Val was bijna drieëntwintig. 'Zou je nu echt een kind willen hebben, George?' Hij was nu ook op het hoogtepunt van zijn carrière. Een kind zou op dit moment lastig uitkomen, maar het leek haar ooit wel heel erg leuk.

'Misschien niet nu, maar binnenkort wel.'

'Hoe binnenkort?' Ze ging op haar buik liggen, steunde met haar gezicht op haar handen en keek hem bezorgd aan.

'Volgende week?' Hij plaagde haar maar, en hij moest lachen om de bezorgde blik in haar ogen. 'Ik weet niet, misschien over een jaar of twee. Maar ik zou dat wel heel graag nog een keer willen meemaken.' Danny was een leuke jongen, en Val was ook dol op hem. Ze kon zich dat dus heel goed voorstellen.

'Dat zou ik ook wel willen.'

'Mooi zo.' Hij keek heel Wij. Even later trok hij, daar voor de haard, langzaam haar kleren uit, zei iets over oefenen, en begon met haar te vrijen.

43

'Hoe voel je je, lieverd?' Bill keek verlangend naar haar. Ze begon te lachen.

'Hoe zou jij je voelen, in mijn toestand? Waardeloos. Ik kan me nauwelijks bewegen, ik kan haast niet ademhalen, als ik ga liggen word ik zo ongeveer gewurgd, en als ik ga zitten, krijg ik kramp.' Het was al 9 februari en ze was over vijf dagen uitgerekend. Ondanks alle klachten leek ze er nog steeds van te genieten. Ze wilde het kind zo vreselijk graag, dat het haar helemaal niets kon schelen hoe dik haar buik werd of hoe vervelend de klachten waren. Ze wilde hem alleen maar in haar armen houden en eindelijk zijn kleine gezichtje zien. Ze had nog steeds het gevoel dat het een jongen zou worden, maar Bill hoopte stiekem op een meisje. Hij zei dat hij daar meer aan gewend was.

'Heb je zin om ergens iets te gaan eten?' Ze schudde lachend haar hoofd. Niets paste meer, zelfs haar schoenen niet, en ze had alleen nog drie lelijke jurken die ze aan kon. Ze kocht geen jurken mee bij Giorgio om uit te gaan, want ze wilde helemaal niet meer uit. Ze voelde zich gewoon niet meer op haar gemak als ze ergens was. Ze wilde alleen maar thuis op blote voeten rondlopen in de wijdste kleren die ze had, het liefst een nachthemd. En die avond, toen ze wat soep en een kleine soufflé had gegeten, want voor meer had ze geen plek, maakten ze een wandelingetje vlak bij huis, maar zelfs dat was al te veel. Ze hijgde en pufte en ze moest onderweg eventjes gaan zitten. Hij vroeg zich af of hij misschien de auto voor haar moest gaan halen, maar ze zei dat ze best zelf naar huis kon lopen. Ze zag er zo kwetsbaar en zo dik uit, dat hij heel erg met haar te doen had, maar ze scheen het gewoon te accepteren als iets wat erbij hoorde. De volgende dag stond ze zelfs eerder op en maakte het ontbijt voor hem voor hij naar zijn werk ging. Ze blaakte van energie en ze zei zelfs dat ze de babykamer nog een keer schoon wilde maken, wat hij totaal overbodig vond. Maar toen hij haar op andere gedachten probeerde te brengen, wilde ze daar niets van weten en haalde doodgewoon de stofzuiger tevoorschijn. Hij maakte zich er echt wat zorgen om en kwam tussen de middag naar huis om te kijken hoe het ging. Hij vond haar op het bed met een stopwatch in de hand. Ze nam de tijd tussen de weeën op en deed de ademhalingsoefeningen die ze had geleerd. Ze keek hem met een wat verdwaasde blik aan.

'Is het zover?'

Ze glimlachte. 'Ik wilde je niet storen voordat ik het zeker wist.'

Hij pakte de stopwatch van haar aan en keek ineens heel erg nerveus. 'Je had ook niet de babykamer moeten gaan stofzuigen.'

Maar daar kon ze alleen maar om lachen. 'De baby moet er toch een keertje uit.' En de uitgerekende datum was al over vier dagen. Hij zegde zijn lunch af en belde de dokter op. Toen belde hij zijn secretaresse om te zeggen dat hij de rest van de dag niet meer zou komen. Maar wat hij ook zei, hij kon haar er niet toe bewegen om alvast naar het ziekenhuis te gaan. Zelfs de dokter zei dat ze daar nog wel even mee kon wachten, maar Bill was bang dat ze dan te laat zouden zijn.

Ze herinnerde zich de vorige bevalling nog maar al te goed. Het had dagen geduurd voordat de baby werd geboren. Er was geen reden om nu overhaast te vertrekken en bovendien hielpen de ademhalingsoefeningen heel goed om de pijn onder controle te krijgen. Bill maakte een kopje soep voor haar en ging bij haar in de slaapkamer zitten. Zo nu en dan stond ze op en liep even rond. Om vier uur keek ze hem aan met een fronsend gezicht. Ze kon nu niet meer opstaan, of praten als ze een wee had. Ze had het gevoel dat het tijd was om te vertrekken. Hij liep haastig naar haar kleedkamer om haar koffertje te halen. Terwijl ze bezig was om zich te verkleden, braken de vliezen. Het vruchtwater stroomde over de witte marmeren tegels van de badkamervloer. De weeën werden ineens veel heviger en de ademhalingsoefeningen hielpen bijna niet meer. Bill keek alsof hij in paniek raakte en ze probeerde hem gerust te stellen terwijl hij haar hielp met aankleden. Maar ze hield het bijna niet meer van de pijn.

'Ik zei toch dat we eerder moesten gaan.' Hij was doodsbang. Stel dat ze het kind hier zou krijgen? Stel dat de baby dood zou gaan?

'Het komt wel goed.' Ze probeerde naar hem te lachen. Hij gaf haar een kus op haar haar en wist haar eindelijk in haar jurk te krijgen. Toen tilde hij haar op en liep met haar naar de auto, met blote voeten. 'Ik heb nog geen schoenen aan.' Ze moest er bijna om lachen, maar de pijn was te hevig. Hij zette haar in de auto, rende terug om haar sandalen te halen, en even later reden ze in volle vaart naar het ziekenhuis. Hij had nog nooit eerder zó hard in de Rolls gereden, maar hij was wanhopig. Bij elke wee kreunde ze van de pijn, en ze zei dat ze het hoofdje al kon voelen. Toen ze er waren, hielp hij haar uit de auto, liet de deur openstaan, en ging haastig met haar naar binnen. Anne probeerde haar ademhaling onder controle te houden en hij probeerde haar daarbij te helpen. Intussen werd de arts opgeroepen om naar beneden te komen. Anne hijgde en kreunde. Er was geen tijd meer om haar naar de verloskamer te brengen, en Anne lag huilend op de stretcher van de Eerste Hulp.

'Ik voel het hoofdje al, o god, Bill...' De druk was ondraaglijk en ze had het gevoel dat ze door een bowlingbal in tweeën gespleten zou worden. Ze keek hem met een wanhopige blik aan. Bill was er niet bij geweest toen zijn eerste kind geboren werd, want dat was in die tijd de gewoonte, en hij wist eigenlijk niet of hij het nu wel wilde zien. Hij vond het verschrikkelijk om Anne in deze omstandigheden te moeten zien, maar de verpleegster zei dat het te laat was om haar nog iets tegen de pijn te geven. Ze had hem wel verteld dat het de vorige keer zo vreselijk was, en hij hoopte dat het nu mee zou vallen. Ze zat half overeind en de verpleegster zei hem dat hij haar schouders vast moest houden. Ze kreunde vreselijk. 'Pers maar flink mee, Anne,' zei de verpleegster, alsof ze al jaren vriendinnen waren. 'Kom op, en nu wat harder, zo hard je kunt.' Annes gezicht werd rood en hij voelde dat ze elk greintje kracht dat ze nog in zich had inzette om de baby geboren te laten worden. Maar toen de perswee voorbij was, stortte ze in.

'Het doet zo'n pijn, ik kan het niet, o, Bill, het doet zo zeer!' En ineens was daar de volgende perswee en perste ze mee. De dokter kwam binnen, in operatiekleding en met operatiehandschoenen aan. Hij pakte snel een instrument en hielp wat ruimte te maken zodat het hoofdje er gemakkelijker door kon, wat bij de volgende perswee ook gebeurde. En daar, op de Eerste Hulp, werd de baby geboren, terwijl beide ouders toekeken. De baby zag er wat verkreukeld uit en Bill vond hem eerst een beetje blauw, maar al na een paar seconden werd hij mooi roze en begon boos te brullen. Anne lachte en huilde tegelijk en Bill kuste haar handen en haar gezicht, en zei tegen haar hoe fantastisch ze was. 'Hij is zo mooi! Zo prachtig!' Dat was alles wat ze kon zeggen terwijl ze van de baby naar Bill keek. Ze kreeg haar zoontje bij zich, gewikkeld in een deken van de Eerste Hulp die veel te groot voor hem was. Ze had haar eerste zoontje nooit gezien, maar nu kon ze van dit kind niet genoeg krijgen. Ze vond dat hij sprekend op Bill leek. Even later werd ze in een rolstoel naar de kraamafdeling gebracht. Bill liep trots naast haar.

'Maar de volgende keer kom je wel wat eerder, want ik vind het niet leuk om steeds helemaal naar beneden te moeten om een baby te halen.' De dokter deed alsof hij heel streng keek, en ze begonnen allemaal te lachen. Bill was ontzettend opgelucht. Het zag er allemaal zo verschrikkelijk pijnlijk uitgezien en hij was zo bang geweest. Maar dat was nu allemaal voorbij. Ze lag heerlijk in bed met haar zoontje in haar armen. Ze wilde hem eerst niet meegeven met een verpleegster die hem wilde wassen, maar ze haalden haar over om dat toch maar te doen. Ze werd zelf ook gewassen en daarna belde Bill Gail op, die moest huilen toen ze het nieuws hoorde. Anne wilde haar graag vragen als peetmoeder, alsof het allemaal nog niet ingewikkeld genoeg was. En daarna moest ze even gaan slapen, maar dat kon ze niet door alle opwinding. De baby die ze zo ontzettend graag had gewild, was eindelijk geboren. Ze voelde zich heel warm van binnen. Ze kon bijna niet wachten tot ze hem van de babykamer weer bij haar brachten, maar even later kwam de verpleegster met hem terug. Hij zag er heel roze en schoon en gezond uit. Ze legde hem in Annes armen en liet haar zien hoe ze hem de borst moest geven. Bill keek toe, met tranen in zijn ogen. Hij had nog nooit zoiets moois gezien en hij wist dat hij zich dit moment de rest van zijn leven zou blijven herinneren.

's Avonds belde Anne Valerie op, en Jason en Van en Lionel. En ten slotte ook haar ouders, al aarzelde ze daar wel even over. Iedereen was heel erg blij voor haar. Ze noemden hem Maximilian, met als roepnaam Max. Max Stein. Faye was heel erg blij voor Anne. Ze wist maar al te goed hoe wanhopig ze naar dit kind had verlangd. En toen ze de volgende dag op bezoek kwam, liep ze heel aarzelend de kamer binnen, met een enorme teddybeer voor Max en een bedjasje voor Anne. Het leek op het bedjasje dat ze zelf in het ziekenhuis had gedragen toen Lionel was geboren.

'Wat zie je er prachtig uit, lieverd.'

'Dank je wel, mam.' Maar nog steeds was er die kloof tussen hen, die door niets kon worden overbrugd. Bill voelde dat ook toen hij terugkwam van huis, waar hij alles in orde had gemaakt voor haar terugkomst de volgende dag.

En toen werd Max de kamer binnengebracht. Iedereen riep ooo en aaa en Faye was het met Anne eens dat hij veel op Bill leek. Val en George kwamen langs, en de verpleegsters vielen bijna flauw. Maar deze keer vroegen ze niet alleen George om een handtekening; ze wilden die van Val ook. De film was een grandioos succes en Val was te zien op grote posters die overal in de stad waren opgehangen. Iedereen wist wie ze was. Faye glimlachte terwijl ze keek naar de twee zusjes die met elkaar zaten te kletsen. Val lachte over iets wat Anne had gezegd, en Bill en George stonden vol verwondering bij het wiegje naar kleine Max te kijken.

Bill bracht hen de volgende dag zelf naar huis, apetrots, en ze brachten Max voor het eerst naar de babykamer. Hij was heel tevreden in zijn nieuwe wiegje en hij dronk heel goed aan de borst. Bill had een paar dagen vrijgenomen om bij hen te kunnen zijn. 'Weet je,' zei ze na een paar dagen. 'Ik zou het zo nog een keer willen doen.' Hij staarde haar verbijsterd aan en kreunde. Hij was daar zelf niet zo van overtuigd, want hij was nog steeds diep onder de indruk van de vreselijke pijn die ze had geleden. Hij wist niet of hij haar dat nog wel een keer wilde aandoen.

'Meen je dat echt?' Hij keek geschokt.

'Ja, echt waar.' Ze keek naar het kindje, dat veilig en geborgen aan haar borst lag, en ze glimlachte naar Bill. Hij dacht dat dat de prijs was die hij kennelijk moest betalen voor het feit dat hij een vrouw van twintig jaar had. Hij boog zich over hen heen, kuste eerst Anne en toen Max.

'Je zegt het maar, jij bent de baas.'

Ze moest even lachen. Haar ogen stonden heel anders.

Het was wel anders dan ze had gedacht; de pijn van het verleden was niet helemaal verdwenen en ze wist ook wel dat dat nooit zou kunnen. Maar er was iets anders voor in de plaats gekomen, iemand anders van wie ze kon houden. Ze zou nooit weten waar haar eerste kind was, hoe hij was geworden, tenzij ze hem zou gaan zoeken. Hij was voorgoed uit haar leven verdwenen, maar ze kon nu wel verder. De pijn was afgezwakt, minder scherp. Nu had ze Max, en Bill, en zelfs als ze geen andere kinderen meer zouden krijgen, was dat niet erg. Het was goed zo.

44

Op de avond van de Oscaruitreikingen keek Anne met een bezorgde blik naar Bill en vroeg hem of ze er dik uitzag. Ze had een lichtblauwe met gouden jurk aan, met saffieren en diamanten als sieraden. Bill vond dat ze er mooier uitzag dan ooit. Ze was niet zo mager als anders en ze zag er ook niet zo moe uit, maar rustig en tevreden. Alles aan haar straalde.

'Je bent mooier dan welke filmster dan ook.' Hij hielp haar in haar witte minkstola en ze liepen een beetje haastig naar zijn auto. Ze wilden niet te laat komen. Ze hadden beloofd om Faye en Ward thuis op te halen en hun een lift te geven. Valerie ging op eigen gelegenheid, met George, en Lionel zouden ze in het Music Center ontmoeten, waar de uitreiking gehouden werd. Het was een opvallende groep die zich daar even later had verzameld. De mannen waren in smoking, de vrouwen in het lang en met prachtige sieraden. Je kon goed zien dat ze familie van elkaar waren, vooral door hun houding en manier van doen. Valerie droeg een schitterende smaragdgroene jurk, haar haar was hoog opgestoken, en de smaragden oorbellen die ze van Anne had geleend schitterden in haar oren. Faye zag er ook fantastisch uit, in een glanzende grijze jurk van Norell. In New York zat Vanessa in een spijkerbroek samen met Jason voor de televisie te balen dat ze er niet bij was.

'Je kunt je gewoon niet voorstellen hoe spannend dat is, Jase.' Haar ogen begonnen te stralen toen ze allerlei bekenden zag, en vooral toen de camera steeds opnieuw Val in beeld bracht. Dit jaar voelde Jason die spanning ook. De Oscars hadden hem nooit veel kunnen schelen, en voordat hij Vanessa leerde kennen, keek hij er zelfs nooit naar. Maar nu hadden ze zich geïnstalleerd om een hele avond voor de televisie te zitten. Ze luisterden verveeld naar de saaie nominaties, voor special effects, scenario's, liedjes.

Clint Eastwood was de presentator voor dit gedeelte van de uitreiking, want Charles Heston, die dat eigenlijk zou doen, had een lekke band. De Oscar voor de beste regie ging dat jaar naar een vriend van Faye. George was wel genomineerd, net als Vanessa, maar hij won niet, en ook de film van Faye en Ward viel niet in de prijzen. Maar toen mocht Faye de volgende Oscar uitreiken. 'De Oscar voor de beste vrouwelijke hoofdrol,' zei ze, waarna ze de hele formule opdreunde, plus de namen van alle genomineerden. Van en Jason keken naar de gespannen gezichten van de genomineerden die de camera's in beeld brachten; Val zat doodstil en hield de hand van George stevig vast. Ze hielden allebei hun adem in. En toen keek Faye naar hen.

'... gaat dit jaar naar... Valerie Thayer voor haar rol in Miracle.' Het gegil in het appartement in SoHo kon waarschijnlijk helemaal tot in Los Angeles worden gehoord. Vanessa danste door de kamer, helemaal overweldigd door dit nieuws. Ze gilde en juichte en snikte, en Jason stond op het bed te dansen en gooide de hele kom met popcorn over de grond. In Hollywood gilde Valerie ook terwijl ze naar het podium liep, na nog een laatste blik op George. Honderden fototoestellen flitsten terwijl ze hem een handkus toewierp en toen naar haar moeder op het podium rende. Ze kreeg de Oscar uit handen van haar moeder, die haar tranen ongegeneerd de vrije loop liet. Faye liep heel even naar de microfoon en zei: 'U hebt geen idee hoezeer dit meisje de Oscar heeft verdiend. Ze heeft namelijk onder de moeilijkste regisseur van heel Hollywood moeten werken.' En terwijl iedereen begon te lachen, deed ze een stap terug, omhelsde Valerie, die inmiddels ook in tranen was. Daarna bedankte Valerie iedereen voor alles wat ze hadden gedaan, vooral haar moeder.

'Heel lang geleden heeft ze me op de wereld gezet, en nu heeft ze me...' Ze kon bijna niet doorgaan... 'iets nog veel mooiers gegeven... Ze heeft me geleerd om hard te werken, enorm mijn best te doen... en ze heeft me de kans van mijn leven gegeven. Bedankt, mamma.' Iedereen in het publiek kreeg tranen in de ogen en lachte en juichte toen ze de felbegeerde Oscar omhooghield. '... en ik wil mijn vader bedanken, omdat hij in me geloofde... en Lionel en Vanessa en Anne, omdat ze het al jaren met mij uithouden...' Ze slikte maar dwong zichzelf om door te gaan:'... en Greg, we houden allemaal van je...' En toen liep ze triomfantelijk het toneel af en vloog George in de armen. Het was de laatste prijs van de avond dus ze konden meteen gaan feestvieren. Valerie belde Vanessa en Jason op en iedereen kwam even aan de telefoon, al konden ze elkaar niet goed verstaan. Iedereen feliciteerde haar en riep iets naar haar. George werd door iedereen gekust; Ward en Faye werden omhelsd en Val werd bijna platgedrukt. Zelfs Anne was uitzinnig van blijdschap. Lionels nieuwe vriend was er ook en werd aan iedereen voorgesteld. Het was iemand waar George een paar jaar geleden mee in een film had gespeeld en hij paste heel gemakkelijk in de groep. Hij was van dezelfde leeftijd als George, en Lionel en hij waren smoorverliefd. Faye realiseerde zich dat dit dus de man was die verantwoordelijk was voor de vrolijke blik die Lionel de laatste tijd weer in zijn ogen had. Ze zag deze blik voor het eerst sinds John was overleden en ze was heel blij voor hem. Ze was blij voor iedereen, voor Val natuurlijk, voor Anne met haar baby, Li, Van... Het ging allemaal heel erg goed. En die avond, toen ze weer thuis waren, verraste ze Ward door iets voor te stellen waar ze het een paar jaar niet over had gehad.

'Zeg, wat dacht je ervan als we binnenkort echt gaan stoppen met werken?'

'Begin je daar weer over?' Hij lachte. 'O, volgens mij snap ik het! Steeds als je geen Oscar hebt gekregen, wil je ermee stoppen. Is dat het soms?' Ze moest lachen en schudde haar hoofd. Ze was zo blij voor Val dat ze er absoluut niet mee zat dat ze zelf niet in de prijzen was gevallen. Haar dochter had het dubbel en dwars verdiend.

'Was het maar zo simpel.' Ze ging op het bed zitten en haalde haar pareloorbellen uit haar oren. Dat was het eerste cadeau dat ze ooit van Ward had gekregen, en de enige sieraden die ze niet had verkocht toen ze bijna failliet waren gegaan. Daar waren ze haar te dierbaar voor, net als het leven dat ze samen hadden. Maar nu was ze toe aan verandering. Dat gevoel had ze al een tijdje. 'Ik heb alles gedaan wat ik wilde doen. In mijn werk, dan.'

'Maar dat is vreselijk!' Hij keek geschokt. 'Hoe kun je dat op jouw leeftijd nou zeggen?'

Ze moest lachen. Ze was nog steeds zo mooi dat hij zich daar soms over verbaasde. 'Ik ben anders al tweeënvijftig, ik heb zesenvijftig films gemaakt, ik heb vijf kinderen gekregen en een kleinkind.' Haar andere kleinkind wilde ze niet meerekenen, omdat ze die nu al ruim vijf jaar moesten missen. 'Ik heb een man waar ik dol op ben, ik heb veel vrienden. Dat is het wel zo'n beetje. Nu wil ik eindelijk wel eens gaan uitrusten. Met de kinderen gaat het goed, ze zijn gelukkig, we hebben ze goed afgeleverd. En op dat punt verschijnen op het witte doek altijd de letters "einde".' Ze lachte naar hem. Voor het eerst dacht hij dat ze het deze keer echt meende.

'Maar wat wil je dan gaan doen, als je bent gestopt met werken?'

'Dat weet ik niet... Een jaar in Zuid-Frankrijk wonen misschien. Leuke dingen doen. Er staan nu geen films op stapel.' Misschien was dit moment, nu Val die Oscar had gewonnen, wel heel geschikt om er een punt achter te zetten. Het had iets leuks om na die film te stoppen, de film die het begin was van Valeries carrière. Een soort nalatenschap aan haar kind, een heel bijzonder cadeau. 'Je zou mijn memoires kunnen gaan schrijven,' zei Ward plagerig.

'Doe jij dat zelf maar. Ik wil niet eens mijn eigen memoires schrijven.'

'Toch zou je dat wel moeten doen.' Het was waar. Ze hadden er in ieder geval genoeg voor meegemaakt. Hij keek haar met een peinzende blik aan. Het was een lange, spannende avond geweest, en misschien meende ze het niet wat ze zei, al vermoedde ze van wel. 'Laten we er een tijdje over nadenken, en dan over een maand of twee nog eens zien. Dan doe ik alles wat je maar wilt.'

Hij was nu zesenvijftig jaar, en het trok hem best aan om in Zuid-Frankrijk wat plezier te gaan maken. Hij vond dat zelfs een fantastisch idee. Het zou een beetje zijn als vroeger, en ze konden het zich nu ook weer veroorloven, al zouden ze natuurlijk veel minder geld uitgeven dan toen. Dat deed niemand meer tegenwoordig. 'Ik vind het een goed idee, maar laten we er gewoon een tijdje over denken.'

Toen ze het er een tijd later weer over hadden, besloten ze om in juni te vertrekken. Eerst zouden ze het een jaar proberen, om te kijken hoe het was. Ze huurden vier maanden een huis in Zuid-Frankrijk en daarna een halfjaar een appartement in Parijs. Faye wilde voordat ze vertrokken de kinderen nog een keer zien. Haar vermoeden over Lionel was juist gebleken; hij was heel gelukkig met zijn nieuwe vriend en ze pasten erg goed bij elkaar. Faye mocht hem heel graag.

Valerie was bezig met de voorbereidingen voor een nieuwe rol en zij en George hadden besloten om over een tijdje te gaan trouwen, als George klaar was met zijn nieuwe film. Faye liet haar beloven dat ze hun huwelijksreis in Frankrijk zouden vieren. Val zei dat ze er geen drukte van zouden maken en dat ze gewoon met z'n tweetjes zouden trouwen, alleen met Danny erbij, maar ze wilden daarna wel voor hun huwelijksreis naar Frankrijk komen. Misschien namen ze Danny ook mee. Het bezoek aan Anne was moeilijker. Faye vond het nog steeds niet gemakkelijk om met haar te praten, maar ze ging er op een middag toch vol goede moed heen. Ze was heel gelukkig met Max in de weer. Faye vond dat ze er niet zo goed uitzag en ze vroeg zich af wat er was. Anne vertelde haar dat ze weer zwanger was, waar Faye wel een beetje van schrok.

'Is dat niet wat snel?'

Anne lachte naar haar. Was ze dat soms al vergeten? 'Li en Greg schelen ook maar tien maanden.' Faye lachte. Dat was ook zo. Je wilde dat je kinderen het anders zouden doen, beter, dat ze gelukkiger zouden zijn en altijd verstandig, maar in plaats daarvan deden ze allerlei dingen die je zelf ook had gedaan en alweer was vergeten. Valeries filmcarrière, Annes verlangen naar een groot gezin... De anderen waren een andere weg ingeslagen, maar ook zij namen een stukje van hun ouders met zich mee. Greg zou precies zo zijn geworden als Ward, als hij was blijven leven, en Anne was ook al bezig de geschiedenis te herhalen.

'Je hebt gelijk.' De twee vrouwen keken elkaar aan, maar met een blik die anders was dan anders. Het was alsof Anne nu echt contact met haar zocht, alsof dat moest gebeuren voordat Faye vertrok. Misschien zouden ze er nooit meer de kans voor krijgen. 'Anne, ik...' Ze wist niet waar ze moest beginnen. Hoe kon ze dat ook, na twintig jaar, waarvan vooral de laatste vijf zo moeilijk waren geweest... Een leven lang had ze haar kind niet kunnen bereiken, terwijl ze toch zo intens van haar hield. 'Ik heb heel veel dingen verkeerd gedaan met jou. Dat weten we allebei wel, hè?'

Anne keek haar met een open blik aan. Er was geen woede meer in die ogen. 'Ik heb het jou ook niet altijd gemakkelijk gemaakt. Ik heb nooit begrepen wie je nu eigenlijk bent.'

'Ik heb jou ook nooit echt begrepen. Maar mijn allergrootste fout is geweest dat ik nooit tijd had. Als jij een jaar of twee eerder was geboren...' Maar niemand kon dat nu nog veranderen. Het behoorde allemaal tot het verleden. Samen met alle andere dingen die waren gebeurd... San Francisco, de zwangerschap, het kind dat ze had afgestaan. Opnieuw keken ze elkaar aan. Faye besloot te zeggen wat ze op haar hart had. Ze stak haar hand uit naar Anne en pakte haar hand vast. 'Het spijt me van je eerste zoontje, Anne. Het was verkeerd van me. Maar destijds was ik er echt van overtuigd dat wij de juiste beslissing namen...' Ze kregen allebei tranen in hun ogen. Max bleef rustig doorslapen in Annes armen. 'Ik had het niet mogen doen.'

Anne schudde haar hoofd. De tranen liepen over haar wangen. 'Ik denk dat het wel goed was. Ik had ook eigenlijk geen keus. Ik was nog maar veertien jaar...'

'Maar je bent er nooit overheengekomen.' Dat was Faye inmiddels wel duidelijk geworden.

'Ik heb het geaccepteerd. Het was op dat moment de juiste beslissing. Soms moet je gewoon een keuze maken, dat weet ik ook wel.' Ze stak haar vrije arm uit naar haar moeder en hield haar vast, terwijl ze Max nog in haar andere arm had. Het was alsof ze zei dat ze het haar had vergeven, maar belangrijker was misschien nog wel dat ze het zichzelf had vergeven. En dat ze nu weer verder kon. Toen ze haar moeder later naar haar auto bracht, stak ze haar armen weer naar haar uit. 'Ik zal je missen, mamma.'

'Ik zal jou ook missen.' Ze zou al haar kinderen missen, maar ze hoopte dat ze hen allemaal zouden komen opzoeken in Frankrijk. Nu moest ze hen loslaten. Ze had al haar kinderen geaccepteerd zoals ze waren. En zij haar. Op weg naar Frankrijk gingen Ward en Faye langs bij Vanessa en Jason in New York. Ze waren heel gelukkig in hun nieuwe appartement. Hij werkte aan zijn toneelstuk en zij werkte overdag bij een uitgever en 's avonds aan haar boek. Ze hadden het nog niet over trouwen, maar er was ook geen sprake van dat ze niet bij elkaar zouden blijven. En toen Ward en Faye in het vliegtuig naar Frankrijk zaten, lachte ze naar hem. 'Het zijn wel bijzondere kinderen, hè?'

'Omdat jij zo bijzonder bent.' Wat was hij nog steeds trots op haar, sinds die dag waarop ze elkaar hadden ontmoet in Guadalcanal. Als hij toen eens geweten had wat hij nu wist... Wat een rijk leven hadden ze sindsdien gehad samen. Hij zei dit tegen haar, waarop ze glimlachte, en zei dat het nog lang niet voorbij was. Hij kuste haar hartstochtelijk met in zijn hand het glas champagne dat de stewardess net had gebracht. Een vrouw die een eindje verderop zat, staarde haar aan en fluisterde tegen haar man: 'kijk, die mevrouw daar, die lijkt sprekend op een filmster die ik dertig jaar geleden heel erg bewonderde...' De man glimlachte, want zijn vrouw dacht altijd dat ze bekende mensen meende te herkennen. Ward en Faye praatten zachtjes verder en maakten plannen voor hun jaar vakantie in Frankrijk, een jaar dat er uiteindelijk tien werden.

Ze begrepen niet hoe het kon dat de tijd zo snel voorbij vloog. De kinderen kwamen langs en gingen weer weg.

Valerie trouwde met George, ze kregen een kind, een klein meisje dat ze Faye noemden. Anne kreeg er nog vier, en iedereen plaagde haar daarmee en zei dat ze ook een tweeling had moeten krijgen, om tijd te besparen. Vanessa schreef drie boeken, Jason schreef nog steeds toneelstukken, en ging van Off Off Broadway naar Off Broadway. Faye ging een keer naar een stuk van hem in New York en ze was erg onder de indruk. Valerie won nog een Oscar en George won er ook een.

Met iedereen ging het heel goed. En toen ze elf jaar in het buitenland hadden gewoond, stierf Faye op een nacht in haar slaap, op de leeftijd van vierenzestig jaar. Ze waren in Gap Ferrat, in een prachtige villa die ze daar hadden gekocht en die ze op een dag aan hun kinderen wilden nalaten. Het zou een prachtige plek zijn om zo nu en dan allemaal samen te komen, als zij er niet meer waren.

Maar nu had Ward haar teruggebracht naar huis. Hij was als verdoofd. Hij was zevenenzestig, en ze had alles voor hem betekend sinds hij vijfentwintig was... tweeënveertig jaar. Hij bracht haar terug naar Hollywood, waar ze zoveel van had gehouden, dat ze had veroverd, als actrice, als regisseuse, als vrouw, als zijn echtgenote... Hij dacht terug aan die wanhopige jaren toen hij alles kwijt was, toen ze zo flink was geweest en aan een nieuwe carrière was begonnen, en hem op sleeptouw had genomen. Hij dacht aan de jaren die daaraan voorafgegaan waren, en de jaren daarna, toen ze de ene film na de andere hadden gemaakt voor MGM... De grote kans die ze Val had gegeven. Wat hij zich niet meer kon herinneren, waren de jaren zonder haar. Het was niet mogelijk dat zij er niet was, dat bestond gewoon niet. En toch was het zo. Hij was nu alleen, ze was er niet meer. Anne en Bill haalden hem van het vliegtuig en hadden hun kinderen gelukkig thuisgelaten. Ze keken naar de kist die uit de romp van het vliegtuig kwam. De wind blies door Annes haar.

Wat leek ze zo in de schemering toch veel op Faye, dacht Ward. Ze was nog maar eenendertig jaar, maar ze was nu al haar moeder kwijt. Ze keek naar Ward, en pakte stilletjes zijn hand. Ze had het er de vorige avond met Bill over gehad. Het was het minste wat ze voor hem konden doen. Ze hadden een gastenverblijf laten bouwen achter hun huis in Beverly Hills, en het zou leuk zijn als hij daar zou komen wonen. Ward en Faye hadden hun oude huis in Beverly Hills al jaren geleden verkocht. Anne keek haar vader aan, en Bill keek naar hen.

'Kom, pappa, dan gaan we naar huis.'

Voor het eerst zag hij er oud uit. Hij kon het niet geloven dat ze er niet meer was. Anne wilde dat hij even zou gaan rusten. Er was nog heel veel te doen en de begrafenis was al over twee dagen, in de kerk waarin ze destijds waren getrouwd. Iedereen zou daar natuurlijk zijn, iedereen, behalve Faye Thayer. Maar wel al haar kinderen. Ward kon zich geen leven zonder haar voorstellen. Toen ze met de lijkwagen achter zich door de avond naar huis reden, gleden de tranen over zijn wangen. Als hij zijn ogen sloot, zag hij haar, was ze weer bij hem, zoals ze bij hen allemaal zou zijn, voor altijd. Haar films bleven bestaan, en de herinneringen aan haar, haar liefde, en vooral haar kinderen, stuk voor stuk waren ze een deel van haar, net zoals zij een deel was geweest van hen.

Table of Contents

- Inhoud
- Proloog
- Guadalcanal
- 1
- Hollywood
- 2
- 3
- 4
- Beverly Hills
- 5
- 6
- 7
- Hollywood
- 8
- 9
- 10
- Terug in Beverly Hills
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29
- 30
- 31
- 32
- 33
- 34
- 35
- 36
- 37
- 38
- 39
- 40
- 41
- 42
- 43
- 44