Date: 2013-10-29T07:00:00+00:00
Keywords: Non Fiction; Animals; Audiobook; Dogs; Memoir; Biography; Adult; Relationships; Autobiography; Humor
Description: Danielle SteelPuur gelukHet leven is een feest sinds Minnie er is. Danielle Steel heeft in de loop der jaren veel huisdieren gehad, maar Minnie, de piepkleine, langharige chihuahua, is de allerliefste! Danielle Steel vertelt van alles over de vrolijke avonturen met haar hondje.Dit verrukkelijke memoir laat zien dat honden je leven kunnen verrijken: ze zijn een onmisbaar onderdeel van je thuisfront en zorgen voor verrukkelijke herinneringen. Danielle Steel is een van de meest geliefde schrijfsters ter wereld. Haar vele romans zijn stuk voor stuk bestsellers. Ook schreef ze enkele non-fictieboek
Publisher: Luitingh Sijthoff

DANIELLE STEEL

Puur geluk

De vrolijke avonturen van het liefste hondje van de wereld
vertaald door Maya Denneman

UITGEVERIJ LUITINGH-SIJTHOFF

Voor mijn lieve kinderen, of ze nu wel of geen hondenmens zijn: Beatrix, Trevor, Todd, Nick, Sam, Victoria, Vanessa, Maxx en Zara.

Voor de leuke tijd in heden en verleden met onze geliefde maar gekke honden.

Dus ook voor Simon, Tippy, Birdie, Pretzel, Tallulah, Gidget, Nancy, Minnie, Gracie, Ruby, Meg en Hope.

En met liefde denk ik terug aan Jack, Roy, Ellie, Paddington, Tilly, Molly, Mia, Chiquita, Lola, Tiger Lily, Annabelle, Greta, Cookie, Licorice, Victoire, Oz en, oké, dan ook maar aan Trixie en Sweet Pea.

Voor Cassio, die met zoveel wijsheid, toewijding en liefde voor mijn gezin, mijn honden en mij zorgt.

Voor mijn topvriendin Victoria Fay Leonard, die alles over honden weet en geweldig advies geeft.

Voor Alex, die ook van Minnie houdt.

En voor John, De Grote Hondengek door wie alles is begonnen.

Met alle liefde,
d.s.

INHOUD

VOORWOORD: Minnie en ik

EEN: De honden en ik

TWEE: Op zoek naar ware liefde (Opnieuw)

DRIE: Minnie komt thuis

VIER: Minnie in Parijs

VIJF: Het belang van een goede dierenarts (of: Luister naar je gevoel!)

ZES: Een langdurig geschenk

ZEVEN: Met liefde herinneren

ACHT: Een maatje voor je hond?

NEGEN: Onoverkomelijke verschillen. Het komt voor.

TIEN: Minnies terugkeer uit Parijs of Lange reizen

ELF: Pure vreugde of Waarom niet?

Minnie in de keuken in Parijs, naast mijn bureau in haar lievelingsmand
Alessandro Calderano

VOORWOORD

Minnie en ik

Mijn leven heeft altijd veel komische aspecten gekend, al zag ik dat soms zelf niet zo. Een gezin met negen kinderen met op een gegeven moment elf honden en een hangbuikzwijn stond natuurlijk garant voor vreemde taferelen zo nu en dan, waar zelfs ik op dat moment om kon lachen. Iemand stelde eens voor een wekelijkse tv-serie te maken die losjes op ons was gebaseerd. Dat hebben we afgeslagen. Wij grappig? Natuurlijk niet! Nou ja... misschien een beetje dan. Maar pas nu ik eraan terugdenk, besef ik hoe absurd sommige situaties met onze honden waren.

De meesten van mijn kinderen zijn nu volwassen en de honden die we bezitten zijn dan ook verdeeld over hun huizen en het mijne (ik pas vaak op mijn ‘kleinhonden’), dus de aantallen zijn nu genormaliseerd. Maar pas toen een acht weken oude, langharige chihuahua van nog geen halve kilo mijn hart stal, werd ik geïnspireerd om over haar en andere honden uit mijn leven te schrijven. Je hoeft maar naar haar te kijken om te zien dat ze een ster is. Ze heet Minnie Mouse en ze ligt het liefst in een van haar roze mandjes met de pootjes over elkaar met haar grote bruine ogen naar mij te kijken.

Ik had nooit gedacht dat ik voor zo’n klein hondje zou vallen. Toen een van mijn dochters in het begin van haar tienerjaren een chihuahua wilde, maakte ik hevig bezwaar. Ik was bang dat er iemand op haar zou gaan staan, dat er iets vreselijks zou gebeuren, dat ze te fragiel was. Maar ik ontdekte dat onze eerste chihuahua, Chiquita, ondanks haar afmetingen sterk was en een enorme persoonlijkheid had. Ze is zestien jaar oud geworden en was tot het einde toe vrolijk, gezond en levendig. Ze kwam regelmatig bij me op bezoek in San Francisco nadat ze met mijn dochter naar Hollywood was verhuisd. Chiquita was super!

Maar toch had ik nooit gedacht dat het ras iets voor mij zou zijn. Wat je ook besluit dat je níét wilt in dit leven (of dat nu daten is, een bepaald huis, een bepaalde wijk, baan, partner of hond), het lot bemoeit zich er meestal mee om je de ogen te openen en aan te tonen dat je ongelijk had. Dus op een koude dag in november in een dierenwinkel in New York werd ik, hoewel ik mezelf verhard en wereldwijs (en eigenzinnig) achtte, toch verliefd.

Twee jaar later is de liefde nog net zo sterk. Mijn chihuahua Minnie Mouse van nu een kilo is de liefste en schattigste hond die ik tot nu toe heb gehad. Het ras is nog beter dan ik dacht en ze heeft me meer over het bezitten van honden geleerd dan alle rassen die haar voorgingen. Dat je tegenwoordig zoveel chihuahua’s ziet, heeft een reden: ze zijn slim, grappig, makkelijk te verzorgen en ontzettend schattig. Ze verwarmt mijn hart en maakt me aan het lachen.

Hoewel ik jaren geleden die tv-serie over ons gezin heb afgeslagen, wil ik nu graag al onze ietwat gekke en grappige hondenverhalen met jullie delen en vertellen over Minnie en de praktische dingen die ik gedurende de jaren als hondenbezitter heb geleerd.

Wat betreft Minnie: het is absurd dat ik aan zoiets kleins mijn hart heb verpand, maar het is de waarheid. Dat bewijst maar weer: zeg nooit nooit, want voor je het weet doe je precies wat je zei nooit te zullen doen en heb je een hond van een ras waarvan je zwoer dat je het niet wilde en wandel je rond met een piepklein maar betoverend hondje aan een roze riem met namaakdiamantjes (of je draagt haar in je armen). Jij kunt ook smoorverliefd worden op een chihuahua, want een pup of hond bezitten is pure vreugde... dat is Minnie voor mij!!!

liefs, d.s.

Gidget
Danielle Steel

EEN

De honden en ik

Ik heb mezelf nooit als een typisch hondenmens gezien zoals sommige mensen die wel echte hondenmensen, kattenmensen of paardenmensen zijn en extreem toegewijd zijn aan hun dier, naar paarden- of hondenshows gaan en alles over de rassen weten. Ik ben in elk geval absoluut geen kattenmens, want daar ben ik hevig allergisch voor. Als ik als vijf- of zesjarig kind de kat van mijn buren bezocht, zwollen mijn ogen op tot ik ze bijna niet meer open kreeg terwijl de tranen over mijn wangen rolden, mijn neus liep en ik geen lucht kreeg. Als ik daar lang genoeg bleef, kreeg ik een ast-ma-aanval en moest ik op de tast, hijgend en hoestend, naar huis. Dan zei mijn moeder: ‘Ben je weer bij de kat van de buren geweest?’ Met een onschuldige blik antwoordde ik dan tussen het naar adem happen door: ‘Ik? Naar de kat? Nee... hoezo?’

Uiteindelijk ben ik gestopt met die bezoekjes en mijn allergie heeft verhinderd dat ik katten echt leerde kennen, dus alle fijne dingen die kattenliefhebbers over ze zeggen, zijn mij onbekend. Mijn opmerkelijkste kattenontmoeting was in het huis van Elizabeth Taylor. Ze nam jaren geleden contact met me op omdat ze wilde dat ik een scenische synopsis voor haar schreef. Ik was ontzettend onder de indruk, helemaal toen ze me bij haar thuis uitnodigde. Niets zou me van zo’n kans hebben weerhouden. Ik wilde de legende dolgraag ontmoeten en zien waar ze woonde. Ze was erg aardig tijdens het gesprek. Ik was vol ontzag en we bespraken een aantal ideeën, maar terwijl we dat deden, wandelde er een kat de kamer in en ik dacht: o jee, dat wordt wat. Of ik het me nu inbeeldde of niet, mijn ogen en neus begonnen onmiddellijk te kriebelen. Ik zei niets en zette het gesprek gewoon voort, toen er nóg een kat binnenkwam. Binnen enkele minuten waren er vier of vijf katten in de kamer en begon ik naar lucht te happen en wist ik dat ik elk ogenblik een astma-aanval kon krijgen.

Toen nam ik een van die belangrijke beslissingen van het leven: zou ik mijn zwakheden toegeven en de deur uitrennen, of doorbijten om deze kans met een icoon dat ik al jaren wilde ontmoeten niet aan me voorbij te laten gaan? Ik besloot dat het me niet kon schelen als ik in haar woonkamer het loodje zou leggen. Zo lang mogelijk hield ik vol, met tranende ogen en al niezend en naar lucht happend. Ik dacht dat het gesprek zou eindigen met een telefoontje naar het alarmnummer en dat ik de laatste minuten van mijn leven in Elizabeth Taylors woonkamer zou doorbrengen. Tegen de tijd dat het overleg was afgelopen, kon ik nog amper ademhalen. Het project liep uiteindelijk op niets uit, maar ik heb wel een uur met een Hollywood-legende doorgebracht. Dat was mijn laatste ernstige aanvaring met katten. Sindsdien vraag ik als ik bij iemand thuis word uitgenodigd of ze een kat hebben. Daardoor kom ik misschien hopeloos neurotisch over, maar het bespaart hen een belletje naar het alarmnummer een halfuur na mijn binnenkomst. Dus katten passen gewoon niet in mijn plaatje.

Ik ben eigenlijk meer een kindermens, getuige het feit dat ik er negen heb. Een kind kan ik nooit iets weigeren, zeker mijn eigen kinderen niet.

Maar honden hebben altijd al deel uitgemaakt van mijn leven. Sommige honden waren fijner dan andere, en gedenkwaardiger. Tot voor kort heb ik nooit een hond met een echte neus gehad. We hadden mopshonden toen ik klein was. Mijn eerste hond was een reebruine mopshond, genaamd James, en ik was dol op hem. Helaas overleed hij toen ik zes was, in hetzelfde jaar dat mijn moeder ons verliet. Beide gevallen moeten me hebben getraumatiseerd, want hoewel ik daarna andere honden heb gehad, heeft het heel wat jaren geduurd voor ik weer echt aan eentje gehecht raakte. Ik denk dat ik wel een béétje een hondenmens ben, want ik vind ze leuk. In mijn appartement in Parijs vind je verscheidene hondenbeelden in aIlerlei kleuren van een aantal hedendaagse kunstenaars.

Nog lang nadat mijn lievelingshondje was gestorven (aan een zonnesteek, erg verdrietig), had mijn vader mopshonden. Daarna waren honden een tijdje geen belangrijk onderdeel van mijn leven.

Als volwassene besloot ik een asielhond te nemen. Een schattige, drie maanden oude basset genaamd Elmer (de naam had hij al). Hij was een van de grappigste honden die ik ooit heb gehad, was zwart-wit en zijn karakter paste bij de droevige, hangende ogen. Als pup stapte hij tijdens het wandelen vaak met zijn grote poten op zijn lange oren en stootte dan zijn neus tegen de grond. Dan ging hij met een beschuldigende blik tegen me zitten blaffen alsof ik hem had getackeld, maar dat deed ik echt niet hoor.

Ik had Elmer toen ik nog ploeterde als jonge schrijfster en in die tijd had ik niet veel geld. Elmers favoriete trucje was het pedaal bedienen waarmee de koelkast openging. Dan kwam ik thuis uit mijn werk (als copywriter voor een reclamebureau) en lag Elmer languit in de keuken, uitgeput na de hele koelkast te hebben leeggegeten. Ik heb uiteindelijk een hekje voor de keuken moeten plaatsen, anders had hij me arm gegeten. Maar ik was dol op hem. Bassets zijn eigenlijk jachthonden, dus zodra je de deur openzet, gaan ze ervandoor. Hij is tientallen keren weggelopen en dan vond ik hem ergens aan de andere kant van de stad. Nog een minder charmant trekje is dat ze doordringend kunnen janken als je ze langer dan vijf seconden alleen laat, wat de buren je niet in dank zullen afnemen. Ik moest hem uiteindelijk mee naar mijn werk nemen omdat ik hem niet alleen thuis kon laten.

Ondanks de vraatzucht en het janken was het een lieve hond. Hij sliep op mijn bed, had er geen idee van dat hij een waakhond hoorde te zijn en zou met gemak door een oorlog heen hebben geslapen. Hij wist denk ik niet dat hij een hond was... tot... er een vrouwtjesbasset in zijn leven kwam en alles anders werd. Vredige, luie, slaperige Elmer (die ooit een hele kaas met korst en al opvrat en vervolgens drie dagen buikpijn had) ontwaakte ineens toen hij het vrouwelijke geslacht ontdekte!

Mijn dierenarts zocht een huis voor een basset-teefje en ik stemde ermee in om haar een weekend op proef te nemen, om te zien of ze het met elkaar konden vinden. Ik dacht dat Elmer wel blij zou zijn met een maatje. Ze heette Maude. Ze gedroeg zich het hele weekend onberispelijk en was makkelijk in de omgang. Maandagochtend belde ik om te zeggen dat ik haar zou nemen en maandagavond kwam haar ware aard naar boven. Ze jankte nog luider dan Elmer, was nerveus en chagrijnig en een week later beet ze een buurkind. Haar gewiekste eerdere eigenaar weigerde haar terug te nemen (het leek hem niet goed voor haar om voor een tweede keer te worden afgewezen... dus ik zat aan haar vast). Ze moest een muilkorf om en in no time had ze van Elmer een hond gemaakt in plaats van de tevreden, makkelijke gozer die hij daarvoor was. Maude had nog meer ‘probleempjes’. Ze had een paar keer per jaar een schijnzwangerschap. Dan adopteerde ze een van mijn schoenen als haar pup en probeerde me te bijten wanneer ik de schoen terug wilde, wat mij af en toe een kledingcrisis bezorgde als ze een schoen had uitgekozen die ik nodig had voor mijn werk of voor een afspraak.

Ik heb die honden een paar jaar samen gehouden, maar na Maudes komst is het nooit meer hetzelfde geweest. Samen waren ze heel sterk en toen mijn dochter oud genoeg was om ze uit te laten, trokken ze haar de straat door. Ze leek dan net Ben-Hur in zijn strijdwagen. Uiteindelijk besloten we dat ze beter op het platteland konden wonen en vond ik een gezin dat ze dolgraag wilde hebben. Ik vind het niet leuk om te zeggen, maar ik was blij dat we van ze af waren. Ze waren een hoop werk en Elmer is na Maudes komst nooit meer zo lief geweest. (Honden gedragen zich soms hondser met soortgenoten in de buurt.)

Daarna was ik een tijdje heerlijk hondloos en ik kan niet zeggen dat ik het erg miste. Na Elmer en Maude was ik er wel even klaar mee. Nog naast dat ze jankten, wegrenden en alles in huis opvraten, had ik het erg druk met ze gehad.

Maar toen ik met een man trouwde die een echt hondenmens was, keerden honden en masse terug in mijn leven. Hij had een zeer oude, zwarte miniteckel waar hij verzot op was en die de ongelooflijk slechte timing had om te overlijden in het weekend dat we trouwden, dus mijn kersverse echtgenoot heeft de dag na ons huwelijk de hele dag gehuild en gerouwd om zijn hond. Dat was niet bepaald het gelukkige scenario dat ik voor ogen had. Gelukkig zouden we pas een maand later op huwelijksreis gaan, dus had ik de tijd om de daaropvolgende drie dagen langs fokkers te racen om een nieuwe hond voor hem te zoeken. Ik was opgetogen toen ik een zwarte miniteckel vond die er precies zo uitzag als zijn vorige. Het was een heel lieve pup en ik deed haar in een grote lichtblauwe doos van een van onze huwelijkscadeaus en gaf haar die avond aan hem. Hij was in de wolken en noemde haar Sweet Pea. (Onze bijnamen voor elkaar waren Popeye en Olive, dus ze was ons eerste ‘kind’.)

In de daaropvolgende maanden leerde Sweet Pea me veel over wat het is om samen een hond te hebben. Volgens John was ze half van mij en half van hem. Wat ik toen alleen nog niet wist, was dat de voorkant van hem was en de achterkant van mij. Ze was erg moeilijk zindelijk te krijgen en alle ‘ongelukjes’ waren mijn verantwoordelijkheid omdat de achterkant nou eenmaal van mij was. John legde heel creatief keukenpapier op Sweet Peas ongelukjes zodat ik ze goed kon zien als ik thuiskwam en ze op moest ruimen. Daar had ik niet voor getekend, voor haar achterkant. Niet dat haar voorkant aangenamer was, want ze had van het begin af aan besloten dat ze me niet mocht (misschien omdat ik haar in die doos had gestopt, al was het maar voor even om John te verrassen) en ze hapte naar me wanneer ze maar de gelegenheid kreeg. Als ze bij ons in bed sliep, schuifelde ze naar mijn kant van het bed om te plassen en daarna weer terug naar Johns droge kant. Sweet Pea en ik hadden daarna een wankele relatie.

In de ogen van een hondenliefhebber, zo’n echt gepassioneerde, kan hun hond niets verkeerd doen. (Mijn vader was er zo een. Hij had een hond die regelmatig mensen beet maar gaf altijd het slachtoffer de schuld, niet de hond.) John was, wat voor humeur hij ook had, altijd dolblij om zijn hond te zien. Hij praatte uren in babytaal tegen haar en vertelde haar hoe mooi ze was. Zo nu en dan dacht ik dat hij het tegen mij had, om vervolgens te ontdekken dat hij in Sweet Peas ogen staarde. Oké, ze was prachtig. Maar hun liefdesbetuigingen hingen me de keel uit en ik had in die tijd geen eigen hond. (Niet dat ik me kon voorstellen ooit tegen een hond te zullen zeggen dat hij of zij er beeldschoon uitzag. Een hond is tenslotte maar een hond... dacht ik.) Dus Sweet Pea en ik leefden samen als twee vrouwen met één man onder één dak. En vaker dan ik wil toegeven, won zij.

Tijdens en na Sweet Pea kwam een hele stoet aan honden van mijn kinderen. Ware hondenliefhebber als hij was, vond John dat ieder kind een eigen hond moest hebben... Wauw! Dat werden dus véél honden, want we hadden véél kinderen. Mijn oudste dochter Beatrix had tegen die tijd een Norwichterriër, genaamd Jack. Dat was een scheetje. Hij had een zwak voor snoep en kauwgom en was dan ook dol op Halloween, want dan at hij al het snoepgoed op. Bazooka-kauwgom was zijn favoriet. (Nee, hij blies geen bellen, maar hij zag er na zijn strooptochten wel uit als een basketbal en het duurde wel even voor hij weer normaal was.) Mijn twee stiefzoons hadden de Amerikaanse toyterriërs Paddington en Tilly. Mijn zoon Nick had een Brussels griffonnetje (ziet eruit als een Ewok), genaamd Molly. En toen Sam oud genoeg was, kreeg ze een eigen zwarte miniteckel die Mia heette, die ontzettend ondeugend was en gelukkig veel beter met mij door één deur kon dan Sweet Pea. Mia had een zwak voor chocola, wat dodelijk kan zijn voor honden. Ze vond het overal (vooral in mijn handtas) en dan moesten we weer met haar naar de dierenarts snellen om haar maag leeg te laten pompen. Victoria had haar kleine chihuahua Chiquita (die Sam later adopteerde) die ze overal met zich meedroeg. Vanessa had een heel lieve yorkshireterriër, genaamd Lola, en later nog Gidget. En mijn jongste zoon Maxx had Bostonterriër Annabelle, een geweldig beest waar we allemaal dol op waren. Wat je wel moet weten over Bostonterriërs is dat ze waanzinnig hoog kunnen springen. Het duurde maanden voordat ik erachter kwam wie toch steeds het eten opat dat we in schaaltjes op de keukentafel hadden staan. Uiteindelijk was ik getuige van een van haar Superman-sprongen en zag haar vrolijk op tafel landen. Nancy, de huidige Bostonterriër van Max, springt zo zonder waarschuwing van de vloer in iemands armen om het gezicht te likken van de verbaasde persoon die haar vasthoudt. Het is een geweldig lief ras.

Gelukkig had mijn jongste dochter Zara zo genoeg van honden dat ze er geen wilde. Wat een opluchting! We hadden al een huis vol, en allemaal hadden ze hun eigen karakter en de respectievelijke trekjes van hun ras. De kinderen waren erg goed voor ze en gingen er verantwoordelijk mee om, maar het was natuurlijk een enorme roedel. Hun vader leerde ze op deze manier hoe belangrijk het was om van honden te houden, en dat is natuurlijk een waardevolle les, al leek het voor mij af en toe wel een heel leger aan honden!

Eén ding dat me altijd fascineerde, was dat als een van de honden ergens in huis een ‘ongelukje’ had, iedereen dat altijd aan mij kwam melden terwijl ik zelf niet eens een hond had. Ik haalde alle kinderen erbij die op dat moment thuis waren omdat het probleem waarschijnlijk was veroorzaakt door een van hun honden, en verlangde vervolgens van hen dat ze het op zouden ruimen. De kinderen kwamen aan op de plaats delict, bestudeerden het aandachtig, om vervolgens te verkondigen: ‘Niet van mijn hond.’ Pardon? Zetten die honden er een handtekening onder of zo? Hoe weet je dat het jouw hond niet was? Alsjeblieft zeg! ‘Nee hoor,’ kreeg ik dan met absolute zekerheid te horen. ‘Ik weet gewoon dat het mijn hond niet was.’ Hoe? Dat kan niet, en aangezien ik het niet heb gedaan, moet het een van hun honden zijn geweest. Dat heeft heel wat strijd opgeleverd en nooit heeft er iemand een ongelukje van zijn of haar hond toegegeven. Dus óf ik schoot uit mijn slof en liet het ze evengoed opruimen (niet zo vaak), óf ik gaf het op en deed het zelf (vaak. Ik zei toch al dat ik mijn kinderen niets kon weigeren). Ik zal nooit begrijpen hoe ze me in de ogen konden kijken en zeggen dat het hun hond niet was, maar dat deden ze wel, regelmatig. Het hoogtepunt (of dieptepunt?) van deze geschillen vond plaats tussen mijn dochter Beatrix en zoon Todd toen ze allebei weigerden toe te geven dat hun hond de schuldige was, en ik voor één keer niet opgaf. Ik zei dat ze het moesten oplossen en opruimen. Hun compromis was dat ze een plastic mes pakten en het ‘probleem’ in tweeën sneden. Ieder ruimde een helft op. Klaar!

Verder konden honden en kinderen het goed met elkaar vinden. Het was een waar schouwspel als we een weekendje weg gingen met alle negen kinderen, hun rugtassen, sportuitrusting, muziekinstrumenten, koffers... en honden. De honden vochten nooit en waren allemaal erg lief. De kinderen maakten ook niet vaak ruzie. Dat is een van mijn theorieën over grote gezinnen: met zoveel broertjes en zusjes is de dynamiek van een groot gezin redelijk makkelijk. En misschien leverden de honden daar het bewijs van.

Ik nam in die tijd een wat afstandelijke positie in tegenover de honden. Ze waren een soort verlengstuk van mijn kinderen en ik had geen echte voorkeur voor of speciale band met een van de beesten. Ze waren tenslotte niet van mij, maar van John en de kinderen. Dus ik voelde me verantwoordelijk als verzorger zonder bezitterig te zijn. Ik was nooit meer verliefd geworden op een hond zoals op mijn eerste toen ik zes was, en misschien had zijn vroegtijdige dood ervoor gezorgd dat ik me liever niet meer aan een hond hechtte. Ik was nog niet een echt hondenmens geworden. (Ik moet misschien even vertellen dat John tegen die tijd ook een hangbuikzwijn had aangeschaft, genaamd Coco Chanel. Ons was beloofd dat ze niet zwaarder dan vijftien kilo zou worden, maar ze haalde met gemak de honderdvijftien. En ik kan wel zeggen dat het niet het charmantste huisdier ooit is. Hun goede eigenschappen worden mateloos overschat. Het enige grappige aan haar was dat ze een dierenarts had die dokter Bacon heette. Maar behalve dat, vond ik haar maar niets! Dus ik ben duidelijk geen varkensmens.)

Alles ging zijn gangetje, ik taxiede kinderen naar voetbalwedstrijden en balletlessen, hoedde mijn kinderen en mijn honden en schreef ’s nachts boeken. Het leven leek vrij simpel (voor mij tenminste; ik was gewend aan het circus van ons dagelijks leven) en als ik even serieus mag worden: het waren de gelukkigste jaren van mijn leven en dat wist ik zelfs toen al. Ik genoot van mijn grote gezin en alles wat daarbij kwam kijken!

Op een dag struinden John en ik in een antiekwinkeltje waarvan de eigenaar een erg lief zwart hondje had. Een Brussels griffonnetje. Ze hebben een platgedrukte snoet en een ruwharige vacht en zijn heel fijne, lieve honden. Ik bewonderde de hond, zei dat ik haar schattig vond en we vertrokken. De volgende dag belde de antiekdealer me uitgelaten op en zei: ‘Ze is onderweg naar jou, ze komt over twee uur aan.’ Wie? Ik verwachtte niemand. Hij legde uit dat zijn hond een zusje had dat nooit een thuis had gevonden, uit Ohio kwam en dat hij haar als cadeau door de fokker naar mij had laten opsturen. Wát?! Wilde ik een hond? Néé! Wat moest ik nou? De hond zat al in het vliegtuig en ik vond het een behoorlijk stoutmoedige actie van de antiekdealer. Hoe kon hij me een hond sturen zonder te weten of ik er wel een wilde? We hadden al een hele roedel!

Ik was woedend, maar voelde me wel verantwoordelijk voor het ongewenste cadeau en ging naar het vliegveld om de hond op te halen, vastbesloten haar weg te geven of terug te sturen. Ik haalde de kist op en keek erin. Het hondje dat ik in de antiekwinkel had bewonderd was klein, knuffelig, perfect, zelfs mooi. Maar toen ik deze kist opende, keek ik neer op een harige gargouille. Het arme ding keek met bezorgde ogen naar me op. Ze was veel groter dan haar zusje, was duidelijk te zwaar en ze had een enorme onderbeet waardoor ze op een buldog leek. Een verschil van dag en nacht tussen de mooie zus (die ik had gezien) en de lelijke (die ik zojuist had ontvangen). Ik had ontzettend medelijden met het beest, dat Greta heette en nog liever was dan haar zus. Ze leek beschaamd om haar aanwezigheid, als een ongenode gast.

Ik nam haar mee naar huis en John lachte toen hij haar zag en zei: ‘Nog lelijker dan het achtereind van een varken.’ Ik werd boos. Wat gemeen om dat over mijn hond te zeggen! Ze ging die middag mee toen ik met een aantal van de kinderen naar de orthodontist moest. De orthodontist was gefascineerd door haar aanblik. ‘Ah! Die kan ook wel een beugeltje gebruiken!’

Ik weet niet hoe het gebeurde, maar mooi of niet, ik werd die dag verliefd op Greta. Dertig jaar lang had ik hondenliefde kunnen vermijden ook al was ik getrouwd met een van de grootste hondenliefhebbers aller tijden en werd ik omgeven door een leger honden, maar Greta sloot ik ogenblikkelijk in mijn hart. Ze bleek een van de liefste honden die ik ooit heb gehad en zeker een van de honden waar ik het meest van heb gehouden. Ze had zo’n lief karakter, ondanks haar vreemde voorkomen. Cookie, nog een zusje van haar, kwam een jaar later bij me wonen toen haar baasje stierf. Maar ik bleef het meeste van Greta houden. Ze is dertien jaar oud geworden en heeft bij ons een geweldig leven gehad. Ze werd de koningin van het huis, want ze was tenslotte mama’s hond. En zo werd ik ook een van de hondengekken.

Iedereen weet dat honden, net als mensen, niet allemaal perfect zijn en wij hebben in ons leven ook een paar rotte appels gekend. Sweet Pea is natuurlijk omstreden. En onder het motto ‘Bezint eer ge begint’: Johns moeder overleed twee jaar na ons trouwen en ze had een gewone teckel, genaamd Trixie, die veertien jaar oud was, onophoudelijk blafte en niet vriendelijk was. Desondanks stond John erop dat we haar in huis namen en zei: ‘Hoelang zal ze nog helemaal leven?’ Ik besloot dat hij gelijk had en stemde toe. Het antwoord op die vraag was: bijna een eeuwigheid. Ze is eenentwintig jaar oud geworden en heeft zeven jaar lang mijn hele huis bij elkaar geblaft.

Lieve Greta
(die wel een beugeltje kon gebruiken)
Danielle Steel

Toen ik vele jaren later hertrouwde, gaf ik mijn nieuwe man de hond van zijn dromen: een Rhodesische pronkrug. Een schitterend mooi en elegant, maar enorm beest. Pronkruggen worden getraind voor de leeuwenjacht in hun geboortestreek in zuidelijk Afrika en zijn razendsnel, maar het zijn ook honden die zich maar aan één persoon hechten. Deze had een of andere persoonlijkheidsstoornis en mocht me niet, net als Sweet Pea. Misschien was het beschermingsdrang over zijn baasje of bezitterigheid. Hij sliep bij ons in bed en als ik ’s nachts bewoog, bracht hij een angstaanjagend gegrom voort en ontblootte zijn snijtanden naar me. Van een hond die meer woog dan ik en ook langer was, was dat geen aangenaam teken van affectie. Ik liep met een wijde boog om dat beest heen. Hij heeft een keer de jacht geopend op Victoria’s chihuahua, die ik op het nippertje heb weten te redden. Ik baalde dat een aantal jaren later dat huwelijk stukliep, maar was dolblij van die pronkrug af te zijn. Wat een enge hond was dat, hoewel hij zijn baasje adoreerde. Door hem ben ik geen grotehondenmens.

Maar over het algemeen is onze ervaring met honden altijd super geweest. En Greta heeft weer een hondenliefhebber van me gemaakt. Haar uiteindelijke opvolgster Gracie, ook een Brussels griffonnetje, is net zo lief. Het ras past al lange tijd perfect bij me. Ze zijn lief, makkelijk en ze slapen veel, wat mij goed bevalt omdat ze slapen terwijl ik werk. Twintig jaar lang zag ik mezelf niet met een ander ras. En hoewel ik de honden van mijn kinderen erg schattig vond en ze fijne karakters hadden, kon ik me bijvoorbeeld niet voorstellen dat ik ooit zelf een teckel zou nemen. Die zijn te ondeugend en blaffen veel (ik zou er gek van worden tijdens het schrijven). Yorkshireterriërs leken gewoon niet bij me te passen en waren een beetje té schattig. Ik zag mezelf ook totaal niet voor me met een hondje dat zo klein was als een chihuahua. De Bostonterriër van mijn zoon was veel te actief voor mij, aangezien ik achttien of twintig uur per dag werk als ik midden in een boek zit of tegen een naderende deadline opboks. Mijn schrijfschema kan soms vrij intens zijn en daar is concentratie voor nodig. Dus ik was ervan overtuigd dat de Brusselse griffon mijn ras was, tot ik deels in Parijs ging wonen en elke drie à vier weken naar Californië of New York pendelde. En na zeven jaar van heen en weer reizen besloot ik dat ik een hond wilde die ik mee kon nemen, zodat ik in Parijs ook een huisdier had. Mijn Brusselse griffons waren te zwaar om in de cabine van het vliegtuig mee te mogen.

Samantha met Mia en Vanessa met Gidget, beide nog puppy
Familie Danielle Steel

Ineens merkte ik dat ik verlangde naar een kleiner exemplaar om samen mee te reizen. Zonder was ik eenzaam in Parijs. Ik kon alleen maar niet bedenken welk ras ik wilde dat klein genoeg was. Het was net een soort daten. Ik las hondenboeken, struinde dierenwinkels af en bezocht fokkers, in de hoop dat ik een hondje zou tegenkomen waar ik verliefd op werd. Ik was zoekende!

Minnie als baby’tje in de dierenwinkel bij onze eerste ontmoeting
Victoria Traina

TWEE

Op zoek naar ware liefde (Opnieuw)

Toen ik eenmaal had besloten dat ik de warmte en het gezelschap van een hond miste tijdens mijn reizen en in Parijs zelf, begon een serieuze zoektocht. Een hond is voor mij iemand om tegen te praten, mee te spelen, voor te zorgen en om ’s nachts tegenaan te kruipen. Ook al heb je een partner, dan nog is een hond een fijne kameraad. En pas op voor mannen (of vrouwen) die niet van honden houden. Als je van dieren houdt, kan het zijn dat iemand die niet met de jouwe kan opschieten iets mist wat belangrijk is voor jou. Ik heb maar twee mannen in mijn leven gehad die echt niet van honden hielden, en die had ik allebei beter helemaal kunnen mijden! Ik ken niet veel mannen die zoveel van honden houden als mijn ex-man John. Die met zijn regeling dat ik de achterkant kreeg en hij de voorkant... Dat had hij mooi voor elkaar! Maar John had altijd ruimte in zijn hart voor nog meer kinderen en honden!

Ik heb mijn hele jeugd met mopshonden doorgebracht en twintig jaar van mijn volwassen leven met Brusselse griffons, en ik kon me gewoon geen ander ras voorstellen dat bij me zou passen. Maar mopshonden wegen zo’n tien kilo, verharen erg en kunnen nogal stinken. Griffonnetjes wegen zes of zeven kilo en er valt niet met de internationale luchtvaartmaatschappijen te onderhandelen over hun limiet van vijf kilo voor honden in de cabine, dus moest ik een kleinere hond vinden. Maar geen van de kleine rassen sprak me aan. Ik keek naar keeshondjes (bah, keffers!). Yorkshireterriërs, die erg schattig kunnen zijn maar sommige ook niet. Miniteckels, lief maar blafferig. Maltezers waren te actief. Chihuahua’s spraken me ook niet aan, hoewel twee van mijn dochters heel schattige bezaten en ze de juiste afmetingen hadden. En ik heb gekeken naar de zogenaamde poo-honden. De op het ogenblik populaire combinaties met een poedel: de cockapoo, Yorkiepoo, maltipoo en nog een hele zooi andere ‘poos’. Maar de uiteindelijke grootte leek me niet te voorspellen en ook niet welke trekken ze van de respectievelijke rassen zouden meekrijgen. Ik wilde geen dwergpoedel, die leken me veel werk en blaffen ook heel veel. En wat ik echt niet kon gebruiken, was een hond die twaalf uur achter elkaar zou blaffen in het vliegtuig. Twee van mijn dochters nemen hun hond mee als ze voor hun werk moeten vliegen. Dat zijn een yorkshireterriër en een chihuahua, maar ik was nog steeds niet overtuigd.

Ik keek naar een Havanezer (een pluizenbol uit Cuba) en naar een aantal Japanse rassen, maar daar viel ik gewoon niet voor. Ik overwoog zelfs een sprong in het duister met een zeer ongewoon ras: een Chinese gekuifde naakthond. Die ziet eruit als een kinderspel waarbij je stukken die niet bij elkaar passen aan elkaar maakt. Ze hebben helemaal geen vacht, alleen huid en een hoop sproeten en aan het puntje van hun staart en boven op de kop hebben ze een toef haar, net een geblondeerde pruik. Ik had nog nooit zo’n rare hond gezien en ik vond het wel apart, maar hij was zo lelijk dat zelfs ik die sprong niet aandurfde. Bovendien raken ze vaak hun tanden kwijt en hangt hun tong naar buiten! Hij zou trouwens ook te zwaar worden voor in de vliegtuigcabine. Ik heb in een van mijn boeken over een Chinese gekuifde naakthond geschreven en vond het een leuk ras omdat het zo onlogisch was. Maar in werkelijkheid was het me iets te extreem. Ik schrijf vaak over honden in mijn boeken en vind dat erg leuk. Het kan iets moois aan een boek toevoegen.

Een vriend die een keer met me meeging naar een dierenwinkel in New York vroeg geïrriteerd: ‘Wat zoek je nou eigenlijk?’ Ik antwoordde dat ik het niet wist, maar dat ik het zou weten zodra ik het zag. Ik wist dat ik er helemaal voor moest vallen, want anders zouden al het werk en alle tijd, energie en liefde die ik erin zou steken het niet waard zijn. Ik probeerde uit te leggen dat er voor mij bij een hond, zoals bij een huis en zeker bij een mens, romantiek moest komen kijken. De vriend rolde met zijn ogen. Tegen die tijd was ik bang dat ik nooit een hond zou vinden die met me mee kon reizen, omdat ik naar alle rassen had gekeken en er hondsberoerd (sorry!) van werd om maandenlang betrouwbare dierenwinkels en bekende fokkers af te lopen zonder dat een hond mijn hart stal.

Begin november, toen ik in New York was onderweg van Parijs naar Californië, ging ik langs bij een dierenwinkel waar ik al eerder honden had gekocht. Ik bekeek alle honden, maar zag niets om verliefd op te worden. Ik wilde net gaan, toen een van de verkopers die ik goed ken samenzweerderig naar me keek en me vroeg om even te wachten. Ik bleef staan en – er bijna van overtuigd dat ik voor altijd alleen zou reizen – vroeg me af wat hij in petto had, toen hij terugkwam met een onvoorstelbaar klein hondje in zijn armen. Ze was zo wit als sneeuw, had grote bruine ogen, een piepklein melkchocoladebruin neusje en gigantische oren. Met haar oren en snoet leek ze een beetje op Yoda uit Star Wars. Ze leek wat angstig, maar staarde me dapper aan. Ze woog amper een halve kilo en paste in mijn hand (en ik heb heel kleine handen, want ik ben zelf ook niet groot). Hij gaf haar aan mij en ze legde haar kop op mijn schouder en sloeg haar piepkleine pootjes om mijn nek. Bingo! Het was liefde op het eerste gezicht. Ze was een kleine chihuahua en zelfs heel klein voor haar ras. Ze zeiden dat ze als ze volgroeid was één tot anderhalve kilo zou wegen. Ze was acht weken oud en nog zo minuscuul dat ik haar bijna niet durfde vast te houden. Ze leek meer op een grote muis. Haar oren waren veel te groot, op het belachelijke af, en ik bleef mezelf eraan herinneren dat ik niet zo’n klein hondje wilde. Stel dat iemand op haar zou gaan staan? Zelfs de chihuahua’s van mijn dochters waren robuuster, deze was zo piepklein. Ik discussieerde met mezelf terwijl ik daar stond, zei tegen mezelf dat ik iets stevigers moest hebben om mee te reizen, dat ik nooit een chihuahua had willen hebben, dat ik nu zo’n gekke oude vrouw zou worden met roze haren en een chihuahua in een roze truitje. En terwijl ik in mijn hoofd alle redenen opsomde waarom ik haar niet wilde of zou moeten willen, hoorde ik een stem zeggen: ‘Ik neem haar.’ Wie zei dat? O mijn god, ik! Wat had ik gedaan? Een chihuahua? Maar als Cupido je eenmaal treft, kun je daar niet tegenop.

Ik had hetzelfde gevoel als met Greta jaren geleden, toen ze onaangekondigd vanuit Ohio arriveerde met haar grappige snoet en onderbeet. Ik was verliefd. En dát was wat ik wilde, onafhankelijk van het ras. Ik kon er niet omheen. Hoe het kon dat ik verliefd werd op een hond? Vraag me niet hoe, maar het gebeurde. Mijn dochter Victoria was mee en zei dat ik haar moest nemen, hoewel ten minste twee van mijn andere dochters me hadden afgeraden nóg een hond te nemen en hadden gezegd dat het een dom plan was. Maar dom of niet, ik deed het. Ik was verdwaasd en een beetje duizelig en voelde me zelfs schuldig om mijn hebberigheid. Ik gaf ze mijn creditcard en kocht haar. Er werd me gezegd dat ze nog te jong was om mee te nemen en dat ik nog drie of vier weken moest wachten tot ze mee naar huis mocht.

Partner in crime Victoria bood aan haar mee te nemen als ze voor Thanksgiving naar huis kwam, dus ik ging gezellig roze waterbakjes, twee mandjes en een stel halsbanden uitzoeken die wel klein genoeg leken voor een hamster. Plus de kleinste speeltjes die ze hadden, die nog groter waren dan zijzelf. Ik was stapelverliefd en de voorspellingen van mijn kinderen kwamen nu al uit. Ze was pas vijf minuten van mij en ik begon al zo’n rare vrouw te worden waar ik zo bang voor was geweest. Ik was de eigenaresse van een piepkleine, witte langharige chihuahua en ik had het beangstigende gevoel dat mijn leven op het punt stond dramatisch te veranderen. Met dezelfde combinatie van uitgelatenheid en vrees als wanneer je iemand ontmoet op wie je ogenblikkelijk gek bent, ging ik naar mijn hotel in de wetenschap dat ik verliefd was op een hond van een halve kilo. Maar die kleine muizenpootjes om mijn nek waren toch onmogelijk te weerstaan? Voor mij belooft een pup liefde en knusse momentjes, gezelschap, troost en het gevoel dat alles goed is. Het is eigenlijk een teken van hoop.

Het was laat in de middag toen ik de kleine witte pup in de dierenwinkel achterliet. Die avond had ik een eetafspraak, maar eerst ging ik nog terug naar de dierenwinkel om haar weer vast te houden. En toen we elkaar zagen en ze zich in mijn armen nestelde, wist ik dat ik gestrikt was. Ze had nog niet eens een naam. Mijn dochter stelde Yoda voor omdat ze op hem leek. Ik dacht meer aan Blanche Neige, Sneeuwwitje in het Frans. Toen ik een vriend over haar vertelde, stelde hij Minnie Mouse voor en dat paste gewoon perfect bij haar. Minnie. Een schattige naam. Bijna net zo schattig als de kleine witte chihuahua zelf.

Het leven lijkt ineens zo eenvoudig als je verliefd bent op een pup. Ik hoefde maar aan haar te denken of er verscheen een glimlach op mijn gezicht. En hoe gek ze me ook vonden dat ik haar nam, ik wist dat het goed zat. In een onvolmaakte wereld vol hartzeer en teleurstellingen en nadat ik maandenlang overal naar haar had gezocht, hadden Minnie Mouse en ik elkaar gevonden. Het was precies waar ik op had gehoopt toen ik mijn zoektocht begon. Het was ware liefde. Wat wilde ik nog meer?

Baby Minnie is gearriveerd
Alessandro Calderano

DRIE

Minnie komt thuis

Omdat ik wist dat Minnie pas na een paar weken in San Francisco zou arriveren, duurde het even voordat ik opbiechtte wat ik had gedaan. Pup? Welke pup? Waar? We hadden een paar kiekjes van haar gemaakt met een mobiele telefoon en die liet ik aan vrienden zien. Ze zag er ontzettend lief uit in mijn hand. Toen ik mijn kinderen over haar vertelde, verklaarden een paar van hen me officieel voor gek. Ze herinnerden me eraan dat ik al honden in San Francisco had, waarom kocht ik dan nóg een hond? Gelukkig bleef Victoria me ervan verzekeren dat ik juist had gehandeld en ze bleef enthousiast, zodat ik niet ging twijfelen. Ik probeerde de anderen uit te leggen dat ik haar mee zou nemen tijdens het reizen, wat één of twee van hen snapten.

Maar de meesten van mijn kinderen schudden hun hoofd en eentje zei serieus tegen me: ‘Nu ga je toch niet helemaal doordraaien, hè?’ Maar laten we realistisch blijven. Hoeveel mensen kunnen vandaag de dag nog zeggen dat ze negen kinderen hebben? Dat feit maakt me al ‘anders’. En als gek zijn op een pup me officieel excentriek maakt, wat kon mij dat schelen? Waarschijnlijk niets. Waarom niet? Met het verstrijken van de tijd vind ik ‘Waarom niet?’ steeds vaker het juiste antwoord. Waarom zou je je ervan laten weerhouden iets te doen wat je hart je ingeeft? Waarom zou je niet de kans grijpen om iets nieuws te doen of je nek uit te steken of verliefd te worden op een pup? Wie had er last van als ik mijn hart openstelde voor nóg een piepklein wezentje? Was dat echt zo verschrikkelijk? Volgens mij niet.

Bovendien is het op elke leeftijd – en meer dan de meesten van ons zullen willen toegeven – een eenzame wereld. Mijn kinderen zijn volwassen. Ze hebben hun eigen drukke leven en velen van hen zijn naar een andere stad verhuisd en ik nu ook. Ik ben maar een deel van de tijd thuis in San Francisco en zelfs dan hebben mijn kinderen die in dezelfde stad wonen het vaak te druk om veel tijd met mij door te brengen. Zo hoort het ook. Ze hebben hun baan, carrière, echtgenoot, vrienden, vriendinnen, levens. Ik verwacht niet dat ze mijn handje gaan zitten vasthouden. Ooit was mijn huis gevuld met kinderen en hun leger aan vrienden en vele honden. Ik was getrouwd en probeerde alle ballen in de lucht te houden, als een koorddanser die een salami op zijn neus balanceert. Nu is het stil in huis en woont er nog maar één ‘kind’ thuis, dat net is afgestudeerd, hele dagen werkt en elke avond van huis is. En welke twintiger wil er nou met zijn ouders rondhangen? Ik ken er geen. Daarom moeten de ouders hun leven zo goed mogelijk invullen. Dat gaat beter (denk ik, maar ik weet het niet) als je getrouwd bent en een partner hebt om je leven mee te delen. Als die ontbreekt, zijn de avonden heel lang en stil vergeleken met toen je getrouwd was en de kinderen nog thuis waren. Zoals iemand tegen me zei: ‘Dat was toen en dit is nu.’ Naar verluidt een Chinees spreekwoord. En het laatste wat ik zou willen, is me aan mijn kinderen vastklampen en verwachten dat zij de leegte in mijn leven opvullen. Ze hebben hun eigen leven te leiden en hun eigen bestemming, en ik de mijne. Ik heb als twintiger diezelfde drukke jaren gekend, waarin ik de wereld verkende die zij nu betreden. Ik verwacht en wíl niet dat ze me als een soort bagage met zich mee sleuren. Ze moeten vrij zijn hun eigen weg te volgen. Ook ik heb mijn eigen pad te bewandelen en verandering is niet altijd makkelijk als je, om wat voor reden dan ook, onverwachts alleen bent.

In de stoelendans van het leven grijp je wel eens mis en dan is het aan ons om erachter te komen hoe we ons leven moeten invullen om er een mooie tijd van te maken. Ik heb het geluk dat ik werk heb waar ik erg van geniet, goede vrienden en geweldige kinderen. Maar ik merk dat iemand die nog getrouwd is of samenwoont zich niet realiseert of herinnert hoe ongelooflijk stil en eenzaam het leven kan zijn als je alleen bent. Kan een hond de plaats innemen van een geliefde? Nee. Een hond is geen mens. Maar bij gebrek aan een mens om je leven en tijd mee door te brengen, kan een hond een geweldige metgezel zijn, je hart verwarmen en je een goed gevoel geven over het leven. Een hond kan het tegengif zijn voor een depressie, een goed excuus om in beweging te blijven, iets om voor te zorgen, je aan te wijden of zelfs zorgen om te maken. Een hond kan je aan het lachen maken of gewoon ’s nachts tegen je aan kruipen. Ze geven bejaarden het gevoel geliefd te zijn en leren kinderen verantwoordelijkheid. Er zijn zeer veel goede redenen om een hond te nemen.

Eenzaamheid beperkt zich niet tot bejaarden en mensen van middelbare leeftijd. Ik zie alleen-zijn en eenzaamheid als de nieuwe mal du siècle in alle leeftijdscategorieën. Er zijn jonge mensen die ontzettend eenzaam zijn. Het is een moeilijk onderwerp, maar zelfmoord onder jongeren komt nu vaker voor dan ooit. Er ontbreekt iets in ons leven. De technologische vooruitgang (sms, e-mail en WhatsApp) maakt het geweldig makkelijk om te communiceren, maar mensen missen het gezelschap en het dagelijkse contact met anderen dat een belangrijke constante in ons leven is geweest. Of zelfs maar het geluid van een menselijke stem. (De meeste jongeren sturen elkaar berichten en bellen niet.)

Steeds meer jongeren volgen studies met veel zelfstandig onderzoek en weinig contacturen. Het is vast interessanter dan saaie colleges uitzitten, maar ze hebben wel minder contact met leeftijdsgenoten. Veel mensen werken nu thuis of hebben een bedrijf vanuit huis om de overheadkosten laag te houden, wat ook weer de dagelijkse dosis contact met anderen verkleint. En de plotselinge opkomst van online datingsites in de laatste jaren is een sterke aanwijzing dat mensen nog maar moeilijk anderen ontmoeten. Romances beginnen en eindigen online, met vaak te weinig echt contact ertussenin. Sms heeft de telefoon bijna helemaal vervangen, dus ineens hoor je de stem niet meer van iemand om wie je geeft. Jonge mensen eindigen relaties zelfs door de ander per sms te dumpen. (Wat ongelooflijk onbeschoft!)

We missen een hoop contact met andere levende wezens. (Ik weet van mezelf dat ik thuis veel meer werk gedaan krijg omdat ik daar in tegenstelling tot op kantoor niet word afgeleid, maar het is veel eenzamer en je ontmoet zoveel minder mensen.) De wereld is veranderd. Veel jongeren gaan liever naar hogescholen en universiteiten in de stad dan naar een campus in een landelijker gebied. Eenmaal in de stad zitten ze op hun achttiende of negentiende al alleen op een flatje en leiden het leven dat voorbehouden was aan uitgestudeerde twintigers. Om een massa redenen zijn nu veel mensen geïsoleerd geraakt en hebben ongeacht hun leeftijd minder mogelijkheden om nieuwe mensen van beide seksen te ontmoeten. Ze hebben gezelschap nodig in die leegte. Een hond zal dat alles niet veranderen, maar biedt absoluut gezelschap, genegenheid en zelfs humor in omstandigheden waarin mensen alleen zijn.

Ik weet dat mijn eigen kinderen, eerder op de universiteit en nu aan het begin van hun carrière, enorm veel troost bij hun honden vinden. Onze honden worden een belangrijk deel van ons leven, niet als vervanging van mensen, maar als niet verwaarloosbare troost en steun. Voor iemand die niet van honden houdt, is die genegenheid voor een hond misschien moeilijk te begrijpen, maar ik denk dat het een grote emotionele en psychologische waarde heeft die niet te ontkennen valt. Onderzoek wijst uit dat bejaarden er ook veel vreugde uit putten. Iedereen heeft liefde nodig en het komt niet altijd daarvandaan waar we willen, maar als het kan komen van een trouw, liefhebbend dier, wat kan dat dan voor kwaad? De grappige capriolen van mijn lieve pup kunnen een slechte dag iets minder erg maken.

Dus ook al hebben veel mensen, zelfs een paar van mijn eigen kinderen, niet kunnen begrijpen waarom ik koos voor het ongemak van weer een nieuwe hond, voor mij was het heel erg logisch. En ja, een nieuw levend wezen in je leven kan lastig zijn, maar liefde is lastig, het leven is lastig, zelfs een kanarie is lastig. (Je moet zijn kooi schoonmaken.) Maar bij de klusjes en verantwoordelijkheid komt de ongelooflijke zegen van liefde geven en krijgen. Dat lijkt mij een mooie deal. En zoals een wijs iemand ooit zei: ‘Liefde is rommelig.’ Wat niet? Een pup is rommelig, maar ik vind dat het ‘rommelige’ het wel waard is als je al het geweldige ziet dat erbij komt kijken. Mijn kinderen waren ook ‘rommelig’ en mijn huwelijken en de mannen met wie ik getrouwd was ook, maar ik zou geen minuut van het leven dat ik met hen heb gedeeld hebben willen missen. Voor mij bestaat er dan ook geen twijfel over dat de liefde van een hond een goede troostprijs is nu de kinderen het huis uit zijn!

Dus ik begon me voor te bereiden op Minnies thuiskomst. Ik had enorm veel medelijden met mijn andere honden. Gracie kijkt altijd zo bedroefd als de koffers weer tevoorschijn komen, hoewel ik haar thuis in goede handen achterlaat. Maar ik voelde me schuldig dat ik haar en mijn andere griffonnetjes niet mee kon nemen. Probeer een trouwe viervoeter maar eens uit te leggen dat ze volgens Air France anderhalve kilo te zwaar is! En Minnie introduceren voelde als de komst van een nieuwe baby in huis. Ze zou een indringer zijn en omdat ze zo jong en klein was, zou ze een tijdje alle aandacht krijgen. Bah. Ik voelde me een onmens. En nog erger: dit was geen pup van normale grootte die ik aan mijn andere honden voorstelde. Ik zal het maar heel eerlijk opbiechten: ik heb al vier kleine Brusselse griffonnetjes. Gracie is een echte dame, zachtaardiger kan niet, en ik wist dat ze zelfs voor een pup van een halve kilo geen gevaar zou vormen. Een halve kilo? Ik heb schoenen die groter zijn en meer wegen. Een Big Mac is zelfs nog groter. En daarom wilde ik ook nooit zo’n kleine hond. Ik had letterlijk nachtmerries waarin ze tijdens een van onze reizen in een kleine ruimte in het vliegtuig kroop of thuis klem kwam te zitten onder het bed. Ze was zóóóó klein!!!

Mijn huidige Brusselse griffonnetje, mijn lievelingetje: Gracie
Cassio Alves

Ruby, een van mijn Brusselse griffonnetjes
Cassio Alves

En hoewel ik Gracie wel met haar vertrouwde, gold dat niet voor mijn andere honden. Ruby, de jongste, is groter dan Gracie, heel uitbundig en deelt nogal eens een mep uit. Eén klap van haar snelle poten, zelfs al was het in het spel, kon Minnies rug breken. Het was meer alsof ik een muis had dan een hond! Mijn andere twee griffonnetjes, Meg en Hope, waren ouder en chagrijniger en zouden haar niet makkelijk accepteren, en dat risico wilde ik niet nemen. Dus Minnie zou gescheiden moeten worden van de andere honden. Ze moest tegen ze worden beschermd en dat werd een heel geplan en georganiseer.

Ik maakte me ook zorgen dat iemand op haar zou stappen. De oplossing die ik bedacht was een babybox voor haar neerzetten waarin ze veilig was. Ze is nu volgroeid, weegt bijna een kilo en loopt vrij rond, maar als ik haar even veilig wil stellen als er te veel mensen rondlopen (bijvoorbeeld tijdens een etentje in mijn Parijse keuken), zet ik haar in de box en dat vindt ze prima. De dierenarts had me ook al gewaarschuwd dat ze niet bij mij in bed mocht – ik zou boven op haar kunnen rollen, met haar dood tot gevolg, of ze kon van het bed vallen – dus ’s nachts doe ik haar nog steeds in de box. Ik zou willen dat ik haar bij me in bed kon nemen, ze is zo knuffelig. Maar dat kan gewoon niet. (Gracie slaapt altijd op mijn bed en Ruby soms ook, maar die komt en gaat gedurende de nacht.) Een hond zo klein als Minnie is een grote verantwoordelijkheid.

Hope, een van mijn huidige Brusselse griffonnetjes
Cassio Alves

Meg, ook een van mijn huidige Brusselse griffonnetjes
Cassio Alves

Ik haalde het puppyvoer dat ze moest hebben, de voerbakjes die ik in New York had uitgezocht arriveerden, de iglomanden en trainingsmatjes voor de zindelijkheidstraining (ze leerde het op de eerste dag en gaat nooit de fout in). Ik had halsbanden en riemen en wat speelgoed, kocht allerlei piepspeeltjes, truitjes, kleine roze dekentjes (oké, ik geef toe: ook een klein wollen mutsje met gaten voor haar oren, dat ze niks vindt en niet op wil) en ik was helemaal klaar om haar verschrikkelijk te verwennen. Mag toch? Ik was opgetogen over haar komst. Er zijn ergere dingen dan het verwennen van een hond. Het is geen misdaad en ik had zoveel voorpret.

Zoals beloofd nam mijn dochter haar een week voordat ze met Thanksgiving thuis zouden komen in New York in huis. Dus Minnie kreeg bij Victoria al een voorproefje van vertroeteld en verwend worden voordat ze bij mij kwam. Victoria heeft een chihuahua, Tallulah, die volgens mij niet al te blij was met Minnies bezoek.

De grote dag brak aan. De dag voor Thanksgiving kwamen mijn kinderen thuis en vlogen twee van mijn dochters met Minnie naar San Francisco. Ze vertelden dat ze de hele vlucht had geslapen. We haalden haar uit haar reistas en lieten haar haar nieuwe wereld zien: mijn slaapkamer, de box. In het begin voelde ze zich alleen maar fijn in de box. Ze was angstig als ik haar op het tapijt in mijn slaapkamer zette, ging maar een paar stappen bij de box vandaan en was blij als we haar weer in haar veilige, afgebakende wereldje zetten. Alles moet er voor haar reusachtig hebben uitgezien. Nu rent ze als een gek door mijn slaapkamer, mijn werkkamer, het appartement in Parijs en overal. Het is nu haar territorium. Maar eerst was ze doodsbang en het duurde een paar dagen voordat ze gewend was.

Minnie moest voor controle naar de dierenarts en alles was in orde. We regelden reisdocumenten voor haar en iedereen die haar zag was verbaasd over hoe piepklein ze was. Ik vond het alleen niks als iemand haar oppakte, want ik was bang dat ze haar zouden laten vallen of ze zich zou bezeren, ze was zo klein. (Ik ben zelf een keer op haar pootje gaan staan en schrok enorm, maar er was niets aan de hand.) Ze was absoluut een heuglijke aanwinst. En voor mij was ze een ongelooflijk geschenk. Iemand om mee te tutten, om voor te zorgen en op te voeden na zoveel jaren van kinderen en honden.

Met een zucht van geluk begon ik aan mijn zorgtaak voor haar. En toen de kinderen op de zondagavond na Thanksgiving vertrokken, was dat iets minder naar dan anders. Ik had Minnie en we zouden de volgende dag naar New York en Parijs vertrekken. Ik nam voor onze twee dagen in New York en haar nieuwe leven in Parijs meer spullen mee dan voor een baby. Minnie had geen idee wat haar te wachten stond op de dag dat ik haar haar zwarte truitje en halsband omdeed en haar voorzichtig in haar reistas zette. Ze stond op het punt om wereldreiziger te worden! Ik had het gevoel dat ik een waardevolle vracht vervoerde toen ik de tas optilde. En voor het eerst – in plaats van me zorgen te maken of ik wel een goed boek bij me had of genoeg werk in mijn koffer om me bezig te houden, of dat de films in het vliegtuig een beetje te pruimen waren – had ik Minnie om aan te denken. Zo hoefde ik niet met mezelf bezig te zijn. Dat was precies wat ik wilde toen ik naar haar op zoek was. Toen we die avond op een nachtvlucht stapten, voelde het alsof ze er altijd al was geweest.

Minnie in haar reistas
Allessandro Calderano

VIER

Minnie in Parijs

Om binnenlandse en internationale vluchten te kunnen maken met een hond heb je vaccinatiebewijzen en identificatiepapieren nodig. Ze moet onder de gewichtslimiet zitten (voor vluchten binnen de VS negen kilo, en zes kilo voor buitenlandse vluchten) en moet in een reismand worden vervoerd om bij je in de cabine te mogen. Je moet ook een hondenticket kopen. Een zwaardere hond kan mee in een kist in het ruim, maar dat is wel risicovol en sommige honden overleven het niet. Het is te heet of te koud, afhankelijk van de tijd van het jaar, of de ervaring is gewoon te traumatiserend. Ik heb dat risico nooit willen nemen en Minnie mag natuurlijk mee in de cabine, want ze is maar één kilo.

Onderweg mag de hond niet uit de reismand. Reismanden zijn er in alle soorten, maten en vormen, afhankelijk van de afmetingen van de hond en de smaak van het baasje. Zoals bij alle handbagage zijn naast het gewicht van de hond de afmetingen van de mand aan beperkingen gebonden, maar zolang hij daaraan voldoet, is alles prima. Je kunt ze in alle kleuren krijgen, alles van camouflagekleuren tot Schotse ruitjes tot roze met namaakdiamantjes. Wat ik het belangrijkst vond, was dat Minnie om zich heen zou kunnen kijken. De reistassen die ik had, hadden allemaal gaas aan vier kanten, maar ik ging shoppen om iets te vinden wat mooier en stijlvoller was en beter bij Minnies nieuwe garderobe paste (mijn oude was van een lelijk soort zwart nylon). Ik kwam erachter dat gaas aan vier kanten niet meer in de mode was, al weet ik niet waarom. Uiteindelijk vond ik er één met gaas waar ze aan drie kanten doorheen kon kijken. De meeste hadden alleen gaas aan beide uiteinden als kleine raampjes en leken me erg donker. Omdat ze zoveel uur achter elkaar erin moest doorbrengen, wilde ik niet dat ze het gevoel had dat ze in een schoenendoos zat. Het leek me een claustrofobische bedoening.

Ik ging zelfs naar twee beroemde Franse handtassen- en bagagewinkels die prat gingen op hun hondenreismanden. Hoewel ze zeer stijlvolle exemplaren hadden in opzichtige kleuren (oranje, rood, hemelsblauw), waren ze erg smal met aan twee kanten een piepklein raampje, en ik besloot dat je echt een hekel aan je hond moest hebben en ontzettend egoïstisch moest zijn om stijl te verkiezen boven het comfort van je hond en te flaneren met zo’n hippe tas. Uiteindelijk reisde ik maar met onze oude reistas, waaruit ze aan vier kanten om zich heen kon kijken (en ik haar kon zien). Hij had ook nog een handig vakje om haar spullen in te doen. Die tas gebruik ik nu nog steeds. Hij is absoluut niet chic, maar ze lijkt het er prettig in te vinden en ze kan zien wat er om haar heen gebeurt. Hij heeft een rits aan twee zijkanten en bovenop en is groot zat voor haar. Ik vind hem veel beter dan de nieuwe reismanden die ik heb gezien, bovendien is hij veel lichter dan die hippere modellen die een fortuin kosten. Ik denk dat het de moeite waard is om te zoeken naar een mand waar je hond zich fijn in voelt en niet eentje die er alleen maar mooi uitziet. Je kunt redelijk nieuwe manden in tweedehandswinkels kopen. Ik heb de manden die ik niet gebruik onlangs weggegeven en dat doen anderen ook. Misschien vinden jij en je hond die oude soort ook wel fijner.

Zodra we op het vliegveld waren, vroeg iemand van de luchtvaartmaatschappij (die de hond moet zien, zijn ze soms bang dat ik een stinkdier bij me heb of zo?) of ze een hulphond was. Ik was stomverbaasd. Ik had nog nooit gehoord dat een chihuahua van een halve kilo als blindengeleidehond werd gebruikt. De enige andere hulphond die ik kende, was voor epileptici. Honden schijnen getraind te kunnen worden om de tekenen van een aanval op te merken voordat de persoon het zelf doorheeft en ze te waarschuwen. Indrukwekkend! Maar verder kende ik geen hulphonden. Ik stond met mijn mond vol tanden toen de vrouw van de luchtvaartmaatschappij dat vroeg. Hulphond? Ik kon niet bedenken hoe Minnie een hulphond zou kunnen zijn, dus ik vroeg de vrouw om uit te leggen wat ze bedoelde en stond versteld van wat ze me vertelde.

Ze zei dat als Minnie gewoon een huisdier of gezelschapsdier was, ze alle papieren moest hebben. Om Europa binnen te mogen, moest ze bovendien een internationale chip hebben. (Die heeft ze, naast de Amerikaanse. Hij is zo groot als een rijstkorrel en zit onder de huid. Als hij wordt gescand, kunnen ze de gegevens van de eigenaar aflezen. Moderne technologie!) En dan moest ze een ticket hebben, wat we ook hadden. Maar als ik tegen de vliegtuigmaatschappij zou zeggen dat ik zonder mijn hond niet durfde te vliegen, zou ik een hond met welke afmetingen dan ook mee mogen nemen in het vliegtuig (zelfs een Duitse dog of een sint-bernardshond). Die hoeft niet in een reismand en kan los bij mijn voeten liggen, heeft geen papieren nodig en vliegt gratis! Je hebt alleen maar een verklaring van je arts nodig dat je niet durft te vliegen zonder je hond en dat je hem vrij om je heen moet hebben. Ik was verbijsterd. Arme Minnie zat als een gevangene in een reistas, maar als ze een hulphond was geweest had ze de hele vlucht op mijn schoot kunnen zitten. Ik vond het maar oneerlijk, vooral omdat ze zo klein was, maar het waren de regels. Dus ik heb die avond iets nieuws geleerd! (Ik heb het zelfs in een boek gebruikt. Stanley, een man met één arm, neemt daarin zijn gigantische bloedhond mee in het vliegtuig en antwoordt desgevraagd ironisch dat de hond zijn vlees snijdt, dus mag hij in de cabine.)

De reis naar New York verliep soepel. Minnie sliep het grootste deel van de tijd. Ik verzamelde zelfs de moed om haar stiekem even uit de tas te halen omdat het toch donker was in de cabine en ze heeft een tijdje op mijn borst onder een dekentje geslapen. Daar hebben we allebei van genoten! Mijn dochters die veel met hun honden reizen, hadden me streng gewaarschuwd haar nooit uit de tas te halen tijdens een vlucht, want dan zou ze verwend raken. Maar ja, ik ben nou eenmaal een verwenner. Minnie is toch altijd braaf, ze piept of blaft nooit in haar reismand. Een volmaakte reiziger. Ze slaapt de hele vlucht en als ik in de mand gluur om te kijken hoe het met haar gaat, kijkt ze me slaperig aan alsof ze wil zeggen: ‘Wat moet je?’ (Ze is zo dol op haar reistas dat ze er thuis soms lekker in kruipt om te slapen. Ze vindt hem heerlijk knus.)

We arriveerden in het hotel in New York, waar mijn dochter de box had gebracht die ze bij haar thuis voor Minnie had gebruikt. Ik had ook een klein mandje voor haar in mijn koffer meegebracht. Ze ging er meteen lekker in liggen en ons verblijf in New York verliep prima. Ik had alles bij me wat ze nodig had. Het was in november veel te koud om met haar naar buiten te gaan, dus mijn eerste en enige probleem twee dagen later was haar aankleden voor de reis naar Parijs. Ik had een paar truien voor haar en ze had tweedehandsjes van de chihuahua’s van mijn dochters, waar ik nog een gewatteerd jasje bij had gekocht en een soort skipak voor heel koud weer. Mijn dochters hadden me gewaarschuwd dat ze bij vriesweer een trui én een jas aan moest. Chihuahua’s kunnen slecht tegen kou. Ik heb nooit zo’n klein hondje gehad, maar ik heb wel negen baby’s op de kou gekleed en ben zelfs met ze wezen skiën, dus een baby-chihuahua van een halve kilo zou geen problemen moeten geven. Ik was een prof.

Baby’s blijken makkelijker in winterkleren te hijsen dan een baby-chihuahua. Ik had haar spullen ingepakt om naar het vliegveld te gaan. In haar reistas had ik een dekentje gelegd, een trainingsmatje en wat speeltjes. Verder had ik nog eten voor de reis mee en twee bakjes, eentje voor haar voer en eentje voor water. Er zaten zelfs een extra truitje en babydoekjes in mijn tas. Ik kleedde me aan, trok Minnie haar trui en jasje aan (ze leek niet erg blij met haar outfit) en zette haar in de box. Ik keerde me om om mijn jas te pakken.

Minnie voor het eerst in Parijs
Alessandro Calderano

Minnie in het appartement in Parijs
Alessandro Calderano

Toen ik me weer omdraaide om haar op te pakken en in de reistas te stoppen, zag ik Minnie op haar rug liggen met haar pootjes in de lucht. Oeps. Even dacht ik dat ze niet goed was geworden, maar ik besefte al gauw dat ze was omgevallen. Ik zette haar weer op haar poten en keek toe hoe ze weer omrolde en haar pootjes omhoogstak, als een kever op zijn rug. Ik had ondertussen wel gezien dat ze boos naar me keek. Ze was heel duidelijk: als ik haar die stomme kleren aan zou doen, zou zij niet blijven staan. Telkens wanneer ik haar neerzette, rolde ze weer op haar rug. Een kledingcrisis was geboren. (Even moest ik aan mijn zoon Nick denken toen hij drie was en ik hem een schattig kruippakje met een giraf erop aan wilde doen. Hij keek er vol afschuw naar en zei: ‘Moet ik dát aan?’ Minnie leek net zo over haar skipak te denken, al was dat nog zo schattig.) Maar ik kon het niet uittrekken, want het was ijskoud en ik wilde niet dat ze zou doodvriezen. Ik was van plan het haar tot in het vliegtuig aan te laten houden.

Ik zette haar in haar reistas. Onderweg naar het vliegveld was ze stil. Ik keek niet in de tas en nam maar aan dat alles goed met haar was. Toen we eindelijk op het vliegveld waren, keek ik erin en lag ze plat op haar snuit. Weer oeps. Ik keek beter en zag dat haar beide voorpootjes ín het skipak zaten en ze op haar neus balanceerde. Dat bedoel ik dus met dat honden je aan het lachen kunnen maken. Ze zag er zo grappig uit dat ik moest giechelen. Kleding zou duidelijk een probleem worden. Ik trok het skipakje in het vliegtuig uit maar liet haar truitje aan en ze keek opgelucht.

Tijdens de vlucht met Air France merkte ik het verschil tussen een binnenlandse vlucht en een vlucht in een Frans vliegtuig. Fransozen zijn dol op honden. Amerikanen houden ook van hun honden, maar zijn veel strikter met regels. Op de vlucht van San Francisco naar New York was ik door de onvriendelijkste stewardess streng gewaarschuwd dat ik haar onder geen beding uit de tas mocht halen. Ze hebben me niet gevraagd wat erin zat, of het misschien een pup was, en ze waren niet geïnteresseerd. Regels waren regels. Op de vlucht met Air France wilden alle bemanningsleden die langsliepen weten wat er in de tas zat, vroegen of de tas open mocht en of ze haar mochten zien, om haar vervolgens uitgebreid te bewonderen en te aaien. Een paar knipoogden naar me en lieten weten dat, mocht ik haar een keer uit de tas halen tijdens de vlucht, ze een oogje toe zouden knijpen. En of ik nog snoepjes voor haar wilde? (Nee, dat hoefde niet, want ze kreeg speciaal puppyvoer.) Maar ze waren zo lief. En zo gaat het tot nu toe elke vlucht met Air France. Zo ook in Franse restaurants. Als je je hond mee hebt, is het normaal dat er een plek aan tafel voor hem wordt gedekt en hij te eten krijgt. Daar staan Amerikanen versteld van. Franse honden worden als mensen behandeld!

Minnie sliep tijdens de vlucht en aangekomen in het appartement in Parijs, verkende ze haar tweede huis. Er stond al een box voor haar klaar en wat spulletjes. Ik pakte haar speeltjes uit, haar mandjes, dekentjes en haar voerbakjes. (Ik had haar Amerikaanse puppyvoer meegenomen zodat we niet hoefden over te stappen op ander voer. Ik probeerde aan alles te denken.) Ze was al snel gewend en rende door de keuken. Mijn huishoudster werd op slag verliefd. Minnie was zo ongelooflijk schattig en zo blij met haar speeltjes toen ze ze zag.

In Parijs blafte ze voor het eerst. Zo nu en dan had ze wel eens kleine piepgeluidjes voortgebracht, maar tot dan toe had ze nog niet geblaft. Toen er een fax binnenkwam, ontdekte ik al gauw dat ze de faxmachine (en de ijsmachine) maar niets vond. Ze blijkt net zo atechnisch als ik. Ik probeer me in te houden en blaf meestal niet tegen het apparaat, al zou ik dat wel willen als ik van mijn kantoor of advocaten faxen van dertig pagina’s krijg toegestuurd. Minnie doet het al voor me. Ze wordt woedend van die machine. De rest van de tijd is ze vrolijk en tevreden en ze blaft dan ook zelden.

Minnies leven in Parijs is drukker, of anders, dan haar leven in de VS. In New York verblijven we in een hotel. In San Francisco, waar mijn kantoor is gevestigd, is ze als ik een drukke dag heb overdag op kantoor te vinden, denkt dat iedereen daar er is om haar gezelschap te houden en komt dan aan het einde van de dag bij me terug. Zo hoef ik haar niet alleen te laten. In Parijs heb ik in het midden van het huis een enorme keuken, dus daar zet ik haar overdag. Elke keer dat er iemand door de keuken komt, is ze dolblij diegene te zien. Men kan er niet over uit hoe klein ze is. Ze is dapper en sociaal geworden, houdt van spelen en rent in het rond. Ze lijkt ervan overtuigd dat elke bezoeker daar voor haar is om haar te vermaken. Hoewel ze in het begin heel verlegen was, is dat nu over. Ze is een echt gezelschapsdier!

Minnie met haar speeltjes
Alessandro Calderano

Minnie heeft zo haar lievelingsplekjes, zoals een warm plekje op de vloer waar de verwarming onderdoor loopt. Ik heb daar een mandje neergezet. En naast mijn bureau waarop mijn computer staat (die ik alleen voor het lezen van mijn e-mail gebruik, niet om te schrijven) staat een roze mandje, en ik heb een schattig rood ‘huisje’ gevonden dat ook een mandje is, waar ik haar speeltjes in opruim. Ze is dol op het mandje bij de warme plek en die naast mijn bureau. Als ik aan het mailen ben, komt ze erin liggen om dicht bij me te zijn. En haar verscheidene opties houden haar bezig.

Eerst rommelt ze in haar berg speelgoed op de grond en sleept er een paar naar een van haar manden. Dan gaat ze erbij liggen en speelt er een tijdje mee, om vervolgens te besluiten dat er weer een paar ergens anders naartoe moeten. Dus die neemt ze een voor een mee naar een andere mand, legt ze bij elkaar, stapt er zelf bij, speelt weer en verhuist er weer een paar naar een van haar andere opties. Ik weet niet wat er in haar kopje omgaat, maar voor haar zit er vast logica in.

Meerdere keren per dag worden zo haar speeltjes opnieuw gerangschikt. Ze heeft duidelijk bepaalde voorkeuren qua speelgoed en die hou ik in mijn handbagage zodat ze niet kwijtraken. (Ik weet het, het klinkt maf, maar dat deed ik vroeger ook met de knuffels van mijn kinderen.) Haar lievelingsspeeltje is een grijs muisje.

Minnie in haar mand naast de warme plek op de vloer (bij een hondenbeeld dat ze negeert)
Alessandro Calderano

Apporteren snapt Minnie niet. Als je een speeltje gooit, pakt ze het, schudt het heen en weer en komt jouw kant op, maar dan zie je dat ze onderweg van gedachten verandert en bedenkt dat ze je niet een van haar speeltjes gaat geven en rent weg om het te verstoppen. Ze lijkt ervan overtuigd dat iedereen haar speeltjes probeert te stelen en dat laat ze niet gebeuren. Ze kan uren met haar speelgoed bezig zijn.

Minnie is er ook van overtuigd dat iedereen haar voer wil opeten. Meerdere keren per dag stopt ze zo veel mogelijk brokken in haar mond en verstopt ze vervolgens ergens. Je kunt ze meestal duidelijk zien liggen, al verstopt ze ze soms ook onder haar mand. Als ze ziet dat je toekijkt terwijl ze het doet, probeert ze het opnieuw. Om vervolgens wantrouwend naar je te kijken. Laatst legde ze het voer boven op haar iglomand, zag dat ik het merkte en ging een knuffel halen om erbovenop te leggen en de brokjes beter te verstoppen. Tot op de dag van vandaag zijn haar vermoedens ongegrond, want ik heb nog nooit een hap van haar brokken genomen. Maar ze blijft argwanend. Ik moet erg om haar lachen als ik haar zo bezig zie. Ze kan uren in de weer zijn en valt dan als een blok in slaap. Minnie is een eindeloze bron van vermaak en vreugde en het is veel leuker om naar haar te kijken dan te stressen over het herschrijven van een boek of een massa faxen te beantwoorden of andere minder leuke dingen van het leven te doen. Je kunt moeilijk sip zijn als er zo’n grappig wezentje om je heen stuitert en dingen doet die je aan het lachen maken. Ze is absoluut de beste therapie die er bestaat, daarom worden mensen ook zo gelukkig van honden. Iedereen die op bezoek komt, moet om haar lachen en is op slag verliefd. Ze is onweerstaanbaar. In Parijs heb ik ook meer tijd om liggend op de vloer met haar te spelen.

Haar Parijse garderobe is veel hipper dan haar kleren in San Francisco. (Ik kleed me ook beter in Parijs. In San Francisco draag ik vooral spijkerbroeken, maar in Parijs ga ik vaker de deur uit.) Ik heb een paar winkels ontdekt, vooral eentje waar ze heel maffe maar leuke outfits voor honden verkopen. Glittertruitjes of truitjes met nepdiamanten erop, of met hartjesmotief, een roze skipak met een konijntje erop (waaraan ze net zo’n hekel heeft als aan het andere, aan deze zelfs meer omdat er een capuchonnetje aan zit). Het is enorm grappig om haar te kleden, hoewel ze er altijd gepijnigd bij kijkt, maar het is een bezoeking die ze moet ondergaan. Het is mogelijk dat ik wel weer doorsla, iets waar mijn kinderen me voor hebben gewaarschuwd en wat ik eigenlijk wilde vermijden. Ik heb het opgegeven. Ze ziet er zo schattig uit in haar truitjes en jasjes, zelfs in een grijze trui met een roze bloem erop. En ze heeft al even chique riemen in het roze, wit en rood en in zwart lakleer, met bloemetjes erop of edelsteentjes. Ik kan er niets aan doen, ik geniet er zo van om haar te kleden en ze is tenslotte geen bullmastiff, ze is een minichihuahua van een kilo. Een van mijn Parijse vrienden zei dat ik haar Barbie Mouse had moeten noemen omdat ik haar zo graag aankleed. Ik heb onlangs een rood wollen jasje met een zwartfluwelen kraag voor haar gekocht dat er precies zo uitziet als een jas die mijn kinderen voor kerst kregen toen ze klein waren.

Parijse mode: Minnie stijlvol in grijze trui met roze bloem
Alessandro Calderano

Honden aankleden is mijn gezin niet vreemd. Mijn kinderen waren gek op Halloween en waren altijd al maanden van tevoren met hun kostuums bezig, en hun honden moesten er ook aan geloven. Een van hen verkleedde zijn hond als bijtje. Vanessa heeft haar yorkshireterriër een keer als dienstmeid verkleed. Er was een aantal ballerina’s in piepkleine tutu’s. De beste was denk ik nog zoon Maxx die Annabelle, zijn Bostonterriër, als Superwoman verkleedde in een Superman-pak compleet met cape en een blonde pruik. De meeste dierenwinkels verkopen rond Halloween verkleedkleren voor honden en met Pasen konijnenoren. Ik heb voor Minnie voor haar eerste Kerstmis een rendierengewei gekocht maar dat vond ze niets, dus hoefde ze het van mij niet op. En mijn dochter Sam heeft laatst met Halloween voor haar een bijenpak en een heksenhoedje en oranje jasje gekocht!

De prijs voor het beste kostuum ooit gaat trouwens naar Beatrix’ vriend, die een kostuum had gemaakt dat op haar hond Jack leek. Hij liet overal in huis plastic vlooien vallen.

Ik ben niet de enige die mode-uitspattingen op haar hond loslaat, want ik zag laatst in New York een Duitse dog in een Burberry-jas en Hermes-sjaal. Ik weet dat ik iets intelligenters met mijn tijd (en geld) zou kunnen doen, maar ik vermaak me er wel mee. En het kan toch geen kwaad? Als ik daar nou gelukkig van word?

En niet alleen ik ben gelukkig, Minnie ook. Je kunt zien dat ze weet dat ze geliefd is. Ze is altijd in voor een spelletje en in een goed humeur. Ze is nooit sip of ontevreden, heeft een heel goed leven en lijkt van elke minuut te genieten. Dat kan ook niet anders met comfortabele manden, een berg speelgoed, goed voer, aardige bezoekers (die soms speeltjes voor haar meebrengen) en een liefdevol baasje. Een leven om te benijden. We maken elkaars leven mooier. Ze had in een minder liefdevol huis terecht kunnen komen en ik zou nog steeds alleen kunnen zijn tijdens mijn maandenlange verblijven in Parijs. En ook al zijn mijn griffonnetjes lieve beesten, ze zijn minder speels en aanhankelijk dan Minnie. We lijken voor elkaar bestemd.

Soms is een match minder geslaagd. Honden die meer aandacht nodig hebben dan hun baasjes kunnen geven worden eenzaam en depressief of verbolgen (net als mensen). Sommige honden wonen in huizen waar kinderen of anderen ze mishandelen. Dat is verschrikkelijk. En andere honden zijn eerder te hevig mishandeld om zich nog te kunnen hechten of zelfs maar voldoende aan te passen. Er is wijsheid, zelfkennis en een beetje geluk voor nodig om de juiste match te vinden.

En helaas blijken sommige honden gewoon honden. Je kunt een pup nemen die er heel schattig uitziet maar die als hij volgroeid is geen persoonlijkheid heeft en gewoon ‘een hond’ is, in plaats van een dierbaar iemand voor je. Ik heb zo’n hond gehad en een van mijn dochters had er ook eentje. Een goede vriendin had een hond die heel saai bleek. Die hond heette Alice. Sommige honden worden net als Alice, zoals sommige mensen ook saai kunnen blijken. Niet iedereen heeft een superpersoonlijkheid en dat geldt ook voor honden. Het is een beetje een teleurstelling als je erachter komt dat je een ‘Alice’ hebt. Als je gaat kiezen, helpt het als ze eruitzien alsof ze een lieve persoonlijkheid hebben. Ik word bij zowel mensen als dieren eerder aangetrokken door hun persoonlijkheid dan door hun uiterlijk. (Een vriendin zei eens over de mannen met wie ze uitging dat ze een zwak had voor mooie, niet al te slimme mannen. Maar zoals ze zei, toen ze eindelijk overging op minder knappe exemplaren: ‘Schoonheid verwelkt, maar domheid is voor altijd.’ Dat lijkt ook op honden van toepassing.)

We hebben allemaal horen zeggen dat honden op hun baasje gaan lijken en ik vraag me altijd af of dat zo is. Minnie is enorm goedgehumeurd, soms wat timide en voorzichtig. Ze houdt van spelen, heeft een hekel aan de fax en is dol op leuke kleren. (Ze is nu gewend aan een aantal van haar outfits, of ze tolereert ze in elk geval voor mij. We hebben een compromis gesloten over sommige truitjes die ze niet erg vindt om te dragen, in felle kleuren zoals paars, roze, rood en oranje.) Dus misschien lijken we meer op elkaar dan ik me realiseer. We hebben allebei gevoelige darmen. Maar aan de andere kant, verstop ik mijn eten niet. Nog niet, tenminste. Ik zou me er niet voor schamen met haar vergeleken te worden.

Er gebeurde iets nogal vreemds toen Minnie voor het eerst naar haar Parijse dierenarts ging. Naderhand zag ik op het formulier dat hij haar beschreef als een wit- en geelbruine chihuahua, wat niet klopte. Ze was namelijk sneeuwwit toen ik haar kreeg en toen we in Parijs aankwamen. Ze was zelfs zo wit dat ik haar bijna ‘Blanche Neige’ had genoemd, zoals je weet. ‘Minnie Mouse’ leek schattiger en beter bij haar te passen. Maar ze was zeker niet wit met geelbruin. Ik dacht dat de dierenarts gewoon een foutje had gemaakt. Het leek me niet belangrijk, dus ik heb niet de moeite genomen te bellen om het te corrigeren.

Toen we ongeveer een week later in de keuken aan het spelen waren, zag ik een kleine vlek zo groot als een duimafdruk op haar rug. Ze wordt zo regelmatig geknuffeld dat ik dacht dat iemand haar misschien met vieze handen had opgepakt zonder dat ik het had gezien. Ik wilde het er eigenlijk meteen af wassen, maar ik had het druk en vergat het. Een paar dagen daarna zag ik nóg zo’n vlekje. Wie zat er toch steeds met vuile handen aan Minnie als ik niet in de buurt was? Ik wilde de vlekken eraf wassen, maar dat lukte niet, wat me nog veel meer irriteerde. Wat had die persoon in godsnaam aan zijn handen gehad?

De volgende dag was ik echt ontsteld. Ze had een poederig laagje heel lichtbeige vlekjes op haar ene heup. Iemand had duidelijk koffie verkeerd (wat de Fransen vaak bij het ontbijt drinken) op haar gemorst. Wie kon zo onvoorzichtig met haar zijn geweest? Ik hoopte dat de koffie niet heet was toen ze het op zich kreeg, maar ze leek nergens last van te hebben. (En honden kan het net als kinderen niet schelen dat ze vies zijn. Van een beetje viezigheid ga je niet dood!) Maar het zat me wel dwars dat iemand met vieze handen aan haar zat en nu ook nog koffie op haar had gemorst. Ik zei het tegen mijn assistent, die dol is op Minnie en zij op hem, en hij zag de vlekken ook. Maar omdat Minnie in de keuken verbleef, konden morsongelukjes natuurlijk gebeuren. We stonden voor een raadsel over de dader.

Een dag later waren de koffievlekken donkerder en waren er meer. De daaropvolgende weken kreeg Miss Minnie steeds meer kleine beige vlekjes op haar flank en een deel van haar rug. Ze leken nog steeds op lichte koffievlekken, maar we wisten nu dat het geen vingerafdrukken of druppels koffie waren, ze had gewoon lichtbeige vlekjes. Eerst was het vreemd, maar nu zijn we eraan gewend. (Ik was uiterst beledigd toen een vriend voor de grap zei dat ik haar Vlekkie had moeten noemen.) Gedurende een periode van een aantal weken kwamen de vlekjes tevoorschijn en werden wat donkerder en ze hebben inderdaad een soort lichtbeige/geelbruine kleur. Ze is nog steeds grotendeels wit, maar ze is echt gevlekt. Toen ik de dierenarts weer sprak, vertelde hij me dat witte chihuahua’s bijna altijd ergens op hun lijf, niet overal, van die beige vlekken krijgen, hoewel die de eerste maanden nog niet zichtbaar zijn. Dat verklaarde zijn beschrijving van haar. Met zijn opmerkzame, geoefende blik had hij ze al zien aankomen ver voordat ik ze ontdekte. Dus Minnie heeft een waas van lichtbeige vlekjes en is niet meer spierwit. Op sommige plekken zijn ze rozig en heel licht. Ze is nog net zo schattig. Gelukkig maar dat ik haar geen Sneeuwwitje heb genoemd, anders had ik daar ‘met vlekjes’ aan moeten toevoegen. Ik hou natuurlijk net zoveel van haar mét vlekjes!

Tot nog toe is Frankrijk het enige andere land waar Minnie is geweest. Toch heeft ze uitgebreide documenten nodig die je voor elke reis van tevoren moet aanvragen. Het is lastig, maar het moet. Douanebeambten horen naar haar reisdocumenten en gezondheidsbewijzen te kijken als ze Frankrijk binnengaat en weer terugkomt in de Verenigde Staten, en ik heb ze dan ook altijd bij me. Maar tot nu toe heeft er in Frankrijk nog niemand naar gekeken. Ze wuiven ons gewoon door. Af en toe worden ze gecontroleerd als we terugkomen in de VS. Maar je moet ze altijd hebben voor het geval ze ze willen zien.

Het enige probleem dat ik heb gehad, een kleintje, was met de beveiligingsmaatregelen in de Verenigde Staten. Elke keer moet ik haar ‘strippen’: haar halsband, tuigje en riem afdoen en al haar kleren uittrekken voor een beveiligingscontrole, zodat ze haar kunnen ‘fouilleren’. Daar erger ik me altijd aan. Angstaanjagend uitziende mannen wandelen probleemloos door de douane en mijn trillende, doodsbange chihuahua wordt gefouilleerd. En dat doen ze echt. Kom op, zeg! Een van de beambten vroeg zelfs of ze hem zou aanvallen. Grapje toch zeker? Je bent toch ook niet bang voor een hamster? Trouwens, de hamsters die wij jaren geleden hadden, waren een stuk feller dan Minnie. Maar je moet je aan de regels houden en doen wat ze vragen, ook als ze haar willen fouilleren.

Doe bij het reizen nóóit je hond in zijn reismand op de lopende band door het röntgenapparaat! Het hoeft niet en het zorgt voor onnodige stress bij je hond. Een klein hondje kun je in je armen dragen en haar ‘strippen’ als ze daarom vragen. (De metaaldetector kan afgaan door riem, halsband of tuigje – een tuigje is veiliger voor honden met dunne nekjes.)

In Groot-Brittannië zijn de regels altijd strenger geweest. Ze hebben jarenlang quarantaine gehad. Je moest je hond een halfjaar lang in een kennel van de regering laten en dat weerhield veel mensen ervan hun hond mee naar Engeland te nemen tenzij ze erheen verhuisden. (Elizabeth Taylor heeft ooit een boot gecharterd die in de Thames bleef liggen zodat ze haar honden mee het land in kon nemen zonder ze in quarantaine te hoeven plaatsen.) Niet zo lang geleden is de quarantaine afgeschaft, maar nu is een agressief ontwormingsproces vereist binnen vierentwintig uur na binnenkomst in het VK en een bewijsje van de dierenarts waarop staat dat die ontworming heeft plaatsgevonden.

Ik heb onlangs een leuk weekendje Londen met vrienden afgeslagen omdat ik Minnie niet in Parijs wilde achterlaten. Bij onderzoek naar het ontwormen van zo’n klein hondje kwam ik erachter dat ze daar waarschijnlijk ons hele verblijf in Londen ziek van zou zijn. Dat wilde ik haar niet aandoen voor zoiets, dus sloeg ik het aanbod af en hadden we een fijn weekend in Parijs.

Minnie in haar bijenpakje
Samantha Traina

Dus Engeland kan Minnie nog niet afvinken op haar lijstje. Hoewel Britten dol zijn op hun honden, maken ze het gewoon te moeilijk om er met eentje het land binnen te komen. Dus het hebben van een pup of hond kan soms je mobiliteit belemmeren, zelfs voor een weekendje met vrienden niet ver bij je vandaan, maar ik vind het nog steeds de moeite waard. En Frankrijk is zo makkelijk, want de Fransen zijn ontzettend gastvrij voor honden.

Er zijn natuurlijk alternatieven als je je hond niet mee wilt nemen op reis of denkt dat het niet kan. Je kunt hem bij een hondensitter laten of bij een vriend, hoewel niet alle vriendschappen het overleven als een hond iets overkomt of wegloopt terwijl iemand anders ervoor zorgt. En tegenwoordig zijn er geweldige pensions voor honden. Een aantal van mijn dochters reist veel voor hun werk. Hun hond moet dan ergens ondergebracht worden (of ze laten hem bij een van hun zussen achter als dat kan). En er is een hele nieuwe markt voor ‘hondenhotels’ in de grote steden, voor jonge werkende mensen die zich dat kunnen veroorloven. (Er zijn altijd al goede, betrouwbare kennels voor honden geweest en er zijn er ook waarvoor je moet oppassen.) Maar de nieuwste faciliteiten zijn verbijsterend.

Voor vaste klanten hebben ze een fotobadge (zoals bij vliegtuigpersoneel) en de eigenaar kan uit duizelingwekkend veel opties kiezen. Ze vragen je of je wilt dat je hond in groepsverband speelt of dat hij één op één moet worden uitgelaten. Mag er buiten met ze gewandeld worden of moeten ze in het gebouw blijven? Hebben ze ‘vrienden’ of ‘familie’ die ook in het hotel verblijven en waarmee je wilt dat ze spelen en hoe vaak per dag dan? Botten, kauwspeeltjes, speciaal voer, borstelen? Net als wanneer je een kind wegbrengt naar een zomerkamp. En ik weet dat wanneer mijn ‘kleinhonden’ daar verblijven, ze bij elkaar slapen, met elkaar spelen en een bepaalde tijd voor het raam mogen zitten, het voer eten dat mijn dochters voor hen hebben uitgekozen en een trimbeurt krijgen voordat ze naar huis gaan. Om eerlijk te zijn klinkt het als een vakantie waar ík nog van zou genieten en de honden komen dan ook altijd tevreden thuis. Ik ben bang dat Minnie nooit van zo’n luxe hondenkamp zal kunnen genieten, aangezien ze met me mee reist. Maar mijn dochters vinden het erg fijn om te weten dat hun honden het naar hun zin hebben als ze van huis zijn.

Ik reis graag met Minnie, die absoluut een wereldhond is. We spreken thuis Frans, Italiaans en Engels en ze reageert op alle drie. Minnie is dus niet alleen goed gekleed, ze is ook nog een genie! Wat een volmaakte hond!

Minnie
Victoria Traina

VIJF

Het belang van een goede dierenarts (of: Luister naar je gevoel!)

Eén ding dat het leven eenvoudiger maakt als je een hond hebt, is een goede dierenarts. Ik lijk veel van dezelfde principes op mijn honden toe te passen als ik op mijn kinderen deed. Dat klinkt vast raar, maar zoals ik al zei ben ik bovenal een ‘kindermens’, zelfs meer dan een hondenmens, en heb ik de meeste ervaring met kinderen. Dit lijkt me nog beter dan wanneer ik hondenprincipes op mijn kinderen zou loslaten, hoewel dat misschien ook wel werkt, zolang je je verantwoordelijk opstelt en van je kinderen en honden houdt.

Voordat ik met Minnie naar Parijs ging, vroeg ik een vriendin daar of ze een goede dierenarts wist. Ze gaf me niet de naam van een goede dierenarts, maar van een geweldige dierenarts met een eigen dierenkliniek die dag en nacht open is. Je wilt niet midden in de nacht wanhopig op zoek moeten naar een dierenarts of dierenkliniek als je hond ernstig ziek is of een ongeluk heeft gehad.

Aan de andere kant hebben ze in Parijs SOS Médecins, een instantie die huisbezoeken doet bij dieren. Maar ik vind het fijner om naar een dierenarts te gaan die ik ken en die mijn hond kent.

De dierenarts die mijn vriendin me aanraadde, is dus geweldig. Niet alleen medisch gezien, maar hij is vriendelijk, aardig en fantastisch met honden. Ook heeft hij een goed gevoel voor humor, wat altijd goed is. Hij is echt heel aardig. In San Francisco gaan we naar een zeer competente dierenkliniek twee straten van ons huis. Heerlijk dat het zo dichtbij is, maar ze hebben veel dierenartsen en ik zie dus vaak verschillende. Hoewel hun medische zorg uitmuntend is, mis ik de personal touch. De dierenarts die op dat moment dienst heeft, kent mijn hond misschien helemaal niet. In Parijs is het extra pluspunt dat ik steeds dezelfde arts heb, die mij en mijn hond kent.

De eerste keer dat ik met Minnie naar haar Parijse arts ging, was omdat ze gekke snurkgeluidjes maakte. Zoals ik al zei, heb ik nooit een hond met een echte neus gehad. De mopshonden die ik als kind had en de griffonnetjes als volwassene hadden allemaal platte neuzen. Minnie is dus mijn eerste hond met een echte neus. En ze knorde (wat volgens mij kwam door de verwarming van het appartement). Ik wist dat er vast niets ernstigs was, maar ik wilde gerustgesteld worden dat de geluiden normaal waren en niet zoiets als astma. IJverig beschreef ik aan de arts wat ze deed. Het was de eerste keer dat we elkaar zagen en tot mijn verbazing imiteerde hij een geluid en vroeg of het zo had geklonken. Het leek me niet helemaal hetzelfde, dus vroeg hij of een tweede geluid het misschien was. Dat leek me ook niet correct, en hij kwam nog met een derde optie. Elke keer bracht hij zelf het geluid voort. Tegen die tijd was ik het eerste geluid alweer vergeten. Ik dacht dat het geluidje drie moest zijn, maar wilde de eerste nog een keer horen. Zonder blikken of blozen liet hij zijn repertoire nogmaals horen en nadat hij het nog een paar keer had gedaan, besloot ik dat het nummer drie was, wat hij ‘omgekeerd niezen’ noemde en wat chihuahua’s en sommige andere rassen blijkbaar soms doen. Ik zal me altijd blijven herinneren hoe hij zonder met zijn ogen te knipperen de drie snurkgeluiden nabootste. Daarna zijn we bevriend geraakt.

Ik was extra blij dat ik een band met een dierenarts had opgebouwd toen ik er op een avond bij toeval achter kwam dat Minnie een pijp had gevonden in mijn keuken die ik nooit eerder had opgemerkt. Hij hing een paar centimeter boven de grond en was ernstig verroest. Ik betrapte haar erop dat ze eraan likte en ik joeg haar daar weg, want ik was bang dat ze van de roestschilfers of de verf ziek zou kunnen worden. Er leek niets met haar aan de hand, maar twee uur later moest ze hevig braken en raakte ik in paniek. Het was toen drie uur ’s nachts en ik had geen idee of ze vergiftigd was of gewoon ziek. Maar ze was zo klein dat het doodeng was om haar zo ziek te zien. Ik belde het noodnummer van de dierenarts en van de dienstdoende arts mocht ik gelijk langskomen. Ik pakte Minnie, die er beroerd uitzag, in een dekentje in. Ik belde een taxi (die er veertig minuten over deed om te komen!) en vroeg een vriendin met me mee te gaan. Ik wilde niet om vier uur ’s nachts in mijn eentje met een ernstig ziek hondje in de taxi zitten. Toen we er waren, zeiden ze dat het onwaarschijnlijk was dat ze vergiftigd was geraakt door de roestige pijp, hoewel niet onmogelijk. Ze gaven haar een spuit tegen het braken en we bleven daar tot zes uur. Ze werd indrukwekkend goed verzorgd en werd naar huis gestuurd met twee soorten medicijnen die ze drie dagen lang moest innemen. Haar de medicijnen geven met een pipet was op zichzelf een acrobatische toer. Ik was de rest van de dag uitgeput en Minnie was weer helemaal de oude en had tegen lunchtijd erge honger. We kwamen er later achter dat ze een stuk speelgoed had opgegeten dat er met het braken was uit gekomen en dat er verder niets aan de hand was. Maar het was een enorme opluchting dat er een dierenarts onmiddellijk beschikbaar was.

We gingen de volgende dag bij mijn vaste dierenarts langs en hij zette haar tijdelijk op een dieet van speciaal voer, wat ze heerlijk vond. En de ene keer dat ze in New York last van haar buik had, heb ik hem ook gebeld. Nu raadpleeg ik hem ook voor mijn andere honden. Het klinkt gek, maar een goede dierenarts is, net als een goede kinderarts als je kinderen hebt, een must. En als je niet naar een dure privékliniek wilt, zijn er ook andere klinieken voor honden.

Ik denk dat je zoals met alles in het leven op je gevoel moet afgaan. De dierenarts heeft meer verstand van de medische kant, vooral bij ingewikkelde kwesties, maar jij kent je hond het beste. Trek je mond open als je je niet kunt vinden in een aanbevolen behandeling of als de diagnose volgens jou onjuist is. Zoek een dierenarts die naar je luistert. Jouw kennis van je hond kan van pas komen. Elmer, mijn basset, leek stervende aan een mysterieuze ziekte en kwijnde voor mijn ogen weg. Uit pure wanhoop en omdat ik niet wist wat ik nog kon doen om het hem zo gerieflijk mogelijk te maken, deed ik hem zijn vlooienband af. Binnen enkele uren was hij weer springlevend. Hij had een bijna fatale allergie voor de chemicaliën in de vlooienband. (Ik heb hem daarna een eucalyptushalsband gegeven die de vlooien ook weghield. Soms werken natuurlijkere oplossingen nog het beste.)

Maar als je het idee hebt dat je dierenarts je hond te veel medicijnen geeft, zeg dat dan. Ik heb altijd liever de wat conservatievere oplossingen dan de radicale. Het is jammer, maar dierenklinieken handelen nu eenmaal uit winstbejag en kunnen soms wat overijverig zijn met het voorschrijven van medicijnen of zelfs met kleine ingrepen.

Minnies enige grote medische ingreep tot nu toe was gesteriliseerd worden. Ze leek wel een trauma te hebben opgelopen en was nadien chagrijnig en anders door de pijnstillers. Ze gromde en blafte naar iedereen terwijl ze normaal nooit blaft. En ze moest een plastic kraag om, waar ze een hekel aan had. Toen de kraag af mocht en ze geen pijnstillers meer hoefde, werd ze weer haar lieve zelf. Ik denk dat ze zich rot voelde door de medicijnen, dat komt bij mensen ook voor.

Medische behandelingen voor honden kunnen zeer prijzig zijn. Een van mijn vriendinnen heeft een hond met kanker en zijn operaties hebben exorbitant veel geld gekost. Maar als je het je kunt veroorloven doe je dat gewoon. Het houden van huisdieren kan soms een dure onderneming zijn. Er bestaan nu ziektekostenverzekeringen voor honden, wat de moeite waard kan zijn om te overwegen.

Toen mijn vriendin te horen kreeg dat haar hond kanker had, voelde ik me rot voor haar en wilde ik iets doen. Ik kon niet veel doen, behalve haar troost en medeleven bieden, maar toen bedacht ik iets wat veel voor haar betekende. Ik huurde een hondenfotograaf in zodat ze later foto’s zou hebben om hem te gedenken. Gelukkig gaat het nu goed met de hond, maar ze is erg blij met het fotoalbum en ik weet zeker dat het op een dag heel dierbaar voor haar zal worden. Het is fijn om zoiets te kunnen doen voor een vriendin die het moeilijk heeft.

Een dier verliezen waar je van houdt is heel verdrietig. En dat hebben wij ook vaak meegemaakt, helemaal nu de honden uit de kindertijd van mijn kinderen wegvallen. Het was heel verdrietig om onlangs de laatste te laten gaan. We denken met veel liefde terug aan de jaren die we met hen hebben doorgebracht. In onze achtertuin in Californië hebben we een huisdierenbegraafplaatsje voor de konijntjes die mijn kinderen vroeger hadden en voor hun trouwe viervoeters. Sugar, de hond van de vorige eigenaar van het huis, ligt daar ook. Elk dier heeft een eigen grafsteentje.

Een van de vele dingen waar ik blij mee ben bij Minnie is dat chihuahua’s meestal oud worden, soms wel bijna twintig jaar. De levensverwachting is iets waar je aan moet denken als je een hond neemt, hoewel ik Minnie sowieso gekocht zou hebben, welk ras ze ook was. Verliefd is verliefd.

Nancy van Maxx: druk bezig op kantoor
Cassio Alves

ZES

Een langdurig geschenk

Meerdere keren heb ik iets gedaan wat niemand die bij zijn volle verstand is ooit zou moeten proberen: iemand van wie ik hou een hond geven. Het is ongelooflijk dapper en bijzonder roekeloos tegelijk. En ik weet niet waarom, maar het is elke keer goed uitgepakt. Je moet er echt lef voor hebben. Wat je in elk geval zeker moet weten, is of de ontvanger wel een hond wíl! (De antiekdealer die me Greta stuurde, had geen idee of ik er eentje wilde, maar dat is gelukkig ook goed afgelopen.)

Toen mijn kinderen klein waren, gaf ik hun een hond als cadeau en verraste ze ermee. Ze hadden dan al een tijd om een hond gezeurd en het geschenk werd dan ook met uitgelaten gegil ontvangen. Mijn oudste dochter koos zelf haar hond uit en ik verraste haar met een tweede, die nooit een erg interessante hond is geweest dus dat was geen daverend succes. Maxx’ eerste Bostonterriër Annabelle was een verrassing waar hij veertien jaar lang dolblij mee is geweest. Vanessa’s yorkshireterriërs waren alle drie verrassingen en stuk voor stuk een enorme hit. Victoria heeft haar beide chihuahua’s zelf uitgekozen en Sam haar miniteckel. Allemaal waren het lieve honden, Victoria’s chihuahua Tallulah is dat nog steeds.

Maar de echt moedige en gestoorde daden waren wel het geven van een hond aan vrienden, en elk daarvan was een speciaal geval. Het moeilijke als je een hond aan een vriend geeft, is dat mensen soms zeggen dat ze iets willen terwijl het niet echt zo is. Of ze denken dat ze het willen, maar de werkelijkheid is iets heel anders dan de wens. Een hond, vooral een pup, is veel werk en kan je leven op zijn kop zetten. Ineens moet je je na je werk naar huis haasten omdat je hem uit moet laten of je moet een uitlaatservice inhuren, wat duur is. Je kunt niet zomaar spontaan een weekendje weg zonder te bedenken wat je met je hond moet. En uitlaten, trainen en schoonmaken kosten veel tijd. Dat ziet niet iedereen zitten. Maar ik heb heel veel geluk gehad en ben ook niet over één nacht ijs gegaan. Ik heb er telkens een tijdje over nagedacht en me ervan proberen te vergewissen dat ze het meenden toen ze zeiden dat ze een hond wilden.

Een goede vriendin van me overwon de ziekte kanker. Ze trotseerde dapper de meest agressieve behandelingen en was binnen een jaar genezen van wat ongeneeslijk was genoemd. Het was een waar wonder en ik organiseerde een feest voor haar om haar overwinning te vieren. Ze zei al jaren dat ze een boxer wilde en met knikkende knieën besloot ik dat ik haar op haar woord zou geloven. Ik vond een goede fokker, zocht een beeldschone hond voor haar uit en op de avond van het feest gaf ik haar de hond cadeau. Te zeggen dat mijn vriendin verrast keek, is een enorm understatement en ik weet zeker dat op het moment dat ik de hond gaf, zij en haar man dachten aan de vrijheid die ze ermee verloren. Hun kinderen waren volwassen, ze houden van reizen en een hond in huis hebben zou een grote verandering voor hen zijn. Ik was doodsbang dat ze haar zouden weigeren, maar ze vonden het geweldig. Ze noemden de hond Miracle (wonder), ze is nu acht en telkens wanneer ik ze spreek, vertellen ze me hoe dol ze op haar zijn. Ik had mazzel; het was een schot in de roos! Als ik terugkijk op de honden die ik aan mensen heb gegeven, weet ik niet waar ik soms de moed vandaan haalde. Maar iets vertelde me dat het goed was. Ik heb het niet vaak gedaan, maar vaak genoeg om fouten te kunnen hebben gemaakt, al is dat tot nu toe niet gebeurd. Dat is op zich ook al een wonder.

Mijn volgende cadeauhond was al even moedig, misschien nog wel meer. Een zeer geliefde vriendin van dik in de tachtig had ook te maken gekregen met kanker, maar het ging weer goed met haar. Ze was stabiel en de ziekte leek onder controle. Elke Thanksgiving was ze bij ons en dat jaar zei ze meerdere keren tijdens het diner dat ze zo graag een hond wilde. Ze ‘deelde’ een hond met een vriendin die de hare af en toe bij haar achterliet, maar ze zei dat ze een eigen hond wilde.

Zodra de vriendin naar huis vertrok, zeiden mijn kinderen: ‘Mam, we moeten een hond voor Isabella kopen!’ Ik probeerde redelijk te zijn; mijn vriendin was de jongste niet, ze was ziek geweest, ze woonde nog thuis maar wel met hulp. En in tegenstelling tot mijn andere vriendin had ze geen echtgenoot om te helpen met de verzorging van de hond. Het leek me geen goed idee. Mijn kinderen, die tegen die tijd allemaal zo ongeveer volwassen waren, hielden vol dat ik Isabella een hond moest geven. Voor het einde van de avond hadden ze me overtuigd en maandagochtend begon ik mijn zoektocht. Ik had nog steeds mijn twijfels, maar mijn kinderen wilden dat het een cadeau van ons allemaal werd voor deze geliefde vriendin, die praktisch familie was en peettante van een van hen. Ik dacht dat mijn kinderen misschien slimmer waren dan ik. De week voor kerst vond ik de juiste pup. Een maltezertje van vier maanden oud, een witte pluizenbol. Ze was zo schattig toen ik haar zag en ik wist meteen dat mijn kinderen gelijk hadden. Alle kinderen waren met kerst thuis en ik zag al helemaal voor me hoe we Isabella met z’n allen zouden verrassen met haar hond. Ze zou in de zevende hemel zijn (hoopte ik). Ik moest alleen nog even met mijn kinderen afspreken wanneer we haar samen de hond zouden brengen. Bij thuiskomst kwam ik een van mijn dochters tegen en vertelde dat ik Isabella’s hond had gevonden.

‘Hond? Welke hond?’ vroeg ze niet-begrijpend.

‘Dat weet je toch, de hond die ik van jullie voor Isabella moest zoeken. Ik heb een schattig maltezertje gevonden.’

‘Dat meen je niet!’ zei mijn dochter. ‘Isabella is veel te oud voor een hond en ze is ziek. Je geeft haar toch geen hónd?’ Ze keek me aan alsof ik gek was geworden en ik vroeg me af of ze gelijk had.

‘Jullie zeiden toch dat ik er eentje voor haar moest kopen, weet je nog wel, met Thanksgiving...’

‘Dat hebben we helemaal niet gezegd.’ Had ik het me ingebeeld? Ik ging naar boven op zoek naar de anderen. Het was unaniem: ik was gestoord. Ik had het zelf verzonnen. Geen van hen gaf toe dat ze het een maand eerder nog een goed idee hadden gevonden. (Kinderen zijn absoluut lastiger dan honden.)

‘Luister jongens, jullie zeiden dat ik een hond voor haar moest zoeken. Dat kun je ontkennen, maar nu hebben we dat beest en wil ik dat jullie meegaan om hem aan haar te geven.’ Ik klonk zo langzamerhand wanhopig, maar lang niet zo paniekerig als ik me voelde. Mijn gevoel voor romantiek en inbeeldingsvermogen waren blijkbaar met me op de loop gegaan en ik had een voorstel uitgevoerd waar geen van mijn kinderen zich iets van herinnerde of aan mee wilde doen.

‘Gaat niet, we hebben het druk.’ Eentje moest naar kickboksen, de ander naar pilates. Mijn zoon had een belangrijke date met zijn vriendin. De meiden hadden manicure- en pedicureafspraken. Niet een van hen wilde samen met mij de gevolgen onder ogen zien, dus ik zat met die hond opgescheept. Tegen die tijd was ik ervan overtuigd dat Isabella me nog gekker zou vinden dan zij deden. Ik voelde me volslagen idioot en belde zelfs de fokker op om alvast te zeggen dat ik de hond misschien terug zou moeten brengen. De kinderen hadden vast gelijk, Isabella zou haar niet willen. Ik ging naar beneden en voerde een lang gesprek met het dier, bood van tevoren mijn verontschuldigingen aan voor wat ik zeker wist dat een kort bezoekje aan Isabella zou worden waarbij ze me verschrikt zou aankijken en de hond niet zou aannemen. Wiens idee was dit nou helemaal en waarom was ik erin getrapt?

Ik had alles gehaald wat ze maar nodig kon hebben voor het beest: hekjes, een box, dekentjes, trainingsmatjes, voer, speelgoed, etensbakjes, halsband, riem. Bepakt en bezakt reed ik op kerstavond met een somber kijkende hond naar haar huis. De hond keek alsof ze zich afvroeg hoe ze hierbij betrokken was geraakt, en dat vroeg ik me ook af. Ik bereidde me erop voor haar terug in mijn armen gesmeten te krijgen door mijn lieve, hoffelijke vriendin. Of dat ze de deur voor me dicht zou slaan. Zoals ik me in het begin een vreugdevolle ontmoeting had ingebeeld, zag ik onderweg naar haar huis alleen nog maar genadeloze afwijzing voor me.

We kwamen aan bij haar appartementencomplex, waar de portier toekeek hoe ik als een soort vluchteling alle spullen uit de auto laadde. Het zag er op zijn minst uit alsof ik bij haar in zou trekken met mijn berg hondenaccessoires. ‘Schattig hondje,’ zei hij, en ik zou haar zo aan hem hebben gegeven. Ik durfde bijna niet naar boven te gaan met alle spullen en de hond. Hij hielp me alles naar boven te krijgen, ik nam de hond in mijn armen en belde letterlijk met knikkende knieën aan. Ik voelde me zo onnozel. ‘Hoi Isabella, mijn kinderen zeiden dat ik een hond voor je moest kopen en nu vinden ze het ineens een verschrikkelijk slecht idee, dus hier is-ie...’ Terwijl ik aanbelde, zag ik heel helder voor me hoe ze de hond zou weigeren en me de deur zou wijzen. Ze was een liefdevolle surrogaatmoeder voor me geweest sinds ik dertig jaar eerder als jonge meid en lang voordat ik mijn eigen gezin stichtte naar Californië was gekomen. Isabella had zelf geen kinderen en was tot haar pensioen rechter geweest. Omdat ze geen kinderen had die op bezoek kwamen, leek de hond bijna een goed idee. Bijna, maar niet helemaal. Ik had geen idee hoe ze zou reageren.

Eindelijk verloste ze me uit mijn lijden door de deur open te doen. Ik wist dat ze die dag weer chemotherapie had gehad waar ze zich dapper doorheen sloeg en ze had volgehouden dat ze op de afgesproken tijd best bezoek kon ontvangen. Ik keek haar schaapachtig aan toen ze de deur opende en naar me glimlachte. ‘Wie is dat?’ vroeg ze toen ze de hond zag. Ik gaf haar de kleine witte pluizenbol en zei: ‘Ze is voor jou. Fijne kerst, Isabella. Ik heb een hond voor je gekocht.’ Het leek zinloos om haar eraan te herinneren dat ze had gezegd dat ze er een wilde, aangezien mijn kinderen het zich ook niet meer voor de geest konden halen. Haar ogen werden groot en ze nam de hond meteen van me aan, liep rechtstreeks naar haar stoel en zette de hond op schoot, waar ze haar liefdevol begon te aaien met een gelukzalige blik in haar ogen. De hond keek me vol minachting aan alsof ze wilde zeggen: ‘Je kunt nu wel gaan, ik ben thuis.’

Mijn mond viel er bijna van open. De hond bleef zitten waar ze zat terwijl Isabella me stralend aankeek en zei: ‘Ik noem haar Trixie. Zo heette mijn eerste hond ook.’ Ik was ondertussen in tranen, zo opgelucht was ik, en Isabella was zo blij als een kind. Alles aan het tafereel was precies zoals Kerstmis hoort te zijn; er was een kind dat van de Kerstman een puppy had gekregen. Ik pakte een wegwerpcamera die ik in mijn zak had gestopt en schoot een rolletje foto’s van Isabella met Trixie, waarna ik haar alle spullen liet zien die ik had meegebracht. Verbaasd en blij keek ze toe met de hond in haar armen. Trixie negeerde me nu compleet. Mijn werk zat erop en wat Trixie betrof, kon ik gaan. En hoewel ze normaal gesproken van lange bezoeken houdt, liep Isabella me naar de deur, wenste me een fijne kerst, gaf me een zoen en zei: ‘Bedankt voor de hond.’ Voor ik het wist, stond ik in de lift en lachte en huilde tegelijk. Nog nooit van mijn leven had ik zoiets liefs gezien.

Isabella en Trixie: liefde op het eerste gezicht
Danielle Steel

In die dertig jaar heb ik Isabella nog nooit zo gelukkig gezien. Ik reed met een grote glimlach op mijn gezicht naar huis en zweefde het huis binnen. Mijn kerst kon al niet meer stuk. Het gestoorde cadeau was een succes. Ik vertelde het aan de kinderen en ze schudden hun hoofd omdat ze niet konden geloven wat ik had gedaan.

Het was echt een van mijn beste Kerstmissen ooit, alleen al de herinnering aan de blik op Isabella’s gezicht en de hond die keek alsof ze wist dat ze bij haar hoorde. Ik verwachtte de volgende dag wel van Isabella te horen hoe hun eerste nacht samen was verlopen, maar ik hoorde niets. Er gingen drie dagen voorbij en ik werd zenuwachtig. Omdat ik wist hoe beleefd Isabella is, had ik het gevoel dat het misschien te veel voor haar was en dat ze niet durfde te klagen. Pups hebben tijd nodig om te wennen en kunnen in het begin lastig zijn. Uiteindelijk hield ik het niet meer en belde haar op. Isabella nam meteen op en ik zei dat ik me afvroeg hoe het ging en dat ik me ervan wilde verzekeren dat alles goed was en dat de hond niet te veel voor haar was. Ze klonk meteen panisch en zei snel: ‘Nee hoor, alles gaat prima. Ze is perfect. Ik vind haar geweldig. Doeg.’ Weer moest ik grijnzen. Isabella was bang dat ik haar haar hond weer zou afnemen.

Anderhalf jaar later, op negenentachtigjarige leeftijd, keek Isabella een film waar haar oom in speelde. Hij was de beroemde acteur Edward Everett Horton. Ze zal wel veel gelachen hebben tijdens de film, deed daarna een dutje en werd niet meer wakker. Ik was diepbedroefd om het verlies van mijn vriendin, maar zo blij dat de hond haar zoveel vreugde had geschonken. Nadat ze hadden gebeld om het me te vertellen, vroeg ik me af wat er met Trixie zou gebeuren en verwachtte half dat haar familie me zou vragen de hond terug te nemen. Maar ze vertelden me wat een harde dobber ze aan Trixie hadden omdat iedereen het schattige hondje wilde hebben waar Isabella zo dol op was geweest. Vrienden en familie vroegen om haar en uiteindelijk ging Trixie naar Isabella’s broer, dus ze bleef in goede handen. Het was het perfecte einde van een verhaal en absoluut het fijnste cadeau dat ik ooit aan iemand heb gegeven. Als ik nu aan Isabella terugdenk, denk ik aan die ongelooflijke kerstavond. Ik heb nog steeds een paar van de foto’s (de meeste had ik voor Isabella ingelijst) waarop Isabella stralend met Trixie op schoot zit. Het is voor mij de belichaming van kerst en ik zal die dag nooit vergeten, ook niet hoe bang ik was!

Je zou denken dat ik nu ik bij Isabella met de schrik was vrijgekomen en ondanks het goede resultaat wel genezen zou zijn, maar dat was niet zo. Toen mijn zoon zijn geliefde eerste hond Annabelle verloor, heb ik zeven maanden lang toegekeken hoe hij rouwde. Mijn hart brak omdat ik wist hoezeer hij haar miste. (Ze was veertien jaar overal met hem mee naartoe gegaan. Hij had haar gekregen toen hij tien was.) Ik gaf toe aan mijn eigen intuïtie en kocht een Bostonterriër pup voor zijn verjaardag. Een superlief ding. Ze was veel kleiner dan Annabelle en zag er anders uit, maar dat leek me juist goed. En het ras paste zo goed bij hem, hoewel het hele gezin me weer voor gek verklaarde. Hij was beduusd toen hij haar voor het eerst zag en worstelde wel even met zijn loyaliteit aan de hond waarvan hij zoveel had gehouden en die hij nu kwijt was. Ik hield de pup bij me terwijl hij erover nadacht en na er één nachtje over te hebben geslapen belde hij al om haar op te halen. Sindsdien zijn ze onafscheidelijk. Ze heet Nancy en is onweerstaanbaar en superlief.

Mijn laatste moedige cadeau was afgelopen kerst. Ik heb wederom eerst gewikt en gewogen. Mijn ex-man was maandenlang ziek geweest, zijn pronkrug was een paar jaar geleden gestorven en hij had herhaaldelijk gezegd dat hij het zo miste om een hond te hebben. Het is gevaarlijk om zoiets tegen mij te zeggen. Ik heb er enkele maanden over nagedacht en uiteindelijk besloten het te doen. Voor kerst heb ik hem een King Charles-spaniël gegeven. Wederom ging ik met angst en beven de hond wegbrengen. Hij is een man, en als hij zich goed voelt, geniet hij van zijn vrijheid en van reizen. Ik had geen idee hoe hij op het cadeau zou reageren, maar hij werd weer op slag verliefd. De pup klom meteen op zijn schoot. Nu blijft hij me maar vertellen hoe volmaakt Perky is en hoeveel hij van hem houdt. Vrouwe Fortuna lachte me wéér toe! Ik moet ophouden dat te doen, want op een dag gaat het fout. Maar in al deze gevallen is het goed gegaan, en ik ben blij dat ik het heb gedaan.

Nancy, de nieuwe Bostonterriër van Maxx, als pup
Cassio Alves

Perky, mijn cadeautje voor Tom
Robin Reynolds

Saukee, de maltezer die ik mijn vriendin Ginny gaf nadat ze er eentje was misgelopen op de veiling
Cassio Alves

Mijn andere ervaring met het ‘weggeven’ van honden (of in dit geval het verkopen voor een goed doel) was op ons benefiet voor de stichting ter ere van mijn zoon Nick. Helaas hebben we mijn Nicky op zijn negentiende moeten verliezen. Ter ere van hem hebben we een stichting opgericht om organisaties te sponsoren die in behandeling en therapie voorzien voor mensen met geestesziekten. Elke twee jaar houden we een gala om geld in te zamelen. Het benefiet is een enorm evenement om te organiseren, met zeshonderdvijftig gasten die een fortuin neertellen voor kaartjes. Er zijn sterren aanwezig, altijd een belangrijke muzikale act (afgelopen keer was het Elton John), een diner, er wordt gedanst en er is een veiling (van sieraden, reisjes, auto’s en meer gave items). We hebben tijdens onze vorige twee benefieten ontdekt dat het veilen van een hond een ontzettend goede manier is om geld in te zamelen. De eerste keer hadden we twee pups, en dat was zo’n enorm succes dat we er de laatste keer drie veilden. Twee kleine hondjes en één grote (twee maltezers en een boxer). Vóór de veiling liep een model de hele avond rond met de pups. De mensen vonden het geweldig en boden grote bedragen. (En ik weet dat een andere stichting pups heeft geveild voor wel vijfendertigduizend dollar.) Er werd gretig geboden op beide maltezers en een goede vriendin van mij was teleurgesteld dat ze de pup misliep waarop ze had geboden... Dus je raadt het al, ik heb haar een paar maanden later een maltezerpup cadeau gedaan. Ik hoor constant verhalen over haar en hoeveel ze van haar Saukee houdt. Weer mazzel gehad! (Een paar maanden geleden, een eeuwigheid na Saukee, heb ik haar een tweede hond gegeven. Ook een maltezer, die ze Winni heeft genoemd.)

Hoewel de puppyveiling mijn favoriete onderdeel van het benefiet was, ging het niet helemaal over rozen. Ik keek met plezier naar de opwinding op de gezichten van de mensen terwijl ze op een pup boden waar ze al de hele avond mee hadden geflirt. Echtgenoten ruzieden erover of ze voor de grote hond (de eerste keer een labrador) of de kleinere (een yorkshireterriër of een maltezerpup) moesten gaan en echte hondenliefhebbers hadden alles over voor het hondje van hun keus. (Er kon trouwens ook nog op een etentje met mij geboden worden, maar de honden gingen voor een hogere prijs. Logisch!)

We kiezen de honden altijd zorgvuldig uit bij betrouwbare fokkers zodat we zeker weten dat ze gezond zijn. Op de dag van ons meest recente benefiet kreeg ik terwijl ik uren van tevoren verlichting, tafels, geluid en de zaal aan het controleren was, een paniekerig telefoontje van een assistent die zei dat de boxer die we zouden veilen diarree had. ‘Wat moeten we doen?’ Wat moeten we doen? Hoe moest ik dat nou weten? Er een kurk in stoppen? Ik zei dat ze maar een dierenarts moesten bellen, maar ik nam ook direct een beslissing. Ik ging geen zieke hond veilen. Het was best mogelijk dat er niets aan de hand was, maar het kon ook een teken zijn dat ze een ernstiger ziekte had. Ik wilde niet onze tot dan toe onberispelijke reputatie op het spel zetten met een zieke hond. En we bleven bij dat besluit. We hebben de boxer niet geveild, wachtten een week totdat we zeker wisten dat alles goed was, lieten haar nogmaals door een dierenarts nakijken en gaven haar aan een plaatselijke kok in San Francisco die we goed kenden en die haar dolgraag wilde hebben. Hij was in de wolken en heeft haar Nicky genoemd. Ze is nog steeds zijn lieve huisdier. Dus eind goed al goed.

Ik weet niet of ik het zou aanraden iemand een hond cadeau te geven. Het is heel eng en je moet de ontvanger zeer goed kennen en weten hoe graag ze een hond willen. Maar als het goed zit, is er niets leuker en fijner dan de pure vreugde op iemands gezicht te zien als je hem of haar een hond cadeau doet. Ik weet niet of ik het ooit nog een keer zal doen, maar ik koester de herinneringen aan die momenten en aan hoe blij mijn vrienden en kinderen waren toen ze hem kregen. Het was een echt geschenk voor hen en voor mij, en eentje waar je nog vele jaren plezier van hebt.

Saukee en Winni
Virginia Harris

Ginny, met Saukee en Winni
Reed Harris

Nicky, de prachtige boxer die niet werd geveild
Cassio Alves

Maxx’ geliefde Annabelle
Cassio Alves

ZEVEN

Met liefde herinneren

Alles heeft een begin en een einde. Het leven kent nieuwe hoofdstukken en oude waar we met veel liefde aan terugdenken. We kunnen degenen van wie we houden niet vervangen, of het nu honden of mensen zijn. Ze blijven een deel van onze geschiedenis. Maar er komen nieuwe mensen en nieuwe honden in ons leven en die voegen plezier en geluk toe en helpen ons die nieuwe hoofdstukken te beleven.

Voor iemand die vele jaren of misschien korter van een huisdier heeft gehouden, kan het verliezen ervan enorm verdrietig zijn. Ze nemen een grote plek in in ons hart en laten een enorm gat achter wanneer we ze moeten laten gaan. Het is niet ongewoon om een grote, sterke man te zien huilen om het verlies van zijn hond. Dat doen we allemaal.

Honden leven niet zo lang als mensen, dus het is onvermijdelijk dat, hoeveel we ook van ze houden of hoe goed we ook voor ze zorgen, ze op een dag van ons heen gaan. Sommige rassen leven langer dan andere (vooral teckels, chihuahua’s en sommige terriërs) en dat is iets om mee te nemen in je overwegingen bij je keuze van een hond. Kleine hondjes leven bijna altijd langer dan grotere. Weinig grote honden worden ouder dan tien of twaalf, terwijl kleine hondjes soms vijftien of zestien worden, of zelfs negentien of twintig. Een aantal rassen, vooral Engelse buldoggen en Duitse doggen, sterft vaak erg jong.

Mijn eerste twee zwarte Brusselse griffonnetjes, Greta en Cookie, zijn dertien geworden. Ze waren zusjes en stierven binnen enkele maanden na elkaar. Hun derde zusje is ook rond dezelfde tijd gestorven. Ze waren gewoon op en sliepen vredig in. Greta door een hartaanval in haar slaap en Cookie ook tijdens haar slaap na een kort ziekbed. Beide maakten het goed tot vlak voor hun dood en toen is het hard gegaan. We hoefden geen beslissing te nemen, de natuur besliste voor ons. Ze waren er niet meer en ze worden erg gemist. Cookie was tot op het laatst zeer levendig, maar toen ze eenmaal ziek werd, ging ze hard achteruit. Soms leek ze te ziek om haar nog langer in leven te houden. We moesten haar water geven en met de hand voeren en na een beroerte kon ze zich amper nog bewegen. De dierenarts had gezegd dat we op het ergste voorbereid moesten zijn en met haar moesten komen zodra we vonden dat de tijd rijp was. Ik besloot uiteindelijk dat het niet eerlijk was om haar nog langer te laten lijden, dus reed ik met zwaar gemoed naar de dierenarts, van plan om haar uit haar lijden te laten verlossen. Zodra we daar waren, leefde ze op, keek argwanend om zich heen en sprong praktisch uit mijn armen toen de dierenarts binnenkwam. Ze rende en stuiterde in het rond en zou hebben getapdanst als ze het kon. Dat alles met een blik van: ‘Met mij is alles goed hoor! Doe niet zo mal! Het was maar een grapje!’ De dierenarts vond dat het prima met haar ging en stuurde ons naar huis, en ik voelde me heel dwaas. Dat heeft ze nog twee keer geflikt. Ze stierf op een nacht stilletjes in haar slaap, ze was duidelijk niet van plan geweest dat besluit uit handen te geven!

Ook Trixie, de hond van mijn schoonmoeder, is heengegaan nadat ze nog zeven jaar bij ons heeft gewoond. Zoals ik al schreef, was ze een grote bruine teckel en een bijzonder onaantrekkelijk beest. Ze leek het eeuwige leven te hebben, totdat ze er op haar eenentwintigste eindelijk de brui aan gaf. We hadden er op dat moment niet bij stilgestaan hoe onze jongste dochter die gebeurtenis beleefde. Ze zat op de peuterschool en vertelde die dag in de kring dat haar vader de hond in een doos had gestopt en had begraven en dat de hond toen was doodgegaan. Toen ik haar die middag kwam ophalen, zei haar juf dat ik haar misschien nog even moest uitleggen wat de volgorde van de gebeurtenissen precies was geweest. Dat de hond was overleden en John haar daarna had begraven, niet dat ze was doodgegaan dóórdat ze was begraven. Interessant hoe kinderen de dingen soms zien!

Jack, de Norwichterriër van mijn oudste dochter, is ook heel oud geworden. Dat was de hond die zo van kauwgom en snoep hield. Hij is negentien geworden en was uiteindelijk gewoon helemaal op. Zijn laatste dagen heeft hij bij mij doorgebracht, slapend op mijn bed, zodat ik op hem kon passen terwijl mijn dochter werkte. Hij was toen al zo zwak dat ze hem niet alleen wilde laten, dus hield ik hem bij me. Jack en ik waren in die negentien jaar altijd beleefd met elkaar omgegaan, maar hij was een onafhankelijk beest, vooral aan mijn dochter gehecht, en hij en ik ontwikkelden nooit een echt hechte band. Tussen het doezelen door in zijn laatste dagen zag ik hem af en toe opkijken en in paniek raken. Het leek erop dat hij wilde zeggen: ‘O shit, als ik nu bij háár ben moet het wel héél erg zijn!’ Helaas kwijnde hij steeds meer weg en gaf de dierenarts uiteindelijk aan dat het menselijker was om hem in te laten slapen. Een besluit dat mijn dochter ook bij haar volgende hond heeft moeten nemen. Mijn hart brak om de moeilijke keuze die ze moest maken. Bij onze andere honden zijn we nooit voor die keuze gesteld. Het is een heel, heel moeilijke, maar soms is het wel de juiste. Er zijn verschillende manieren om het te doen. Sommige dierenartsen komen ervoor naar je huis, als je dat liever hebt. Maar waar of hoe je het ook doet, het blijft een moeilijke beslissing. Ik hoorde dat er nu ook hondenhospices zijn. Ik hoop dat het voor jouw en mijn honden nooit zover komt.

Zelfs op verdrietige momenten lijkt ons gezin onbedoeld grappige situaties te creëren. John en ik beloofden Jack in onze tuin te begraven zodat mijn dochter die zware taak niet op zich hoefde te nemen. John had een gat gegraven, maar toen we erheen gingen om Jack in een houten kist te begraven, ontdekten we dat onze zeer oude huisknecht het gat had gevuld met water uit de tuinslang (waardoor bijna een modderstroom de tuin van de buren in stroomde) en dat we de hond niet konden begraven, want de kist bleef op het water drijven. John begon als een gek het water eruit te hozen voordat mijn dochter thuis zou komen. We waren net klaar toen ze verscheen. Doornatte John probeerde te doen alsof er niets aan de hand was en hij zei maar dat hij een defecte sproeier had gerepareerd. Ze heeft nooit geweten wat er was gebeurd, maar ik kan me het met water gevulde gat en het verwoede hozen van John nog goed herinneren.

Ook als onze huisdieren op de juiste leeftijd heengaan, is het nooit makkelijk en komt het altijd te vroeg.

Mijn dochter Sam verloor haar eerste hond, de zwarte miniteckel Mia. Die had op haar veertiende het einde van haar leven bereikt. Zoals vaker bij teckels, kreeg Mia in de laatste paar maanden van haar leven ernstige rugproblemen en kon als gevolg daarvan haar achterpoten niet meer gebruiken. We haalden haar met liefde van L.A. naar San Francisco om haar te helpen verzorgen en ze kreeg alles van steroïden tot acupunctuur en verbeterde enorm. Ze kon weer lopen! Uiteindelijk leek ze goed genoeg om terug naar Sam te gaan. Na meer dan een maand bij mij was ik van plan Mia terug te rijden naar L.A. Sam was in jubelstemming dat Mia thuis zou komen en om hoe goed het met haar ging. En toen haalde Mia een laatste streek met me uit. Alles stond klaar om met toestemming van de dierenarts de volgende dag naar L.A. te rijden, en die nacht, slechts uren voor haar triomfantelijke terugkeer (die wonderbaarlijk leek, gezien hoe ze er twee maanden daarvoor voor had gestaan), stierf Mia stilletjes in haar slaap. Ik kon het niet geloven en vond het verschrikkelijk voor Sam. De volgende dag reed ik evengoed naar L.A. en in plaats van Mia aan Sam te kunnen overhandigen, had ik de nare taak haar het slechte nieuws te brengen. Maar ik wilde het haar persoonlijk vertellen zodat ik mijn armen om haar heen kon slaan en haar kon vasthouden als ze het hoorde. Het was een vreselijk verlies voor Sam, maar gelukkig had ze Chiquita nog, de toen veertienjarige chihuahua die met haar mee was verhuisd vanuit New York. Maar we zullen Mia voor altijd missen, van haar houden en aan haar terugdenken.

Hetzelfde overkwam mijn zoon Maxx met zijn Bostonterriër Annabelle, ook zijn eerste hond. Ze was volkomen gezond en het was haar niet aan te zien dat ze al veertien was, want ze gedroeg zich als een pup. Twee dagen voordat hij de stad uit zou gaan om mij in Frankrijk te bezoeken, werd Annabelle in een kwestie van minuten ernstig ziek. Zonder enige waarschuwing of langzame aftakeling zodat Maxx zich erop kon voorbereiden. Door een aantal beroertes ging ze binnen vijf minuten van niets aan de hand naar kritieke toestand. In shock en in paniek vloog hij letterlijk met haar in zijn armen de heuvel af naar de dierenarts. Hij bleef vierentwintig uur bij haar in de dierenkliniek, week niet van haar zij en ik kreeg in Frankrijk ieder uur een update. Tot onze grote opluchting verbeterde haar toestand genoeg zodat hij met een gerust hart kon vertrekken. Er was geen verklaring voor de beroertes, behalve dan misschien haar leeftijd. Ze leek herstellende. Voor zijn vertrek ging Maxx nog een paar uur bij haar langs, gaf haar eten, hield haar vast, en hij had me laten beloven dat ik gedurende de nacht vanuit Parijs naar haar toestand zou informeren terwijl hij in het vliegtuig zat, zodat ik hem op de hoogte kon brengen zodra hij was geland. Weer nam Moeder Natuur de beslissing voor ons. Precies op het moment dat zijn vliegtuig uit San Francisco opsteeg, ging Annabelle vredig slapen en werd niet meer wakker. Hij belde zodra het vliegtuig aan de grond stond. De dierenarts had mij meteen gebeld om me in te lichten, maar ik loog tegen Maxx toen hij me na de landing belde. Ik kon hem zulk nieuws niet over de telefoon vertellen en mijn hart brak toen ik het hem moest meedelen toen hij bij me was aangekomen. Het was een verschrikkelijk gemis. Annabelle was veertien jaar lang zijn onafscheidelijke metgezel en trouwe vriendin geweest. De kameraadjes uit onze kindertijd zijn onvervangbaar.

Sams hond Mia (de chocoladevreter), hier 13 jaar oud
Cassio Alves

Ik denk ook dat er op zo’n moment, net als wanneer je een geliefd persoon verliest, andere gemissen uit ons leven naar boven komen en het ons aan hen doet terugdenken en dat komt altijd hard aan. Ik zal nooit vergeten hoe verdrietig Maxx was toen hij zijn eerste hondje verloor. En Sam toen eerst Mia haar ontviel en later Chiquita. Annabelle en Chiquita waren denk ik onze liefste honden.

Maxx rouwde vele maanden lang vreselijk om Annabelle en uiteindelijk gaf ik hem de Bostonterriër pup die de pijn wat verzachtte en waar hij nu veel van houdt. Annabelle zal altijd zijn eerste hond blijven, maar ik ben blij dat hij ook ruimte in zijn hart heeft voor Nancy.

Een huisdier verliezen kan vredig geschieden of op een traumatische manier gebeuren. Sommige dieren (en mensen) raken geleidelijk op en je ziet de tekenen van ouderdom en welke kant het op gaat. Soms lijkt het zo goed met ze te gaan dat het je verbaast als ze ineens heel snel achteruitgaan. Als ze langzaam aftakelen, heb je het voordeel dat je tijd hebt om je erop voor te bereiden. Het kan soms misleidend zijn hoe goed ze er nog uitzien. We zijn nu twee keer bedot door ongewoon pittige oude honden die letterlijk in een kwestie van een paar uur instortten, en dat is veel moeilijker te accepteren en traumatischer voor de baasjes die het gewoon niet hebben zien aankomen. (Weer zoals het ook bij mensen kan gaan. Mijn ongelooflijk levendige grootmoeder stierf volkomen plotseling terwijl ze nog iedere dag van afspraak naar afspraak rende en het heel druk had met de leuke dingen van het leven. Hoewel ze al een respectabele leeftijd had bereikt – ze was bijna tachtig – lieten haar energiepeil en levendigheid ons geloven dat ze voor altijd zou leven en we werden dan ook overrompeld door haar plotselinge heengaan. Hetzelfde gebeurde met de grootvader van mijn ex-man, die 103 werd en nog heel goed bij was, heel scherp was en nog elke dag naar kantoor ging. Het was een bijzondere man en ik denk dat we waren gaan geloven dat hij het eeuwige leven had. Maar de dood krijgt ons uiteindelijk allemaal te pakken. Oude mensen en honden kunnen je bij de neus nemen als ze nog veel energie hebben en gezond zijn.)

Chiquita, met haar 15 jaar nog steeds een big smile
Samantha Traina

Dat hebben we met Sams tweede hond Chiquita meegemaakt, twee jaar na het verlies van Mia. Chiquita liep altijd nog over van de energie. Heerlijk om haar door de hal te zien trippelen als ze bij me op bezoek kwam. Een dierenarts waar we haar mee naartoe namen schatte haar elf of twaalf, terwijl ze al zestien was. Chihuahua’s staan erom bekend dat ze oud kunnen worden. Ze was helemaal gezond, op staar na, dat twee weken voor haar dood pas een probleem werd en haar niet eerder had belemmerd.

Op een zondag was alles nog goed met haar, ze rende door de hal, ging bij iedereen langs en vermaakte zich kostelijk. Zij en Sam logeerden bij ons. We genoten altijd van bezoekjes van Chiquita. Maar op maandag werd ze wakker en leek ziek. Ze at niet, was in de war en een beetje versuft. Ze was een paar dagen ervoor nog op controle geweest en was volkomen gezond verklaard, leek wel een hond van de helft van haar leeftijd. We gingen maandagochtend met haar naar de dierenarts en namen aan dat het niets ernstigs was, maar wilden het zeker weten vanwege haar hoge leeftijd.

Tegen lunchtijd belden ze ons om te zeggen dat het niet goed met haar ging. Ze had symptomen van een neurologisch probleem en haar nieren functioneerden niet goed. De daaropvolgende dertig uur ging ze zo snel achteruit dat we niet wisten wat ons overkwam. Gelukkig bracht haar nierfalen haar in een verdoofde toestand zodat ze niet leed. Alle aanwezige artsen hadden de hoop dat het nog goed zou komen. Deze uitval van haar lichaamsfuncties kwam zonder enige waarschuwing en de volgende dag balanceerde ze op het randje van de dood. Tweeëndertig uur na het eerste teken dat er een probleem was, was ze er niet meer. We waren allemaal in shock en arme Sam was diepbedroefd. Het goede nieuws was dat ze niet heeft geleden en ik denk dat het maar beter is als mensen en honden stilletjes heengaan en niet te lang met een slechte gezondheid verder moeten. Maar als het zo gebeurt, is er geen tijd voor de mensen die van hen houden om zich voor te bereiden. Het ene ogenblik is er geen vuiltje aan de lucht en het volgende zijn ze weg en missen we ze. Het was een harde klap voor Sam, die zoveel van haar hield en dacht dat ze nog wel een paar jaar voor zich had, gezien hoe gezond ze was.

Bij Chiquita’s dood kwamen ook zaken naar voren waar eigenaren van huisdieren soms mee te maken krijgen. Als een hond zestien is, wat een mooie leeftijd is voor een hond, kan het zijn dat medisch personeel minder hard zijn best doet om haar te redden en meer geneigd is de natuur op zijn beloop te laten. Ze kreeg de beste medische zorg die je je maar kunt indenken in de kliniek waar we haar naartoe brachten, maar de mogelijkheid om haar in te laten slapen werd sneller geopperd dan wanneer ze jonger was geweest. Mijn theorie was en is dat als een dier niet lijdt (en dat was hier het geval), er geen reden is om die beslissing al meteen te nemen. In laten slapen is altijd nog een optie. Het leven van een hond redden kan duur zijn, een uitgave die sommige mensen zich niet willen of kunnen veroorloven. We wilden tot aan de laatste snik voor Chiquita’s leven vechten en het voorstel om haar te laten inslapen stond me niet aan. Ik wilde haar de kans geven te herstellen. Sam ook. De dierenartsen werkten mee.

Maar ze ging zo snel achteruit dat Chiquita stierf terwijl Sam zich naar de kliniek haastte om haar nog te zien. Sam was ervoor bij haar werk weggegaan. Ze werkte die dag in een andere stad toen ze halsoverkop naar huis moest komen, dus ze besloot een vlucht te nemen, maar Chiquita overleed terwijl het vliegtuig aan het landen was. Chiquita was er tegen die tijd zo aan toe dat ze Sam al niet eens meer zou hebben herkend. Bij de kliniek aankomen om haar zieke hond te zien en er dan achter komen dat ze net is overleden, was traumatisch en verschrikkelijk voor Sam. Zo loopt het soms in het leven en hoe graag je het ook wilt, over timing hebben we niets te zeggen. Chiquita zo snel los te moeten laten, ook al was ze zestien, was een schok voor mijn dochter en voor ons allemaal. Ze was zo’n lieve hond. Je weet gewoon niet wanneer het leven een andere wending neemt. In een oogwenk kan alles veranderen. Maar voor de hond was het fijn dat ze maar twee dagen ziek is geweest en niet heeft geleden. Daar zijn we dankbaar voor, hoewel we haar voor altijd zullen missen.

Net als wanneer je van een mens houdt, kan het houden van een hond tot hartzeer lijden, maar het blijft ontegenzeggelijk de moeite waard.

Chiquita (links) en Mia (rechts) als statige oude dametjes
Cassio Alves

Zelfs al heb je een geliefd huisdier verloren, denk erover na een nieuwe te nemen wanneer voor jou de juiste hoeveelheid tijd is verstreken. Onthoud jezelf die liefde en vreugde in je leven niet. We verliezen mensen van wie we houden en we moeten zonder ze verder kunnen, hoe moeilijk dat soms ook is. Je moet je hart opnieuw open kunnen stellen, anders sterft er ook een deel van jou en dat is niet goed. Hoeveel we ook van ze hielden, we moeten de herinneringen koesteren, lachen om de lol die we met ze hadden en weer liefhebben.

Tallulah
Victoria Traina

ACHT

Een maatje voor je hond?

Ik ben waarschijnlijk niet de aangewezen persoon om hierover te schrijven, gezien het feit dat ik negen kinderen heb en me nog nooit met ook maar iets heb kunnen inhouden. Less is more heeft voor mij nooit gegolden en vind ik ook niet logisch. Wat kinderen betreft, is dat een prima theorie gebleken. Met elf honden en een varken op ons buitensporige toppunt zal mijn perspectief ook iets verschillen van dat van anderen.

Het hangt allemaal af van wat je aan denkt te kunnen, wat je je kunt veroorloven, wat je fijn vindt en dan is er nog de factor liefde. Ik zou voor altijd spijt hebben gehad als ik die bewuste dag niet voor Minnie had gekozen. Ze zou in mijn hoofd zijn blijven hangen en me hebben achtervolgd en ik ben zo blij dat ik haar niet kon weerstaan. We zijn voor elkaar bestemd.

Soms heb ik de neiging meer honden in huis te halen dan zou moeten. Mijn weke hart doet me de das om. Mijn lievelingsgriffonnetje van nu, Gracie, leek zo verdrietig als enige hond en ik dacht dat ze wel een maatje kon gebruiken nadat mijn andere twee griffonnetjes van ouderdom waren gestorven. Ik wilde er eentje gaan kopen, maar er werden er tegelijkertijd twee ter adoptie aangeboden en Brusselse griffons zijn best zeldzaam, dus ik heb ze binnen enkele weken na elkaar allebei in huis genomen. Een jaar later kwam er een prachtige rode griffon beschikbaar en die kocht ik ook, dus toen had ik er opeens vier. Hope en Meg, de twee die ik heb geadopteerd, zijn niet zo bijzonder en vallen in de Alice-categorie waar ik het eerder over heb gehad. Het zijn goede honden, maar ze hebben niet echt een opvallend karakter. Of misschien zouden ze in hun eentje of in een kleinere roedel beter tot hun recht komen. Gracie en Ruby zouden in hun eentje makkelijker en handelbaarder zijn, maar ik probeer het ze allemaal naar de zin te maken en ze hebben een goed leven. Er wordt ook goed voor ze gezorgd en met ze geknuffeld als ik weg ben. Maar Minnie heeft mijn hart gestolen en is zo’n heel speciale hond die je maar een paar keer in je leven tegenkomt, net als Greta en Gracie en de mopshond die ik als kind had. Maar ik zal toegeven dat er momenten zijn waarop ik zou willen dat ik drie honden had in plaats van vijf als ik probeer ze allemaal aandacht te geven.

Nog erger: gisteren nog stuurde een Parijse dierenwinkel die is gespecialiseerd in chihuahua’s en yorkshireterriërs me een foto van een langharige witte chihuahua pup. Ze is niet zo mooi als Minnie, maar ziet er wel heel erg lief uit. Ik heb er een dag over gepiekerd en kwam erg in de verleiding (ze was zo klein en schattig), en dacht erover na hoe moeilijk of makkelijk het zou zijn om met een tweede hond te reizen. (Volgens mijn dochters is het niet makkelijk om met twee honden te reizen. Ik heb het nooit gedaan.) En zou het leuk voor Minnie zijn om een vriendinnetje te hebben of is ze liever alleen? Dat kun je niet weten en ik wilde me niet aan een hond binden zonder tijd met haar te hebben doorgebracht. En stel dat haar aanwezigheid Minnie in een hond zou veranderen, net als met Elmer de basset gebeurde nadat Maude arriveerde? Dat is moeilijk te voorspellen. Ondertussen zag ik mezelf al helemaal voor me met een tweede chihuahua. Uiteindelijk belde ik in tweestrijd mijn dierenarts in Parijs en hij raadde het me om een verscheidenheid aan redenen af. Dus ik was eruit en heb nee gezegd. Sommige mensen kunnen een behoeftige pup of volwassen hond gewoon niet weerstaan en ik lijk zo’n mens te zijn.

Je kunt niet weten hoe je huidige hond zal reageren op een nieuwe hond in huis. In de meeste gevallen passen ze zich aan, maar niet altijd. Soms werkt het gewoon niet.

Mijn dochter Victoria verhuisde met haar chihuahua naar New York en kocht er nog een. De eerste, Chiquita, vond het New Yorkse appartement én haar nieuwe zusje Tallulah maar niets. Mijn dochter kon de hele dag scheidsrechtertje spelen tussen twee vechtende honden, waarvan er eentje zich ook nog eens niet thuis voelde in haar nieuwe omgeving. Victoria voelde zich in tweeën gescheurd. Haar oudere zus Samantha bood de oplossing door een tijdje op Chiquita te passen. (We passen allemaal op elkaars honden als de hond ziek is of hun baasjes moeten reizen.) Dus Sam nam Chiquita mee naar L.A., en vraag me niet waarom, maar Chiquita vond het er helemaal geweldig, was enorm gelukkig en kon het prima vinden met Sams miniteckel Mia. Het was weer zo’n voorbestemde match. Ik weet zeker dat Victoria Chiquita miste, maar ze zag haar heel vaak bij familiebijeenkomsten en Chiquita was zo gelukkig bij Sam, dat ze mocht blijven. Zij en Sam waren de rest van Chiquita’s leven onafscheidelijk. Ze heeft meer dan tien jaar bij Sam gewoond. Het was een wissel die goed uitpakte, voor zowel de baasjes als de honden. Victoria’s Tallulah was ook veel gelukkiger als enige hond. Soms moet je als baasje een offer brengen voor het welbevinden van je viervoeter. Sommige honden aarden niet goed met een soortgenoot of in een roedel.

Mijn zoon Maxx heeft ook met zo’n moeilijke situatie gezeten. Hij had zijn geliefde Bostonterriër Annabelle, die altijd en overal bij hem was. Hoewel ze grenzeloze energie had, had ze toch een bepaalde leeftijd bereikt en had zo haar gewoonten en routines als ‘enige hond’. De problemen begonnen toen hij een Engelse buldog pup kocht die enorm veel energie en uitbundigheid bezat zoals het een pup betaamt en die zo subtiel was als een Sherman-tank met haar krachtige buldoglijf. Zelfs als pup was ze veel groter, taaier en sterker dan Annabelle, die gek van haar werd als ze weer op haar sprong, aan haar kop trok, haar het bed af duwde en, als dat allemaal niet werkte, boven op haar ging liggen om haar af te lebberen en ruw met haar te stoeien. Annabelle keek erbij alsof ze werd gemarteld. Nergens was ze veilig voor haar. De buldog vond haar weer, sprong boven op haar en wilde nog meer spelen. Annabelle zag eruit als een oud vrouwtje dat in de metro wordt beroofd door een jeugddelinquent. De hondentrainster die probeerde de buldog rustiger te krijgen, heeft uiteindelijk tegen mijn zoon gezegd dat als hij Annabelle een vreselijke oude dag wilde bezorgen, hij de buldog moest houden, maar uit respect voor Annabelle en alle jaren dat ze bij hem was geweest adviseerde ze de pup weg te geven. Annabelle kon niet aan haar maatje wennen. Het was een moeilijk besluit en Maxx was echt heel dol op de grappige buldog die hij Noelle had genoemd. Maar hij hield onvoorwaardelijk van Annabelle, wilde niet dat ze ongelukkig was en ze kon echt niet op tegen Noelle, die het niet kwaad bedoelde maar nog wel eens Annabelles dood kon worden met haar gespeel. Moedig zocht Maxx een nieuw thuis voor de buldog pup, met hulp van de trainster. Ze verhuisde naar een gezin dat een mannetjesbuldog had die haar tweelingbroer had kunnen zijn en hetzelfde energiepeil bezat. Hij heette Meatball. Meatball en zijn gezin leken perfect voor Noelle en ze konden het geweldig goed vinden samen en zijn samen opgegroeid. Het was de juiste match voor de hond, maar een offer voor Maxx. Ik was heel trots op hem dat hij juist had gehandeld voor zowel Annabelle als Noelle.

Liefde in welke vorm dan ook is een gok, bij mensen én bij honden. Mensen veranderen of blijken anders dan je had gedacht en soms is dat ook zo bij honden. Als je een pup koopt, weet je niet hoe die als volgroeide hond zal worden en kun je nog niet met zekerheid zeggen hoe zijn karakter zal zijn. En als je een volwassen hond adopteert, stuit je misschien op een juweeltje of loop je juist tegen problemen aan die iemand anders heeft gecreëerd. Het is goed om te proberen erachter te komen waarom de vorige eigenaar de hond heeft weggedaan. Is het omdat ze gaan verhuizen of zelf gezondheidsproblemen hebben of is er iets mis met de hond? Asielhonden kunnen geweldig zijn, maar sommige hebben ook problemen, helemaal als ze zijn achtergelaten of mishandeld.

Ik mis het natuurlijk om kinderen om me heen te hebben en mijn leven aan ze te wijden. Mijn leven is heel anders nu mijn kinderen volwassen zijn, ook al is er nog eentje thuis. Ons leven kent verschillende hoofdstukken en in de huidige hoofdstukken heb ik meer tijd voor mezelf. Jarenlang heb ik het te druk gehad om tijdschriften te kunnen lezen, kon ik niet met vriendinnen lunchen of zomaar naar de kapper gaan. Ik zorgde voor mijn kinderen en mijn man of ik schreef boeken. Nu heb ik tijd om alle dingen te doen die ik in geen jaren heb kunnen doen en dat is soms best leuk.

En op dit punt in mijn leven heb ik tijd voor honden. Daarom schrik ik er waarschijnlijk ook niet voor terug om nóg een hond te nemen. Hoe eng kunnen twee chihuahua’s nou helemaal zijn voor een vrouw met negen kinderen? Maar zou het goed voor Minnie zijn als ik een hond van dezelfde grootte en hetzelfde ras erbij nam? Honden neigen instinctief naar honden van hun eigen ras. Nu heb ik besloten het niet te doen, maar als ik weer verliefd zou worden, zou ik het diertje dan kunnen weerstaan? Misschien niet. Ik weet het niet. Misschien zal het verstand zegevieren. Het is makkelijker om met één hond te reizen en Minnie is er zo aan gewend om alle aandacht te krijgen, dat ik niet weet hoe ze zich zou aanpassen. Ik heb het idee dat Minnie het wel best vindt om ‘enige hond’ te zijn.

Voorlopig is Miss Minnie een klein prinsesje dat zich lekker laat verwennen met haar Parijse garderobe en iedereen die gek op haar is. Misschien neem ik op een dag nog een chihuahua erbij, maar nu niet. En als het gebeurt, moet ik net als op Minnie echt verliefd worden. (Het was een teken van enorme zelfbeheersing en volwassenheid dat ik de pup heb weerstaan die me gisteren werd aangeboden.) Ik had het nooit verwacht, maar ik ben erachter gekomen dat ik dit ras echt heel leuk vind. Ze zijn klein maar dapper, zitten vol pit en hebben een geweldig karakter. En ze zijn heel slim. Ik vermoed dat sommige wat blafferig zijn, maar Minnie blaft bijna nooit (behalve tegen de fax) en dat bevalt me wel.

Ik denk dat je, net als met al het andere, moet weten hoeveel je aankunt. Kun je je een tweede hond veroorloven? Wil je dat? Honden kunnen vandaag de dag erg duur zijn. Verzorging, verblijfskosten als je de stad uit gaat, hun basisbehoeften en de controles bij de dierenarts, vaccinaties, en helemaal wanneer ze ziek zijn. Heb je de tijd en energie voor nog een hond? Ik heb dat wel, maar dat betekent nog niet dat ik het dan meteen moet doen, al weet ik dat ik het zou kunnen, en dat is wat me soms in de problemen brengt.

Soms wordt de beslissing of je een tweede hond moet nemen al bepaald door het ras. Honden van sommige rassen aarden beter in hun eentje, of gaan helemaal voor hun baasje en worden heel ongelukkig als ze om je aandacht moeten strijden. Of je eerste hond kan er agressief of depressief van worden. Bepaalde rassen hebben bekende trekjes waar je maar beter van op de hoogte kunt zijn. Jaren geleden heb ik bijna een hond geadopteerd waarvan mijn dierenarts me vertelde dat hij bijna zeker zou proberen mijn andere honden te doden. Die heb ik natuurlijk niet in huis genomen. Dus je moet echt wat weten over het ras en over hoe ze op andere honden reageren. En op kinderen, als je kinderen hebt. Sommige rassen zijn kindvriendelijker dan andere.

Minnie lijkt volkomen gelukkig in haar eentje. Ze is een blij hondje en iedereen in haar omgeving is dol op haar, en dat weet ze. Ze heeft een geweldig leven. Griffonnetjes staan erom bekend dat ze graag met twee of meer zijn, zoals mijn vier griffonnetjes. Ze lijken blij met hun ‘roedel’. Maar nu is Minnie meer een soort enig kind.

Dus ik laat jouw beslissing voor een tweede of derde hond over aan jouw eigen wijsheid en kennis van jezelf en je situatie. Je zult vast de juiste beslissing nemen. Nadat je de voors en tegens hebt afgewogen, moet je naar je hart luisteren. Maar als je advies wilt over of je wel of geen negende kind moet nemen, bel me dan. (En het antwoord is: doen!) Maar een tweede of derde hond, dat moet je zelf weten.

Nicks geliefde hond Molly
J.M. Reed

NEGEN

Onoverkomelijke verschillen. Het komt voor.

Net als mensen hebben honden een persoonlijkheid. Soms als een schattige pup opgroeit, blijkt dat de volwassen hond tot wie hij uitgroeit gewoon niet bij ons past. Of ze hebben een zeer betreurenswaardig trekje waardoor samenleven moeilijk tot onmogelijk wordt.

Het helpt als je de kenmerkende trekjes van een ras kent. Ze zullen niet altijd kloppen, maar vaak wel. Goedgeïnformeerd zijn over het ras dat je koopt, of zo mogelijk bij een fokker navraag doen naar het karakter van de ouders, kan belangrijk zijn. In een wereld waar romantische relaties een uitdaging kunnen zijn, kan een goede match met je pup als volwassen hond ook uitdagend of teleurstellend zijn. En wat doe je dan?

Het is binnen ons gezin een paar keer voorgekomen dat het niet ging. In één geval zelfs met een zeer tragische afloop. De duidelijkste verkeerde match is als een hond gevaarlijk blijkt te zijn voor jou of je kinderen of zelfs voor anderen, maar de meeste verkeerde combinaties zijn niet zo extreem. Sommige zijn op te lossen en andere niet, net als bij mensen. Met sommige mensen weet je na een weekendje weg of een weekje vakantie dat je ze nooit meer hoeft te zien. Zo kan het met sommige honden ook zijn. Of soms gaat het prima met een hond, maar komt daar verandering in als de gezinssamenstelling verandert.

Mijn geliefde basset Elmer bleek er uiteindelijk zo eentje. Zoals ik al vertelde, werd hij toen Maude erbij kwam een stuk hondser en minder leuk. Ik heb ze allebei nog jaren gehouden, maar toen er weer een baby in huis kwam, werkte de combinatie niet meer. Een basset is eigenlijk een heel grote hond op heel korte pootjes, wat ze op ooghoogte brengt met een klein kind. Elmer was een hond van dertig kilo met een grote bek vol tanden en een lieve persoonlijkheid. Hij besteedde geen aandacht aan de komst van de baby, maar toen mijn zoon een jaar was, in de keuken ging rondlopen en een plakje worst voor Elmers neus hield, was hij niet meer zo lief. Hij zou het zo uit de hand van de dreumes hebben gegrist, een beetje zoals in Jaws. En Maude bleek nooit samen met kinderen te hebben gekund en had er zelfs al meerdere proberen te bijten. Dus werd het gevaarlijk om ze nog te houden. We vonden een thuis voor ze op het platteland bij een gezin met oudere kinderen. Het pakte voor iedereen goed uit: Elmer en Maude waren daar tevreden en ik was opgelucht. Er was niets voorgevallen, maar dat had wel gekund.

Eventjes heb ik nog een asielhond gehad, een zwarte labrador, genaamd Betsey, die vriendelijk en enthousiast was en dol op iedereen. Maar vooral enthousiast. Ze had een latent, of eigenlijk niet zo latent, jaag-gen en wat ze het liefste deed was mijn toen vijfjarige dochter spotten, driftig met haar staart kwispelen en dan boven op haar springen en haar op de grond drukken. Opgetogen blaffend liet Betsey me dan zien wat ze had ‘gevangen’ en hield mijn dochter daar met haar gezicht op de grond tot ik haar kwam feliciteren met haar vangst. Het lukte me niet om haar die gewoonte af te leren. Mijn dochter was niet bang voor haar, maar ze was het wel zat om elke keer door een vrolijk blaffende Betsey met haar gezicht op de grond te worden gesmeten. Al gauw gaf ik het op en vond snel een ander thuis voor de labrador, voordat we ons te veel aan haar zouden hechten. Weer was het een thuis met oudere kinderen, geen kleintjes. Die kreeg ze niet omver!

Soms kan een hond geweldig zijn, maar gewoon niet bij je passen als het om gewoonten of behoeften gaat. En net als bij mensen zijn sommige honden einzelgängers en bedoeld om enig kind te zijn en zijn andere socialer en meer teamspelers. We hadden een keer een prachtig wit maltezertje dat een lief karakter had maar duidelijk maakte dat ze het niet fijn vond om in een roedel te leven. Ze had onbegrensde energie. Ze leek wel zo’n Duracell-konijn. Om haar het gevoel te geven dat ze speciaal was en haar wat tijd voor zichzelf te gunnen, mocht ze mee naar mijn kantoor als ik schreef. Mijn andere honden keken me als ze die kans kregen met zware oogleden aan, besloten dat het allemaal erg saai was en lagen binnen tien minuten te slapen. Ik had het kleine maltezertje Faith genoemd. Mijn urenlange getyp leek haar motor alleen maar op te voeren. Ze begon op volle snelheid en werd gedurende de dag nog drukker en wilder. Eerst beet ze alle elektriciteitskabels door. Daarna schakelde ze de telefoon uit. En toen sprong ze over de meubels, kauwde op kussens, sprintte naar mijn boekenkast en at mijn boeken op. Vervolgens knabbelde ze aan mijn tenen, at meestal minstens één van mijn schoenen op, danste in het rond om me te laten zien hoe schattig ze was en blafte bij elk geluid. En ja, het was een schatje, maar na veertien uur typen begon ik onderuit te zakken in mijn stoel, terwijl Faith nog steeds op zoek was naar dingen om te doen. Ze was onvermoeibaar en dat was voor mij in elk geval te veel. Wat ik ook deed, ik kon haar niet moe krijgen en als ik haar terugstuurde om met de andere honden te spelen, leek ze ongelukkig. Maar in mijn kantoor was ze te veel een afleiding en een nachtmerrie. Het duurde een paar maanden voordat ik kon toegeven dat ze niet bij ons paste. Ik had een hond nodig met minder energie (véél minder!) en ik had het sterke vermoeden dat ze beter enig kind kon zijn.

Een vriendin van me had rond die tijd haar hond verloren en was diepbedroefd omdat ze haar zo miste. Volgens mij was dat ook een maltezertje geweest. Ik vertelde haar eerlijk over mijn ervaringen met Faith; dat ze een geweldige hond was maar te veel energie had voor mij en dat ze misschien enige hond moest zijn. Mijn vriendin kwam een kijkje bij haar nemen en het was liefde op het eerste gezicht. Zodra ik ze samen zag, wist ik dat het goed zat. Faith mocht een paar dagen bij haar logeren en hun romance bloeide op. De hond is bij haar gaan wonen en ik ben mijn stralende vriendin een paar keer met Faith tegengekomen. Hun band is met de tijd alleen maar sterker geworden. Dat was een goede gok van mij geweest. Ik heb het altijd leuk gevonden om mijn honden er een beetje als een zootje ongeregeld bij te laten lopen, met warrig haar en niet onberispelijk gekamd en getrimd. Maar eenmaal bij haar nieuwe huis, werd Faiths prachtige witte maltezerhaar perfect gecoiffeerd. Ze droeg een roze halsband met namaakdiamantjes en toen ik haar zag, keek ze me aan met een blik die duidelijk maakte dat ze hogerop was geklommen en geen interesse meer had in het gewone volk zoals ik. Ze was een heuse prinses. Trots paradeerde ze naast haar nieuwe baasje, en mijn vriendin vertelde me over alles wat ze samen hadden gedaan. Ze waren voor elkaar gemaakt. Dat gold niet voor Faith en mij en ik ben heel blij dat ik de moed heb gehad om dat uit te spreken zodat ze nu ergens anders veel gelukkiger is. Ze heeft nooit iets verkeerds gedaan, ze paste gewoon niet bij me.

We hebben een heel slechte ervaring gehad met een Franse buldog genaamd Sophie die ik vanuit Parijs had meegenomen. Sommige mensen zijn aardig en andere niet. Bij honden is het net zo. En sommige mensen (en honden) zijn gewoon geschift. Sophie was dat. (Ik had ook zo mijn twijfels over de fokker bij wie ik haar vandaan had, aangezien hij me een paar maanden later vertelde dat een waarzegster had gezegd dat ik zijn moeder was die hij nooit had gekend en dat ik hem onmiddellijk moest adopteren. Wat ik trouwens niet heb gedaan.) Maar goed, Sophie stortte zich op iedereen die voorbijkwam, blafte woest en wilde ze aanvallen. En de fout die ik had gemaakt door haar te nemen, werd tragisch duidelijk toen ze onze oudste Brusselse griffon aanviel en doodde. Het was Molly, die van mijn overleden zoon Nick was geweest. Het was voor ons allemaal een groot verlies. Molly was oud en blind en kon niets tegen Sophie beginnen, en het was dan ook meteen over. Sophies partner in crime was Tommy, een griffon reu van mij die, in tegenstelling tot de andere, nooit vriendelijk was geweest en gedurende de jaren meerdere mensen had gebeten, maar die we desondanks hadden gehouden. Ze hadden het samen op Molly gemunt. Nog op dezelfde dag dat ze Molly aanvielen, heb ik onze dierenarts gebeld en hebben we zowel Sophie als Tommy ter adoptie afgestaan en weggestuurd. Ik wilde ze niet meer zien. We hebben voor beide een goed thuis gevonden, waar ze het allebei, apart van elkaar, goed deden. Maar na wat zij gedaan hadden, hoorden ze niet meer bij ons. Dat was de eerste en tot op heden de laatste keer dat zoiets is gebeurd. Het was een trieste episode in ons leven met honden en een heel triest einde voor Molly.

Iets minder dramatisch: ongeveer een jaar later kochten we een andere Franse buldog, die arriveerde met de besmettelijke ziekte giardia en die vijf maanden apart moest worden gehouden van de andere honden om ze niet te besmetten. Toen hij eenmaal uit quarantaine mocht, vertoonde hij tekenen van agressie. We wilden geen herhaling van wat er met Molly was gebeurd, dus adopteerde onze dierenarts de Franse buldog. En hoewel veel mensen er gek op zijn, zou ik na die twee ervaringen niet meer voor een Franse buldog kiezen. Anderen lijken er wel goed mee te kunnen omgaan.

We hebben ook honden succesvol geadopteerd en ze heus niet alleen bij anderen geplaatst. Toen Greta’s fokker belde om te vertellen dat haar zusje weg moest bij haar baasje, omdat ze (het baasje) ziek was en niet meer voor haar kon zorgen, namen we haar meteen in huis. Cookie heeft tot aan haar dood tien jaar lang gelukkig bij ons geleefd.

Het is niet altijd makkelijk om de juiste match te vinden als je een pup koopt, of om te raden hoe ze zullen zijn als ze groot zijn. Het is een loterij, zoals alles in het leven. Je doet je best om het goed te laten gaan, maar als het niet lukt, is het soms beter voor de hond en andere betrokkenen om een huis en baasje te vinden die beter bij hem passen. Niet alle huwelijken worden in de hemel gesloten en soms is een tweede kans de beste oplossing. Als je een hond ergens anders wilt plaatsen, kun je het beste eerlijk zijn over wat er niet goed is gegaan. Het kan zelfs aan jouw persoonlijkheid liggen en helemaal niet aan de hond. Of dat jullie gewoon niet goed bij elkaar passen. Maar als je hun lastige trekjes achterhoudt als ze die hebben, kun je alleen maar opnieuw een verkeerde combinatie creëren. Ook toen we Sophie en Tommy wegdeden, zijn we volkomen eerlijk geweest over wat ze met de hond van mijn zoon hadden gedaan. Ze gingen allebei naar een nieuw thuis waar geen andere honden waren en er zijn nooit meer problemen geweest, maar hun nieuwe baasjes wisten wat ze kregen en waarom ze niet bij ons konden blijven. Net als in een relatie draait het om eerlijkheid.

Als je echt denkt dat jullie een verkeerde combinatie zijn, is het heel waarschijnlijk dat er een persoon of gezin is dat dolgraag die hond wil hebben en waar de hond gelukkiger zou zijn. Soms komen onoverkomelijke verschillen nou eenmaal voor in het leven, zelfs bij honden. Verwijt het jezelf niet, probeer gewoon een oplossing te bedenken die het beste is voor alle partijen.

Minnie in haar hotelkamer in New York, onderweg van Parijs naar San Francisco
Victoria Traina

TIEN

Minnies terugkeer uit Parijs of Lange reizen

Persoonlijk hou ik niet van lange vluchten. Ik ben er geen fan van om twaalf uur of langer te vliegen of ergens naartoe te gaan met een enorm tijdsverschil. Ik heb de mazzel dat ik geen last heb van een jetlag omdat ik heb ontdekt dat het geheim, voor mij, is om lange reizen op te breken. Dus ik vlieg niet over de pool als ik van San Francisco naar Parijs reis (een vlucht van zo’n twaalf uur). Ik maak een tussenstop van één of twee nachten in New York, wat de reis opdeelt in een vijfurige en een zesurige vlucht en voor mij nog een bijkomend voordeel heeft, namelijk dat ik twee van mijn dochters kan bezoeken die daar wonen. De reis zo opbreken is een win-winsituatie voor mij en lijkt een jetlag compleet te voorkomen. Het is de perfecte oplossing en omdat ik het liefst nachtvluchten boek, slaap ik tijdens beide vluchten (San Francisco naar New York en New York naar Parijs) en kom fris en fruitig aan. Die twee korte vluchten zijn ook handig voor Minnie. Ze mat zichzelf overdag af, krijgt al haar dagelijkse maaltijden en tegen de tijd dat we om een uur of elf ’s avonds aan boord stappen, gaat ze lekker liggen in haar reistas en valt in slaap. En zowel de wind als het tijdsverschil is gunstig.

Maar de terugreis van Parijs naar New York is geen makkie. Het is een lange vlucht en niets werkt mee, behalve de films en een fatsoenlijke Franse maaltijd, waarvan zowel Minnie als ik niet kunnen genieten. De wind werkt tegen als je naar het westen gaat (van New York naar Californië ook, maar die vlucht is korter dan die van Parijs naar New York) en schaarse uitzonderingen daargelaten is het in plaats van zes uur vliegen náár Parijs, zo’n acht uur vliegen van Parijs naar New York, soms langer. Voeg daar twee uur achter de douane aan toe vóór de vlucht en een uur wachten op de bagage en door de douane gaan in New York, en het is algauw een avontuur van twaalf uur. Als het vliegtuig vertraging heeft, wat vaak gebeurt vandaag de dag, kan dat zelfs dertien of veertien uur worden. Maar met mazzel twaalf uur. Het is een van de redenen, naast hun afmetingen, dat ik nooit heb geprobeerd een van mijn Brusselse griffons mee te nemen. Ik wilde geen twaalf uur durende reis aangaan met een volwassen hond die nog nooit had gevlogen. Ze kon uit angst wel de hele reis blaffen (en dan zouden mijn medepassagiers me de nek omdraaien!). Minnie is met reizen opgegroeid en vloog al toen ze twaalf weken was. En ze is zo klein dat ze bewegingsruimte heeft in de reistas. Mijn griffonnetjes zouden zich amper kunnen verroeren in een reismand en hadden zich niet om kunnen draaien. Het leek me altijd wreed om te proberen die lange vlucht met ze te maken, dus heb ik dat nooit gedaan, zelfs al had ik ze op dieet kunnen doen en een kilo vacht kunnen afscheren voor de gewichtslimiet, wat me ook gemeen leek.

Maar zelfs voor de kleine Minnie is twaalf uur of langer in haar reistas een eeuwigheid. Ze doorstaat het goed, al kan ik aan haar zien dat ze niet geniet van dat deel van de reis en dat kan ik haar ook niet verwijten. Het is ook nog eens altijd overdag, dus zit ze opgesloten op een tijd dat ze normaal gesproken rondrent.

Ik ben te rade gegaan bij de dierenarts voordat ik voor het eerst de terugreis maakte, en zelfs voor de vluchten van de heenreis, en kreeg te horen dat ik haar elke twee uur wat water moest geven en elke vier uur eten. Als hondjes nog erg jong zijn, kunnen ze hypoglykemie krijgen, dus is het belangrijk dat ze regelmatig eten en drinken. We hebben zelfs een tube met vitaminepasta met een vleessmaakje die ik op mijn vinger kan doen, daar is ze dol op.

Ze is ook erg goed in haar plas ophouden en ik was bezorgd dat ze zoveel uur niet haar behoefte kon doen in de tas. Dus op alle lange vluchten van Parijs naar New York neem ik haar in haar reistas mee naar het toilet, haal haar daar eruit en zet haar op een trainingsmatje. De theorie erachter is dat ze dan een paar minuten vrij kan bewegen. Een goed idee, maar Minnie vindt het niets. Ze staat midden in het toilet, op haar trainingsmatje, haar pootjes stijf, en verplaatst zich nog geen centimeter. Ze houdt blijkbaar van krappe ruimtes, ik denk dat dat veilig voelt. Losgelaten worden in het vliegtuig, ook al is het in het toilet, is beangstigend en niet leuk voor haar. Ze verroert zich niet, loopt niet, plast niet, staat me daar alleen maar aan te staren. Het is dus een erg lange vlucht voor haar, maar ze doet het geweldig. Instinctief drinkt ze geen water, alsof ze weet dat ze dan moet plassen. Maar ik bied haar toch meerdere keren per vlucht water aan. Ik geef haar geen blikvoer, maar doe brokken in een schaaltje in de tas, al eet ze altijd weinig in het vliegtuig. Ik hoor haar maar sporadisch kauwen. Dus we redden ons tijdens de lange vlucht, al heb ik wel medelijden met haar. Zelfs voor mij is het een lange reis en voor haar nog meer. Ik weet niet wat ik zou doen als de vlucht langer zou zijn. Ik denk dat ik haar niet veel verder mee zou nemen. Dus je zult ons niet naar Australië zien vliegen.

Minnie lijkt de reistas die we voor het vliegen gebruiken fijn te vinden. Ik zou er claustrofobisch van worden, maar ik denk dat het voor haar knus aanvoelt. Ze klimt er in het hotel in New York of thuis vaak voor de lol in en ze heeft een keer een verdwijntruc met me uitgehaald. Ik heb de hele hotelkamer afgezocht maar kon haar niet vinden en dacht dat ze was weggerend toen de deur even open was, maar vond haar uiteindelijk diep in slaap in haar tas. Omdat we zoveel reizen, voelt hij voor haar heel vertrouwd. En ik heb ontdekt dat chihuahua’s van kleine ruimtes houden.

Jaren geleden belde mijn dochter Victoria me in paniek op vanuit New York. Haar chihuahua was verdwenen. Ze had overal gezocht en kon haar niet vinden en ze was doodsbang dat ze was weggelopen uit het appartement of ergens vastzat in een kleine ruimte en gewond was. Ze had de portier van haar flat gebeld om te vragen of iemand haar had gezien. Ik probeerde allerlei dingen te opperen om haar te helpen. Huilend om haar verloren Tallulah, snoot Victoria haar neus in een tissue, duwde met haar voet de pedaalemmer open om de tissue weg te gooien en daar, diep in dromenland, lag Tallulah. Ze was in de pedaalemmer gekropen en in slaap gevallen. Ze verstopt zich ook wel eens in open koffers. Ze rollen zich op en doen een heerlijke dut terwijl wij verwoed naar ze zoeken.

Om ervoor te zorgen dat in het hotel niemand Minnie laat ontsnappen, laat ik altijd het NIET STOREN-bordje aan de deur hangen zodat een onwetende of onoplettende schoonmaker niet de deur open laat staan. Het lijkt me gewoon veiliger om vreemden buiten de deur te houden als ik er niet ben. Ze zouden haar ook op kunnen pakken en laten vallen of onbedoeld pijn doen. Ze is moeilijk te weerstaan.

Chihuahua’s zijn avontuurlijk en gaan er nogal eens vandoor. Een van Minnies lievelingsspelletjes is me zo’n tweehonderd keer om mijn bureau laten rennen om haar te pakken. Ze is veel sneller dan ik en bijna ongrijpbaar. (Wel gênant als een hondje van amper een kilo je te slim af is!)

Chiquita is een keer uit onze tuin ontsnapt en wandelde vrolijk een paar straten verder rond tot we haar eindelijk te pakken kregen. Tallulah, de chihuahua van mijn andere dochter, glipte uit haar halsband en mijn dochter moest op volle snelheid op naaldhakken door het New Yorkse verkeer rennen om haar te vangen. En de chihuahua van een vriendin rende een keer weg bij de oppas en was een paar dagen zoek. (Ze werd uiteindelijk geïdentificeerd aan de hand van de lak die de hondentrimmer op haar nagels had gedaan, want ze had haar halsband niet om!)

Door hun afmetingen en verhoudingsgewijs kleine nekjes die heel kwetsbaar zijn, raden dierenartsen voor chihuahua’s tuigjes aan in plaats van halsbandjes. Met een kunstig draaien van hun nek zijn ze zo uit hun halsband. Bij een tuigje lukt dat niet. Dus een tuigje is veel veiliger en geruststellender voor het baasje.

Tegenwoordig laten hondeneigenaren hun hond steeds vaker chippen. De hond krijgt dan een chip in zijn schouder (zo gepiept bij de dierenarts) en als hij bij een dierenarts wordt gescand als hij is verdwaald, staan jouw gegevens op de chip. Sommige baasjes laten hun hond tatoeëren. Je moet je hond ook laten registreren. Vele hebben aan de halsband ook nog een identiteitsplaatje hangen met hun adres en telefoonnummer erop.

Omdat ik altijd het zekere voor het onzekere neem, heeft Minnie een internationale chip, die nodig is voor onze reizen naar Frankrijk, én een Amerikaanse. Ze draagt een halsbandje met een identiteitsplaatje eraan en als ik haar aan de riem doe, draagt ze een tuigje met een ID-plaatje. En aan haar reistas zit ook zo’n plaatje! Ik wil geen enkel risico lopen als ze zoek raakt!

Je vergissen in de identiteit van je hond is gênant, net als met je eigen kind. Ik kwam een keertje gehaast op een verjaardagsfeestje waar een van mijn kinderen was, zag mijn kind van de achterkant aan tafel een enorm stuk taart zitten eten, stortte me op haar en gaf haar van achteren een megaknuffel ter begroeting (ik zag alleen haar blonde haar, niet haar gezicht, maar ik was ervan overtuigd dat het mijn kind was). Het was een liefdevol, uitbundig moment, het bleek alleen niet mijn kind te zijn. Dat arme (verkeerde) kind schrok zich een hoedje. Midden tijdens de knuffel draaide ze zich om om me aan te kijken alsof ze dacht dat ik gek was. Oeps. Sorry, verkeerde kind. Mijn kinderen zijn uitgerust met een erfelijk dubieus gevoel voor humor (op elke leeftijd, bijna vanaf de geboorte), dus mijn eigen kind lachte zich een breuk om mijn vergissing terwijl ze vanaf de andere kant van de tafel toekeek hoe ik een vreemd kind kuste en knuffelde. Dat kan je ook met honden gebeuren. (Kinderen kunnen meedogenloos zijn en genieten er dikwijls van als hun ouders zichzelf voor schut zetten. Honden zijn barmhartiger en lachen en wijzen in elk geval niet, en ze vertellen het later ook niet aan hun vrienden – ‘Je had mijn moeder moeten zien’ – gevolgd door wat je nu weer voor stoms hebt gedaan.)

Maar het kan je dus ook bij honden overkomen. Mijn dochter Victoria kwam op een ochtend slaperig naar beneden voor het ontbijt en kwam in de keuken haar hond tegen. Victoria’s geelbruine chihuahua Tallulah is heel rustig, aanhankelijk en lief. Toen mijn dochter ging zitten om te eten, gromde en blafte haar hond naar haar en was helemaal niet blij om haar te zien. Victoria schrok ervan. Toen ze haar huisdier wilde aaien, vluchtte ze en blafte verwoed (de hond, niet Victoria) en blééf maar blaffen. Victoria was stomverbaasd en vroeg: ‘Wat heeft Tallulah?’ Niets. De vriendin van mijn jongste zoon heeft een chihuahua die even groot is en dezelfde kleur heeft. De hond kende ons toen nog niet goed en beschouwde ons allemaal als vijandig en verdacht. (Nu is ze aan ons gewend en vindt ons aardig.) De hond van zijn vriendin was die dag toevallig bij ons thuis. Een van mijn andere kinderen sloeg het tafereel gade, lachte om Victoria en zei: ‘Dat is jouw hond niet!’ Toen ze beter keek, zag ze dat het inderdaad Regina was die op bezoek was en niet haar eigen Tallulah. Oeps. Uiteindelijk kwam Regina tot rust, terwijl Victoria haar ontbijt een beetje schaapachtig opat omdat ze in haar slaperige toestand niet had gezien dat het niet haar eigen hond was. Het is altijd gênant als je je vergist in hond of kind. (Ik probeerde een keer de twee honden van mijn buren te aaien die door een uitlaatservice werden uitgelaten. Toen ik mijn hand uitstak om ze vriendelijk te begroeten, probeerde eentje me te bijten en de ander tilde zijn poot op tegen mijn been. Ze bleken helemaal niet de honden van mijn buren te zijn, maar die van iemand anders en waren toevallig van hetzelfde ras.) Kijk dus goed voordat je je kinderen of honden knuffelt of aait. Een tip van de ene moeder/hondeneigenaar voor de andere.

Minnie heeft nog meer geniepige momentjes met haar reistas. Het is wel fijn dat ze er vertrouwd mee is, omdat ze er zo lang in moet als we reizen. Ze lijkt er nooit moeite mee te hebben als ik haar erin stop. Onlangs, tijdens een reis vanuit Parijs, had ze na de twaalfurige reis (zelfs ik word chagrijnig van zo’n lange vlucht, maar zij niet) problemen met haar buik. Ik belde de Parijse dierenarts en die zei dat ik haar het speciale blikvoer moest geven dat hij me had aangeraden voor zulke gevallen, maar ze mocht even geen droogvoer. Ik volgde zijn instructies keurig netjes op. Alleen blikvoer, geen droogvoer. Minnie vindt het fijn om dagelijks van beide een bakje te krijgen. Dus toen ik haar haar avondeten gaf, keek ze me aan alsof ze wilde zeggen: ‘Dit klopt niet, hoor.’ Sorry Minnie, geen brokjes vandaag. Ze schrokte het blikvoer naar binnen en even later verdween ze. Maar deze keer vond ik haar snel genoeg. Haar kleine achterwerk stak omhoog en haar staartje kwispelde vrolijk. Ze was in haar reistas gedoken omdat ze zich herinnerde dat ze daar nog een bakje brokjes had staan, dat ik was vergeten maar zij niet.

‘Minnie!’ zei ik op een ietwat strenge, moederlijke toon, en ze draaide zich zogenaamd onschuldig naar me om. ‘Ik? Ik doe niets.’ Ja ja. Daar trap ik niet in. Ze dook weer in de tas met nog kwispelende staart en ik kon haar luid horen kauwen. Zo nu en dan stopte ze, keek me weer quasi-onschuldig aan en ging daarna verder met eten. Toen ik de brokjes weghaalde, keek ze heel grappig. Ze kwam de tas uit met een blik die zei: ‘Oké, als je dat echt zo nodig vindt...’ Zoals gewoonlijk moest ik om haar lachen. Ze is zo expressief, alles staat op dat kleine witte gezichtje geschreven en in die grote bruine ogen. Ze heeft piepkleine wenkbrauwtjes, wat haar altijd een onschuldige en verbaasde uitdrukking geeft. En ze heeft een klein bruin neusje.

Ze is nu een goede eter, maar soms wel kieskeurig. Het kan wel eens zo zijn dat ze net als wij gewoon geen trek heeft en ze haalt dat de volgende maaltijd of de volgende dag weer in. Ik maak me er geen zorgen meer over, al deed ik dat in het begin wel. Sindsdien heb ik geleerd dat chihuahua’s eten als ze trek hebben en niet alleen omdat er eten beschikbaar is, zoals de meeste andere rassen. In het begin als ze niet at, probeerde ik haar ertoe te verleiden. Ik heb haar een paar keer uit de hand eten gegeven, hoewel men zegt dat je ze niet moet verwennen. Ze hebben snel door hoe soft je bent. (In mijn geval: zo soft als softijs.) Mijn assistent zag me haar voeren, gaf me een standje en zei me dat ik haar niet moest verwennen. ‘Wie? Ik?’ Ja, ik. Maar ik maakte me zorgen omdat ze een maaltijd had overgeslagen. (Ik kwam er later achter dat wanneer ik haar kauwstaafjes geef om op te knagen, ze daarna niet eet.) Maar we stonden algauw quitte, want de keer daarop dat ik door de keuken liep, zag ik mijn assistent haar voer in de magnetron opwarmen. Hij houdt ook van haar en was bezorgd omdat ze niet at. Door haar eten op te warmen zou hij haar net zoveel verwennen als ik met mijn handvoeren. Ze had hem aangekeken met die zigeunerogen en gedaan alsof er zo slecht voor haar werd gezorgd omdat ze koud voer zo uit het blik kreeg. Nu eet ze alleen, zonder mijn hulp, en we warmen haar eten niet op. En ze eet prima.

Je moet wel voorzichtig zijn met kleine maagjes. Mijn griffonnetjes worden altijd ziek als iemand ze iets van tafel geeft. (Dat is gewoon zo bij sommige rassen, terwijl andere er beter tegen kunnen.) En de dierenarts waarschuwde me dat in Minnies geval, met haar ene kilo, ze ernstig ziek kon worden of zelfs doodgaan van menseneten. Hij zei dat kaas, vlees en vleeswaren of zoetigheid als koek en taart haar heel ziek konden maken. En chocola natuurlijk, of het nu melkchocolade is of puur, maar vooral puur. Ze kunnen het niet verwerken, hun maag moet leeggepompt worden en ze moeten onmiddellijk houtskool krijgen. Chocola kan echt dodelijk zijn. Gelukkig geldt dat voor mensen niet, want ik ben een echte chocoladejunk. Maar zelfs wat lijkt op een onschuldige traktatie van tafel, kan fataal zijn voor een hond als Minnie. Ik hoorde laatst dat druiven ook dodelijk kunnen zijn voor honden.

Omdat Europeanen zo dol zijn op hun honden, geven ze ze van alles en voeren ze graag dingen die ze zelf ook eten, alles van ham tot bereid vlees en van groenten tot stukken fruit. Maar Minnie zou daar ziek van worden. Ik hou mijn vrienden daar dan ook altijd nauwlettend in de gaten om te voorkomen dat ze haar iets geven wat zij als een kleinigheidje zien, maar waar ze ziek van kan worden. Ze vinden me neurotisch, maar hierin vertrouw ik toch op de dierenarts en die is er heel stellig over.

Ik denk dat honden echt op hun baasjes gaan lijken. Ik heb nooit alles kunnen eten. Als ik ergens stress van heb, merk ik dat als eerste aan mijn buik, en reizen heeft hetzelfde effect erop. De dierenarts dacht dat Minnies misselijkheid na onze eerste vlucht terug naar New York kwam door de stress van de reis. Twaalf uur in die tas in een vliegtuig zal geen pretje zijn.

Al jaren drink ik alleen in San Francisco water uit de kraan. Ergens anders drink ik geen kraanwater, omdat mijn buik er niet tegen kan. Ik geef Minnie nu ook bronwater. Het klinkt misschien extravagant, maar ze drinkt maar heel weinig en waarom zou ik haar buik overstuur willen maken? Het is gewoon eenvoudiger om het leven zo makkelijk mogelijk te maken voor haar en dat is uiteindelijk ook makkelijker voor mij.

We hebben met Victoria’s chihuahua een belangrijke les geleerd. Mijn dochter voerde haar vaak vleeswaren omdat ze ook een moeilijke eter is. Maar haar chihuahua kreeg een gat in haar maag en was maandenlang erg ziek, tot op het enge af, dus nu zijn we allemaal heel erg strikt met wat we ze te eten en te drinken geven. Sorry Minnie, geen ham of salami voor jou en geen chocoladecake of koekjes. Tja, anders word je zo ziek als een hond.

Puur genieten
Stephanie Unger

ELF

Pure vreugde of Waarom niet?

Zoals ik eerder al schreef, merk ik dat het antwoord op veel vragen op dit punt in mijn leven ‘Waarom niet?’ is. Ik heb mijn hele leven ingezeten over wat mijn gedrag voor impact op anderen zou hebben. Ik ben al een moeder sinds mijn negentiende, jonger dan de meesten. En ik ben vanaf mijn zeventiende zesendertig jaar een echtgenote geweest. Al die tijd, en zelfs nu nog met volwassen kinderen, heb ik moeten nadenken over wat het effect van mijn daden op anderen was. Was het wel goed voor hen? Hun behoeften kwamen eerst. Zo wilde ik het en zo doe ik het nog steeds. Ik wil niet dat de keuzes die ik maak iemand of iets benadelen. Het gezin komt op de eerste plaats en zo hoort het volgens mij ook. Soms betekent dat dat je offers moet brengen en iets moet opgeven wat je graag wilt. Maar ik ben nu op een punt in mijn leven waarop ik besef dat het niet altijd veel uitmaakt. Ik hoef me er geen zorgen meer over te maken dat ik een kind beschaam als ik haar in mijn regenlaarzen ophaal ook al regent het pijpenstelen. ‘Jemig mam, dat dráág je toch niet!’ Jawel. Ik ga niet met naaldhakken de regen in en natte voeten krijgen. ‘Dat trek je toch niet aan?’ is een mantra die je vaak hoort wanneer je dochters hebt. En het antwoord is: ‘Echt wel!’ Als ik daar nou gelukkig van word? Ik zou nooit iets doen om hen te kwetsen of publiekelijk te beschamen, maar er gaat niemand dood als ik sandalen draag die zij niet mooi vinden of een kapsel heb dat hun goedkeuring niet kan wegdragen. En ik heb geen echtgenoot die ermee moet instemmen als ik een hond wil nemen. Na zoveel jaar van anderen tevredenstellen en voor zoveel mensen zorgen, is het een beetje een shock om me te realiseren dat ik wat sommige dingen betreft alles kan doen wat ik wil, vooral de kleine dingen.

We hebben allemaal onze vaste gewoonten en bewandelen bekende paden. Dat heeft iets geruststellends. Maar het is ook opwindend om nieuwe dingen te proberen, nieuwe mensen te ontmoeten, iets te gaan zien wat je altijd al hebt willen zien, nieuwe passies te ontwikkelen of talenten te ontdekken waarvan je niet wist dat je ze had. Ik heb me de laatste jaren op twee nieuwe carrières toegelegd. Ik heb een galerie voor hedendaagse kunst geopend om het werk van opkomende kunstenaars tentoon te stellen, en ik schrijf songteksten. Het is enorm opwindend om iets nieuws te leren en eens iets anders te proberen. Het is fascinerend om nieuwe deuren te openen, ook al vormen ze soms uitdagingen. Het maakt de mogelijkheden die het leven biedt ineens eindeloos als je bereid bent om ‘Waarom niet?’ te zeggen en het begint zich uit te spreiden naar alle gebieden van mijn leven. De ‘ik zou moetens’ beginnen weg te smelten en de ‘ik kan het niets’ worden zeldzamer. Ik kan niet naar China omdat... Ik zou geen hond moeten nemen omdat... Ineens vind ik het oneindig veel leuker om ‘Waarom niet?’ te zeggen. Waarom zou ik niet naar dat feestje of diner gaan, die mensen ontmoeten, een reis ondernemen, een taal leren, een schilderij maken ook al heb ik nog nooit geschilderd? En het oprekken van mijn grenzen en verbreden van mijn horizon brengen nieuw leven in mijn werk. De mensen om me heen zullen er in het begin misschien van schrikken en het zal een bedreiging lijken voor degenen die me al jaren kennen, vooral de mensen die zelf bang zijn om ‘Waarom niet?’ te zeggen. Moed en nieuwigheden kunnen beangstigend zijn voor anderen. Ze schrikken als iemand zich uit de roedel losmaakt.

Mezelf toestaan om van een hond of twee of drie te houden, kan daar ook bij horen. Ik had nooit gedacht dat ik een vrouw met een chihuahua zou zijn of stapel zou worden op een hond. Ik heb de tijd en de liefde om weg te geven en kan het me veroorloven haar eten te geven. Mijn kinderen zijn allemaal goed terechtgekomen. Ik doe er niemand kwaad mee als ik een klein hondje heb of een diamanten halsbandje of truttige roze truitjes met een teddybeer erop voor haar koop. Ze geeft me enorm veel vreugde en neemt niets af van een ander. En dat is waar het leven om draait. Het gaat om de dingen die je aan het lachen maken en je een goed gevoel geven en je doen zweven. Als ik om dat kleine witte snoetje met die Yoda-oren moet lachen als ik naar haar kijk, is mijn leven gelukkiger en mijn wereld een betere plek. We maken allemaal moeilijke dingen mee, ikzelf niet uitgezonderd. We hebben allemaal onze zware momenten gehad, onze teleurstellingen en hartzeer, we hebben onze tol betaald. We hebben het verdiend om gelukkig te zijn. Daar hoeven we ons niet voor te verontschuldigen. Je mag je best lekker voelen, of lachen om een grote of kleine hond, of verliefd worden op een grappig, harig snoetje. En dat geluk straal je uit en het raakt ook de mensen om je heen en geeft hun ook een goed gevoel. Laat je dat door niemand afnemen. Je hebt het recht om je goed te voelen en je hebt recht op zoveel vreugde als je krijgen kunt. En toen Charles Schulz zei dat geluk een warme pup was, wist hij waar hij het over had. Voor mij, voor nu, is dat Minnie. Geluk is Minnie die haar brokjes verstopt of over mijn keukenvloer in Parijs glijdt om een speeltje te verstoppen voordat ik het kan pakken, om me vervolgens met die veelzeggende blik aan te kijken. Ze weet hoe schattig ze is en hoeveel ik van haar hou. Voor mij is geluk een klein hondje van een kilo. Sta jezelf de luxe toe geluk te laten zijn wat het voor jou is. En voor sommigen van ons is een pup of hond waar we van houden pure vreugde. Moge die speciale vreugde de weg naar jouw hart vinden en je warm houden.

Miss Minnie op haar lievelingsstoel in San Francisco, aan de andere kant van mijn bureau
Alessandro Calderano

OVER MINNIE

Minnie is geboren op 26 augustus 2011. Haar sterrenbeeld is Maagd. Ze woont in Parijs en San Francisco en is ook regelmatig in New York te vinden. Ze is het baasje van auteur Danielle Steel.

© 2013 Danielle Steel

All rights reserved

© 2014 Nederlandse vertaling

Uitgeverij Luitingh ~ Sijthoff B.V., Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Oorspronkelijke titel: Pure Joy. The Dogs We Love

Omslagontwerp: b’IJ Barbara

Omslagfotografie: Alessandro Calderano

ISBN 9789021810577 (ebook)

NUR 320

www.daniellesteel.com
www.lsamsterdam.nl
www.watleesjij.nu
www.boekenwereld.com

Table of Contents

- Inhoud
- Voorwoord: Minnie en ik
- Een: De honden en ik
- Twee: Op zoek naar ware liefde (Opnieuw)
- Drie: Minnie komt thuis
- Vier: Minnie in Parijs

- Vijf: Het belang van een goede dierenarts (of: Luister naar je gevoel!)

- Zes: Een langdurig geschenk
- Zeven: Met liefde herinneren
- Acht: Een maatje voor je hond?

- Negen: Onoverkomelijke verschillen. Het komt voor.

- Tien: Minnies terugkeer uit Parijs of Lange reizen

- Elf: Pure vreugde of Waarom niet?

- Over Minnie